A Sādhana Ritual for the Maṇḍala of Ārya Tārā

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱཱ་ཏཱ་རེ་མཎྜ་ལ་བི་དྷི་ནཱ་མ་སཱ་དྷ་ནཱཾ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་དགྱེས་པའི་ རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བླ་མ་དམ་པའི་ཞབས་ཀྱི་ནི། ། པདྨ་ལ་གུས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། མན་ངག་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པ་བྲི། ། བླ་མ་ལ་གུས་དད་པ་ཆེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། རྟོག་པ་ལེགས་པར་འཇོམས་པ་དེས། ། རྗེ་བཙུན་ མཉེས་བྱས་མན་ངག་མནོས། ། དང་པོར་དབེན་ཞིང་ཉམས་དགའ་བར། ། ཉེར་སྤྱོད་ཡོ་བྱད་རྫོགས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ལ། ། ཕྱག་དང་མཆོད་དང་གསོལ་བ་གདབ། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བསྔོ་བ་སོགས། ། བྱས་ཏེ་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ། ། དེ་ནས་ གཟུང་འཛིན་བརྟན་གཡོ་ཀུན། ། སྟོང་པར་བྱས་ཏེ་སྔགས་བཟླས་བྱ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་པས་སྟོང་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡི་ངང་ལས་ཧཱུཾ་བསམས་ཏེ། ། ར་བ་གུར་དང་ཕྱོགས་མཚམས་བཅིང་། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་ཡི་སྲུང་འཁོར་བསྒོམ། ། དེ་སྟེང་ཨེ་ལས་ ཆོས་འབྱུང་བསམ། ། ལཾ་བཾ་རཾ་ཡཾ་རྣམས་ལས་ནི། ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། དེ་སྟེང་བྲུཾ་ལས་འཁོར་ལོ་འོ། ། དེར་ནི་ནཱ་ད་བབས་པ་ལས། ། བསྒྱུར་ཏེ་གཞལ་ཡས་ཁང་བསམ་བྱ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་མཛེས་རྒྱན་ལྡན་བསམ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ཏ་ལ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནང་པཾ་ལས་པདྨ་ནི། ། འདབ་མ་བརྒྱད་པ་འཕར་མ་གཉིས། ། དབུས་སུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས། །

In the language of India: Āryatāramaṇḍalavidhināmasādhana. In the language of Tibet: ’Phags ma sgrol ma’i dkyil ’khor gyi sgrub thabs cho ga zhes bya ba (The Ritual Manual for the Sādhana of the Maṇḍala of Noble Tārā). Homage to the glorious Hevajra! Having prostrated with devotion at the lotus feet of the sublime guru, I shall write the sādhana of Noble Tārā based upon the instructional tantras. One who possesses great faith and devotion for the guru, a bodhisattva of great compassion, and who has thoroughly subdued conceptual thought, should please the Venerable One and receive the oral instructions. First, in a secluded and pleasant place, one should prepare the necessary articles and requisites. Then, having generated the bodhicitta, one should perform prostrations, offerings, and supplications. Having performed the rejoicings, dedications, and so forth, one should meditate upon the four brahmā abodes. Then, having rendered all subjects and objects, the stable and the moving, into emptiness, one should recite the mantra: Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Thus, one should make [everything] empty. From within that state, one should visualize the syllable Hūṃ and bind the perimeter with the fence, the canopy, and the directions and intermediate points. One should meditate on the protection wheel of the ten wrathful deities. Above that, from E, one should visualize the source of phenomena (dharmodaya). From Laṃ, Vaṃ, Raṃ, and Yaṃ, one should visualize the maṇḍalas of earth, water, fire, and wind. Above that, from Bhrūṃ, comes the wheel. There, from the descent of the nāda, one should transform it and visualize the celestial palace. It is square with four doors, adorned with eight pillars and beautiful ornaments. One should recite: Oṃ sarvatathāgatācalavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Inside that, from Paṃ, is an eight-petaled lotus with two tiers. In the center, from the āli and kāli [vowels and consonants]...

ཉི་ཟླ་ག་འུར་བསམ་པར་བྱ། ། དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཏཱཾ་སེར་བསམ། ། དེ་ལྟར་ཀཱ་ལི་ཨར་གྱུར་པས། ། མཉམ་སྦྱར་ དེ་གཉིས་གྱུར་པར་བསམ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཀྟོ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དབུས་ཀྱི་ཏཱ་ལས་ནི། ། ཤར་གྱི་ཉི་མའི་བར་དུ་ནི། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་རྣམ་པར་སྤྲོས། ། ལྷོར་ནི་ཏཱ་དང་ནུབ་ཏུ་རེ། ། བྱང་དུ་རྒྱུ་ཡི་ཡི་གེ་སྤྲོ། ། དེ་ནས་སྒོ་ཡི་ཕྱོགས་ དག་ཏུ། ། ཏཱ་རེ་ཏུ་དང་རེ་བཞི་སྤྲོ། ། སྟེང་དུ་ཏཱ་དང་རེ་གཉིས་སྤྲོ། ། འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་སེམས་ཅན་སྦྱངས། ། ལྷར་བྱས་ས་བོན་ཐིམ་པ་ལས། ། རང་རང་ས་བོན་གྱིས་མཚན་པའི། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། མར་མེ་ཀོང་བུ་དུང་ཆོས་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ལྕགས་ སྒྲོག་དང་། ། དྲིལ་བུ་རྣམས་སུ་གྱུར་པར་བསམ། ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་སྦྱང་བསྡུས་ལ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་སུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་དབུས་སུ་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་ནི། ། ཕྱག་བརྒྱད་ཞལ་བཞི་ཁ་དོག་སེར། ། རྒྱན་ལྡན་མདངས་སྡུག་ལང་ཚོར་ལྡན། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོས་ བརྒྱན། ། གཡོ་ཞིང་པདྨའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་ཞགས་པ་དང་། ། མདུང་དང་མདའ་ནི་གཡས་ན་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཨུཏྤ་ལ། ། གཞུ་དང་སྡིགས་མཛུབ་གཡོན་པ་ན། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས། ། ས་གསུམ་དབང་དུ་སྡུད་པ་བསམ། ། དེ་ཡི་ཤར་དུ་མེ་ཏོག་གི། ། སྒྲོལ་མ་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་མ། ། ཕྱག་གཉིས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་འཛིན། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་སྤྲས་པར་བསམ། ། ལྷོར་ནི་སྤོས་ཀྱི་སྒྲོལ་མ་སྟེ། །

One should visualize the sun and moon as a casket. In the center, visualize a yellow syllable TĀṂ. Thus, through the transformation of the consonants into vowels, visualize those two as being joined in union. One should recite: OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURAKTO VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. In that way, from the central TĀ, emanate the form of the syllable OṂ as far as the sun in the east. In the south, emanate TĀ; in the west, RE; and in the north, emanate the causal syllable. Then, in the directions of the gates, emanate TĀRE, TU, and RE. Above, emanate TĀ and RE. Through the radiation of light rays, sentient beings are purified. Through the dissolution of the seeds into the deities, visualize them as transforming into a vajra, a flower garland, a lamp, a conch vessel, a hook, a noose, an iron chain, and a bell, each marked by its respective seed syllable. From these, light radiates, purifying and gathering [beings], and they should be visualized as goddesses. In the center of those, the goddess Tārā has eight arms and four faces, is yellow in color, adorned with ornaments, beautiful in complexion, and endowed with youth. She is adorned with the major and minor marks and sits upon a lotus seat in a dancing posture. In her right hands, she holds a vajra, a noose, a spear, and an arrow. In her left hands, she holds a vajra hook, an utpala flower, a bow, and a threatening gesture. Visualize her subduing the three worlds. To her east is the white Flower Tārā, with one face and two hands holding a flower garland, adorned with all ornaments. To the south is the Incense Tārā.

ཁ་དོག་ནག་མོ་སྤོས་འཛིན་མ། ། ནུབ་ཏུ་མར་མེའི་སྒྲོལ་མ་སྟེ། ། སེར་ཞིང་མར་མེའི་སྣོད་འཛིན་མ། ། བྱང་དུ་ དྲི་ཡི་སྒྲོལ་མ་སྟེ། ། ལྗང་གུ་དྲི་ཡི་དུང་ཆོས་བསྣམས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤར་སྒོར་སྒོ་སྐྱོང་དཀར། ། ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ་བསམ་པར་བྱ། ། ལྷོར་སེར་ཞགས་པ་བསམ་པར་བྱ། ། ནུབ་དམར་ལྕགས་ཀྱི་སྒྲོག་འཛིན་མ། ། བྱང་དུ་ལྗང་གུ་དྲིལ་བུའོ། ། དེ་རྣམས་ ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། ། རིན་ཆེན་རྒྱན་གྱིས་ལེགས་སྤྲས་ཤིང་། ། གཡོ་བཅས་གསེར་གྱི་རྣ་ཆས་བརྒྱན། ། སྤྱན་གཉིས་ལང་ཚོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། སྟེང་དུ་རྣམ་པར་སྒྲོལ་མ་སྟེ། ། འོག་ཏུ་གནོད་མཛེས་སྒྲོལ་མའོ། ། འཁོར་ལོ་སྦྲུལ་ཞགས་བསྣམས་པ་བྲི། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ མཚན་ཉིད་མཚུངས། ། དེ་ནས་སྐྱེ་མཆེད་དག་ལ་ནི། ། མིག་གཉིས་རྣ་བ་གཉིས་དང་སྣ། ། ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་རྣམས་སུ། ། མཾ་དཾ་ཨི་དང་རཾ་སཾ་ནཾ། ། གཏི་མུག་ཞེ་སྡང་སེར་སྣ་ལ། ། འདོད་ཆགས་ཕྲག་དོག་བདག་མེད་ལ། ། གནག་དང་དམར་དང་སེར་མོ་སྔོ། ། ལྗང་ ཁུ་དཀར་མོ་རྣམས་བསམས་ཏེ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ལྡན་པའོ། ། སྐུ་ལ་ཨོཾ་ལས་མཁའ་སྤྱོད་མ། ། ས་སྤྱོད་བདག་མེད་མ་གསུམ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་པོ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་འོད་ཟེར་རབ་འཕྲོས་པས། ། རང་བཞིན་གྱི་ནི་ཞིང་ཁམས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་ལྷ་མོ་རྣམས། ། འགུགས་པས་དགུག་གཞུག་བཅིངས་མཉེས་བྱ། ། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་གསལ་བར་ལྟ། ། སླར་ཡང་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པ་ལས། ། སངས་རྒྱས་རིགས་ལྔ་སྤྱན་དྲངས་ལ། །

The black-colored one holding incense; in the west is the Lamp Tārā, yellow in color and holding a lamp vessel; in the north is the Perfume Tārā, green, holding a perfume conch. One should meditate on them in the center of the maṇḍala. Then, at the eastern gate, one should visualize the white Gatekeeper holding a hook; in the south, the yellow one holding a noose; in the west, the red one holding an iron chain; and in the north, the green one with a bell. These all have one face and two arms, are beautifully adorned with jewel ornaments, and are decorated with swaying golden earrings. They have two eyes and are endowed with perfect youth. Above is the Transcendent Tārā, and below is the Tārā who Subdues Harm; they should be drawn holding a wheel and a snake-noose. In that way, all are identical in their characteristics. Then, regarding the sense bases: in the two eyes, the two ears, the nose, the tongue, the body, and the mind, one should visualize the syllables Maṃ, Daṃ, I, Raṃ, Saṃ, and Naṃ. Upon delusion, hatred, avarice, desire, jealousy, and selflessness, one should visualize black, red, yellow, blue, green, and white [deities], each with one face and two arms. From the syllable Oṃ on their bodies, one should visualize the three vajras: the Sky-Walker, the Earth-Walker, and Nairātmyā. Then, as light rays radiate forth, the wisdom beings are invited from the natural buddha-fields. With Jaḥ Hūṃ Baṃ Hoḥ, the goddesses are summoned, and one should perform the rites of summoning, entering, binding, and pleasing. Then, one should clearly visualize the beings. Once again, as light rays radiate forth, the five Buddha families are invited.

མཆོད་བསྟོད་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་ རྒྱས་བཏབ་སྟེ། ། རྩེ་མོ་རིགས་ལྔ་རྣམ་པར་མཚན། ། གཞན་རྣམས་རང་གི་རིགས་ཀྱིས་གདབ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་བོན་ལས་སྤྲོས་པའི། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས། ། བདུད་རྩི་ལྕེ་ལ་བླངས་བྱས་ཏེ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་མྲྀ་ཏ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྟོད་པས་ལེགས་བསྟོད་དེ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སྟུ་ཏི་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གསལ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བལྟའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་བཟླས་པ་ནི། ན་མཿཨཱརྱཱ་ཝ་ལོ་ཀི་ཏེ་ཤྭ་རཱ་ཡ། བོ་དྷི་སཏྭཱ་ཡ། མ་ཧཱ་སཏྭཱ་ཡ། མ་ཧཱ་ཀཱ་རུ་ཎི་ཀཱ་ཡ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ། སརྦ་དུཥྚཱན། པྲ་དུཥྚཱན། མ་མ་ཀྲྀ་ཏེ། ཛཾ་བྷ་ ཡ། སྟཾ་བྷ་ཡ། མོ་ཧ་ཡ། བནྡྷ་ཡ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། སརྦ་དུཥྚཱན་སྟཾ་བྷ་ནི་ཏཱ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ཡི་ལྷ་མོ་ལ། ། ཡི་གེ་བཅུ་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། བསྙེན་པ་བྱེ་བས་འགྲུབ་འགྱུར་ཞིང་། ། ལས་ལ་རང་སྔགས་ཁྲི་བཟླས་ སོ། ། དེ་ནས་སྐྱོ་ན་རྣམ་དག་བསྒོམ། ། གཏོར་མ་བྱས་ཏེ་ལྷ་གཤེགས་ལ། ། ཅི་བདེ་བ་ཡི་སྤྱོད་པས་གནས། ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་གོམས་པས། ། གཅན་གཟན་བསྲུང་དང་དབང་དུ་བྱ། ། བསྐྲད་དང་བུད་མེད་དགུག་པ་དང་། །

One should perform the offerings, praises, and supplications. Then, having conferred the empowerment and sealed it, the tips are marked with the five families, and the others are sealed by their respective families. One should recite: oṃ sarvatathāgatābhiṣekavajrasvabhāvātmako ’ham. Then, the goddesses emanated from the seed-syllables should present offerings. One should recite: oṃ sarvatathāgatapūjāmeghavajrasvabhāvātmako ’ham. Then, from the seed-syllables of the families, the nectar is taken upon the tongue. One should recite: oṃ sarvatathāgatāmṛtavajrasvabhāvātmako ’ham. Then, having praised them well with hymns, one should recite: oṃ sarvatathāgatastutivajrasvabhāvātmako ’ham. One should look clearly at it again and again. Then, as for the mantra recitation: nama āryāvalokiteśvarāya bodhisattvāya mahāsattvāya mahākāruṇikāya | tadyathā | oṃ tāre tuttāre ture | sarvaduṣṭān praduṣṭān mama kṛte | jambhaya stambhaya mohaya bandhaya | hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ | sarvaduṣṭān stambhani tāre svāhā | oṃ tāre tuttāre ture svāhā. Through the ten-syllable mantra, the goddesses of the ten perfections will be accomplished. Accomplishment is achieved through ten million recitations of the approach practice, and for the activities, one should recite the respective mantras ten thousand times. Then, when weary, one should meditate on purity. Having offered the torma, the deities depart, and one remains in whatever conduct is comfortable. By training in this way again and again, one can protect against wild beasts, bring others under one's power, expel, and summon women.

བཅིངས་པ་གྲོལ་དང་ཚར་བཅད་དང་། ། བསྲེག་དང་མནན་ པ་བསྲུང་བ་སོགས། ། རྒྱུད་ཐོས་མན་ངག་ལྡན་པས་བསྒྲུབ། ། བླ་མ་མཉེས་པ་མཆོག་ཡིན་པས། ། དེ་ཡིས་རྗེ་བཙུན་ཡུན་རིང་བསྟེན། ། སྒྲུབ་ཐབས་བཀོད་པའི་ཚོགས་དེ་ཡིས། ། དེ་ཉིད་མཐོང་བས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། བླ་མ་དམ་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་དེ་མཐོང་ཤོག། རྗེ་བཙུན་མ་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའི་ལྷ་བཅུའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རོལ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། འབྲོག་མི་ལོ་ཙཱ་བས་བསྒྱུར་བའོ། །

Binding, liberating, and subduing, Burning, suppressing, and protecting— These should be accomplished by one who possesses the tantras and the pith instructions. Since pleasing the guru is supreme, One should attend upon the venerable master for a long time. Having seen reality through this collection of arranged sādhanas, And having prostrated, may I please the sublime guru Sahaja And thereby behold that very reality. The Sādhana of the Ten Deities of the Venerable Noble Tārā, composed by the great master Sahajalalita, is complete. Translated by Drokmi Lotsāwa.