A Vajrasattva Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་སཏྭ་ནོ་པི་ཀ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་ཐབས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་ཕན་མཛད་སྐྱོབ་པའི་མགོན། ། ཐམས་ཅད་དོན་ཀུན་སྟོན་མཛད་ཅིང་། ། ཡང་དག་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པའི་མཆོག། རིགས་བདག་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་དག། རབ་ཏུ་སྦྱངས་པས་གྲོལ་གྱུར་ཅིང་། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་བཟང་པོ་ཉིད། ། དོན་མཆོག་གསང་བ་བཤད་པར་བྱ། ། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཡན་ལག་རྣམ་སྦྱངས་པས། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་ཆ་ཤས་དག། ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར། ། ས་ཕྱོགས་མངོན་པར་དགའ་བ་རུ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་ཉེར་འདུག་སྟེ། ། འགྲོ་རྣམས་ཀུན་དགྲོལ་བསམ་པ་ཡིས། ། ཁྲུས་རྣམས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྤྱད། ། དུས་གསུམ་ཕྱོགས་ཆའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། དྲུག་གི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད། ། དེར་སྣང་རྟོག་པའི་ཆ་བྲལ་ཞིང་། ། འབྱུང་ཚོགས་ཁམས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པའོ། ། འགྲོ་བའི་རིགས་རྣམས་ཐ་དད་ཀྱང་། ། མཚན་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུན། ། བྱ་དང་བྱེད་ཚོགས་ཡུལ་ཅན་ཉིད། ། ཀུན་བརྟགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ནོན། ། ཐུགས་རྗེ་སྣང་བ་འོད་ལྡན་པའི། ། ཀུན་འབྱུང་རིན་ཆེན་ཕུང་པོའི་ཚོགས། ། རབ་ཏུ་སྦྱར་བས་ཁྱབ་མཛད་ཅིང་། ། ཉེ་བར་སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཐུགས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་གསལ་བྱས་ཏེ། ། ཀུན་ནས་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུས་པའི་མཐུས། ། རྡོ་རྗེ་ས་གཞི་ལ་བརྟེན་པའི། ། ར་བ་གུར་སོགས་མཚོན་ཆར་བཅས། ། ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སྣང་བ་ལས། ། ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས་པ་ཉིད། ། གཉེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སྟོབས་དང་ལྡན།

In the language of India: Vajrasattvanopika. In the language of Tibet: rDo rje sems dpa’i sgrub thabs (The Sādhana of Vajrasattva). Homage to the Three Jewels! To the protector who acts for the benefit [of others], Who reveals the purpose of all things, The supreme perfection of the authentic maṇḍala, To the Lord of the Family, the Sattva, I prostrate. Through the ritual of yogic accomplishment, One is liberated by thorough purification; Then, the excellent wisdom itself— The supreme secret meaning—shall be explained. Having perfected the wheel of samaya, And purified the branches of the mudrās, One becomes a fit object for the application Of all the portions of the siddhis. In a region that is delightful, Sitting upon a comfortable seat, With the intention to liberate all beings, One should perform the ablutions according to the ritual. By the distinctions of the three times and the directions, The six classes of phenomena are without intrinsic nature. Free from the aspect of conceptualizing those appearances, The collection of elements and constituents is unarisen. Although the classes of beings are diverse, Their characteristics are a continuum of dependent origination. The collection of agent and action, the subject itself, Is overcome by the great wisdom of the imputed. The manifestation of compassion, possessing light, Is the collection of the precious mass of all sources. By thoroughly applying [this], one acts pervasively, The very nature of the one who reveals. Having clarified it with the mantra of the heart, Through the power of emanating and reabsorbing from all sides, Supported by the vajra ground, With the fence, canopy, and so forth, together with the weapons, From the appearance of extreme clarity, The mudrā of method is perfected, Possessing the power of the remedial wisdom.

། འགྲོ་གནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་དག། རིགས་མཆོག་འཁོར་ལོ་བཟང་པོའི་ཚོགས། ། ཀུན་ནས་བསྡུས་པས་བརྟན་པ་དག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་སྐུ། ། འོད་འབར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྒེག་དང་བཅས། ། རིན་ཆེན་རྒྱན་སོགས་ཀུན་གྱིས་སྤྲས། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འཛིན། ། གཡོན་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། ། དབུ་རྒྱན་རྩེ་བྲན་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས། ། འོད་འབར་ཁ་དོག་སྣ་ལྔའི་མདངས། ། སྟོད་སྨད་ན་བཟས་རྣམ་པར་བཀླུབས། ། པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། ཉི་ཟླ་གསལ་བའི་གདན་དང་བཅས། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། རིགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་ཀུན་དོན་མཛད། ། གནས་གསུམ་ཡི་གེའི་མཚན་མ་ལས། ། སྤྲོ་བསྡུས་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དག། རང་གི་ཆ་ལུགས་ཕྲེང་སྔགས་བཅས། ། ཐུགས་ཀའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཉིད། ། ཏིང་འཛིན་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའི་གནས། ། ཡང་དག་བསྐུལ་བའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། རིགས་ལྔའི་ཅོད་པན་རྣམ་པར་མཛེས། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས་པ་ལས། ། ཡེ་ཤེས་བྱིན་བརླབས་བརྟན་པར་གཞུག། ལྷ་མོ་མཆོད་པས་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་གར་བཅས་རོལ་མོའི་གླུས། ། རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་དག། ཡང་དག་བསྟོད་ཅིང་གནས་ཀུན་བརྒྱན། ། ཐུགས་ཀའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལས། ། སྣ་ལྔའི་ཕྲེང་བ་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཇི་སྲིད་བརྟན་པར་མ་གྱུར་པར། ། འོད་འབར་ཕྲེང་བས་ཀུན་དུ་རྒྱས། ། སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་དམིགས་སུ་མེད། །

The abodes of beings, purified of afflictions, are the assembly of the excellent wheel of the supreme family. Gathered from all sides, they are steadfast, the very embodiment of Vajrasattva. Blazing with light like a lunar maṇḍala, with one face and two hands, he is graceful. Adorned with all the precious ornaments and the like, his right hand holds a five-pronged vajra, and his left rings a bell with a khaṭvāṅga. His crown is decorated with five crest-jewels. In the attire of bodhicitta, he has the luster of five-colored blazing light. He is fully draped in upper and lower garments, residing upon a lotus maṇḍala with a seat of radiant sun and moon. Perfect in the major and minor marks, he acts for the benefit of all through the emanations of the families. From the signs of the syllables at the three places, the bodhisattvas of the families are emanated and reabsorbed, together with their own attire and mantra garlands. At the heart is the wisdom being (jñānasattva) itself, the locus where the wheel of meditative concentration is perfected. Through the blessing of the authentic exhortation, all the buddhas confer empowerment, and he is beautifully adorned with the diadems of the five families. From the perfection of the samaya mudrā, the blessing of wisdom is firmly established. Having pleased the goddesses with offerings, with dance and the songs of music, the various wheels of the families are perfectly praised and all the places are adorned. From the mantra garland at the heart, garlands of five colors are emanated and reabsorbed: OṂ VAJRA SATVA HŪṂ HŪṂ SVĀHĀ. Until stability is attained, the blazing garlands of light expand everywhere. It is not empty, nor is it not empty; even in the middle, it cannot be apprehended.

ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་སྦྱོར་བས། ། ཐབས་ཀྱི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་རྣམས། ། དེ་བས་དེ་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཐབས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་གསལ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་དང་འདུག་པ་དང་། ། ཉལ་དང་ལངས་སོགས་ཐམས་ཅད་དུ། ། ལྷ་ཡི་ཏིང་འཛིན་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་སྦྱང་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། བཟའ་བཏུང་ཐམས་ཅད་བདུད་རྩིའི་ཚོགས། ། ཡུལ་ཀུན་ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད། ། བསྐྱེད་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། བྱ་བའི་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀུན། ། འགྲོ་གནས་འཇུག་པའི་དོན་བཞིན་སྤྱད། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པས་མཆོད་བྱ་སྟེ། ། དགའ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ཚིམ་པའི་མཆོག། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་། ། ཡི་གེ་ཕྱག་རྒྱ་མཚན་མའི་སྐུ། ། རྣམ་གསུམ་མཛད་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། རྟག་ཏུ་གསང་སྔགས་སྒྲ་ལྡན་པས། ། ཕྱག་རྒྱའི་གནས་ཀུན་མཉམ་སྦྱོར་ཞིང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་པའི། ། དངོས་གྲུབ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་འགྲུབ། ། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་མཆོག། རིགས་ཀུན་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའི་གནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གསལ་བྱེད་པའི། ། ཐེག་པ་བླ་མེད་དམ་པའི་མཆོག། ཡང་དག་སྦྱར་བའི་ཚུལ་འདི་ཡིས། ། མ་ལུས་མངོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། དངོས་གྲུབ་འཁྲིགས་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། རིགས་མཆོག་ཕྲིན་ལས་མཐར་ཕྱིན་ཤོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

Through the application of the perfection of insight, those whose nature is the compassion of skillful means—therefore, that very reality is the method of compassion, and the perfection of insight is made clear. In all activities—whether walking, sitting, sleeping, or rising—one should stabilize the meditative absorption of the deity and purify and consecrate everything. All food and drink is a collection of nectar; all objects are the maṇḍala of goddesses. Having generated these, through the wheel of mudrās, one should engage in all various activities of enlightened action according to the needs of beings. By pleasing the maṇḍala, one should make offerings; the fire offering of joy is the supreme satisfaction. The gaṇacakra is the excellent ascetic practice. The three—syllables, mudrās, and the symbolic body—are the deeds of body, speech, and mind. By constantly possessing the sound of secret mantra, one unifies all the points of the mudrās. Through the non-duality of method and insight, the various siddhis are closely accomplished. The supreme meditative concentration of the single mudrā is the source from which the qualities of all families arise. It clarifies Vajrasattva; it is the supreme, holy, and unsurpassed vehicle. By means of this method of authentic application, one attains complete and perfect buddhahood without exception, adorned with a garland of dense siddhis. May the activities of the supreme family be brought to completion! This concludes the Vajrasattva Sādhana composed by the great master, King Indrabhūti.