A Sādhana of Ārya Pīṭhīśvarī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱཱ་པི་ཐཱི་ཤྭ་རི་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་མ་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། འཕགས་མ་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བདག་གིས་བཤད། ། གསང་བའི་དེ་ཉིད་མན་ངག་སྟེ། ། ཆོ་ག་སྔ་དྲོ་ལངས་ནས་ནི། ། སྙིང་རྗེས་བརླན་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། ཡིད་ནི་གཡོ་བ་མེད་བྱ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གནོད་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་བླངས་ནས་སུ། ། ཐོད་པར་རྟོག་མེད་སེམས་ཀྱིས་བཞག། རླུང་དང་མེ་ཡི་སྟེང་དུ་ནི། ། དག་དང་ཁོལ་དང་ཚོས་པར་བྱ། ། ནོར་འཛིན་མཎྜལ་བྱས་ནས་ནི། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། འཇམ་པའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་ནི། ། རབ་བརྟན་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས། ། ཏིང་འཛིན་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་བྱ། ། ཁམས་གསུམ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བལྟ། ། འདི་ནི་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་འདྲ། ། ཉེ་བར་རྙེད་པ་གང་ཡང་མེད། ། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་རྣམ་པ་འདྲ། ། འགྲོ་བ་སྒྱུ་མར་བལྟས་པའོ། ། ཐུགས་ཀའི་ནམ་མཁའི་དབུས་གནས་པར། ། ཡེ་ཤེས་ཟླ་བ་དྲི་མེད་བྱ། ། དབུས་སུ་ཏཾ་ཡིག་བསམ་མི་ཁྱབ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ལྡན་འབར་བ་ཡིས། ། ཕྱོགས་བཅུར་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། སྒྲོལ་མའི་གཟུགས་རྣམས་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། དེ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན། ། དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ཟེར་རྣམ་དག་བྱ། ། སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་རབ་གནས་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་མཆིས་ཀྱི་བར། ། མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་སྒྲོལ་མ་ཅན། ། ནམ་མཁའ་ཡི་ནི་མདུན་དུ་བལྟ། ། ཡེ་ཤེས་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ། །

In the language of India: Āryā-pīṭheśvarī-sādhana-nāma. In the language of Tibet: ’Phags ma gnas kyi dbang phyug ma’i sgrub pa’i thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Noble Lady Pīṭheśvarī). Homage to the Noble Lady Pīṭheśvarī! Then I, the Lord of Secrets, shall explain the secret reality, the pith instruction. Having risen in the morning, with a mind moistened by compassion, one should make the mind unwavering and [resolve] to benefit all sentient beings. Having taken the five nectars, place them in a skull-cup with a non-conceptual mind. Above wind and fire, they should be purified, boiled, and cooked. Having prepared the earth as a maṇḍala, one should perfectly offer the branches of enlightenment. Sitting on a soft cushion, assume the very stable vajra posture and correctly perform the mudrā of meditative concentration. View the three realms as emptiness: "All this is like a dream; nothing is truly acquired. It is like a city of gandharvas; beings are viewed as an illusion." Abiding in the center of the space of the heart, make the wisdom moon stainless. In its center, contemplate the inconceivable syllable Tāṃ. With blazing light rays of five colors, one should meditate on the Buddhas residing in the ten directions in the forms of Tārā. Having invited them, they are blessed; one recollects the wisdom body. For all sentient beings, one should purify them with the light rays of wisdom. One should perfectly abide in the reality of the Buddha. Until reaching the essence of enlightenment, one should quickly look upon the Buddha Tārā in the space before one. With various offerings of wisdom...

ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་སྐྱེས་པས་བྱ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོན་བྱས་ཏེ། ། ཆོ་ག་གསུམ་གྱི་སྦས་པའི་སྡིག། བླ་མའི་མདུན་དུ་རབ་ཏུ་བཤགས། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བདག་ཉིད། ། མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའོ། ། བདག་ཉིད་སྒྲོལ་མའི་རྣམ་པར་བྱ། ། འགྲོ་ཀུན་དེ་བཞིན་སྒྲོལ་མ་རུ། ། བལྟས་ནས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། བྱིན་བརླབས་ས་བོན་དེ་རབ་བཞུགས། ། ཆོས་རྣམས་རྣམ་རྟོག་བྲལ་བ་དང་། ། རང་བཞིན་མེད་ཅིང་བདག་མེད་རྣམས། ། དབྱེར་མེད་རྣལ་འབྱོར་པས་གཟིགས་བྱ། ། སྔགས་འདི་དག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་སརྦ་དྷརྨཱ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཟླ་དབུས་གནས་པར། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཆོག། དེ་ཡི་ལྟེ་བའི་དབུས་ན་ནི། ། ཟླ་བར་ཧཾ་ཡིག་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ། ། དེ་ནས་ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རི་རབ་དང་ནི་བྷྲཱུཾ་ལས་བྱུང་། ། གཞལ་ཡས་ཁང་ནི་རྣམ་པར་བལྟ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་པདྨར་གནས། ། ལྟེ་བ་གེ་སར་འབར་བའོ། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ལྡན་དགའ་བའོ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཡིད་འཕྲོག་པའི། ། དེ་ཕྱིར་འབར་བའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། རྩིབས་ནི་བཅུ་གཉིས་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། ཐིག་ནི་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ཡི་སྒོ་ནི་བཞི་པ་ལ། ། ལྷ་ཡི་རྟ་བབས་རྣམ་བཞིའོ། ། མེ་ལོང་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པའོ། ། གནས་སྐྱེས་རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མའོ། །

One should act having arisen from primordial wisdom. Take refuge in the Three Jewels. Having acted for the benefit of all sentient beings, thoroughly confess the hidden misdeeds of the three rituals in the presence of the guru. One who is liberated from all misdeeds will swiftly attain buddhahood. Visualize oneself in the form of Tārā, and likewise view all wandering beings as Tārā. Then, the seed syllable of the Buddhas' blessings should be firmly established. The yogi should perceive all phenomena as free from conceptual construction, without intrinsic nature, and selfless, as an indivisible unity. Recite these mantras: Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Oṃ svabhāvaśūnyatā sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. In the center of the moon within the expanse of space is the supreme primordial wisdom of emptiness. In the center of its navel, upon a moon, is the syllable Haṃ, the primordial wisdom. Then there are the maṇḍalas of vajra wind, fire, water, and earth. From the syllable Bhrūṃ, Mount Meru and the celestial palace appear. In the center of that, resting upon a lotus, is the navel with its blazing filaments. It has eight petals and is delightful. Therefore, it is a blazing wheel with twelve spokes, most beautiful, perfectly endowed with five lines. It has four doors with four divine archways, adorned with mirrors and so forth, and blessed by all the Buddhas. There are the yogis and yoginīs born of the [four] states.

ཕྱོགས་སྐྱོང་མགོན་པོ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས། ། བྱང་སེམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས། ། ཡེ་ཤེས་རླུང་གིས་དགུག་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་དགའ་བྱེད་རྣམས། ། ཀུན་མཁྱེན་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་རྣམས། ། ཟླ་བར་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་བསྒོམས། ། དེ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་ནི། ། ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྐུ་མདོག་དམར་ལ་ཞལ་བཞི་པ། ། ཕྱག་ནི་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཉི་མ་འཆར་ཀ་བརྒྱ་ཡི་ངང་། ། དང་པོའི་ཞལ་ནི་དྲན་པར་བྱ། ། དྲི་མེད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་སྔོ། ། གཡས་ཀྱི་ཞལ་ནི་དྲན་པར་བྱ། ། ཤ་ཀ་ས་ལ་ཤ་བཞིན་ལྗང་། ། གཡས་ཀྱི་ཞལ་ནི་ཡིད་དགའ་བས། ། དེ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དྲག་པོ། ། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཞལ་འཇིགས་བྱེད། ། ཅུང་ཟད་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་པོ། ། མི་སྡུག་དེ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སེར་པོ་ཞི་བ་སྟེང་གི་ཞལ། ། རྒྱན་ཀུན་གྱིས་ནི་བརྒྱན་པའོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ནི་ཉེ་བར་མཛེས། ། དེ་ལྟར་དེ་ནི་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། ཞལ་བཞི་པར་ནི་བསམ་གཏན་བྱ། ། ཐོད་པ་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དང་། ། ཌ་མ་རུ་གཡས་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། དྲིལ་བུ་དེ་བཞིན་ཨུཏྤལ་དམར། ། དེ་ཡི་གཡོན་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་བརླ་ལ་ཡོད་པ་ནི། ། སྟག་གི་ཤམ་ཐབས་གྱོན་པའོ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་བྱེད་པ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཟླ་དབུས་གནས། ། སྙིང་རྗེའི་ཁྲོ་བ་འཇིགས་བྱེད་མ། ། སྤྱན་གསུམ་དམར་པོ་བགྲད་པའོ། ། དྲག་པོ་གཡོན་ཕྱོགས་ལྟ་བར་བྱེད། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྟག་གནས། ། གནས་རྣམས་ཀྱང་ནི་དགུག་པའི་མཆོད། །

Invite the protectors who guard the directions. Summon the bodhisattvas and tathāgatas with the wind of wisdom. Visualize all the yoginīs who bring joy, as all-knowing ones as numerous as sesame seeds, entering into the moon. From that transformation, one should meditate on oneself as the goddess Tārā. Her body is red and she has four faces, adorned with eight arms. One should recollect the first face as having the brilliance of a hundred rising suns. The right face should be recollected as blue, the nature of the stainless sky. The left face is green like the śākaśāla tree, and because it is delightful, one should meditate on it as such. Thus, the three fierce Jewels are the terrifying, transformed faces. One should then meditate on the unattractive [face] with slightly bared fangs. The yellow face above is peaceful and adorned with all ornaments. Her head is crowned with a garland of skulls, and she is beautifully adorned with the five wisdoms. Thus, one should perform meditative concentration on her four faces. In her right hands, she holds a skull-cup, a vajra, a sword, and a ḍamaru. In her left hands, one should meditate on a wish-fulfilling jewel, a khaṭvāṅga, a bell, and a red utpala lotus. She wears a tiger-skin skirt upon her thighs. She performs a dance in the half-lotus posture, situated in the center of a multicolored lotus and moon. She is the terrifying one of compassionate wrath, with three red, wide-open eyes. She gazes fiercely to the left, eternally abiding upon a wind mandala. This is the supreme offering that summons all the sacred sites.

རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་དབུས་གནས་པར། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་སྦྱིན་པའོ། ། པཱུ་ཛ་ཨོ་ཨ་གོ་ར་དེ་མ། ། ཀ་ཨོ་ཏྲི་ཀོ་ཀ་ལ་ཧི། ། པྲེ་གྲི་སཽ་སུ་ན་སི་མ་ཀུ། ། དེ་ལྟར་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་བཞི། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ལུས་ལ་ཆོ་གའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། མཚོག་ཁ་སྤྱི་བོ་རྣ་བ་གཡས། ། ལྟག་པ་གཡོན་གྱི་རྣ་བ་དག། སྨིན་མཚམས་དང་ནི་སྤྱན་དང་ནི། ། དཔུང་པའི་རྩ་གཉིས་དེ་བཞིན་ནོ། ། མཆན་ཁུང་གཉིས་དང་ནུ་མ་གཉིས། ། ལྟེ་བའི་སྣ་ཡི་རྩེ་མོ་དང་། ། ཁ་དང་མགུལ་ལ་གོ་ཆ་བྱ། ། སྙིང་ག་དང་ནི་མདོམས་དང་ནི། ། གསང་གནས་བཤང་ལམ་དེ་བཞིན་བརླ། ། པུས་མོ་གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། དང་པོ་སུ་ར་ཏེ་ཤྭ་རི་ཏི། ། གཉིས་པར་སུ་ར་ཏ་སོནྟ་རི། ། གསུམ་པ་སུ་ར་ཏ་ཙནྡྲ་དང་། ། བཞི་པ་སུ་ར་ཏ་མ་ལི་ནི། ། ལྔ་པ་སུ་ར་ཏ་བྷ་ཀྵིའོ། ། དྲུག་པ་སུ་ར་ཏ་ཀ་མི་ནི། ། བདུན་པ་སུ་ར་ཏ་ཨུ་གྲ་དང་། ། བརྒྱད་པ་སུ་ར་ཏ་ཨུཏྟ་མ། ། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་སོང་བསྒོམ། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་རབ་ཏུ་གྱུར། ། དཀར་དང་ལྗང་དང་སྔོ་བ་དང་། ། བཞི་པ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་དང་། ། སེར་དང་དཀར་དང་དམར་བ་དང་། ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་བརྒྱད་པའོ། ། ཐོད་པ་དང་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན། ། དྲིལ་བུ་ཌ་མ་རུས་བརྒྱན་པའོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། རྒྱན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ། རིན་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སྟེང་དབུས་བརྒྱན། ། དེ་རྣམས་པདྨའི་འདབ་མར་གནས། ། ཤི་ཁི་བྷི་མ་ཤི་ཁཎྜཱི། ། ཀེ་རཱ་ལཱི་དེ་བཞིན་ཛ་ཏི་ལི། ། ཨུ་ཊི་ཛི་ཊ་དེ་བཞིན་ཙཎྜི། ། མཽཎྜི་བི་ཀ་ཌོ་ཨུཏྐ་ཏི། །

Abiding in the midst of the assembly of yoginīs, she bestows all bliss. Pū-ja-o-a-go-ra-de-ma | Ka-o-tri-ko-ka-la-hi | Pre-gri-sau-su-na-si-ma-ku | Thus, these twenty-four syllables are the maṇḍala of the yoginīs. Through the ritual procedure upon the body, the Lord of Yogins is perfectly accomplished. At the crown, the mouth, the right ear, the nape of the neck, and the left ear; at the brow, the eyes, and likewise the two shoulders; at the two armpits, the two breasts, the navel, the tip of the nose, the mouth, and the throat—one should apply the armor. At the heart, the secret place, the private organ, the anus, and likewise the thighs, knees, and so forth, in their proper order. First: Surateśvarī; second: Suratasundarī; third: Suratacandrā; fourth: Suratamālinī; fifth: Suratabhakṣī; sixth: Suratakāminī; seventh: Suratoḍrā; eighth: Suratottamā. Having meditated upon the places and the near-places, one becomes a Lord of Yogins. White, green, blue, and fourthly yellow in body color; yellow, white, red, and blue is the eighth in body color. Holding a skull-cup and a khaṭvāṅga, adorned with a bell and a ḍamaru, crowned with a garland of skulls, and adorned with all ornaments, with the jewel of wisdom adorning the center of the crown. These abide upon the petals of the lotus: Śikhī, Bhīma, Śikhaṇḍī, Kerālī, and likewise Jatilī; Uḍi, Jita, and likewise Caṇḍī, Mauṇḍī, Vikarṭī, and Utkarṭī.

ཀི་རི་ཌི་ནར་ཏེ་ཀི་དང་ངོ་། ། ཞིང་དང་ཉེ་ཞིང་ཚན་དོ་ཧ། ། དེ་བཞིན་ཉེ་བའི་ཚན་དོ་ཧ། ། འདུ་བ་ཉེ་བའི་འདུ་བའོ། ། གནས་ནི་དེ་རྣམས་གནས་པ་ཡི། ། ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཕྱེད་དམར་ཕྱེད་ནི་ལྗང་བ་རྣམས། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་རྣམས། ། སྐྲ་གྲོལ་བ་དང་ཁྲོ་གཉེར་ཅན། ། རྟག་པའི་མཆོག་ནི་དབུ་རྒྱན་རྣམས། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། ཕྱག་གཞན་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེའོ། ། ཀཾ་པུ་ཙི་དང་པུཀྐ་སཱེ། ། ཌོམྦི་དེ་བཞིན་མ་ཏཾ་གི། བཞི་ནི་སྣ་ཚོགས་མདོག་རྣམས་སོ། ། སྒོ་སྲུང་ཁྲོ་གཉེར་ཆེན་མོའོ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པའི་ཞལ་མངའ་བ། ། གཡོན་བསྐུམ་གཡས་བརྐྱང་ངེས་པར་གནས། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དབུ་རྒྱན་སྟེང་དུ་རྒྱན་རྣམས་སོ། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་(གི་,ག་)འཛིན་པ། ། ཕྱག་མཚན་གྲི་གུག་མགོ་བོ་བསྣམས། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ལུས་བརྒྱན་པ། ། བདུད་བཞིའི་སྟེང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ་རྣམས། ། དུར་ཁྲོད་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་རྣམས། ། དད་སོགས་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག། སྙིང་རྗེ་ལྡན་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་གཅེར་བུ་འཛིན་པ་རྣམས། ། སྙིང་རྗེའི་དགའ་མ་མཛེས་པ་རྣམས། ། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཡང་དག་གནས། ། ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། པུར་ཏི་ཤྭ་རའི་སྡེ་རྣམས་ནི། ། རིམ་དང་རིམ་མིན་བསྐོར་བའོ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་ཆེན་བཅུ་གཉིས་ལ། ། ཤི་ཁི་ལ་སོགས་ནོར་བུར་བར། ། རིམ་དང་རིམ་པ་མིན་པའོ། ། འགྲོ་བའི་བདག་མོ་རྣམ་པར་དགོད། །

Kiri, Ḍiṇḍi, and Narteḳi; the fields, the near-fields, and the chandohas, as well as the near-chandohas, the meeting places, and the near-meeting places—these are the abodes where one should meditate upon the twelve goddesses. Half red and half green, they are adorned with garlands of skulls. Adorned with various ornaments, their hair is loose and they have wrathful frowns. With the supreme eternal [Akṣobhya] as their crown, they hold skull-cups and khaṭvāṅgas. Their other hands hold wheels and vajras. Kaṃpucī, Pukkasī, Ḍombī, and likewise Matangī—these four are of various colors. The gate-keepers are the Great Frowning Ones, with fanged faces, standing firmly with the left leg bent and the right extended, dwelling upon sun maṇḍalas. They are the samaya of Akṣobhya, with ornaments upon their crowns. Holding skull-cups and khaṭvāṅgas, they carry curved knives and heads as hand-symbols. Their bodies are adorned with all ornaments, and they stand perfectly upon the four māras. Adorned with garlands of skulls, they are the charnel grounds and near-charnel grounds. One should meditate on those endowed with compassion, the purity of the faculties such as faith. All of them are naked, holding [their consorts], beautiful lovers of compassion, dwelling perfectly in the center of the navel. One should meditate on the goddess Tārā. The hosts of Pūrṇaśvara revolve in both clockwise and counter-clockwise order. Upon the twelve great spokes of the wheel, from Śikhī to the jewel, they are in both clockwise and counter-clockwise order. The Mistress of Beings is thus arrayed.

རྐང་པ་བཀུག་དང་བརྐྱང་བ་དང་། ། ཡང་ནི་བརྐྱང་དང་དགུག་པའི་བར། ། ཀཾ་པུ་ཙི་སོགས་སྒོ་རྣམས་སུ། ། གཡོན་དུ་བསྐོར་བར་རྣམ་པར་དགོད། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གནས་དང་ཡང་དག་འབྲེལ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་རབ་ཏུ་ཕྱེ། ། རིགས་ལྔ་པོ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྤྱི་བོར་བྲུཾ་ཡིག་དཀར་པོ་སྟེ། ། མགྲིན་པའི་ཧྲཱིཿནི་ཉི་མའི་མདོག། བྲུཾ་ཡིག་ནག་པོ་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཨ་ནི་ལྟེ་བར་གསེར་གྱི་མདོག། གསང་བའི་གནས་སུ་ཁཾ་ལྗང་གུ། ། བསྒོམས་ཤིག་རྣམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། འཁོར་པད་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མཆོག། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འདི་རྣམས་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཆོ་ག་དེས་ནི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་འོད་ལྕགས་ཀྱུས། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོར་དགུག། བ་སྤུའི་སྒོ་རྣམས་པདྨ་གནས། ། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རང་ལས་སྤྲུལ། ། དད་པ་མཆོག་གིས་ཡང་དག་མཆོད། ། ཡང་ནི་རང་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་གསོལ་བ་གདབ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ནི་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཁྲུས་གསོལ་ལྟར། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏིཥྛཱ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཧྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏིཥྛཱ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ཤོ་དྷི་ཤོ་དྷ་ཨཱཏྨ་ཀི་ས་ར་ས་ར་པྲ་ས་ར་པྲ་ས་ར། སརྦ་བུདྡྷ་ཨ་དྷིཥྛཱི་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། མ་ལུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམས། ། སྒྲོལ་མའི་གཟུགས་སུ་ངེས་ལྟ་བར། ། སྒོམ་སྦྱོར་གྱིས་ནི་སྒོམ་གྱིས་ཤིག། བསྒོམ་པ་སྒོམ་མིན་སྐད་ཅིག་ཙམ། ། གནས་ཀྱི་མན་ངག་རིམ་གྱིས་དང་། །

Bending and extending the feet, and again extending and drawing them in, one should arrange them in a counter-clockwise circle at the gates of the kaṃpucī and so forth. Thus, the perfected practice is perfectly connected to the site of the maṇḍala. Then, the ritual is clearly distinguished: one should meditate on the five families. At the crown is a white syllable bhrūṃ; at the throat, hrīḥ is the color of the sun; at the heart is a black bhrūṃ; at the navel is an a the color of gold; and at the secret place is a green khaṃ. This is the ritual of the aspects to be meditated upon. The wheel, lotus, supreme vajra, jewel, and crossed vajra—these are the locations. For all the yoginīs, one should perform the ritual by means of that very ritual. With the hook of light from the seed-syllable at the heart, one summons the Buddha-wisdom wheel. The goddesses of offering, residing in the lotuses of the pores of the skin, emanate from oneself. With supreme faith, one makes the perfect offering. Then, one should cause them to enter into oneself. Next, one should request the empowerment. The Sugatas bestow the siddhis: "Just as at the very moment of birth, all the Tathāgatas were bathed, so too shall I be bathed with the pure water of the gods." Oṃ sarvatisthābhiṣeka samaya hriye hūṃ | oṃ sarvatisthābhiṣekatashodhi shodha ātmaki sara sara prasara prasara sarvabuddhādhiṣṭhite svāhā. One should view all sentient beings without exception as being in the form of Tārā. Through the application of meditation, one should meditate. For even a single moment, meditation is not non-meditation. This is the sequence of the oral instructions for the locations.

བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རིམ་གྱིས། ། མན་ངག་དམ་ཚིག་རྙེད་པ་སྟེ། ། བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་མཆོག་སྦྱིན་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་རྟོག་པ་བསྒོམ་བདག་ཉིད། ། ཡེ་ཤེས་རྟོག་པ་སྒོམ་གྱིས་ཤིག། རྟོག་པ་བྲལ་བ་མེད་པ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་རྟོག་པ་མིན། ། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད། ། རང་གཞན་མེད་ཅིང་ཡི་གེ་མེད། ། སྐུ་མདོག་འདས་དང་རྣམ་པ་མེད། ། རིང་པོ་མ་ཡིན་ཟླུམ་པོ་མིན། ། དེ་ཉིད་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམས། ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་ཡིད་མེད་པ། ། དེ་ནི་དེ་ཉིད་བཟླས་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པའོ། ། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་སྔགས་ཡིན་ཏེ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མས་རབ་ཏུ་བཤད། ། དང་པོ་ཨོཾ་དང་དེ་ནས་མིང་། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཟློས་ཤིག་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས། ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མཆོད་པའོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་རིམ་པ་བཞིན། ། སྒོ་རྣམས་ལའང་དྲན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྔར་བཤད་པ་ཡི་མིང་ལྡན་པ། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ཡང་དག་བཟླ། ། ཨོཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱི་ཁཾ་ཧཱུཾ་ལཾ་མཾ་སཾ་ཏྲཾ་ཛ། ཕུང་པོ་ཁམས་རྣམས་དག་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དག་པ་ཡི། ། སྔར་བཤད་ཆོ་གས་བསྔགས་པ་ཡིས། ཆོ་ག་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་བྱ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་དོན། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཟད་དོན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་རྟག་ཏུ་ནི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་ལྷ་བཤོས་ཏེ། ། དུས་ཀུན་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། དུད་འགྲོ་བསད་ནས་མཆོད་པར་བྱ། ། སྔགས་པས་ཙཱ་རུའི་བསྒྲུབ་པ་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལྡན་བཟའ་བར་བྱ། ། བཟའ་དང་བཟའ་མིན་བཟའ་བར་བྱ། །

Through the stages of Guru Yoga, one finds the pith instructions and the samaya. By the supreme gift of the Guru’s feet, one meditates on the nature of the conceptualization of wisdom. Meditate on the conceptualization of wisdom! That which is neither free from conceptualization nor without it is neither wisdom nor conceptualization. It is the equality of the nature of phenomena, without self or other, and without syllables. It is beyond color and form; it is neither long nor round. That very reality is all beings, the yoga of wisdom without mind. Through the recitation of that very reality, one attains the sovereignty of yoga. OṂ TĀRE TUTTĀRE TURE HŪṂ PHAṬ. Thus is the mantra of the samaya, as explained by the Bhagavatī. First is OṂ, then the name, perfectly endowed with the syllables HŪṂ and PHAṬ. Recite the mantra of the goddesses; it is an offering to all. With JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ in sequence, one should also recollect the gates. OṂ HŪṂ PHAṬ. Recite perfectly with this ritual, possessing the name as previously explained. OṂ TRĀṂ HRĪḤ KHAṂ HŪṂ LAṂ MAṂ SAṂ TRAṂ JAḤ. This is the purification of the aggregates and elements. OṂ ĀḤ HŪṂ. Through the previously explained ritual, one should recite the mantra one hundred thousand times for the sake of purifying the body, speech, and mind. For the purpose of purifying all sins and for the purpose of exhausting all suffering, yogis should always use the five nectars as the divine food. At all times, yogis should make offerings after killing animals. The mantrin should perform the cāru accomplishment and eat it together with the yoginīs. One should eat both what is edible and what is inedible.

བཏུང་དང་བཏུང་མིན་རྟག་ཏུ་བཏུང་། ། བྱ་དང་བྱ་མིན་བྱ་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སྡིག་པ་ཡིས་ནི་མི་རེག་གོ། ། མཉམ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ནོར་བུའོ། ། གསང་བ་བླ་མེད་བླ་མེད་དོ། ། རབ་སྣང་མིན་པ་བཤད་མིན་བྱ། ། སྐྱེ་བ་འདི་ལ་གྲུབ་པ་ཐོབ། ། སྲོག་གཅོད་ལ་སོགས་སྤངས་པ་སྟེ། ། རྫུན་དང་ཕྲ་མ་མི་བྱའོ། ། བློ་ནི་སེམས་ཅན་དོན་དུ་བྱ། ། དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཐོབ་པའོ། ། དགེ་བ་བཅུ་ནི་ངེས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་དང་། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་གཏོང་ལ་དགའ། ། མཉེས་ཤིང་མཆོག་ནི་སྒྲུབ་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་བསྒོམ། ། ཇི་ལྟར་བློ་ཡི་རིམ་པ་ལྟར། ། རྣལ་འབྱོར་སོགས་བདག་རྣལ་འབྱོར་མ། ། རིགས་རིམ་ཇི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་སོ། ། རི་དྭགས་ཐོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པད་ཉི་ལ། ། སྒྲོལ་མ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་བྱ་བ། ། སྣ་ཚོགས་མདོག་དང་ཞལ་བཞི་པ། ། གཡོན་བསྐུམ་གཡས་བརྐྱང་གནས་པ་སྟེ། ། དབུས་ཀྱི་ཞལ་ནི་ལྗང་གུ་ལ། ། གཡས་ནི་སེར་བར་བལྟ་བར་བྱ། ། གཡོན་གྱི་ཞལ་ནི་སྔོ་བ་ལ། ། སྟེང་གི་ཞལ་ནི་དཀར་བའོ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་མཆེ་བ་གཙིགས། ། ཐོད་པས་དབུ་ལ་བརྒྱན་པ་མོ། ། དབུ་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་བརྒྱན། ། མི་ཡི་རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། སྐྲ་གྲོལ་མིག་ནི་ཡངས་པ་མོ། ། སྤྱན་གསུམ་དམར་མོ་མཛེས་མ་སྟེ། ། རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ་མོ། ། དྲིལ་བུ་ཐུགས་ཀར་སྡིགས་མཛུབ་མཛད། ། གྲི་གུག་མགོ་བོའི་ལག་པ་གཞན། ། ཨུཏྤལ་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ཚངས་པའི་པགས་པ་སྟེང་དུ་གནས། །

Always drink what is drinkable and what is not; perform what is to be done and what is not to be done. In the maṇḍala of the assembly of yoginīs, one is not touched by sin. This is the nature of phenomena (dharmatā) that teaches equality; it is the jewel of Unexcelled Yoga (Anuttarayoga). It is the Unexcelled Secret, the most supreme. It is not to be explained to those who are not radiant [in realization]. In this very life, one attains accomplishment. One should abandon killing and so forth, and not engage in lying or slander. One should act for the benefit of sentient beings with the intellect; that is the attainment of yoga. One must certainly practice the ten virtues, as well as the four divine abodes (brahmavihāra). One should delight in giving and so forth, and thus please and accomplish the supreme. Furthermore, one should meditate on Unexcelled Yoga according to the stages of one's intellect. Regarding the yogas and so forth, the yoginīs, and the sequence of families, this is as taught in the treatises. Upon a variegated lotus and sun disc, one should meditate on oneself as Tārā, holding a deer. She is of variegated color and has four faces. She stands with her left leg bent and her right extended. Her central face is green; the right face should be seen as yellow; the left face is blue; and the upper face is white. She bares inconceivable fangs and is adorned with a skull on her head. Her head is adorned with Amoghasiddhi and decorated with ornaments of human bone. Her hair is loose, her eyes are wide, and she is beautiful with three red eyes. She brandishes a sword and a vajra, and holds a wheel and a hook. She holds a bell at her heart and makes the threatening gesture (tarjanī). In her other hands, she holds a curved knife (kartṛkā) and a head. She holds an utpala flower, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. A human skin is draped over her upper body.

ཁྱབ་འཇུག་དབང་ཕྱུག་ཆེ་ཞབས་དག། མནན་པས་གདན་ལ་འཇིགས་རུང་འགྱུར། ། སྔར་སྨོས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་རྣམས། ། རེག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་མདོག། གཅེར་བུ་འཇིགས་པའི་རྗེས་སུ་སོང་། ། གསང་བ་ཟབ་མོ་བླ་མེད་སྔགས། ། དབུ་རྒྱན་དཔལ་རིམ་ལས་བྱུང་བ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་གནས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རིམ་པ་ཡང་དག་སྤྱོད་པ་མཆོག། གནས་ཀུན་བླ་མེད་མཉམ་སྦྱོར་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཐུགས་བླ་ན་མེད། ། ལྷ་མོའི་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་བྱེད། ། དག་པ་སྡིག་པ་སེལ་བར་བྱེད། ། མཉམ་གཞག་མེད་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་སྒོམ་པ་སྟེ། ། སྔགས་པས་རྟག་ཏུ་བསམ་གཏན་གང་། ། ཉོན་མོངས་མ་ལུས་ཟད་པར་འགྱུར། ། གཡོ་དང་མི་གཡོ་ས་གཞིར་རོ། ། དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ཆེ་རྣམས་སྤྱོད། ། གནས་ཀྱི་ཆོ་ག་གྲུབ་བདག་ཉིད། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བས་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཐུགས་ཀར་རོ། ། ཨོཾ་མཚོག་ཁར་རོ། ། ཧྲཱིཿསྤྱི་བོར་རོ། ། ཧཱུཾ་སྤྱན་ལའོ། ། ཧཱུཾ་གོ་ཆའོ། ། ཕཊ་ཕྱག་མཚན་ལའོ། ། གོ་ཆའི་གོ་ཆ་འདིར་ཤེས་བྱ། ། རིམ་པའི་རྗེས་སུ་རིམ་པ་ནི། ། བདག་ཉིད་ཡི་དམ་ལྷ་གྲུབ་བདག། འགྲོ་བ་མ་ལུས་དེ་ལྟར་བལྟ། ། སྲིད་པའི་དབའ་རླབས་སྒྲོལ་སྒྲོལ་མ། ། བསྒོམ་པ་བཟླས་པ་རྟག་ཏུ་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་དམ་ནི་ཤིང་གཅིག་གམ། ། རི་ཡི་རྩེ་མོ་ས་ཕུག་ཁྱིམ། ། ཁྱིམ་མམ་སྨད་འཚོང་གནས་སུ་འམ། ། གཞན་ཡང་། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུའམ་རྟགས་གཅིག་དྲུང་། ། ཕྱི་ཡི་ནགས་ཚལ་ཤི་བའི་གནས། ། རྒྱ་མཚོ་དང་ནི་ཆུ་མིག་རྣམས། ། མ་མོའི་གནས་སུ་ངེས་པར་གནས། ། གང་ཡང་ལོན་མེད་གྲུབ་པའོ། །

By treading upon the feet of Viṣṇu and Maheśvara, the seat becomes terrifying. The previously mentioned assemblies of yoginīs abide in the center of the maṇḍala of touch. All of them are of various colors, naked, and follow a terrifying form. The secret, profound, and unsurpassed mantra arises from the glorious sequence of the crown ornament. In all the abodes of the yoginīs, the supreme conduct is the authentic sequence. All abodes are the unsurpassed union; the yoginīs’ mind is unsurpassed. They perform all the activities of the goddesses, purifying and clearing away sins. Through the practice of non-meditative equipoise, one meditates upon the meditation of yoga. Whatever meditative concentration the mantrin constantly maintains, all afflictions without exception will be exhausted. Upon the moving and non-moving earth, the great yogins practice. Having accomplished the ritual of the abodes, one should act according to whatever is comfortable. HŪṂ is at the heart. OṂ is at the supreme mouth. HRĪḤ is at the crown. HŪṂ is for the eyes. HŪṂ is the armor. PHAṬ is for the hand implements. This armor should be known as the armor here. Following the sequence, the sequence is: one is the accomplished self of the yidam deity; one should view all beings without exception in that way. Tārā, who delivers one from the waves of existence—meditation and recitation should be performed constantly. In a charnel ground, or at a solitary tree, on a mountain peak, in a cave, or in a house; or in a house, or in the abode of a prostitute; or elsewhere, in a royal palace, or near a single sign; in an outer forest, a place of the dead, the ocean, or springs—one should certainly abide in the abode of the Mātṛs. Whatever is obtained is the accomplishment.

ཐོགས་མེད་རྟག་ཏུ་སྦྱང་བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཡིས་སྒོམ་པ་རྣམས། ། གནས་ཀྱི་སྡེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། རིགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྐྱེས་པའང་རུང་། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་སྒོམ་པའང་། ། རིམ་པ་སྡེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བླ་ཡི་སྡེ་ཡི་རྗེས་རིམ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་བརྟན་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་རབ་བརྟན་བློ། ། བདེན་མིན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བྲལ། ། ཡུལ་ཆོས་རྣམ་པར་སྤང་བར་བྱ། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་སྡེ་ཡིས་ནི། ། མྱུར་དུ་དེ་གསུང་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ། ། ཨོཾ་ཡིག་དག་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་སོང་བར་ལྟ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆར་ཕབ་བོ། ། ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཨུ་པ་ཧ་ར་དབུལ་བར་བྱ། ། དེར་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་གཟི་བརྗིད་འགྲུབ། ། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད། ། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཏམ། ། སྒྲོལ་མའི་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཆེན་མོ། ། བསྒོམས་ཤིག་དེ་ཉིད་ཡང་དག་དོན། ། བཾ་ཡིག་ཁར་སོང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ནི་ལྕེ་ཡི་རྩེ་མོར་བལྟ། ། ཐམས་ཅད་བཟའ་བའི་གནས་ཡིན་ཅིང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་མཆོག་བཞིན་ནོ། ། ཞི་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་སེལ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རབ་བསྒོམ་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་གང་ཞིག་འདི་བསྒོམ་དེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲགས་པ་ཆེ། ། གནས་གསུམ་གྲུབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སྒྲོལ་མའི་ལྷ་མོ་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་གསང་རྒྱུད་བླ་མེད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ལྡན་མས་བྲིས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཡེ་ཤེས་འཕེལ་བའོ། །

One should always train in the unimpeded. Through that yoga, the yoginīs of the sthāna class, or the vajra-born of the kula, and even the meditation on the wisdom-vajra through the yoga of the krama class, follow the sequence of the mūla class. One should make the bodhicitta very firm; with a mind that is extremely stable in all respects, free from false conceptualization, one should abandon the phenomena of objects. Through the classes of body, speech, and mind, one will swiftly attain the siddhi of that speech. Abiding in the center of a moon maṇḍala, one should meditate on the syllable OṂ. Visualize it having gone to the top of the head, raining down the five nectars. How should the yoga be performed? One should offer the upahāra. There, through the yoga of yoga, majesty is accomplished in a mere instant. It clears away all obstacles. Just as in the discourse of Vajrasattva, one should meditate on the form of Tārā, the Great Form, the true reality. One should meditate on the syllable BAṂ having gone to the mouth. One should look at the OṂ at the tip of the tongue. It is the locus of all that is to be consumed, like the supreme wish-fulfilling jewel. It pacifies all and dispels suffering. One should thoroughly meditate on the wisdom-being (jñānasattva). Any yogin who meditates on this becomes a renowned bodhisattva and will attain accomplishment in the three places. This was written by Vajriṇī in the unsurpassed Vajra Secret Tantra, the yoga of the goddess Tārā, which increases the wisdom of sentient beings.

འཕགས་མ་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་ལྡན་མས་ཕྱུང་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་དབང་ལན་གསུམ་བསྐུར་བའི་གྲུབ་ཐོབ་ཝ་ནི་ཏ་བྷ་དྲའི་སློབ་མ་སཾ་གྷ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་འཇམ་དཔལ་སྒེག་པའི་རྡོ་རྗེས་བསྒྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྡན་མ། པཎྜི་ཏ་བ་ར་ཧེ་ཏ། ཝ་ནི་ཏ་བྷ་དྲ། སཾ་གྷ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ། འཇམ་དཔལ་སྒེག་པའི་རྡོ་རྗེ། མཁས་པས་ཕུག་པ། །

The Sādhana of the Noble Lady Āryāsthāneśvarī. This concludes the extraction from the Vajraguhyatantra by the ḍākinī Vajradhāriṇī. It was translated by Saṃghaśrībhadra, the disciple of the mahāsiddha Vanibhadra—who was empowered three times by the Great Compassionate One—and the Tibetan translator Mañjuśrīlīlavajra. Vajradhāriṇī, Paṇḍita Varaheta, Vanibhadra, Saṃghaśrībhadra, Mañjuśrīlīlavajra, and the scholar Phugpa.