Toh 1714 · classical Tibetan · Tengyur edition

Verses of Suchness

Translated from the Tibetan by buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate · machine-assisted

Edition 1.0 · 2026 · not a critical edition machine draft

Catalogue: Toh 1714
Genre: Treatise
Period: classical Tibetan
Edition: Tengyur vol. 028_རྒྱུད་འགྲེལ།_ཤ.txt
Extent: 4 passages · 3,657 Tibetan characters · 882 English words
Translation: buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate (English, machine-assisted)
Status: Edition 1.0 · 2026 · machine draft
Rights: Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction)

The Verses of Suchness (Tattvākārikā) is a concise instructional text focused on the realization of the nature of reality through Vajrayana praxis. The work begins with traditional homages to Vajrasattva and Samantabhadra, establishing a framework of non-conceptual awareness. It argues for a transition from external, conventional religious practices—which it characterizes as the yoga of outsiders—toward an internal, esoteric yoga. The text emphasizes the integration of the fivefold offering and the cultivation of a pure-vision perspective to perceive Vajrayoginī. By combining the accumulation of virtue, great compassion, and the stability of wisdom, the author posits that the practitioner can swiftly attain buddhahood and supreme siddhis. The work commits the reader to a rigorous internal transformation, moving from conceptualization to the direct experience of suchness through specific meditative and ritualized yogic techniques.

Provenance

About this text

A treatise on the nature of reality, the Tattvakārikā (Tibetan: de kho na nyid kyi tshig le'ur byas pa) originates from the Indian tradition and is attributed to the author Sujayaśrībhadra. The work entered the Tibetan corpus through the efforts of the translators Kaśmīri Parahita and lo tsa ba nag tsho tshul khrims rgyal mtshan. It is preserved in the Tengyur, volume ཤ, where it comprises three pages and is categorized within the Other Wisdom Tantras of the classical Tibetan period. The text enacts a shift from external, conventional religious practices—which it identifies as the yoga of outsiders—toward an internal, esoteric yoga. It emphasizes the cultivation of a pure-vision perspective to perceive Vajrayoginī and the integration of the fivefold offering. By combining great compassion with the stability of wisdom, the work argues that the practitioner may swiftly attain supreme siddhis and buddhahood. A scholar or serious reader consults this text today to examine the transition from conceptualization to the direct experience of suchness through specific Vajrayana praxis, as evidenced by its traditional homages to Vajrasattva and Samantabhadra.

Sanskrit title: Tattvakārikā
Indian author: Sujayaśrībhadra
Tibetan translators: Kaśmīri Parahita, lo tsa ba nag tsho tshul khrims rgyal mtshan
Canonical collection: Other Wisdom Tantras
Genre: Treatise
Source edition: Tengyur, vol. ཤ
Period: classical Tibetan

Read further

Catalogue

84000 catalogue entry

Bibliography

BDRC library search

Libraries

WorldCat

Sanskrit sources

Digital Sanskrit Buddhist Canon

Reference

Cite thisAnuvāda, “Verses of Suchness” (Toh 1714), machine draft, 2026.https://naxiai.com/tibetan/works/toh1714

Summary & commentary

Significance

The work is significant for its explicit distinction between external ritualism and internal yoga, reflecting a core tension in the development of Tantric Buddhism. For the modern reader, it illustrates the technical intersection of compassion, virtue, and non-conceptual wisdom in the pursuit of enlightenment.

Structure

Passages	Section	Description
1	Homages	Initial invocations to Vajrasattva and Samantabhadra.
2	Vajra Yoga and Offerings	Discussion of the internal yoga of the Vajra and the path of the five offerings.
3	Internal vs External Practice	Critique of external yoga and the role of pure wisdom and compassion in perceiving Vajrayoginī.
4	Dedication	Closing expressions of rejoice and the aspiration for the attainment of supreme meditation.

Themes

Non-conceptualization (1)
Internal Yoga (2-3)
Pure Wisdom and Compassion (3)
Accumulation of Virtue (4)

Summary, significance and provenance note generated by gemma4:31b from the translation and the catalogue record.

AnuvādaVerses of Suchness·

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏཏྟྭ་ཀཱ་རི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྟོག་པའི་དྲ་བ་སྤངས་པ་ཡི། ། ཟབ་མོ་རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཁྱབ། ། ཀུན་ནས་འཕྲོ་བ་གྲངས་མེད་པ། ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་སྙིང་གི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པ། ། མར་མེ་འབར་བ་ཕྲ་བ་ལྟ་ཞིང་མི་བསྐྱོད་སེམས། ། ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་འབྱུང་། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བདག་མཆོག་གོ། ། ནང་དུ་ཞུགས་པ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་གཡོ་བའི་རྟ། ། ཡེ་ཤེས་མ་ལུས་རྒྱལ་བ་མཉམ་འབྱུང་ཁམས་གསུམ་ལ། ། ཕན་པ་བསྐྱེད་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་འདི། ། འབྱུང་བ་རྟག་ཏུ་ནམ་མཁའི་དྲི་མ་མེད་པའི་དཔལ། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཆོས་རྗེས་དྲན་པའི་སྒོམ་པ་པོས། ། ཆོས་རྗེས་དྲན་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་འབྱུང་བ་པོ། ། དབུས་སུ་མར་མེའི་རྣམ་པར་ཤེས། ། ཤེས་མཆོག་གི་ནི་རྟོགས་པ་ཡི། ། རྒྱུན་དུ་འབར་བསྒོམ་རྟག་པར་ནི། ། འབར་བ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སྙིང་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཡིས། ། ཡི་གེ་རྣམ་མེད་ཐིག་ལེ་གཅིག། དེ་ཉིད་བསྒོམས་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ། ། ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་མཆོག་གི་གནས། ། གནས་འདིར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་རོལ་ཅིང་གནས། ། གནས་འདིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགྲོ་བ་གསུམ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཆོད་པ་འདི་སྔོན་ལམ། ། དེ་རྣམས་གསལ་བར་དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་འདིར། ། མཆོད་པ་འདི་ནི་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་དང་། །

In the language of India: Tattvākārikā. In the language of Tibet: De kho na nyid kyi tshig le'ur byas pa (Verses on Suchness). Homage to the glorious Vajrasattva. Homage to Samantabhadra, who has abandoned the web of conceptualization, who pervades all aspects of the profound, and who radiates infinitely in every direction. That which abides at the center of the lotus of the heart, like a subtle, blazing lamp, is the unmoving mind. Not entering into objects, the three realms arise as non-dual. I, the supreme one, pay homage to the true nature of the dharmadhātu. Having entered within, the horses of all the moving sense faculties, the entirety of wisdom, and the Victors arise equally throughout the three realms. Seeing this emergence that produces benefit, the glory of the elements is eternally stainless like space. The yogi who recollects the Buddha, the meditator who recollects the Dharma, through the yoga of recollecting the Dharma, is the source of the nature of the dharmakāya. In the center, one perceives the form of a lamp. Through the realization of supreme wisdom, by meditating on that which constantly blazes, there is no doubt regarding that blaze. By abiding eternally in the heart, the single bindu is without syllables. The person who meditates on that very reality is the supreme state that generates wisdom. In this place, the Vajraḍākinīs dwell and sport with a mind of compassion. In this place, all the Buddhas and the Bodhisattvas of the three worlds—this offering is the path for them all. These are clearly manifest here as suchness at all times. This offering is for all the Victors.

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

definitionདེ་ཁོ་ན་ཉིད “suchness” — The ultimate nature of things, the way things are in reality as opposed to the way they appear to beings who have not awakened.

definitionརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ “Vajrasattva” — Used as a proper name, Vajrasattva is one of the principle deities of the esoteric Buddhist pantheon, regarded as both a source of the Buddhist tantras and the exemplar of the awakened state. As an adjective, the term va

terminologyཡེ་ཤེས → “wisdom”. Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty on the path.

homonymཡེ་ཤེས is rendered “wisdom” here; the glossary also records awareness, Wisdom, knowledge for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཡེ་ཤེས “wisdom” — The term jñāna is formed by the root jñā , meaning “to know,” “to know of,” “to understand,” “to be aware of,” with the addition of the pratyaya lyuṭ , which can be interpreted as having different values (the instrument

terminologyསངས་རྒྱས → “buddha”. The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carried by context, not by a suffix.

homonymསངས་རྒྱས is rendered “buddha” here; the glossary also records Awakened, awakened, Buddha for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionསངས་རྒྱས “buddha” — The Indic term buddha means "The Awakened One" and is used in Buddhism as an epithet for the historical Buddha Siddhārtha Gautama as well as other spiritually enlightened beings in general. “ Buddha ” is the past partici

periodཆོས → “dharma”. In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two referents; the list decides.

homonymཆོས is rendered “dharma” here; the glossary also records special qualities, phenomena, qualities for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཆོས “dharma” — The term “ dharma ” ( chos ) conveys ten different meanings, according to Vasubandhu’s Vyākhyāyukti . It may mean the Buddhist teachings, the awakened qualities which buddhas and bodhisattvas acquire, phenomena or thing

termདེ་ཁོ་ན་ཉིད → suchness

termརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ → Vajrasattva

termཕྱག་འཚལ → homage

termཡེ་ཤེས → wisdom

termསངས་རྒྱས → buddha

termཆོས → dharma

ནང་གི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མཆོད་འབྱུང་བ། ། མཆོད་པའི་ལམ་འདི་འབྱུང་བའོ། ། མཆོད་པ་ལྔ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། མྱུར་བར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་བོ། ། ལྔ་ཡིས་མཆོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དེ་དག་རྒྱུད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། ། ཕྱི་ཡི་མཆོད་པའི་སེམས་ནི་གཞན། ། ངེས་པའི་རང་བཞིན་སེམས་གོམས་བྱ། ། ལྷ་ཡི་འབྱུང་གནས་བསྒོམ་པ་ལ། ། དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བརྩེ་བར་དགོངས། ། བཤད་པ་ཆུང་ངུ་ཡང་དག་འབྱུང་བ་འདི། ། རྒྱུན་དུ་དོན་དམ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། དོན་དམ་བདེ་བ་ཡང་དག་འབྱུང་བ་འདི། ། བཤད་དམ་མ་བཤད་ཅི་ཡང་མེད་པའོ། ། གནས་ཆེན་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་ཀུན། ། ཞིང་ཆེན་འདི་དག་ཏུ་ནི་ཡང་དག་ཞུགས། ། ཞིང་དག་ཏུ་ནི་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ། ། ངལ་དུབ་ལས་ནི་དེ་ཡིན་དེ་ཉིད་མིན། ། དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐོབ་པ་མིན། ། མི་བདེན་དེ་དག་ཁ་ཅིག་ཙམ་ཡང་མེད། ། དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཡོད་སྐྱེས་བུ་དེ། ། མི་བདེན་དེ་དག་ཁ་ཅིག་ཙམ་ཡང་མེད། ། ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་དང་ཚནྡོ་རྣམས། ། དེར་ནི་ཕྱིན་པས་དྲི་མ་མེད་པ་འབྱུང་། ། དེས་ན་ཁྲོའམ་གྲགས་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། སྐྱེས་བུ་ཞིང་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་དེ། ། བདག་གི་གོང་དུ་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། སེམས་ཅན་མོས་པའི་སེམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། བསམ་གཏན་མཆོག་ལས་བདེ་བ་གཞན་ན་མེད། ། ཁམས་དུག་དེ་དག་ཕྱི་རོལ་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། ། དེ་བས་འདི་ལྟར་བསམ་གཏན་ལས་བྱའོ། ། ཁམས་དུག་འདི་དག་བསྐོར་བ་ནི། །

For the inner self, the Vajra Yoga, the yoga of the Vajra will arise. Then, the arising of the Vajra offering—this is the arising of the path of offering. Through the yoga of the five offerings, one swiftly attains buddhahood itself. The yogi of the fivefold offering has explained them in the tantras. The mind of external offering is otherwise; one should cultivate the mind of the definitive nature. In meditating on the source of the deity, that is the great mental offering; all the Buddhas regard it with supreme compassion. This explanation of the authentic arising is the continuous suchness that is not [conventionally] existent. This authentic arising of ultimate bliss is neither explained nor unexplained; it is nothing at all. All the distinctions of the twenty-four great sites have truly entered these great fields. One should not go to those fields; that is merely weariness, not suchness itself. That is not the attainment of suchness; those untrue things do not exist even in the slightest. Therefore, that person for whom suchness exists—those untrue things do not exist even in the slightest. The fields, the near-fields, and the candohas—by going there, stainlessness arises. Therefore, if a person goes to the fields out of anger or a desire for fame, that is exactly what I have described above. For a yogi with a mind of devotion toward sentient beings, there is no bliss other than supreme meditative concentration. Those "poisonous elements" are external yoga; therefore, one should act through meditative concentration in this way. The circling of these poisonous elements—

periodལྷ → “god”. Standard 84000 rendering is 'god'; 'deity' where the text contrasts classes of beings.

homonymལྷ is rendered “god” here; the glossary also records deva, divine being, God for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionལྷ “god” — In the most general sense the devas‍—the term is cognate with the English divine ‍—are a class of celestial beings who frequently appear in Buddhist texts, often at the head of the assemblies of nonhuman beings who atten

adherencePinned rendering paraphrased here: god

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termམཆོད་པ → offering

termསངས་རྒྱས → buddha

termལྷ → god

termདོན་དམ → ultimate

termདེ་ཁོ་ན་ཉིད → suchness

ཕྱི་རོལ་པ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། ། དེས་ན་ཕྱི་རོལ་སྤང་བར་བྱའོ། ། གནས་དང་རྣལ་འབྱོར་རོལ་པ་ཡིས། ། མཐོང་བ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤྱན། ། དཔལ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་བརྟན། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ཡིས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་དག། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་སྟེར་བ་འགྲུབ། ། ཡེ་ཤེས་ཆགས་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། ། སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་ངེས་པ་འདི། ། སྣ་ཚོགས་འབད་པས་ཡང་དག་ལྡན། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ། ། དེ་ཉིད་བྱས་པས་བརྟུལ་ཞུགས་གནས། ། གང་དག་རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་བྱས། ། བཟའ་བ་བརྟན་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། བསམ་གཏན་བཟའ་བ་ཡིད་སྐྱེས་པ། ། སྨྱོན་པའི་སྤྱོད་པའི་གཟུགས་ཅན་དེ། ། དེ་ལྟར་གཅེར་བུའམ་གཅེར་བུ་མ་ཡིན། ། གང་དང་གང་ཡིན་དེ་དང་དེས། ། རང་གི་ལྟ་སྒོམ་བྱེད་པ་རྣམས། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་བསམ། ། ཟླ་དྲུག་རིམ་པས་བདེན་པ་ལ། ། ལྐུགས་པ་ལྟ་བུར་རབ་ཏུ་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་མར་མེ་འབར། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་འབར་དེས་མཐོང་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ངེས་གཡོག་བྱེད་དོ། ། ཇི་ལྟར་པདྨ་བཟང་པོ་ལ། ། ངང་པ་དགའ་བས་གྲལ་དུ་གནས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་པར། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་འཇིག་རྟེན་འདི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་པ། ། འདིར་ནི་བདག་གིས་སེམས་ཅན་དོན། ། དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིས། ། འདི་དག་སྙིང་རྗེ་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་ནི། ། གང་བརྗོད་དེས་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡི། ། དེ་ཉིད་སྦས་པ་བདག་གིས་རྒྱས་མ་བྱས། ། བླ་མའི་དྲིན་བཟུང་ཡང་དག་མཐའ་ལ་མོས། །

This is the yoga of the outsiders; therefore, the external should be abandoned. Through the play of the place and the yoga, the Vajrayoginī is seen. With the eye of completely pure wisdom, the glorious yoga is most stable. By means of a mind of great compassion, the supreme siddhis are accomplished, granting whatever is desired. This practice of the yogi whose wisdom is free from attachment is thoroughly certain. Endowed with various efforts, there is a slight conduct of ascetic observances. By practicing that very thing, one abides in the observance. Those who have engaged in the conduct, the steadfast eaters, are the practitioners of the observance. The food of meditative concentration is born of the mind; that is the form of the conduct of a madman. Thus, whether naked or not naked, whatever it may be, those who practice their own view and meditation should contemplate suchness. For six months, in the sequence of the truths, one should remain like a mute. When the great yoga blazes like a lamp and the supreme wisdom blazes, having seen that, the yoginī serves as an attendant. Just as swans joyfully take their place in a row upon a beautiful lotus, the glorious Vajra will undoubtedly arise. This world is like a reflection; it acts for the benefit of all sentient beings. Here, by acting for the benefit of sentient beings with a pure mind, whatever is spoken through even a slight compassion will come to pass. I have not elaborated on that hidden suchness; having received the grace of the guru, one should be devoted to the ultimate reality.

སེམས་སྲིད་དགེ་བའི་བསགས་སྟོབས་ཀྱིས། ། བཤེས་གཉེན་མི་འགྱུར་མངོན་པར་རྗེས་ཡི་རང་། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མན་ངག་ཡང་དག་བྲིས། ། འཕེལ་བ་བདག་གིས་གང་ཐོབ་འདི་ཡིས་སེམས་ཅན་གྱི། ། སྙིང་པོའི་སྒོམ་མཆོག་སྤྱོད་བཟང་མྱུར་དུ་བདག། རིན་ཆེན་འོད་ཟེར་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཤོག། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་པ་ར་ཧེ་ཏ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ནག་ཚོ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Through the power of the accumulation of virtue of my mind, I rejoice in the unchanging spiritual friend. Having correctly written down these instructions on suchness, whatever increase I have gained through this, by that may I quickly attain the excellent conduct of the supreme meditation on the essence for all sentient beings, and may the light rays of the Jewel spread throughout all worlds. The instructions on suchness are complete. Translated by the Paṇḍita Parahita and the translator Nagtsho Tsültrim Gyaltsen.

Terminology used in this text (10)

Term	Rendering	×	Note
དེ་ཁོ་ན་ཉིད	suchness	4
ཡེ་ཤེས	wisdom	2	Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty o
སངས་རྒྱས	buddha	2	The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carr
མཆོད་པ	offering	2
རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ	Vajrasattva	1
ཕྱག་འཚལ	homage	1
ཆོས	dharma	1	In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two
ལྷ	god	1	Standard 84000 rendering is 'god'; 'deity' where the text contrasts classes of beings.
དོན་དམ	ultimate	1
བླ་མ	guru	1

Colophon

Source: tengyur vol. 028_རྒྱུད་འགྲེལ།_ཤ.txt. Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction).

Translation status: Not among 84000's published translations, and not in progress there. Translations published elsewhere have not been searched for, so one may exist. (source: 84000 catalogue + registry; checked 2026-11-10).

Set in Newsreader and EB Garamond; Tibetan in Noto Serif Tibetan; Chinese in Noto Serif SC.

Anuvāda · NaxiAI