A Maṇḍala Ritual of the “Glorious Ḍākinījālaśaṃvara, The Union of All the Buddhas Great Sovereign Tantra” called “Generating the Bliss of All Sentient Beings”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་སརྦ་བུདྡྷ་ས་མ་ཡོ་ག་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བྷ་ར་མ་ཧཱ་ཏནྟྲ་རཱ་ཛ་ནཱ་མ་མཎྜལ་ནོ་པི་ཀ་སརྦ་སཏྭ་སུ་ཁོ་ཏ་ཡ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ། མཁའ་འགྲོ་མ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་སྐྱེད་མ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མ་ལུས་བདུད་རྣམས་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བ་མཛད་ནས་རྒྱལ་གྱུར་ཅིང་། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཁྲལ་བསྐྱུངས་ནས་བདེ་མཛད་རྒྱལ་གྱུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་རང་གི་ཡན་ལག་དགའ་མཛད་རྒྱལ་གྱུར་ནས། ། ཁྲག་གི་བཏུང་བས་མྱོས་ཤིང་བཙུན་མོ་ལ་སྤྱོད་རྒྱལ་བར་གྱུར། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ཡོན་ཏན་ཅན། ། མྱུར་དུ་བྱང་ཆུབ་རབ་སྒྲུབ་པ། ། ཀུན་དུ་ནུབ་པོ་ཉིད་མཐོང་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་གའི་རིམ་འདི་ནི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། བདེ་བ་སྐྱེད་མ་ཞེས་བྱ་བ། ། ཁ་ཅིག་རྗེས་སུ་གཟུང་ཕྱིར་ཡིན། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྗེས་བཟུང་སྟེ། ། གང་ཕྱིར་དེ་ཡིས་རྗེས་བཟུང་བས། ། མ་ལུས་སྡིག་པ་ཟད་པས་ན། ། འདི་ནི་བདག་གི་གུས་པར་བྱས། ། གང་ཕྱིར་དེ་ཡི་གཟུགས་སྐུ་ནི། ། བྲིས་པའི་ཐང་ཀ་ལ་སོགས་ཏེ། ། དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་དྲན་སྒོ་ནས། ། དེ་གཟུགས་ཁ་དོག་ཅན་དུ་འགྱུར། ། དེ་རིགས་སོམ་ཉི་མེད་པ་དང་། ། མཆོག་ཏུ་ཡིད་དགའ་སྐྱེད་པ་དེ། ། རིགས་མེད་ཡོན་ཏན་མེད་གྱུར་ཅིང་། ། ཁ་ཅིག་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། ། དེས་ན་རབ་རྒྱས་གྱུར་པ་ནི། །

In the language of India: Śrī-sarvabuddhasamayoga-ḍākinījālasaṃvara-mahātantrarāja-nāma-maṇḍalopāyikā-sarvasattvasukhotpādanī-nāma. In the language of Tibet: The Ritual of the Maṇḍala of the Glorious Union of All Buddhas, the Ḍākinī Illusion Supreme Bliss, called "The Producer of Happiness for All Sentient Beings." Homage to the glorious Vajrasattva! Victorious one who emanates and reabsorbs all māras without exception; victorious one who relieves the concerns of the Sugatas and brings them bliss; victorious one who delights in the limbs of the vajra union; victorious one who is intoxicated by the drink of blood and enjoys the consort. Having seen that the Union of All Buddhas—profound, vast, and endowed with qualities—is the swift means to achieve awakening, and that it is otherwise fading away, I have composed this sequence of the maṇḍala ritual called "The Producer of Happiness for All Sentient Beings" in order to care for some. Because I have been cared for by that very [teaching], and because all my misdeeds have been exhausted through being cared for by it, I have composed this with devotion. For the sake of remembering its qualities, the form body (rūpakāya) of that [Buddha] is depicted in thangkas and so forth; through the gateway of such recollection, that form becomes manifest in color. Those of that lineage, free from doubt and generating supreme joy, will see it. However, some who lack the lineage and lack qualities will become utterly deluded. Therefore, this [work] has been extensively expanded.

གང་ཞིག་འདི་ནི་དགོས་མིན་ཏེ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བརྒྱ་ལམ་ན། ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་དགོས་པར་འགྱུར། ། བརྩེ་མེད་ཁྲོ་ལ་གདུག་པ་དང་། ། ལེ་ལོ་ཆགས་སྡང་ལྡན་པ་ཡི། ། དེ་སོགས་སྐྱོན་ནི་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། མཚན་ཉིད་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ལས་དངོས་པའི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་རབ་གནས་སོགས། ། འདོད་དང་དོན་བྱེད་ནུས་རྣམས་ཀྱི། ། སློབ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པ་ལ། ། ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་བར་གསོལ་གདབ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པས་བགེགས་གཞོམ་དང་། ། ཚོགས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོའི་སྔགས་འབུམ་བཟླས། ། ཡང་ན་ལྷག་པའི་ལྷ་རུ་མཚོན། ། གཞན་གྱི་ཡང་ནི་ཁྲི་ཡིན་ཏེ། ། འདི་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པར་བརྗོད། ། གཟའ་དང་སྐར་སོགས་བཟང་པོ་ལ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བརྩམ་བྱས་ཏེ། ། ཟླ་བ་དྲུག་དང་གཟའ་བཞི་དང་། ། སྐར་མ་རྣམས་ནི་བཅུ་བཞི་དང་། ། ཚེས་གྲངས་བདུན་དུ་ཕྱེ་བ་ལ། ། རབ་གནས་ལ་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས། ། དཔྱིད་ཟླ་ར་བ་འབྲིང་དགུན་ཆུང་། ། དབྱར་ཟླ་ར་བ་འབྲིང་དགུན་ཟླ། ། གཟའ་ལག་བླ་མ་པ་བ་སངས། ། ཟླ་བའི་གཟའ་རྣམས་འདི་དག་གོ། ། རྒྱལ་དང་མེ་བཞི་ལྷ་མཚམས་དང་། ། སྣར་མ་བྱ་གཞུག་ནམ་གྲུ་དང་། ། ཆུ་སྨད་སྣྲོན་དང་ཁྲུམས་དང་ལག། ལྔ་པ་བདུན་པ་བཅུ་རྣམས་དང་། ། གང་ཞིག་གསུམ་དང་འགེངས་པ་དང་། ། ཟླ་བ་ཉ་དང་བཅུ་གསུམ་སྟེ། ། ཚེས་གྲངས་བདུན་ནི་དགེ་བ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་སྔར་བརྗོད་སྐལ་བཟང་ནི། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྤྱད་བྱ་སྟེ། ། གཞན་དུ་སློབ་དཔོན་རྫས་འདོད་པས། ། དམྱལ་བ་ཉིད་དུ་ལྟུང་བ་ཡིན། །

Although this is not necessary for everyone, nevertheless, for some it may be required. Having completely abandoned faults such as lack of compassion, anger, malice, laziness, attachment, and aversion, a master who possesses all the required characteristics and is a scholar who is the very embodiment of a Buddha should perform the rites. When a disciple has drawn a maṇḍala for the sake of pacifying, enriching, consecrating, and so forth, or for those who desire and are capable of accomplishing their aims, they should make the request two or three times. In order to destroy obstacles through preliminary service and to generate the accumulations, one should recite one hundred thousand mantras of the principal deity of the maṇḍala, or else ten thousand for the chosen deity, or ten thousand for others; this is called the preliminary service. The wise should begin when the planets, stars, and so forth are auspicious. It is extensively taught that consecrations and the like should be performed during the six months, the four planets, the fourteen stars, and the seven auspicious lunar dates. These are the first and middle months of spring, the last month of winter, the first and middle months of summer, and the winter month; the planets are Mercury, Jupiter, and Venus. The constellations are Puṣya, Kṛttikā, Anurādhā, Rohiṇī, Śravaṇā, Dhaniṣṭhā, Uttarāṣāḍhā, Jyeṣṭhā, Śatabhiṣaj, Mūla, and Hasta. The fifth, seventh, and tenth, as well as the third, the full moon, and the thirteenth—these seven lunar dates are virtuous. One should act in accordance with the fortunate times previously described; otherwise, a master who desires material wealth will fall into hell itself.

དེ་ལྟའི་རིམ་པས་སྤྱད་བྱ་སྟེ། ། རི་དང་གྲོང་ཁྱེར་གྲོང་རྡལ་དང་། ། ས་ཕྱོགས་ཡིད་དང་མཐུན་པ་རུ། ། ས་གཞི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཐལ་བ་རུས་དུམ་གཏུན་བུ་རྣམས། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ལྷོ་དང་ཆུ་ལ་ཐུག་པ་རུ། ། ས་ནི་ཤར་དང་བྱང་དུ་ནུབ། ། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། ། རིགས་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་བརྗོད་དོ། ། དམངས་རིགས་ནས་ནི་བྲམ་ཟེའི་བར། ། གནག་སེར་དམར་དང་དཀར་པོའོ། ། དེ་ནས་དྲི་ནི་ཤེས་བྱས་ཏེ། ། གནག་དང་ཆུ་རུལ་པཊ་དྲི་དང་། ། བཞི་པ་ཡིད་འོང་དྲིར་བརྗོད་དེ། ། རོ་ཡང་ཡོངས་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། སྐྱུར་ཞིང་རྩུབ་པ་དམངས་རིགས་འགྱུར། ། མངར་བ་རྗེ་རིགས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། ། ཚ་བ་ཡང་ནི་རྒྱལ་རིགས་ལ། ། གཞན་ནི་ཁ་ཞིང་བསྐ་བ་ཡིན། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་དབང་། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱང་ནི་འདོད་པ་སྟེ། ། ས་ནི་འདི་ལྟར་རིམ་བརྗོད་པ། ། བརྐོས་ནས་ཡང་ནི་དགང་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་ཁ་དོག་བརྗོད་སོགས་རིམ། ། མཁས་པས་བསང་གཏོར་བྱ་བ་སྟེ། ། ནག་པོ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་ནི། ། སེར་པོ་བུ་རམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དཀར་པོའི་དོན་ཕྱིར་ཙནྡན་ཉིད། ། དམར་པོ་པདྨའི་ཆུ་ཉིད་དང་། ། དམར་པོ་ཙནྡན་དག་གིས་ཏེ། ། འདི་ནི་གཉིས་ཀར་ཤེས་པར་བྱ། ། སེར་པོ་ལ་ནི་གུར་ཀུམ་སྟེ། ། ནག་པོ་ཡང་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཤ་རུལ་པ་ཡི་ཆུ་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་རོ་དོན་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ནག་པོ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་ནི། ། སེར་པོ་བུ་རམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དམར་པོ་ལ་ནི་ཚ་བ་གསུམ། ། དཀར་པོ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཉིད་ཡིན། ། ས་ལ་ཕུར་གདབ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནི་བདག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ། །

One should practice in such a sequence: in a mountain, a city, a town, or in a region that is pleasing to the mind, one should thoroughly take possession of the ground. One should make the ashes, bone fragments, and pestles perfectly pure. The earth should extend to the south and the water, sloping toward the east and the north. Regarding all things, conventionally, the castes are said to be of four types: from the commoner (śūdra) to the brahmin, they are black, yellow, red, and white. Then, one should know the scents: black, the scent of putrid water, and the fourth is said to be a pleasant scent. One should also thoroughly examine the tastes: sour and coarse belong to the commoner; sweet belongs to the noble (vaiśya); pungent belongs to the royal (kṣatriya); and the others are bitter and astringent. For pacifying, enriching, magnetizing, and likewise for wrathful activities, the earth is described in this sequence; having dug it, one should fill it back in. Just as the sequence of colors and so forth was described, the wise should perform the sprinkling of purification. Regarding what was described as black: yellow is molasses itself; for the sake of white, it is sandalwood; red is the water of the lotus and red sandalwood—this should be understood for both. For yellow, it is saffron; black is also described as the water of putrid meat. Likewise, the meaning of the tastes should be described: as for what was described as black, yellow is molasses itself; for red, it is the three pungent spices; and white is exactly as it was described. To protect by driving stakes into the earth, I shall now describe that.

ནྱ་གྲོ་དྷ་ཕུར་ཞི་བ་ལ། ། རྒྱས་པ་ཨ་ཤྭཏྠ་ཤིང་སྟེ། ། དབང་ལ་(སིང་,སེང་)ལྡེང་ཕུར་བུ་གནས། ། གསད་པ་ལ་ནི་རུས་པའོ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། ། དེ་ནས་བུམ་པ་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་ཤེལ་རང་བཞིན། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་དངུལ་དུ་གྲགས། ། དབང་ལ་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། གསད་པ་ལ་ནི་ཐོད་པ་ཡིན། ། དངུལ་ལ་སོགས་པ་མེད་གྱུར་ན། ། ས་ཡི་རང་བཞིན་རྩ་མི་གནག། ཙནྡན་དང་ནི་གུར་ཀུམ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཙནྡན་དམར་པོ་དང་། ། དུར་ཁྲོད་སོལ་བའི་ཕྱེ་མ་ཡིས། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བྱུག་པར་བྱ། ། ཞི་བ་སྔ་དྲོ་བྱ་བ་སྟེ། ། རྒྱས་པ་དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག། དེ་ནས་དབང་གི་ལས་ཡིན་ཏེ། ། དགོངས་ཀ་བསད་པའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་སྣོད་བཤད་དེ། ། ཇི་ལྟར་ཁམས་དང་ཚད་གྱུར་པ། ། ཤེལ་དང་དངུལ་དང་གསེར་དང་ནི། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལྕགས་ཉིད་དོ། ། པདྨའི་རྣམ་པ་དངུལ་ཡིན་ཏེ། ། སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་པ་ཉིད་དོ། ། འདབ་མ་ཡང་ནི་བཞི་བཞི་སྟེ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་ལྷ་གཟུགས་ནི། ། ཇི་ལྟར་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་དཀར་པོ་སྟེ། ། ཞི་བའི་རང་བཞིན་མཉམ་གཞག་པའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སེར་པོ་སྟེ། ། མཆོག་ཏུ་གཏེར་སོགས་དགུག་པའོ། ། དབང་ལ་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཏེ། ། ཁ་དོག་དམར་ཞིང་འབར་བའོ། ། གསད་པ་ཁ་དོག་ནག་པོ་སྟེ། ། འཁྲུགས་ཤིང་འཇིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཐིག་སྐུད་ཁྲུ་བརྒྱད་པར་གསུངས་ཏེ། ། གཞོན་ནུ་མ་ཡིས་བཀལ་བ་ཡིས། ། དུ་མ་རབ་ཏུ་བཀལ་ནས་ནི། ། སློབ་དཔོན་མཐེབ་སོར་བཅུ་གཉིས་ཆའོ། ། འདུག་སྟངས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ནི། ། རིམ་བཞིན་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། །

For pacifying, a nyagrodha [fig] stake; for enriching, an aśvattha [peepul] tree; for magnetizing, a khadira [acacia] stake; and for killing, bone. Then, according to the distinctions of pacifying and so forth, the vases shall be described: for pacifying, they are of the nature of crystal; for enriching, they are known as silver; for magnetizing, they are of the nature of gold; and for killing, they are skull-cups. If silver and so forth are unavailable, they should be of the nature of earth, with roots that are not black. The wise should smear them with sandalwood, saffron, and likewise red sandalwood, as well as with charcoal powder from a charnel ground. Pacifying is to be performed in the forenoon; enriching immediately after that; then comes the activity of magnetizing; and in the evening is the activity of killing. Then the vessel for the offering water is explained: according to the elements and dimensions, they are crystal, silver, gold, and then iron respectively. The silver one is in the shape of a lotus and is twelve finger-widths [in height]. It has four petals each; the forms of the deities for pacifying and so forth shall be described accordingly. For pacifying and so forth, they are white; the nature of pacifying is meditative equipoise. For enriching, they are yellow, for the supreme summoning of treasures and the like. For magnetizing, with a mind of passion, they are red in color and blazing. For killing, they are black in color, turbulent and terrifying. The marking cord is said to be eight cubits long, spun by a young maiden; having been spun many times, it is twelve times the width of the master’s thumb. As for the postures as they have been taught, they shall be described in their proper order.

ཞི་བ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་སྟེ། ། རྒྱས་ལ་དེ་བཞིན་རྡོར་སྐྱིལ་ཀྲུང་། ། དབང་ལ་གཡོན་པའི་སྟང་སྟབས་ཏེ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་སྟན་ལ་ལེགས་གནས་པའོ། ། གཡས་པས་གདེངས་ཏེ་བསྙལ་བ་ནི། ། གསད་པ་ལ་མཆོག་ལྷ་མིན་བཞིན། ། ཇི་ལྟར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ནི། ། བདག་གིས་བཟླས་ཕྲེང་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་ཤེལ་རང་བཞིན། ། རྒྱས་ལ་མུ་ཏིག་འབྲས་བུར་བརྗོད། ། དབང་ལ་བོ་དེ་ཙེ་རུ་བཤད། ། གསད་པ་མི་ཡི་རུས་པ་ཡིན། ། གསེར་དང་དངུལ་དང་མུ་ཏིག་དང་། ། མཐིན་ཤུན་དང་ནི་བྱི་རུ་སྟེ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་ལྔར་བརྗོད་ནས། ། ཁ་རྒྱན་ལྔ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། འཛམ་བུ་ན་ད་བིལ་བ་དང་། ། སྐྱུར་ཞིང་ས་བོན་གང་བའོ། ། འབྲུ་ནི་ཏིལ་དང་གྲོ་དང་ནི། ། སྲན་མ་ནས་དང་འབྲས་སུ་བརྗོད། ། དེ་ལྟའི་རིམ་པས་མྱུར་བ་རུ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་གཞན་དོན་བྱ། ། གང་ཞིག་རང་དོན་དགོས་བྱེད་ན། ། རྨོངས་པས་དམྱལ་བ་ཉིད་དུ་ལྟུང་། ། དྲི་ཆུ་སྦྲང་རྩི་འོ་མ་དང་། ། དག་པའི་ཆུ་དང་མེ་ཏོག་དཀར། ། གཞན་གྱི་ལས་ཀྱི་རིམ་ཚུལ་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་རིམ་གང་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་བཟེད་ཞལ་དུ། ། མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་དྲི་ཡིས་བདུག། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་དེ་བཞིན་མེ། ། དྲི་ཡི་དུང་སོགས་གཡས་སུ་བཞག། སྔགས་ཀྱི་མཆོད་ཡོན་སྣོད་ནི་གཡོན། ། བཟེད་ཞལ་མདུན་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། མཆོད་ཡོན་སྣོད་ལ་བསྔགས་པར་བྱ། ། ཞི་ལ་མཐར་ནི་ཝ་ཤཾ་དེ། ། རྒྱས་ལ་མཐར་ནི་བྷྱོ་བཤད་དོ། ། དབང་ལ་མཐར་ནི་ཧྲཱིཿཡིག་སྟེ། ། བསད་པའི་མཐར་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་དོ། ། དང་པོ་དྲི་ཆུ་དབུལ་བར་བྱ། །

For pacifying, the bodhisattva posture; for enriching, likewise the vajra posture; for magnetizing, the left-legged stance; and for the seat, one should be well-seated in the cross-legged posture. For killing, the right hand brandishing [the weapon] and the [left] laid down, like the supreme asuras. I shall describe the rosaries for recitation according to their respective order: for pacifying, the nature of crystal; for enriching, it is said to be pearls; for magnetizing, it is explained as bodhīcī; for killing, it is human bone. Having described the five precious gems—gold, silver, pearl, turquoise, and coral—one should describe the five mouth-ornaments: the jambu, the bilva, the sour [fruit], and the seed-filled [fruit]. The grains are said to be sesame, wheat, peas, barley, and rice. In such a sequence, the wise should swiftly act for the benefit of others. If one acts for one's own sake, through delusion one will fall into hell. Urine, honey, milk, pure water, and white flowers are the sequence for other activities, according to the order as described. In the vessel as described, having consecrated it, fumigate it with incense. Place the flowers, incense, and likewise the fire, and the incense conch and so forth, to the right. The mantra offering vessel is on the left; the vessel for receiving the water should be placed in front. With the mantra of the three syllables, one should consecrate the offering vessel. For pacifying, add vaśam at the end; for enriching, bhyaḥ is explained at the end. For magnetizing, the syllable hrīḥ is at the end; for killing, hūṃ phaṭ is at the end. First, one should offer the urine.

སྦྲང་དང་འོ་མ་གཉིས་པའོ། ། དག་པའི་ཚུལ་ནི་གསུམ་པ་སྟེ། ། མེ་ཏོག་དང་བཅས་བཞི་པར་རོ། ། དུང་ཆོས་ནས་ནི་དྲི་ཡི་ཆུ། ། བཟེད་ཞལ་དུ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞལ་བསིལ་འཐོར་འཐུང་འོ་མ་སྦྲང་། ། ཡང་ནི་བསང་གཏོར་ཆུ་ཉིད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་ཕྱིར་དང་། ། གདུག་པ་རྣམས་ནི་ཞི་ཕྱིར་དང་། ། ས་ལ་སོགས་པ་བརྟག་པའི་ཕྱིར། ། གནས་བསྲུང་རིམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཐོག་མར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། བདག་གི་གནས་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཕྱི་ནས་ས་སོགས་གཟུང་བ་ནི། ། ལེགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱ། ། རྟག་པའི་ས་རུ་ཕྱིན་ནས་ནི། ། འཇམ་པའི་སྟན་ལ་ལེགས་འདུག་ནས། ། དག་བློས་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། རྟ་མཆོག་གི་ནི་ཏིང་འཛིན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བསམ་བྱ་སྟེ། ། ཡན་ལག་ལ་ཡང་དགོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཡིག་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཡིས། ། ས་བོན་བྲལ་བར་བསམ་པར་བྱ། ། ཨཱཿཡིག་ཁ་དོག་དམར་པོ་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་དགོད་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་ཁ་དོག་ནག་པོ་ནི། ། སྙིང་གའི་དཀྱིལ་དུ་དགོད་པར་བྱ། ། ཧོཿཡིག་ཁ་དོག་སེར་པོ་ནི། ། ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོར་དགོད་པའོ། ། ཧཱཾ་ཀྵཾ་སྤྱི་གཙུག་གསང་བ་ནི། ། ལྗང་དང་སྔོ་བ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་དྲུག་ཏུ་རིམ་བཞིན་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་ནི་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། ས་གཞི་རྣམས་ནི་ཡོངས་གྱུར་པས། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྤྲོ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ལས་འཕྲོས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་མི་བཟད་པས། ། ཕྱོགས་བཅུར་ཀུན་དུ་གནས་པ་ཡི། ། བགེགས་ཀུན་འབར་བས་བསྲེག་པར་བྱ། ། དེར་གནས་ཡུལ་གྱི་མིང་གི་མིང་། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་ཤེས་བྱས་ཏེ། །

Honey and milk are the second. The third is the manner of purification; the fourth is with flowers. From the conch vessel, the scented water should be offered into the offering bowl. The water for rinsing the mouth, the water for sprinkling, milk, and honey, or else the water for sprinkling purification, are the [offerings]. In order to draw the maṇḍala, to pacify malevolent beings, and to examine the site and so forth, I shall describe the sequence for protecting the location. First, the Vajra Master should protect his own abode. Afterwards, in order to take possession of the site and so forth, he should remain well-composed in meditative equipoise. Having gone to the permanent site and sat properly on a soft cushion, the yogi, with a pure mind, should face east and contemplate the samādhi of Hayagrīva. He should also place [the seed syllables] upon the limbs. With the white-colored syllable OṂ, he should contemplate the seed-syllable-free [state]. The red-colored syllable ĀḤ should be placed in the saṃbhoga-cakra. The black-colored syllable HŪṂ should be placed in the center of the heart. The yellow-colored syllable HOḤ is placed in the navel-cakra. HĀṂ and KṢAṂ, green and blue respectively, are likewise placed at the crown and the secret place. Having meditated on the six maṇḍalas in the six cakras in sequence, the wise one should emanate vajras from the transformation of the grounds. With the unbearable blazing vajras emanated from those vajras, all obstructors dwelling throughout the ten directions are to be burned by the flames. The wise one should then know the name of the place where he resides.

ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞིང་སྐྱོང་ལ། ། གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ་གཏང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཨ་མུ་ཀ་ཡ་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ཡ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གནྡྷཾ། པུཥྤཾ། དྷཱུ་པཾ། དཱི་པཾ། ཨཀྵ་དྷཾ། དཱ་ད་མ་ཧེ། ས་པ་རི་ཝ་ར་ཤྲཱི་གྲྀ་ཧ་ཨ་གཙྪནྟུ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀ་ཧྞཾ་ཏུ་ཁཱ་དཾ་ཏུ་ས་པ་རི་ཝཱ་རི། སརྦ་སཏྭ་ནཾ། ཤཱནྟིཾ་པུཥྚིཾ། རཀྵ་ཝརྣ་གོ་པུཥྚིཾ་ཀ་རོ་ཏུ་ཀ། ཨི་དཾ་སྠ་ནཾ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏྭ་བ་ཧེ། མཎྜལ་བྷུ་མྱཾ། ཏིཥྛ་ཏུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བཛྲ་དྷཱ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱཧཱ། བཤད་པར་གྱུར་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསམ་བྱ་སྟེ། ། རླུང་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ། ཇི་སྲིད་མཐོང་བའི་བར་དུ་ནི། ། འཁོར་ལོའི་མཐར་ནི་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། ། ར་བ་ལྔ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། འོག་གི་ཆ་ཡི་རྩེ་གསུམ་ལ། ། སྟེང་གི་མདའ་ཡི་དྲ་བའོ། ། ཧ་ཡ་ར་བ་ལ་རྒྱུ་ལས། ། མཁས་པས་མཁའ་སོགས་དགོད་བྱ་སྟེ། ། ཡང་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་ཉིད་དང་། ། ཧ་གཉིས་སྟེང་དང་འོག་ཏུའོ། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་སྲུང་བསྒོམས་ནས། ། བྷྲཱུཾ་ཡིག་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི། ། གཞལ་ཡས་ཁང་ཡང་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དེར་ནི་བཾ་སྐྱེས་པདྨའོ། ། དེ་སྟེང་རཾ་ལས་ཉི་དཀྱིལ་འཁོར། ། དེར་ནི་ཨ་ལས་ཟླ་དཀྱིལ་འཁོར། ། ཧཱུཾ་བསམ་དག་ལས་རྟ་མཆོག་སྟེ། ། བདེ་མཆོག་མ་དང་མཉམ་སྦྱོར་བའོ། ། ཞལ་བཞི་པ་ལ་དཔུང་པ་བཞི། ། ཕྱག་བཞི་པ་ལ་ཞབས་བཞི་པ། ། རྟ་མགྲིན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དོན་གྲུབ་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་སྣ་ཚོགས་པད་འཆང་ཞིང་། ། གཡོན་འོག་མདུན་དུ་རལ་གྲིའོ། །

First of all, one should give and dispatch an offering cake to the field protectors: OṂ ĀḤ HŪṂ AMUKAYA SAPARIVĀRAYA IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DADĀMAHE SAPARIVĀRAŚRĪGṚHAṂ AGACCHANTU JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ. IDAṂ BALIṂ GṚHṆANTU KHĀDANTU SAPARIVĀRI SARVASATTVĀNĀṂ ŚĀNTIṂ PUṢṬIṂ RAKṢĀVARṆAGOPUṢṬIṂ KAROTU KĀ. IDAṂ STHĀNAṂ TATHĀGATĀVĀHAṂ MAṆḌALABHŪMYĀṂ TIṢṬHANTU HŪṂ HŪṂ PHAṬ. VAJRA-DHĀRA-ĀJÑĀPAYATI SVĀHĀ. By the sequence that has been explained, one should visualize the protection wheel. One should meditate on the maṇḍalas of wind and so forth. From the complete transformation of those, until they are clearly seen, for the sake of protection at the edge of the wheel, there are likewise five enclosures. At the three points of the lower part is the lattice of arrows above. From the causal syllables HA YA RA VA LA, the wise should arrange space and so forth; or else, the three syllables themselves, with two HAs above and below. Having meditated on the protection, the wise should also meditate on the celestial palace arising from the seed-syllable BHRŪṂ. Therein is a lotus born from BAṂ. Above that is a sun maṇḍala from RAṂ. Therein is a moon maṇḍala from A. From the pure visualization of HŪṂ is the Great Steed (Hayagrīva), in union with Cakrasaṃvarī. He has four faces and four shoulders, four arms and four legs. He is the great king Hayagrīva, the Great Lord (Maheśvara) who accomplishes the goal. He holds a glorious variegated lotus, and in his lower left hand, in front, is a sword.

གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་འཕྱར། ། གཡས་འོག་བ་དན་གསུམ་པར་བྱ། ། དེ་སྙིང་པདྨ་ཉིད་བསྒོམ་སྟེ། ། ཧཱུཾ་ལས་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ནི། ། གདུག་ཅིང་རབ་ཏུ་མི་བཟད་པའི། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་ནི་སྤྲོ་བར་བྱ། ། མ་ལུས་བགེགས་ནི་གཞོམ་པ་དང་། ། བདུད་བཞི་ཟད་པར་མཛད་པ་སྟེ། ། འཇིགས་པའི་དུས་མཐའི་མེ་འབར་བས། ། ལོག་འདྲེན་བགེགས་ནི་བསྲེག་པར་བྱ། ། མཁའ་ཁྱབ་འོད་ཟེར་ཚོགས་འཕྲོ་བའི། ། དེ་ཡི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། བདུད་སོགས་རྣམ་པར་བཅོམ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ནས་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧོཿཧཾ་ཀྵ་ཧྲཿཧྲཿཧྲཿཧྲཿར་ར་ར་ར། བཛྲ་ཨ་ན་ལ་སརྦཱ་ཝ་ར་ན། སརྦྦ་དྷརྨ་པྲ་ལ་ཡ་ས་བྷཱ་བ་སརྦྦ་མཱ་རེ་ཀ་ཡ་ཀ་བིགྷྣཱ་བི་ནཱ་ཡ་ཀ་དི་ནཾ། དཱ་ཤ་དིཀྒ་ཏ་ནཱཾ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་ནི། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། བྷསྨི་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདི་ནི་བགེགས་བསྲེག་པའི་སྔགས་སོ། ། ལོག་འདྲེན་གྱི་ནི་བགེགས་ལ་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་བྱས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པས་བཅིངས་བྱས་ནས། ། བཅིང་བ་ཀུན་གྱིས་བཅིང་བར་བསྒོམ། ། ཁྲོ་རྒྱལ་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་ནི། ། ལྟེ་སྨད་དབལ་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་གདུག་པའི་བགེགས་སྟེང་དུ། ། སོན་པར་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་རོད་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་མུདྒ་ར་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཨཱ་ཀོ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཕྱོགས་མཚམས་ཕུར་བུས་བསྲུང་བ་ལ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་བསྒོ། །

With the right hand, brandish the vajra; in the lower right, make the three-pointed banner. Meditate on a lotus at the heart, and from the syllable HŪṂ, emanate the ten great wrathful deities—fierce and utterly terrifying. To destroy all obstructors without exception and to exhaust the four māras, they shall burn the misleading obstructors with the blazing fire of the end of the eon. Having meditated on their wheel, which radiates masses of light-particles pervading space, the māras and others are utterly vanquished; then, one should rest in meditative equipoise. OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ HAṂ KṢA HRĀḤ HRĀḤ HRĀḤ HRĀḤ RA RA RA RA | VAJRA ANALA SARVĀVARAṆA | SARVADHARMAPRALAYA SVABHĀVA | SARVAMĀREKAYAKAVIGHNĀVINĀYAKADINĀM | DĀŚADIKGATANĀṂ KĀYAVĀKCITTĀNI | DAHA DAHA | PACA PACA | BHASMĪKURU HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the mantra for burning the obstructors. Having summoned the misleading obstructors and the like with the vajra hook, and having bound them with the vajra noose, meditate on binding them with all the bonds. Meditate on the vajra kīla of the wrathful king, whose nature is the sharp point from the navel downward, as it descends upon the fierce obstructors of the ten directions. OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA | SARVADUṢṬĀṂ PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA | SARVAPĀPAṂ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRAKĪLAYA VAJRADHĀRODĀJÑĀPAYATI | KĀYAVĀKCITTAVAJRAKĪLAYA HŪṂ PHAṬ | OṂ VAJRAMUDGARA VAJRAKĪLAYA ĀKOṬAYA HŪṂ PHAṬ. Regarding the protection of the cardinal and intermediate directions with kīlas, one issues the command to the wrathful deities.

བློ་ལྡན་ཁྲོ་རྒྱལ་བསམ་བྱ་སྟེ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཀྲོ་དྷེ་ཏྲུཾ་ཧཾ། ཀྲོ་ཏ་ནཱ་མཛྙཱ་ན་ད་ཀ་ཡ་སྭཱཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་རཀྵ་ཙཀྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བརྟན་པར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པ་ཡིས། ། དེ་ནས་དེ་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དག་ཅིང་རྟོགས་ལ་སྦར་བྱས་ཏེ། ། བདུད་རྩིར་བྱས་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཐོག་མར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧོཿཨུཥྞཱི་ཥ། སུམྦྷཱ་ནི་སུམྦྷཱ། ཡ་མཱནྟ་ཀ། བིགྷྣཱནྟ་ཀ། པདྨཱནྟ་ཀ། བིགྷྣཱནྟ་ཀ། ཨཱ་ཙ་ལ། ནི་ལ་དཎྜ། ཊ་ཀི་རཱ་ཛ། མ་ཧཱ་བ་ལ་ཛ་བྷྱ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གནྡྷཾ་པུཥྤཾ་དྷཱུ་པཾ་དཱི་པཾ་ཨཀྵ་ཏཾ་དཱ་ད་མ་ཧི། ཏེ་ཛ་ཨཱ་གཙྪ་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་སཱི་གྷྲཾ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ། གྲྀ་ཧྞ་དུ་ཁཱ་དནྟུ་པཱི་བནྟུ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿསཾ་ཏྲྀ་པཱ་ད་སརྦྦ་སཏྭ་ནཾ། ཤཱནྟིཾ། པུཥྚིཾ། རཀྵ་ཝ་ར་ན་གུཔྟེ་ཀུརྦནྟུ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནས་གཡས་གཡོན་རྐང་གཉིས་ལ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་དག་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་རྐང་མཐིལ་ལ་གནས་པས། ། རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་གར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བརྐྱང་དང་། ། མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ་དག་དང་། ། ཟླུམ་པོ་དང་ནི་ཟླ་གམ་དང་། ། རུས་སྦལ་རྐང་སྟབས་གཅིག་པར་བྱ། ། མེ་ཏོག་དྲི་སོགས་བཤམས་ནས་ནི། ། བཾ་ལས་ས་ཡི་ལྷ་མོ་ནི། ། མཁས་པས་ས་ནི་བོད་པར་བྱ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་ལས། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། །

The wise one should contemplate the Wrathful King and recite this secret mantra: OṂ HŪṂ KRODHE TRUṂ HAṂ KRODHA-NĀMA-JÑĀNA-DHĀKAYA SVĀHĀ. OṂ VAJRA-TATHĀGATA-RAKṢA-CAKRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Thus, one should generate firm divine pride. Then, according to the sequence that will be explained, one should offer the torma to that [deity]. Having purified, realized, and ignited it, one should transform it into nectar and accomplish it. First, join the palms together, and then form the mudrā. OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ UṢṆĪṢA SUMBHĀNI SUMBHĀ YAMĀNTAKA VIGHNĀNTAKA PADMĀNTAKA VIGHNĀNTAKA ACALA NĪLADAṆḌA ṬAKKIRĀJA MAHĀBALĀJABHYAḤ IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DĀDAMAHĪ TEJA ĀGACCHA SAPARIVĀRA SĪGHRAM IDAṂ BALIṂ GṚHṆA DUḤKHĀDANTU PĪVANTU JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAṂTRĪPĀDA SARVA-SATTVĀNĀṂ ŚĀNTIṂ PUṢṬIṂ RAKṢA VĀRAṆA GUPTIṂ KURVANTU HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Then, from the two HŪṂ syllables on the right and left feet, vajras arise upon the soles of the feet; with this vajra gait, one should perform the dance. Then, one should perform the right-extended, left-extended, even, and uneven steps, as well as the circular, semi-circular, and tortoise-like footwork. Having arranged flowers, incense, and so forth, the wise one should invoke the Earth Goddess from the syllable BAṂ: "O Goddess, you are the witness to the conduct and the special qualities of all the Buddhas, the Protectors, regarding the stages and the perfections. For the sake of thoroughly accomplishing all siddhis..."

བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྲི་བར་འཚལ། ། བཙུན་མོ་དང་བཅས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དེ་དག་ཐུགས་རྗེ་ལྡན་པ་དང་། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ན་བཞུགས་པ་ནི། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། ཀུན་དུ་ཐོགས་མེད་གཟིགས་པ་ཡི། ། མགོན་པོ་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་དང་། ། བདག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་དང་། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། སྔགས་པས་སླར་ཡང་མཆོད་བཤམས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ས་ནི་མཛེས་གྱུར་པ། ། སྤྱན་དྲངས་ནས་ནི་ཕྱིས་མཆོད་དེ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ལཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་བྷཱུ་མི་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བཛྲ་དྷཱ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཡང་། བུམ་པའི་ལྷག་པར་གནས་པ་སྟེ། ། སྔགས་པས་སྔར་བརྗོད་བུམ་པ་ནི། ། གྲངས་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་སྟེ། ། ཡང་ན་ལྔའམ་དགུ་ཉིད་དུ། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱ། ། ཇི་ལྟར་མཚན་མ་དེ་བྲི་བ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། གཞུ་དང་འཁོར་ལོ་དེ་བཞིན་གྲི། ། ཐོད་པ་བདུད་རྩིས་གང་བ་དང་། ། དཔག་བསམ་ཤིང་དང་ཤ་ཆེན་དང་། ། དེ་བཞིན་བདུན་པ་ལྕང་ལོ་ཡིན། ། ཐོག་མ་ཐ་མར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ལྕགས་ཀྱུ་དེ་བཞིན་ཞགས་པ་དང་། ། ལྕགས་སྒྲོག་དྲིལ་བུ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ལས་ཀུན་པ་ནི་གཅིག་ཉིད་དེ། ། མཁས་པས་མཆོད་ཡོན་སོགས་ཀྱིས་མཆོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་དབུས་ཕྱོགས་སུ། ། མཁས་པས་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་བཞག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེར་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བཅིངས་ལ། ། བུམ་སྟེང་བློ་དང་ལྡན་པས་གཞག། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་སྔགས་ནི། །

"I wish to draw the maṇḍala. To the Bodhisattvas together with their consorts, who possess compassion and dwell in all directions—to those Sugatas, I offer this supplication: 'O Protectors who see without obstruction, please turn your attention to me. For the sake of conferring initiation upon the disciples and so forth, for my drawing of the maṇḍala, and for the thorough accomplishment of all activities, I pray that you remain within the maṇḍala.'" The mantrin, having again arranged the offerings, should invite the deities who beautify the vajra ground, and having made further offerings, should recite this secret mantra: OṂ LAṂ HŪṂ VAJRA BHŪMI TIṢṬHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | VAJRA DHĀRA ĀJÑĀPAYATI SVĀHĀ. Then, regarding the consecration of the vases: the mantrin should use the vases previously mentioned, numbering twenty-one, or alternatively five or nine, as desired for the attainment of siddhis. I shall describe the sequence of how the symbols are to be drawn: the bow, the wheel, and likewise the sword; the skull-cup filled with nectar, the wish-fulfilling tree, and the "great flesh"; likewise, the seventh is the lock of hair. At the beginning and the end is the vajra; likewise the hook, the noose, the chain, and the bell. The one for all activities is the single [vase]; the wise should honor it with the water for the feet and so forth. In the center of the maṇḍala, the wise should place the victory vase (vijaya-kalaśa), having tied a garland of flowers to the vajra, and the intelligent one should place it upon the vase. This is the secret mantra of all the Buddhas: [mantra follows].

བརྒྱད་བརྒྱ་ཉིད་དུ་བཟླས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡིས་བཟླས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐིག། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཤར་གྱི་ཆར། ། གཽ་རཱིའི་སྔགས་ཀྱིས་གཞུག་ནས་ནི། ། མཆོད་ཡོན་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེའི་རྡུལ། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་བྱ་སྟེ། ། མཆོད་ཡོན་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་ནི། ། སློབ་མས་མཎྜལ་བྱས་ནས་ནི། ། ཆོམ་རྐུན་མ་ཡི་སྔགས་ལྡན་པས། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་གཞག་བྱ་སྟེ། ། མཆོད་ཡོན་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། རོ་ལངས་མ་ཡི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཞག་བྱ་སྟེ། ། མཆོད་ཡོན་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གསང་སྔགས་ལྡན་པ་ཡི། ། སློབ་མ་མཎྜལ་བྱས་ནས་ནི། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ལག་ཐོགས་ནས། ། པུས་མོ་གཡས་པ་སར་བཙུགས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་བླ་མའི་བདུད་རྩིའི་ཐིགས། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་མཉམ་པར་བྱ། ། ཁ་ཅིག་སྔགས་ནི་སྒྲུབ་ཕྱིར་དང་། ། བསོད་ནམས་འདོད་པ་དེ་ལས་གཞན། ། གཞན་དུ་འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོར་གཉེར་བ། ། དད་པས་མང་དུ་གཉེར་བ་ཡིས། ། བློ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་བྱ་ཡི། ། ཚེ་འདིས་འབྲས་བུ་འདོད་མི་བྱ། ། ཚེ་འདིས་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ལ། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་མི་འགྱུར། ། སྐྱེས་བུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གཉེར། ། ཚེ་འདི་ཡི་ནི་འབྲས་བུ་རྒྱས། ། དེ་ལྟར་གུས་པ་དང་བཅས་ཏེ། ། ཆོས་ནི་མཉམ་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ལུས་ངག་བསྡམས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། །

One should recite eight hundred times. Likewise, the deities of the maṇḍala should recite one hundred and eight times. Then, the vajra-line is to be introduced into the eastern part of the maṇḍala with the mantra of Gaurī, and one should make offerings of the arghya and so forth. Then, the vajra-dust is to be placed in the western direction and offered with the arghya and so forth. Then, in the southern direction, the disciple should prepare a maṇḍala and place a five-pronged vajra with the mantra of Caurī, and offer the arghya and so forth. Then, in the northern direction, a vajra and bell are to be placed with the secret mantra of Vetālī, and offered with the arghya and so forth. Then, the disciple, possessing the secret mantra, having prepared a maṇḍala and holding a flower garland in hand, should rest the right knee on the ground and apply the drops of the vajra-guru’s nectar in that manner. Some enter the maṇḍala for the sake of accomplishing mantras, others for the sake of merit, and others for the sake of worldly aims. Those who seek the world beyond, with great devotion and seeking the ultimate, the wise should enter the maṇḍala; they should not desire the fruits of this life. For one who desires the fruits of this life, the aim of the world beyond will not be achieved. The person who seeks the world beyond will find the fruits of this life flourish. Thus, with devotion and having made the dharma equal, with a nature of restrained body and speech—

མདུན་དུ་ཚུལ་བཞིན་གནས་པར་བྱ། ། སློབ་མ་རང་གིས་ལུས་བཅུག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་པདྨར་གདོན། ། དེ་ལས་བདེ་གཤེགས་ཞུ་བ་ཡི། ། དབང་བསྐུར་དཀྱིལ་འཁོར་ཤར་སྒོར་གདོན། ། དེ་ནས་ཐལ་སྦྱར་པུས་བཙུགས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ལ། ། འདི་ལྟ་བུ་ཡི་ཚིག་དག་གིས། ། ལན་གསུམ་བར་དུ་གསོལ་བ་གདབ། ། བདག་གི་སྟོན་པ་དཔའ་ཆེན་ཁྱོད། ། བདེ་མཆོག་མ་དང་མཉམ་སྦྱོར་ལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཡིས་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། སྐྱབས་གསུམ་པོ་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཙོ་གྱུར་པ། ། དེ་ལ་བོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། འདི་ལྟ་བུ་ཡི་ཚིགས་བཅད་བྱ། ཁུ་ཚུར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་ཆེན་པོའི། ། གསང་སྔགས་པ་ཡི་ཚུལ་ཆེན་ནི། ། ཁྱོད་ནི་ཐེག་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ན། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། དུས་གསུམ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་རྣམས། ། དེ་དག་གིས་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་པོ་དེ་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཚད་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། །

One should cause the disciple to abide properly in front. Having inserted the disciple’s own body, one should draw it out through the vajra path into the lotus. From that, the melted Sugatas should be drawn out through the eastern gate of the empowerment maṇḍala. Then, with palms joined and kneeling, one should make the supplication three times with these words to the Great Vajradhara: “You, the Great Hero, my teacher, In union with the Mother of Supreme Bliss, You who have shown the way of great awakening— O Protector, please grant it to me! Grant me the Three Refuges: The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. Grant me the reality of the samaya, And grant me the bodhicitta as well. Grant me the Three Refuges: The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I wish to enter The city of great liberation.” Then, having addressed the principal disciple, With a mind in meditative equipoise, One should speak these verses: “The great mudrā of the fist is the Great way of the Secret Mantra practitioners. If you are a vessel for the Mahāyāna, I shall teach it to you correctly. The Buddhas of the three times, Perfect in body, speech, and mind, Who abide for the benefit of beings— Having understood that excellent Ritual of Secret Mantra, The Hero, at the foot of the Bodhi tree, Attained immeasurable omniscience. The conduct of Secret Mantra is peerless; By the Protector, the Lion of the Śākyas, The hosts of Māra, so very fierce, And their great armies were defeated by it.”

དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི། ། སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་པ་ཡི། ། ཨ་ཤྭངྠ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་། ། ཤུན་པ་མ་ཉམས་རྨ་མེད་པ། ། ཚད་ནི་བཅུ་གཉིས་སོར་ཚད་ལ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་རྩེ་བཅིངས་པ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་རིམ་བཞིན་དུ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཚོམ་བུའི་སྟེང་དུ་དོར་བ་ནི། ། གང་ཡང་མདུན་དུ་ལྷུང་གྱུར་ན། ། དེ་ཡིས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་ཤར་དུ་རྩེ་བལྟས་ན། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་འབྲིང་དུ་བཤད། ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་མཚམས་རྩེ་བལྟས་ན། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འདོད། ། དེ་ལྟར་སོ་ཤིང་དོར་བ་ལས། ། གང་ཞིག་ཁ་ཡི་འོག་བལྟས་ན། ། དེ་ཡིས་ས་འོག་དངོས་གྲུབ་ནི། ། སོམ་ཉི་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། དེ་རྗེས་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ལ། ། དྲི་ཡི་ཆུ་ཡིས་འཐོར་འཐུང་དང་། ། དྲི་ཆུ་འཆོར་གསུམ་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨ་སརྦྦ་བི་ཀལྤ་ན། ཨ་པ་ན་ཡ། སཾ་ཤྭ་དྷ་ཡ་སརྦྦ་བི་ཀལྤ་ན་ཨ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་ཡང་ནི་ཉེར་འདུག་སྟེ། ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཀུ་ཤའི་རྩེ་ལ་རབ་བསྔགས་ཏེ། ། དེ་ནས་སྔས་དང་སྟན་དུ་སྦྱིན། ། དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། བསྲུང་སྐུད་མདུད་པ་གསུམ་ལྡན་པ། ། དེ་དག་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་དཔུང་པར་བཅིང་། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མ་གྱུར་པའི། ། བདུད་རྩི་ཡི་ནི་རོལ་གྱུར་པའི། ། ཆོས་བཤད་པས་ནི་གཟེངས་བསྟོད་བྱ། ། གལ་ཏེ་ཀུན་མཁྱེན་འཇིག་རྟེན་དུ། །

Therefore, in order to attain omniscience, my child, apply this wisdom! Then, with the mantra of Amṛtakuṇḍalī, consecrate aśvattha and other such trees—whose bark is unimpaired and which are free of blemishes—measuring twelve finger-widths in length, with their tips bound by garlands of flowers. The wise one should then distribute them to the disciples in due order. When they cast them upon the heap of grain, if the tip falls toward the front, that is the supreme siddhi. Likewise, if the tip points toward the east, it is explained as the middling siddhi. If the tip points toward the other directions or intermediate points, one desires the worldly siddhis. Thus, from the casting of the tooth-sticks, if the tip points downward, it is stated without doubt that the siddhi of the subterranean realm will be attained. Thereafter, the vajra disciple should be given the scent-water for rinsing, drinking, and washing the three orifices, with the mantra: OṂ HŪṂ VIŚUDDHA DHARMA SARVA VIKALPĀN APANAYA SAṂŚODHAYA SARVA VIKALPĀN ANAYA HŪṂ. Then, sitting once more, the tips of kuśa grass should be consecrated with the secret mantra of Amṛtakuṇḍalī and given as a pillow and a seat. With the same recited mantra, a protection cord with three knots should be tied upon the disciples' upper arms for the sake of protection. Then, the vajra master should uplift them by teaching the Dharma, the nectar-like essence that has never arisen and will never cease. If the Omniscient One in this world...

མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག། ཨུ་དུམ་ཝཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། གང་ཕྱིར་གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ། ། གང་ཕྱིར་མཉམ་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་ནུས་པ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་ཡིན། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དུ་མ་རུ། ། སྔར་གྱི་སྡིག་པ་གང་བགྱིས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་མཐོང་བ་ཡིས། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱང་བར་འགྱུར། ། གང་དག་སྤྱོད་པའི་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་བས། ། སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་འབྱུང་འགྱུར་བའི། ། དམན་པ་གྲོང་ཁྱེར་དེ་དག་གཅོད། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ཀྱིས་མཉམ་མེད་པས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་ཆེན་པོ་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ལ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་སྐྱེ་སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་ནི་ཐེག་ཆེན་ལ། ། སང་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བ། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། འདི་ཡིས་ཁྱོད་རྣམས་བགྲོད་གྱུར་ནས། ། ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ། ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་ལ་བརྗོད་ནས། ། དེ་ཡིས་དོན་ལ་གུས་པས་མཉན། ། དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་མཉན་ནས་ནི། ། ཡང་ན་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། ། བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བདག་དང་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མགྲོན་གཉེར་ནས། །

It has not arisen, nor will it ever arise; only once in a great while, like the udumbara flower, does the way of Secret Mantra practice occur. Because it is able to accomplish the peerless benefit of sentient beings and prevent them from passing into nirvāṇa, it is even rarer than that. Whatever negative actions were committed in the past over many tens of millions of eons, they will all be purified by seeing a maṇḍala such as this. Those whose intellects are utterly unwavering toward this supreme practice will cut through the inferior cities from which all suffering arises. Today, through your peerless [fortune], you have obtained a great and peerless gain. Because all the great beings, the Victors and their Sons, have been born into this teaching, you all are born without birth. Therefore, you will be born into the Mahāyāna tomorrow. This glorious, supreme path is the great emergence of the Mahāyāna. Having traveled by means of this, you will attain unsurpassed wisdom. Having spoken thus to the disciples, they should listen with devotion to the meaning. Having listened in that proper manner, one should then say: "I take refuge in the Three Jewels. I confess each and every sin. I rejoice in the virtue of wandering beings. I hold the awakening of the Buddhas in my mind. In the Buddha, Dharma, and Saṅgha, I take refuge until awakening. To accomplish the benefit of myself and others, I generate the mind of awakening. Having invited all sentient beings as guests..."

བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་མཆོག་སྤྱད་པར་བགྱི། ། དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་སྐྱབ་(འགོ་,འགྲོ་)བས། ། ལན་གསུམ་མང་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་རྗེས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ནི། ། ཡང་ནི་དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་རྗེས་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ནི། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡིས་ནི་བསྔགས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་དག་སྙིང་ག་ལྐོག་མ་དང་། ། སྤྱི་བོ་ཡི་ནི་གནས་རྣམས་སུ། ། ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དང་། ། འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་སྟན་ལངས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་འབྱེད་པ་གཡས་བཟུང་སྟེ། ། སློབ་མའི་སྙིང་ག་ལྐོག་མ་དང་། ། སྤྱི་བོ་ཡི་ནི་གནས་གསུམ་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ཡིས་ནི་རེག་བྱ་ཞིང་། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་དང་། ། མདུན་དུ་སྤོས་ནི་དབུལ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་སྙིང་གར་མར་མེ་དང་། ། རིམ་བཞིན་དྲི་རྣམས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤའི་སྟན་དག་ལ། ། སློབ་མ་ཉལ་དུ་བཅུག་བྱ་སྟེ། ། ཅུང་ཟད་རྨི་ལམ་སུས་མཐོང་བ། ། ནང་པར་ང་ལ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས། ། རིམ་བཞིན་དུ་ནི་སྨྲ་བྱ་སྟེ། ། དེ་དག་རང་གི་གནས་སུ་བཏང་། ། སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་བྱས་ནས། ། ལས་གཞན་ལ་ནི་འཇུག་པར་བྱ། ། སློབ་མ་བསྐུལ་བ་བྱས་ནས་ནི། ། དགེ་དང་མི་དགེ་མཚན་མ་རྣམས། ། སོ་སོའི་དོན་ནི་བརྟག་པའི་ཕྱིར། ། སློབ་དཔོན་རང་གི་གནས་ཉལ་ཏེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ཡི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ། །

I shall generate the mind of enlightenment, For the sake of benefiting all beings, And I shall practice the supreme conduct of enlightenment. Having thus taken refuge in the Three Jewels, One should recite this three times, or many times. Immediately following that, One should again perform the same procedure. Thereafter, the vajra disciple Is consecrated with the mantra of Amṛtakuṇḍalī: Oṃ āḥ hūṃ vighnāntakṛt hūṃ. With this mantra, one should provide protection. At their heart, throat, and crown, One should visualize the natures of the moon, vajra, lotus, and wheel. At the centers of these, One should contemplate the syllables Oṃ, Āḥ, and Hūṃ. Then the preceptor, rising from his seat, Holding a vajra in his right hand, Should touch the three places—the heart, throat, and crown— Of the disciple with the vajra, While reciting Oṃ āḥ hūṃ. Then, flowers are offered at the crown, Incense is offered in front, Likewise, a lamp at the heart, And scents are offered in succession. Then, the disciple is made to lie down Upon a seat of kuśa grass, And is told: "Whatever dreams you see, Tell me in the morning." Having spoken thus in sequence, They are sent to their respective places. Once the disciples have been consecrated, One should proceed to the other activities. Having exhorted the disciples, In order to examine the meaning of the signs Of the auspicious and inauspicious, The preceptor lies down in his own place In the area of the maṇḍala site.

ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་ན་མཁས་པ་ཡིས། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནི་སྔས་བསྟན་ཏེ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་རྐང་པའོ། ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་ཕུལ་ནས་ནི། ། གནས་ནི་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧོ་ཀཱ་མ་ལ་གརྦྷ་ཤ་ཡེ་བཛྲ་སུ་ཀ་མ་ནི་ད་ཏྲ་ན་ཀ་ར་མི་ཡ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཏེན་ཀྲེད་ཏ་སོ་ཧ་ཧ་སྭཱ་ཧཱ། དངོས་སམ་ཡང་ན་རྨི་ལམ་དུ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་རྟགས་མཐོང་དང་། ། སློབ་མ་ཡིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཏེ། ། གཉིས་ཀའང་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་མཚན་མ་ངན་གྱུར་ནས། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ཁྲི་བཟླས་ཏེ། ། གཏོར་མ་ཆེན་པོ་བྱིན་བྱས་ནས། ། ཕྱིས་ནི་དེ་ལྟར་དགེ་བ་ཡིན། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དེ། ། སྔར་གྱི་ལྷ་རྣམས་རིམ་བཀོད་དེ། ། འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པའི་སྟེང་དུ་ནི། ། བློ་ཆེན་གྱིས་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ལྟེ་བ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། བླ་མས་ཐིག་གི་སྣ་བཟུང་སྟེ། ། སྔགས་ཀྱི་བུམ་པ་ཀུན་གྱི་ཆུས། ། ཁང་པའི་ནང་དུ་བསང་གཏོར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ལས་ཀྱི་ཐིག་གིས་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ནི་བརྐྱང་བར་བྱ། ། བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་རྗེས་ཉིད་དུ་ནི། ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཐིག་ཉིད་ཀྱིས། ། མཁས་པས་མཉམ་པར་རབ་བཞག་ནས། ། ལས་ཀྱི་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྔགས་བཟླས་པའི། སྲད་བུ་མཐའ་མ་དཀར་ལྡན་པས། ། དཀར་བའི་རྫས་ལ་སྦང་བྱས་ཏེ། ། ཡིད་ཀྱིས་གཙོ་བོའི་གསང་སྔགས་བཟླས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་གནས་བསམས་ཏེ། ། ཁུ་ཚུར་གཡོན་དུ་ཐིག་གདབ་བྱ། ། གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་སྟེ། ། ཛཿཡིས་སྒྲུབ་པའི་ལག་ཏུ་གཏད། །

In the southern direction, the wise one should place the head toward the north and the feet toward the south. Having offered the water for the feet and so forth, one should perform the consecration of the site. OṂ HOḤ KĀMALAGARBHAŚAYE VAJRA SUKAMAṆI DATRAṆAKARA MIYATA THĀGATA TEN KREṬA SO HA HA SVĀHĀ. Whether in actuality or in a dream, when such signs are seen, the disciple should likewise do so; both should be examined. If such signs are inauspicious, the master should perform ten thousand recitations, offer a great torma, and thereafter it will become virtuous. Then, that very maṇḍala, having arranged the deities in their previous order, the one of great intelligence should visualize it upon the meditation of the wheel. Holding the end of the thread with the left fist at the navel, the guru should sprinkle the interior of the house with the water from all the mantra vases. OṂ SARVA ŚODHANI HŪṂ PHAṬ. With the action thread, the wisdom thread should be drawn out in sequence. VAJRA SAMAYA SŪTRAṂ MATIKRAMA HŪṂ. This is the mantra for laying the wisdom thread. Then, immediately following that, the wise one, having settled in meditative equipoise with the aforementioned thread itself, should lay the action thread. Regarding that, first, with a white thread that has been soaked in white substances and over which the mantra has been recited, one should mentally recite the secret mantra of the principal deity. Visualizing the abode of Heruka, one should lay the thread with the left fist. Holding it with the right fist, one should hand it to the practitioner with the syllable JAḤ.

ཕྱོགས་ཀུན་མཉམ་པ་ཉིད་དམིགས་ཏེ། ། ཤར་བལྟས་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་གདབ་བྱ། ། སླར་ཡང་སློབ་དཔོན་ལྷོར་འདུག་སྟེ། ། བྱང་དུ་བལྟས་ཏེ་གཉིས་པ་གདབ། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་གནས་ནས། ། མཁས་པས་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པ། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། རླུང་ཕྱོགས་གནས་ལ་ལྷོར་བལྟས་ཏེ། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་འདུག་བྱས་ཏེ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཡང་ནི་མེ་ཕྱོགས་འདུག་ནས་ནི། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་ཐིག་གདབ་སྟེ། ། ཁ་ཁྱེར་གྱི་ནི་ཐིག་དག་ཀྱང་། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་གདབ་པར་བྱ། ། སླར་ཡང་མེ་མཚམས་སུ་འདུག་སྟེ། ། རླུང་གི་མཚམས་ཀྱི་བར་གདབ་ཅིང་། ། དེ་བཞིན་བདེན་བྲལ་མཚམས་འདུག་ནས། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བྱ། ། སློབ་དཔོན་དང་ནི་དེ་ཡི་ཆ། ། བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་ནི་འགྲོ་བར་བྱ། ། དང་པོ་ཆ་ཆེན་བརྒྱད་དུ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བགོ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ནས་དེ་རྗེས་ཉིད་དུ་ནི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་དེ་ལ་བལྟ། ། སླར་ཡང་དེ་ལ་བཅུ་དྲུག་ཆར། ། བགོ་བྱ་སླར་ཡང་ཉིས་འགྱུར་དུ། ། མདོར་ན་ཐིག་རྐང་ཚང་བ་རུ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། ཡང་ན་བཅུ་དྲུག་ཆ་ཆེན་ལ། ། རྩ་བའི་ཚངས་ཐིག་ནས་བཟུང་སྟེ། ། མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་ནི། ། ལེགས་པར་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། ཚངས་ཐིག་ནས་ནི་དྲངས་པ་ཡི། ། ཆ་ནི་བཞི་པ་ལེགས་བཟུང་སྟེ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཆ་ཆེན་ལྔ་པ་ནི། ། ཉི་ཤུ་ཆར་ནི་བགོ་བྱ་སྟེ། ། དང་པོ་ཚོན་རྩི་ཆ་ཉིད་ཡིན། །

Focusing on the equality of all directions, one should strike the vajra lines facing east. Then, the master sits in the south and strikes the second line facing north. Standing in the sector of the fire direction, the wise one faces north and strikes the lines of the outer maṇḍala; this is the procedure to be performed next. Standing in the wind direction and facing south, one strikes the line of the western direction. Remaining in that very place, one strikes the line of the northern direction. Again, sitting in the fire direction, one strikes the line of the southern direction. The wise one should also strike the lines of the parapet. Then, sitting in the fire corner, one strikes the line up to the wind corner; likewise, sitting in the nirṛti corner, one should strike the line of the īśāna corner. The master and his [assistant] should proceed in a clockwise direction. First, the yogin should divide [the area] into eight great parts; then, immediately thereafter, the practitioner should look at them. Again, those should be divided into sixteen parts, and then doubled; in short, the wise one should strike the lines so that the grid is complete. Alternatively, starting from the root Brahma-line of the sixteen great parts, the wise one should properly strike the lines to complete the maṇḍala. Taking the fourth part drawn from the Brahma-line, the wise one should strike it as the nature of the space element. The fifth great part of that should be divided into twenty parts; the first is the part for the pigments.

གཉིས་བཞི་དེ་བཞིན་རིམ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡི་ཆ་ཆེན་དྲུག་པ་ནི། ། ཉི་ཤུ་བཞིར་ནི་གདབ་བྱ་སྟེ། ། ཆ་གཉིས་ས་ནི་དྲ་ཕྱེད་ཡིན། ། དེ་ནས་གཉིས་ནི་རིམ་བཞིན་ནོ། ། ཆ་ཆེན་བདུན་པ་བརྒྱད་པ་ནི། ། སུམ་ཅུ་གཉིས་སུ་གདབ་བྱ་སྟེ། ། རྟ་བབས་སུ་ནི་ཤེས་བྱ་ཞིང་། ། ལྷག་མ་ཅི་རིགས་ཤེས་པར་བྱ། ། གཞན་ཡང་ཚངས་ཐིག་ནས་བཟུང་སྟེ། ། འཁོར་ལོའི་ཐིག་གདབ་རིམ་པ་ནི། ། རྟ་བབས་བར་དུ་གདབ་པར་བྱ། ། ལྷག་མའང་ཅི་རིགས་ཤེས་པར་བྱ། ། སླར་ཡང་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་དབུས་ཀྱི། ། ཆ་དྲུག་རྣམ་པར་ཕྱིན་ནས་ནི། ། དེ་ནས་བདུད་རྩིས་སྐྱོང་ནུལ་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་ཐིག་གདབ་པོ། ། ཆ་ཆེན་བརྒྱད་དང་བཅུ་དྲུག་ཏུ། ། དེ་ལ་ཐིག་ནི་གདབ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་སུམ་ཅུ་བཞི་ཉིད་དུ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་སླར་ཐིག་གདབ། ། ཆ་ཆུང་ཕྱི་རོལ་གཅིག་དོར་བ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཐིག་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ནས་ཆ་ཆུང་ལྔ་གཉིས་ནི། ། པདྨའི་འདབ་མའི་ཐིག་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ལྟེ་བ་སྟེ། ། ནང་གི་ཆ་གཅིག་གེ་སར་ཡིན། ། དེ་ལྟར་ཆ་ཆུང་ལྔ་གཉིས་ལ། ། འདབ་མའི་བར་ཡང་ཤེས་པར་བྱ། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། གཡས་སྐོར་གྱིས་ནི་བསྐོར་བྱ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཐིག་རྣམས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ནི་བསྟིམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་རྗེས་ཉིད་དུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཉམ་གཞག་པས། ། ཧི་ཧིའི་སྒྲ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། ། ཡིད་ཀྱིས་སྒོ་ནི་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཨ་ཁཾ་འདིས་ནི། ། རྡུལ་ཚོན་ཀྱང་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་ཚོགས་པ་རྙེད་གྱུར་ནས། ། དག་པའི་དྲི་རྣམས་དབུལ་བར་བྱ། །

The two and four are likewise in sequence. The sixth of those large units should be divided into twenty-four; two parts are for the lattice-work (dra-phyed). Then the next two are likewise in sequence. The seventh and eighth large units should be divided into thirty-two; these are to be known as the archways (rta-babs), and the remainder should be understood as appropriate. Furthermore, starting from the Brahma-line, the sequence for laying the lines of the wheel (maṇḍala) should be laid out as far as the archways; the remainder should also be understood as appropriate. Again, having proceeded through the six parts of the center of the wheel, one should then perform the protection with nectar (amṛta). Then, the lines are to be laid upon that. Lines should be laid there into eight and sixteen large units; the wise should then lay the lines again into thirty-four. Discarding one small unit on the outside is the line for the vajra-fence (rdo-rje ra-ba). Then, two sets of five small units are the lines for the lotus petals. Likewise is the hub (lte-ba); the inner single part is the pericarp (ge-sar). Thus, for two sets of five small units, the intervals between the petals should also be understood. Starting from the Ishana corner, one should circle clockwise; the wisdom-lines (ye-shes thig) should be absorbed into the lines of the maṇḍala. Then, immediately following that, the Vajra Master, in meditative equipoise, should utter the sound "Hi Hi" and mentally open the gates. With "Oṃ Hūṃ Trāṃ A Khaṃ," the colored powders (rdul-tshon) should also be consecrated; having obtained whatever materials are available, one should offer pure perfumes.

གསལ་བཅས་ལྷ་ཡི་ཕྱག་རྒྱས་ནི། ། སྔགས་ནི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས། ། དྲིལ་དཀྲོལ་རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་གླུས་ནི་སྐུལ་བྱེད་ཅིང་། ། དམར་བའི་གོས་བཅས་གཏོར་བྱིན་ཏེ། ། འདི་ལྟ་བུ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་ཁམས་ནི་རྣམ་དག་པ། ། རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ནས་གནས། ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཐོག་མར། ། དབང་ལྡན་ནས་ནི་བསྐོར་བྱ་སྟེ། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོའི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། སྔགས་པས་རྡུལ་ཚོན་བྲི་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ། ཕྱིས་ནི་སློབ་མ་བཟོ་བོ་ཡིས། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། དྲང་དང་འཁྱོག་དང་ཆད་པ་དང་། ། ཕྲ་དང་སྦོམ་པ་ཉེར་མཚོན་ཏེ། ། སྦོམ་པོ་ཡིས་ནི་ནད་འགྱུར་ཞིང་། ། ཕྲ་ན་ནོར་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར། ། འཁྱོག་ན་འཐབ་རྩོད་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། ། ཆད་ན་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་འཆི། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་སྤངས་ནས། ། རྡུལ་ཚོན་རི་མོ་དགྱེ་བར་བྱ། ། ཤར་དུ་སྔོན་པོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ལྷོར་ནི་སེར་པོ་འབྱུང་བ་ཡིན། ། ནུབ་ཏུ་དམར་པོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། བྱང་དུ་ལྗང་གུ་ཉིད་འབྱུང་བའོ། ། དབུས་ནི་ཟླ་བའི་འོད་ལྟར་ཏེ། ། འདི་ནི་རྡུལ་ཚོན་རིམ་པར་བརྗོད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། སློབ་དཔོན་འཁོར་ལོའི་ཤར་དུ་འདུག། རྣམ་སྣང་མཛད་སོགས་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། སྒོ་བཞི་རྣམས་སུ་ལེགས་འདུག་སྟེ། ། གྲུ་བཞི་ཡི་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། དམ་ཆོས་གློག་པ་བཞི་ཡང་གཞག། དམ་ཚིག་ལ་འདས་འཇིགས་པ་ཡིས། ། སློབ་མར་གྱུར་པ་གཞུག་མི་བྱ། །

With the mudrā of the deity and clarity, recite the mantra one hundred and eight times. Ringing the bell and brandishing the vajra, one should exhort with the vajra song. Having offered the torma while wearing red garments, one should contemplate in this way: "This is the pure dharmadhātu; all elements are utterly pure. I myself am all the buddhas, abiding as all the tathāgatas." First, with the left fist, one should circle starting from the northeast. Following the principal of the maṇḍala, the mantra practitioner should draw the colored powders. Oṃ vajracitra samaya hūṃ. Afterwards, the student or the artisan should draw it as appropriate. One should carefully observe whether it is straight, crooked, or broken, and whether it is thin or thick. If it is thick, disease will arise; if it is thin, wealth will be exhausted. If it is crooked, conflict will occur; if it is broken, the master and student will die. Having abandoned such faults, one should lay out the colored powder designs. In the east is great blue; in the south, yellow appears. In the west is great red; in the north, green itself appears. In the center is like the light of the moon; this is the sequence of the colored powders described. Through the samādhi of Vajrasattva, the master sits to the east of the maṇḍala. Through the samādhis of Vairocana and the others, they sit properly at the four gates. At the four corners of the square, the four lamps of the sublime Dharma should also be placed. Out of fear of transgressing the samaya, one should not admit those who have become students [if they are unsuitable].

གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བྱ་ཞིང་། ། གཡོན་པ་ཡིས་ནི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གཎྜེ་ར་ཎ་ར་ཎ། པྲ་ར་ཎ་པྲ་ར་ཎ། སཾ་པྲ་ར་ཎ་སཾ་པྲ་ར་ཎ། སརྦྦ་བུདྷ་ཀྵེ་ཏྲ་ཡེ་པྲ་ཙ་ལི་ཏེ། པྲཛྙཱ་པཱ་ར་མི་ཏཱ། ནཱ་ད་སཾ་བྷཱ་བ་བེ་བཛྲ་དྷ་ད་བ་ཡ། སཾ་ཏོ་ཥ་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། རྐང་པ་འདེག་དང་འཇོག་པ་དང་། ། ལྟ་བ་བཞིན་དང་ཁྲོ་བ་ཡིས། ། སླར་ནི་ས་གཞི་མནན་བྱ་སྟེ། ། སྔགས་རིག་པས་ནི་གནས་པར་བྱ། ། གཞན་གྱི་རིམ་འདི་དག་གིས་ནི། ། སྒོ་གཞན་དུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ། ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་རྐང་པ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་འགྱིངས་ཤིང་བསྒྱིངས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོའི་སྔགས་སོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་གཡོན་བརྐྱང་དང་། ། ལྟ་སྟངས་ཇི་ལྟར་སྔོན་བཞིན་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྔགས་སོ། ། མཉམ་དང་མི་མཉམ་རྐང་སྟབས་དང་། ། གཏུམ་ཞིང་རབ་རྨོངས་ལྟ་སྟངས་སྟེ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཟླུམ་པོ་དང་ནི་རུས་སྦལ་དང་། ། དགའ་བའི་གར་དང་ལྟ་བཅས་ཏེ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨ་ཨ་ཨ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནུབ་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྔགས་སོ། ། ལྟ་བ་རྣམ་པར་རྒྱུ་བ་དང་། ། ཤི་བ་ལྟ་བུ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། རྐང་པ་དག་གིས་གར་བྱ་བ། ། ས་ག་དང་ནི་རྐང་གཅིག་ཡིན། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧཱ་མཱ་ར་དུཥྚཾ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། ཨ་ཨ་ཨ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཕཊ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཕྱོགས་དེ་དག་ན་གནས་ནས་ནི། བློ་དང་ལྡན་པས་སྔོན་བཞིན་བརྗོད། །

With the right hand, brandish the vajra, and with the left, ring the bell. The mantra is: OṂ ĀḤ HŪṂ HŪṂ. OṂ VAJRA GAṆḌE RAṆA RAṆA, PRARAṆA PRARAṆA, SAṂPRARAṆA SAṂPRARAṆA, SARVA BUDDHA KṢETRAYE PRACALITE, PRAJÑĀPĀRAMITĀ NĀDA SAṂBHĀVA VE VAJRA DHĀDAVAYA, SAṂTOṢAṆA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. With the lifting and placing of the feet, and with the gazes and the wrathful [mudrās], one should again press down upon the ground; the knower of mantras should remain thus. By these other sequences, one should understand the other gates as well. With the right and left feet, one should always maintain a majestic and expansive posture. OṂ HŪṂ is the mantra of the great master of the maṇḍala. The right-extended and left-extended stances, and the gazes, are to be described as before. OṂ HŪṂ A PHAṬ is the mantra of the master of the eastern direction. The even and uneven foot-stances, and the fierce and utterly deluded gazes: OṂ HŪṂ A PHAṬ is the mantra of the master of the southern direction. The circular and tortoise stances, together with the dance of joy and the gazes: OṂ HŪṂ A A A PHAṬ is the mantra of the master of the western direction. The wandering gaze, and likewise the gaze like a corpse, and the dancing with the feet: the Viśākhā and the single-foot stances. OṂ HŪṂ HĀ MĀRA DUṢṬAṂ GHĀTAYA GHĀTAYA A A A HŪṂ HRĪḤ PHAṬ is the mantra of the master of the northern direction. Abiding in those directions, the wise one should recite as before.

སྦྱང་བ་ལ་སོགས་རིམ་གྱིས་ནི། ། གཏོར་མ་ལྔ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ར་ལི་ཧོ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ས་མ་ཡ་སྟཾ། དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿ། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། སརྦྦ་ཡཀྵ་རཱཀྵ་ས་བྷཱུ་ཏ་པྲེ་ཏ་པི་ཤ་ཙ་ཨུསྨནྡ་ཨ་པ་སྨ་ར། ཌཱ་ཀི་ནྱ་ད་ཡ་ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲིཧྞནྟུ། ས་མ་ཡ་སིདྡྷིཾ་མེ་པྲ་ཡ་ཙྪནྟུ། ཡ་ཐཻ་བཾ། ཡ་ཐེ་ཥྚཾ། བྷུ་ཉྫ་ཐཱ། བྷ་བནྟུ་མཾ། མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐ། མ་མ་སརྦྦ་ཀ་ར་སཏྶུ་ཁ་བི་ཤུདྡྷ་ཡ་ས་ཧ་ཡི་ཀ་བྷ་བནྟུ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་གཙོ་བོའི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧོཿབྷྲ་མི་བིསྣུ་ཨ་ཧི་སྭ་རཱི་ཨིནྡྲ་ཨ་དྷི་ས་པ་རི་བཱ་ར། ཨི་དཾ་བཱ་ལིཾ་གནྡྷཾ་པུཥྤཾ་དྷཱུ་པཾ་དཱི་པཾ་ཨཀྵ་ཏཾ་དཱ་ད་མ་ཧེ་དེ་བཱི་ཨཱ་གཙྪ། ས་པ་རི་བཱ་ར། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞནྟུ་ཁ་དནྟུ་པི་བནྟུ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ སན་ཏྲི་པ་ཏ་སརྦྦ་སཏྭ་ནཾ། ཤཱནྟིཾ་པུཥྚིཾ་རཀྵཱ་བ་ར་ཎ་གུབྟཾ། ཀུརྦནྟུ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སློབ་དཔོན་གཉིས་པའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧོཿརོ་ཧཱུཾ། ཀ་ར་ཨ་ཀི་ནི། ཙནྡྲ་སཱུརྱ་བུ་དྡྷ་མཾ་ག་ལ་སུ་ཏྲ་བེ་ཧེ་ས་པ་ཏི་ཀི་དུ་ས་ནི་བྷྱཿཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧོཿཛ་ཡ། བི་ཛ་ཡ། པདྨ། ཀརྐོ་ཊ། བ་སུ་ཀི། ཤཾ་ཁ་པ་ལ། ཀུ་ལི་ཀ། ཨཱ་ནནྡ། ཏཀྵ་ཀ། མ་ཧཱ་པདྨེ་བྷྱཿ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཀླུའི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧོཿབྷེ་ཝ་ད་ལ་ཀི་ཀེ་ཏ་མུ་ཤཱ་ཀ་ཀ་སུ་ཀ་ར་གྲེ་ཏ་བྷྱ་ཀྵ་ཨ་ལུ་ཀ་ཛཾ་བོ་ཀ་གྷ་རུ། དྷ་མོ་ཁྱེད་བྷྱོ།

Through the stages of purification and so forth, one should offer the five torma offerings. OṂ VAJRA ĀRALI HOḤ | JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | VAJRA ḌĀKINĪ SAMAYA STVAṂ | DṚŚYA HOḤ | OṂ KHA KHA KHĀHI KHĀHI | SARVA YAKṢA RĀKṢASA BHŪTA PRETA PIŚĀCA USMANDA APASMĀRA | ḌĀKINYADAYA IMAṂ BALIṂ GṚHṆANTU | SAMAYA SIDDHIṂ ME PRAYACCHANTU | YATHĀIVAṂ | YATHAIṢṬAṂ | BHUÑJATHA | BHAVANTU MAṂ | MATIKRAMATHA | MAMA SARVA KĀRAṂ SATSUKHAVIŚUDDHAYA SAHĀYIKĀ BHAVANTU | HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the mantra for the torma of the principal master of the maṇḍala. OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ BHŪMIVĪŚŪDHAHI SVARĪNDRA ADHIPARIVĀRA | IDAṂ BALIṂ GANDHAṂ PUṢPAṂ DHŪPAṂ DĪPAṂ AKṢATAṂ DĀDAME | DEVĪ ĀGACCHA | SAPARIVĀRA | IDAṂ BALIṂ GṚHṆANTU KHĀDANTU PIBANTU JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SANTARPAYANTU SARVASATTVĀNĀṂ | ŚĀNTIṂ PUṢṬIṂ RAKṢĀVARAṆAGUPTIṂ KURVANTU | HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is for the second master. OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ ROHĪTUṂ | KARĀKINI | CANDRASŪRYABUDHAMANGALASUTRAVEHE SAPATIKIDUSANIBHYAḤ. This and so forth is the mantra for the master of the southern direction. OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ JAYA | VIJAYA | PADMA | KARKOṬA | VASUKI | ŚAṄKHAPĀLA | KULIKA | ĀNANDA | TAKṢAKA | MAHĀPADMEBHYAḤ. This and so forth is the mantra for the nāga torma of the western master. OṂ ĀḤ HŪṂ HOḤ BHEVADALAKIKE TAMUŚĀKAKASUKARAGRETABHYAKṢA ALUKA JAMBOKA GHARU | DHAMOKHYE BHYO.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་པོའི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས། སྔོན་བརྗོད་པ་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བསྲུང་བྱས་ཏེ། ། སྲུང་བའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ལ་ནི། ། དེ་ནས་བཀའ་ནི་བསྒོ་བར་བྱ། ། བདག་ཉིད་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ལྟ། ། དང་པོ་སྙིང་གར་པདྨ་ལ། ། དེ་སྟེང་ཟླ་རྫོགས་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། དེར་ནི་ཧཱུཾ་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། འོད་གསལ་མེ་ཏོག་བདུག་སོགས་ཀྱིས། ། རང་གི་མིང་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མས། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་བཅས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་བྱ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཡིས། ། མཆོད་པ་བྱས་ཏེ་བསྡུ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་བདུན་པོ་དག་བྱ་སྟེ། ། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་མཆོད་པར་བྱ། ། སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་མི་དམིགས་ཏེ། ། ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་རུ། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་བསམ་བྱ་སྟེ། ། སོས་ཀའི་དུས་ཀྱི་ཉིན་གུང་གི། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་སྤྲིན་མེད་ལྟར། ། སེམས་ཉིད་བརྟན་པར་བྱས་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྟོང་ཉིད་ངང་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་སས། ། གཞལ་ཡས་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ། ། སྔོན་བཞིན་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིས། ། དེ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་བསམ་བྱ། ། སྐར་མ་ལྟ་བུར་འོད་གསལ་བའོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཙམ་བསམ་བྱ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་ལ། ། ལྷ་མོ་གླུ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། སྟོང་པ་ཤིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་ཡོད་མེད་མཐུ། ། ནམ་མཁའ་ཉིད་དུ་དམ་ཚིག་ཉེ་བར་གནས། །

This is the mantra for the bali offering to the spirits. Then: Having performed the protection through the previously mentioned sequence, the wise one should then issue the command to the wrathful protectors. One should view oneself as a reflection, and view the reflection as oneself. First, at the heart, one should visualize a lotus, and upon that, a full moon maṇḍala. Therein, from the syllable HŪṂ, a vajra arises; from that, one should radiate rays of light. With the flowers, incense, and so forth of clear light, the yoginī, according to her own name, should make offerings to all the Buddhas together with the maṇḍala deities. Having made the outer, inner, and secret offerings, one should perform the dissolution. Then, the sevenfold [service] should be performed, and furthermore, the reality itself should be offered. Neither empty nor non-empty, it is not even perceived as the Middle Way. One should contemplate all phenomena as unborn, whether moving or stationary, like a cloudless sky at midday in the summer season. Having stabilized the nature of mind, one should recite this secret mantra: OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ‘HAṂ. From the state of emptiness, one should visualize the celestial palace maṇḍala of wind, fire, water, and earth. Then, through meditative equipoise as before, one should visualize the celestial mansion, luminous like the stars. Then, one should contemplate mind-only, and within the nature of Vajrasattva, the goddesses should exhort with song: "O Emptiness, the power of the yoga of existence and non-existence, the samaya abides in the very sky."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐལ་བཟང་དཔལ་ཁྱོད་བདག། བདེ་གཤེགས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་བཞེངས་སུ་གསོལ། ། ཟླ་རྫོགས་འོད་ཟེར་ལྟར་འབར་ཞིང་། ། ཤེས་རབ་ཆགས་པས་དམར་བའི་ཞལ། ། ཕྱག་གཉིས་རང་གི་རིག་འཁྱུད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མཉམ་པར་ལྡན། ། དཔའ་བོ་གཞུ་དང་མདའ་བསྣམས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས། ། དེ་ནས་ཀུན་གྱིས་དེ་མཐོང་སྟེ། ། དེ་དག་བྲེད་ནས་འོངས་པར་གྱུར། ། བདུད་དང་ཕུང་བྱེད་འཇིགས་པ་རྣམས། ། ཉམ་ཐག་གསོལ་བ་འདེབས་པར་བྱེད། ། དེ་ནས་གསོལ་འདེབས་གནས་ནས་ནི། ། སྙིང་རྗེ་ཁྲོས་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། ཅུང་ཟད་དུས་སུ་གནས་ནས་ནི། ། སྣ་ཡི་དབུགས་རིང་དྲོ་བཏོན་ཏེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་བསྒྱུར་ནས་ཕྱུང་། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། འབར་བས་ཐལ་བ་རབ་ཏུ་འཇིགས། ། སེམས་དཔའ་སྔོན་པོ་འབར་བའི་ངང་། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་འབར། ། འཇིགས་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་དང་མཚུངས། ། འབར་བ་ཆེན་པོའི་སྐྲ་འབར་བ། ། ཐོད་པའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པའོ། ། ལེགས་པར་འཇིགས་མཛད་སངས་རྒྱས་སྐལ་བཟང་ཁྲོ་བོའི་མིང་ནི་ཧེ་རུ་ཀ། ཕྱོགས་རྣམས་བདུད་རྣམས་ཐལ་བར་འཇིག་མཛད་འདི་ནི་སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོ་སྟེ། ། རྟག་ཏུ་དགའ་བ་དང་ལྡན་གར་མཛད་འགྱིང་དང་བཅས་པའི་སྐུ། ། གླང་ཆེན་རུས་པ་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་བཀླུབས་དུར་ཁྲོད་ཡན་ལག་ཅན། ། ཞལ་ལྔ་ཕྱག་ནི་བཅུ་པ་ལ། ། ཁ་དོག་སྔོ་ཞིང་འཇིགས་པ་ཡི། ། སྤྱན་གསུམ་སྨིན་མ་སེར་བ་སྟེ། ། ལུས་ལ་ཐལ་བས་ཉེ་བར་བྱུགས། ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་ལ། ། གར་དགུ་ཡི་ནི་ཚུལ་དང་ལྡན། །

"O Vajrasattva, fortunate and glorious one, I am yours! Sugata, Sugata, please arise! Blazing like the light of the full moon, your face is red with the passion of insight. With two hands you embrace your consort, holding a vajra and bell in union. The Hero holds a bow and arrow and sits in the vajra posture. Then, when everyone saw him, they were terrified and came forward. The Māras, the ruinous ones, and the fearsome ones, in their distress, offered prayers. Then, from the state of prayer, through the samādhi of compassionate wrath, the Blessed One, the yogin, remained for a short time and then exhaled a warm, long breath from his nose, transforming and emitting the Vajra Wrathful One. The glorious, great Vajra Heruka is terrifying with his blazing ash. He is a blue Hero in a state of blazing, with a red, blazing maṇḍala of light, like the fire at the end of an eon. His great blazing hair is aflame, and he is beautified by a crown of skulls. The name of the Buddha, the fortunate wrathful one who acts as a great terror, is Heruka. He is the Lord of Beings who reduces the Māras of the directions to ash. His body is always joyful, dancing with a haughty bearing. He is adorned with various ornaments of elephant bones and the limbs of the charnel ground. He has five faces and ten arms, blue in color and terrifying. With three eyes and yellow eyebrows, his body is smeared with ash. With his fangs slightly bared, he possesses the nine modes of dance."

རང་འོད་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའི། ། ཤེས་རབ་དགའ་བས་གཅིག་མཛེས་པའོ། ། གནག་ཅིང་སེར་ལ་དམར་ཞིང་ལྗང་། ། གཡོན་སྐོར་གྱིས་ནི་ཞལ་བཞི་ཡིན། ། དཀར་ཞིང་ཞི་བ་སྟེང་ཞལ་སྟེ། ། ཕུང་པོའི་བདུད་རྣམས་རབ་ཏུ་བཅིངས། ། ན་རའི་པགས་པའི་གོས་འཆང་ཞིང་། ། གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུར་བཅས། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ། ། གློ་སྒང་གཉིས་པོར་འཛིན་པ་ཡིན། ། གཉིས་ཀྱིས་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་སྟེ། ། གཉིས་ཀྱིས་ཅང་ཏེའུ་ཐོད་པ་འཆང་། ། མགོ་གཉིས་སྟེང་དུ་ཧེ་རུ་ཀ། ཕྱེད་ཀྲུང་བཅས་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས། ། བརླ་གཉིས་མཉམ་པར་གཞག་ནས་ནི། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་གནས། ། གཡོན་པས་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་འཆང་། ། གཡས་པས་བ་དན་གསུམ་པའོ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་ཁ་དོག་ལ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་འདབ་འདྲ་བའི། ། ན་ཚོད་མཛེས་ཤིང་སྒེག་པའོ། ། དེ་ལྟའི་ལྷ་མོ་དང་མཉམ་པའི། ། ཇི་ལྟར་ཁྲོས་པར་གྱུར་པ་ནི། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་བཀུག་བྱས་ཏེ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཁྲག་འཐུང་བསྐྱེད། ། བརྒྱད་པའི་མཐའ་ནི་ཐིག་ལེར་བཅས། ། དབྱངས་ཡིག་ལྔ་དང་མཉམ་ལྡན་པ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ལས། ། གཽ་རཱིའི་དཀར་མོ་དབྱུང་བར་བྱ། ། མདུན་དུ་གཞུ་དང་མདའ་འཛིན་ཅིང་། ། ཚངས་པའི་མགོ་བོ་འབིགས་པར་བྱེད། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་ཅིང་། ། ཕྱག་བཞི་ཡིས་ནི་རྣམ་པར་མཛེས། ། གར་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་གཟིགས་ཤིང་། ། གཡས་བརྐྱང་པ་ཡིས་རྣམ་པར་བཞུགས། ། གསུམ་པ་ཡི་ནི་གསུམ་པ་ལ། ། འོག་ཏུ་དེ་ཉིད་སྦྱོར་བ་ཡི། ། ཚོགས་བཅས་ལ་ནི་ཆོམ་རྐུན་མ། ། གཡས་སུ་ཁ་དོག་དམར་མོ་སྟེ། །

With self-radiance, one face, and two arms, she is beautified by the joy of insight. Black, yellow, red, and green, her four faces are arranged in a counter-clockwise direction. The upper face is white and peaceful, having completely bound the māras of the aggregates. Wearing a garment of human skin, she holds a vajra and bell with two hands, and holds a skull-cup and khaṭvāṅga, grasping them at the two sides. With two hands she holds a hook and a noose, and with two hands she holds a hand-drum and a skull-cup. Above the two heads is Heruka, dwelling in the dance posture with one leg half-bent. With the two thighs placed in equipoise, he abides in the state of great bliss. With the left hand he holds a skull-cup and khaṭvāṅga, and with the right hand a three-pointed banner. The color is like sapphire, like the smoke of a charnel ground, and like the petals of a blue utpala; her youth is beautiful and graceful. Equal to such a goddess, however she may appear in wrath, she is summoned right there, and the perfect Heruka is generated. From the syllable HŪṂ, which is the principal, accompanied by the fifth vowel and a bindu at the end of the eighth [vowel], the white Gaurī is to be emanated. In front, she holds a bow and arrow, piercing the head of Brahmā. Holding a skull-cup and khaṭvāṅga, she is beautified by four arms. Beholding the application of the dance, she dwells with the right leg extended. From the third of the third, below that very application, is Caurī together with the assembly; to the right, she is red in color.

འཁོར་ལོ་སྲིད་གསུམ་བརྒལ་སྡིགས་མཛུབ། ། གཡས་གཉིས་པར་ནི་ལྕང་ལོ་སྟེ། ། གཡོན་པ་སྡིགས་མཛུབ་ཕྱག་རྒྱ་ལ། ། དེ་བཞིན་གཡོན་པ་བ་དན་ནོ། ། གཉིས་པ་ཡི་ནི་སྦྱང་བ་ལས། ། ཟླ་བའི་ཁ་དོག་རྨད་བྱུང་བའི། ། རོ་ལངས་མ་ནི་གཡོན་དུ་སྟེ། ། ཕྱེད་ཀྲུང་བཅས་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས། ། བདུད་རྩི་ཆེན་པོ་ལྡུགས་མཛད་ནས། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་མཛད་ཅིང་། ། སླར་ཡང་སློང་བར་མཛད་པ་ཡིས། ། ལྕང་ལོ་ཡང་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། ། གཡས་པ་གཞན་ནི་རྒྱལ་མཚན་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་ཡིས་ནི་མཚན་གྱུར་པའི། ། གཡོན་གཉིས་པ་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། ལྔ་པ་ཡི་ནི་དང་པོ་ལ། ། ལྔ་པ་ཡིས་ནི་ལྡན་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ས་བོན་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། ཐིག་ལེ་བཅས་ལས་འདི་ནི་འབྱུང་། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་མེ་མཚམས་སུ། ། གཟུགས་མཛེས་ཟླ་བའི་ཁ་དོག་ལ། ། དཀར་བའི་ལུས་ལ་ཞལ་སྔོ་བ། ། གཡོན་བརྐྱང་བ་ཡིས་བཞུགས་པར་མཛད། ། ལྕང་ལོ་དང་ནི་བ་དན་བཅས། ། གཡས་དང་དེ་བཞིན་གཡོན་པར་ཏེ། ། དཔག་བསམ་ཤིང་གི་ལྕུག་མ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ཡི་ནི་དང་པོ་ལ། ། ཐིག་ལེ་དང་ནི་ལྡན་པ་ལས། ། གཏུམ་མོ་ཁ་དོག་སྔོན་མོ་ནི། ། བདེན་བྲལ་གྱི་ནི་མཚམས་སུ་གནས། ། གཡས་བརྐྱང་པ་ཡིས་གནས་པ་སྟེ། ། ཕྱག་གཉིས་ཤ་དང་བཏུང་བ་འཛིན། ། དུར་ཁྲོད་མེ་དང་རྒྱལ་མཚན་ཐབ། ། རྟག་ཏུ་གཡོན་པ་མཛེས་པའོ། ། དང་པོ་ཡི་ནི་གཉིས་པ་ལ། ། ཐིག་ལེས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ས་བོན་དེ་ལས་ཟ་ཕོད་མ། ། ཁ་དོག་ལྗང་ལ་ཅུང་ཟད་སྐྱ། ། རླུང་མཚམས་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་ཤིང་། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གར་མཛད་མ། ། གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀྱི་འོག་མ་ཡིས། །

The wheel crosses the three realms; the threatening gesture is in the second right hand. The second left hand holds a lock of hair, and the left [first] hand is in the threatening mudrā. Likewise, the [second] left hand holds a banner. From the purification of the second, there is Vetālī to the left, of wondrous moon-like color, seated in the dancing posture of half-lotus. Having poured the great nectar, she claps her hands as before and revives [the corpse]; thus the second lock of hair is also [present], and the other right hand holds a victory banner. The second left hand holds a khaṭvāṅga marked with a vajra. In the first of the fifth, one should join it with the fifth. This is the seed-syllable king; it arises from the bindu. Pukkasī is in the southeast, beautiful in form and moon-colored, with a white body and a blue face, seated with the left leg extended. She holds a lock of hair and a banner in the right and left [hands respectively], and the branch of a wish-fulfilling tree and a khaṭvāṅga as before. In the first of the third, from the one endowed with the bindu, there is Caṇḍālī, blue in color, residing in the southwest. She stands with the right leg extended, holding meat and drink in her two hands. The charnel ground fire and the victory banner hearth are always beautiful on the left. In the second of the first, adorned with the bindu, from that seed-syllable arises Śavarī, greenish-white in color. She resides in the northwest with the left leg extended, dancing with her two hands. With the lower two, right and left...

ལྕང་ལོ་དེ་བཞིན་རྒྱལ་མཚན་འཛིན། ། གཉིས་པ་ཡི་ནི་དང་པོ་ལ། ། ཐིག་ལེ་དང་ནི་ལྡན་པ་ལས། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དབང་ལྡན་དུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཞལ་གཅིག་སྟེ། ། གླང་པོའི་ཐོད་པས་དབུ་བརྒྱན་ཅིང་། ། སྐུ་ཚེ་འཇིགས་པར་མཛད་པ་མོ། ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ལྕང་ལོ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཐོད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་གོས་འཆང་ཞིང་། ། སྒེག་པ་ལ་སོགས་ཉམས་དང་ལྡན། ། རྒྱུ་མའི་རྒྱུ་ཐོད་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཕྲེང་བས་ལུས་ལ་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞལ་གཅིག་མ་ལ་སྤྱན་གསུམ་མ། ། སྒེག་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་མཛེས་པས་ཕུན་ཚོགས་ཤིང་། ། འཛུམ་ཞིང་རྣམ་པར་འཛུམ་པའི་ཞལ། ། ཞི་བ་དྲག་པོར་རབ་རྨོངས་གཏུམ། ། དགའ་ཞིང་གར་བྱེད་འགྱུར་དང་བཅས། ། ཤི་བ་བུང་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཞལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་གནས། ། ཞི་དང་དྲག་པོ་རྨོངས་བྱེད་དང་། ། གར་བྱེད་བསྒྱིངས་ཤིང་ལྟ་བར་མཛད། ། ཡི་གེ་བཞི་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཕྱི་རོལ་མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ནི། ། སོ་སོ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་རོལ་པ་ཡིས། ། པི་ཝང་ལ་སོགས་སྔགས་རྣམས་ནི། ། ཧ་ཧོ་ཧྲཱིཿཧཱུཾ་འདི་རུ་གནས། ། ཨ་ཨཱཿཨཾ་ཨ་འདི་སྔོན་བཞིན། ། མེ་ཏོག་སོགས་སུ་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་རྣམས་ནང་གི་ཕྱོགས་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་སོགས་དེ་བཞིན། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿའདི་ལས་ཀྱང་། ། སྒོ་སྲུང་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་ཡིན། ། རིང་དུ་འགྲོ་སོགས་དེ་དག་གི། ། ཁ་དོག་མཚན་མ་བརྗོད་པར་བྱ། ། གླིང་བུ་མ་ནི་དམར་མོ་ལ། ། གླིང་བུའི་སྒྲ་ནི་དར་བརྩོན་མ། ། པི་ཝང་མ་ནི་དཀར་མོ་ལ། ། པི་ཝང་ལ་ནི་མངོན་པར་བརྩོན། །

Holding a lock of hair and likewise a victory banner, from the first of the second [syllables] endowed with a bindu, the Action Seal (karmamudrā) is empowered. The glorious Heruka has one face, his head adorned with an elephant’s skull, and she who makes his life-force terrifying. With two hands, she holds a vajra and a lock of hair, and a crossed vajra and a skull-cup. Wearing the sky as her garment, she possesses the moods of grace and so forth. Her body is completely adorned with a garland of large intestines and great skulls. She has one face and three eyes, adorned with the ornaments of grace. Perfect in all her beauty, her face is smiling and beaming. She is peaceful, fierce, utterly deluding, and wrathful; she is joyful, dancing, and full of movement. The mudrās of her face are positioned like a dead bee. She gazes while performing the peaceful, fierce, deluding, and dancing gestures with a haughty stride. From the four syllables, the goddesses of the outer intermediate directions arise, each with their own respective meditational deity, sporting with their own mudrās. The mantras of the lute and so forth—HA, HO, HRĪḤ, and HŪṂ—reside here. A, ĀḤ, AṂ, and A are as before; they should be visualized as the flowers and so forth. Those who are in the inner directions are likewise the Vajra Flower and the rest. From JAḤ, HŪṂ, BAṂ, and HOḤ, the gatekeepers also emerge. Their colors and hand symbols, such as the far-reaching ones, shall be described. The flute player is red, and she is diligent in the sound of the flute. The lute player is white, and she is intent upon the lute.

རྫ་རྔ་མོ་ནི་དཀར་མོ་ལ། ། མུ་ཀུནྡ་ནི་དེ་བཞིན་ལྗང་། ། ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ནང་ནས་ནི། ། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་མར་མེ་དྲི། ། དཀར་དང་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ། གསུམ་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཏེ། ། དྲི་མ་དམར་མོ་གུར་གུམ་གྱི། ། ཅུང་ཟད་རབ་ཏུ་འདྲེས་པའོ། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་རུ་ནི། ། རིང་དུ་འགྲོ་མ་ལྕགས་ཀྱུ་འཆང་། ། གཡོན་པས་ལྕུག་མ་འཛིན་པ་ལ། ། ཅུང་ཟད་ཁྲོ་དང་བཅས་པའོ། ། ནག་མོ་འགུགས་པར་བྱེད་མ་ལ། ། གཡོན་བརྐྱང་པ་ཡིས་གནས་པའོ། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་རུ་ནི། ། སེར་མོ་རྡོ་རྗེ་གདོང་ཅན་མ། ། གཡོན་བརྐྱང་པ་ཡི་གནས་པས་བཞུགས། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཁ་དོག་སེར་མོ་འཛིན། ། གཡོན་པས་མཆེ་བ་འཛིན་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་གདོང་ཅན་ཞེས་བྱ་བ། ། བཀུག་པ་རྣམས་ནི་རབ་འཛུད་པའོ། ། དེ་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་སྒོ་རུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྒྲོག་མ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཕྱག་གཉིས་ཉི་མ་ཟླ་བ་འཛིན། ། དེ་དག་དབུས་ན་ལྕགས་སྒྲོག་སྟེ། ། འདི་ནི་དམར་ཞིང་འཆིང་བར་མཛད། ། གཡས་བརྐྱང་པ་ཡིས་བཞུགས་པའོ། ། མགོན་པོ་ཕྱག་ནི་བཅུར་བརྗོད་ཅིང་། ། ཕྱག་གཉིས་མ་ཡིས་མགུལ་ནས་འཁྱུད། ། ཕྱག་བཞིར་ལྡན་པའི་ལྷ་མོ་ནི། ། བརྒྱད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། མེ་ཏོག་གླིང་བུའི་རིམ་པ་ཡིས། ། དེ་ལས་གཞན་དུས་གར་བྱེད་ཅིང་། ། སྒོ་བཞི་དག་ཏུ་གནས་པས་ནི། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་བསྲུངས་པའོ། ། འདི་རྫོགས་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ཉིད་དེ། ། རིགས་ལྔ་ཡི་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བླང་བར་བྱ། ། མིག་ལ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྟེ། ། གཟུགས་ནི་འདོད་པའི་ལྕུག་མ་ཡིན། །

The drum is white, and the mukunda is likewise green. Among those goddesses, the flower, incense, lamp, and perfume are white, smoke-colored, golden in hue, and red, slightly blended with saffron. At the eastern gate is Dūragāminī, holding a hook; she holds a creeper in her left hand and is slightly wrathful. She is the black one who summons, standing with her left leg extended. At the southern gate is the yellow Vajramukhī, seated with her left leg extended, holding a yellow hook and a fang in her left hand. She is called Vajramukhī, who thoroughly draws in those who have been summoned. Then, at the western gate, Vajraśṛṅkhalā is firmly established; she holds the sun and moon in her two hands, and between them is an iron chain. She is red and performs the act of binding, seated with her right leg extended. The Protector is said to have ten arms, while she, with two arms, embraces him by the neck. The goddess, possessing four arms, is completely surrounded by eight [attendants]. Through the sequence of the flower and flute, others perform the dance; abiding at the four gates, they provide protection on all sides. This is the nature of the completed maṇḍala, blessed by the five families. Having blessed the eyes and so forth, the empowerment should be received. In the eyes is the Buddha and awakening; form is the creeper of desire.

ཉན་པར་རྡོ་རྗེ་གླིང་བུ་སྟེ། ། སྒྲ་ལ་རྫ་རྔ་མ་རུ་གྲགས། ། སྣ་ལ་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་སྟེ། ། དྲི་ལ་དྲི་ཡི་རྣམ་པར་གྲགས། ། ལྕེ་ལ་རིང་དུ་འགྲོ་མ་སྟེ། ། རོ་ལ་ཐལ་བ་འཇིགས་མའོ། ། ལུས་ལ་དེ་བཞིན་རེག་བྱ་ལ། ། པྲ་མོ་ཧ་མིང་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཡིད་ལ་བདེ་མཆོག་མར་བརྗོད་དེ། ། ཆོས་ལ་རི་བོང་ཅན་མའོ། ། ཕུང་པོ་རྒྱལ་བ་ལྔར་བརྗོད་དོ། ། ས་ལ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་མ། ། ས་ཡི་ཁམས་ལ་གནས་པ་ནི། ། དེ་བཞིན་ལྷ་མོ་ཨཱ་ལོ་ཀེ། ། མེ་ཡི་ཁམས་ལ་མར་མེ་མ། ། རླུང་ལ་མུ་ཀུནྡ་རུ་གྲགས། ། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཁམས་ལ་ནི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མ་རུ་བརྗོད། ། རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཁམས་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་པི་ཝང་མ་རུ་གྲགས། ། སྣ་ཡི་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཡིད་ནི་འཕྲོག་མའོ། ། ལྕེ་ཡི་རྣམ་ཤེས་ཁམས་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གདོང་ཅན་ལྷ་མོ་བརྗོད། ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཁམས་ལ་ནི། ། ལྷ་མོ་ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱ་ཡིས་གདབ། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཁམས་ལ་ནི། ། ལྷ་མོ་ཨེ་མ་བདེ་བར་གནས། ། གཽ་(རཱའི་,རཱིའི་)དེ་བཞིན་པྲ་མོ་ཧ། ། དེ་བཞིན་གཏུམ་མོ་པུཀྐ་སཱི། ། ཟ་ཕོད་མར་བརྗོད་དེ་བཞིན་དྲི། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་ཡིས་གདབ། ། ཆོམ་རྐུན་རོ་ལངས་མ་ནིང་དང་། ། གླིང་བུ་དེ་བཞིན་པི་ཝང་དང་། ། དེ་བཞིན་ལྷ་མོ་རྫ་རྔ་མ། ། ཞེ་སྡང་ཕྱག་རྒྱ་རྒྱ་ཡིས་གདབ། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཁམས་ལ་ནི། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མར་མེ་ཉིད། ། ལྷ་མོ་བཅོམ་ལྡན་རིམ་གྲོ་མ། ། དེ་བཞིན་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་གདོང་། ། ཐལ་བས་རབ་འཇིགས་རོ་ལངས་མ། ། འདོད་ཆགས་ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱ་ཡིས་གདབ། ། མུ་ཀུནྡ་དང་མེ་ཏོག་སྤོས། །

For hearing, there is Vajravīṇā; for sound, she is known as Murajā. For the nose, she is Vajrapuṣpā; for smell, she is known as Gandhā. For the tongue, she is Dūragāminī; for taste, she is Bhasmāṅgī. For the body, likewise regarding the tactile, the yoginī is named Pramohā. For the mind, she is called Saṃvarī; for phenomena, she is Śaśinī. The aggregates are said to be the five Victors. For the earth element, she is Trailokyavijayā. Abiding in the earth element is the goddess Ālokā. In the fire element is Dīpā. In the wind element, she is known as Mukundā. In the element of the eye-consciousness, she is called Dharmacakrā. In the element of the ear-consciousness, she is known as Vajravīṇā. In the consciousness of the nose element, she is Vajramanoharā. In the element of the tongue-consciousness, she is called the goddess Vajramukhī. In the element of the body-consciousness, the goddess is to be sealed with the mudrā. In the element of the mind-consciousness, the goddess dwells in bliss as Emā. Likewise Gaurī and Pramohā, likewise Caṇḍālī and Pukkasī. She is called Bhakṣaṇī, and likewise Gandhā. She is to be sealed with the mudrā of Mohavajrā. Caurī, Vetālī, and Śabara, likewise the flute and the lute, and likewise the goddess Murajā—she is to be sealed with the mudrā of Dveṣavajrā. In the element of the mind-consciousness, the action mudrā is the lamp itself. The goddess is the Bhagavatī Paricārikā, and likewise the goddess Vajramukhī. Bhasmāṅgī and the terrifying Vetālī—she is to be sealed with the mudrā of Rāgavajrā. Mukundā, Puṣpā, and Dhūpā.

སེར་སྣའི་ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱ་ཡིས་གདབ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་རབ་སྒྲུབ་པ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་སྟོན་པ་པོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་སྐྱིད་སྦྱིན་མ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་དཔལ་རྡོ་རྗེ། ། སེམས་དཔའི་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཡིས། ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་ཕུང་པོ་ཡིས། ། ལྷ་ཡི་དབུ་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བས། ། བདག་ལ་དབང་བསྐུར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་ཐོད་ཕྲེང་དབུ་རྒྱན་དང་། ། སངས་རྒྱས་གཙུག་ཏོར་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོས་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། གླུ་ཡི་རོལ་མོས་མཆོད་པར་བྱ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་པདྨོ་ཡི། ། དགའ་བའི་པདྨོ་རྣམ་དག་པས། ། མཆོད་པ་གསལ་བའི་རྗེས་སུ་མཆོད་བྱས་པས། ། མཆོག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་བདེ་བས་བདེ་བ་གྲུབ་པར་མཛོད། ། ཀྱེ་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་དམ་ཚིག་ངོ་བོ་བདེ་བ་ཉིད། ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་སྐལ་བཟང་མཆོག་དགྱེས་པ། ། ཀྱེ་མ་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་བདག། རང་གི་དམ་ཚིག་སྐྱོན་མེད་བདག་ལ་རོལ་ཅིག་རོལ་ཅིག་ཧོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདུད་རྩི་མཆོག། བཏུང་བ་དེ་ནས་དབུལ་བར་བྱེད། ། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ལྷ་མོ་ནི། ། འོ་དང་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། སྐལ་བཟང་དེ་ནི་ཆགས་མཛད་ཅིང་། ། སྐྱེས་བུའི་ཚུལ་དུ་རོལ་པར་མཛོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། ལྷ་མོ་ཆེན་མོས་མགུལ་ནས་འཁྱུད། ། སྐུ་ཡི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་མཛད། ། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་མཉམ་ལྡན་པའི། ། དེ་ནི་ཁྱབ་བདག་(འཆོད་,མཆོད་)པར་བྱེད། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བཙུན་མོ་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་མཛོད། །

Seal it with the mudrā of avarice. You who perfectly accomplish the three worlds, You who are venerated by the three worlds, You who are the teacher of the three worlds, You who grant happiness to the three worlds, Great Vajra-Holder, Glorious Vajra, Through the good fortune of the Sattva, With the precious aggregates of all the glorious Buddhas, Known as the "Divine Crown," I pray: please bestow empowerment upon me. Then, with the skull-garland crown, And likewise the Buddha-Uṣṇīṣa. Then the goddesses make offerings, And worship with the music of song. Through the pure lotus of passion, The pure lotus of joy, Having made offerings following the clear offerings, May you accomplish bliss through the bliss of supreme yoga. O, the essence of the samaya of supreme bliss is bliss itself; O, supreme bliss, you who delight in the supreme good fortune! O, Lord of the supreme secret, Enjoy, enjoy my own faultless samaya! Ho! Then, the supreme nectar of the five wisdoms Is offered as a drink. The supreme secret goddess, Through kissing, embracing, and so forth, Makes that fortunate one passionate, And sports in the manner of a man. The supreme bliss of the Ḍākinī-Māyā, In union with all the Buddhas, The great goddess embraces the neck, And follows after the body. Endowed with all the goddesses, She performs the worship of the Pervasive Lord. Through the application of Mahāmudrā, May you enjoy all the consorts.

པད་རྩའི་སྐུད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་སྦྱོར་བར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་གསལ་འབར་མ། ། གནས་ལ་སོགས་པར་གཤེགས་པ་མོ། ། སྡིག་མེད་ཞེ་སྡང་ཅན་གུས་པས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཀུན་གྱིས་བསྒོམ། ། ཁྲག་འཐུང་གི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། ། འགྲོ་བ་རྩ་བཞིན་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་བྱིན་རླབས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལེ་ལོ་མེད་པར་བཟླས་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་བླ་མས་བཀའ་གནང་བ། ། དེ་ནས་ལེགས་པར་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། ལས་གང་གིས་ནི་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། གཞན་དུ་མཁས་པ་ཉོན་མོངས་འགྱུར། ། དང་པོ་རབ་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྙིང་པོ་དེ་བཞིན་ཧེ་རུ་ཀ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་མཉམ་ལྡན་པ། ། རྡོ་རྗེས་གཏུམ་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་ནས་ཉིད་དུ་རབ་མཛེས་པ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་དེ་ནས་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། རུ་ལུའི་སྒྲ་གཉིས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨེ་ཧྱེའི་སྒྲ་གཉིས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་ཕཊ་གདོན་པར་བྱ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷུ་ཧ་སི་ཏི་ཞེས། ། པར་མེ་ཞེས་དེ་ནས་བརྗོད། ། ཡོ་གི་ཤྭ་ར་ཀ་པ་ལ། ། མ་ར་ད་རེ་ནེ་ཡ་བརྗོད། ། རུ་དྷི་ར་ཞེས་པ་ཡིས་ཞེས། ། དེ་ནས་སྨ་ཤ་ན་ཞེས་བརྗོད། ། ཝ་ས་ན་ཞེས་དེ་ནས་བརྗོད། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེ་མཐའ་རྟེན་ནོ། ། གཽ་རཱི་ཕྱག་འཚལ་བཛྲ་དང་། ། དེ་རྗེས་ཙཎྜེ་ཤྭ་རི་བརྗོད། ། ཀ་ཀ་ལ་མ་ལ་ཀུ་མུ་ཏི། ། ཨ་ཀ་ཏེ་ཞེས་ལན་གཉིས་བརྗོད། ། སརྦ་དུཥྚ་སྙིང་པོར་བཅས། ། ཧཱུཾ་དང་རུ་ལུའི་ཚིག་གཉིས་བརྗོད། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལ་བོད་བྱ་སྟེ། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཨ་ཡིག་མཐའ་རྟེན་ནོ། ། རྐུན་མོ་རྣམ་སྣང་ཚོགས་ཚིག་གཞན། །

Through the application of the lotus-fiber thread, one should practice the subtle yoga. The Great Seal (Mahāmudrā), blazing and radiant, who has departed to the sacred sites and so forth—she who is free of sin, yet possesses wrath, should be meditated upon with devotion by all yoginīs. One should view all beings as the very nature of the Blood-Drinker (Heruka), like the channels of existence. Through the application of his blessing, one should perform the recitation without laziness. Whatever the guru has commanded, one should then apply it well; for if one acts otherwise, even with mantras, the wise will become afflicted. First, the supreme mantra should be recited: the essence is likewise Heruka, endowed with the vajra samaya, the vajra that subdues all. "Samaya" refers to the mudrā; then, most beautiful, the syllable HŪṂ should be uttered, followed by the two sounds of RULU. Likewise, the two sounds of EHYE, then HŪṂ PHAṬ should be pronounced. This is the mantra of the Blessed One: OṂ VAJRA GHŪṂ HASITI, then PARMĒ. Then utter YOGĪŚVARA KAPĀLA MARADAREṆEYA. With the word RUDHIRA, then utter SMAŚĀNA. Then utter VASANA, with HŪṂ PHAṬ as the final syllables. Gaurī, homage to Vajra, and then utter Caṇḍeśvarī. KAKA LAMAKUMUDĪ, and AKAṬE twice. Together with the essence of all the wicked (sarvadustha), utter the two words HŪṂ and RULU. One should call out to Heruka, with HŪṂ PHAṬ and the syllable A as the final support. The thief, Vairocanī, and other words of the assembly.

བཛྲ་ཨ་པར་ཙི་དམ་ཚིག། པ་རུ་གྷུ་ཧ་ཀ་པ་ལ། ། མ་ལ་བྷར་ན་བུ་ཤིན་ཏེ། ། སརྦ་དུཥྚན་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། མོ་ཧ་ནི་ཞེས་སྲི་ཡེ་གཞན། ། ཨེ་ཧི་ཨེ་ཧི་ཡང་དག་བརྗོད། ། སརྦ་དུཥྚན་ཝོ་ར་ནི། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེ་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྨོངས་བྱེད་ལྷ་མོ་དྲན་བྱ་སྟེ། ། པྲ་མོ་ཧ་ལ་ཨོཾ་ཞེས་བརྗོད། ། བཛྲ་པི་ཏ་ལ་ཡི་སྒྲ། ། ཕྱི་ནས་སྔགས་ཡིག་ཁ་གཉིས་སོ། ། སརྦ་དུཥྚ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ། བི་གྲི་ཏ་ཝོ་ཤ་ད་རེ་ནི། ། བི་ཏྲི་ཏེ་ཨ་ལཾ་ཀ་རའི་ཚིག། མོ་ཧ་ནའི་ཚིག་གཉིས་བརྒྱན་ཏེ། ། སྦྱང་བར་བྱས་ཏེ་བཀླག་པར་བྱ། ། ད་ཧ་ན་བཅས་པ་ཙ་དང་། ། པ་ཙ་ཡ་ཏི་གཉིས་དང་ནི། ། མ་བི་ལཾ་པའི་ཚིག་ནི་གཅིག། ས་མ་ཡ་དེ་ཕྱི་ནས་བཟླས། ། ཨ་ནུ་སྨ་ར་ཡེ་ཤེས་བྱ། ། པྲ་བེ་ཤ་ཡ་བཀླག་པར་བྱ། ། ཡང་ནི་མན་དང་ཞེས་སུ་བཟླ། ། སརྦ་འང་དབུས་སུ་བཞག་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་དང་ཕཊ་དང་མཉམ་ལྡན་པའོ། ། རིག་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་བཟུང་། ། ཨེ་ཧིའི་ཚིག་ནི་ལན་གཉིས་བཟླ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་དབང་དེ་བཞིན་ནོ། ། རྣམ་པ་དུ་མའི་ཚུལ་འཛིན་པའི། ། གཟུངས་མ་ལ་ནི་བོད་པར་བྱ། ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏའི་ཚིག། ཛྙུ་ཤའི་སྒྲ་ཡིས་མཆོད་པའོ། ། ཨ་ནུ་སྨ་རེ་དང་བཅས་པའི། ། དེ་ནས་ས་མ་ཡ་དྲན་བྱ། ། ཧ་ན་ར་གའི་ཚིག་བསྐོར་བཅིང་། ། རཾ་ག་པ་རི་པུ་ར་ཡ། ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ལན་གཉིས་བརྗོད། ། སརྦ་བྷཱུ་ཏྲཾ་དེ་ནས་བཟླ། ། ནརྟ་ནརྟ་པ་ཡ་གཉིས། ། ཧ་གཉིས་ཚེག་དྲག་བཅས་པའོ། ། ཀ་ཧའི་སྒྲ་ནི་ལན་གཉིས་བཟླ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་ཕཊ་བཟླ་བར་བྱ། ། པུཀྐ་སཱི་ལ་ཨོཾ་ཞེས་བརྗོད། ། བཛྲ་དྷཱུ་པ་ཨགྣེ་བཟླས། །

Vajra-aparacita-samaya | Parughu-hakapāla | Malabharanabushite | Sarvadustān iti vaktavyam || Mohani iti sriye 'nyat | Ehi ehi iti samyag-vaktavyam || Sarvadustān vāranī | Hūṃ phaṭ iti akṣarāṇi vaktavyāni || Mohayamānāṃ devīṃ smartavyā | Pramohāla oṃ iti vaktavyam || Vajra-pitāla-śabdaḥ | Paścāt mantra-akṣara-kha-dvayam || Sarvadustā iti vaktavyam | Vigṛhīta-vośadareni || Vitrite alaṃkāra-padam | Mohanā-pada-dvayaṃ bhūṣayitvā | Śodhayitvā paṭhitavyam || Dahana-sahita-ca | Pacayati-dvayaṃ ca | Mavilampā-padaṃ ekam | Samayaṃ tat paścāt japtavyam || Anusmarā iti jñānam | Praveśaya paṭhitavyam || Punar api man iti japtavyam | Sarvam api madhye sthāpayitavyam || Hūṃ ca phaṭ ca samāyuktam | Vedānāṃ prathamaṃ gṛhṇīyāt || Ehīti padaṃ dviḥ japtavyam | Bhagavatīṃ āhvayitavyā || Vajra-guhyābhijñā tathā | Nānā-ākāra-dhāriṇyāḥ | Dhāraṇyāḥ āhvānaṃ kartavyam || Sarvatathāgata-padam | Jñūṣa-śabdena pūjā || Anusmareṇa sahitam | Tataḥ samayaṃ smartavyam || Hana-raga-pada-parikṣepa-bandham | Raṅgaparipūraya | Āveśaya dviḥ vaktavyam || Sarvabhūtraṃ tataḥ japtavyam | Nartanarta-paya-dvayam | Ha-dvayaṃ visarga-sahitam || Kahā-śabdaṃ dviḥ japtavyam | Tataḥ hūṃ phaṭ japtavyam || Pukkasīla oṃ iti vaktavyam | Vajra-dhūpa-agne japet ||

བྷི་ཏ་བྷི་ཏ་ཡང་དག་བརྗོད། ། སརྦ་དུཥྚན་ཞེས་སྙིང་པོ། ། ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡི་ཚིག་གཉིས་སོ། ། ཧ་ནའི་ཚིག་དང་ད་ཧའི་ཚིག། པ་ཙ་ནིརྨ་ཐ་མཱ་ར་ཡ། ། མ་བི་ལམྦ་ད་ན་བཅས། ། ས་མ་ཡ་ནི་ལན་གཉིས་བརྗོད། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེ་ལེགས་བརྗོད་དེ། ། ཙཎྜ་ལཱི་སྔགས་བཏུ་བར་བྱ། ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བཛྲའི་སྒྲ། ། མ་ཧེ་མ་ཧེ་ཤྭ་རར་ལྡན། ། ཧ་ནི་ཚེག་དྲག་བཅས་པ་སྟེ། ། ཧ་ཧཱུཾ་ཧ་ནེ་ལན་བཞིར་བརྗོད། ། རུ་ལུའི་སྒྲ་ནི་གཉིས་བརྗོད་དོ། ། ཧཱུཾ་གཉིས་བྷཀྵ་སྦྱང་བར་བྱ། ། ནིརྨ་ཐི་ནི་ཀུན་ལ་བརྗོད། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་ཧཱུཾ་ཕཊ་བཟླས། ། སྒྲ་གཉིས་སྭཱཧཱ་མཉམ་སྦྱར་ཏེ། ། གྷསྨ་རཱི་ལ་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ། ། གྷསྨ་རཱི་ལ་ཨོཾ་བཟླས་ཤིང་། ། སུཾ་བྷ་ནི་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱ། ། དི་པ་ཏ་སྒྲ་ས་མ་ཡ། ། བརྗོད་ཅིང་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ་བཟླ། ། གང་ཞིག་ཕག་མོའི་སྔགས་བརྗོད་པ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྔགས་སུ་བརྗོད། ། གཞན་གྱི་སྔོན་གྱི་སྙིང་པོ་ནི། ། རང་གི་མིང་བཅས་བོད་པ་ནི། ། སྔགས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་བྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་དང་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཐོག་མར་རོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་སོགས་ཀྱིས་མཆོད། ། སྔོན་བརྗོད་པ་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། གཏོར་མ་ཤ་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། བཟའ་དང་བཏུང་བར་མཉམ་ལྡན་པ། ། འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་གསང་སྔགས་སམ། ། ཨ་ར་ལི་སོགས་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེས། ། སློབ་མ་རྣམས་ནི་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་གསོལ་བཏབ་བྱ། ། ཆོས་ཀུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། །

Recite bhīta bhīta and the essence sarva duṣṭān. Recite the two words ākārṣaya, the words hana and daha, paca nirbhartsaya māraya, and mavilamba together. Recite samaya twice, and properly utter the syllables hūṃ phaṭ; thus the caṇḍālī mantra should be extracted. With the sound of vajra and the homage, it is joined with mahā mahaiśvarya. The ha is with the visarga (haḥ), and ha hūṃ hane is recited four times. The sound rulu is recited twice, and two hūṃs are joined with bhakṣa. Nirbhartsaya is recited for all. Then recite the essence hūṃ phaṭ. Joining the two sounds with svāhā, one should accomplish Ghasmarī and the others. Reciting oṃ for Ghasmarī, one should join sumbha ni. Reciting the sound dīpata samaya, one should recite vajra hūṃ phaṭ. Whatever is recited as the mantra of Vārāhī is declared to be the mantra of the action seal (karmamudrā). The previous essence of others is established as a mantra by calling out their own names, preceded by oṃ and hūṃ phaṭ. Then, worship with flowers and so forth. According to the previously mentioned sequence, offer the bali cake with all kinds of meat, together with food and drink. Offer it with the secret mantras of all the spirits, or with mantras such as arali. Then, the Vajra Master of great intelligence, the self-nature of all Buddhas, should make this request of truth in order to initiate the disciples: "All phenomena are like illusions; they are pure, luminous, and untroubled. They are ungraspable and inexpressible."

རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ངེས་པར་སྐྱེས། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སློབ་མ་ཡིས། ། ཀུན་གྱི་དྲི་མ་མེད་མཐོང་ཤོག། དེ་ལྟར་གསོལ་བཏབ་དེ་རྗེས་སུ། ། སློབ་མ་རྣམ་སྣང་དུ་དམིགས་ཏེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཡོན་དབུལ་བྱ། ། ཡོལ་བ་ཡི་ནི་ཕྱི་རོལ་ནས། ། ཡོན་གྱི་མཆོག་ནི་བླང་བྱ་སྟེ། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་བླ་མ་ལ། ། ཡོན་གྱི་མཆོག་ནི་དབུལ་བར་འོས། ། གང་ལ་ཡོངས་སུ་བཏང་དཀའ་གང་། ། དེ་ནི་ཡོན་གྱི་མཆོག་ཏུ་བཤད། ། གང་དང་གང་ནི་སྡུག་པའི་མཆོག། ཡང་ན་ཤིན་དུ་ཁྱད་པར་ཅན། ། དེ་དང་དེ་ནི་བླ་མ་ལ། ། དེ་ཉིད་མི་ཟད་འདོད་པས་དབུལ། ། ཡང་ན་ཅི་བཞེད་འགྱུར་བའམ། ། འོན་ཏེ་ཐུགས་ལ་དགོངས་པ་དག། དེར་དབུལ་ཡང་ན་དགོས་པ་བྱ། ། གལ་ཏེ་ཡང་ན་དེ་མཆོག་བདག། དེ་དབུལ་བ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། བུ་མོ་ཤིན་དུ་བརྒྱན་པའམ། ། དེ་བཞིན་ཆུང་མ་སྡུག་པ་དག། ཕུལ་ནས་རིན་གྱིས་སླུ་བ་དག། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཕྱུགས་ཆེན་དག་ཀྱང་འབུལ་བྱེད་ན། ། གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་དགོས། ། སློབ་མ་བདག་ཉིད་དུ་བསམས་ཏེ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཨ་ཁཾ་བཱ་རི་ཧཱུཾ་ཞེས་པས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་འཛིན་བཅུག་སྟེ། ། དར་གྱིས་མིག་གཉིས་བཀབ་བྱས་ལ། ། བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་བསང་བར་བྱ། ། ཀྱེ་ཧོ་སུ་ཞིག་བྱ་བའི་སྒྲས། ། དེ་ནས་གཞུག་ཕྱིར་དྲ་བྱ་སྟེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐལ་བཟང་བདག། འཇུག་པས་ཀྱང་ནི་སྨྲ་བར་བྱ། ། སློབ་མའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ནི། ། བཞག་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། །

Arising from causes and karma, And definitively born from suchness, By this truth, within the maṇḍala, May the disciples clearly behold The reflection, free from all stains. Having thus offered the prayer, The disciples should be visualized as Vairocana. In order to enter the maṇḍala, They should offer a gift to the guru. From outside the curtain, The supreme gift should be received; To the guru, who is the source of all variety, The supreme gift is worthy of being offered. Whatever is most difficult to give away, That is explained as the supreme gift. Whatever is one's most beloved, Or whatever is most exceptional, That very thing should be offered to the guru By one who desires the inexhaustible reality. Alternatively, whatever is desired, Or whatever is in the guru's mind, That should be offered, or else one should provide what is needed. If one is the master of that supreme thing, Offering it is the most excellent. Whether it be a beautifully adorned maiden, Or likewise a beloved wife, Having offered them and ransomed them with wealth, This is the supreme awakening of the Buddha. If one offers even great livestock, What need is there to mention other things? Having visualized the disciple as oneself, Then everything should be accomplished. With the mantra "A KHAṂ VĀRI HŪṂ," Have them hold a flower garland; Having covered both eyes with silk, One should purify them with the water of the vase. With the words "Kye ho! Who are you?" Then, in order to lead them in, One should ask: "I am a fortunate one To enter into great bliss." Placing a vajra at the disciple's heart, One should speak these words:

ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤ་དཱ་ཡ་མི། སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཧོ་སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐ་སུ་ཁཾ། དེ་སྐད་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། ཡང་ན་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་གྱུར་པ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་བྱིན་རློབ་ཀྱིས། ། ཁྱོད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་གྱིས། ། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། མ་ཞུགས་པ་ལ་མ་སྨྲ་ཞིག། མི་དད་པར་ཡང་མ་བྱེད་ཅིག། ཅེས་ནི་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་འདིས། ། སློབ་མ་ཡོལ་བའི་ནང་ཁྲིད་དེ། ། འཇུག་འགྱུར་དཀྱིལ་འཁོར་ཤར་སྒོ་རུ། ། གཞག་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་རིགས་ཀྱི། ། རིགས་སུ་ཞུགས་ཏེ་དེ་བས་ན། ། ང་ཡིས་ཁྱོད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། ཁྱོད་ནི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག་གིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ནི་ཐོབ་འགྱུར་ན། ། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཁྱོད་ཀྱང་ཡང་འདི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། མཐོང་མིན་རྣམས་ལ་མ་སྨྲ་ཞིག། འོན་ཏེ་སྨྲ་བར་གྱུར་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དམ་ཚིག་ཉམས། ། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ནས་ཀྱང་། ། འདི་སྐད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། འདི་ཁྱོད་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་སྟེ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་སྨྲས་ན། ། ཀླད་པ་ངེས་པར་འགས་འགྱུར་ཞིང་། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། མེ་ཏོག་དང་བཅས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། སྙིང་གར་གཞག་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱིས། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་གནས་པ་སྟེ། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། །

Oṃ sarvayogacittam utpādayāmi | surate samayas tvaṃ | ho siddhi vajra yathā sukhaṃ | Having thus generated the bodhicitta, or alternatively, one should say: "Today you are blessed by all the Tathāgatas. Do not speak of this to those who have not entered the most secret maṇḍala of all the Tathāgatas, and do not show it to those who lack faith." Thus one should speak. With "jaḥ hūṃ baṃ hoḥ," the disciple is led inside the curtain and placed at the eastern gate of the maṇḍala to enter, and one should say: "Today you have entered the family of the Tathāgata lineage; therefore, I shall generate the vajra wisdom within you. If by this wisdom you will even attain the siddhis of all the Tathāgatas, what need is there to mention other siddhis? Furthermore, do not speak of this maṇḍala to those who have not seen it. If you should speak of it, your samaya will be violated immediately." Placing the vajra upon the crown of the head, one should say: "This is your vajra samaya. If you speak of this, your head will surely split apart and your samaya will be ruined." Placing the vajra together with a flower upon the heart, one should say: "Oṃ, Vajrasattva now dwells perfectly within your heart. If you speak of this method, he will immediately tear it apart and depart."

དེ་སྐད་བརྗོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། མནའ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒག་པར་བྱ། ། པདྨའི་སྣོད་དུ་གཞག་པ་ལ། ། ཡང་ནི་བདུད་རྩི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཡིག་གསུམ་གྱིས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། སྲུངས་ཤིག་མ་བསྲུང་སྲེག་པར་བྱེད། ། བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ཀུན་འགྲུབ་པས། ། གྲུབ་པའི་བདུད་རྩི་ཆུ་འཐུངས་ཤིག། ཨོཾ་པཉྩ་ཨ་མྲྀ་ཏེ་ཨུ་ད་ཀ་ཋ་ཧཱུཾ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། འཐུང་བ་དང་ནི་སྤྱི་བོར་སྦྱིན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྙས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། གཞན་ཁྱོད་དམ་ཚིག་ཉམས་གྱུར་ནས། ། དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་ལྟུང་འགྱུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སྐད་ཅིག་གིས་དབབ་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རིམ་པ་ཡིན། ། བུད་མེད་ཁྲག་ལྡན་རས་ལ་ནི། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡིས་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། སྣལ་མ་བྲེགས་ཏེ་བཤད་པ་དང་། ། གུ་གུལ་དང་ནི་མཉམ་པར་བྱ། ། ཡི་དྭགས་མེ་ནི་བླང་བྱས་ནས། ། དེ་ནི་པདྨའི་སྣོད་དུ་གཞག། དེར་ནི་དེ་ཀུན་བླུགས་བྱ་སྟེ། ། ཁྲོ་བོའི་ཆ་འཛིན་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། གཡོན་བརྐྱང་གིས་ནི་ལེགས་འདུག་ན། ། དེ་ནི་བདག་སྦྱིན་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་རྗེས་སྤོས་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། འདིར་ནི་འབེབས་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པི་ཙིད་ཏྲ་ཌཱ་ཀི་ཛ་ལེ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་དབབ་པའོ། ། རྣམ་པ་མང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྒྱུད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འདུལ་མཁས་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་སྒྱུ་མའི་བདེ་མཆོག་སྒྱུ་མ་ཐམས་ཅད་རབ་སྤྲུལ་རྣམ་པར་སྤྲུལ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་དབབ་བོ། །

Having spoken those words, one should administer the oath. Having placed [the substance] in a lotus vessel, the nectar (amṛta) should be prepared once more; the wise one should then consecrate it with the three syllables. "This is your hell-water; guard it, for if you do not guard it, it will burn you. If you guard it, all accomplishments (siddhi) will be attained; therefore, drink this water of the accomplished nectar." OṂ PAÑCA AMṚTE UDAKA ṬHA HŪṂ. With such a mantra, one should make [the disciple] drink and also place [it] upon the crown of the head. "You must not treat this with contempt; otherwise, your samaya will be impaired, and you will fall into the hells." Then, the vajra should be brought down in an instant. The procedure for that is as follows: on a cloth stained with the blood of a woman, using such a mantra, one should cut the threads and mix them with guggulu. Having taken the fire of a preta, one should place it in a lotus vessel. All of those should be poured into it. The master, assuming the form of a wrathful deity and sitting properly in the posture with the left leg extended, should then bestow it. Following that, like incense, the Vajra-holder will undoubtedly descend here. A LA LA LA LA HOḤ. SARVA TATHĀGATA PICITRA ḌĀKĪ JALE. This is the descent of the body. Skilled in taming all sentient beings without exception through the tantra of manifold great joy, all the Tathāgatas emanate and manifest all the illusions of the supreme bliss of illusion. HŪṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ. This is the descent of the speech.

རྣམ་པ་མང་པོའི་རྒྱུད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འདུལ་མཁས་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་སྒྱུ་མ་ཐམས་ཅད་རབ་སྤྲུལ་རྣམ་པར་སྤྲུལ། ། རུ་ལུ་རུ་ལུ་ཧཱུཾ་བྷྱོ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་ཐུགས་དབབ་པའོ། ། རྣམ་པ་མང་པོ་སྲོག་གི་རྒྱུད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འདུལ་མཁས་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་སྒྱུ་མའི་བདེ་མཆོག་སྒྱུ་མས་རབ་སྤྲུལ་རྣམ་པར་སྤྲུལ། ། ཧཱུཾ་ཤི་ཤི་བི་ཤ་ཧཱུཾ། ཡེ་ཤེས་དབབ་པའོ། ། དེ་ནས་མིག་གི་དངོས་པོ་ཅི། ། མཐོང་བ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བྱ་སྟེ། ། དཀར་སེར་དམར་དང་གནག་མཐོང་ན། ། ཞི་རྒྱས་དབང་བསད་འགྲུབ་ཅེས་བརྗོད། ། དེ་རྗེས་པྲ་ཏིཙྪ་ཧོཿཞེས། ། བརྗོད་ནས་མེ་ཏོག་དཀྱིལ་འཁོར་དོར། ། དེ་ལྟར་མེ་ཏོག་དོར་བ་ལས། ། མཆོག་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བཤད། ། བདེ་(གཤགས་,གཤེགས་)རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོའམ། ། སྤྱི་གཙུག་མཛོད་སྤུར་ཕོག་གྱུར་ན། ། དངོས་གྲུབ་འབྲིང་ནི་ཐོབ་པ་སྟེ། ། ཐ་མ་ལ་ཕོག་དངོས་གྲུབ་ཐ། ། གཟུགས་བརྙན་ལས་ནི་རིང་འགྱུར་ན། ། དུས་རིང་ཉེ་ན་ཉེ་བ་སྟེ། ། ལྷ་ཡིས་ལོ་ཙ་ལ་ཕོག་ན། ། དེ་བཞིན་དུ་ལང་ཤེས་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ལྷ་གཉིས་བར་ཕོག་ན། ། དེ་ལ་མེ་ཏོག་གར་ཉེ་བ། ། དེ་དང་དེ་ཡི་རིགས་སུ་ནི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་བབས་གྱུར་ན། ། དངོས་གྲུབ་ཕྲན་ཚེགས་ཐོབ་པ་སྟེ། ། རེ་ཁཱ་རྣམས་ལ་ཕོག་གྱུར་ན། ། སླར་ཡང་བསྐྱར་ལ་དོར་བར་བྱ། ། ལན་གསུམ་བར་དོར་དེ་ཉིད་དུ། ། བབས་ན་དངོས་གྲུབ་མེད་པ་སྟེ། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ། ། ཕོག་པར་གྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་མེད། །

Skillful in taming all sentient beings without exception through many types of tantras, the illusory Cakrasaṃvara of all Tathāgatas emanates all illusions. Rulu rulu hūṃ bhyo hūṃ. With these words, the descent of the mind is performed. Skillful in taming all sentient beings without exception through many types of life-force tantras, the illusory Cakrasaṃvara of all Tathāgatas emanates through illusion. Hūṃ śi śi viśa hūṃ. This is the descent of wisdom. Then, one should ask: "What is the nature of what you see?" If they see white, yellow, red, or black, it is said that the rites of pacifying, enriching, magnetizing, or slaying will be accomplished. Following that, saying pratīccha hoḥ, they should cast the flower into the maṇḍala. From the way the flower is cast, the supreme and other siddhis are explained. If it lands on the crown or the uṣṇīṣa of the Sugatas, the middling siddhi is obtained; if it lands on the lowest part, the siddhi is low. If it is far from the image, it is a long time; if near, it is near. If it lands on the deity's eye, it should be understood in that same way. If it lands between two deities, the wise should know the specific family according to whichever deity the flower is closer to. If it falls outside the maṇḍala, minor siddhis are obtained. If it lands on the lines, it should be cast again. If it lands in that very same spot after being cast three times, there is no siddhi. If it lands on the outer vajra fence, there is no siddhi.

ར་བའི་ནང་དུ་བབ་གྱུར་ན། ། ཤིན་ཏུ་དཀར་བ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། འདི་དག་གི་ནི་རིམ་པ་སྟེ། ། མེ་ཏོག་དོར་བའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བླངས་ནས། ། སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཅིང་བྱ་སྟེ། ། པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་སྭ་མི་མཾ་སཏྭ། ། མ་ཧཱ་བ་ལ་ཞེས་བརྗོད་བྱ། ། མིག་གཉིས་ལ་ནི་ཨོཾ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཚིགས་བཅད་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་བྱེད་པ། ། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་འབྱེད་མཛད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་རྣམས་ལ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ། ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་བདག་གི་ལུས། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དྲི་མ་མེད། ། དཔའ་བོ་པདྨའི་ཕོ་བྲང་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་བུ་ལྟོས་ཤིག། དེ་ནས་གནས་དང་ཉེ་གནས་སོགས། ། བདག་གི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཆོས་རྩ་བདུན་གྱི། ། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྲག་འཐུང་དཔལ། ། ཡན་ལག་དང་ནི་ཡན་ལག་རྣམས། ། ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡི་སྣོད། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་མགོན་བཏུད་དེ། ། བླ་མ་མགོན་ལ་གསོལ་བ་འདེབས། ། བདག་ལ་དབང་བསྐུར་མཛད་དུ་གསོལ། ། སློབ་མ་གསོལ་བཏབ་དེ་རྗེས་ལ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་སོགས་བླངས་ནས་ནི། ། པདྨའི་སྟེང་དུ་ཆུ་གཞག་གོ། ། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྒོམ་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་གཟུགས་ས་བོན་གྱིས། ། འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་བསྐུལ་བྱས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞུགས་ནས་ནི། ། མཆོད་ནས་ཆུ་ཡི་རང་བཞིན་བྱ། །

If it falls within the enclosure, one will attain the most excellent [deity]. This is the sequence for these [actions]; it is the sequence for casting the flower. Then, having taken the flower garland, it should be bound upon the disciple’s head, and one should recite: pratigṛhṇa svam imaṃ sattva mahābala. Having visualized the syllable Oṃ at the two eyes, one should recite this verse: Oṃ, today Vajrasattva Exerts himself to open your eyes; He opens all eyes, The unsurpassed Vajra Eye. The maṇḍala should be clearly shown to the Vajra disciples: My own body is naturally pure, Naturally free from stains. In the palace of the Hero’s lotus, O son, look upon the maṇḍala! Then, the places, the secondary places, and so forth, are the locations of the maṇḍala of my own body. The thirty-seven factors of enlightenment are the nature of the phenomena of the glorious Heruka. The limbs and the secondary limbs should be pointed out. Bowing to the Protector who is the inconceivable vessel of all, one makes this supplication to the Guru, the Protector: Please grant me the empowerment. Following the disciple’s supplication, the empowerment should be bestowed. Having taken the Victory Vase and the others, one places the water upon a lotus. From the syllable Hūṃ, the Vajra Akṣobhya is visualized by the Vajra Master. Through the seed-syllable of the wisdom-being’s form, he is exhorted by light rays. Once the wisdom-being has entered, one should make offerings and transform [the water] into the nature of water.

དེ་ཉིད་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས། ། རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ནས་བརྩེ་ཆེན་སྟོན་པ་འདིས། ། དཔའ་བོའི་མགོར་ནི་བཀྲུ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་དྷ་ཏཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། འདི་ནི་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རོལ་མོ་ལ་སོགས་ཅོད་པན་ལ། ། རིན་འབྱུང་ས་བོན་ཨཾ་ལས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་བསྐྱེད་བྱ་སྟེ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་ཅོད་པན་རང་བཞིན་ཏེ། ། ཚོར་བའི་ཕུང་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྤྱི་བོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་དེ་བསམ་མོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གུ་ཧྱ་སིདྡྷི་པ་ར་མ་ཡོ་གི་ཤྭ་རི། ཀ་པཱ་ལ་མཱ་ལ་དྷ་རི་ནི་རུ་དྷི་པྲེ་ཡེ་ཤྨ་ཤ་ན་ཝས་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཅོད་པན་གྱི་དབང་ངོ་། ། ཛྲཱིཾ་ལས་པད་འབྱུང་འདུ་ཤེས་ཏེ། ། བདེ་གཤེགས་འོད་དཔག་མེད་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ལ་ནི་བསྐྱེད་བཟུང་སྟེ། ། སློབ་མའི་ལག་པ་གཡས་པར་སྦྱིན། ། སངས་རྒྱས་ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་ཀྱིས། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། ལེགས་པར་གྲུབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ཁཾ་ལས་བྱུང་བའི་དྲིལ་བུ་ནི། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། འདུ་བྱེད་དངོས་པོའི་དྲིལ་བུ་འདི། ། འདི་ནི་ལག་པ་གཡོན་པར་སྦྱིན། ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་གྱི། ། ཤེས་རབ་སྒྲ་ཡི་རྗེས་འགྲོར་དྲན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཟུང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དྲིལ་བུའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དཔའ་བོ་ལག་ན་རྡོ་དྲིལ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཆོག་གི་མཆོག།

That very [nature] is the mode of Akṣobhya, the nature of the aggregate of consciousness. Then, this Teacher of Great Compassion should wash the head of the hero. One should say: Oṃ sarvabuddhadhātv-abhiṣiñcāmi. This is the water empowerment. Regarding the crown and so forth: from the seed syllable Aṃ of Ratnasambhava, Vajrasūrya is to be generated. One should make offerings as before. That very [deity] is the nature of the crown, the essence of the aggregate of feeling. The crown of all Buddhas is to be visualized by the Vajra-holder. One should say: Oṃ vajraguhyasiddhi paramayogīśvari kapālamālādhāriṇi rudhiraprekṣe śmaśānavasani hūṃ phaṭ. This is the crown empowerment. From Jrīṃ, Padmajanman is the aggregate of perception. Having generated the Sugata Amitābha and grasped the vajra, one should place it in the student’s right hand. One should say: "Today, all the Buddhas, Herukas, and so forth, shall confer empowerment upon you. This is all the Buddhas; grasp the vajra for the sake of perfect accomplishment." This is the vajra empowerment. The bell arising from Khaṃ is the nature of Amoghasiddhi. This bell, the entity of the aggregate of formations, is to be placed in the left hand. One should say: "This is the sound of insight of all yoginīs; remember it. You too must always hold it; the Victors intend it for supreme enlightenment." This is the bell empowerment. The hero holds the vajra and bell in his hands, the supreme of all Buddhas.

རང་བཞིན་མཛེས་ཤིང་དགའ་བ་མོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་བྱིན་བརླབས་པའོ། ། འདི་བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་ལག་བཞག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། དེས་ཀྱང་སྤྱི་བོར་གཞག་བྱ་སྟེ། ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་གྱི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་མིང་དབང་བསྐུར། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧོཿཁྱོད་དཔལ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ལ་མིང་ནི། དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། དཔེ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། བདེ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། མཉམ་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་མེ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་མིང་ནི། བཞད་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྣམ་པར་སྒེག་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། གཉིས་མེད་རྡོ་རྗེ་དང་། འཛུམ་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། གཞི་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། བསྒྱིངས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་དང་། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་དང་། དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྩེ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་མིང་ནི། རྣམ་སྣང་རྡོ་རྗེ་དང་། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་དང་། ཨོཾ་ཀ་ར་བཛྲ་དང་། རྟག་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་།

Naturally beautiful and joyful, she is blessed by the Great Seal (Mahāmudrā). This is the empowerment of the Lord. Vairocana and the others place their hands upon the crown of the disciple’s head. Holding the vajra and bell together, they should also place them upon the crown. The Vajra-holder confers the name empowerment, which is the nature of the aggregate of form. "Oṃ āḥ hoḥ, you are the Tathāgata named [so-and-so]," this is the name empowerment. Regarding the names: Śrīparamādya-vajra, Anupama-vajra, Sukha-vajra, Samatā-vajra, Vijaya-vajra, Mahāsukha-vajra, Vajrāgni, Vajrasattva-vajra, Anaṅga-vajra, Jñāna-vajra, Sahaja-vajramukha, and so forth. The names of Akṣobhya are: Hasa-vajra, Vilāsa-vajra, Advaya-vajra, Smita-vajra, Anādhāra-vajra, Abhedyavajra, Rati-vajra, Lalita-vajra, Svayambhū-vajra, Dveṣa-vajra, Hevajra, Keli-vajra, and Cittavajra, and so forth. The names of Vairocana are: Vairocana-vajra, Moha-vajra, Oṃkaravajra, Śāśvata-vajra, Tathāgatavajra, and so forth.

སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་དང་། སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་མིང་ནི། ཆགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྣམ་པར་གཟིགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆོས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཤེས་རབ་མྱུ་གུའི་རྡོ་རྗེ་དང་། བདེ་བ་རྡོ་རྗེའི་མྱུ་གུ་དང་། བརྩེ་བའི་མྱུ་གུའི་རྡོ་རྗེ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་། གསུང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་མིང་ནི། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་མིང་ནི། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་དང་། དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལས་དང་། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བུད་མེད་ཀྱི་མིང་ནི། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་གླུ་མ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཅན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཡུམ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཀོང་ཀ་ན་དང་། རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་མའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་མིང་ནི། རྡོ་རྗེ་བདག་མེད་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་མྱུ་གུ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཱ་མ་ཀཱི་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བཙུན་མོའི་མིང་ནི། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཽ་རཱི་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྤྲིན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའོ། །

The names of the Vajra of the Net of Magical Illusion, Buddha Vajra, Body Vajra, and so forth, are as follows. The names of Amitābha are: Attachment Vajra, Vision Vajra, Dharma Vajra, Insight Sprout Vajra, Bliss Vajra Sprout, Compassion Sprout Vajra, Supreme Joy Vajra, and Speech Vajra, and so forth. The names of Ratnasambhava are: Jewel Vajra, Wish-Fulfilling Gem Vajra, Space Vajra, Vajra Splendor, Great Vajra, Vajra Sun, and Vajra Mind, and so forth. The names of Amoghasiddhi are: Amogha Vajra, Supreme Primordial Glory Vajra, Samaya Vajra, Perfection Vajra, Vajra Action, and Vajra Protection, and so forth. The names of the consorts of Vajrasattva are: Vajra Attachment, Vajra Song, Vajra Grace, Vajra Power, Vajra Mother, Vajra Koṅkana, and Vajra Arrogance. The names of the consorts of Akṣobhya are: Vajra Nairātmyā, Vajra Laughter, Vajra Garland, Vajra Sprout, and Vajra Māmakī. The names of the consorts of Vairocana are: Vajra Ḍākinī, Vajra Gaurī, Vajra Laughter, Vajra Cloud, Vajra Locanā, and so forth.

རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་མིང་ནི། རིན་ཆེན་འབྱུང་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དྲ་བ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབུགས་འབྱུང་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་མིང་ནི། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་གླུ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་རོ་ལངས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་བློ་ལྡན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་གོས་དཀར་མོ་ཞེས་བྱའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་མིང་ནི། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྱུ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆིང་བ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མ་ཞེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ནི་རྣམ་དག་དངོས། ། དབང་ལྔ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ལས་ནི། ། མ་རིག་པ་ནི་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ནི་རིམ་གྱིས་ཡིན། ། བློ་ལྡན་སྟོན་བརྗོད་རིམ་པ་ཡིས། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ལག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་ཆོངས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མི། ཨོཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཅང་ཏེའུ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་སྦྱིན་གྱིས་གཟུང་། ། སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་ཕྱག་གཡོན་གྱིས། ། ཆོས་གོས་གེ་སར་ནས་བཟུང་ནས། ། གཡས་པས་མི་འཇིགས་སྦྱིན་བྱས་ཏེ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་དབུགས་དབྱུང་སྦྱིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ཁྱོད་འདིར་ཤོག་ཅིག། ཁྱོད་ནི་དཔའ་བོ་ཀུན་རང་བཞིན། །

The names of Ratnasambhava are Ratnodbhavā, Vajrajālinī, Vajrasaṃsparśā, Vajrajvālā, and Vajramālā. The names of Amitābha are Vajrarāgā, Vajragītā, Vajravetālī, Vajramati, Vajrahāsā, and Vajrapāṇḍarā. The names of Amoghasiddhi are Vajragarbhā, Vajramāyā, Vajrabandhā, and Vajratārā. The five Buddhas are the actual purity. From the cause of obtaining the five empowerments, ignorance is completely abandoned, and the five primordial wisdoms arise in succession. Through the sequence of the wise teacher’s explanation, the mantra empowerment is then conferred: "This is all the Buddhas, residing in the hand of Heruka. You too must always hold it; be firm in the conduct of Heruka." OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI. OṂ HA HA HA HA HOḤ. This is the bestowing of the vajra conduct. "The mudrā of the glorious Heruka abides perfectly both externally and internally. O great hero, take and hold the skull-cup, khaṭvāṅga, and hand-drum." This is the bestowing of the conduct of practice. With the left hand of the Vajra-holder, grasping the hem of the dharma robe from the lotus, and with the right hand granting the gesture of fearlessness, he grants encouragement to the disciple: "All Buddhas, come here! You are the nature of all heroes."

དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ཞེས་བྱ་བའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་ཏོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འགྱུར། ། བྷུར་བྷུ་པ་སྭཿ། ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱ་ནི་རྣམ་ལྔ་དང་། ། རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བཟུང་། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཅང་ཏེའུ། ། ཟུང་ཤིག་ཟུང་ཤིག་དཔལ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ནི་འཁྲོལ་བ་དང་། ། ཚངས་སྐུད་རང་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་རྣལ་འབྱོར་སྣོད། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཕྱི་རོལ་ནང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་རྒྱལ་ཆེན་པོ། ། གཙོ་བོ་དཔལ་ལྡན་ཡོན་ཏན་གཙོ། ། ཐམས་ཅད་བདུད་སོགས་ལས་རྒྱལ་ནས། ། ཁྱོད་ནི་མཆོག་གི་གྲོང་དུ་གཤེགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་བསྟན་པའོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་ཆེན་པོ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོས་བདག་ལ་སྩོལ། ། འགྲོ་བ་མཚན་མ་མེད་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། བསྐུལ་བའི་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་བཀུར་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། ཐོགས་པ་རྣམས་ནི་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ཆུས་གང་བའི། ། ལག་ན་བུམ་ཐོགས་བདེ་གཤེགས་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་དབང་གིས་བཀྲུས་པར། ། དཔའ་བོས་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་བ་གསུམ་གནས་འབྱུང་བ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དཔའ་བོ་ཀུན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་ཅོད་པན་གྱུར།

The Tathāgata has prophesied: "The glorious one called Heruka shall become a Tathāgata by the name of Śrī Heruka. BHRŪṂ BHRŪṂ PAḤ. Always maintain the five seals (mudrās) and the vajra vow. Hold the skull-cup, the khaṭvāṅga, and the hand-drum (ḍamaru), O Great Glorious One! Hold them, hold them! The vajra, the vajra-khaṭvāṅga, the sounding of the bell, the nature of the brahmin’s thread (yajñopavīta), the yoga, and the vessel of the vajra-khaṭvāṅga yoga. The seals of the glorious Heruka abide perfectly both externally and internally. The great king of the three realms, the chief, the glorious one, the foremost of qualities—having triumphed over all Māras and the like, you shall proceed to the supreme city." This is the prophecy. "Grant me the great empowerment of non-retrogression, O Great Hero, so that beings may be rendered signless." Then, by the light rays from the seed-syllable at the heart of the Wisdom Being (jñānasattva), who is the essence of all Buddhas, the heroes and yoginīs are exhorted. The Vajra Holder, the Lord of Sugatas, having invited those who hold offerings and honors, bathes [the disciple] with water filled with the nectar of wisdom. The Hero should visualize this. The great vajra empowerment, which is venerated by the entire world, is bestowed by all the Buddhas arising from the abode of the three secrets. Then, [the disciple] becomes the crown of Akṣobhya, blessed by all the heroes.

ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མས་ནི་ཅི་འདོད་པར། ། ཀུན་ནས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་མཆོད་སོགས་ཀྱིས། ། དཔའ་བོ་དེ་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གནོད་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སློབ་མས་ཕྱག་འཚལ་ཐལ་མོ་སྦྱར། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་དམིགས་བྱས་ཏེ། ། རྟག་པའི་གནང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། ཀུན་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་གནས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་དང་། ། ལས་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ་བ་ནི། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། ཚིགས་བཅད་རིམ་པ་ལྔ་ཡིས་ནི། ། ཁྱབ་བདག་གི་ནི་གནང་བ་སྦྱིན། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་རིག་པ་ལ། ། བྱ་བ་མ་ཡིན་ཅུང་ཟད་མེད། ། དཔའ་བོ་དེ་ཉིད་ཤེས་དེ་ནས། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་སྤྱོད། ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རང་ཉིད་ལྷ་མོ་ཀུན་རང་བཞིན། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི། ། བདག་ཉིད་དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་མཆོག། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས། ། སེམས་ཅན་གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་ཏེ། ། དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཤེས་ནས། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་མཉམ་མེད་(གྱིས,ཀྱིས)། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། སྡོམ་པ་ཉམས་པར་ཁྱེད་བྱེད་པ། ། ཇི་སྙེད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ལྷ་དག་དང་ནི་མི་དག་དང་། ། དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པ་པོ། ། དེ་དག་ལ་ནི་སྙིང་རིང་ན། །

One should recite the mantra: Oṃ supratiṣṭha vajre svāhā. Then, the yoginī should worship that hero with whatever she desires, through various kinds of offerings such as flowers and so forth. Then the disciple, a yakṣa holding a vajra, should prostrate with palms joined, visualize him in the form of a Buddha, and grant the permission of the Permanent One: "For the benefit of all sentient beings, for the sake of all beings everywhere, turn the wheel of Dharma in whatever way will discipline them in their various ways." In that same way, into the place of Dharma, one should insert the vajra, the jewel, the lotus, and the activities; this should be understood according to what is appropriate. With these five verses, the Lord grants his permission. For one who knows the reality of yoga, there is nothing that should not be done. Having known that very reality, the hero enjoys the five sensory qualities. One should understand that one is the nature of all Buddhas and the nature of all goddesses as appropriate. Therefore, through all things, one is the glorious supreme Heruka. Phenomena, which are dependently originated, are like the reflections of sentient beings. Having thus understood the three worlds, perform the incomparable benefit of sentient beings. You who cause the vows of the union of all Buddhas to degenerate—how many Buddhas, Bodhisattvas, Vajra-holders, gods, humans, and likewise yogins and practitioners are there? If you are indifferent toward them...

སྙིང་ལས་ཁྲག་ཆེན་འཐུང་བ་ཡིན། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་པ། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། མི་འགོག་ཆོས་ཉིད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། བདག་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སྤོང་བ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་མི་གདུང་སྟེ། ། ཅི་བདེ་བས་ནི་བདེར་བཟུང་ན། ། འདི་ལས་མ་འོངས་སངས་རྒྱས་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྡིག་པ་མེད་ཀྱིས་ཁྱེད་མ་འཇིགས། ། དམ་ཚིག་ཤིན་དུ་འདའ་དཀའ་བའོ། ། སྒྲུབ་པ་གཅིག་པུ་གཅིག་ལ་སྤྱོད། ། ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་དང་རྗེས་ལ་སྤྱོད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད། ། ཡང་དག་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྟེན། ། སློབ་མའི་བྱ་བ་བྱས་དེ་ནས། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཡོན་དབུལ་ཞིང་། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། མཛའ་བོ་ཀུན་ཀྱང་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་ངོ་། ། སྐྱབས་མེད་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་དང་མགོན། ། ཁྱབ་བདག་སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་ཉིད། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རྒྱུ་མེད་པ། ། མགོན་མེད་མགོན་མེད་བཀའ་དྲིན་མཛོད། ། གང་ཞིག་བདག་ཆེན་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། བདག་ལ་ཕན་པ་བདེ་མཛོད་ཅིག། འཁོར་བ་འདམ་གྱི་ཚོགས་སུ་ནི། ། བྱིང་བ་བདག་ལ་འདིར་སྐྱབས་མཛོད། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རིམ་པ་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་དཔལ་ལྡན་སྟོབས་ཆེན་ལ། ། མཚན་ཆེན་དབེན་པའི་གནས་སུ་ནི། ། ཆུང་མ་སྲིང་མོ་བུ་མོ་རྣམས། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་བསྲུང་འགྱུར་བ། ། གང་དང་གང་དུ་རྙེད་འགྱུར་བས། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་གང་སྐྱེས་པ། ། མ་སྐྱེས་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཏེ། །

It is the drinking of the great blood from the heart. In order to purify the realms of sentient beings without exception, and to utterly purify existence, one should accomplish permanence through the application of the unceasing nature of phenomena. Do not torment yourself with asceticism by completely abandoning your own essence; if you maintain yourself in bliss through whatever is comfortable, you will be a Buddha in the future. In all the enjoyments of yoga, be joyful without any fear. Do not fear, for there is no sin; the samaya is extremely difficult to transgress. Practice the singular accomplishment alone, or with a consort, or in its aftermath. Constantly rely upon the unexcelled, perfect awakening of the Buddhas. Having performed the duties of the disciple, one should offer a fee to the guru, prostrate with all one's possessions, and gather all friends. This is the empowerment of non-retrogression. "O refuge and protector of the refuge-less, pervasive lord, the self of all Buddhas, great compassion without cause, protector of the protector-less, grant your grace! O Great Self, may you bring me benefit and bliss! Grant me refuge here, for I am sinking in the mire of saṃsāra." Regarding that, this is the sequence: To the glorious and powerful master, in a secluded place of great renown, the wise should offer a wife, a sister, or a daughter. Whichever mudrā is found who will maintain the samaya, entering into union with her, whatever is born is the nature of the unborn.

ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ནི། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་གཤེགས་པ་སྟེ། ། གང་ཞིག་ཀུན་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གསང་བ་དེས་ནི་དབང་བསྐུར་བྱ། ། འདི་ནི་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མའི། ། དམ་ཚིག་རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཁམས་ལྔ་ཞུ་བའི་རྩི་སྨན་འདི། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་ནོས། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་སྲས་པོ་སྔོན། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲུས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མཛེས་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བུ་ཁྱོད་བཀྲུ་བར་བྱ། ། ཨེ་མ་བདེ་ཆེན་བདེ་བ་ཞེས། ། བླ་མས་བཀའ་གནང་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། སློབ་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་སྤོང་བ། ། པདྨ་ལ་གནས་སྤྱད་པར་བྱ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རང་གི་བྱིན་རླབས་རེག་པའམ། ། གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་གཞན་ཡིན་ཏེ། ། མཆོག་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ད་ཕྱིར་སྟོན་པས་གཏད་པར་བྱ། ། ལྷ་མོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདི། ། བདེ་བ་དཔག་མེད་སྟེར་བ་མོ། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་བུས་བཟུང་སྟེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་གྱིས། ། ལྷ་མོ་དེས་ནི་གནང་བྱིན་སྟེ། ། དཔའ་བོ་བླ་ན་མེད་པའི་བུ། ། བྱང་ཆུབ་ས་བོན་ལ་སྤྱོད་པ། ། དཔའ་བོ་ཁྱོད་ནི་སྤྲོ་འམ་ཅི། ། རིགས་ལྔ་ལས་ནི་ངེས་བྱུང་བའི། ། རིག་མ་ལ་ནི་གུས་མཆོད་དང་། ། བཤང་གཅི་ཁུ་བ་ཁྲག་ལ་སོགས། ། ད་ལྟ་ཉིད་དུ་ཟ་ནུས་སམ། ། གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་གང་དང་གང་། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བུས་སྨྲོས་ཤིག། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དམ་ཚིག་ལ། ། ལྷ་མོ་ཅི་ཕྱིར་བདག་མི་སྤྲོ། ། རྟག་ཏུ་བུད་མེད་ཅིས་མི་གུས། ། པདྨོ་ལས་ནི་ཅིས་མི་མཆོད། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་དེ་མཉེས་ཏེ། ། སྐྲ་བཤིག་གཅེར་བུར་བྱ་བ་དང་། ། པདྨ་གསལ་བར་བྱས་ནས་ནི། །

The gathering of all goddesses is the arrival of all heroes. That which is the universal bodhicitta is the secret empowerment that should be conferred. This is the great and wondrous samaya of the heroes and yoginīs. This medicinal elixir of the five melted elements—receive it as great bliss. Just as the sons of the Buddhas in the past were bathed by Vajradhara and the others with the beautiful bodhicitta, so too, my son, shall you be bathed. "Ema! Great bliss, bliss!"—thus the guru gives the command that must be accomplished. Abandoning the conceptual thoughts of the disciple, one should enjoy that which dwells in the lotus. This is the secret empowerment. Whether through the touch of one's own blessing or through the philosophical systems of others, in order to realize the supreme, the Teacher now entrusts [the consort]. This goddess, the Mahāmudrā, is the bestower of immeasurable bliss. Holding her in every way, my son, perform the unsurpassed offering. That goddess then grants permission: "O hero, son of the unsurpassed, you who practice the seed of enlightenment, are you joyful, O hero? Will you respectfully worship the vidyā consort who has emerged from the five families? Are you able to consume now the excrement, urine, semen, blood, and so forth? Furthermore, whatever samayas you desire, speak them, my son, according to your wish." Regarding the samayas as you desire, O goddess, why would I not be joyful? Why would I not always respect women? Why would I not make offerings from the lotus? Then, that goddess is pleased; she loosens her hair, becomes naked, and makes the lotus clearly manifest.

བྷ་ག་མོཀྵ་ཧོཿཞེས་བརྗོད། ། བཀས་གསང་པདྨའི་དབུས་གནས་པའོ། ། རྩ་ནི་བདེ་བ་བབས་པ་མོ། ། བྱམས་པས་སོར་མོར་བསྒུལ་བྱ་སྟེ། ། ལྕེ་ཡིས་དེ་ནས་དགའ་གནས་བྱ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་བྱེད་པ་མོ། ། དམ་པའི་ལྷ་མོ་དེས་བཟུང་སྟེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་མྱོས་བྱས་ནས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་དོར་མི་བྱ། ། སྦྱང་བར་མ་བྱས་དོར་འགྱུར་ན། ། སླར་ཡང་ཕྱིར་ནི་སྤྱོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དེ། ། དགའ་མགུ་ཡིད་ནི་དགྱེས་འགྱུར་ཏེ། ། སྤྱི་བོར་ཡན་ལག་བཞག་ནས་ནི། ། རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ད་ནས་གཟུང་སྟེ་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས། ། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་པར། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རྨི་ལམ་ལྟར། ། ཀུན་གྱི་དངོས་པོའི་དོན་གྱིས་ཤིག། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། ། དབང་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་བརྗོད་པ། ། ཆུ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། བཞི་པོ་དེ་དག་བཅུ་བཞི་ཡིན། ། འཐད་པ་དེ་དག་ཡོངས་བཅས་པས། ། རིམ་པ་འདི་བཞིན་དམ་པ་རྣམས། ། རིགས་པ་འདི་ནི་དོར་གྱུར་ན། ། ཐམས་ཅད་དག་གིས་སངས་མི་རྒྱ། ། བརྟུལ་ཞུགས་གོང་ནས་གོང་གྱུར་པ། ། བུ་ཡིས་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། ཆུ་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཐར། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་དབང་དུ་བརྗོད། ། ལྷག་མ་ཇི་ལྟ་དེ་ལྟར་ཏེ། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། འཕོ་བའི་རིམ་པའི་བྱེ་བྲག་ནི། ། དཔའ་བོའི་བདག་ཉིད་ལས་ཤེས་བྱ། ། དབང་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་བརྗོད་པ། ། ཇི་ལྟར་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གུས་པས། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཆོས་ཐོབ་སྟེ། །

Recite: bhaga-mokṣa hoḥ. She resides in the center of the secret lotus. The channel is the one through which bliss descends. With loving-kindness, one should move the fingers; then, with the tongue, one should experience the place of joy. She is the one who brings about coemergent joy. Having been grasped by that sublime goddess, and having been intoxicated by supreme joy, one must not discard the coemergent joy. If it is discarded without having been purified, one should practice it once again. Then, that Blessed Lady, joyful, delighted, and pleased, places her limbs upon the crown of the head and grants permission: "From this day forth, my son, until you attain enlightenment, act for the benefit of all sentient beings through the nature of all things, as if in a dream." This is the empowerment of the wisdom-gnosis (prajñājñāna). The empowerments are described as fourfold according to the distinctions of the master and so forth; through the distinctions of the water and so on, those four become fourteen. By fully including those logical justifications, the holy ones follow this sequence. If this reasoning is discarded, no one will attain buddhahood. The son should practice the conduct of knowledge (vidyāvrata), which is a progressively higher ascetic discipline. This is the conduct of knowledge. From the water empowerment up to the point of non-return, it is described as the master empowerment (ācāryābhiṣeka). The remainder is just as it is, abiding perfectly both externally and internally. The distinctions of the stages of transference should be known from the Vīrasvabhāva. The empowerments are described as fourfold; just as the practitioner with ascetic discipline, through devotion, attains the inconceivable Dharma.

དེ་ནི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ལེགས་རྫོགས་པ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་རང་བཞིན་ཏེ། ། རང་བཞིན་ཆོས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བརྗོད། ། སྣང་བ་མེད་ཅིང་མི་གསལ་བ། ། སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་པ། ། ལྔ་ཡི་དེ་ཉིད་རྫོགས་པ་སྟེ། ། རིམ་གྱིས་ལྷན་སྐྱེས་ཟད་པ་མེད། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་མཐའ་མེད་པ། ། འགྲོ་བ་བརྟན་དང་གཡོ་བདག་ཉིད། ། བདག་མེད་པ་རུ་བདག་མེད་གནས། ། ཞེས་དབང་བཞི་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱིས། ། སློབ་མའི་བྱ་བ་རྫོགས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་འཐོན་བྱས་ཏེ། ། ཆོ་ག་སྦྱིན་སྲེག་གིས་རྫོགས་བྱ། ། སླར་ཞུགས་རྒྱལ་བ་ལ་བཟོད་གསོལ། ། གཡོན་པ་ཡིས་ནི་དྲིལ་དཀྲོལ་ཏེ། ། མཆོད་པ་དང་ནི་བསྟོད་པར་བྱ། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གསོར། ། ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛོད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་བྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སྔགས་པས་རྡུལ་ཚོན་བསྡུ་བྱ་སྟེ། ། གཙང་མའི་སྣོད་དུ་བཞག་ནས་ནི། ། ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལ་དོར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་པི་ལི་ཀི་ལི་ཧཱུཾ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། ། རྡུལ་ཚོན་དོར་བའི་སྔགས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བྲ་བའི་ས། ། དེ་ནས་དྲིས་ནི་ཉེར་བྱུགས་ཏེ། ། འབྱུང་པོ་ཡི་ནི་ཚོགས་བཅས་ལ། ། དངོས་གྲུབ་ཕྱིར་ནི་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཨོཾ་ཨིནྡ། ཛ་མ། ཛ་ལ། ཛ་ཀྑ། བྷཱུ་ཏ། བཧྣི། བཱ་ཨུ། རཀྑ། ཙནྡ། སུ་ཛྫཱ། མཱ་ད། པབྤ། ཏ་ལ་པཱ་ཏཱ་ལེ། ཨཊྚ། སཔྤ་སྭཱ་ཧཱ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ། བྷུནྫ།

That one becomes fortunate. Perfectly complete in the outer and the inner, the nature of the outer and the inner; the nature of all phenomena is said to be inconceivable. Without appearance and without clarity, without birth and without abiding, the reality of the five is perfected; the coemergent is gradually inexhaustible. Inconceivable and limitless, the nature of the stable and the moving world, abiding in selflessness as selfless—this is the fourth empowerment. Once the great hero, through insight, has completed the activities of the disciple, he should exit the outer maṇḍala and complete the ritual with a fire offering. Having re-entered, he should ask the Victors for forgiveness. Ringing the bell with the left hand, he should perform offerings and praises. Brandishing the vajra with the right hand, he should request the deities to depart with these verses: "May you accomplish all the welfare of sentient beings! Grant the appropriate siddhis! Having departed to the realm of the Buddhas, please return once again! Having departed, O wheel of deities, the mantra practitioner should collect the colored powders; having placed them in a clean vessel, they should be cast into the flow of a river. Oṃ pilikili hūṃ jaḥ svāhā. This is the mantra for casting away the colored powders. Then, having smeared the ground where the maṇḍala was dismantled with fragrant scents, one should give a torma to the assembly of spirits for the sake of siddhi. Oṃ inda jama jala jakka bhūta vaṇi vāyu rakkha candu sujja māda pampa talapātāle aṭṭa sappha svāhā. Idaṃ baliṃ bhuñja..."

ཛི་གྷ། ཕུལླ། དྷཱུ་པ། མཱཾ་ས་པིདྒྷ། ཨམྦྷ་ས་པྤ། ཀཛྫ། སཱ་ད། ཁནྟི། ཁུ་ཎི། ཕེ་ཌ། གཱ་ད། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱ་ཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། གཏོར་མ་སྦྱིན་ནས་སླར་ཡང་ནི། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཤཱ་ཤྭ་ཏོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། ། སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ བྷ་ག་བཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ། ཧྲྀ་ད་ཡ་མི་ཧྱི་ཏིཥྛ་མཱ་མེ་མུཾ་ཙ། བཛཱི་བྷ་བ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿམུཿ རབ་གནས་དང་ནི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། ངེས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་ཡན་ལག་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་མ་ཐག་པ་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་རབ་གནས་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ཤེས་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱར་འོས་ཏེ། ། གཟའ་དང་སྐར་མ་བཟང་སོགས་ལ། ། མཛེས་པ་ཡིས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། མགུལ་རྒྱན་དཔུང་རྒྱན་རྐང་གདུབ་དང་། ། རྣ་རྒྱན་དང་ནི་ལག་གདུབ་སྟེ། ། གསེར་ནི་མན་ཆ་ལས་བྱས་པའི། ། སོར་གདུབ་ཙམ་ནི་བཅིང་བར་བྱ། ། ཐོག་མར་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དྲིལ་བུ་ལག་པར་དགྲོལ་བྱ་ཞིང་། ། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བྱས་ཏེ། ། ཆོ་ག་དེ་བཞིན་གཏོར་མ་བཞིན། ། བ་ཡི་རྣམ་ལྔ་ཤིང་ཤུན་ལྔ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དྲི་ལྔ་ཡིས། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ནི་བཀྲུ་བྱ་སྟེ། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་སྔོན་བཞིན་དབུལ། ། དགོངས་ཀར་ཡུལ་ངེས་ཤེས་པ་སྟེ། ། ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། དུང་ཆོས་ཆུ་ཡིས་བསང་གཏོར་གྱིས། །

Jigha, phulla, dhūpa, māṃsa, piṅga, ambha, spṛ, kañja, sāda, khaṇṭi, khuṇi, pheḍa, gāda. Oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt oṃ āḥ hūṃ phaṭ svāhā. Having offered the torma, one should again recite this secret mantra: Oṃ vajrasattva samaya manupālaya, dṛḍho me bhava, supoṣyo me bhava, sutopoṣyo me bhava, śāśvato me bhava, anurakto me bhava, sarvasiddhiṃ me prayaccha, sarvakarma suca me cittaṃ śreyaḥ kuru hūṃ, ha ha ha ha hoḥ, bhagavān sarvatathāgata hṛdayam iha tiṣṭha mā me muñca, vajrībhava, mahāsamayasattva āḥ muḥ. Consecration, fire offering, and the maṇḍala are the essential branches. Immediately following the maṇḍala, the fire offering and consecration are to be described. The master who knows the ten suchnesses is fit to perform the consecration. On an auspicious day and under favorable stars, it should be understood as a beautiful rite. One should bind a ring made of gold or silver upon the finger. First, the master should ring the bell in his hand and brandish the vajra with his right hand, following the ritual procedure just as in the torma offering. With the five products of the cow, the five tree barks, and especially the five fragrances, the embodied beings should be washed. Offerings and so forth should be presented as before. At dusk, knowing the specific location, the preliminary consecration should be performed. One should sprinkle with water from a conch vessel.

གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་བཀྲུ་བྱས་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་འཇམ་པའི་གོས་ཀྱིས་ནི། ། ལུས་རྣམས་ཕྱི་བར་བྱ་བ་ཡིན། ། ཇི་ལྟའི་ལྷ་རྣམས་དམིགས་ནས་ནི། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་རྣམས་ནམ་མཁའ་སྟེ། ། འོད་ཟེར་གཙོ་བོས་རྣམ་སྤྲོས་ནས། ། དེ་ཡང་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་ཐུགས་ཀ་རུ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཞུག་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི། ། དགའ་ལྡན་ལ་ནི་རབ་གནས་དང་། ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལྷུམས་ཇི་བཞིན། ། ཇི་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་འདིར་བཞུགས་ཤིག། གྲུ་བཞི་པ་ལ་ཁྲུ་བཞི་པའོ། ། དེ་ནས་ལྷག་གནས་ཁང་པ་དང་། ། རིང་བ་ཉིད་དུ་མི་བྱ་སྟེ། ། དཔངས་སུ་ཁྲུ་དོ་མཐོ་བ་ནི། ། བརྟན་པར་ལེགས་བརྐོས་སྐལ་ལྡན་གྱི། ། མཁས་པ་ཡི་ནི་སྟེགས་བསྡུ་བྱ། ། ཤར་ཕྱོགས་མངོན་ཕྱོགས་འདུག་བྱས་ཏེ། ། ལྷ་འདི་ལ་ནི་མངོན་ཕྱོགས་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལག་ཐོགས་ཏེ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ཟེར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་མཆོད་སྤྲོས་ཏེ། ། སྟེགས་བུའི་གདན་ལ་གནས་པ་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་བཀྲུ་བར་བྱ་བ་ཡིན། ། བྲིས་སྐུ་གླེགས་བམ་ལ་སོགས་པ། ། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་ཇི་ལྟ་བར། ། མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་བཀྲུ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལས་གཞན་ལ་དངོས་སུ་ཡིས། ། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། མདུན་ནས་ལྷ་རྣམས་བཀྲུ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ། ལྷ་རྣམས་ལྷ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། སླར་ཡང་དྲིས་བྱུགས་བཀྲུ་བྱ་སྟེ། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་དང་རོལ་མོ་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གར་མཛེས་པའོ། །

Having washed the images and so forth, one should wipe their bodies with very soft cloth. Visualizing the deities as they are, the forms of the deities are in the sky; having emanated them with the primary rays of light, they are then invited with the form of a hook, and all the Tathāgatas should be made to enter the images and so forth at the heart. Just as all the Buddhas reside in Tuṣita and just as they entered the womb of the goddess Māyā, so too, "May you reside here in this image." It is four cubits on each of its four sides. Then, the consecration house should not be made too far away; it should be two cubits in height, well-dug and stable, and the wise and fortunate should assemble the pedestal. Sitting facing the east, one should face this deity. Holding the vajra and bell in hand, one should immediately offer the torma. Then, through the application of the light rays of primordial wisdom, the goddesses of offerings are emanated; by remaining on the seat of the pedestal, the deities are to be bathed. Just as with painted scrolls, books, and so forth, or images and the like, the reflection in a mirror should be bathed; for others, the practitioners, remaining in meditative equipoise, should bathe the deities directly in front of them. OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VIŚODHANE SVĀHĀ. The deities, who are the very nature of the gods, should be bathed again after being anointed with perfume, accompanied by auspicious songs, music, and various beautiful dances.

ཡོ་བྱད་རྣམས་ཅི་ནུས་པ་ནི། ། བསོགས་ཏེ་རྒྱལ་པོའི་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཁྲུས་གསོལ་ཏེ། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བཀྲུ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། མཁས་པས་གསེར་གྱི་ཐུར་མ་ནི། ། མན་ཆ་ཙམ་གྱི་ཚད་བྱས་ལ། ། ཨོཾ་ནི་མིག་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདི་ཡིས་སྤྱན་ནི་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཙཀྵུ་ཙཀྵུ་ས་མནྟ་ཙཀྵུ་ཤོ་དྷོ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། མཆོད་ཡོན་མེ་ཏོག་སོགས་མཆོད་ནས། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་ཏེ་བཛྲི་སྭཱ་ཧཱ། འདི་ནི་སྟོང་དུ་བཟླས་བྱས་ཏེ། ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། གསང་སྔགས་མ་བཟླས་མི་འགྲུབ་ཅིང་། ། སྦྱིན་སྲེག་མ་བྱས་འབྲས་མི་སྟེར། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་མེད་པར་གྱུར་པས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། སྔགས་པས་སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་བྱ། ། ཆུ་སྐྱེས་རྣམ་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཤིས་པ་སྟེ། ། ཁྲུ་གང་ཙམ་གྱི་ཁམ་པོར་ཏེ། ། སྔགས་པས་རབ་ཏུ་མཉམ་པར་བྱ། ། འོག་ཏུ་བསྐོར་བར་བྱ་བའི་ཚད། ། ཁྲུ་ཕྱེད་ཀྱི་ནི་ཚད་ཡིན་ཏེ། ། བརྐོས་པའི་དབུས་སུ་པདྨ་ནི། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ལེགས་མཛེས་པ་ཡི། ། དེ་དག་སྔགས་པས་ཐབ་ཁུང་སྟེང་། ། སོར་བཞི་དོར་བར་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེང་དང་དཔངས་སུ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། སོར་བཞི་ཡི་ནི་ཚད་དུ་བྱ། ། ཐབ་ཁུང་ལས་བྱུང་རྒྱས་པ་ཡི། ། འདབ་མའི་རྣམ་པ་ཁ་ཁྱེར་ཏེ། །

Having gathered the necessary materials as much as possible, the king’s empowerment is conferred. Just as [the Buddha] was bathed immediately upon birth, so too shall I bathe [the deity] with the pure water of the gods. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKASAMAYA-ŚRIYE HŪṂ. The wise one, having fashioned a golden probe the size of a lentil, should visualize the syllable OṂ at the eye; with this, the eyes are opened. OṂ CAKṢU CAKṢU SAMANTA-CAKṢU ŚODHANI SVĀHĀ. Having offered the water for the feet, flowers, and so forth, one should recite this secret mantra: OṂ SUPRATIṢṬHE VAJRI SVĀHĀ. Reciting this one thousand times is the sequence for the consecration. Without reciting the secret mantra, nothing is accomplished; without performing the fire offering (homa), the fruit is not granted. To perfectly accomplish all activities, one should undertake the fire offering rites. Without the fire offering, siddhis will not arise; therefore, with great diligence, the mantra practitioner should perform the fire offering rites. The lotus-shaped hearth is auspicious for all activities; the practitioner should make it a clay vessel about one cubit in size and perfectly level. The measurement for the circumference at the bottom is half a cubit. In the center of the excavated area, there is a lotus with eight well-beautified petals. The mantra practitioner, having left a space of four finger-widths above the hearth, should make it four finger-widths in both width and height. The rim, shaped like a petal, emerges from the hearth.

ཁ་ཁྱེར་གྱི་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་། ། པདྨའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བར་བྱ། ། སྔགས་བརྗོད་པ་ཡི་ས་ལ་ནི། ། ཁ་དོག་དྲི་དང་རོ་རྣམས་ཀྱིས། ། གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་འདོད་གྱུར་ན། ། སྔགས་པ་ཡིས་ནི་བསྐུ་བར་བྱ། ། ཐབ་ཁུང་དབུས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། མཚན་མ་དགུ་ནི་བྲི་བྱ་སྟེ། ། དེ་དབུས་རྡོ་རྗེ་བྲི་བྱ་ཞིང་། ། འདབ་བརྒྱད་དུ་ནི་བུམ་པ་བཞིན། ། ཀུན་ནས་གྲུ་བཞི་མཉམ་པར་ནི། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ཚོན་ཐིག་གདབ། ། སྒོ་བཞི་ལ་སོགས་དང་ལྡན་ཞིང་། ། ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ནི་མཚན་མ་བྲི། ། པདྨ་ནགས་ཀྱི་ལྕུག་མ་དང་། ། བགྲང་ཕྲེང་དང་ནི་སྤྱི་བླུགས་དང་། ། རི་དྭགས་པགས་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཤར་གྱི་སྣམ་བུ་དག་ལ་བྲི། ། རྩེ་གསུམ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། ། རྒྱལ་མཚན་དང་ནི་རིལ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་མིག་དང་ནི། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སྣམ་བུ་དག་ལ་བྲི། ། འཁོར་ལོ་དུང་དང་གཏུན་ཤིང་དང་། ། རལ་གྲི་ཕུབ་དང་ལྔ་པ་སྟེ། ། ཆུ་ཡི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ། ། སྔགས་པ་ཡིས་ནི་མཚན་མ་བྲི། ། མདའ་དང་དྲིལ་བུ་བ་དན་དང་། ། རྨ་བྱ་ར་སྐྱེས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། གནོད་སྦྱིན་བྱི་ནའི་ཕྱོགས་དག་ཏུ། ། མཚན་མ་ལྔ་ནི་ཤེས་རབ་ཅན། ། མཆོད་ཡོན་སྔོན་སོགས་སྔོན་བཞིན་དུ། ། མཉམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། དངུལ་དང་གསེར་དང་ཟངས་རྣམས་དང་། ། ལྕགས་ལས་རིམ་བཞིན་དགང་གཟར་ཏེ། ། མེད་ན་མཆོད་ཡོན་ཤིང་བུ་ལ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་དགང་གཟར་བྱ། ། མཚོ་སྐྱེས་འདབ་མའི་རྣམ་པ་ལ། ། ཡུ་བ་སོར་ནི་ཉི་ཤུ་བཞི། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཚད་ནི། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དེ་ཡི་རྩེ་མོ་གྲུ་བཞི་ལ། ། རྒྱར་ནི་སོར་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ། །

The exterior of the ledge should be encircled by a garland of lotuses. If the practitioner desires the accomplishments, they should anoint the ground where the mantra is recited with colors, fragrances, and flavors. Upon the lotus in the center of the hearth, nine symbols should be drawn; in its center, a vajra should be drawn, and in the eight petals, like vases. The wise one should lay out the colored lines into a perfectly square shape on all sides. It should be endowed with four doors and so forth, and the symbols should be drawn in the various directions. On the eastern ledge, one should draw a lotus, a forest creeper, a rosary, a water-pot, and likewise a deer skin. On the southern ledge, one should draw a trident, a crescent moon, a victory banner, a water flask, and likewise an eye. On the western ledge, the mantra practitioner should draw a wheel, a conch, a pestle, a sword, and a shield as the fifth. On the northern ledge, the wise one should draw an arrow, a bell, a banner, a peacock, and likewise a goat; these are the five symbols in the direction of the yakṣa Vaiśravaṇa. All the preliminary offerings, such as the arghya water, should be performed in the same manner as before while remaining in meditative equipoise. The pouring ladle should be made of silver, gold, copper, or iron, in that order. If these are unavailable, the wise one should make the pouring ladle from a piece of wood. It should have the shape of a lotus petal with a handle of twenty-four finger-widths. The measurement of the vajra-fist should be as is appropriate. Its tip is square, and its width is four finger-widths.

ཁ་ནི་སོར་གཉིས་ཟབས་སུ་ཡང་། ། སོར་གཉིས་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་ཡིས། ། དབུས་ཀྱི་ཆ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། རོ་ཡི་རྒྱུན་ནི་ལམ་ཡང་ཡིན། ། སོར་གཅིག་གི་ནི་ཚད་ཡིན་ཏེ། ། ཡུ་མཐར་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ལ། ། ཚད་ནི་སོར་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། ། བླུགས་གཟར་ཁྲུ་གང་ཚད་ཡིན་ཏེ། ། སྦོམས་སུ་སོར་ཕྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ནི་པདྨའི་འདབ་དབྱིབས་ཏེ། ། ཟབས་སུ་སོར་གཅིག་བརྐོ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པའི། ། ཡུ་མཐར་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཏེ། ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་གཡོག་བྱ་སྟེ། ། ཆུ་ཤིང་འདབ་མ་མཛེས་པའམ། ། ཤིན་ཏུ་འཇམ་པའི་གོས་ཀྱིས་ནི། ། ཐབ་ཁུང་རབ་ཏུ་གཡོག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་དགྲམ་བྱ་སྟེ། ། རྩ་བར་བཅས་ཤིང་མ་ཉམས་པ། ། ཁ་དོག་ལྗང་ཞིང་གསར་པ་ཡི། ། ཀུ་ཤ་སྒྲུབ་པ་པོས་བརྐོས་ནས། ། ཐོག་མར་ཤར་དུ་དགྲམ་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་སྟེ། གསུམ་པ་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཡིན། ། བཞི་པ་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུའོ། ། ཨོཾ་ཨི་མི་ཀུ་ཤ་ཤུ་པ་ཏི་བྷྱཿ། བྷུ་ཏ་བྷྲ་མ་པ་ཝི་ཏྲེ་ཏེ། ། བུདྡྷ་དྷརྨྨཱ་སཾ་གྷ་ཨ་མ་རི་པྲ་ཏི་བྷི་སཾ་ཛ་དགར་པ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་བནྟུ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤ་དགྲམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཨུ་དུམྺཱ་ར་པ་ལ་ཤ། ཨ་མྲ་ཨ་ཤཏྠ་ཀརྨྨཱ་རྱ། ནྱ་གྲོ་དྷ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། འོ་མ་ཅན་ཤིང་འདབ་བཅས་ཏེ། ། མཉམ་པར་མཐེབ་རྩེའི་ཚད་ཙམ་ལ། ། རྩེ་མོ་སྦྲང་དང་འོ་མ་དང་། ། མར་གྱིས་སྦགས་པ་ཉིད་དང་ནི། ། དཀར་པོའི་དྲི་ཡིས་ལེགས་བྱུགས་པའི། ། ཡམ་ཤིང་ཉེར་བསྡོགས་བྱས་ནས་ནི། ། ཞི་བ་ལ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། རྙིང་པ་དང་ནི་འདབ་ཟེག་དང་། །

The mouth should be known to be two finger-widths in width and two finger-widths in depth. The central part is consecrated with a five-pronged vajra. The channel for the flow of the offering is one finger-width in measure. At the end of the handle is a vajra-jewel, six finger-widths in measure. The pouring ladle (sruva) is one cubit in length and half a finger-width in thickness. Its mouth is shaped like a lotus petal, and it should be hollowed to a depth of one finger-width. At the end of the handle is a vajra-jewel marked with a five-pronged vajra. Then, the hearth should be covered with a beautiful plantain leaf or a very soft cloth. After that, kusha grass should be spread: fresh, green, and with their roots intact. Having gathered such kusha grass, the practitioner should first spread it toward the east. Second, toward the south; third, toward the west; and fourth, toward the north. Oṃ imi kuśa śupatibhyaḥ bhūta bhrama pavitrete buddhadharmasaṃgha amari pratibhisamjaya gārapa śāntiṃ kuru vantu svāhā. This is the ritual for spreading the kusha grass. One should prepare sacrificial fuel (samidh) from milky trees such as the udumbara, palāśa, āmra, aśvattha, karmārya, and nyagrodha, along with their leaves. They should be of equal size, about the measure of a thumb-tip, with their tips smeared with honey, milk, and ghee, and well-anointed with white fragrances. Having thus prepared the fuel, one should perform the fire offering for pacification (śānti). One should avoid wood that is old or has broken leaves.

གས་པ་དང་ནི་འབུས་ཟོས་དང་། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ནི། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་སྤང་བར་བྱ། ། ནས་དང་འོ་མ་ཞོ་དང་སྦྲང་། ། མར་དང་ཏིལ་དང་ཡོས་འབོག་དང་། ། མར་གྱིས་ལེགས་པར་སྦངས་པ་སྟེ། ། ཡང་ན་མངར་གསུམ་གྱིས་སྦངས་ཤིང་། ། སེར་པོའི་དྲི་ཡིས་བྱུགས་པའོ། ། ཏིལ་དང་ཞོ་ཟན་མར་ལྡན་དག། བིལ་བ་ཡི་ནི་འབྲས་བུ་དང་། ། སཱ་ལུ་དན་དུ་ལ་དག་དང་། ། ཞོ་ཡི་སྤྲིས་མ་དག་དང་ནི། ། པདྨ་ནཱ་ག་གེ་སར་སོགས། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཙན་ཙ་ཀ་དང་ཨ་ཤོ་ཀ། ། ཝ་ཀུ་ལ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། ཡམ་ཤིང་སོར་ལྔའི་ཚད་ཙམ་ནི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། སྐྱུར་པོ་མེ་ཏོག་དམར་པོ་དང་། ། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། གཞན་ཡང་རང་གི་རྟོག་པ་ལས། ། གསུངས་པ་དབང་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ནིམ་པ་དང་ནི་སེང་ལྡེང་དང་། ། བ་ལ་ཏ་ཀ་དག་དང་ནི། ། མྱོས་བྱེད་ཀྱི་ནི་ཤིང་བུ་དང་། ། ཁ་དང་ཚྭ་དང་སྐྱུར་ཤིང་རྣམས། ། དྲག་ཏུ་སྟོན་པ་བྱས་ནས་ནི། ། རྩ་བའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སོར་བཅུ་པ་ཡི་ཚད་ཙམ་ལ། ། དུག་དང་ཁྲག་དང་མར་ཁུས་བྱུག། པལ་ཀ་ཡི་ནི་མར་ཁུ་དང་། ། ཁྲག་དང་ཚྭ་དང་སྐྱེ་ཚེ་དང་། ། ནིམ་པ་ཡི་ནི་ལོ་མ་དང་། ། དུར་ཁྲོད་ཐལ་བ་རྐང་རལ་དང་། ། རྔ་མོ་བོང་བུའི་རྟུག་པ་དང་། ། སྐྲ་དང་ཞག་དང་ཁ་ལ་སོགས། ། ཚེར་མ་མི་རུས་ཕྱེ་མ་དང་། ། སྤུ་དང་ཤ་སོགས་ཇི་སྙེད་རྫས། ། དུག་དང་ཁྲག་དང་ཚྭ་དང་ནི། ། སྐྱེ་ཚེ་མྱོས་བྱེད་ཁུ་བ་ཡིས། ། རྫས་འདི་དག་ནི་མཁས་པ་ཡིས། ། ལེགས་པ་ཉིད་དུ་བྱུག་པར་བྱ། ། སོལ་བ་དང་ནི་ཐལ་བ་དང་། ། ཕུབ་མས་དགྲ་ཡི་གཟུགས་བྱས་ཏེ། །

Cracks, insect damage, and other such defects should be avoided by the wise. Barley, milk, yogurt, honey, ghee, sesame, parched grain, and those well-soaked in ghee—or else soaked in the three sweets and anointed with yellow fragrances—sesame, yogurt-rice, and ghee, bilva fruit, śāli rice, dantura, the cream of yogurt, lotus, nagakesara, and so forth, should be used for the fire offering of enrichment. The wise should know that the sacrificial fuel (samidh) should be of the cañcukā, aśoka, vākula, and so on, measuring five finger-widths. For magnetizing, one should perform the fire offering with sour substances, red flowers, and other such supreme, infinite varieties, as well as those taught in one's own specific ritual manual. For the fierce rite, having prepared fuel from nimba, khadira, balātaka, intoxicating wood, and trees that are bitter, salty, or sour, one should use pieces ten finger-widths long from the root portion, anointed with poison, blood, and ghee. The wise should thoroughly anoint these substances with palāśa oil, blood, salt, mustard, nimba leaves, cemetery ash, hair from the feet, the dung of camels and donkeys, hair, grease, mouth-fluids, and so forth, as well as thorns, powdered human bone, fur, meat, and whatever other materials are available, using poison, blood, salt, mustard, and intoxicating liquids. Having fashioned an effigy of the enemy from charcoal, ash, and chaff, [one should proceed].

གཏུབ་ཅིང་གཏུབ་པར་བྱས་ནས་ནི། ། མངོན་སྤྱོད་ཕྱིར་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། མཆོད་ཡོན་ཤིང་ཉིད་དག་དང་ནི། ། ཨ་ཤྭངྠ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་། ། ཞི་བ་ཡི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ཤིང་བུའོ། ། སྣུམ་ཞིང་སྐྱུར་ལ་མེ་ཏོག་བཅས། ། དབང་ལ་ཤིས་པའི་ཤིང་བུ་ཡིན། ། ཚ་ཞིང་ཚེར་བཅས་དྲི་ངའི་ཤིང་། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ནི་ཤིང་བུ་དང་། ། རྔ་མོ་བོང་བུའི་རྟུག་པ་ནི། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ནི་ཤིང་བུ་ཡིན། ། ཨོཾ་སརྦ་དུཥྚ་ཨུ་པ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚིཾ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱས་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཾ་ཀ་ར་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་གི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧཱུཾ། གྲྀ་ཧྣ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀ་ཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀ་ཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བིདྱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ། མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། འབར་བའི་དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་ན་ནི། ། ཆུ་ཡི་མེ་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། ། དུང་དང་ཀུནྡ་ཟླ་བ་བཞིན། ། སྤྱན་གསུམ་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་འཆང་། ། ཕྱག་བཞི་གཡས་དབྱིག་མི་འཇིགས་དང་། ། གཡོན་པ་བགྲང་ཕྲེང་སྤྱི་བླུགས་འཛིན། ། དཀར་དང་རྒྱན་ཅན་ཚངས་སྐུད་ཅན། ། ལུས་ཀུན་གྱི་ནི་ཡན་ལག་ལས། ། བདུད་རྩི་ཡི་ནི་རང་བཞིན་གྱི། ། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་རབ་འཕྲོ་བ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་བསམ་པར་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་འབར་བའི་དབུས་སུ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པའི་མེ་ལྷ་སྤྱན་གསུམ་པ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན། ཕྱག་གཡས་པ་དག་ན་དབྱིག་པ་དང་མཆོག་སྦྱིན་འཛིན་ཅིང་།

Having cut and chopped [the wood], one should perform the fire offering for the sake of wrathful rites. For the fire offering of pacification, one should use sacrificial wood, aśvattha wood, and so forth. For the fire offering of enrichment, one uses sticks of wood. For the rite of power, sticks of wood that are oily, sour, and flowering are auspicious. For wrathful rites, sticks of wood that are hot, thorny, and foul-smelling, as well as wood from charnel grounds, and the dung of camels and donkeys, are the sticks to be used. Oṃ sarvaduṣṭopaśāntiṃ kuru svāhā. This is the mantra for pacification. Oṃ vajrapuṣṭiṃ svāhā. This is the mantra for enrichment. Oṃ vajrasaṃkaraya svāhā. This is the mantra for power. Oṃ sumbhani sumbha hūṃ | gṛhṇa gṛhṇa hūṃ | gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ | ānaya ho bhagavān vidyārāja hūṃ | māraya hūṃ phaṭ. This is the mantra for wrathful rites. In the center of the blazing [fire], the characteristic of the water-fire [deity] is like a conch, a kunda flower, or the moon. He has three eyes and wears a topknot of matted hair. He has four arms; in his right hands he holds a staff and the gesture of fearlessness, and in his left hands he holds a rosary and a water-pot. He is white, adorned, and wears the sacred thread. From all the limbs of his body, white rays of light, which are the nature of nectar, radiate intensely. One should visualize him for the rite of pacification. Likewise, in the center of the blazing [fire], upon the maṇḍala of earth, from the syllable laṃ arises the fire deity of enrichment, who is three-eyed, has a topknot of matted hair, and in his right hands holds a staff and the gesture of supreme generosity.

གཡོན་པ་དག་ན་བགྲང་ཕྲེང་དང་སྤྱི་བླུགས་འཛིན་པ། སེར་པོའི་རྒྱན་དང་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་པ་འཆང་ཞིང་འོད་ཟེར་སེར་པོ་འཕྲོ་བ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་སྟོབས་དང་། གྲགས་པ་དང་། བཀྲ་ཤིས་པ་རབ་ཏུ་འགེངས་པ་རྒྱས་པ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འབར་བའི་དབུས་སུ་རཾ་ལས་བྱུང་བ་དབང་གི་མེ། ཉི་མ་གཞོན་ནུ་ལྟར་དམར་བ་འོད་ཟེར་དམར་པོ་འཕྲོ་བ། སྤྱན་གསུམ་པ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་བཞི་པ་གཡས་ན་དབྱུག་ཐོ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ། གཡོན་ན་ཞགས་པ་དང་སྤྱི་བླུགས་འཛིན་པ། དམར་པོའི་གོས་དང་རྒྱན་འཆང་ཞིང་ཕྲེང་བ་དང་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་པ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་པ་འཆང་བ། ། དབང་ལ་འདོད་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འབར་བའི་དབུས་སུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་དུ་བའི་མདོག་ཅན། སྤྱན་གསུམ་པ་ཟུར་གྱིས་གཟིགས་པ། སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་ཤིང་སྤྱན་དམར་བ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་བཞིན་བསྙེར་བ། འཁྲུགས་ཤིང་ཆེར་འཇིགས་པ། རྒྱན་ནག་པོས་བརྒྱན་ཅིང་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་པ་འཆང་བ། འོད་ཟེར་ནག་པོ་འཕྲོ་བས་སྲིད་པ་གསུམ་ཁྱབ་པ་ཕྱག་བཞི་པ། ཕྱག་གཡས་ན་དབྱུག་ཐོ་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་ན་ཞགས་པ་དང་སྤྱི་བླུགས་འཛིན་པ། རླུང་གི་མེ་མངོན་སྤྱོད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུས་བཀྲུ་དྲི་ཞིམ་བྱུག། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རྒྱན་བགོས་ཏེ། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་དབང་། ། གསད་པ་ཡི་ནི་ལས་རྣམས་ལ། ། ཇི་ལྟར་ལས་དང་རྗེས་མཐུན་པར། ། བློ་ལྡན་གྱིས་ནི་སྔོན་བཞིན་བརྗོད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བརྩོན་པས། །

In his left hands, he holds a rosary and a water-pot. He wears yellow ornaments and a sacred thread, and emits yellow rays of light. One should meditate on him as the one who completely fills all sentient beings without exception with power, fame, and auspiciousness—this is the meditation for enrichment. Likewise, in the center of the blazing [fire], from the syllable RAṂ arises the fire of power, red like the morning sun, emitting red rays of light. He has three eyes, a topknot of matted hair, and four arms. In his right hands, he holds a staff and a hook; in his left hands, he holds a noose and a water-pot. He wears red garments and ornaments, is anointed with garlands and perfumes, and wears a sacred thread. One who desires power should meditate on him in this way. Similarly, in the center of the blazing [fire], upon a wind mandala, from the syllable RAṂ arises a fire the color of smoke. He has three eyes and glances askance. His yellow hair is bristling upward; he is extremely wrathful with red eyes, bared fangs, and a furrowed brow. He is turbulent and very terrifying, adorned with black ornaments and wearing a sacred thread. Emitting black rays of light that pervade the three worlds, he has four arms. In his right hands, he holds a staff and a sword; in his left hands, he holds a noose and a water-pot. This is the meditation for the fire of the wind for wrathful activities. Then, having bathed the body and applied fragrant unguents, and having donned whatever ornaments are desired: for the activities of pacifying, enriching, and likewise power, and for the activity of slaying, the wise one should speak as before, in accordance with the respective activity, while striving for the benefit of all sentient beings.

ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྔོན་བཞིན་དུ། ། སྔགས་པ་ཡིས་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་མངོན་ཕྱོགས་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་བྱང་དུ་ཡིན། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཡིན། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་ལ་འདུག་ནས། ། ལས་བཞི་པོ་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་ནས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་དགུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པའི་ཆུ་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་བླངས་ནས་བསྐོར་ཞིང་བསང་གཏོར་ལན་གསུམ་གྱི་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་གཙང་ཞིང་སྐམས་པའི་རྩྭ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་ཤིང་ལ་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་མེ་རབ་ཏུ་སྦར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭཱ་ལ་ཛྭཱ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦར་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་སོ། ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བརྗོད་པ་བཞིན། ། ཐབ་ཁུང་དབུས་སུ་དེ་བསམས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲང་བ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱ་བ་ཡིན། ། གཡས་པ་མི་འཇིགས་རྒྱ་བྱས་ཏེ། ། མཐེ་བོང་གིས་ནི་སྲིན་ལག་གི། ། རྩ་བའི་ཚིགས་ལ་རེག་བྱས་ཏེ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། མེ་འགུགས་པ་ཡི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཚུར་གཤེགས་ཚུར་གཤེགས་མགོན་པོ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་བླ་མེད་ལས་བླ་མེད། ། དགང་བླུགས་འདི་ནི་བཞེས་ནས་སུ། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་སྤྱན་དྲངས་པ། ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས། བྱིན་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་བཞག་ལ།

One should perform all activities as desired. The practitioner of mantra should first construct the protection wheel as before. Facing the east, and likewise the north, facing the west, and likewise the south—one should perform the four activities while seated in the appropriate manner for pacifying and so forth. Then, in accordance with the specific activity, one should summon the external fire. Taking water with the tip of a kuśa blade, one should sprinkle it three times while circling the fire while reciting the mantra of Vajrayakṣa. Following that, one should kindle the fire using a fan and wood together with clean, dry grass. "Oṃ vajra jvāla jvāla hūṃ" is the mantra for kindling. "Oṃ vajrayakṣa hūṃ" is the mantra of Vajrayakṣa. Just as the samayasattva was described, one should visualize him in the center of the hearth and invite the jñānasattva with mantra and mudrā. Forming the mudrā of fearlessness with the right hand, one should touch the base joint of the ring finger with the thumb and invoke him again and again. This very mudrā is the supreme means for summoning the fire. "Come, come, O Great Protector! Unsurpassed by the unsurpassed Buddhas! Having accepted this ladle of oblation, please remain right here." Then, having invited the Fire God and unified him with the samayasattva, one should offer the water for the feet and so forth, and place him between the two knees.

བླུགས་གཟར་གྱིས་དགང་བླུགས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཡང་དགང་གཟར་ཁེངས་པར་བྱས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་བླུགས་གཟར་བཞག་སྟེ། ལག་པ་གཡས་པའི་མཐེ་བོང་དང་མཐེའུ་ཆུང་སྦྲེལ་ཏེ། ལྷག་མའི་སོར་མོ་ཡུ་བའི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ་མར་གྱི་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་སྔར་བརྗོད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞིང་། ། སྔགས་ཀྱི་བཅུ་ཆས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྲེག་རྫས་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་། བཤོས་གཙང་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རྫོགས་པའི་མཐར་ཨོཾ་ཧྲིཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་མར་གྱི་དགང་བླུགས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གང་བའི་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱ་ཞིང་། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྟོད་ཅིང་ཡིད་ལ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ་བཟོད་པ་གསོལ་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་མུཿཞེས་བརྗོད་དེ་སྟེང་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་བྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ནས། སྤྲུལ་པའི་མེ་ནི་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་ཕུལ་བྱས་ནས། ། བསྲེག་རྫས་ལྷག་མ་བསྲེག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གང་བའི་དགང་བླུགས་དབུལ་ཏེ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཡིད་ལ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། བཟོད་པར་གསོལ་ལ། ཛ་ཧི་ཛ་ཧི་ཞེས་བྱ་བས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། །

One should offer three full ladles with the dguṅ blugs (offering ladle) using the mantra of union with all the Buddhas. Furthermore, having filled the dguṅ gzar (offering spoon), place the blugs gzar (pouring ladle) on top of it; join the thumb and little finger of the right hand, place the remaining fingers upon the handle, and offer the full ladle of clarified butter. Then, perform the fire offering (homa) with all the ritual substances using the previously mentioned mantra, and perform the fire offering with one-tenth of the mantra count. Thereafter, offer the burnt offerings, flowers, and so forth, as well as the pure food (bshos gtsang) and so forth. At the conclusion, one should increase the splendor by offering twenty-one full ladles of clarified butter with the mantra oṃ hrīḥ. Following that, offer the full ladle and present the drinking water (argha) and so forth. Then, having offered praise and requested the desired accomplishments (siddhi), ask for forgiveness and say oṃ vajra muḥ, requesting the deities to depart. *Oṃ, you have accomplished all the welfare of sentient beings; Grant the appropriate accomplishments. Having departed to the realm of the Buddhas, Please return once again.* Having requested the departure of the wisdom beings (jñānasattva), make offerings to the emanated fire, present the cleansing sprinklings (bsang gtor) and so forth, and burn the remaining burnt offerings. Then, offer the full ladle and present the drinking water and so forth. Following that, request the desired accomplishments, ask for forgiveness, and request the departure with the words jahi jahi.

སྔོན་དུ་བརྗོད་པའི་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཨཱ་རལླི་ཧོཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། འདི་ཡི་མཐར་ནི་ཚོགས་འཁོར་ལོ། ། སྔགས་པ་ཡིས་ནི་བྱ་བ་སྟེ། ། བསྡུས་པས་དངོས་གྲུབ་ཀུན་འགྲུབ་པ། ། ཅུང་ཟད་བདག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཉིན་རེའམ་ནི་ཟླ་བ་རེ། ། ཡང་ན་ལོ་རེ་དག་ཏུ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་སྟོན་མོར་ལྡན་པ་ལ། ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཤེས་པ་ཡི། ། རང་གི་སློབ་མ་བླ་མར་བཅས། ། དམ་ཚིག་དབུས་སུ་མདོར་བསྡུ་སྟེ། ། པདྨ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདི། ། ཐོག་མར་རིམ་བཞིན་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། འབྱུང་པོ་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་གཏང་། ། ཀུན་ཀྱང་དམ་ཚིག་བདག་ཉིད་ཅན། ། རང་རང་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན་བྱས་ཏེ། ། དུས་མིན་ཡིད་ཀྱིས་བརྟགས་ནས་ནི། ། དེར་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འདུག། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་དེ་བཞིན་མེ། ། དྲི་དང་ཕྲེང་བ་ན་བཟའ་དང་། ། ཇི་ལྟར་དམིགས་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་དབུལ་བར་བྱ། ། རིམ་བཞིན་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། རང་ཁ་འདམ་སྐྱེས་ཐབ་ཁུང་དུ། ། ལག་པ་བླུགས་གཟར་ཐ་སྙད་ཀྱིས། ། སྣོད་ལས་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱ། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་སྦྱིན་སྲེག་གིས། ། ལྷག་པའི་ལྷ་ནི་ཡིད་འོང་བ། ། དགའ་ཞིང་བདེ་བས་སྤྲོ་བ་ཡིན། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་མཉེས་པར་བྱ། ། སྣོད་ནི་ཨ་ཡིས་ཁེངས་བྱ་སྟེ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་སོ་སོར་དབུལ། ། བླ་མ་ལ་གུས་དད་ཅིང་སྒྲིན། ། ཐམས་ཅད་ཡིད་འོང་བཟོད་ལྡན་ཞིང་། ། ཐམས་ཅད་མཚུངས་པར་ཁྲིམས་ལྡན་པའི། ། སློབ་མ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེར་འདོད། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཀུན་གྱིས། ། སྤྱོད་ལམ་ལ་ནི་མཉམ་གཞག་སྟེ། །

In accordance with the sequence previously described, one should offer the bali with the mantra Āralli Hoḥ. At the conclusion of this, the practitioner should perform the gaṇacakra. I shall briefly describe how, by means of this summary, all siddhis are accomplished. Whether daily, monthly, or annually, the gaṇamaṇḍala should be performed as a diverse feast. One’s own disciples, together with the guru, who understand the samaya vows, should be gathered in the center of the samaya. First, one should meditate in sequence upon this lotus of great bliss. Offer the bali to the elemental spirits (bhūtas). All of them, possessing the nature of samaya and endowed with their respective mudrās, should sit in order there, having mentally visualized the improper [times]. One should present flowers, incense, and likewise fire, perfumes, garlands, and garments, as well as whatever food and drink have been envisioned. Having performed the offerings in sequence, one should offer the filling and pouring from the vessel into the lotus hearth of one’s own mouth, using the hands as the ritual ladles. Through the inner homa, the supreme deity becomes delightful, joyful, and inspired by bliss; one should please them with all things. The vessel should be filled with the syllable A, and the wise should offer it individually. The disciple who is respectful and faithful toward the guru, diligent, pleasing in every way, patient, and equally disciplined in all respects, is desired as the karmavajra. In this way, all the yogins, remaining in meditative equipoise during their conduct, [should proceed].

སྐམ་པར་གྱུར་ཀྱང་བརྒྱ་ལམ་ཡང་། ། སྣོད་ནི་སྐམ་པར་མི་བྱའོ། ། འཐབ་པ་དང་ནི་སྨོད་པ་དང་། ། ཀུ་ཅོའི་སྒྲ་ནི་འཇིགས་པ་དང་། ། ཤིན་ཏུ་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ། ། ཚོགས་ཀྱི་དབུས་སུ་མི་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་བཀའ་མིན་པར། ། གླུ་དང་གར་ནི་མི་བྱ་ཞིང་། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་ཡིས། ། གང་ལ་བཀའ་གནང་བྱིན་གྱུར་ན། ། དེ་ཡིས་མྱུར་དུ་དགོངས་པ་ནི། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་སྦྱིན་བྱ། ། བརྡ་དང་བརྡ་ཡི་ཐ་སྙད་ནི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་སྤྱོད་བསྡུས་ལས། ། འཕགས་པ་ལྷ་ཡིས་བྲིས་པ་ཡིན། ། བཅོམ་ལྡན་དཔལ་ལྡན་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། བློ་བཟང་མ་ཡི་བཀའ་ཡིས་རྗེས་བཟུང་བས། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་དོན་རྣམས་བསྟན་པ་ཡིན། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་ལས་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བར་ཤོག། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ། མཁའ་འགྲོ་མ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་སྐྱེད་མ་ཞེས་བྱ་བ། ཁ་ཆེའི་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ལ་མཁས་པ་དཔལ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་ཨུ་རྒྱན་དུ་སྦྱངས་པ། ། མཁས་པ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། སྐད་བསྒྱུར་གཉན་བན་བསོད་དེ་ཡིས། ། བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ནས་གཏན་ལ་ཕབ། ། དཔལ་ལྡན་མཉམ་སྦྱོར་རྒྱུད་ཆེན་གྱིས། ། དགེ་བ་ཤེལ་སྒོང་ལྟར་ཐོབ་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སར་གནས་ཤོག། ། །

Even if one has become dry, one should never let the vessel dry out. One should not engage in fighting, disparagement, clamor, or fear, nor should one act with extreme pride in the midst of the assembly. Without the command of the master, one should not perform song or dance. If the leader of the gaṇacakra grants permission to anyone, that person should quickly fulfill the intention by bestowing the command of the Sugata. The practitioner should understand the signs and the terminology of signs; this was written by Āryadeva in the Caryāmelāpaka in great detail. Through the command of the glorious and venerable Ratnavajra and the noble mother Blo bzang ma, the various meanings have been shown. May sentient beings be liberated from the extreme terrors of existence. This concludes the Maṇḍalavidhi of the Śrī-sarvabuddhasamāyoga-ḍākinījālasaṃvara, the king of tantras, titled "The Producer of Happiness for All Sentient Beings," composed by the great Kashmiri scholar, the glorious Ratnavajra, who is learned in the entirety of the knowable. It was translated, edited, and finalized by the scholar Jñānavajra, who was trained in glorious Oḍḍiyāna, and the translator Gnyan ban Söde. Through the virtue obtained from this great Śrī-samāyoga-tantra, may [all beings] abide on the level of a Vajradhara, like a crystal sphere.