A Praise of the Goddess Tārā called “A Sādhana of the Twenty-One Forms”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏཱ་རེ་དེ་བི་སྟོ་ཏྲཾ་ཨེ་ཀ་བི་ཤཾ་ཏི་ཀ་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མའི་བསྟོད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། རྗེ་བཙུན་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱག་འཚལ་སྒྲོལ་མ་མྱུར་མ་དཔའ་མོ། ། སྤྱན་ནི་སྐད་ཅིག་གློག་དང་འདྲ་མ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མགོན་ཆུ་སྐྱེས་ཞལ་གྱི། ། གེ་སར་བྱེ་བ་ལས་ནི་བྱུང་མ། ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྒྲོལ་མ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ན་པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་ན་བཞུགས་པ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་མེ་ལྟ་བུའི་འོད་འཕྲོ་བ་ཅན། ཞལ་གཅིག་ལ་སྤྱན་གཉིས་མ་ཕྱག་བརྒྱད་པའོ། ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་སྒྲོག་པར་བཞེངས་པའི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་མདའ་དང་གཞུ་གཞན་ལ་འཕེན་པ་ཐུགས་ཀར་བཀང་བ། གཡས་ཀྱི་གསུམ་པ་ན་འཁོར་ལོ། བཞི་པ་ན་རལ་གྲི། གཡོན་གྱི་གསུམ་པ་ན་དུང་། བཞི་པ་ན་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་མྱུར་ཞིང་རབ་ཏུ་དཔའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལེའུ་དང་པོ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ཀུན་ཏུ། ། གང་བ་བརྒྱ་ནི་བརྩེགས་པའི་ཞལ་མ། ། སྐར་མ་སྟོང་ཕྲག་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་འོད་རབ་འབར་མ། ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བའི་སྒྲོལ་མ་དཀར་མོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་མ། ཞལ་གསུམ་ནི་རྩ་ཞལ་དཀར་བ། གཡས་སྔོ་ཞིང་གཡོན་སེར་བའོ། ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་གཞག་པ། གཡས་གཉིས་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། གསུམ་པ་ན་འཁོར་ལོ། བཞི་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ། ལྔ་པ་ན་རྡོ་རྗེ།

In the language of India: Tāredevīstotra-ekaviṃśatikāsādhanam-nāma. In the language of Tibet: Lha mo sgrol ma’i bstod pa nyi shu rtsa gcig pa’i sgrub thabs zhes bya ba. Homage to the Venerable Noble Tārā. Homage to Tārā, the swift heroine, whose eyes are like a flash of lightning in an instant. She has arisen from the opening of the filaments of the lotus face of the Protector of the Three Worlds. Regarding that, first of all, the Bhagavatī Tārā is seated upon a red lotus in the center of the sky. Her body is red in color, radiating light like fire. She has one face, two eyes, and eight arms. Her first two hands are in the mudrā of supreme joy, raised in a gesture of proclamation. The next two hands hold a bow and arrow drawn to the heart. In the third right hand is a wheel; in the fourth, a sword. In the third left hand is a conch; in the fourth, a noose. She is adorned with all the ornaments. This concludes the first chapter of the Sādhana of the Noble Tārā known as the Swift and Most Heroic. Homage to her whose face is like a hundred full autumn moons gathered together, blazing with a light as distinct as a thousand clusters of stars. Regarding that, first of all, there is the white Tārā, white like the autumn moon, with three faces and twelve arms. Her three faces are: the central face white, the right blue, and the left yellow. Her first two hands are in the mudrā of meditative equipoise. The second right hand holds a khaṭvāṅga; the third, a wheel; the fourth, a jewel; and the fifth, a vajra.

དྲུག་པ་ན་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བའོ། ། གཡོན་གྱི་གཉིས་པ་ན་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས། གསུམ་པ་ན་ཨུཏྤ་ལ། བཞི་པ་ན་དྲིལ་བུ། ལྔ་པ་ན་བུམ་པ། དྲུག་པ་ན་པོ་ཏི་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལེའུ་གཉིས་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་གསེར་སྔོ་ཆུ་ནས་སྐྱེས་ཀྱི། ། པདྨས་ཕྱག་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན་མ། ། སྦྱིན་པ་བརྩོན་འགྲུས་དཀའ་ཐུབ་ཞི་བ། ། བཟོད་པ་བསམ་གཏན་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་སྒྲོལ་མ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཅུ་མ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་གི་ཉི་མ་ལ་གནས་མ། ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ན་ཕྲེང་བ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པ། གཉིས་པ་ན་རལ་གྲི། གསུམ་པ་ན་མདའ་འཕེན་པར་མཛད་པ། བཞི་པ་ན་རྡོ་རྗེ། ལྔ་པ་ན་དབྱུ་གུའོ། ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་དར་དཔྱངས། གཉིས་པ་ན་ཞགས་པ། གསུམ་པ་ན་པདྨ། བཞི་པ་ན་དྲིལ་བུ། ལྔ་པ་ན་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་གསེར་མདོག་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བའི་ལེའུ་གསུམ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཙུག་ཏོར། ། མཐའ་ཡས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་སྤྱོད་མ། ། མ་ལུས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཐོབ་པའི། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་མ། ། པདྨ་སེར་པོ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་ན་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བརྟན་པར་བཞུགས་པའི་རྗེ་བཙུན་མ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། གཡས་དང་པོ་མཆོག་སྦྱིན་པ། གཉིས་པ་ན་ཕྲེང་བ། གཡོན་དང་པོ་ན་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས། གཉིས་པ་ན་དབྱུ་གུ་བསྣམས་པའོ། །

In the sixth [right hand] is a garland of flowers. In the second left [hand] is a water-pot (kamaṇḍalu); in the third, an utpala lotus; in the fourth, a bell; in the fifth, a vase; and in the sixth, a volume of scripture. This concludes the second chapter of the Sādhana of the Noble Tārā, known as "White as the Autumn Moon." Homage to her whose hands are adorned with a blue-gold lotus born from the water. She whose sphere of activity is generosity, diligence, austerity, peace, patience, and meditative concentration. The Venerable Tārā is golden in color, with one face and ten arms. She stands upon a sun disk atop a multicolored lotus. Her first right hand holds a rosary at her heart; the second holds a sword; the third is in the act of shooting an arrow; the fourth holds a vajra; and the fifth holds a staff. Her first left hand holds a silk scarf; the second, a noose; the third, a lotus; the fourth, a bell; and the fifth holds a bow. She sits in the vajra posture. This concludes the third chapter of the Sādhana of the Noble Golden-Colored Tārā. Homage to her who is the uṣṇīṣa of the Tathāgatas, who acts with infinite victory, who has attained all the perfections without exception, and who is firmly supported by the Sons of the Conquerors. The Venerable Lady is golden in color, with one face and four arms. She sits firmly in the sattvaparyaṅka posture upon a yellow lotus and moon disk. Her first right hand is in the gesture of supreme generosity; the second holds a rosary. Her first left hand holds a water-pot; the second holds a staff.

འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཙུག་ཏོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཧཱུཾ་ཡི་གེས། ། འདོད་དང་ཕྱོགས་དང་ནམ་མཁའ་གང་མ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ཏེ། ། ལུས་པ་མེད་པར་འགུགས་པར་ནུས་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་སྐུ་མདོག་སེར་མོ། ཟླ་བའི་གདན་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། གཡས་སྐྱབས་སྦྱིན་པ། གཡོན་པདྨ་སེར་པོ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ཧཱུཾ་གི་སྒྲ་རབ་ཏུ་སྒྲོགས་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་བརྒྱ་བྱིན་མེ་ལྷ་ཚངས་པ། ། རླུང་ལྷ་སྣ་ཚོགས་དབང་ཕྱུག་མཆོད་མ། ། འབྱུང་པོ་རོ་ལངས་དྲི་ཟ་རྣམས་དང་། ། གནོད་སྦྱིན་ཚོགས་ཀྱིས་མདུན་ནས་བསྟོད་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་དམར་མོ། པདྨ་དམར་པོ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། གཡས་ཀྱི་དང་པོ་རྡོ་རྗེ། གཉིས་པ་རལ་གྲི། གཡོན་གྱི་དང་པོ་སྡིགས་མཛུབ། གཉིས་པ་ན་ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་དྲུག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ཏྲཊ་ཅེས་བྱ་དང་ཕཊ་ཀྱིས། ། ཕ་རོལ་འཁྲུལ་འཁོར་རབ་ཏུ་འཇོམས་མ། ། གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ཏེ། ། མེ་འབར་འཁྲུག་པ་ཤིན་ཏུ་འབར་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་ནག་མོ། པདྨ་སེར་པོ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། ན་བཟའ་སེར་པོ་མནབས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན།

The fourth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā, known as the Tathāgatoṣṇīṣavijayā, is complete. Homage to her who, with the syllable Tuttāre Hūṃ, fills the desires, the directions, and the sky; who, having trampled the three worlds with her feet, is able to summon all without exception. The Venerable Lady is yellow in color, seated in the vajra posture upon a moon disc, with one face and two arms. Her right hand is in the gesture of granting protection, and her left holds a yellow lotus. The fifth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā, known as the Hūṃ-nāda-praghoṣā, is complete. Homage to her who is worshipped by Śakra, Agni, Brahmā, Vāyu, and the various Īśvaras; who is praised from the front by hosts of bhūtas, vetālas, gandharvas, and yakṣas. The Venerable Lady is red, seated in the bodhisattva posture upon a red lotus and a sun disc, with one face and four arms. Her first right hand holds a vajra, the second a sword; her first left hand makes the threatening gesture, and the second holds a noose. The sixth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā, known as the Trailokyavijayā, is complete. Homage to her who, with the sounds Traṭ and Phaṭ, utterly destroys the magical wheels of adversaries; who, with her right leg drawn in and left extended, tramples [the foe], and blazes intensely with a turbulent mass of fire. The Venerable Lady is black, seated with the left leg extended upon a yellow lotus and a sun maṇḍala, wearing yellow garments and a jeweled crown.

རྐང་གདུབ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ་དབུ་སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་ཤིང་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་པ། གཡས་དང་པོ་ན་འཁོར་ལོ། གཉིས་པ་ན་རལ་གྲི། གཡོན་དང་པོ་སྐྱེ་གནས་ཀྱི་སྟེང་ན་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། གཉིས་པ་བརྐྱང་སྟེ་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་གཞན་འཇོམས་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ཏུ་རེས་འཇིགས་པ་ཆེན་མོ། ། བདུད་ཀྱི་དཔའ་བོ་རྣམ་པར་འཇོམས་མ། ། ཆུ་སྐྱེས་ཞལ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་ལྡན་མཛད། ། དགྲ་བོ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་གསོད་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། པདྨ་དམར་པོ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་ཆུ་སྲིན་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་བཞུགས་པ། གཡས་དང་པོ་ན་ཤིང་མྱ་ངན་མེད་པའི་ཡལ་ག་བཟུང་བ། གཉིས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་ཤིང་མཆོག་སྩོལ་བ། གཡོན་དང་པོ་ན་པདྨ། གཉིས་པ་ན་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་བདུད་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ཤིང་། དབང་མཆོག་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མཚོན་ཕྱག་རྒྱའི། ། སོར་མོས་ཐུགས་ཀར་རྣམ་པར་བརྒྱན་མ། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་བརྒྱན་པའི། ། རང་གི་འོད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་འཁྲུགས་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་ཅན། པདྨ་དམར་པོ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་བཞུགས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་མ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྟ་བུའོ། ། གཡས་གཉིས་པས་གར་བྱེད་པ།

Adorned with anklets and the like, she has one face and four arms. Her hair is swept upward and decorated with snakes. In her first right hand she holds a wheel, and in the second a sword. In her first left hand she holds a noose above the secret place, and in the second she extends it, making the threatening gesture. This concludes the seventh chapter of the Sādhana of the Noble Tārā known as "She Who Subdues Others." Homage to her who, with the Ture [mantra], is the Great Terrifier; who utterly destroys the heroes of Māra; whose lotus face is adorned with a frown; and who slays all enemies without exception. The Venerable Lady is golden in color, with one face and four arms. She sits in the half-lotus posture upon a makara on a red lotus and moon. In her first right hand she holds a branch of the aśoka tree; in the second she holds a jewel and bestows the supreme boon. In her first left hand she holds a lotus, and in the second a vase. This concludes the eighth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā known as "She Who Subdues All Māras and Bestows Supreme Power." Homage to her whose fingers at the heart are adorned with the mudrā symbolizing the Three Jewels; who is adorned by the wheels of all directions without exception; and who agitates the masses of her own light. The Venerable Lady is the color of a ruby (padmarāga), seated upon a red lotus and moon. She has one face and four arms, adorned with all ornaments. Her first two hands form the mudrā that causes great joy, like the first mudrā. Her second right hand performs a dance.

གཡོན་གཉིས་པ་ཤིང་མྱ་ངན་མེད་པའི་ཡལ་ག་འཛིན་པའི་ཕྱག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་ཆར་རྒྱུན་འབེབས་པར་མཛད་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་མཆོག་སྩོལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་དགུ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་རབ་ཏུ་དགའ་བས་བརྗིད་པའི། ། དབུ་རྒྱན་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བས་སྤེལ་མ། ། བཞད་པ་རབ་བཞད་ཏུཏྟཱ་རེ་ཡིས། ། བདུད་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་དུ་མཛད་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་དམར་མོ་པདྨ་དམར་པོ་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་རོལ་པས་བཞུགས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་སྤྱི་བོར་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ། གཡས་གཉིས་པ་ན་རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ། གཡོན་གཉིས་པ་ན་ཤིང་མྱ་ངན་མེད་པའི་ཡལ་ག་བཟུང་བའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་མྱ་ངན་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ས་གཞི་སྐྱོང་བའི་ཚོགས་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་འགུགས་པར་ནུས་པ་ཉིད་མ། ། ཁྲོ་གཉེར་གཡོ་བའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས། ། ཕོངས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྒྲོལ་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་མུན་པའི་མདོག་ཅན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་པདྨ་ལ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་པའི་རོལ་པས་བཞུགས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་ནས་གཟའ་བརྒྱད་གཡས་ན་བསྣམས་པའི་ལྕགས་ཀྱུས་འགུགས་པ། ཕྱག་གཡོན་པས་རོལ་པའི་ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འགུགས་ཤིང་ཕོངས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ཟླ་བའི་དུམ་བུས་དབུ་བརྒྱན། ། བརྒྱན་པ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་འབར་མ། །

With her second left hand, she holds a branch of the aśoka tree, causing a continuous rain of jewels to fall upon all sentient beings. This concludes the ninth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā, the Bestower of Supreme Boons. Homage to her who is majestic with supreme joy, Whose crown is adorned with garlands of light, Who, with the laughter and great laughter of Tuttāre, Brings the māras and the world under her power. The Venerable Red Lady sits in a playful posture upon a moon disc atop a red lotus. She has one face and four arms. Her first two hands are bound at the crown of her head in the mudrā of supreme joy. Her second right hand holds the mudrā of the sword, and her second left hand holds a branch of the aśoka tree. This concludes the tenth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā, the Dispeller of All Sorrow. Homage to her who is able to summon The entire host of earth-protectors, Who, with the syllable Hūṃ and a frowning brow, Completely liberates all who are destitute. The Venerable Lady, dark in color, sits in a playful posture with her right leg extended upon a lotus atop a sun maṇḍala. She has one face and two arms. From the eight cardinal and intermediate directions, she summons the eight planets with a hook held in her right hand, and her left hand holds a playful noose. This concludes the eleventh chapter of the Sādhana of the Noble Tārā, the Summoner of All Beings and Dispeller of All Destitution. Homage to her whose head is adorned with a crescent moon, Whose ornaments are all intensely blazing.

རལ་པའི་ཁྲོད་ནས་འོད་དཔག་མེད་ལས། ། རྟག་པར་ཤིན་ཏུ་འོད་ནི་མཛད་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་འཕགས་མ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་ན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བརྒྱད་མ། གཡས་དང་པོ་ན་རྩེ་གསུམ་པ། གཉིས་པ་ན་ལྕགས་ཀྱུ། གསུམ་པ་ན་རྡོ་རྗེ། བཞི་པ་ན་རལ་གྲི། གཡོན་དང་པོ་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཐུགས་ཀར་བསྣམས་པ། གཉིས་པས་ལྕགས་ཀྱུ། གསུམ་པས་དབྱུ་གུ། བཞི་པས་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་བཀྲ་ཤིས་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་བསྐལ་པའི་མཐའ་མའི་མེ་ལྟར། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བའི་དབུས་ན་གནས་མ། ། གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བསྐུམ་ཀུན་ནས་བསྐོར་དགའི། ། དགྲ་ཡི་དཔུང་ནི་རྣམ་པར་འཇོམས་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་དམར་མོ་པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པ་ལ་གཡས་བརྐྱང་བས་གནས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། སྨིན་མ་དང་མཆུ་གྱེན་དུ་རྩོལ་བས་ལྟ་བ། གཡས་དང་པོ་ན་རལ་གྲི། གཉིས་པ་ན་མདའ། གཡོན་དང་པོ་ན་འཁོར་ལོ། ། གཉིས་པ་ན་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ས་གཞིའི་ངོས་ལ་ཕྱག་གི། ། མཐིལ་གྱིས་བསྣུན་ཅིང་ཞབས་ཀྱིས་བརྡུང་མ། ཁྲོ་གཉེར་ཅན་མཛད་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས། ། རིམ་པ་བདུན་པོ་རྣམས་ནི་འགེམས་མ། །

From amidst her matted locks, Amitābha constantly emits intense light. The Venerable Noble Lady, golden in color, sits upon a moon maṇḍala atop a multicolored lotus in the vajra posture. She has one face and eight arms. Her first right hand holds a trident, the second a hook, the third a vajra, and the fourth a sword. Her first left hand holds a jewel at her heart, the second a hook, the third a staff, and the fourth a vase. This concludes the twelfth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā Who Bestows All Auspiciousness. Homage to her who dwells in the midst of a blazing garland like the fire at the end of an eon. With her right leg extended and her left drawn in, she joyfully surrounds and utterly destroys the hosts of enemies. The Venerable Lady is red in color, standing with her right leg extended upon a sun maṇḍala with rays of light atop a red lotus. She has one face and four arms. Her eyebrows and lips are drawn upward as she gazes. Her first right hand holds a sword, the second an arrow; her first left hand holds a wheel, and the second a bow. This concludes the thirteenth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā Who Brings to Full Maturity. Homage to her who strikes the surface of the earth with the palms of her hands and stamps it with her feet. Frowning, she shatters the seven underworlds with the syllable HŪṂ.

རྗེ་བཙུན་མ་སྐུ་མདོག་ནག་མོ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་པདྨ་དམར་སེར་ལ་གཡས་བརྐྱང་པའི་གར་གྱིས་ཡི་དྭགས་མནན་ཅིང་བཞུགས་པ། ཞལ་གསུམ་ལ་སྤྱན་གསུམ་མངའ་བའི་རྩ་བའི་ཞལ་ནག་པོ། གཡས་དཀར་བ། གཡོན་དམར་བ། ཕྱག་དྲུག་པ་ཁྲོ་གཉེར་དང་ལྡན་ཞིང་ཞལ་དང་སྨིན་མ་བསྡུས་པ་ཅན། མིའི་རྒྱུ་མ་ཞལ་དུ་གསོལ་ཞིང་མི་མགོའི་ཅོད་པན་ཅན། ཐོད་པའི་དོ་ཤལ་དང་ལྡན་པ། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་མནབས་པ། སྦྲུལ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་བཞིར་མྱུ་གུ་འཛིན་པ། ཕྱག་གཡས་དང་པོ་རལ་གྲི། གཉིས་པ་ལྕགས་ཀྱུ། གསུམ་པ་དབྱུ་གུ། གཡོན་དང་པོ་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ། གཉིས་པ་ན་ཞགས་པ། གསུམ་པ་ན་མགོ་བོ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་འགུགས་པའི་ཁྲོ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་བདེ་མ་དགེ་མ་ཞི་མ། ། མྱ་ངན་འདས་ཞི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་མ། ། སྭཱ་ཧཱ་ཨོཾ་དང་ཡང་དག་ལྡན་མ། ། སྡིག་པ་ཆེན་མོ་འཇོམས་པ་ཉིད་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་དྲུག་མ། པདྨ་དཀར་པོའི་སྟེང་ན་ཟླ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། གཡས་དང་པོས་ཕྲེང་བ་ཐུགས་ཀར་བསྣམས་པ། གཉིས་པ་མཆོག་སྦྱིན། གསུམ་པ་དབྱུ་གུ། གཡོན་དང་པོ་ན་པདྨ། གཉིས་པ་ན་རིལ་པ་སྤྱི་བླུགས། གསུམ་པ་པོ་ཏི་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ཞི་བ་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅོ་ལྔ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ཀུན་ནས་བསྐོར་རབ་དགའ་བའི། ། དགྲ་ཡི་ལུས་ནི་རབ་ཏུ་འགེམས་མ། ། ཡི་གེ་བཅུ་པོའི་ངག་ནི་བཀོད་པའི། ། རིག་པ་ཧཱུཾ་ལས་སྒྲོལ་མ་ཉིད་མ།

The Venerable Lady is black in color, standing upon a sun maṇḍala on a reddish-yellow lotus in a dancing posture with her right leg extended, treading upon a preta. She has three faces, each with three eyes; the central face is black, the right is white, and the left is red. She has six arms, is adorned with a frown, and has her face and eyebrows knit together. She devours human intestines in her mouth and wears a crown of human heads. She is adorned with a necklace of skulls and wears a lower garment of tiger skin. She is decorated with eight snakes and holds sprouts in the four cardinal and intermediate directions. Her first right hand holds a sword, the second a hook, and the third a staff. Her first left hand holds a skull-cup filled with blood, the second a lasso, and the third a severed head. This concludes the fourteenth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā known as the Wrathful One Who Summons. Homage to the Blissful, the Virtuous, the Peaceful One! To her whose sphere of activity is the peace of nirvāṇa! To her who is perfectly endowed with oṃ and svāhā! To her who is the destroyer of great negativity! The Venerable White Lady has one face and six arms. She sits in the vajra posture upon a moon disc atop a white lotus. Her first right hand holds a rosary at her heart, the second performs the gesture of supreme generosity, and the third holds a staff. Her first left hand holds a lotus, the second a water-pot, and the third a volume of scripture. This concludes the fifteenth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā known as the Great Peaceful One. Homage to her who is completely surrounded by great joy! To her who utterly crushes the bodies of enemies! To her who is Tārā herself, the vidyā arising from the syllable hūṃ, whose speech is arranged in ten syllables!

། རྗེ་བཙུན་མ་དམར་མོ་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་མ། ཕྱག་གཉིས་མ། པདྨ་དམར་སེར་གྱི་སྟེང་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། གཡས་ཐུགས་ཀར་རྩེ་གསུམ་པ་བསྣམས་པ། གཡོན་སྙིང་པོ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ཆགས་པ་འཇོམས་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ཏུ་རེ་ཞབས་ནི་བརྡབས་པས། ། ཧཱུཾ་ཡིག་རྣམ་པའི་ས་བོན་ཉིད་མ། ། རི་རབ་མནྡ་ར་དང་འབིགས་བྱེད། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྣམས་གཡོ་བ་ཉིད་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་སྐུ་མདོག་དམར་སེར། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། པདྨ་དཀར་པོའི་སྟེང་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བདུན་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ལྷ་ཡི་མཚོ་ཡི་རྣམ་པའི། ། རི་དྭགས་རྟགས་ཅན་ཕྱག་ན་བསྣམས་མ། ། ཏཱ་ར་གཉིས་བརྗོད་ཕཊ་ཀྱི་ཡི་གེས། ། དུག་རྣམས་མ་ལུས་པར་ནི་སེལ་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། པདྨ་དཀར་པོ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ངང་པའི་སྟེང་ན་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་དགའ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ། གཡས་གཉིས་པས་མཆོག་སྦྱིན་པ། གཡོན་གཉིས་པ་སྙིང་པོ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ལྷ་ཡི་ཚོགས་རྣམས་རྒྱལ་པོ། །

The Venerable Red Lady, with one face and three eyes, two arms, seated in the sattvaparyaṅka posture upon a sun maṇḍala atop a reddish-orange lotus; her right hand at her heart holds a trident, and her left is in the mudrā together with the essence mantra. This concludes the sixteenth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā known as the Destroyer of Attachment. Homage to her who, by the stamping of her feet, is the seed-syllable in the form of the letter HŪṂ; she who causes the three worlds, including Mount Meru, Mandara, and Vindhya, to tremble. The Venerable Lady is reddish-yellow in color, with one face and two arms, seated in the sattvaparyaṅka posture upon a sun maṇḍala atop a white lotus; her two hands hold a moon maṇḍala at her heart. This concludes the seventeenth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā known as the Accomplisher of All Bliss. Homage to her who holds in her hand the deer-marked [moon], appearing like a divine lake; she who, by uttering "Tāra" twice and the syllable PHAṬ, clears away all poisons without exception. The Venerable Lady is white, with one face and four arms, seated in the sattvaparyaṅka posture upon a swan atop a moon seat and a white lotus; her first two hands are in the mudrā of joy, the second right is in the gesture of supreme generosity, and the second left is in the mudrā together with the essence mantra. This concludes the eighteenth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā known as the Victorious One. Homage to the queen of the hosts of gods...

ལྷ་དང་མི་འམ་ཅི་ཡིས་བསྟེན་མ། ། ཀུན་ནས་གོ་ཆ་དགའ་བའི་བརྗིད་ཀྱིས། ། རྩོད་དང་རྨི་ལམ་ངན་པ་སེལ་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། པདྨ་དཀར་པོ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་མེའི་སྣོད་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་དགུ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་ཉི་མ་ཟླ་བ་རྒྱས་པའི། ། སྤྱན་གཉིས་པོ་ལ་འོད་རབ་གསལ་མ། ། ཧ་ར་གཉིས་བརྗོད་ཏུཏྟཱ་རེ་ཡིས། ། ཤིན་ཏུ་དྲག་པོའི་རིམས་ནི་སེལ་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་དམར་སེར་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། པདྨ་དམར་པོ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གྱི་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཕྱག་འཚལ་དེ་ཉིད་གསུམ་རྣམས་བཀོད་པས། ། ཞི་བའི་མཐུ་དང་ཡང་དག་ལྡན་མ། ། གདོན་དང་རོ་ལངས་གནོད་སྦྱིན་ཚོགས་རྣམས། ། འཇོམས་པ་ཏུ་རེའི་རབ་མཆོག་ཉིད་མ། ། རྗེ་བཙུན་མ་དཀར་མོ་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་པ། ཕྱག་གཉིས་པ། ཁྱུ་མཆོག་གི་སྟེང་ན་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་བཞུགས་པ། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་མནབས་པ། གཡས་པ་ཕྲེང་བ། གཡོན་རྩེ་གསུམ་པ་བསྣམས་པའོ། །

Homage to her who is relied upon by gods and kinnaras, who is majestic with the armor of joy, and who dispels disputes and evil dreams. The Venerable White One, with one face and two hands, sits in the sattvaparyaṅka posture upon a white lotus and a sun maṇḍala, adorned with a garland of light rays, and holding a vessel of fire at her heart with her two hands. This concludes the nineteenth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā titled "The Burner of All Suffering." Homage to her whose two eyes are as radiant as the full sun and moon, who dispels even the most violent fevers by uttering "hara hara tuttāre." The Venerable Orange-Red One, with one face and two hands, sits in the sattvaparyaṅka posture upon a red lotus and a moon maṇḍala, holding a golden-colored vase with her two hands. This concludes the twentieth chapter of the Sādhana of the Noble Tārā titled "The Source of All Siddhis." Homage to her who, by the arrangement of the three realities, possesses the power of pacification, and who is the supreme Ture that destroys hosts of malevolent spirits, vetālas, and yakṣas. The Venerable White One, with one face, three eyes, and two hands, sits in the ardhaparyaṅka posture upon a lotus and moon maṇḍala on a bull, wearing a tiger-skin lower garment, and holding a rosary in her right hand and a trident in her left.

འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའི་བསྟོད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་སློབ་དཔོན་ཉི་མ་སྦས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་མཉྫུ་ཤྲཱི་དང་བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མལ་གྱོ་བློ་གྲོས་གྲགས་པས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

This concludes the twenty-first chapter of the Sādhana of the Noble Tārā, the Completer, titled The Sādhana of the Twenty-One Praises of the Noble Tārā. It was composed by the Kashmiri Paṇḍita and Master Sūryagupta. It was translated, edited, and finalized by the Paṇḍita Mañjuśrī and the Tibetan translator Malgyo Lodrö Drakpa.