An Explanation of the Meaning of the Tantra of the Glorious Ḍākinījālaśaṃvara, The Union of All the Buddhas

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་སརྦ་བུདྡྷ་ས་མ་ཡོ་གི་ཌཱ་ཀི་ནཱི་མཱ་ཡཱ་ཤམྦཱ་ར་ཏནྟྲཱ་རྠོ་ད་རོ་ཊཱི་ཀཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་རིགས་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་རིན་པོ་ཆེ། ། ཐམས་ཅད་འབྱུང་གནས་གཉེན་གྱུར་མ་འདྲེས་ལས་མཛད་ཉི་མའི་འོད། ། གཉིས་མེད་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ལས་བྱུང་བརྒྱ་རྩ་ཉི་ཤུ་བརྒྱད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་སྤྲོས་གྲངས་མེད་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། རྒྱུད་རྒྱལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་ཡི། ། དངོས་པོ་དེ་ཉིད་གསལ་བྱེད་དགོངས་མཛད་རྣམ་སྟོན་རྗེས་འཇུག་ལ། ། མཚོན་བྱེད་རྟོག་པ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་ལེགས་པའི་དོན་བསྡུས་བཅུ་ཡི་གཞུང་། ། ཕྱི་མ་རྟོག་བསྡུས་ལ་སོགས་གསུང་གི་ཚོགས་རྣམས་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་འཛིན་རྗེས་འགྲོ་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་བདག། སྤྲུལ་པས་དོན་མཛད་གསང་བའི་སྒོ་འབྱེད་འཛམ་གླིང་ཉི་མ་རྒྱལ། ། ཉིན་མཚུངས་དབྱེར་མེད་དགོངས་པའི་ཚོགས་དགྲོལ་སངས་རྒྱས་གཉིས་པར་གྲགས། ། མགོན་མཆོག་བརྒྱུད་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་དགྲ་ཡི་ཚོགས་ལས་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་དྲི་མེད་རྒྱུད་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྩ་བའི་རྒྱལ། ། ཡན་ལག་ལྔ་ཡི་ཚུལ་ལྡན་རྒྱ་མཚོ་ལས་བྱུང་རིན་པོ་ཆེ། ། ཚིག་ཟུར་དུ་མའི་སྒྲོན་སྦར་ཆོས་རྟགས་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་བསྒྲུབས་ཏེ། ། བླ་མའི་གསུང་བཞིན་འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ། །

In the language of India: Śrī-sarvabuddhasamayogī-ḍākinī-māyā-śambhara-tantrārthodaraṭīkā-nāma. In the language of Tibet: Dpal sangs rgyas thams cad dang mnyam par sbyor ba mkha' 'gro sgyu ma bde mchog gi rgyud kyi don rnam par bshad pa zhes bya ba (The Explanation of the Meaning of the Glorious Tantra of the Supreme Bliss of the Ḍākinī Illusion: The Union of All Buddhas). Homage to the glorious Vajrasattva! The glorious one, the nature of all families, bodies, and wisdoms, a precious jewel; the source of all, the friend, the unconfused performer of deeds, the light of the sun; born from the non-dual Vajradhara, the one hundred and twenty-eight [deities] emanated from the maṇḍala, the countless deities of the families—may they be victorious! The King of Tantras, the Sarvabuddhasamayoga-Ḍākinīmāyā, clarifies the reality of things; to the one who intends and reveals the realization for followers, the forty-two conceptualizations that illustrate it, and the text of the ten summaries of the excellent meaning—may the collection of the subsequent conceptual summaries and so forth be victorious! Holder of the minds of the Victors of the three times, the follower, the Lord of Secret Vajra; acting for the benefit of beings through emanations, the opener of the secret door, the Sun of Jambudvīpa; equal to the day, the one renowned as the Second Buddha who unravels the assembly of inseparable intentions—homage to the supreme protectors of the lineage; may they be victorious over the hosts of enemies! The essence of the teachings, the root king of all stainless tantras; a jewel arisen from the ocean of the five branches; having lit the lamp of many word-phrases and established it with the four seals of the Dharma, I shall explain it thoroughly according to the Guru’s speech for the benefit of beings.

རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་ཐོག་མར་རབ་སྤྲུལ་ནས། ། སྣོད་བཅུད་བརྟན་གཡོ་དངོས་པོ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེས་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་མཛད། ། སྐལ་ལྡན་རྗེས་འཇུག་ལྷ་ཚོགས་གཟུང་བྱའི་ཕྱིར། ། སྔོན་བྱུང་སྟོན་པའི་དགོངས་མཛད་རྗེས་མཐུན་པར། ། མཚོན་ཆའི་རྒྱུད་དོན་གསལ་བར་བསྟན་དགོངས་ནས། ། རི་རབ་རྩེ་མོར་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་སྤྲུལ་ཞིང་། ། དང་པོའི་རྒྱུད་ཆེན་ལ་སོགས་རིམ་བཞིན་དུ། ། དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་རིམ་བཞིན་བཤད། ། གསང་བའི་བདག་པོ་ལ་སོགས་སྐལ་ལྡན་གྱིས། ། རྒྱལ་བའི་ཐུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་རྒྱ་མཚོའི་བཅུད། ། རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་མཛད་ཅིང་། ། དགོངས་དོན་སོ་སོའི་ལས་གཞུང་མཐུན་པ་བཞིན། ། ལེགས་བསྡུས་མཚོན་བྱེད་ཚིག་གི་གཞུང་བཀོད་དེ། ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་དོན་ཡུན་རིང་གནས་པའི་ཐབས། ། སྤྲུལ་སྐུ་ཉི་མས་འཛམ་གླིང་གསལ་མཛད་ནས། ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱིས་འཛམ་གླིང་འདུལ་བའི་དུས། ། བློ་དམན་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་བཀོད་བྱས་ཀྱང་། ། རང་གི་དེ་ཉིད་ངེས་དོན་གསལ་མ་མཐོང་། ། མ་འོངས་བློ་མཆོག་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྤྲུལ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་མཆོག། དགོངས་པའི་དབང་གིས་རྨོངས་པ་འདུལ་བའི་ཚུལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཕྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་རབ་སྣང་མཛད། ། མགོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསླབ་བྱ་སྟེ། ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་གཞུག། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་གྱིས་བསྒྲུབ་དོན་གསལ། ། གདུལ་བྱ་དག་པའི་ཚོགས་རྣམས་གྲོལ་བར་མཛད། ། ཡུན་རིང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གནས་བྱའི་ཕྱིར།

Vajradhara, the essence of all Victors, having emanated at the beginning of the Fortunate Aeon, manifested the maṇḍala of compassionate emanations in order to purify the phenomena of the environment and its inhabitants, both stable and moving. To guide the fortunate followers and the assembly of deities, and in accordance with the intention of the Teacher of the past, he intended to clearly reveal the meaning of the Vajraśekhara Tantra. Having emanated the maṇḍala upon the summit of Mount Meru, he sequentially explained the great primordial tantra and so forth, as well as the stages of pure yoga and so forth. The fortunate ones, such as the Lord of Secrets, categorized the essence of the ocean of the Victors' heart-intention into extensive, intermediate, and concise versions. Having composed the textual treatises of expressive words that skillfully summarize the respective ritual manuals in accordance with their intended meaning, they established the means for the Victors' intention to endure for a long time. When the emanation-body sun illuminated the world of Jambudvīpa and the time came to discipline the world through the three baskets of scripture, although those of lesser intellect were established on the path of the noble ones, they did not clearly perceive the definitive meaning of their own suchness. In order to liberate those of supreme intellect in the future, the emanated Bodhisattva of supreme intelligence, through the power of his intention, displayed the wheel of the miraculous maṇḍala as a means to subdue the deluded. Following the training of the Protectors, he entered the Śrī Sarvabuddhasamāyoga; he clarified the purpose of accomplishing the secret maṇḍala in stages and liberated the assemblies of pure disciples. In order to ensure that the secret vehicle remains for a long time—

། སྤྲུལ་པའི་བྱང་སེམས་སྨེ་ཁྲོ་རྒྱལ་པོ་ལ། ། གསང་བ་དམ་པའི་མན་ངག་རབ་བཀྲོལ་ཞིང་། ། རྣལ་འབྱོར་དོན་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གདམས་པ་མཛད། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་འདས་ཕྱི་མའི་དུས་ཞིག་ཚེ། ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་གསང་འཛམ་གླིང་གནས་སུ་ཤར། ། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་སྤྱན་དྲངས་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། དགའ་ཞིང་གུས་བསྟོད་ལེགས་བལྟས་བརྡ་མ་འཇལ། ། ཐུགས་རྗེས་འབྲེལ་ཤུགས་གསང་སྔགས་འཛིན་པར་གྲགས། ། དམ་པར་གཟུང་སྟེ་གླེགས་བམ་གཟིགས་པར་ཞུས། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཐིག་ལེ་སྟོང་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུང་། ། གྲུབ་ཐོབ་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡིས་ལུང་བསྟན་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གཞུང་ལུགས་སྣ་ཚོགས་མཐའ། ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདམས་ངག་ཇི་བཞིན་པ། ། མི་འགལ་ལེགས་པར་བསྡུས་ཤིང་རབ་བཀྲོལ་ཏེ། ། འགྲེལ་དང་བསྡུས་དོན་སྒྲུབ་ཐབས་མང་དུ་བསྟན། ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱིས་རྒྱུད་མང་བཤད་མཛད་ཅིང་། ། རྗེས་མཐུན་རྣམ་པར་བཤད་པས་འདི་ཅི་དགོས། ། དམ་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམ་བཀོད་རྟོགས་དཀའི་དོན། ། རྒྱ་ཆེའི་དོན་མང་ཚིག་ཉུང་བསྡུས་པ་དང་། ། ཅུང་ཞིག་གསལ་བར་བྱས་ཏེ་དམ་པའི་གཞུང་། ། འདི་ལ་ཉེས་པའི་སྐྱོན་སོགས་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། སྙིགས་མ་ལྔ་དུས་ཉོན་མོངས་རླབས་འཁྲུགས་པ། ། ཚེ་ཐུང་བརྩོན་ཞེན་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཅན། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་འཇུག་ཅིང་དོན་མེད་པ། ། རྗེས་སུ་གཟུང་ཕྱིར་བཀའ་ཡི་གསང་དོན་དགྲོལ། ། གང་ཞིག་དགོས་འབྲེལ་ཡན་ལག་མ་ཚང་བ། ། དེ་ནི་ལེགས་པར་བརྩམས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། གང་ཞིག་བཤད་པའི་ཡན་ལག་ཟུར་ཉམས་པ། ། དེས་ནི་རྒྱུད་དོན་གསལ་བར་སྟོན་མི་ནུས། ། གང་ཞིག་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་པ་རྨོངས་པ་ལ། །

To the emanated Bodhisattva King Me-tro, he thoroughly explained the sacred secret pith instructions and gave them as advice for the sake of yogis. When the emanation body passed away, at a later time, the secret word of the Victor appeared in the land of Jambudvīpa. Invited to the royal palace and honored with offerings, he was joyfully and respectfully praised; yet, though he gazed well, he did not understand the symbolic signs. Through the force of a compassionate connection, he became renowned as a holder of the Secret Mantra. Treating him as a holy being, he requested to see the volumes. The text of the Gyu-trul Thig-le Tong-pa maṇḍala was prophesied by the accomplished siddhas and the supreme deity. Having properly condensed and thoroughly explained the various systems of the Vajrayāna according to the instructions of the holy ones without contradiction, he taught many commentaries, summaries, and sādhanas. One might ask: "Since all the Victors have already explained many tantras, and there are commentaries that accord with them, what is the need for this?" The meaning of the holy scriptures, though well-arranged, is difficult to realize. By condensing the vast and manifold meaning into few words and making it slightly clearer, what fault or defect could there be in this holy scripture? In this age of the five degenerations, when the waves of afflictions are turbulent, when life is short, and when people are attached to their own tenets, engaging in all manner of meaningless activities—to care for such beings, I have unraveled the secret meaning of the Word. Whatever lacks the complete branches of the necessary connection is not well-composed. Whatever explanation lacks the essential branches cannot clearly reveal the meaning of the tantra. For those who are deluded regarding the view, meditation, and conduct, [this is necessary].

དེས་ནི་ཡང་དག་བདེན་དོན་མི་མཐོང་སྟེ། ། གང་ཞིག་ལམ་གཉིས་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བྲལ། ། དེས་ནི་ལེགས་བཤད་འབྲས་བུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། བརྗོད་བྱ་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པར་བཞུགས། ། བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། སངས་རྒྱས་མཉམ་སྦྱོར་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ། ། རྒྱུད་དོན་སྟོན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ། ། སྐུ་གསུམ་གཉིས་མེད་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་བཞུགས། ། བརྗོད་པ་གཞུང་ཚོགས་ཚིག་གི་ཚོགས་རྣམས་ཏེ། ། རྩ་རྒྱུད་ཆེན་པོའི་དོན་ཚོགས་རྣམས་བསྡུས་པ། ། ཕྱི་མའི་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། གསལ་བར་སྟོན་པའི་རྟོག་པ་བཅུ་བདག་ཉིད། ། རྒྱུད་བཞིའི་གཞུང་ཚད་ཁྲི་ལས་བརྒྱ་སྟོང་ལྷག། བཤད་རྒྱུད་ལ་སོགས་གྲངས་ཀྱི་འབུམ་སྡེར་གྲགས། ། དེ་ལྟར་བསྟན་ཀྱང་ལས་སུ་བྱ་བ་ལ། ། དགོས་མེད་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ལས་རྣམས་བསྡུས་བསྒྲུབ་བྱ་བ་གང་ཡང་རུང་། ། བསྟན་བཅོས་ལ་སོགས་བཤད་པའི་རྒྱུད་དག་ལ། ། ཇི་སྲིད་དགོས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་སྨྲས་པར། ། དེ་སྲིད་སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་འཇུག་པར་བྱེད། ། དགོས་པ་བདག་གཞན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཤིང་། ། དེ་ཉིད་ལམ་ཞུགས་འཇིག་རྟེན་ལས་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཡང་དགོས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ། ཚོགས་གཉིས་ཐབས་ཤེས་ལས་བྱུང་འབྲས་བུའོ། ། འབྲེལ་པ་དང་པོ་མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་ཚུལ། ། གཉིས་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཐབས་དང་ཐབས་བྱུང་ཚུལ། ། ཁྱད་པར་དགོས་དོན་རྒྱ་མཚོ་འཁྲུགས་འདྲ་ལ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ཡན་ལག་ཚང་བས་བདུད་རྩི་བཏོན། ། རིན་ཆེན་སྣོད་བཟང་ལེགས་བཅས་འགྲོ་ལ་སྤེལ། །

By that, the true reality is not seen; Whoever lacks the branches for accomplishing the two paths, Will not achieve the fruit of the well-spoken [teachings]. The subject matter abides equal to the limits of space. The glorious Vajrasattva of the Fortunate Aeon, The body of great bliss, method and insight, The Buddha-Saṃpuṭa, Ḍākinī-Māyā-Sukha, The non-dual mode that reveals the meaning of the tantras, Abides as the essence of the non-dual three bodies. The expression consists of the collection of words and texts, A compendium of the meanings of the great root tantra, Clarified by the "Later of the Later" and so forth, The nature of which is the ten conceptualizations. The extent of the four tantras is over a hundred thousand, Renowned as the "Hundred Thousand Sections" including the explanatory tantras. Even if taught in such a way, a person without need Will not engage in the practice. Whatever activity is to be accomplished in brief, As long as the purpose of the treatises and explanatory tantras Has not been stated, how could any person engage? The purpose is to enter the maṇḍala for oneself and others, And having entered that path, to accomplish the mundane. The further purpose is the siddhi of Mahāmudrā, The fruit arising from the two accumulations, method and insight. The first connection is the manner of the signified and the signifier; The second is the manner of cause and effect, method and that which arises from method. Regarding the ocean-like, turbulent purpose of the specific meaning, The complete branches of the sādhana extract the nectar, And distribute it to beings in excellent, precious vessels.

ནད་མང་ཟུག་རྔུ་རབ་སེལ་བདེ་ལ་བཀོད། ། ཡན་ལག་དཔེ་དོན་ཉེས་པའི་སྐྱོན་བསལ་ཞིང་། ། ལུང་དང་མན་ངག་གཏན་ཚིགས་མཐུན་པས་བསྒྲུབ། ། དཔེ་ཡི་འཐད་པ་གནས་སྐབས་དབྱེ་བས་བདུན། ། དོན་ཚོགས་བཤད་པའི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཉེས་པའི་སྐྱོན་ཚོགས་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་བསྟན། ། རྒྱུད་ལུང་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་རྗེས་འགྲོ་རྣམས། ། མན་ངག་སྦས་པ་གསུམ་འབྱིན་བརྡས་དགྲོལ་ཞིང་། ། གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་ཚད་མས་ལེགས་བསྒྲུབས་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་གཟུགས། ། ཡན་ལག་ཀུན་གྱི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་དབབ། ། དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་དོན་སྣང་གསལ་བྱེད་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ཚིག་གིས་རྣམ་པར་དགྲོལ་བྱ་སྟེ། ། མུ་སྟེགས་སོགས་སྦས་གསང་བའི་བརྡ་དོན་ནི། ། སྒྲ་ཚད་རྟོག་གེའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་མིན། ། དེ་ལྟར་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་དོན་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བ། ། བཤད་རྒྱུད་ཆ་མཐུན་སོགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་བརྒྱུད་པའི་གདམས་ངག་(ལགས་,ལེགས་)བཙལ་བས། ། ངེས་པའི་ཀློང་བསྐྱེད་ཐག་བཅད་རྟོགས་པར་བྱ། ། དེ་དོན་མ་འོངས་འགྲོ་བ་བློ་ལྡན་པ། ། སྒྲུབ་ཐབས་བསྡུས་དོན་འགྲེལ་སོགས་འཐད་པ་ཡིས། ། ལེགས་བརྩམས་རྣམ་པར་བསྡུས་བྱས་ང་ཡི་བཀའ། ། ཡུན་རིང་གནས་ཕྱིར་གུས་པར་གཟུང་བར་གྱིས། ། ཞེས་པས་རྟོགས་དཀའ་བཤད་གསལ་འགལ་བ་གང་། ། གཞན་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། ། ཚིག་གི་ཐིགས་པས་དོན་གྱི་རྒྱ་མཚོ་གསལ། ། དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་སྒྲ་བཞིན་དུ། ། རྣམ་པར་བཤད་པ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། དེ་ནི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །

It thoroughly dispels the pain of many diseases and establishes one in bliss. Having cleared away the faults of the defects through the branches of examples and meanings, it is established through the harmony of scripture, pith instructions, and logic. There are seven divisions of the validity of examples according to their temporary contexts; five branches for explaining the collection of meanings; and the collection of defects is shown to be of eight types. Following the tantras, transmissions, and the Ḍākinī-māyā, the three hidden pith instructions are extracted and decoded through symbols. Having well established them through the specific logic of valid cognition, the form of the precious jewel, which is extremely difficult to examine, is definitively resolved through all the branches. These clarify the appearance of the meaning for yogis; they should be decoded through the words of yoga. The hidden and secret symbolic meanings of the non-Buddhists and others are not understood through the doors of grammar, logic, or dialectics. Thus, from the Ādibuddha Tantra as well: "The meaning of the Secret Mantra tantras is extremely difficult to realize. Having established it through the explanatory tantras, concordant tantras, and so forth, and having sought the instructions of the lineage of suchness, one should generate the expanse of certainty, reach a decision, and realize it." For the sake of future intelligent beings, I have well composed and condensed this summary of the Sādhana through valid arguments. To ensure it remains for a long time, you should hold it with devotion. Thus, whatever contradictions there may be in this clear explanation of what is difficult to realize, and furthermore, in order to exhort those who follow, the ocean of meaning is clarified by the drops of words. Just as the sound is perfectly applied to that very [meaning], what contradiction could there be in this explanation? Through these doors, the yogi enters.

ཚེགས་མེད་ཆུང་ངུས་ཆེན་པོའི་དོན་འགྲུབ་སྟེ། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ལེགས་པར་མཆོད་པ་བཞིན། ། དང་བའི་དད་པས་རབ་བརྩོན་བླང་བར་གྱིས། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ། མཚོན་བྱེད་མཚོན་བྱ་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རེ་ཞིག་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་དཔྱད་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདི་ལ། ། དང་པོ་གླེང་གཞི་འབྲེལ་ཚུལ་གླེང་བསླང་དོན། ། མཚན་(ཀྱི་,གྱི་)སྒོ་ནས་རྒྱུད་དོན་མདོར་བསྡུས་ཤིང་། ། ཡོངས་སུ་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་འབྲིང་དུ་བསྟན། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལེའུ་གསུམ་རྣམས་བསྡུས། ། གཉིས་པས་ལྟ་བ་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་དང་། ། རྟོགས་ཐབས་གཏན་ཚིགས་སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཡི་ཆོས། ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་ཀུན་གྱི་ཕན་ཡོན་ཏེ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་བཞི་པ་བསྡུས་པ་ཡིན། ། གསུམ་པས་གྲུབ་པ་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་དང་། ། དོན་དང་ཐབས་དང་ཁྱད་པར་ཕན་ཡོན་ཏེ། ། ཐུན་མོང་མཆོག་གི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་བསྟན། ། དེས་ནི་ལྔ་པའི་ཚིག་དོན་བསྡུས་པའོ། ། བཞི་པས་སྤྱོད་པ་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་དང་། ། གང་ཟག་བཞི་ཡི་སྒོ་ནས་བདག་གི་དོན། ། གཞན་གྱི་དོན་དང་འབྲས་བུ་ཕན་ཡོན་ཅན། ། རྗེས་འཇུག་སྤྱོད་པས་ལམ་གྱི་ཆོས་ཡིན་ལ། ། མཐར་ཕྱིན་རྒྱལ་བའི་མཛད་བཅས་འབྲས་བུའང་བསྟན། ། དྲུག་པའི་ཚིག་དོན་རྣམ་པར་བསྡུས་པའོ། ། ལྔ་པས་རྡོར་སེམས་རྣམ་སྣང་ཧེ་རུ་ཀ། གར་དབང་ཉི་མ་རྟ་མཆོག་རོལ་པ་ཡིས། ། དབུགས་དབྱུང་རྔུབ་པ་བསྡུས་པའི་སྒོ་རྣམས་ནས། ། ཁྱད་པར་གླེང་གཞི་སྔོན་བྱུང་དགོངས་མཛད་དང་། ། རྗེས་འཇུག་ཏིང་འཛིན་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཐབས། །

With little effort, the great purpose is accomplished, just as a precious jewel is properly honored. Therefore, with pure faith and great diligence, you should take it up. The summarized meaning is twofold: by way of the signifier and the signified, and by way of the tantra. First, the words are to be analyzed: in this tantra that summarizes one side, the first [chapter] presents the introductory setting, the manner of connection, and the purpose of the introduction; it summarizes the meaning of the tantra by way of its title and teaches the objects to be fully known in a medium way, condensing the three chapters of the Root Tantra. The second [chapter] teaches the general characteristics of the view, the logic of the methods of realization, the dharma of the four modes of conduct, and the benefits of the ground, path, and fruit; it is a summary of the fourth chapter of the Root Tantra. The third [chapter] teaches the general characteristics of accomplishment, the meaning, the methods, and the specific benefits, showing the two divisions of the common and the supreme; this is the summary of the meaning of the fifth chapter. The fourth [chapter] teaches the general characteristics of conduct, the benefit for oneself by way of the four types of individuals, the benefit for others, and the benefits of the result; it teaches the dharma of the path through the conduct of followers, as well as the result of the Victor’s final deeds; this is the summary of the meaning of the sixth chapter. The fifth [chapter] teaches through Vajrasattva, Vairocana, Heruka, Lokeśvara, Sūrya, and Hayagrīva; through the doors of the summarized inhalation and exhalation, it teaches the specific introductory setting, the former events and the intended meaning, and the methods for practicing the samādhi of followers.

རྟོག་པ་དྲུག་གི་ཚིག་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། ། དྲུག་པས་ཚོགས་འཁོར་བཤད་པར་ཞལ་བཞེས་ཤིང་། ། ལྷ་ཡི་མཚན་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་འཁོར་རྗེས་སུ་འགྲོ། ། སློབ་མའི་བྱ་བ་ཕྲིན་ལས་འབྲས་བུ་བསྡུ། ། ཞོར་ལ་རྟེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དམ་ཚིག་དང་། ། བཅུ་གསུམ་པ་ཡི་ཚིག་དོན་བསྡུས་པ་ཡིན། ། བདུན་པས་གཟུགས་བརྙན་མདོར་བསྟན་འདོད་པ་ཡི། ། ཕུན་ཚོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་འཇུག་པའི་ལས། ། དབང་བསྐུར་རྫས་ཀྱི་མཚན་མ་སོ་སོའི་རྒྱ། ། རྗེས་འཇུག་ཞར་ལ་འཕྲོས་ཚོགས་བསྡུས་པ་ཡིན། ། བརྒྱད་པས་མཆོད་པ་མདོར་བསྟན་རྒྱས་པའི་ལམ། ། ཕྱག་འཚལ་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པ་དང་། ། མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པ་སྟེ། ། རྟོག་པ་ཀུན་གྱི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཡིན། ། དགུ་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ཚོགས། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོ་ག་ཀུན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན། ། དང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་རྒྱས་བཏབ་པ། ། ཏིང་འཛིན་སྒྲུབ་པ་ཀུན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན། ། གཉིས་པ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱས་བརྟན་བྱ་བ། ། དམ་ཚིག་ཏིང་འཛིན་ཕྲིན་ལས་ཡན་ལག་ཡིན། ། གསུམ་པ་བདག་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། ། ཏིང་འཛིན་དམ་ཚིག་དབང་གི་ཡན་ལག་ཡིན། ། བཞི་པ་སྦྱོར་བ་བཞི་ཡི་སྔོན་འགྲོ་བ། ། ལྟ་བ་ཏིང་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཡིན། ། ལྔ་པ་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་བྱ་བ་སྟེ། ། ཚོགས་དང་ཕྲིན་ལས་བསྐྱོད་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། དྲུག་པ་བཞིན་གྱི་འགྱུར་བས་གནས་བྱ་བ། ། མཆོད་བསྟོད་བསྒྲུབ་པ་ཕྲིན་ལས་ཡན་ལག་གོ། ། བདུན་པ་སོ་སོའི་འཇུག་པའི་ཆ་ལུགས་རྒྱ། ། མཆོད་བསྟོད་སྤྱོད་པའི་རིམ་པའི་ཡན་ལག་གོ། །

The meaning of the six conceptualizations is taught in summary: the sixth promises to explain the gaṇacakra, preceded by the characteristics of the deities, followed by the gaṇacakra of merit and primordial wisdom, and concluding with the activities of the disciples and the results. Incidentally, the characteristics of the support and the samaya are the summary of the meaning of the thirteenth. The seventh briefly teaches the reflected image and the activities for entering the maṇḍala of perfect excellence, the signs of the empowerment substances, and their respective seals; the subsequent gaṇacakra is included as a secondary elaboration. The eighth briefly teaches the offerings and the path of expansion: offering by way of homage and mudrās, and offering by way of the mudrās of offering; these are the branches of the ritual for all conceptualizations. The ninth is the collection of the twenty-seven mudrās, which are the branches of all rituals for the object of accomplishment. The first, the sealing with the Great Mudrā, is the branch of all meditative absorptions for accomplishment. The second, stabilizing with the Samaya Mudrā, is the branch of the samaya, meditative absorption, and activity. The third, the blessing of oneself and others, is the branch of the empowerment of meditative absorption and samaya. The fourth, the preliminary to the four applications, is the branch of accomplishing the view and meditative absorption. The fifth, the performance of various applications, is the branch of the movement of the gaṇa and activity. The sixth, abiding through the transformation of the facial expression, is the branch of the activity of accomplishment, offering, and praise. The seventh, the seals of the individual modes of entry, is the branch of the stages of offering, praise, and conduct.

བརྒྱད་པ་སོ་སོའི་ལྟ་སྟངས་འགྱུར་བའི་སྤྱན། ། སྒྲུབ་པ་ཕྲིན་ལས་ཀུན་གྱི་ཡན་ལག་གོ། ། དགུ་པ་ལྕེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་ཚོགས། ། རྒྱས་གདབ་བཟླས་བརྗོད་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་གོ། ། བཅུ་པ་གླུ་འགྱུར་སྐད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྟེ། ། མཆོད་ཅིང་བསྟོད་པའི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གོ། ། བཅུ་གཅིག་སོ་སོའི་ལས་བཞི་བྱ་བ་དག། མཆོད་བསྟོད་ཕྲིན་ལས་རྩོམ་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། བཅུ་གཉིས་གར་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ལས་བྱ་བ། ། སྒྲུབ་པ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཡན་ལག་གོ། ། བཅུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་གླུ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྣམས། ། མཆོད་ཅིང་གསོལ་འདེབས་བསྐུལ་བའི་ཡན་ལག་གོ། ། བཅུ་བཞི་མཆོད་པ་ལྔ་ཡི་རྫས་བཤམ་པ། ། ཚོགས་བསགས་གཟུགས་བརྙན་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། བཅོ་ལྔ་མགྲོན་མཉེས་བར་ཆད་ཞི་བའི་ལས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་ཚོགས་ཕྲིན་ལས་ཡན་ལག་གོ། ། བཅུ་དྲུག་ལྷ་དང་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བ། ། ཏིང་འཛིན་དབང་བསྐུར་བ་ཡི་ཡན་ལག་གོ། ། བཅུ་བདུན་དངོས་གྲུབ་ཤིས་པར་བྱ་བའི་ལས། ། སྒྲུབ་ཚོགས་བདག་དོན་ཕྲིན་ལས་ཡན་ལག་གོ། ། བཅོ་བརྒྱད་ཡི་གེའི་མཚན་མས་མཉེས་བྱ་བ། ། ཚོགས་བསྲུང་བསྒྲུབ་པ་དབང་གི་ཡན་ལག་གོ། ། བཅུ་དགུ་རྣལ་འབྱོར་དོན་རྟོགས་མཚོན་པ་སྟེ། ། དབང་དང་དམ་ཚིག་ཚོགས་བསྒྲུབ་སྤྱོད་པ་ཡིན། ། ཉི་ཤུ་ཟག་མེད་མངོན་ཤེས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། བསྒྲུབ་པ་ཕྲིན་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་རྟགས་སོ། ། ཉི་ཤུ་གཅིག་པ་སྲ་སྲེ་ཡོ་གའི་ལྟས། ། བསྒྲུབ་པ་ཕྲིན་ལས་དབང་གི་ཡན་ལག་གོ། ། ཉི་ཤུ་གཉིས་པ་བདག་གཞན་བསྲུང་བའི་ལས། ། བསྒྲུབ་པའི་ཕྲིན་ལས་རྩོམ་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། ཉི་ཤུ་གསུམ་བཞི་ལྔ་དང་དྲུག་པ་ནི། །

Eighth, the eyes that change their gaze individually are the branch of all accomplishment activities. Ninth, the collection of the essence of Dharma on the tongue is the branch of the ritual of sealing and recitation. Tenth, the various distinctions of melodic song are the distinctions of the activities of offering and praise. Eleventh, the performance of the four individual activities is the branch of initiating the activities of offering and praise. Twelfth, the performance of various dance movements is the branch of the accomplishment feast-circle. Thirteenth, the various types of vajra songs are the branches of offering, supplication, and exhortation. Fourteenth, the arrangement of the substances of the five offerings is the branch of accumulating merit and accomplishing the reflected image. Fifteenth, the activity of pleasing the guests and pacifying obstacles is the branch of the maṇḍala accomplishment and feast activities. Sixteenth, the conferring of empowerment upon the deities and the disciples is the branch of the empowerment of meditative absorption. Seventeenth, the activity of making the accomplishments auspicious is the branch of the accomplishment feast for one’s own benefit. Eighteenth, pleasing [the deities] with the signs of syllables is the branch of the empowerment for protecting and accomplishing the feast. Nineteenth, the symbolization of the realization of the yogic meaning is the conduct of empowerment, samaya, and feast accomplishment. Twentieth, the method for accomplishing untainted clairvoyance is the sign of the maṇḍala of accomplishment activities. Twenty-first, the signs of the srasre yoga are the branch of the empowerment of accomplishment activities. Twenty-second, the activity of protecting oneself and others is the branch of initiating the accomplishment activities. Twenty-third, twenty-fourth, twenty-fifth, and twenty-sixth...

ཕྲིན་ལས་ཕྱོགས་གཅིག་དག་པའི་ཡན་ལག་ཡིན། ། ཉི་ཤུ་བདུན་པ་དངོས་གྲུབ་ལས་དབང་བྱེད། ། ཚོགས་དང་བསྒྲུབ་པ་ཀུན་གྱི་ཡན་ལག་གོ། ། རྟོག་པ་བཅུ་བཞི་པ་ནས་བཞི་བཅུའི་བར། ། རྟོག་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་བསྡུས་པ་ཡིན། ། བཅུ་པ་བསྡུས་དོན་འབྲས་བུ་ཕན་ཡོན་དེ། ། བཤད་པར་དམ་བཅའ་དོན་བཞིན་བཤད་པ་ལ། ། སྦྱོར་ལྡན་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པའི་དོན་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། ཕན་ཡོན་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་མཛད་པར་བཅས། ། རང་ཉིད་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པའི་ཐབས། ། དགྱེས་ཤིང་ཡི་རང་མངོན་པར་བསྟོད་པ་སྟེ། ། མཐའ་མ་རྟོགས་པ་གཉིས་དག་བསྡུས་པའོ། ། འབྲེལ་ཚུལ་གླེང་གཞི་རྒྱུ་སྟེ་ཐོག་མར་བསྟན། ། གླེང་བསླང་རྐྱེན་ཏེ་དེ་ཡི་རྗེས་ལའོ། ། རྟོགས་སླའི་དོན་དུ་མདོར་བསྡུས་འབྲིང་དུ་བྱས། ། རྒྱུད་དོན་སྟོན་པ་གཉིས་མེད་བརྗོད་བྱའི་ཚུལ། ། ལྟ་བ་ཕན་ཡོན་ཤེས་བྱ་གཞི་ཡི་ཆོས། ། ལྔ་པའི་ཁྱད་པར་གླེང་གཞི་དག་དང་འབྲེལ། ། དེ་ཡི་དོན་བཞིན་བསྒྲུབས་པས་གསུམ་པ་སྟེ། ། དེ་དང་རྗེས་མཐུན་སྤྱོད་པས་བཞི་པའོ། ། དགོངས་མཛད་དང་མཐུན་རྗེས་སུ་དཔྱད་དགོངས་པས། ། ཏིང་འཛིན་རིམ་པར་ལྔ་པ་བྱུང་བ་ཡིན། ། སྔོན་འགྲོ་ཚོགས་དབང་དམ་ཚིག་བརྟན་པས་དྲུག། དེ་ཡང་གཟུགས་བརྙན་ལ་བརྟེན་བདུན་པའོ། ། ཀུན་གྱི་ཡན་ལག་མཆོད་པའི་ལས་ཡིན་བརྒྱད། ། ཕྱག་རྒྱ་ཉི་ཤུ་བདུན་གྱི་ཁ་སྐོང་དགུ། དེ་ལྟར་ལམ་ལ་སྤྱོད་པ་བྱས་པའི་མཐུས། ། མཐར་ཕྱིན་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་བཅུ་པས་བསྟན། ། མཚོན་བྱ་དོན་གྱི་འབྲེལ་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས། ། བདག་དོན་སྒྲུབ་དང་གཞན་དོན་སྤྱོད་པའོ། །

The activity is a limb of the single purity; the twenty-seventh governs the power of accomplishments. It is the limb of all feast offerings and practices. From the fourteenth to the fortieth, the twenty-seven conceptualizations are condensed. The tenth is the summary of the result and benefits; having pledged to explain it according to the meaning, there is the application of the mudrās of the dance, the practice according to the meaning of meditating on the maṇḍala, the benefits, results, qualities, and deeds, the method of self-offering and sealing with mudrās, the delight, rejoicing, and manifest praise; finally, the two conceptualizations are condensed. The manner of connection is the introduction, the cause, taught first. The incitement is the condition, following that. For the sake of easy understanding, it is written in a concise and intermediate manner. The way the tantra’s meaning is shown is the non-dual subject matter. The view, benefits, objects of knowledge, and the phenomena of the ground are the distinctions of the fifth, connected with the introduction. By practicing according to its meaning, the third arises; by conduct consistent with that, the fourth. Through the intention and subsequent analysis in accordance with the intent, the fifth, the stages of meditative absorption, occurs. By stabilizing the samaya of the preliminary feast empowerment, the sixth arises; by relying on the reflected image, the seventh. The eighth is the activity of offering, the limb of all. The ninth is the supplement of the twenty-seven mudrās. Thus, by the power of practicing the path, the tenth teaches the final result and so forth. There are two ways of connecting the indicated meaning: accomplishing one’s own welfare and acting for the welfare of others.

གང་ཞིག་སྔོན་འགྲོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལྡན་པས། ། ཤེས་བྱ་དངོས་དངོས་གནས་ལྟ་ཤེས་བྱས་ལ། ། གནས་མཆོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གཞིར་ལྡན་པར། ། གཟུགས་བརྙན་དཀྱིལ་འཁོར་དབང་དང་དམ་ཚིག་དང་། ། ཏིང་འཛིན་ཕྲིན་ལས་སྤྱོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་དག། བདག་གཞན་དོན་གྱི་དབྱེ་བའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས། ། རིམ་པ་གཉིས་སུ་སྦྱར་ཞིང་ཤེས་པར་བྱ། ། ལམ་གཉིས་ཉམས་སུ་བླངས་ཤིང་གོམས་བྱས་པ། ། འབྲས་བུ་མཛད་བཅས་ཡོན་ཏན་སྣང་བ་ཡིན། ། ཁྱུང་ཆེན་མཁའ་ལྡིང་སྤྱི་རྒྱ་རླབས་ཀྱིས་བཅད། ། ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་མི་འཁོར་དོན་ལ་འབེབས། ། སེང་གེ་མཆོངས་པས་སྣོར་མཚམས་འཕེན་སྡུད་ཤེས། ། རུས་སྦལ་ནུས་འགྲོས་ཡན་ལག་འབྲུ་ལ་དབབ། ། གནའ་བུ་བྲག་གནས་མི་འཚམ་འཚམ་པར་བསྟན། ། བྱ་ལག་གཟན་སྙོག་གཅེས་ཀ་དགོངས་པ་འཛིན། ། རིན་ཆེན་སྒྲོན་མས་ཚིག་ཟུར་དུ་མ་སྦར། ། དཔེ་དོན་མཐུན་པས་ལེའུ་མཚམས་གཏན་ལ་དབབ། ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེན་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ། ། ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་མཚན་ཉིད་གསང་སྔགས་གཞུང་། ། དམན་པ་དབྱིབས་ཚོགས་གསང་སྔགས་དོན་གྱི་གཞུང་། ། མཐར་ཐུག་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཉེས་པའི་སྐྱོན་ཚོགས་ཞར་ལ་བཤད་པ་སྟེ། ། རྒྱུད་ལུང་མི་འགལ་མཐུན་གསལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད། ། མན་ངག་ཚིག་དོན་ཡི་གེ་སྦས་པ་འབྱིན། ། གཏན་ཚིགས་བརྒལ་ལན་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པར་བྱེད། ། དེ་ལ་སྤྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་མཐའ་དག་བསྡུ་ན། མཚོན་བྱ་དོན་དང་། མཚོན་བྱེད་ཚིག་གོ། ། དང་པོ་ནི་རྒྱུད་དང་ཐབས་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །

One who possesses the excellence of the preliminaries, having understood the actual mode of being of all that is to be known, should apply and understand the stages in two parts, categorized by the distinctions of the benefit for oneself and others, based upon an excellent and perfect supreme location: the maṇḍala of reflected images, empowerments, samaya, the distinctions of meditative absorption, activity, and conduct, and the stages of accomplishing the gaṇacakra. By practicing and familiarizing oneself with these two paths, the result is the manifestation of qualities along with their activities. The Great Garuda cuts through the vast expanse of the sky with a single sweep; the King of Swans descends upon the meaning without circling; the Lion, with its leap, knows how to project and withdraw the boundaries of the terrain; the Tortoise, with its powerful gait, brings the limbs down to the grain; the Marmot, dwelling in the rock, shows what is discordant as being in accord; the Bird, seeking food with its claws, holds the essential realization; the Jewel Lamp ignites many subtle points of the words; and by harmonizing the example with the meaning, the transitions between chapters are established. Regarding the distinctions of the profound and vast meaning, one should understand the Secret Mantra scriptures in terms of the common and the extraordinary characteristics. The scriptures of the Secret Mantra meaning consist of the inferior [tantras of] form and the gaṇacakra; they should be understood as the ultimate meaning of the Dharma. The collection of faults and defects is explained incidentally, so that one may generate certainty through clarity and harmony that does not contradict the tantras and transmissions. The pith instructions reveal the hidden meanings of the words and letters, and through logical reasoning and the resolution of objections, misconceptions are severed. In general, if all the tantras of the Secret Mantra Mahāyāna are condensed, they consist of the meaning to be illustrated and the words that illustrate it. The first is characterized by the tantra, the method, and the result.

དེ་དག་ཀྱང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་སྨིན་པ་དང་། གྲོལ་བའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ལམ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། བདག་གཞན་ལ་སྣང་བའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་མཛད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། གཉིས་པའི་ཚིག་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་དང་། སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དང་། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་དོ། ། དེ་ལ་བསྐྱེད་རྫོགས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཕྱེ་སྟེ། དང་པོ་རྒྱུད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གསུངས་པ་ལ། འདི་ཉིད་སྐུའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་དང་རྩ་བར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་རྒྱས་པར་ནི་དཔལ་ཕྲེང་བ་དམ་པའི་འགྲེལ་པར་བསྟན་པས་འདིར་སྤྲོ་བར་མི་བྱའོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། མཚོན་བྱའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཚོན་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལ། དང་པོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཚོགས་ན་གཞི་མེད་དེ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་གླེང་གཞིའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ། སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ན། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ཞེས་སོ། ། གཞན་དག་ན་རེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིགས་ཀྱི་བུ་དག་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་དམ་པའི་ཆོས་རྣམས་བསྡུ་བར་བྱ་སྟེ། བཀའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོར་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གླེང་གཞི་རྒྱས་པ་དང་། ཞབས་སུ་ཡི་རང་ཞིང་བསྟོད་པ་ཐོགས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པ་ལ།

These also consist of: the fact that all beings abide in the nature of a buddha; the path comprised of the continuum of ripening and liberation that is untainted; and the bodies, wisdoms, qualities, and activities that appear to oneself and others. The second [category] consists of the Action Tantra, the Performance Tantra, the Yoga Tantra, and the Mahāyoga Tantra. These are further divided into the three aspects of generation, completion, and the great perfection. Regarding the first, although eighteen enumerations of tantras were taught, this [text] is the foundation and root of all tantras of the Body. Since their characteristics and classifications are taught extensively in the Glorious Supreme Garland Commentary, they shall not be elaborated upon here. Now, one should enter into the meaning of the tantra. In explaining it by way of the means of illustration that correspond exactly to the meaning to be illustrated, first, if the causes of excellence are not assembled, there is no basis. Therefore, in order to show the meaning of the introductory setting (nidāna), such as the Teacher and so forth, it is said: "The Sattva, the essence of all buddhas, Vajrasattva, the supreme bliss, In the joy of the supreme secret, He dwells eternally as the identity of all." Others say: "The Blessed One said, 'Sons of noble family, after I have passed into parinirvāṇa, you must compile the sublime Dharma. At the beginning of all the teachings, you should include the extensive introductory setting beginning with "Thus have I heard at one time," and at the end, you should include the expressions of rejoicing and praise.'"

འདིར་སྡུད་པ་པོ་གསང་བའི་བདག་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མ་སྨོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་དགོངས་མཛད་རྒྱ་ཆེར་སློབ་པའི་རིམ་པ་རྩ་བའི་རྒྱུད་རྟོག་པ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་པར་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྟག་པ་ཡི། ། ཞེས་པས་གསལ་ལོ། ། དེས་ན་རྒྱུད་གཞན་ལས་ནི་གླེང་གཞི་དང་བརྗོད་བྱ་སོ་སོར་བསྟན་ལ། འདིར་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་རིགས་དྲུག་གི་མཚན་གྱི་དོན་གྱིས་གླེང་གཞི་བསྟན་ཏེ་དེ་ཉིད་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དུ་གནས་སོ། ། འོ་ན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་ལོགས་སུ་གཞག་མི་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་གཞན་ཡང་ཆ་མཐུན་པའམ། ཐོག་མར་རྒྱུ་བཀོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ལ་ལུང་གཞན་དང་སྒོ་མཐུན་པའི་ཚུལ་དུ་ནི། སྟོན་པ་དང་། གནས་དང་། འཁོར་དང་། སྡུད་པ་པོ་དང་། དུས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་རྒྱ་གྲམ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྒྱ་ཆེན་པོས་སྟོན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་སྣང་བ་དང་། ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དང་།

Why is the compiler, the Lord of Secrets Vajrapāṇi, not mentioned here? There are two reasons for this: first, because the Great Vajradhara’s intention is taught extensively in the forty-two-chapter Root Tantra regarding the stages of training; and second, because the Great Vajradhara always abides in the nature of the great non-abiding nirvāṇa, as clarified by the statement: "The great self is eternal." Therefore, while in other tantras the setting and the subject matter are taught separately, here the setting is taught by way of non-duality through the meaning of the names of the six buddha families, and that itself remains as the subject matter. If one asks, "In that case, since there is no difference from the objects to be fully known, there is no need to establish it separately," although that is true, it is nevertheless included in the Root Tantra by way of presenting a concordant factor or by way of first setting forth the cause. In a manner consistent with other scriptures, these are: the teacher, the place, the retinue, the compiler, and the time. Therefore, the Root Tantra states: "Thus have I heard at one time: the Blessed One, the Great Vajradhara, the buddha of the non-dual three bodies, the tathāgata, the supreme identity of all vajras, lotuses, jewels, and crossed-vajras, the source of all," and so forth. Through these extensive words, the suchness of the teacher’s nature, the collection of characteristics, the manifestation of qualities, and the vast gateway of enlightened activity are shown to be superior to others.

འཕྲུལ་པའི་ཞིང་ཁམས་དང་། བཤད་པའི་གནས་དང་། དེ་ཉིད་ལས་མི་གཞན་པར་འཕྲུལ་པ་དང་། ཐ་དད་རང་རྒྱུད་པའི་འཁོར་ཕལ་པོ་ཆེ་དང་། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྡུད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་དང་། གསུང་གི་སྡུད་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསང་བའི་བདག་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། འཕྲུལ་པ་དང་བཤད་པའི་དུས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། ། རྟོག་པ་བདུན་ལས་ཀྱང་། གཞུང་གཞན་མི་འགལ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པ་གནས་དང་འཁོར་ཚོགས་དང་། ། སྡུད་པ་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཐུན་མོང་གླེང་གཞི་རྣམ་པར་བསྟན། ། ཞེས་སོ། ། གསང་སྔགས་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དངོས་ནི། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཕྱིར་རྣམ་སྣང་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་ཆེན་པོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཆོག་ཕྱིར། ། གསང་བ་ཁྲག་འཐུང་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པའི་ལྷ། ། མཆོག་ནི་པདྨ་འཛིན་རྒྱལ་པོ། ། དམ་ཚིག་དམ་པ་ཤེས་ལྡན་བྱེད། ། དགྱེས་པ་ཉི་མ་དམ་པ་སྟེ། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་མཆོག་གྲུབ་འགྱུར། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། རྡོ་རྗེ་རྟ་མཆོག་ལས་ཉིད་བདག། ཅེས་པ་དང་། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་མཚན་གྱིས་ནི། ། ཁྱད་པར་གླེང་གཞིའི་དོན་གསལ་བྱེད། ། ཅེས་སོ། །

The characteristics are extensively taught through two aspects: the emanated realm and the place of explanation, and the emanations that are not other than that itself, along with a vast retinue of ordinary beings with distinct individual continuums, the assembly of Tathāgatas who gather the maṇḍala of the enlightened mind, and the compiler of the speech, the Bodhisattva Vajrapāṇi, the Lord of Secrets. Regarding the Seven Chapters: "In order to establish that the text is not in contradiction with others, the teacher, the place, the assembly, the compiler, and the specific time are shown as the common introductory setting." To demonstrate the meaning of the excellence of the Secret Mantra through the names of the six Buddhas, the Compendium of Chapters states: "The Sattva who is the actual nature of all Buddhas is Vairocana, because he is the Perfect Buddha. Vajrasattva is the Great King, because he is the supreme holder of the wisdom vajra. He is called the Secret Heruka, the deity who has accomplished the Mahāmudrā. The Supreme is the King who holds the Lotus, who makes the sacred samaya known. The Joyful One is the Sacred Sun, through whom the supreme accomplishments of generosity and so forth are attained. He dwells eternally as the identity of all. He is the Lord of Action himself, Vajra Hayagrīva." And the Seventh Chapter also states: "By means of the names of the six Buddhas, the meaning of the special introductory setting is clarified."

དེ་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་ཞིང་ཡེ་ཤེས་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་མཛད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གཉིས་མངའ་བས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དོན་རྟགས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་བདེ་བའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་སྟོན་ཅིང་། དེ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་བྷ་ག་གྲུ་གསུམ་པ་གསང་བའི་གནས་ཀྱི་དབྱིབས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་རྟོག་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་ཞིང་དག་པར་བྱེད་པས་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། བདེ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དགྱེས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་བཀོད་པ་སྟེ་ཉི་མའོ། ། རྟ་མཆོག་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ། འཁོར་ཐམས་ཅད་དང་། སྡུད་པ་པོའི་བདག་ཉིད་དང་། དུས་ཀུན་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། གདུལ་བྱའི་དོན་དུ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་གཡོ་བའི་རྟེན་དང་། གསང་བའི་བརྟེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་རླུང་ལྔའི་དངོས་པོར་བཞུགས་ཏེ། གཞན་གྱིས་མི་ཤིགས་པའི་ལས་མཛད་པས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་གནས་ཤིང་། རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདེ་བའི་རོས་རྒྱས་པས།

Furthermore, by the nature of being manifest and the clarity of primordial wisdom (jñāna), and through the extraordinary activities of the non-dual sattva, he possesses the two perfections and is thus the very essence of all buddhas. The specific characteristics of that very [essence] are called Vajrasattva and the supreme body of great bliss (mahāsukha). In terms of both the meaning and the sign, Vajrasattva is the supreme bliss. The three syllables reveal the three doors of liberation, and that which symbolizes them is the triangular bhaga, the shape of the secret place. That itself is free from all extremes of attachment; because it is the nature of great passion, free from the stains of conceptualization, and purifying, it is supreme—the nature of Padmanarteśvara. Bliss is the characteristic of bodhicitta, the source from which all enjoyments of delight arise; it is the array of qualities, the sun. Hayagrīva is the nature of all enlightened activities; he is the nature of the entire retinue and the compiler, and he abides at all times in his own nature for the sake of those to be trained. He is the sattva, the nature of great primordial wisdom that abides non-dually as the support of the movement of secret mantra and the supported secret [wisdom]. That very [wisdom] abides as the substance of the five winds, the nature of all buddhas; because he performs activities indestructible by others, he abides like a vajra. Because he is the great sattva who experiences his own suchness (tattva) and is filled with the flavor of bliss:

དེ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་སྟེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། གསང་བའི་དོན་སྔགས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་འབྱུང་འཇུག་གནས་པའི་སྒོ་ནས་འཕྲོ་འདུས་ལས་མཛད་དེ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྩ་གསུམ་དགང་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས་དགྱེས་པས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་གཡོ་བ་ལྔ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་ཆེན་རྒྱལ། ། ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་མཆོག་རྒྱས། ། གསང་བ་སྔགས་གསུམ་འབྱུང་འཇུག་གནས། ། མཆོག་གྱུར་རྩ་གསུམ་བདེ་ཆེན་དགྱེས། ། ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དབྱིབས་ཀྱི་སྒྲོ་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚོན་བྱ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་འབྱུང་ལྔ་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས་པོར་བཞུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཚན་མའི་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཆོག་ཐ་དད་མེད་ཅིང་། གསང་བའི་གནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཕྱུག་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་ཀ་ཏ་སྦྱར་བས་རླུང་དང་མེའི་རྐྱེན་གྱིས་བདེ་བའི་མཆོག་གིས་བསྐུལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་ལས་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འཕེལ་བས་དགྱེས་ཤིང་ཚིམ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱས་བཏབ་སྟེ། སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། གཉིས་མེད་སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་མཆོག། འབྱུང་ཁམས་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་གནས། །

That is the untainted path, the most supreme. Through the process of emanating, absorbing, and abiding via the three secret mantras, one performs the activities of radiating and gathering. By filling the three supreme channels and delighting in the samādhi of great bliss, one dwells eternally as the identity of all phenomena. As it is said in the Seventh Chapter of Conceptualization: "The great being of non-dual primordial wisdom, The master of all buddhas, the five movements, Vajrasattva, the king of great bliss, Expands the supreme untainted path. The secret three mantras arise, enter, and abide; Delighting in the great bliss of the three supreme channels, Suchness is the identity of all, The source from which all phenomena arise." In terms of form, the nature of the being (sattva)—the signified of the non-duality of method and insight—abides as the essence of all buddhas in the form of the five elements and the wheels. It is the symbolic form of the letters of Vajrasattva, and the supreme non-duality of great bliss is indivisible. Through the secret place, the mudrā of Vajradhātvīśvarī, and the blazing jewel joined together, the conditions of wind and fire are stirred by the supreme bliss. Through the four moments, the sixteen joys increase, and being delighted and satisfied, all phenomena are sealed with the essence of the non-duality of appearance and emptiness by the seal of great bliss. Thus, one dwells eternally as the identity of the buddha, the non-duality of the three kāyas. Furthermore, the Seventh Chapter of Conceptualization states: "The non-dual being, the supreme buddha, Abides in the form of the wheels of the elemental constituents."

ཡི་གེ་གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་ཉིད། ། གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་སྦྱོར་ནས། ། བདེ་མཆོག་རྐྱེན་གྱིས་བསྐུལ་བྱ་སྟེ། ། དགའ་བཞི་བཅུ་དྲུག་གནས་སྤྲོ་ཞིང་། ། ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། ཞེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སེམས་དཔའ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་རྟོག་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུར་བཞུགས་ཤིང་། ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པས་འབྲལ་བ་མེད་དོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྐུ་ཉམས་སུ་བསྟར་བའོ། ། དེའི་དོན་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་གནས་ཀྱང་རྟོག་པའི་དྲི་མས་བསྒྲིབ་ཅིང་རང་གསང་དུ་གནས་ལ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པས་དཀའ་བ་སྤྱད་ཀྱང་མ་རྟོགས་པས་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལྟ་བུར་གནས་སོ། ། དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་པ་དག་ནི་སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་མཆོག་དང་ལྡན་ཞིང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོས་དགྱེས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྣང་བ་ཉིད་ནི་སྟོང་པའི་དངོས། ། དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། དེ་ཉིད་སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་དངོས། ། དེ་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དབྱིངས། ། བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། ། སྣང་ཁྱབ་གསལ་བའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་དེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་གཉི་ག་ཡིན་ཏེ། གླེང་གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྐྱེན་མེད་པར་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་པས་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ།

"The non-dual syllable, supreme great bliss, Vajrasattva, suchness itself—by means of the excellent application of the secret mudrā, one should be exhorted by the condition of supreme bliss. The sixteen [moments] of the four joys are emanated, and all are the body of great bliss." Thus it is said. In the manner of the Dharma, the self-arisen great wisdom of the Sattva, free from all stains of conceptualization, is the very essence of all Buddhas. Furthermore, abiding as the body of great bliss in the manner of the non-duality of object and subject, it is inseparable because it is established from uncontaminated wisdom. It is the actualization of the suchness of all phenomena. Although its meaning abides in all things, it is obscured by the stains of conceptualization and remains in its own secret state; because it is not realized even by those who undergo hardships in the Vehicle of Characteristics, it remains as if an appearance that is utterly hidden. In that regard, those on the path of the Secret Mantra, the Mahāyāna of Conduct, possess the supreme fruit of the non-duality of the three bodies; delighted by the flavor of great bliss, they abide eternally as the identity of all phenomena. Furthermore, from the Sevenfold Conceptualization: "Appearance itself is the reality of emptiness; that very reality is great bliss. That very reality is the Sattva, the actual Buddha; that very reality is the expanse of all phenomena. Vajrasattva of great bliss abides in the manner of pervasive, luminous clarity." Thus it is said. These are both the subject matter to be expressed and the cause from which it arises; they constitute the excellence of the introductory setting. Moreover, without conditions, the result will not arise even if the collection of causes is present.

པྲྀ་ཀ་ཏའི་མེ་ཏོག་གི་འབྲས་བུ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་གླེང་བསླང་བའི་ལེའུ་གཉིས་པ་བསྡུ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། གཅིག་པུ་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་ལྷ། ། ཞེས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་དག་ལས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་སུ་དྲན་ཅིང་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་བྱིན་རླབས་ལས། འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བས་སྟོང་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་རྣམས་བསྐུལ་ཞིང་། རྒྱུད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས། དེ་དག་གི་མདུན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་ཞིང་འཁོད་པ་ལས། ཉིད་ཀྱི་མཐུས་འབྱུང་བ་དང་། འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་བརྟན་གཡོ་དང་། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མ་སྒྱུ་མ་བདེ་བ་མཆོག་གི་དོན། བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་འཕྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། སྒྲའི་འཕྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་མཛད་དོ། ། དེའི་ཚེ་འཁོར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཏེ། སྣ་ཚོགས་རབ་ཏུ་བཀོད་པའི་མཆོད་པའི་ཚོགས་དང་།

It is like the fruit of the pṛkāta flower. Then, in order to conclude the second chapter, which introduces the subject by way of the names of two Buddhas, it says: "This is the self-arisen Blessed One, the sole, most great deity." This means that from the internal and external phenomena that are spontaneously present by nature, the Buddhas of the ten directions—who have actualized the recollection and realization of their own suchness as both ultimate and conventional phenomena—also teach their own suchness as both ultimate and conventional phenomena. Therefore, it is said: Then, through the blessing of the Great Vajradhara Buddha, who is the non-duality of the three bodies, the appearance of light rays illuminated the abodes of the three thousandfold world systems and so forth. He exhorted the assemblies of Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions and gathered all beings whose mental continuums were completely purified. In their presence, he emanated and arranged various sequences of maṇḍalas. By his own power, the elements and the stable and moving things derived from the elements, as well as the assemblies of Buddhas and emanations of the ten directions, taught the meaning of the Śrī Sarvabuddhasamāyoga-Ḍākinījālasamvara, which is the non-dual characteristic of the two truths, manifesting various magical displays of form and various magical displays of sound. At that time, the assemblies of the retinue gave rise to conceptual thoughts, and [they offered] various arrays of offering clouds.

སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བའི་བསྟོད་པས་གཙོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་མཛད་ནས་ལན་མང་དུ་བསྐོར་བས་འདུད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་ཅིང་གླེང་བསླང་ངོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དོན་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། ཚིག་གི་དོན་འདི་ནི་ཉེ་བ་མངོན་སུམ་པའི་ཚིག་སྟེ་སྣང་སྲིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དབང་པོའི་སྣང་བ་དག་གོ། ། དེ་ཉིད་དབྱིངས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་རང་བྱུང་སྟེ་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ་དང་འགྲོ་བ་ལྔ་དང་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་དང་སྤྱིའི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་མི་མཐུན་པའི་མཚན་རྟོག་གནས་སུ་དག་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གཉིས་ཅན་གྱི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་གཅིག་པུ་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པའོ། ། དེ་ལས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་ལྷ་དག་ནི་སོ་སོར་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཛད་པའི་ཚུལ་དུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བཞུགས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། འདི་དག་སྟོང་ཉིད་རང་བྱུང་བ། ། སྣང་སྲིད་ཆོས་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུ་ལས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་ཆེ་བའི་ལྷ། ། བྱིན་རླབས་སྤྲུལ་པའི་སྒྲ་ཡིས་ནི། ། རྒྱུད་དོན་དེ་ཉིད་གླེང་སློང་མཛད། ། ཅེས་སོ། །

Having pleased the maṇḍala of the principal deity with praises of various transformations, and having circumambulated him many times while bowing and prostrating, the thirty-two [deities] such as the Bodhisattva Mahāsattva Vajrapāṇi repeatedly made requests and initiated the discourse; thus, the extensive meaning of the words was spoken. This meaning of the words consists of direct, immediate expressions: the entities of appearance and existence, the perceptions of the senses. These arise spontaneously from the unborn expanse of emptiness itself, appearing as the domain of the six Blessed Buddhas—the Blessed One in whom discordant conceptualizations of specific and general characteristics have been purified into their natural state, including the manifestations of qualities such as the five great elements, the five classes of beings, and the five aggregates. The single body of great bliss, the union of appearance and emptiness free from all stains of duality, is the great self-arisen primordial wisdom that clarifies that very reality; it is the defining characteristic of phenomena and the enlightened intent of all the Buddhas of the three times. From that, the deities of great and supreme compassion, who manifest as emanations, abide in the perfect manner of forming the maṇḍalas of their respective families. As it is said in the Sevenfold Conceptualization: "These are the self-arisen emptiness; The phenomena of appearance and existence are the Blessed One. From the single non-dual primordial wisdom, The great deities of the various maṇḍalas Initiate the discourse on the reality of the tantra Through the sound of blessings and emanations."

དེས་ནི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་དོན་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དབང་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་པོ་སྟེ། འདི་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ལས་གྲུབ་པས་བདུད་བཞི་བཅོམ་ཞིང་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པུའི་ངོ་བོར་གནས་ཤིང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ལྷར་གནས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་ཆེན་སྐུ། ། ཀུན་བདག་རང་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུའི་དངོས། ། རྣམ་འཕྲུལ་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་ལྷ། ། ཞེས་སོ། ། སྔགས་དང་དབྱིབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རླུང་ཞུ་བ་དེ་གཉིས་དང་བཅས་པ་འདི་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་རླུང་རྣམ་པ་བཅུ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་གནས་ཀྱི་རྟོག་པ་འཇོམས་ཤིང་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཅིག་པུའི་ངོ་བོར་བཞུགས་པས་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་ལྷའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྔགས་ཚོགས་དབྱིབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། འབྱུང་འཇུག་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གཉིས་མེད་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། བདེ་ཆེན་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་ལྷ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རབ་སྤྲུལ་སྒྱུ་མའི་ཚོགས། ། སྔགས་དང་དབྱིབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། ། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རབ་སྟོན་ཕྱིར། ། དོན་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི། ། དོན་དེ་ཉིད་ནི་གསལ་བར་བྱེད། ། བརྡ་ཡིས་གླེང་སློང་རྐྱེན་དུ་མཛད། ། ཅེས་སོ། །

This has shown the profound and vast meanings in a unified manner. Specifically, regarding the glorious Vajrasattva, he is the nature of all buddhas, the source of all phenomena, and the emanator of the various maṇḍalas. Because he is established from the manifestation of the great self-arisen wisdom, he has conquered the four māras and possesses the eight masteries; thus, he abides as the singular essence of the great Blessed One, the non-dual self, and dwells as a deity distinguished by the aspects of his qualities. As it says in the Seventh Chapter of Conceptualization: "Vajrasattva, the body of great bliss, The Blessed One, the self of all, The singular reality of non-dual wisdom, The deity of most magnificent emanations." Furthermore, through the gates of mantra and form, the melting of the victorious winds—these two together—constitute the self-arisen Blessed One. Because he subdues the conceptualizations of the ten winds and the thirty-three abodes, and dwells in the essence of the singular nature of great bliss, he is the most magnificent deity. As it says in the Seventh Chapter of Conceptualization: "By means of the mantra-assembly and the mudrā of form, The bodhicitta that arises, enters, and abides, The self-arisen Blessed One, non-dual, The most magnificent deity of great bliss." And also: "Relying upon that very reality, The illusory assembly of the emanated maṇḍala, Through the characteristics of mantra and form, To thoroughly demonstrate the reality of phenomena, By way of that very meaning, That very meaning is made clear, Acting as the condition for the introduction through symbols."

དེ་དག་ནི་གླེང་བསླང་བའི་དོན་མདོར་བསྟན་པའི་བཤད་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུད་དོ། ། དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་གཞི་དང་ལམ་གྱི་ཆོས་ཏེ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་མཚོན་བྱ་མཐའ་དག་ནི་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་གནས་སྐབས་ཀྱིས་གནས་སོ། ། དེས་ན་རྒྱུད་དང་སྟོན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མདོར་བསྟན་ཅིང་། རྟོག་པ་གསུམ་པའི་དོན་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཚིག་དྲུག་པོ་དེས་ནི་འོག་གི་གཞུང་རྣམ་པར་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ལ་ཕྱོགས་བཅུར་གནས་ཤིང་དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་སྦྱོར་ལ། རྟོགས་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་མཉམ་པར་སྦྱོར་རོ། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམ་པ་ལྔའི་སྒོ་ནས་རང་རང་གི་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་། སྒྱུ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་དོན་དང་མཐུན་པར་སྤྲུལ་ཅིང་། ཐེག་པའི་རིམ་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དག་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་ལམ་ལྔ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་ངེས་པར་ལེགས་པའི་བདེ་བ་མཆོག། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་མཛད་པ་དང་བཅས་པའི་གནས་ལ་འཇོག་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། །

These are the explanations that briefly present the meaning of the introduction. Thus, that which arises from the gathering of causes and conditions is the tantra that symbolizes. That which is to be accomplished by it consists of the phenomena of the ground and the path; that which arises from them is the spontaneous presence of the six kāyas. Therefore, all that is symbolized abides in the manner of the result according to the circumstances. Consequently, the entities to be fully known by way of the characteristic of the non-duality of the tantra and the teacher are briefly presented. In order to summarize the meaning of the third chapter: "The union of all Buddhas, The ḍākinī, the Illusion, the Supreme Bliss." These six words summarize the subsequent text. In that regard, all Buddhas—whose nature encompasses the ten directions and the three times—are in union within the state of the non-duality of phenomena and the nature of phenomena (dharmatā). The Victors of realization are the embodiment of all perfections; they abide in the nature of phenomena through great wisdom and are in union with the welfare of sentient beings through great compassion. By way of the five types of ḍākinīs, they abide in their respective suchnesses and emanate various illusory maṇḍalas in accordance with the needs of those to be trained. Through the various stages of the vehicles, they establish the realms of sentient beings in the state of the supreme bliss of definitive excellence—the kāyas, wisdoms, qualities, and activities—by means of the five common paths and the two special paths. Furthermore, the seventh chapter states: "The actual essence of all Buddhas of the three times..."

རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཆོག་བདེ་ཆེན་སྐུ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་དང་། ། ཐམས་ཅད་སྐུ་གསུམ་མཉམ་སྦྱོར་ཞིང་། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། སྣ་ཚོགས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལས། ། རྣམ་འཕྲུལ་བསྟན་པས་འདུལ་མཛད་དེ། ། བདེ་མཆོག་འབྲས་བུར་བཅས་པའི་ལམ། ། ཞེས་སོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དབང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཚན་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཚན་བཅས་དང་ཕྲིན་ལས་དང་ཚོགས་འཁོར་དང་། མཉམ་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། མཁའ་འགྲོའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སྒྱུ་མའི་སྒོ་ནས་ལྟ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། བདེ་མཆོག་གི་སྒོ་ནས་དབང་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་མཚན་གྱི་གྲངས། ། ཚིག་དྲུག་རྣམ་པར་བསྟན་པ་གང་། ། གཞིར་གྱུར་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དང་། ། ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཚོགས་དང་། ། འབྲས་བུ་མཛད་བཅས་བསྡུས་པ་སྟེ། ། མཚོན་བྱའི་དེ་ཉིད་གཅིག་པ་ལས། ། ཁྱད་པར་སྒྲ་ཡི་ཚིག་ལམ་གྱིས། ། བརྡ་དོན་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན། ། ཞེས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྲོག་དང་སྩོལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་རྟོག་པའི་དྲི་མ་དག་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་སྩོལ་བ་ལྔ་ནས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་བར་དུ་སྤྲོ་ཞིང་། གནས་བཅུ་ནས་བྱེ་བ་བཞི་འབུམ་དུ་བསྡུས་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་སྦྱོར་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྲོག་སྩོལ་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པས་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་ཞུགས་ཏེ།

"The supreme Vajradhara, the body of great bliss, With all phenomena of the ten directions without exception, In the union of all with the three bodies, Through the illusory maṇḍala of the ḍākinīs, Displays emanations of various activities of body, speech, and mind To tame beings; this is the path together with the result of Cakrasaṃvara." Specifically, in terms of the Buddha, the signless samādhi is taught; in terms of all [phenomena], the sign-possessing, the enlightened activities, and the gaṇacakra are taught; in terms of union, the practice and so forth are taught; in terms of the ḍākinīs, the maṇḍala of reflected images is taught; in terms of illusion, the view and conduct are taught; and in terms of Cakrasaṃvara, the empowerment is taught. Furthermore, from the thirty-fourth chapter of the Root Tantra: "The enumeration of names such as 'Buddha' and so forth, Which are taught in six phrases— How they abide as the basis, The eight branches of the path, and the result together with its activities: These are condensed from the single suchness of the signified, And through the path of words, the specific sounds, The logic that ascertains the symbolic meaning is shown." In the manner of mantra, the Buddha—who is the non-duality of prāṇa and āyāma and is purified of the stains of conceptualization—is emanated from the five āyāmas up to twenty-one thousand six hundred. These are then withdrawn into forty million locations. By entering into the equality of the suchness of all things and through the distinction of experience, the prāṇa and āyāma in the form of mantra enter the avadhūtī, which is the nature of the illusory ḍākinī.

བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཟག་པ་མེད་པའི་མཆོག་ཏུ་གནས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྲོག་སྩོལ་གཉིས་མེད་སངས་རྒྱས་སྐུ། ། དྲི་མེད་འཁོར་བཅས་གནས་སྦྱོར་ཞིང་། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་རྣམ་འཕྲུལ་གྱིས། ། བདེ་ཆེན་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིར་ཞུགས། ། ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཆོས་ཀུན་དེ་ལས་གཞན་མ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དབྱིབས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བྱང་སེམས་འཁོར་ལོའི་གནས་ལ་བཞུགས་པའི་སྣང་བ་ལས། འཁོར་ལོའི་འདབ་མ་དང་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐོར་ཞིང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མེ་རླུང་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབེབས་པ་དང་། གཟུང་བ་དང་། སླར་གྱེན་དུ་བཟློག་པས་དགའ་བའི་རིམ་པ་འཁོར་ལོའི་གནས་སུ་སྐྱེ་སྟེ། ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་རྣམ་པས་མཁའ་འགྲོའི་ཚུལ་དུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བྱང་སེམས་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་ཏུ་གནས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བདེ་ཆེན་ལྷན་སྐྱེས་འཁོར་ལོའི་གནས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་འཁོར་ལོའི་ཚུལ། ། ཐབས་ཤེས་སྦྱོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། འབྱུང་བཟློག་ཟག་མེད་བདེ་མཆོག་སྐུ། ། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཆེ། ། དངོས་སོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་རྣམ་འཕྲུལ་གྱིས། ། ཆོས་རྣམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་མདོར་བསྟན་པའོ། ། དེ་དག་ནི་དཔེ་བདུན་དང་ཡན་ལག་ལྔ་ལ་སོགས་པས་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་འབྲིང་དུ་བསྟན་ཏེ།

One abides in the supreme, uncontaminated wisdom of great bliss. As it is said in the Seventh Chapter of the Conceptualization: "The non-dual life-force is the Buddha-body; It joins the stainless state along with its retinue. Through the illusory emanations of the ḍākinīs, Great bliss enters the avadhūtī. This supreme, uncontaminated wisdom— All phenomena are none other than this." By way of the form, the coemergent bodhicitta resides in the locations of the wheels. From the appearance of its abiding there, it circulates through all the petals and syllables of the wheels. Through the conditions of accomplishing the fire and wind of method and insight, they are joined in equipoise. By descending, holding, and then reversing the conventional bodhicitta back upward, the stages of joy arise in the locations of the wheels. In the manner of the forward and reverse sequences, the uncontaminated bodhicitta abides as the illusory Cakrasaṃvara in the manner of the ḍākinīs. Furthermore, the Seventh Chapter of the Conceptualization states: "The location of the wheel of coemergent great bliss Is the manner of the wheel of all Buddhas. The bodhicitta of the union of method and insight, Arising and reversing, is the uncontaminated body of Cakrasaṃvara." And from the Root Tantra by way of the Dharma: "The non-dual wisdom is the great Buddha; The union of all things, such as entities and so forth, Through the illusory emanations of the ḍākinīs, All phenomena are the expanse of great bliss." This is the brief presentation of the meaning of the tantra. These have been taught in common through the seven examples, the five branches, and so forth. Now, the objects to be fully known are taught in a middling manner.

དེ་ཡང་དང་པོ་གཅིག་པུའི་སྒོ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆགས་མེད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མིན། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་མི་དམིགས་སོ། ། ཞེས་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་དབང་དུ་སྲོག་དང་རྩོལ་བའི་རྣམ་པས་འབྱུང་འཇུག་གི་རིམ་པ་ལ་སྤྲོ་བསྡུའི་ཆགས་པ་དང་། དེ་རྣམ་པར་སྤངས་པའི་དགའ་བདེ་དང་། མཐའ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་དབུ་མ་དག་གི་ཡང་རྣམ་པར་མི་དམིགས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་སྦྱངས་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། འབྱུང་འཇུག་གནས་པའི་རིམ་པ་ལ། ། ཆགས་པ་ཆགས་བྲལ་དབུ་མ་དག། ཀུན་སྤྱོད་མཐའ་ལས་རྣམ་གྲོལ་བ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་བལྟ་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དབྱིབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཆུ་རྒྱུན་རང་གི་གནས་སུ་བསྡམ་པ་དང་། གཞན་གྱི་གནས་སུ་གཏོང་བ་དང་། ཤས་ཅིག་གཟུང་ཞིང་ཤས་ཅིག་གཏོང་བའི་རྣམ་པར་མི་དམིགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་མ་དང་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་ཀ་ཏའི་མཚམས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བལྟས་ནས་མ་ཟིན་པ་ཟིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གསལ་བ་དང་། སླར་གྱེན་དུ་དྲངས་ཏེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གནས་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བདེ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཚོགས་རྒྱུན། ། ཆགས་པ་ཆགས་བྲལ་དབུ་མ་དངོས། ། ཞེན་ཆགས་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཡིས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྙོམས་འཇུག་གནས། ། ཞེས་སོ། ། ཆོས་སུ་དབང་པོའི་སྣང་བ་རབ་འབྲིང་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་གང་ལ་ཡང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྟོག་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་།

Furthermore, first, in order to demonstrate the suchness of wisdom by way of the single [method], it is said: "Neither attached nor free from attachment, it is not observed even in the middle." In the context of mantra, this means that one does not observe the attachment of the sequential emission and withdrawal of the vital winds and efforts, nor the joy and bliss of having abandoned those, nor even the middle that abandons all extremes. Having thoroughly purified [the mind] by way of these three suchnesses, one should view the suchness of great bliss. As it says in the Seventh Chapter of Conceptualization: "In the sequence of arising, entering, and abiding, attachment, freedom from attachment, and the middle—liberated from the extremes of all conduct, one should view great bliss." By way of shape, one does not observe the innate stream of water being bound in its own place, being released into another place, or being partially held and partially released. Having viewed the wisdom of suchness at the junction of the vajradhātvīśvarī and the blazing ratnajvālā-kāṭa, the nature of all phenomena—such as the ungrasped becoming grasped—is clarified. Then, drawing it upward again, one should place it in the state of the innate. As it says in the Seventh Chapter of Conceptualization: "The stream of the assembly of blissful bodhicitta is the actual attachment, freedom from attachment, and the middle; by transcending the extremes of clinging and attachment, one abides in the innate meditative equipoise." Regarding phenomena, among all the various aspects of the appearances of the three types of faculties—superior, middling, and inferior—there are the conceptualizations of ordinary beings and the conceptualizations of the śrāvakas.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྟོག་པ་གང་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ་ཆགས་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཆགས་པ་གཉིས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། དེའི་དུས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ལ་དངོས་པོ་དང་བློའི་ཆོས་རིས་སུ་མེད་དེ། སྣང་བའི་ཆོས་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་ལ་དེ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱས་ཐེབས་པས་ཟག་པ་མེད་པའི་སྐུ་ཅིར་ཡང་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་ཚུལ་སྤྱོད་ཅིང་། ། དབུ་མའི་རྟོག་པས་འཆིང་འགྱུར་ཏེ། ། གཉིས་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངང་། ། སྣང་བ་ཉིད་ན་སྟོང་པའི་དབྱིབས། ། སྟོང་པ་ཉིད་ན་སྣང་བ་ཡིན། ། དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་རོལ། ། ཆོས་རྣམས་མངོན་སུམ་བདེ་ཆེན་པོ། ། གཟུགས་སོགས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་མེད། ། སྣང་སྟོང་བདེ་བའི་རྒྱས་བཏབ་པས། ། དམིགས་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འདི་ནི་རང་བྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བུད་མེད་ཀུན་གྱི་སྒྱུ་མའི་རྒྱ། ། འདི་ནི་གཉིས་མེད་ཐེག་པའི་མཆོག། ཅེས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་དག་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་ལ། དེ་ལས་ནི་དངོས་པོའི་འཕྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་བུད་མེད་ལྟ་བུའོ། ། དེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཚོན་ཞིང་མཚན་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འདི་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་གཉིས་ཅན་དང་བྲལ་ཞིང་ཐེག་པ་མཆོག་ཏུ་གནས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྲོག་རྩོལ་གཉིས་མེད་ལས་བྱུང་བའི། །

No conceptualization of a bodhisattva is apprehended; rather, one enjoys the two attachments in a manner free from the two attachments. At that time, all phenomena are the manifestation of the great self-arisen wisdom (svayambhū-jñāna), in which there is no partiality of entities or mental phenomena. The phenomena of appearance abide as emptiness by their own nature and essence; because they are sealed by great bliss, the untainted body (anāsrava-kāya) appears and exists as anything whatsoever. As it is said in the Seventh Conceptualization: "Engaging in the manner of attachment and detachment, One is bound by the conceptualization of the Middle Way. In the state of the non-dual Mahāmudrā, Appearance itself is the form of emptiness; Emptiness itself is appearance. One enjoys the objects of the six faculties. All phenomena are the direct experience of great bliss. There is no superior, middling, or inferior in form and so forth. Sealed by the bliss of appearance and emptiness, One is completely liberated from all focal points." Now, in order to demonstrate the meaning of "self-arisen" by way of that very object of focus, it is said: "The illusory seal of all women Is the supreme vehicle of non-duality." In the manner of Mantra, the vital breath (prāṇa) and effort (āyāma) abide as the non-duality of method and insight (prajñā). From that, all the magical displays of entities appear, and thus they are like women. Because it symbolizes and characterizes the meaning of all things, it is the "illusory seal" (māyā-mudrā); this abides as the supreme vehicle, free from the dualistic conceptualization of subject and object. Furthermore, the Seventh Conceptualization states: "Arising from the non-duality of vital breath and effort..."

དངོས་ཀུན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིབས། ། བུད་མེད་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། འདི་ནི་ཐེག་པའི་རྣམ་གྲོལ་ཆོས། ། ཞེས་སོ། ། དབྱིབས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་ཞིང་། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་པས་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འདི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཐེག་པའི་མཆོག་གོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བུད་མེད་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། དགའ་བདེ་སྒྱུ་མ་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གོམས་པའི་མཐུས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡུམ་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་བདེ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་རོལ་པས། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གནས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། གཟུགས་སོགས་ཆོས་རྣམས་གཉིས་མེད་པ། ། བུད་མེད་ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་ནི་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་གནས་ཤིང་། དེ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ཏེ། ཟབ་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ནི་ལེའུ་གཉིས་པའི་སྟོབས་ལྟ་བ་རྣམ་པར་བསྡུས་པ་སྟེ། ཁྱུང་ཆེན་ལྡིང་བའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་སྒྱུ་མའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྱུ་མ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་པས། ། བུད་མེད་སྒྱུ་མ་ཁྱད་པར་ཆེ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་དག་གིས། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དེས་གྲུབ་པའོ། ། ཞེས་པས་ནི་ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་ཏེ།

"The form of the suchness of all things, The supreme illusory consort of women— This is the dharma of liberation in the vehicle." Thus it is said. Because it arises from the application of the action seal (karmamudrā) in the manner of form and reveals the suchness of reality, it is the "illusory seal." Because it clarifies the meaning of non-duality, it is the nature of the Great Seal (mahāmudrā), the supreme vehicle. Furthermore, the Seventh Chapter of Conceptualization states: "By means of the illusory consort of women, The illusion of joy and bliss is overcome. Through the power of training in the dharma seal, The Great Seal becomes manifest." The Mother Samantabhadrī, the expanse of phenomena (dharmadhātu), is the seal who sports with the seal of bliss—the illusory characteristic of all phenomena—and thus abides in the suchness of her own non-dual characteristic. Furthermore, the Seventh Chapter of Conceptualization states: "Form and all other phenomena, Being non-dual, are the seal of all women." These are the characteristics of the view: how all phenomena abide and the method by which the yogi should realize them. This is analyzed through the gateway of profundity, rather than through a vast accumulation of elaborations. This concludes the summary of the view, the power of the second chapter, illustrated by the analogy of the soaring garuḍa. Now, in order to teach conduct through the gateway of illusion, it is said: "Of all illusions, The illusion of women is most distinguished. By the power of their very essence, It is established by its own nature." This teaches the logical reason for the union of view and conduct.

དེ་ནས་གཞིའི་མཚན་ཉིད་ནི་དངོས་རྟོགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་གཉིས་ལས་གྱེས་ཀྱང་སྒྱུ་མའི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དང་། དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། ། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ནི་གསལ་བར་སྣང་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་པའོ། ། འདིར་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དག་ནི་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་དང་། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པས་གཞལ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་གཞུང་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྟོགས་ཤིང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བས། ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནི་ནམས་ཀྱང་བགྲོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ནི་གསང་བའི་ཐེག་པ་འདིའི་གཞུང་གིས་མངོན་སུམ་གྱིས་མཚོན་བྱེད་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་གྲོལ་ལམ་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། ཆགས་ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་བུད་མེད་སྒྱུ་མའི་དགའ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོས་རྒྱས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཆེ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རང་གི་རང་བཞིན་རྟོགས་དཀའ་བ། ། གྲོལ་ཆགས་གཉིས་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། བུད་མེད་གསུམ་ལ་བརྟེན་པའི་མཐུས། ། མངོན་སུམ་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་། ། དེ་དོན་ལྟ་བའི་ཡུལ་དམ་པ། ། ཏིང་འཛིན་སྤྱོད་པར་བྱ་བའང་དེ། །

Next, regarding the characteristics of the ground: although it branches from the two types of buddhas who realize reality, it should be subsumed within the category of illusion. In that regard, the means for establishing all phenomena are direct valid cognition and inference. Furthermore, direct perception is that which appears clearly, while inference concerns the hidden, being a cognition of mental investigation. Here, the eight examples of illusion appear directly; following that, by evaluating through the "neither one nor many," the "four extremes," the "arising and ceasing," and so forth, the assertion that all phenomena lack intrinsic nature is the system of the Vehicle of Characteristics. Because that [vehicle] does not realize or see the suchness of all phenomena—the body of great bliss characterized by illusion—it never traverses the definitive stage of buddhahood. In this context, however, the system of this Secret Vehicle is superior to other indicators of direct perception. Through the gateway of the path of liberation and method, the path of passion and wisdom, and the gateway of non-dual Mahāmudrā, one experiences the joy of the illusory woman. To be saturated by the flavor of great bliss is a great distinction; that very [bliss] is established by the power of its own essence in the manner of cause, condition, and result, and is naturally so constituted. Furthermore, the Root Tantra states: "The nature of oneself is difficult to realize; The non-dual Mahāmudrā of liberation and passion, By the power of relying on the three women, One experiences manifest bliss. That is the supreme object of the view, And that is also what is practiced in meditative absorption."

བསྒྲུབ་ཅིང་འབྲས་བུ་སྒྱུ་མའི་ཚུལ། ། དེ་ཉིད་ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་སྐུ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་འབྲས་བུའི་ཚུལ་ནི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདིར་བུད་མེད་འདིས། ། གུས་པར་བྱེད་པ་དག་ཏུ་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་ཅིང་། གཞན་དུ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གུས་པར་བྱེད་པའོ། ། གང་ཟག་རྣམ་པ་བཞིའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་དང་། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་དང་། འབྲིང་དང་དམན་པའི་ལམ་ཟབ་མོར་སྟོན་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཡང་ཟབ་མོའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་དགའ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ། རྙེད་དང་བདེ་དང་དགའ་ཀུན་གྱིས། ། ངན་པར་སྤྱོད་པའང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། གང་ཟག་ལས་དང་པོ་པས་ནི་རིགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་རྙེད་པ་བཙལ་ཞིང་། སྦྱོར་ཐབས་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་ཅུང་ཞིག་དབང་བས་ནི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་སྙོམས་འཇུག་ལ་གནས་ཤིང་དེ་ཉིད་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་ཡང་དག་པར་དབང་བས་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཐོང་ཞིང་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གང་ཟག་གིས་ནི་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་ཀུན་གྱིས་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ལྟ་བ་གཉིས་མེད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་ནི་སྤྱོད་པ་བྱ་སྟེ། བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་། བགོ་བ་དང་། གནས་མལ་དང་།

"Accomplishing the result in the manner of an illusion, that very reality is the Buddha-body." Thus it is said. Regarding the manner of that result: "In these three worlds, through this woman, one will become an object of devotion." This means that in this world, all qualities are accomplished, and elsewhere, one becomes an object of devotion for great beings through the various categories of sublime qualities. The four types of individuals are taught according to their specific circumstances: the vast conduct, the supreme manner, the profound path of the middling and the inferior, and the state of the extremely profound manner. These are taught for the sake of enjoying the objects of the senses with delight: "Through all gain, pleasure, and joy, even base conduct will be accomplished." Thus, a beginner should seek whatever mudrā is compatible with their disposition and engage by means of the sixty-four methods of union. One who has slight mastery over wisdom should remain in meditative equipoise and grasp that very state until the wisdom of bliss arises. One who has perfect mastery over wisdom will, upon merely seeing their own mudrā and the arising of a joyful mind, clearly manifest as the body of great bliss. For the individual who is utterly liberated, all objects of the six senses become the untainted path. Then, one should practice by meditating on the meaning of the non-dual view, and conduct should be performed as an aid to the two types of samādhi: eating, drinking, clothing, bedding, and—

ལས་སུ་བྱ་བའི་འཇིག་རྟེན་ན་སྨོད་ཅིང་ངན་པའི་ལས་དག་སྤྱོད་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གང་ཟག་བཞི་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས། ། རྙེད་དང་བདེ་དང་དགའ་ཀུན་སྤྱོད། ། རྒྱ་ཆེན་མཆོག་གྱུར་འབྲིང་དམན་པ། ། ཟབ་མོ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོའི་ཚུལ། ། དཔེ་ཡི་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་བ་ཡིས། ། བདེ་ཆེན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བདེ་རྒྱས། ། དེ་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པས། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་རྙེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། འོ་ན་འཆིང་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་ལམ་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་བསྒྱུར་ནས། ། བུད་མེད་ཀུན་གྱི་སྒྱུ་མས་འགྲུབ། ། ངོ་མཚར་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བརྡར་བསྟན་ཏོ། ། ཞེས་སོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པས་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཟློག་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་ནས་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བུད་མེད་ཉི་ཤུའི་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་སྒྱུ་མས་འགྲུབ་པའོ། ། དེས་ན་ངོ་མཚར་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཉིད་མཁའ་འགྲོ་མའི་བརྡའོ། ། ཟབ་མོའི་དབང་དུ་བཟང་རྟོག་གི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་རང་གི་ངོ་བོར་བསྒྱུར་ཏེ། བུད་མེད་གསུམ་གྱི་སྒྱུ་མས་འགྲུབ་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་ངོ་མཚར་སྒྱུ་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྐྱེས་བུ་དུག་གིས་ཟིན་པ་ལ། ། དུག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་པས་གྲོལ། ། དེ་བཞིན་རྟོག་པས་བཅིངས་པ་ལས། ། རྟོག་པའི་དེ་ཉིད་ཤེས་པས་གྲོལ། ། ཞེས་སོ། །

In the world of activities, one achieves accomplishment by engaging in those actions that are disparaged and considered base. Furthermore, the Root Tantra states: "Through the distinctions of four types of individuals, They experience gain, pleasure, and all delights. The vast, the supreme, the middling, and the inferior, The profound and the extremely profound modes— Through the example of innate bliss, The great bliss of coemergent bliss expands. Therefore, by abiding in the conduct, One will find authentic primordial wisdom." Now, if one asks, "Is it through that which binds that one is liberated?" [The text replies:] "Having completely transformed its own essence, One achieves accomplishment through the illusion of all women. This wondrous illusory mudrā Is taught as the symbolic 'ḍākinī'." For the sake of the specific meaning, by means of the meditative absorption of great emptiness and so forth, one reverses ordinary conceptualization. Having completely transformed one's own essence, one achieves accomplishment through the illusion of the deity’s body, speech, and mind, together with the assembly of twenty women. Therefore, this very wondrous illusory mudrā is the symbolic sign of the ḍākinī. In the profound [system], even those very aspects of virtuous conceptualization are transformed into their own respective essences; by achieving accomplishment through the illusion of the three women, one comes to abide in the suchness of all phenomena. Thus, it is said, "the wondrous illusion," and so forth. Furthermore, the Seven Chapters on Conceptualization states: "Just as a person bitten by poison Is liberated by knowing the reality of the poison, So too, from being bound by conceptualization, One is liberated by knowing the reality of conceptualization."

འདི་ནི་ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ཤས་ཆེར་སྤྱོད་པ་བསྟན་པས། ལེའུ་བཞི་པ་རྣམ་པར་བསྡུས་ཏེ་གནའ་བུ་བྲག་ལ་གནས་པའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་མཁའ་འགྲོའི་སྒོ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཌཱ་ཀི་ནི་ནམ་མཁར་འགྲོ་མ་ཞེས། ཁམས་ལས་མངོན་དུ་བརྟགས་པ་སྟེ། ། ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་གྲུབ་པས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་ཏེ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྒོ་གཉིས་ནས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཛད་སྤྱོད་རྣམ་པ་མཐའ་ཡས་པས་གདུལ་བྱའི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་སྟོན་ཅིང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་དང་། ཕྱིས་འཇུག་པ་པོ་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་དང་། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་དག་ནི་མཁའ་འགྲོ་ནམ་མཁར་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དག་གཟུགས་བརྙན་ལས་བསྒྲུབ་ཅིང་གསལ་བར་བྱ་སྟེ་ཕྱི་ནང་གི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་དག་ནི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་ཤིང་། དེ་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་ལས་རྩོམ་པའི་དོན་དུ་རྡུལ་ཚོན་དང་། རྟེན་དང་ཡུམ་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་མངོན་དུ་བརྟགས་ཏེ་ནམ་མཁའ་སྤྱོད་པའི་ལས་མཐའ་དག་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྲུབ་པས་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་གྲགས་སོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཀུན་དུ་འགྲོ་བས་རབ་ཏུ་གནས། ། སྔོན་བྱུང་དཀྱིལ་འཁོར་རྟོགས་དཀའ་བ། ། གསལ་མཛད་རྗེས་འཇུག་བྱ་བའི་ཚོགས། །

Since this [chapter] primarily teaches the conduct from among the characteristics of the union of view and conduct, the fourth chapter is summarized and illustrated by the example of the ancient child dwelling in the rock. Now, in order to teach the characteristics of the maṇḍala by way of the ḍākinīs: "Ḍākinī is 'she who goes in the sky'; This is an imputation based on the elements. Because she is accomplished by moving everywhere in space, She is renowned as 'Ḍākinī'." Thus, for the sake of benefiting those to be trained through the infinite modes of activity of great compassion via the two vast gateways of the nature of universal movement, the Buddha—who is the non-dual three kāyas—manifests various emanated maṇḍalas. To perform the welfare of beings through the wheel of wisdom and to subsequently care for those who enter the path, the stages of meditating on samādhi and the accomplishment of the reflected-image maṇḍala are established and clarified through the characteristics of the ḍākinīs who go in the sky. The outer and inner elements and their derivatives abide as the nature of the six family maṇḍalas. For the purpose of initiating specific activities from that, one uses colored powders and the mudrās of the support and consort to manifest the imputation, thereby accomplishing all activities of moving in space. Therefore, because she is accomplished in various ways, she is renowned as "Ḍākinī." Furthermore, the Root Tantra states: "Abiding through universal movement, The previously arisen maṇḍala is difficult to realize; It clarifies the assembly of activities for those who follow."

གཟུགས་བརྙན་ཕྱི་ནང་འབྱུང་ཚོགས་ལས། ། ཉེ་བར་མཚོན་བྱེད་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། མཁའ་འགྲོའི་བརྡ་ཡིས་རབ་ཏུ་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཟབ་པའི་སྒོ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་དེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བུད་མེད་གསུམ་གྱི་ཁམས་ལས་མངོན་དུ་བརྟགས་པས། ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒྱུ་མ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་འགྲུབ་སྟེ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་བརྡ་ཡིས་ནི། ། ཟབ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འབྱེད། ། ཅེས་པ་དང་། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས་ཀྱང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་པའི། ། བུད་མེད་གསུམ་གྱི་ཁམས་ལས་ནི། ། གཉིས་མེད་སྒྱུ་མ་བདེ་ཆེན་པོ། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་གནས་འགྱུར་ཏེ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། གཟུགས་བརྙན་ལ་བརྟེན་ཡེ་ཤེས་གསལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་དག་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཕྱག་རྒྱ་ཡི། ། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་བདེ་མཆོག་གི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་ཏེ། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པ་དག་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། ། དེའི་དུས་ན་བློས་བཏགས་པའི་མཚན་མ་ཅན་དང་། དངོས་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་ཅན་ཏེ།

"From the collection of outer and inner reflected images, the three maṇḍalas are indicated; they are thoroughly explained through the symbols of the ḍākinīs." Thus it was said. By means of the profound, great wisdom causes one to enter the state of the nature of phenomena (dharmatā). By examining the elements of the three women through the union of method and insight, one achieves accomplishment by engaging in the non-dual, space-like great bliss of non-dual illusion, through the gate of method, the gate of insight, and the gate of non-duality. Thus, she is renowned as the ḍākinī. Furthermore, the Root Tantra states: "By means of the symbols of the ḍākinīs, the profound maṇḍala is fully revealed." And from the Sevenfold Conceptualization: "From the elements of the three women in the union of method and insight, the non-dual great bliss of illusion abides like space. Through the mudrā of the ḍākinī, wisdom is clarified by relying on the reflected image." In order to conclude these teachings presented through the profound and the vast, it says: "All without exception are the mudrā; all without exception are Cakrasaṃvara. The union of all Buddhas is renowned as the ḍākinī." This means that all phenomena of saṃsāra and nirvāṇa without exception appear as the nature of the two mudrās, and all of them without exception are the form of the non-dual body of great bliss. At that time, all conceptual signs and all functional phenomena are non-dual, having the form of an illusion.

དེ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་ཞེས་བརྡར་གྲགས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་དགུ་པ་ལས་ཀྱང་། ཌི་ཞེས་བྱ་བ་མཁའ་འགྲོ་མའི། ། ཁམས་གསུམ་འདི་ནི་རྣམ་པར་བརྟག། ནམ་མཁར་འགྲོ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དག། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁར་འགྲོ་བ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། སྒྱུ་མའི་གར་དབང་གྲུབ་པ་ནི། ། ཨཱ་ར་ལི་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡང་ཨཱ་ར་ལི། ། སངས་རྒྱས་བརྡ་ཡི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཅི་སྔ་ན་མེད་པ་ཅིག་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་ཐོབ་པར་བྱེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ནམ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས། ། སངས་རྒྱས་ཁམས་ལས་རྣམ་པར་བརྟགས། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བར་གྲུབ་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ཞེས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ངོ་བོ་བདེ་མཆོག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལས། འགྲོ་བ་རང་རང་གི་རྟོག་པས་བསྒྲིབས་ཏེ་གཉིས་ཅན་གྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ལ་སྤྱོད་ཀྱང་། དེ་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་ལ་གཡོ་ཞིང་བསླད་པ་མེད་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཡང་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་གནས་པ་ནི་རྒྱུ། དེ་ལ་དམིགས་ཤིང་སྤྱོད་པ་ནི་ལམ། གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དབྱེར་མེད་པའི་རྣམ་པས་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ལས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། དེ་དག་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་གྲུབ་པ་ནི་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། །

In this regard, it is conventionally known as the Ḍākinī-māyā-saṃpuṭa (The Union of All Buddhas and the Illusory Ḍākinī). As it says in the ninth chapter of this very [tantra]: "Ḍā is the ḍākinī; The three realms are thoroughly analyzed. The mudrās that travel in space Are renowned as 'ḍākinī.' The mudrās of all variety All travel in space; The union of all buddhas Is renowned as 'ḍākinī.' The accomplishment of the illusory dance Is renowned as 'ārali.' The ḍākinī is also 'ārali,' The symbolic mudrā of the buddhas." If one asks, "Does a reflection that did not previously exist bring about attainment?" it says: "The ḍākinī of space Is thoroughly analyzed from the buddha-element. The accomplishment of universal movement Is the ḍākinī, the self of all buddhas." Thus, although all phenomena are primordially awakened in essence—the Cakrasaṃvara that is like an illusion—beings are obscured by their own conceptual thoughts and engage in various dualistic phenomena. Nevertheless, the nature of reality is unwavering and untainted, abiding in its own characteristic. Furthermore, that which is primordially and spontaneously present according to its specific circumstances is the cause. Focusing upon and engaging with that is the path. The clear experience of it is the fruit: the dharmakāya that abides eternally in the manner of the inseparability of object and subject. From that, the universal movement is the two form bodies (rūpakāya). Their accomplishment in the illusory aspect of great bliss is called the "ultimate body."

དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་མཁའ་འགྲོ་མ་སྟེ། དེ་གསལ་བར་སྟོན་པས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཐམས་ཅད་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སྣང་། ། དེ་ཉིད་རང་བཞིན་དངོས་པོ་གསང་། ། སངས་རྒྱས་ཁམས་ལས་རྣམ་བརྟགས་ཏེ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པའི་ཚུལ། ། གཟུགས་བརྙན་སྟོབས་ཀྱིས་ཉམས་མྱོང་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རིམ་པ་སྟེ། ལེའུ་བདུན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་བསྡུས་པས་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་འཕུར་བའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་བདེ་བའི་སྒོ་ནས་དབང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤམ་ཞེས་བྱ་བ་བདེ་བར་བཤད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདེ་མཆོག་ཡིན། ། སྒྱུ་མ་ཐམས་ཅད་རབ་སྦྱོར་བ། ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བས་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་ཏེ། ཤམ་བར་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་པས་གཏན་ཚིགས་ཚངས་པའི་སྒྲ་སྦྱར་བ་བཞིན་དུ། སྒོ་གསུམ་གྱི་དྲི་མ་འཁྲུ་ཞིང་བདེ་བ་བསྐྱེད་དེ་ནུས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་ཅིང་སྐད་ཅིག་མའི་རྣམ་པས་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་ནས་གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་ཞིང་། རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་དབང་དང་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིའི་བུམ་པ་དང་། ཡབ་ཡུམ་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་འོད་དུ་ཞུ་བའི་རྒྱུན་ནང་གི་བུམ་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒྱུ་མ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བས་དབང་བསྐུར་བ་དང་།

This is the ḍākinī who is the self of all buddhas; because it clearly demonstrates that, it is the maṇḍala of the reflected image. Furthermore, from the Sevenfold Conceptualization: "All appear as body and wisdom; That very nature is the secret reality. Having analyzed the buddha-element, The manner of accomplishing the all-pervading Is experienced through the power of the reflected image: This is the ḍākinī, the self of all buddhas." Thus it is said. By this, the specific stage of the reflected image is distinguished from the general characteristics of all maṇḍalas; it is taught through the analogy of a swan king taking flight, summarizing a portion of the seventh chapter. Now, in order to teach empowerment by way of bliss: "Śam is explained as bliss; It is the supreme bliss of all buddhas. The thorough union of all illusions, Through supreme bliss, it is the supreme bliss." Regarding this, just as the etymological derivation of śam is applied to the sound of Brahmā in the term abhiṣeka (empowerment), it washes away the stains of the three doors, generates bliss, and produces a special capacity. Through the aspect of the moment, the continuum is fully ripened and joined to the path of liberation, becoming a special support and the embodiment of all qualities and activities. Then, during the stage of the first empowerment, there is the outer vase empowerment, blessed by all buddhas; the inner supreme vase empowerment, which is the stream of melting into light through the great bliss arising from the union of the father and mother; and the empowerment conferred by the bliss of the vajra master’s union with the illusion of wisdom.

རང་ཉིད་ཀྱིས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བླ་མའི་གདམས་ངག་བཞིན་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་དང་། བདེ་བའི་མཆོག་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གནས་པའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་དབང་ཐ་མ་གཉིས་རང་ལ་སྐྱེ་ཡང་གདམས་ངག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བས་བསྐུར་བའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བདེ་མཆོག་ཅེས་བྱའི་སྒྲ་ཡིས་ནི། ། སྒོ་གསུམ་དག་བྱེད་དབང་གི་ལམ། ། བཞི་པོ་བསྐུར་བའི་ཐབས་དག་གིས། ། བདེ་ཆེན་གསལ་བ་བསྒྲུབ་པའི་མཆོག། ཀུན་གྱི་བདེ་མཆོག་དང་པོ་སྟེ། ། སྒྱུ་མའི་རབ་སྦྱོར་གཉིས་པ་ཡིན། ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་གསུམ་པ་ཡིན། ། བདེ་བའི་མཆོག་གྱུར་བཞི་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ནི་དབང་གི་རིམ་པའི་དོན་མདོར་བསྟན་ཏེ། ལེའུ་དྲུག་པ་དང་བདུན་པ་དང་དགུ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅུ་དྲུག་པ་བསྡུས་པས། སེང་གེ་དང་གནའ་བུའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཚན་མེད་ཀྱི་སྒོམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་ཀུན་ནས་ཐམས་ཅད་ནི། ། བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྣམ་པ་ཀུན། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་བརྟན་གཡོ་ཀུན། ། ཀུན་གྱི་དངོས་པོར་བདག་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་ཏེ། ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་ཀུན་དུ་དུས་ཀུན་ནས་དབང་པོའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གནས་སྐབས་ཀུན་དུ་མི་འགྱུར་བར། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཞལ་སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས།

By relying on the action seal (karmamudrā) oneself, one generates the wisdom of supreme bliss according to the guru’s instructions; and having generated the supreme, untainted wisdom of bliss, one gains mastery in abiding in the suchness of all phenomena. Thus, although the latter two empowerments arise within oneself, because they occur through the power of the instructions, they are "bestowed empowerments." Furthermore, the Seventh Chapter of Conceptualization states: "By the term 'Supreme Bliss' (Cakrasaṃvara), Is the path of empowerment that purifies the three doors. Through the methods of bestowing the four, The supreme accomplishment of the clarity of great bliss is achieved. The first is the Supreme Bliss of all; The second is the excellent application of illusion; The third is the supreme bliss; The fourth is the pinnacle of bliss." This briefly shows the meaning of the stages of empowerment, summarizing the sixteen mudrās from the sixth, seventh, and ninth chapters, illustrated by the analogies of the lion and the young goat. Now, in order to show the meditation on the signless from the perspective of the Buddha: "In every way, everywhere, and in all respects, I am always the self of all aspects. I become the essence of all things, The Buddha and so forth, all that is stable and moving." Thus, through the gate of method, the gate of wisdom, and the gate of non-duality, all appearances of the sense faculties—in every object and at all times—are the unchanging nature of the wisdom of awareness (vidyājñāna). One should abide as the essence of all stable and moving entities, such as the Buddhas and so forth, in the manner of the threefold union of method and wisdom in non-duality. Furthermore, the Seventh Chapter of Conceptualization states:

ཡུལ་དུས་ཀུན་དུ་མ་ཉམས་བློས། ། སངས་རྒྱས་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྔགས་དབྱིབས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། བརྟན་གཡོ་ཀུན་གྱི་དངོས་པོར་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་གཉིས་པས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་རྒྱུད་ཀྱི་དུམ་བུ་བསྡེབས་ནས་བཀོད་པ་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདིས་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏེ། ཟབ་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ཞིང་ལེའུ་ལྔ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་དང་། དགུ་པའི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྡུ་ཞིང་བྱ་ལག་གི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཚན་བཅས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སེམས་དང་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཉིད། ། དེ་བཞིན་བདུད་དང་བདུད་ལས་རྒྱལ། ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སངས་རྒྱས་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། དང་པོར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་རང་ཉིད་དབང་དང་དམ་ཚིག་ཏུ་ལྡན་པས། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་བསམ་པས་གནས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་ལྷའི་སྐུར་བསྒོམ་པ་དང་། སྒོ་གསུམ་ནུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། བདག་དང་འགྲོ་བ་སྦྱར་ཞིང་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། དཔའ་བོ་བསམ་ཞིང་འཕགས་པ་ལ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོས་བགེགས་ཚར་བཅད་ཅིང་སླར་བསྲུང་བ་དང་། གཞིའི་ཏིང་འཛིན་དང་། རྟེན་གྱི་ཏིང་འཛིན་རྣམས་བསྒོམས་ནས་སྦྱོར་བའི་དོན་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་འཕྲུལ་དགའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས།

"With an undiminished mind at all times and in all places, one should meditate on the samādhi of the Buddha. Through the mudrās of mantra, form, and dharma, one should meditate on the nature of all that is stable and moving." Thus it is said. The stages of meditating on that very reality should be understood from the Sādhana (Means for Achievement) composed by the Second Buddha, the Master [Padmasambhava], who arranged fragments of the tantras into a single work. This teaches the completion stage (niṣpannakrama), distinguishing it through the profound gate; it is taught by condensing the mudrās of the application in the fifth chapter and one portion of the ninth, using the analogy of a bird's wing. Now, in order to teach the samādhi with signs through all the gates, it is said: "The samādhi of the mind and the mind-hero, The various activities of awakening, Likewise, the maras and victory over the maras— That is the awakening of a Buddha." Regarding that, the yogi meditating on the generation stage (utpattikrama) first generates the supreme mind of awakening (bodhicitta). Being endowed with empowerment and the samaya, they abide with the intention to act for the benefit of all beings. They meditate on emptiness and the deity's body, perform the blessing to generate the power of the three doors, and unify and clarify themselves and all beings. They contemplate the heroes, accumulate merit for the Noble Ones, and accumulate merit for sentient beings. Having cut off obstacles with the protection wheel and protected once more, they meditate on the samādhi of the ground and the samādhi of the support, and then contemplate the meaning of the application. From abiding in the manner of the miraculous body of Vajrasattva:

དབུས་ཀྱི་གདན་ཐོག་ཏུ་བྱོན་ནས་རྣམ་ཐར་སྒོ་བཞིའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་གནས་པ་ལས། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསླངས་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་སྒོ་ནས་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དང་པོ་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་མཚན་མ་ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། སེམས་དང་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྟགས་སོ། ། དེ་ལ་གནས་པའི་ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་དང་། ཀཱ་ལི་བཞི་བཅུ་འཕྲོ་ཞིང་འདུ་བས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་མི་ལྡན་པ་དང་མི་གསལ་བདག་གྲུབ་པར་མཛད་ནས། ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་དུ་གཡས་གཡོན་གྱི་ཕྲེང་བས་མཚན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པས་སེམས་ཅན་སྐྱོང་བའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བུམ་པར་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་ཞིང་འོད་ཟེར་ལྔའི་ཚོགས་འཕྲོ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་ཉིད་དོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་རིགས་དྲུག་གི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་བཞི་དང་། དེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་བཅོམ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་བསྡུ་ཞིང་རང་གི་གནས་སུ་ཞུགས་པས་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལས་རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྐུར་གྱུར་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྔའི་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཟླ་བ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། ཉི་མ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་གཉིས་ཚོགས། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་སེམས་ཅན་སྐྱོང་། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འོད། ། འཕྲོ་འདུས་བདུད་དང་བདུད་ལས་རྒྱལ། ། བྱང་སེམས་ཡེ་ཤེས་ལྡན་པ་ཡི། ། རྒྱུ་ཡི་མགོན་པོ་སངས་རྒྱས་མཆོག། ཅེས་པ་དང་། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་།

Having arrived upon the central seat, he abides in the meditative equipoise of the four doors of liberation. Then, being exhorted by the buddhas of the ten directions, he becomes fully perfected in body through the five stages of manifest enlightenment. First, the maṇḍalas of the sun and moon, which are the signs of the profound and vast expanse and wisdom, are the samādhi of the mind and the mind-hero, the symbols of bodhicitta and great compassion. The sixteen vowels and forty consonants radiate and reabsorb within them, thereby perfecting the major and minor marks that were previously incomplete or unclear. In the center of the sun and moon, marked by garlands on the right and left, is the protection of sentient beings through the conduct of enlightenment. Upon that is a five-pronged vajra marked with the syllable HŪṂ in its vase, from which a mass of five-colored light rays radiates; this is the nature of diversity. From that, the buddhas of the six families conquer the four māras and their respective factions, then dissolve into the body, speech, and mind and enter their own abodes, thereby becoming the great vajra. From that, the transformation into the body of the causal Great Vajradhara is the buddha-body, the essence of the five bodhicittas. As it is said in the Seventh Chapter of Conceptualization: "The moon is the nature of the mind, The sun is the samādhi of the mind-hero. From the vowels and consonants, the two gather; The conduct of enlightenment protects sentient beings. The vajra is multicolored light; Through radiating and reabsorbing, one triumphs over māras and the māra-side. Possessing the wisdom of bodhicitta, The causal protector is the supreme buddha." And from the Compendium of Conceptualization:

ཏིང་འཛིན་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། ། སེམས་བརྟན་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པའོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་ལ་སེམས་དཔའ་གནས། ། རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཡིན་རྡོ་རྗེ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འབྱུང་བའོ། ། ཞེས་སོ། ། རིམ་པ་རྒྱས་པར་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དབུས་ཀྱི་པདྨའི་གདན་དག་ལ། ། དཔལ་མཆོག་དང་པོ་བཞུགས་མཛད་དེ། ། ཆོས་ཀུན་སྟོང་ཉིད་མཚན་མར་བྲལ། ། སྨོན་མེད་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། འགོག་པའི་རང་བཞིན་ལ་གནས་ལ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བས་བསྐུལ་མཛད་དེ། ། མངོན་བྱང་ལྔ་ཡི་རྫོགས་སྐུར་གྱུར། ། རང་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཨ་ཡིག་བཅུ་དྲུག་གནས་པ་ལ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཤར་བྱེད་པའི། ། ཉི་དཀྱིལ་ཀ་ཡིག་སུམ་ཅུ་བཞི། ། ལྕེ་རྩ་ཅན་བཞི་མི་གསལ་གཉིས། ། སྐར་མའི་གཟུགས་འདྲ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་དག་འཕྲོ་ཞིང་འདུས་པ་ཡིས། ། ཚོགས་གཉིས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྫོགས། ། ཡེ་ཤེས་དང་པོ་གཉིས་སྟོན་ཅིང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གཉིས་མཚན་ཉིད་དོ། ། གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ། ། དཀར་གསལ་དམར་བའི་མདངས་དང་ལྡན། ། བུམ་པར་ཧཱུཾ་མཚན་རྣམས་གསལ་བ། ། ཚོགས་གཉིས་འབྲས་བུ་ཡོངས་རྫོགས་རྟགས། ། ཁ་དོག་ལྔ་ཡི་སྣང་བ་ལས། ། རིགས་དྲུག་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་བྱས་པས། ། རང་གི་གནས་རྣམས་སྦྱོར་མཛད་ཅིང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོ་འཁོར་བཅས་པ། ། སླར་འདུས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞུགས་པས། ། རྡོ་རྗེ་འོད་བཅས་ཆེན་པོར་གྱུར། ། ཡེ་ཤེས་བར་མ་གཉིས་སྟོན་ཅིང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གཉིས་མཚན་ཉིད་དོ། ། ལྔ་པ་ཆོ་ག་རྫོགས་པ་ལས། །

Regarding the distinctions of the samādhi of activity: "Because the mind is stable, it is the sattva; it is the cultivation of the sattva-samādhi. Consciousness abides as the sattva; from the vajra itself, Vajrasattva arises." Thus it is said. As for the detailed stages, the Root Tantra states: "Upon the lotus seats in the center, the Glorious Primordial One (Paramādya) sits. Having entered the samādhi of all phenomena being empty, signless, wishless, and naturally luminous, and abiding in the nature of cessation, he is exhorted by the Victors of the ten directions and becomes the complete body through the five awakenings. Upon the moon maṇḍala of one's own mind, the sixteen syllables of A reside. One should meditate on the sun maṇḍala that causes great compassion to arise, with the thirty-four Ka syllables, the four with the 'tongue-root' [retroflex ṭa], and the two that are not clear, appearing like the forms of stars. Through their radiating and reabsorbing, the two accumulations and the major and minor marks are perfected. This indicates the first two wisdoms and the characteristics of the two types of bodhicitta. The third is a five-pronged vajra, white and clear with a reddish luster, with the Hūṃ marked in the center, clearly visible. This is the sign of the complete fruition of the two accumulations. From the appearance of the five colors, one visualizes the maṇḍalas of the six families, which purify one's own abodes. The individual maṇḍalas together with their retinues then reabsorb and enter the body, speech, and mind, becoming the great vajra with light. This indicates the middle two wisdoms and the characteristics of the two types of bodhicitta. The fifth is the completion of the ritual..."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་བཞེངས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་བྱང་སེམས་ལྔ་པ་ལས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསལ་བ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་འབྲས་བུའི་རིགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དག་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཉིད་དང་། ། དེ་བཞིན་པདྨོ་པདྨོ་འཆང་། ། ནོར་བུ་ནོར་བུ་འཛིན་ཉིད་དང་། ། དེ་དག་གི་ཡང་རིགས་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་ཏེ། རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སོ། ། གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་རྟ་མཆོག་གཉིས་ནི་པདྨའི་རིགས་སོ། ། ཅི་ལས་ཀྱི་རིགས་པདྨར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། ཕྱག་ན་པདྨ་འཛིན་པ་དང་རྟའི་སྐད་དང་བཅས་པའོ། ། རྣམ་སྣང་དང་ཉི་མ་གཉིས་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཏེ་སྐུ་དང་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་རིགས་ནི་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོས་སངས་རྒྱས་རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའོ། ། འདི་དག་ནི་གསང་སྔགས་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་བཤད་པ་སྟེ། སེང་གེའི་དཔེས་བསྒྲུབ་ཅིང་། ལེའུ་ལྔ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་དང་དགུ་པའི་ཆ་ཤས་བསྡུས་པའོ། ། ད་ནི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་ཕྲིན་ལས་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་འདོད་ཆགས་བྲལ། ། འདོད་པ་དང་ནི་གྲོལ་བའང་ཡིན། ། དུས་གསུམ་སྲིད་གསུམ་མཆོག་གསུམ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དང་ཁམས་གསུམ་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐ་དད་པའི། །

Arising in the form of Vajrasattva, from the fifth wisdom-bodhicitta, the Mahāmudrā is clearly manifest. Thus it is said. Now, in order to generate the Buddhas of the resultant families: "The Vajra and the Vajra-holder, likewise the Lotus and the Lotus-holder, the Jewel and the Jewel-holder—these are their families." Thus, the Vajrasattva and Heruka who arise from the causal Vajrasattva belong to the Vajra family. Nṛtyeśvara and Hayagrīva belong to the Lotus family. If one asks why the Karma family is considered the Lotus, it is because they hold a lotus in their hands and possess the voice of a horse. Vairocana and Sūrya belong to the Jewel family, as they enjoy the collection of the precious body and qualities. Their families are the goddesses of the retinue; through the subsequent application and the great supreme application, one should meditate on any of the maṇḍalas of the six Buddha families. These are explained as the specific meaning of the Secret Mantra, established by the example of the lion, and are a summary of a portion of the fifth chapter and a part of the ninth. Now, in order to show the conventional appearance of the characteristics of the spontaneously present Buddha and to include all enlightened activities within them: "That very [reality] is passion and free from passion, desire and also liberation. The three times, the three realms, the three supreme ones, the three worlds, and the three elements—the various and diverse..."

གནས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་དོ། ། ཞེས་ཏེ་འདོད་ཆགས་ནི་རིགས་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཐེག་པ་འོག་མ་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་དམན་པའི་རིགས་ཅན་ནོ། ། འདོད་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ལྔ་ཡིས་མྱོས་པའོ། ། གྲོལ་བ་ནི་དེ་ལ་ཡང་མ་ཆགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དང་། ཡང་རང་རྒྱུད་པ་དག་འདུལ་བའི་དོན་དུ་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་སུ་གནས་པའོ། ། དེས་ན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་ནི་སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་རང་བཞིན་དུ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། སྐྱོན་མེད་བརྟག་པའི་གཏན་དུ་ནི། ། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་རྗེས་ཆགས་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་གསང་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་སྲིད་པ་ཕྱོགས་གཅིག་གི་དོན་དུ། དུས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པས་བསྡུས་ཤིང་རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུའི་སྲིད་པའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གནས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚངས་པ་དང་ཁྱབ་འཇུག་དང་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ངོ་བོར་ཡང་བཞུགས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་ས་འོག་ས་སྟེང་ས་བླ་སྟེ། དེའི་བདག་པོ་ནི་མྱོས་བྱེད་དང་། རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང་། སྦྲང་རྩིར་བྱེད་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པའོ། ། དེས་ན་སྣ་ཚོགས་ཐ་དད་ཅིང་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོར་གནས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རྗེས་ཆགས་ཕྱིར། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཀུན་གྲུབ་ཟག་མེད་བདེ་བ་ནི། ། བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའི་སྐུ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་།

"All abodes are that very [reality]." Thus, "desire" refers to the sentient beings of the six realms. "Free from that" refers to those of inferior disposition who have entered the paths of the lower vehicles. "Desire" is to be intoxicated by the five sensory enjoyments. "Liberation" is to be unattached even to those. Because they are of that nature, and furthermore, in order to discipline those of the individual vehicle (svatantrika), he abides in emanated forms. Therefore, the Great Vajradhara abides as the nature of both cyclic existence and peace. Regarding this, the Compendium of Concepts (Kalpasamuccaya) states: "Because all desire is the constant passion of the faultless analysis, That very secret Blessed One is Great desire, great joy." Furthermore, for the sake of one aspect of cyclic existence, he is the essence of all phenomena of existence—comprised of the aspects of the three times and consisting of causes, conditions, and results—and he abides in the forms of Brahmā, Viṣṇu, and Śakra, who are the supreme abodes of the world. The "three worlds" are the subterranean, the terrestrial, and the celestial; their lords are Madana, Jayanta, and Madhukara. The "three realms" are the aspects comprised of the desire, form, and formless realms. Therefore, all things that abide as the environment and its inhabitants, diverse and distinct, and becoming the objects of the six sense faculties, are that very [reality]. Regarding this, the Compendium of Concepts states: "Because all accomplishments are the passion [of reality], The Blessed One is great desire. The untainted bliss of universal accomplishment Is the body of the Great Bliss Vajradhara." And again:

འཇིག་རྟེན་གསུམ་བདག་མཐའ་ཡས་ཕྱིར། ། འདུལ་མཛད་སྲིད་གསུམ་མཆོག་གསུམ་དང་། ། ཐམས་ཅད་ཉིད་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་བདག་ཁམས་གསུམ་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། སེམས་ཅན་བསོད་ནམས་ཆེར་འཕགས་ཤིང་། ། མི་གཡོ་ཐམས་ཅད་ཁོ་ནའི་བདག། འདུལ་བྱེད་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་སྟེ། ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཁོ་ནའི་ཕྱིར། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། སྙིང་སྟོབས་རྡུལ་དང་མུན་པས་ཀྱང་། ། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་འདུལ་མཛད་པ། ། དེས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པས་གཞན་སྐྱོང་མཛད། ། ཅེས་སོ། ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་དབང་དུ་བཤད་པའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་ནི། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། གྲོལ་བར་མཛད་པས་ཞི་བ་སྟེ། ། འདོད་པའི་ཚོགས་གྲུབ་རྒྱས་པ་ཡིན། ། འདོད་ཆགས་ཚུལ་གནས་དབང་གི་ལས། ། ཆགས་བྲལ་དྲག་པོས་གསད་པར་མཛད། ། དུས་གསུམ་སྐུ་གསུམ་རྟག་བཞུགས་ཤིང་། ། སྲིད་གསུམ་སྐུ་གསུམ་ཐུགས་སུ་དག། མཆོག་གསུམ་ཐེག་པས་འགྲོ་འདུལ་ཞིང་། ། ལམ་གསུམ་མཛད་པས་གཞན་རྒྱུད་སེལ། ། ས་གསུམ་གནས་དགའ་རབ་ཏུ་གནོན། ། མཛད་པའི་ཚོགས་འཕྲུལ་དག་མཛད་ཅིང་། ། སྣ་ཚོགས་ཕྲིན་ལས་རབ་ཏུ་སྤྱོད། ། ཅེས་པ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དབང་གི་འདོད་པའི་དོན་ཆགས་ཤིང་། ། དྲག་པོས་ཆགས་བྲལ་གསད་པར་མཛད། ། ཡོན་ཏན་ཚོགས་རྒྱས་འདོད་པའི་ལས། ། ཞི་བས་རབ་ཏུ་གྲོལ་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དབྱིངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསང་བའི་ཕྲིན་ལས་ནི། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། འདོད་པ་དགའ་བའི་རྣམ་པ་ཅན། ། འདོད་ཆགས་རྗེས་སུ་དགའ་བའི་ཚུལ། ། ཆགས་བྲལ་དགའ་མཐའ་བྲལ་བའི་དངོས། །

Because the Lord of the Three Worlds is infinite, he is the Subduer of the three realms of existence and the Three Jewels. Because he is everything itself, he is the Three Jewels. The Lord of the Three Worlds is the three realms. Thus it is said. Furthermore: Sentient beings are preeminent in merit, The unmoving self of all alone. The subduer is the movement of the mind, Because of all conditioned phenomena alone. And again: Because he subdues sentient beings Through the qualities of lucidity, passion, and darkness, He is Samantabhadra, Who protects others through the conduct of awakening. This is the explanation according to the common vehicle. As for the specific meaning, the Sevenfold Conceptualization states: Because he brings about liberation, he is Peaceful; The fulfillment of the desired collection is the Increasing [Activity]. Abiding in the manner of passion is the Powerful [Activity]; Through the fierce [activity] free from passion, he performs the act of slaying. The three bodies of the three times abide eternally; The three realms are purified within the three bodies and minds. Taming beings through the vehicle of the Three Jewels, He clears the continuums of others by performing the three paths. He thoroughly treads upon the three levels of the ground; Performing the pure emanations of his deeds, He extensively engages in various enlightened activities. And from the Root Tantra: Through the Powerful [activity], he is attached to the desired goal; Through the Fierce [activity], he slays those free from passion. The Increasing [activity] is the work of passion, Which brings about the expansion of the collection of qualities; Through the Peaceful [activity], he brings about complete liberation. Thus it is taught. Regarding the secret enlightened activity from the perspective of the expanse (dhātu), the Sevenfold Conceptualization states: The aspect of the joy of desire, The manner of delighting in passion, The reality free from the extremes of passion and its absence.

རྣམ་གྲོལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། དུས་གསུམ་དག་ཏུ་འབེབས་གཟུང་བཟློག། སྲིད་གསུམ་ཡི་གེས་རྩ་གསུམ་འགེངས། ། མཆོག་གསུམ་གསལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་རྣམས་གསལ་བར་བྱས། ། སྣ་ཚོགས་གནས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ། བདེ་བ་ཆེ་ལས་གཞན་མ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་གི་མཇུག་བསྡུ་ཞིང་གཏན་ཚིགས་སུ། འགྲོ་བ་དག་ནི་མ་ལུས་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་འདིར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་ཏེ། རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚུལ་གཉིས་དང་། དབྱིབས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པར་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། རྟག་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་གྱི་བདག། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ངེས་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ནི་ལེའུ་དགུ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཤས་ཆེར་བསྡུས་ཏེ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་སེང་གེའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་རྟོག་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། མཉམ་སྦྱོར་གྱི་དོན་གྱིས་ཚོགས་འཁོར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་ཀུན་གྱི་སྐབས་ན་དཔལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་བདེ་མཆོག་གོ། ། ཞེས་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོས་གང་དུ་ཁྱབ་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དཔེར་ན་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་ནོ། །

"Is liberation, the coemergent." And again: "In the three times, the descent, the grasping, and the reversal; the three realms are filled with syllables in the three channels. When the Three Jewels become clear, the world systems are made luminous. All phenomena, however diverse they may abide, are none other than great bliss." To conclude these and provide the logical justification: "All wandering beings without exception, in every way, become this here. Such infinite supreme [qualities], the expanse of reality, equal and unequal, as vast as the limits of space—all things are that." Thus, by way of the two modes of vastness and the mode of shape, all phenomena themselves abide as the nature of Samantabhadra. Furthermore, from the Compendium of Conceptualization: "Always pure, the supreme of all, primordially liberated, the Tathāgata, Samantabhadra, the self of all—this is the certainty of the awakened mind." This summarizes the mudrās of the ninth chapter, illustrated by the analogies of the precious jewel and the lion. Now, in order to summarize the feast offering (gaṇacakra) through the conventional that manifests conceptualization and the meaning of union: "In the expanse of all space, the glorious Vajrasattva, the Tathāgata, the union of all Buddhas, the supreme bliss of the ḍākinī illusion." Thus, wherever the entities of phenomena pervade, the nature of reality is all of them—the glorious Vajrasattva—just like a sesame pod.

དེ་ལྟར་དོན་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དེ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་དུ་གཤེགས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། གང་ཞེ་ན་དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བ་མཆོག་གི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ནམ་མཁའ་ཀུན་གྱི་སྐབས་ན་དཔལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་བཞུགས་ཤིང་། ། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་བདེ་བ་བསྐྱེད། ། ཅེས་སོ། ། འདིས་ནི་ལེའུ་དྲུག་པ་བསྡུས་ཏེ་གནའ་བུ་དང་སེང་གེའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་མཉམ་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གྲངས་མེད་པར། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མ་ཐོབ་པ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་གང་དག་གིས། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འཐོབ་འགྱུར་བ། ། ཞེས་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་གཞུང་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་དཀའ་བ་སྤྱད་ཅིང་ཚོགས་བསགས་པས་ལམ་རྣམ་པ་ལྔ་མཐར་ཕྱིན་ནས། དྲང་བའི་དོན་གྱིས་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་དེས་ནི་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པས། ཆོ་ག་གང་དག་གིས་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་ཅིང་། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དང་། ཡང་ཚེ་འདིས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་རིག་འཛིན་ཐོབ་སྟེ། དེས་ན། དེ་ནི་བདག་གིས་བརྟག་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་བདེ་བའི་མཆོག།

Thus, the suchness of the glorious Vajrasattva, who abides in the manner of the two purposes, is the very nature of the Tathāgatas. If one asks what that is, it is accomplished from the Gathering of the Maṇḍala of the Supreme Bliss of the Ḍākinī Illusion, which is the equal union of all the glorious Buddhas. As it says in the Seventh Chapter of the Conceptualization: "In the expanse of all space, the glorious Vajrasattva, the Tathāgata, Abides in the maṇḍala of the gathering, Generating the bliss of all goddesses." This summarizes the sixth chapter, illustrated by the analogies of the calf and the lion. Now, in order to demonstrate the accomplishment and so forth by way of equal union, it says: "Without attaining Buddhahood For tens of millions of countless eons, By which ritual procedures of the mudrā Is it attained in this very life?" In the scriptures of the Vehicle of Characteristics, one practices austerities and accumulates merit for countless eons, and by completing the five paths, one desires to achieve Buddhahood through the provisional meaning; however, that does not yield the definitive result, for since one does not know one's own suchness, one will not see the Buddha. By knowing the meaning of the two types of secret mudrās, through the ritual procedures of the four branches of approach and accomplishment, one achieves all common siddhis in this very life and is joined to the path of the supreme siddhi. Furthermore, in this very life, one attains the supreme siddhi of the Vidyādhara. Therefore: "That I shall examine: The supreme bliss, the self of all Buddhas."

བདག་ཉིད་ཤིན་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ལས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་བདེ་མཆོག་གོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་དང་། དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབས་པས་དེའི་རྣམ་པ་གསལ་ཞིང་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ལས། མཚན་ཉིད་ཐེག་དམན་ལམ་ཞུགས་པས། ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་མཐོང་མི་འགྱུར། ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་གནས་དོན། ། རབ་གསུངས་ཐེག་པའི་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། འདིས་ནི་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ལེའུ་གསུམ་པ་བསྡུས་ཏེ། ངང་པ་དང་སེང་གེའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ལྷ་དང་གཉིས་སུ་ལྟ་བ་དགག་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་མ་ཡིན་སེམས། ། ལྷ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དག། རྣལ་འབྱོར་གཟུགས་བརྙན་རང་བཞིན་ཏེ། ། ལུགས་མ་ལ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་སྐྱེ། ། ཞེས་ཏེ། གང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན་པ་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཐབས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་འཕྲུལ་ཞིང་། ། ཤེས་རབ་དབྱིངས་སུ་སྦྱོར་སྒྲུབ་པས། ། རྣལ་འབྱོར་གསལ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། ། གཉིས་མེད་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་སྟོན། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། ཤེས་རབ་དབྱིངས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སྦྱོར་བ་བཞི་ལ་ལེགས་གནས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་རྣམ་པར་སྤྱོད། ། ཅེས་པ་དང་། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། ། ཤེས་རབ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། ། མཚན་མའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཐབས་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་སོ། །

"Through the thorough accomplishment of oneself, one is the supreme bliss, the self of all buddhas." Thus it is said. Furthermore, one should examine this by way of the three doors of body, speech, and mind. By accomplishing the nature of the maṇḍala of the six families and the very characteristic of the wisdom of great bliss, its form becomes clear and is experienced. As it says in the Tantra: "Those who have entered the path of the Lesser Vehicle of characteristics will not see the perfect Buddha. By abiding in the meaning of the four branches of approach and accomplishment, the awakening of the supreme vehicle is achieved." This summarizes the third chapter on the stages of accomplishment, illustrated by the analogies of the swan and the lion. Now, in order to refute the view of the deity as being dualistic: "Yogis whose minds are not authentic, Who focus upon a deity, Have a yoga that is of the nature of a reflection; Yoga arises from cast images and the like." Thus, yoga is that which teaches the non-duality of method and insight. As the Sevenfold Conceptualization states: "By manifesting the maṇḍala of method And accomplishing the union in the expanse of insight, Yoga is clearly illustrated, Revealing that very non-dual mudrā." And again: "Arising from the expanse of insight, Well-abiding in the four unions, Yoga has the characteristic of space, And acts at all times." And from the Glorious Guhyasamāja: "The meditative union of method and insight Is explained as 'yoga.' Insight is the absence of intrinsic nature, While the miraculous display of signs is method."

དེ་ལ་གནས་པའི་སྒྲུབ་པོ་ལ་ནི་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་ཞིག་དེ་དང་མི་ལྡན་པའི་འཇུག་པ་པོ་དག་གི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བདག་དང་ལྷ་གཉིས་སུ་ལྟ་ཞིང་དམིགས་པར་བྱེད་དེ། རྟེན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལས་རྣལ་འབྱོར་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་ནི་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་གླང་པོ་རབ་འགོག་དང་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་དག་ལས། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གང་ནས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པས། ། སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་ཚོལ་ཅིག། ཅེས་པ་དང་། འདི་དག་གཞན་ལས་ཀྱང་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཞར་ལ་སྤྲོས་པའོ། ། ད་ནི་མཉམ་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་མཆོག་སེམས་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ལྷ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དག། རང་གི་དམ་ཚིག་བདག་སྦྱོར་བ། ། མི་འགྱུར་དམ་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་ཤིང་དེའི་དོན་ལ་གནས་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དམ་ཚིག་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་སྦྱོར་ཞིང་། མི་འགྱུར་བ་དམ་པར་གནས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཆོས་དག་གི། ཡང་དག་མཆོག་སེམས་རྣལ་འབྱོར་གནས། ། དམ་ཚིག་ལྷ་གཉིས་རབ་སྦྱོར་བས། ། རང་གི་རང་བཞིན་གསལ་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ནི་ལེའུ་དྲུག་པ་དང་བདུན་པའི་དམ་ཚིག་བསྡུས་ཏེ་ཁྱུང་དང་གནའ་བུའི་དཔེས་བཤད་དོ། ། ད་ནི་དེའི་ཞར་ལ་ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་ལུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །

For the practitioner who abides in that, it is called "union" (yoga). However, those practitioners who lack this and, with an incorrect mind, view and apprehend both themselves and the deity as two, will not achieve accomplishment even if they desire for yoga to arise and be born from the reflected image of the support. Regarding this, the Glang po rab 'gog and the Sgyu 'phrul dra ba state: "Nowhere in the worlds of the ten directions will a Buddha be found; since the mind itself is the perfect Buddha, do not seek a Buddha elsewhere." This and more is taught extensively elsewhere. This was an elaboration in the context of the practice. Now, in order to teach the samaya by way of the Samayoga, it says: "The yogi of the supreme, authentic mind, who focuses upon the deity, unites their own samaya with the self; by abiding in the supreme, unchanging, they will achieve accomplishment." This means that by realizing the suchness of all phenomena and abiding in its meaning, one unites the common and extraordinary samayas with one's own identity through the gateway of non-duality. If one abides in the supreme, unchanging state, accomplishment will occur. As the Rtog pa bdun pa states: "Abiding in the yoga of the supreme, authentic mind of the profound and vast dharmas, through the thorough union of the samaya and the deity, one's own nature will be clearly accomplished." This summarizes the samayas of the sixth and seventh chapters, explained by the analogy of the garuḍa and the young goat. Now, in order to teach the distinctions of the vehicles in that context, it says: "Yoga will not arise from reflected images, cast statues, and the like."

བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་རབ་བརྩོན་ན། ། དེ་ལས་རྣལ་འབྱོར་ལྷར་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་ཏེ། གོང་དུ་ལྷ་དང་གཉིས་སུ་ལྟ་བ་དགག་སྟེ། གང་ཞིག་ནང་དུ་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དམིགས་པས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འོག་མ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། བསམ་འདས་རྒྱ་ཆེན་ཟབ་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཟད་མེད་བདེ། ། ཀུན་གྱི་དྲི་མ་མེད་པ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་བདག་བརྟེན་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། སེམས་དེ་ཁོ་ན་བདུད་ཉིད་དེ། ། སེམས་དེ་ཁོ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། རང་སེམས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི། ། བདག་ཉིད་བདུད་ལས་རྒྱལ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། རང་སེམས་སོ་སོར་རིག་པ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་དེ་ལས་དེ་སངས་རྒྱས། ། རང་བྱིན་བརླབ་མཆོག་བསྒོམ་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ནི་དབུ་ཞབས་ཀྱི་ཐེག་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ། ཁྱུང་དང་བྱ་ལག་གི་དཔེས་བཤད་དོ། ། ད་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན། ། དེ་བས་ཐམས་ཅད་བདག་སྦྱོར་བས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ལྟ་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྣམས་ཤེས་ཤིང་ཉམས་སུ་བླངས་ན་སྦྱོར་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ལྟ་སྤྱོད་ཏིང་འཛིན་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབང་བསྐུར་དམ་ཚིག་ཚོགས།

"If one exerts oneself thoroughly in bodhicitta, from that one becomes a deity of yoga." Thus, having previously refuted the view of the deity as being dualistic, it is shown that by focusing inwardly on one's own meditative absorption (samādhi), one becomes distinguished from the lower vehicles of the Mahāyāna. Furthermore, from the Compendium of Concepts: "That which is vast and profound, beyond thought, Is the inexhaustible bliss of all accomplishments. That which is stainless for all Is the reliance upon the self of bodhicitta." And again: "That very mind is the Māra; That very mind is the Tathāgata. For the sake of taming one's own mind, One is the victor over Māra himself." And again: "The individual awareness of one's own mind Is the supreme bodhicitta, the Vajra. From that very [awareness], one is a Buddha, Because of meditating on the supreme self-consecration." This distinguishes the vehicles from beginning to end, explained by the analogy of the garuḍa and the common bird. Now, in order to demonstrate the greatness of the benefits: "This bodhicitta is the vajra; It is the essence of all Buddhas. Therefore, by uniting with all [beings] as oneself, One will attain all the Buddhas." Thus, through the gates of the profound and the vast, these four aspects of bodhicitta are like a vajra; they are the essence of all Buddhas. Therefore, if one understands and practices the meanings of the view, meditative absorption, conduct, and so forth, they will be attained through the power of application. Furthermore, from the Root Tantra: "The view, conduct, and accomplishment of meditative absorption, The maṇḍala, empowerment, and the collection of samayas..."

། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་བདག་སྦྱོར་བས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། གང་གི་རྟོག་པ་མཆོག་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ། ། བདུད་ཉིད་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་མི་བརྟེན་ཉིད་ཀྱང་མིན། ། རྟོག་པའི་ཚོགས་བཅས་བདག་གིས་གཞོམ་མཛད་དེ། ། མྱུར་བ་མཆོག་གི་མཆོག་ཉིད་འགྲུབ་ཕྱིར་བརྟེན་པར་མི་བྱེད་དེ། ། གང་གིས་བདག་གི་སྙིང་པོ་བདག་ལ་རྟག་ཏུ་འགྲུབ་བྱེད་ཅིང་། ། མཆོག་ཆེན་དངོས་གྲུབ་དང་ནི་རྟོག་པ་བདེ་ཆེན་དང་། ། ཆགས་དང་ཤིན་ཏུ་དགའ་དང་བརྟན་དང་རྒྱས། ། ཡིག་ཆེན་ཡང་མི་བརྟེན་པར་བདག་གིས་འགྱུར་བར་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། དེས་ནི་ལེའུ་གཉིས་པའི་སྨན་དང་ལེའུ་སོ་སོའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕན་ཡོན་བསྡུས་ཏེ། རུས་སྦལ་གྱི་དཔེས་བཤད་དོ། ། ད་ནི་མཉམ་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་བདག་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་བདག་ཉིད་ལྷར་སྦྱོར་བས། ། བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ། འབྲེལ་པའི་ཚུལ་དུ་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། ཚིག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཞིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དངོས་རྟོགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། དཔའ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ལྷར་སྦྱོར་ཞིང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །

"By uniting all activities with oneself, one will attain all the buddhas." And from the Compendium of Conceptualizations: "For whoever practices this supreme conceptualization, the māras themselves will not approach, nor will they rely [upon them]. I shall destroy the hosts of conceptualizations; in order to swiftly achieve the supreme of the supreme, I do not rely [on them]. Whoever constantly accomplishes my essence for me, the great supreme siddhi, the conceptualization of great bliss, passion, intense joy, stability, and expansion—I shall become that very great syllable without relying [on anything else]." Thus, having summarized the medicinal [remedies] of the second chapter and the specific benefits of each chapter, it is explained by way of the analogy of the tortoise. Now, in order to show the result along with the activities by way of union: "I am all the buddhas, And I am all the heroes. Therefore, by uniting myself with the deity, I shall thoroughly accomplish myself." To conclude in a manner that connects [the sections], the first two lines show the characteristics of the ground: the ultimate characteristic of the two types of buddhas through the realization of reality, and the conventional aspect. The hero, the body of great bliss bodhicitta, is the natural mode of all phenomena; this is the intention of the Victorious Ones. Having realized that very [nature] through the three modes, the subsequent two lines show the branches of the path: one should unite and accomplish oneself as the deity through meditative absorption and so forth.

དེ་ཉིད་གོམས་ཤིང་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་ནི། དེ་ཡིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། ངེས་པའི་དོན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་། དཔའ་བོ་འཁོར་གྱི་སེམས་དཔའ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་ཞུགས་པའི་ཚོགས་དང་། རིག་འཛིན་གྱི་བྱེ་བྲག་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དག་བསྒོམས་ཤིང་བསྒྲུབ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཚེ་འདི་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡང་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་འོག་ནས། འདི་ནི་ཕྱི་དུས་སངས་རྒྱས་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཚེ་འདིས་རིག་འཛིན་ཐོབ་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་གནས་རིམ་བཞིན་གོམས་པའི་མཐུས། ། ངེས་པའི་དོན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཆེ། ། བདེ་ཆེན་སྐུ་གསུམ་གཉིས་མེད་འགྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། དེས་ནི་ལེའུ་བཅུ་པ་བསྡུས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྡུད་པ་པོའི་རང་དགའི་ཚིག་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པའི་ཁུངས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཏེ། སྔོན་བྱུང་འཕྲུལ་པའི་འཁོར་ལོས་དུས་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་གྲོལ་བར་མཛད་ནས། རྗེས་སུ་འཇུག་པ་པོ་དག་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རྒྱུད་བཤད་པའོ། །

The result of familiarizing oneself with and manifesting that very reality is as follows: "By that, all the buddhas, All the heroes, and All the vajra-holders Will be accomplished in this very life." This means that through the power of meditating upon and accomplishing the entire assembly of the maṇḍala of buddhas according to the definitive meaning of the Vajrayāna, the assembly of heroes who are the bodhisattvas of the retinue who have entered the gateway of Secret Mantra, and the vajra-holders who abide as the four types of vidyādharas, one will clearly manifest the nature of a buddha and the form of a heroic vajra-holder in this very life. By accomplishing that very reality, the form of a buddha will also clearly manifest through the stages of the vajra-holder. Furthermore, as it says below: "This is the buddha of the future," and from the Sevenfold Conceptualization: "In this life, one attains the state of a vidyādhara; Through the power of familiarizing oneself with that state in successive stages, By the definitive meaning, the great buddhahood, The non-dual three kāyas of great bliss, is accomplished." Thus, the tenth chapter is summarized and illustrated by the analogy of a jewel. These words that have been spoken are not the arbitrary words of a compiler; rather, they are the words of the Blessed One, the glorious Vajrasattva, who spoke them. Having liberated the mental continuums of those to be trained through the six times by means of the wheel of past miraculous emanations, the Vajrasattva of the non-dual three kāyas explained this tantra on the summit of Mount Meru in order to sustain future followers.

དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག་ལས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བ་དམ་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྟོག་པ་སྟེ་དང་པོའོ་ཞེས་པ་ལ། གདུལ་བྱ་རྒྱས་པ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ། སྟོན་པའི་དགོངས་མཛད་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་གསུངས་ནས། ཡང་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བ་དང་། རྟོག་པ་མི་འདྲ་བ་རྣམ་པར་གཅད་པའི་དོན་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དགོངས་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་བརྡའི་དོན་གྱིས་རྣམ་པར་བཤད་པ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་གསུངས་སོ། ། འདིར་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱི་དོན་སྣང་ཞིང་གསལ་བར་མཛད་པ་དང་། དམ་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་གསལ་ཞིང་རྒྱས་འདེབས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཤེས་བྱ་ལམ་སྒྲུབ་འབྲས་བུའི་ཆོས། ། བདེན་གཉིས་མཚུངས་གནས་དེ་ཉིད་གསུམ། ། སྣང་གསལ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྟོག་པའི་རང་ཚུལ་ཅན། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཆོས་དག་ལས། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་རྟོག། དེས་ན་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སོ། ། ལེའུ་དང་པོའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་ཞིག་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟོང་ཕྲག་གིས་ནི་ལམ་དུ་འཇུག་ཅིང་རིན་པོ་ཆེ་བརྟག་པར་མི་ནུས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དང་ཕན་ཡོན་མི་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་དེ་ལ་འཇུག་ཅིང་ཕྲད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །

From the Śrī-sarvabuddhasamāyoga-ḍākinījālasaṃvara, this is the first chapter, the Kalpa of the Wisdom Seal that enters the object of the sublime appearance of suchness. Regarding this: for the sake of those disciples who delight in extensive detail, the Teacher spoke the great root tantra in a manner of vast intention. Then, for the sake of those who delight in the concise and to eliminate various conceptual elaborations, he spoke this very condensed tantra, which explains the symbolic meaning through vajra words endowed with manifold intentions. Here, the "kalpa" (conceptualization) refers to that which makes manifest and clear the three aspects of suchness—the object to be known, the practice to be undertaken, and the result to be seen—and which is characterized by the seal that clearly and expansively enters the domain of the sublime buddhas. As it is said in the Seventh Kalpa: "The phenomena of the object of knowledge, the path, and the result, Abiding equally in the two truths, are the three suchnesses. Manifest and clear, the domain of the sublime ones, They possess the natural character of the seal of kalpa." And from the Condensed Kalpa: "From the non-conceptual pure phenomena, One thoroughly conceptualizes for the sake of sentient beings. Therefore, it is called 'kalpa,' Because it is the complete purification of conceptualization." This concludes the explanation of the meaning of the first chapter. Those who enter the path through thousands of non-referential emptinesses are unable to examine the jewel. Furthermore, those who do not know the treatises and the benefits of that very [jewel] will not enter or encounter it.

དེ་ལྟར་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་རང་གི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པ་དག་གིས་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་མི་མཐོང་ཞིང་། སོ་སོའི་ཕན་ཡོན་མི་ཤེས་པས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་ལེའུ་གཉིས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་གཞི་ལྟ་བའི་བྱེ་བྲག་དང་། དེའི་ཞར་ལ་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཕྱོགས་རྣམས་མ་ལུས་རྣམ་བརྟགས་ཤིང་། ། རང་བཞིན་ངོ་བོ་ལས་གྲོལ་བས། ། རགས་པའི་དྲི་མ་ཀུན་སྤྱོད་དེ། ། རྣམ་གྲོལ་ཕྲ་བའི་ལྟ་རྨོངས་འགྱུར། ། ཀྱེ་མའོ་རང་ཉིད་མ་མཐོང་བ། ། གཞན་གང་མཐོང་ཞིང་ཤེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ལྟ་བ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། གཉིས་ཅན་དུ་རྟོག་པའི་མཚན་མ་བདུད་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་རང་གི་ངང་གིས་བཅོམ་ཞིང་། ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་མེད་དེ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། རྟོགས་པས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་ཤིང་། དོན་རྟགས་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པར་བཞུགས་ཤིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་འདས་ཏེ་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་ངང་ཚུལ་ལ་གནས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས།

Thus, those who have not realized the general and specific characteristics and the intrinsic nature do not see the authentic reality; and since they do not know the respective benefits, why would they engage [in the practice]? Therefore, in the second chapter, the specific views regarding the basis to be known are taught, along with their incidental benefits. Furthermore, from the Root Tantra: "Having thoroughly analyzed all directions without exception, And being liberated from the essence of intrinsic nature, All coarse stains are purified, yet one becomes deluded Regarding the subtle view of liberation. Alas! If one does not see oneself, What else could be seen or known?" Regarding that, first, the general definition of the view is as follows: "This is the yoga of the Blessed One, Vajrasattva, the Tathāgata, the union of all Buddhas, the Ḍākinī Illusion, the Supreme Bliss." This body of great bliss, characterized by the non-duality of method and insight, is the very nature of yoga. It naturally overcomes the hosts of Māras and so forth—the signs of dualistic conceptualization—and, having attained mastery over the entire array of excellent qualities, there are no other distinct qualities; it is spontaneously present by nature. It abides in the manner of being manifested through realization, and in the manner of both the meaning and the sign, Vajrasattva abides without beginning or end. Transcending body, speech, and mind, it abides in the Tathāgata’s body, speech, and mind of vajra—their own suchness—and thus abides in the state of the Ḍākinī Illusion, in union with all Buddhas. Furthermore, from the Compendium of Concepts:

སེམས་དཔའ་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་གྱི་བདག། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་གཙོ་བོའི་གཙོ། ། གདོད་མ་ཐ་མ་མེད་ཕྱིར་ཡང་། ། དམ་པའི་དང་པོ་ཞེས་འདོད་དེ། ། འཁོར་ལོ་ཀུན་གྱི་གཙོ་ཕྱིར་ན། ། དམ་པ་དམ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཡིན། ། ཞེས་ཏེ། སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་སོ། ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་གཅིག་གི་སྒོ་ནས། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྐུ་མཆོག་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་། ། ཡོན་ཏན་མ་འགགས་གསལ་སྣང་ཞིང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབང་ལ་སོགས་པར་ལྡན། ། གསུང་ཐུགས་ཕྲིན་ལས་གསལ་བར་སྣང་། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། དུས་གསུམ་སྒྲིབ་པ་མི་མངའ་བའི། ། མགོན་རྣམས་བདེ་ཆེན་གནས་བཞུགས་ཏེ། ། གསལ་བའི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་ཚོགས། ། བདག་གཞན་གཉིས་མེད་སྣ་ཚོགས་སྣང་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་གི་དོན་དམ་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་དམིགས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལས་དབེན་པ་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་སོ། ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་སྐུའོ། ། དེ་ལྟར་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་དུ་ན་བདེན་པ་གསུམ་དུ་བཤད་ཅིང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་གང་དུ་མི་ཕྱེའོ། ། དེས་ན། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཕྱག་རྒྱ་ཡི། ། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་བདེ་མཆོག་གི། ཞེས་ཏེ་གོང་དུ་གསུངས་སོ། ། དོན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་ཐག་ཆོད་ནས་བསྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་སྦྱོར་ན། ། དབབ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་ཏེ།

The Being without beginning or end, Vajrasattva, the Great Joy, Samantabhadra, the Lord of all, the Vajra Essence, the Chief of chiefs. Because he is without beginning or end, he is asserted as the "Supreme First." Because he is the chief of all mandalas, he is the "Supreme Lord of the Supreme." Thus, he abides in the manner of two buddhas. Furthermore, from the perspective of the conventional side, the Sevenfold Reasoning states: "The supreme body, with its major and minor marks, possesses unceasing qualities and clear appearance, endowed with the maṇḍala, empowerments, and so forth; the speech and mind, and the enlightened activities, appear clearly." And also: "The Protectors, free from the obscurations of the three times, abide in the state of great bliss; the assembly of the powers of clarity and fearlessness appears as the manifold non-duality of self and other." The ultimate meaning of these is the expanse of great peace, naturally abiding in emptiness and devoid of all signs of objective reference. Its general characteristic is the non-dual wisdom of great bliss, the illusory body of the ḍākinī. Thus, from a provisional perspective, it is explained in terms of the three truths, yet in its own specific characteristic, it is not divided. Therefore, it was said above: "All without exception are the mudrā; all without exception are the Supreme Bliss." Because one achieves accomplishment by deciding upon that very meaning through the view and then taking it into practice through meditation, it says: "If one joins oneself with Vajrasattva, all descents are thoroughly accomplished."

ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྣམ་པ་དག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་ཤར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཐམས་ཅད་བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། མ་འགགས་རོལ་པ་ཕྱག་རྒྱའི་སྐུ། ། ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཞིང་དངོས་མེད་པའི། ། དོན་དམ་ལས་འདའ་སྒྱུ་མའི་དབྱིངས། ། རང་བཞིན་གསལ་བར་སྦྱོར་བྱས་པས། ། དབབ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་བདེ་བ་ཆེ། ། གང་ཞིག་ལ་དང་པོར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ནི་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྲེལ་ཚུལ་ཏེ་ལེའུ་དགུ་པ་ལས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ཁམས་གསུམ་དག་ནི་མ་ལུས་པ། ། ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་སྒྱུ་མ་ཐམས་ཅད་དུ། ། མཐོང་བ་དང་ནི་རེག་པར་འགྱུར། ། དམིགས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཚུལ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པ་མིན། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་དམིགས་སུ་མེད། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་སྦྱོར་བ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། དོན་དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདེ་བ་ཆེ། །

If one joins non-dually by means of the three mudrās, the aspects of the supreme, unerring meaning will be accomplished, for they arise from one’s own suchness. As it says in the Root Tantra: "All is the Great Bliss Vajrasattva, The unceasing play, the body of mudrā. Conventional appearance is without substance; The ultimate is the illusory expanse. By joining them clearly in their natural state, All descents are thoroughly accomplished." The method for realizing that very reality is: "The union of all Buddhas, the great bliss of the Lord of Yogis." Regarding the initial union with all Buddhas, this is the manner in which the expanse and wisdom are connected. As the ninth chapter states: "All have the characteristic of space, And space itself has no characteristic. The three realms, without exception, Are all like an illusion. Just as an illusion is seen and touched Yet cannot be apprehended, So too is the nature of all beings." And again: "It is not existent, nor is it non-existent, Nor is it apprehended in the middle. The union of the perfection of insight Thoroughly accomplishes the enlightenment of the Buddhas." These points are the characteristics of the sublime yoga, possessing the qualities of perfect mastery and the nature of great bliss. Furthermore, this is to be realized by way of method, by way of insight, and by way of non-duality. As the seventh chapter of the Tattvasaṃgraha states: "By way of method, great bliss..."

ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོ་ལས་འདས་ཤིང་། ། རླུང་གི་གནས་ལ་གནས་མི་མཛད། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ནི་དམིགས་བྲལ་བའོ། ། ཤེས་རབ་ལས་ལ་བརྟེན་པའི་མཐུས། ། འཁོར་ལོའི་བྱང་ཆུབ་འབེབས་དང་གཟུང་། ། རང་གི་གནས་སམ་གཞན་དུ་སྤྲོ། ། རྩ་སོགས་དམན་པ་དབྱིབས་ལས་འདས། ། གཉིས་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངང་། ། སྣང་བ་ཉིད་ན་སྟོང་པ་སྟེ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ན་སྣང་བ་ཡིན། ། དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་རོལ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་གཏན་ཚིགས་ནི། ། དེ་བས་བདེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་བདེ་བ་ཀུན་འཐོབ་བོ། ། ཞེས་ཏེ། རྒྱུ་བདེ་བའི་སྒོ་ནས་ལམ་བདེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ། འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུར་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཆོས་རྣམས་མངོན་སུམ་བདེ་ཆེན་པོ། ། གཟུགས་བརྙན་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་མེད། ། སྣང་སྟོང་བདེ་བའི་རྒྱས་བཏབ་པས། ། དམིགས་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཞེས་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། འདིས་ནི་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ལུས་ངག་གི་དཀའ་བ་སྤྱད་མི་དགོས་པར་བསྟན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་བདེ་ཆེན་པོ། ། འདི་ལ་ཁྲུས་དང་བསྡམ་མི་དགོས། ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་བ་སྤྱད་མི་དགོས། ། རང་གི་རྟོག་པས་བཅིངས་པའི་བྲམ་ཟེ་དང་། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཁྲུས་དང་བཟའ་བསྲུང་གི་སྤྱོད་པ་དང་། སྡོམ་པ་དང་སྦྱང་བའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་དང་། མེ་ལྔ་བསྟེན་པ་དང་དབྱུ་གུ་གསུམ་པ་དང་ཁྱེའུའི་དཀའ་ཐུབ་དང་བ་ལང་གི་དཀའ་ཐུབ་ལ་སོགས་པ་དང་།

Transcending the subtle bindu, it does not abide in the locations of the winds. It is the Secret Mantra free from focal points. By the power of relying on the activity of insight, the awakening of the wheels is brought down and held. It is projected into one’s own abode or elsewhere. Transcending the inferior shapes of the channels and so forth, it is the state of non-dual Mahāmudrā. In appearance itself is emptiness; in emptiness itself is appearance. It enjoys the objects of the six sense faculties. Thus it is said. The logical reason for this is: "Therefore, by means of bliss itself, one attains the bliss of all Buddhas." This means that by way of the cause of bliss, the path is accomplished as bliss, and the result is achieved as the Body of Great Bliss. Furthermore, the Sevenfold Realization states: "All phenomena are the manifest Great Bliss; there is no superior, middling, or inferior reflection. Because appearance and emptiness are sealed with bliss, one is completely liberated from all focal points." This means that all phenomena are directly sealed with the non-duality of bliss and emptiness. This also demonstrates the qualities of realization. Now, it is shown that it is unnecessary to undergo hardships of body and speech: "Through the union of all Buddhas, the Lord of Yogins is Great Bliss. For this, bathing and restraint are unnecessary; asceticism and hardships need not be practiced." This refers to the bathing, dietary restrictions, and conduct of the Brahmins and Śrāvakas bound by their own conceptual constructs; the asceticism of the twelve branches of restraint and purification; and the ascetic practices such as relying on the five fires, the three-staff, the "boy" asceticism, the "ox" asceticism, and so forth.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པས་ལམ་རྣམ་པ་ལྔར་དཀའ་བ་སྤྱད་མི་དགོས་ཏེ་གཉིས་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་གནས་ན་སྤྱོད་ལམ་ཀུན་གྱིས་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མེད་པ་དང་། ། བདེ་བ་དང་ནི་དགའ་བས་འགྲུབ། ། དེ་བས་ཇི་ལྟར་འདོད་སྤྱད་ཅིང་། ། ཀུན་ཟ་དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྤྱོད། ། སྤྱོད་པ་ཅི་དགར་འདོད་པར་བྱེད། ། གཡོ་བ་དག་ཀྱང་ཅི་དགར་བྱེད། ། གང་ལ་ཐེག་པ་འོག་མ་པའི་གཞུང་དུ་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་དག་ཆེད་དུ་གཉེར་ཞིང་དགག་པ་མེད་དེ། བྲམ་ཟེ་དང་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པས་དབེན་པའི་སྤྱོད་པ་གང་ཡང་རུང་བས་སེམས་བདེ་བ་དང་། ལུས་དགའ་བའི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་སྟེ། དེས་ན་སྡིག་པ་མ་སྦྱངས་པས་ཀྱང་མཉམ་པའི་དོན་བསྒྲུབས་ན་འགྲུབ་པར་འོག་ནས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས་ཀྱང་། གང་ལ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ཀྱང་རུང་། ། གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་གྲོགས་སུ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་གང་ཟག་ལས་དང་པོ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་ཅུང་ཟད་དབང་བ་དང་། ཡང་དག་པར་དབང་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་ངན་པའི་ལས་ལ་སྤྱད་ཀྱང་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཀུན་ཟས་ཏེ་དམ་ཟས་བཅུའི་རྣམ་པ་དག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་དང་ལྡན་པས་ལོངས་སྤྱད་པས་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྲོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ནི་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དམ་ཚིག་མ་ལུས་པའི་ཚོགས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ངག་གི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པ་ཅི་དགའ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཡོ་བ་ཅི་དགའ་སྟེ་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པ་མེད་དོ།

Through the conduct of a bodhisattva, it is not necessary to undergo hardships across the five paths; for if one abides in the meaning of non-duality, the two accumulations will be perfected through every mode of conduct. Thus: Without asceticism or vows, Accomplishment is achieved through bliss and joy. Therefore, whatever one desires, one should enjoy; Eating anything, one should likewise engage in all activities. One acts as one pleases in whatever conduct; One moves as one pleases, even in agitation. In this regard, the stages of conduct prescribed in the scriptures of the lower vehicles are not to be sought after or prohibited. Whether it be the secluded conduct of Brahmins, non-Buddhists, or others, accomplishment is achieved through a mind at ease and a body in joy. Therefore, it is taught below that if one accomplishes the meaning of equality, it is achieved even without having purified negative actions. As it says in the Sevenfold Conceptualization: "Whatever one does, in whatever way, Non-dual great bliss becomes one's companion." Furthermore, this should be understood by way of the beginner, the one who has slight mastery over primordial wisdom (jñāna), the one who has perfect mastery, and the one who is utterly liberated. If it serves the benefit of sentient beings according to one's desire, then even if one engages in what are considered "base" actions, there is no fault, as they are free from transgression. By consuming "all food"—that is, the ten types of samaya food—one partakes in the meaning of non-duality, which becomes a branch for achieving the accomplishments (siddhi). Likewise, "all" refers to the entire collection of common and extraordinary samayas. Similarly, there is no prohibition or requirement regarding conduct as one pleases through the doors of body and speech, or regarding movement as one pleases through the door of the mind.

། དེས་ནི་ཐེག་པ་དམན་པ་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་མཐའ་བཀག་པར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་། སྔགས་པ་སེང་གེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ། ། འདི་ལ་མི་བྱ་བ་དག་དང་། ། མི་བཟའ་བ་ནི་གང་ཡང་མེད། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལས། མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་བརྒྱད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་དེ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། རང་གི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ཤིང་། ། གཞན་དུ་འཁྲུལ་པའི་འགྲོ་བ་དག། ཡུལ་དྲུག་རང་རྒྱུད་བརྟགས་པ་ཡིས། ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་སུ་སྣང་། ། མི་མཐུན་བདེ་སྡུག་གནས་ལ་སྤྱོད། ། ཆོས་བརྒྱད་མཚན་མས་གཡེངས་གྱུར་ཅིང་། ། ཉོན་མོངས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པས། ། འགྲོ་དྲུག་གནས་རྣམས་སོ་སོར་སྣང་། ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་བརྒྱད་ཀྱིས་གདུངས། ལས་ཀྱི་འབྲེལ་པས་དངོས་ལ་ཆགས། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ལོག་པར་བློ་གྲོས་འཁྲུལ་པའི་གང་ཟག་ཁ་ཅིག་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལམ་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ལ་སྤྱོད་དེ། རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་ཉམས་ཤིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོ་མ་མྱོང་བར་གནས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཀྱེ་མའོ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཡི། ། ཁ་ཅིག་ལམ་ངན་ལོག་ཞུགས་པ། ། རྒྱུ་ལས་འཁྲུལ་དང་ལམ་ལས་འཁྲུལ། ། འབྲས་བུའི་དངོས་ལས་འཁྲུལ་གྱུར་དག། འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། ། ཁྱི་དང་བ་ལང་དབྱི་གུ་གསུམ། ། མེ་ལྔ་སོགས་ཀྱིས་ལུས་གདུངས་ཏེ། །

By this, the limits of the Lesser Vehicle and of ordinary beings are blocked. As it is said in the Glorious Guhyasamāja: "The mantrin roams like a lion; for him, there is nothing that should not be done and nothing that should not be eaten. He is adorned with all the enjoyments of desire." Thus, while all phenomena abide as the nature of great bliss, certain sentient beings who have not realized this, under the power of delusion, experience the very causes and effects of the three and eight types of suffering. As the Seventh Chapter of Conceptualization states: "Failing to realize their own nature, beings wander elsewhere in delusion. By imputing the six objects as having their own independent continua, they appear as the various phenomena of duality. They experience discordant states of pleasure and pain, distracted by the signs of the eight worldly concerns. Along with the branches of the afflictions, the abodes of the six classes of beings appear individually. Tormented by the three and eight sufferings, they are attached to things through the connection of karma." Furthermore, certain individuals whose intellects are deluded by error follow the paths of the non-Buddhists, the Hearers, or the Bodhisattvas. Having fallen away from their own suchness and remaining without tasting the flavor of great bliss, they should be embraced with great compassion. As the Seventh Chapter of Conceptualization states: "Alas! Some who have entered wrong paths through erroneous conceptualization—deluded regarding the cause, deluded regarding the path, and deluded regarding the reality of the result—suffer in this world. Like dogs, oxen, and the three [types of ascetics], their bodies are tormented by the five fires and so forth."

ཚེ་ཟད་ངན་སོང་གསུམ་དུ་འགྲོ། ། རིགས་ངན་དམན་པའི་ལམ་ཞུགས་པས། ། བདེ་འདོད་དེ་ཉིད་ལམ་ལས་གོལ། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ཤེས་སྤོང་འདོད། ། ཕྱིར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་གནས། ། འགོག་ལམ་མངོན་པར་སྒོམ་བྱེད་ཅིང་། ། འཕགས་པའི་ལམ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། ། ཀྱེ་མའོ་ཡང་དག་བདེན་ལས་གཞན། ། འཁྲུལ་པའི་བདེན་པ་བཞི་རུ་བརྟགས། ། རྐྱེན་རྟོགས་དགྲ་བཅོམ་ས་འདོད་པས། ། རྟེན་འབྲེལ་ལ་སྤྱོད་དེ་ཉིད་སྤོང་། ། ཉོན་མོངས་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། ། རང་བཞིན་རྨོངས་པས་དེ་སྤྱོད་པ། ། དེ་ཉིད་མཚན་མས་འཁྲུལ་འགྱུར་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་མ་རིག་ལས་བྱུང་བ། ། དེ་ཉིད་རྒྱུ་གཞན་གང་ལས་བྱུང་། ། ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། ། ཀྱེ་མའོ་དགྲ་བཅོམ་ས་འདོད་པས། ། རྒྱུན་ཞུགས་ལན་ཅིག་འོང་བ་དང་། ། མི་ལྡོག་སྤྱོད་སོགས་དཀའ་བ་ཡིས། ། དགྲ་བཅོམ་ལམ་ཞུགས་གྲོལ་མི་འགྱུར། ། ཡང་དག་བདེན་པའི་དོན་མེད་པར། ། ཀུན་དུ་བརྟགས་པར་གཉིས་འཛིན་པ། ། བསྐལ་པ་མང་པོར་དཀའ་སྤྱད་ཀྱང་། ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཀྱེ་མའོ་ངེས་དོན་མ་རྙེད་པས། ། ལམ་གཞན་གཡེངས་པས་ཚི་ཆད་དེ། ། གྱད་ཀྱི་ནོར་བཞིན་ཀུན་དུ་(ཆོལ,ཚོལ)། ། སྐུ་གསུམ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། ། ཀྱེ་མ་འདི་དག་སྙིང་རེ་རྗེ། ། བདེ་ཆེན་གནས་ལས་འདི་ལྟར་གྱུར། ། སྡུག་བསྔལ་འདི་གཞན་གང་ལས་བྱུང་། ། ནམ་ཞིག་རང་གི་དེ་ཉིད་མཐོང་། ། ནམ་ཞིག་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་འཆར། ། ནམ་ཞིག་བདེ་བ་ཆེན་པོས་བརྒྱན། ། ཞེས་སོ། ། འོ་ན་དེ་དག་གིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ན་མི་འགྲུབ་བམ་ཞེ་ན།

When life is exhausted, they go to the three lower realms. By entering the path of the base and inferior, those who desire happiness have strayed from the very path. Though they wish to know and abandon suffering and its origin, they remain in the very source of suffering and its origin. While they cultivate cessation and the path, they turn their backs on the noble path. Alas! Apart from the authentic truths, they have conceptualized four perverted truths. Desiring the stage of an Arhat through the realization of conditions, they practice dependent origination while abandoning reality itself. Through afflictions, karma, and suffering, those who are deluded by nature practice in that way; they are deluded by the signs of reality itself, for everything arises from ignorance. From what other cause could reality itself arise? Everything is self-arisen primordial wisdom. Alas! By desiring the stage of an Arhat, through the hardships of the Stream-enterer, the Once-returner, and the Non-returner practices, one enters the path of an Arhat but will not be liberated. Without the meaning of the authentic truths, grasping at the two through universal conceptualization, even if one undergoes hardships for many eons, one will not attain the authentic state of a Buddha. Alas! Because the definitive meaning has not been found, one is exhausted by wandering on other paths; like a wrestler searching for his own wealth, the fruit of the three bodies will not arise. Alas! How pitiable these are! Having become thus from the state of great bliss, from what else could this suffering arise? When will they see their own reality? When will self-arisen primordial wisdom dawn? When will they be adorned with great bliss? Thus it is said. Now, one might ask: "If they enter the path of the Mahāyāna, will they not succeed?"

གང་ཞིག་རང་གི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་གཏོང་ཞིང་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེས་གཞི་བཟུང་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པས་ནི་འཇུག་ཏུ་རུང་ཞིང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ལངས་པ་དང་ནི་འདུག་པ་དང་། ། འཆག་གམ་ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་རུང་། ། དགོད་དམ་རབ་ཏུ་སྨྲ་ཡང་རུང་། ། གང་ན་ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་ཏེ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྐྱེ་བོ་གཟུང་འཛིན་རགས་པའི་རྒྱུན། ། རྟོག་པ་ལངས་པ་ཀུན་དུ་འཁོར། ། མུ་སྟེགས་སྤྱོད་བཅས་འགྲོ་བྱེད་ཅིང་། ། སྡུག་བསྔལ་རྨོངས་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་བསྒྲུབས། ། ཡུལ་དྲུག་འགོག་ཅིང་གནས་བྱེད་པའི། ། བློ་དམན་གོལ་བའི་ལམ་ལ་ཞེན། ། ཇི་ལྟར་གནས་པའི་རང་རྒྱལ་བ། ། གཅིག་ཚུགས་མང་པོས་དགྲ་བཅོམ་ལམ། ། དགོད་པའི་སྒོ་ནས་བྲམ་ཟེའི་སྨྲང་། ། སྨྲ་བྱེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན། ། དེ་དག་རྟོག་གནས་ལམ་ལྡོག་ཅིང་། ། འདི་དོན་སྤྱོད་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། འོ་ན་དེ་དག་གིས་ཚོགས་མ་བསགས་གཟུགས་བརྙན་དུ་མ་བསྒྲུབས་པར་འགྲུབ་བམ་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་མ་ཞུགས་ཤིང་། ། སྒྲིབ་པ་ཀུན་དང་ལྡན་པའང་རུང་། ། རང་གི་ལྷར་ནི་བདག་སྦྱོར་ན། ། བསོད་ནམས་ཆུང་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཐོག་མར་བླ་མ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་ཐོབ་ཅིང་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པས། གདམས་ངག་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱས་ན་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མ་བརྟེན་པ་དང་། སྔོན་དུ་སྡིག་པའི་ལས་སྤྱད་པས་ཀྱང་རང་གི་ལྷ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་དང་སྦྱར་ན་ལུས་ངག་གི་ཚོགས་བསགས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། །

Whoever completely relinquishes their own [wrong] views and, taking insight and compassion as the foundation, possesses the bodhicitta, is fit to enter and will achieve [success]. As it is said: "Whether standing or sitting, walking or however one remains, laughing or speaking, wherever and however one stays." Furthermore, from the Sevenfold Reasoning: "Beings with the coarse stream of subject and object, Whose thoughts arise and wander everywhere, Follow the conduct of non-Buddhists and go astray, Accomplishing the mass of suffering through delusion. Those of inferior intellect, who block the six objects And dwell [therein], are attached to the path of deviation. The Pratyekabuddhas who dwell in such a way Are solitary; the Arhat path is through many. Through the gate of laughter, the Brahmin's discourse— One who speaks thus is a Bodhisattva. They turn back from the path of conceptual dwelling; By practicing this meaning, they will achieve [success]." If one asks, "Will they achieve it without having accumulated the collections or accomplished the reflected image [maṇḍala]?" "Even if one has not entered the maṇḍalas And is possessed of all obscurations, If one joins oneself with one's own deity, Even with little merit, one will achieve [success]." Initially, by relying on a sublime guru, one receives empowerment in the reflected image maṇḍala and possesses the samaya. If one realizes the nature of all phenomena through the oral instructions, then even without relying on the practice maṇḍala, and even if one has previously engaged in sinful actions, if one applies oneself to the non-dual meaning of one's own deity, one will achieve success even if the collections of body and speech have not been accumulated.

ད་ནི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་གྱི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡིས་ནི། ། ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན། ། ངན་ཟོས་ངན་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཉེས་པ་དག་ཏུ་ཡོངས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ལྟ་བ་མཆོག་ལ་འཇུག་སྦྱོར་བའི། ། སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྲུབ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དངོས་བཅས་ཆོས་ཚོགས་རྣམ་གྲོལ་རྒྱར། ། ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་བྱེད་ཅིང་། ། ངན་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམ་དག་ཆོས། ། འགྲུབ་བྱེད་ཉེས་པར་ཡོང་མི་འགྱུར། ། རྨ་བྱའི་གཟི་མདོངས་གསལ་བ་ལྟར། ། རང་བཞིན་ངོ་བོས་རྣམ་པར་དག། ཅེས་སོ། ། དེ་དག་ནི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་དེའི་ཞར་ལ་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་དག་གི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་སོ་སོའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་བསྡུ་བ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དང་པོར་མཆོག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་ནི། བསྐལ་པ་བྱ་བར་མི་འཐོབ་པ། ། སངས་རྒྱས་དམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་གང་དག་གིས། ། བསྒྲུབས་ན་ཀུན་དུ་འཐོབ་འགྱུར་བ། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་གྲུབ་གང་ཞིག་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་དམ་པ་སྟེ། ཐེག་པ་དམན་པས་བསྐལ་པ་བྱེ་བར་བསྒྲུབས་ཀྱང་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། གང་ཞིག་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཤེས་པས་ནི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་བྲལ་བའོ། །

Now, in order to conclude the section on the benefits of realizing the view, it is said: "By this yoga of suchness, All things are accomplished; Therefore, through all bad food and bad conduct, One will never incur any fault." As the Root Tantra states: "For the yogi who enters the supreme view, In whom the six bodies are spontaneously present, All phenomena, including material things, are liberated into the expanse; Everything is thoroughly accomplished, And even base conduct becomes the pure dharma. It is accomplished, and never becomes a fault. Like the brilliant eye of a peacock's feather, It is pure by its very nature and essence." These points demonstrate the characteristics of the pure view. Now, as a secondary topic, the benefits of the dharmas of the path and the result are shown. While these are the specific characteristics of their respective stages, here they are presented to summarize the objects of knowledge and to engage the practitioner by way of their qualities. First, regarding the accomplishment of the supreme: "The sublime Buddhas, who are not attained Even in ten million eons, Are all attained through whichever Mudrā rituals are practiced." The supreme siddhi, which is the spontaneous presence of the six bodies, is the sublime Buddha of definitive meaning. This is not attained even by those of the Lesser Vehicle after ten million eons of practice. Those who do not understand the causes and conditions are devoid of the means to accomplish the result.

ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བར་བསྒྲུབས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན། བདག་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། དེ་ནི་བདག་གིས་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སྐུ་གསུམ་མམ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ། ནམ་ཞིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱས་ན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་ཞིང་འགྲུབ་སྟེ་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་ཡི་དོན། ། སངས་རྒྱས་དམ་པ་འགྲུབ་བྱེད་པ། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། རང་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོར་བལྟ། ། རིག་འཛིན་ལམ་གྱི་བྱེ་བྲག་ལས། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་སྦྱོར་བ། ། ཆ་ལུགས་ཇི་བཞིན་བསྒྱུར་བ་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལས་ཚོགས་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྟེན་དང་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྦྱོར་ཞིང་།

If one accomplishes any maṇḍala of the assembly of mudrās through the four branches of approach and accomplishment by means of the sublime method, the siddhi of Mahāmudrā will be attained. Why is that? It is said: "I shall examine that which is the supreme self-accomplishment." This refers to the nature of the three or six kāyas, the source of all qualities; when this is clarified by wisdom, it arises and is accomplished within one's own continuum, and thus it is to be examined within one's own continuum. Furthermore, the Seventh Chapter of the Conceptualization states: "The meaning of the four branches of approach and accomplishment, Which brings about the attainment of the sublime Buddha, Through the ritual of that very mudrā, One should view oneself as the lord of the maṇḍala. From the specific paths of the Vidyādharas, The supreme siddhi will arise." Regarding the accomplishment of common siddhis, it says: "The union of all Buddhas, the supreme bliss of the Ḍākinī-māyā, I join myself with Vajrasattva, transforming my appearance accordingly." This means that as branches for joining one to the supreme siddhi, one should accomplish the common siddhis and the worldly collections of activities. Through the meditative absorption of the ground and the meditative absorption of the support and the union, one joins oneself with Vajrasattva.

ལེའུ་དགུ་པའི་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་རྣམས་དང་ལས་གཞན་དག་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པའི་འབྱུང་པོ་བསལ་ཞིང་བསྲུང་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་ལྡན་པས་རྟེན་དང་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆ་ལུགས་ཇི་བཞིན་དུ་རང་རང་གི་ལས་དང་མཐུན་པར་བསྒྱུར་རོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ་ཅེ་ན། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཕྱག་རྒྱའི་བདག། བསོད་ནམས་ཆུང་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་འགྲོ་བ་ཕལ་པ་ལ་ཡོད་པའི་སྟོབས་དང་རང་རང་གི་ལས་རྣམས་དང་། ཐུན་མོང་དུ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དང་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ལ་མངའ་བའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་། ཆུ་ལ་མི་འབྱིང་བར་འགྲོ་བ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སྐས་བཞིན་འཛེག་པ་དང་། རི་བྲགས་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྲོ་བ་དང་། ས་འོག་གི་གཏེར་དང་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩི་དང་། བུམ་པ་བཟང་པོ་དང་རལ་གྲི་དང་དྲིལ་བུ་དང་མིག་སྨན་དང་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དང་རྐང་མགྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལེའུ་ལྔ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱའི་བདག་ཉིད་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སྔོན་དུ་སྡིག་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཚོགས་མ་བསགས་ཤིང་ཡུན་རིང་དུ་མ་སྦྱངས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན་གཞན་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ། ཆ་ལུགས་ཇི་བཞིན་བསྒྱུར་བྱས་ཏེ། ། ལས་ཚོགས་དངོས་གྲུབ་མང་པོ་དག། ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱ་ཡི། ། ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ལེའུ་གསུམ་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏོ། །

Regarding the activities of the mudrās, such as the protective rituals of the ninth chapter and other rites: by means of dispelling and protecting against harmful spirits, and through empowerment, one should transform oneself into the appropriate attire according to the support and the substances, in accordance with each respective activity. If one asks what is accomplished by this, it is said: "The master of all mudrās without exception will achieve success even if their merit is small." This means that even an ordinary worldly being, through their own power and individual karma, as well as the five superknowledges (abhijñā) commonly possessed by the lords of gods and nāgas, and the seven precious jewels, as well as the common accomplishments (sādhāraṇa-siddhi) taught in the fifth chapter of the Root Tantra—such as walking on water without sinking, ascending into the sky as if on a ladder, passing through mountains and rocks without obstruction, accessing treasures from beneath the earth, the alchemy of gold, the excellent vase, the sword, the bell, eye-salve, elixirs, and swift-footedness—all these various accomplishments of the master of all mudrās will be achieved even by a sinful person who has not previously accumulated merit or trained for a long time, let alone others. Furthermore, the seventh chapter of the Kalpa states: "Having transformed one's attire accordingly, one should accomplish the many accomplishments of the various activities as aids on the path of the master of all mudrās." These points demonstrate the benefits of the practice from the third chapter.

མཚན་བཅས་ཀྱི་ཚོགས་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་རྩེ་གཅིག་པས་ནི་དེ་ཉིད་གསལ་བས། རྒྱ་འདི་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། ཤིན་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདུ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གོམས་པར་བསྒོམས་པས་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་གསལ་བའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་གཞན་དག་དང་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། ཏིང་འཛིན་ལ་སོགས་རྣམ་བཞི་ཡིས། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཡོང་བསྒོམས་ན། ། བསྒོམ་ན་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དུ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སེམས་དཔའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སྦྱོར་ཡང་། ། རང་བྱིན་བརླབ་འདི་གྲུབ་མཆོག་སྟེ། ། དེ་ཉིད་ཉིན་རེ་གྲུབ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་འཐོབ་བོ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་གཏན་ཚིགས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་རང་གི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བས་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ནི་བདག་གི་རྒྱུད་ལ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་གསལ་ཞིང་གྲུབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བདེ་ཆེན་སྒྱུ་མའི་སངས་རྒྱས་ལས། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཇུག་ཅིང་། །

By means of the accumulation of signs and one-pointed focus on the meaning of the lack of intrinsic nature, suchness is clarified. As it is said: "By the mere accomplishment of this seal, all buddhas grant their blessing. Having been thoroughly blessed, all buddhas will assemble." Thus, by meditating through the cultivation of the two seals, one is blessed by the clarity of the two seals' aspects. From that, through the blessing of the four seals, other mantras and seals, and one's own suchness, all buddhas are to be gathered. Furthermore, from the Compendium of Concepts: "If one meditates thoroughly on whatever is generated by the fourfold [seals] such as meditative concentration, then by meditating, everything will be accomplished as one's own nature in this very life. Even the application of the blessing of the Sattva, this self-blessing is the supreme accomplishment; by accomplishing that very thing daily, one attains the state of Vajrasattva itself." The reasoning for this is: "By uniting with all buddhas, one becomes equal to all buddhas. Because of being equal to all buddhas, all buddhas will be accomplished." By uniting one's own awareness-wisdom with the nature of all phenomena as they abide, in the manner of the two seals, one becomes equal in fortune to all maṇḍalas of the directions and times. This demonstrates that the kāyas and wisdoms are clarified and accomplished within one's own continuum. Furthermore, from the Root Tantra: "From the illusory buddha of great bliss, one enters by means of one's own wisdom."

ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་གིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དང་སྐལ་མཉམ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ནི་ལེའུ་ལྔ་པའི་རྗེས་འཇུག་གི་བྱ་བ་དང་། དགུ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། ། གང་དག་ལམ་དུ་འཇུག་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་གནས་ཏེ། གང་གིས་ལྡན་པ་འདི་མཐོང་ཞིང་། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མཆོད་བྱེད་ལ། ། དེ་ཡིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། མཐོང་ཞིང་མཆོད་པ་བྱས་པར་འགྱུར། ། དང་པོར་ནི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ཞིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ་གསུམ་པོ་འདིར་བཞུགས་ཏེ། མཐོང་ཞིང་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མཆོད་ན། དེ་ཡིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཐོང་ཞིང་མཆོད་པ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ལྷའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ཞིང་མཆོད་བྱས་པའི། ། བསོད་ནམས་རྟག་པ་ཅི་འདྲ་བ། ། གཟུགས་བརྙན་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ནི་ལེའུ་བདུན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་མཚོན་པར་བྱེད་དོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་འགྲུབ་སྟེ། འདི་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། མཐོང་བ་དང་ནི་རེག་པ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་མ་ཞུགས་པའང་། ། བདེན་པ་དག་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར། ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་དང་། དེར་བརྟེན་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་རིགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དགའ་བའི་བཞིན་གྱིས་བལྟས་ནས།

"Through the meditative union of the two mudrās, one becomes equal in fortune to all maṇḍalas." Thus it is said. This demonstrates the concluding activities of the fifth chapter and the stages of meditation for the mahāmudrā and so forth in the ninth. Regarding the basis for entering the path, the abode of the reflected image: "Whoever sees this endowed [image] And makes offerings in every way, By that, all the buddhas Will be seen and offerings made." First, this is a universal statement. If any person whatsoever sees the maṇḍala of the reflected image and sees these three—the mudrās of body, speech, and mind—abiding here, and makes offerings in every way, then by that, all the buddhas will be seen and offerings made. Furthermore, from the Compendium of Concepts (Piṇḍīkṛta-kalpa): "What kind of eternal merit Is gained by seeing and making offerings To the maṇḍalas of deities such as Vajrasattva, The reflected image maṇḍala is just like that." This illustrates a portion of the seventh chapter. The profundity and vastness of merit and wisdom are accomplished: "By seeing and touching this And all the buddhas, Even those who have not entered the maṇḍalas Will see the truths." Having looked with a joyful countenance upon this reflected image maṇḍala and all the maṇḍalas of the assembly of buddhas of the families, the circles of deities residing therein:

རེག་བྱའི་བདེ་བ་སྦྱོར་ཏེ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་ནས་མཐོང་བ་དང་རེག་པའི་མཚན་མས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་དག་ཀྱང་བདེན་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བསོད་ནམས་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བྱས་ཤིང་། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་རེག་པ་ཡིས། ། ཚོགས་ཀྱི་དགའ་བདེའི་སྒོ་ནས་ནི། ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ནི་ལེའུ་དྲུག་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་མཚོན་པར་བྱེད་དོ། ། སྨིན་ཅིང་རྒྱུད་གསུམ་གྱི་དྲི་མ་དག་པར་བྱེད་པས། མཐོང་བ་དང་ནི་རེག་པ་དང་། ། ཐོས་པ་དང་ནི་དྲན་པ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། ། ཅེས་ཏེ། དབང་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དག་སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་བསྒོ་སྟེ། སྡིག་པ་དང་དྲི་མའི་ཚོགས་བཞི་གྲོལ་ཞིང་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་བཞི་ཐོབ་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཕྱི་ཡི་རྒྱན་སོགས་མཐོང་མཛད་ཅིང་། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ཡིས་དག་པར་བྱེད། ། ནང་གི་དབང་བསྐུར་རེག་པ་ཡིས། ། སྨིན་པའི་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། གསང་བའི་དོན་བཤད་ཐོས་བྱས་པས། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་ལ་སྦྱོར། ། དེ་དོན་ཉམས་མྱོང་དྲན་པའི་མཐུས། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། སྡིག་པའི་དྲི་མ་བཞི་དག་ཅིང་། ། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་བཞི་ཐོབ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ནི་ལེའུ་དྲུག་པ་དང་བདུན་པ་དང་དགུ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་མཚོན་པར་བྱེད་དོ། ། གནས་པ་དང་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།

By applying the bliss of touch, one will achieve accomplishment through the signs of seeing and touching, by way of the specific accumulations of merit and wisdom. Even those who have not entered the maṇḍala of practice will see the siddhi of the truth of the nature of phenomena (dharmatā). As it says in the Seventh Chapter of Conceptualization: "By seeing the maṇḍala of merit, And by touching the maṇḍala of wisdom, Through the gateway of the joy of the accumulations, The wisdom of bliss will arise." This illustrates one aspect of the meaning of the sixth chapter. Because it ripens [the disciple] and purifies the stains of the three continua: "By seeing, touching, Hearing, and remembering, One is completely liberated from all misdeeds, And all the siddhis of the Buddha are achieved." Thus, the four empowerments are infused into the disciple's continuum, liberating them from the four collections of misdeeds and stains, and causing them to attain the four types of siddhi. As it says in the Seventh Chapter of Conceptualization: "By seeing the outer ornaments and so forth, One is purified by the water of the deities. By touching the inner empowerment, One is firmly established on the path of ripening. By hearing the explanation of the secret meaning, One is joined to the state of the action seal (karmamudrā). Through the power of remembering that experience, One's own wisdom is completely liberated. The four stains of misdeed are purified, And the four siddhis of the Buddha are attained." This illustrates one aspect of the sixth, seventh, and ninth chapters. It is not to be transgressed by way of remaining or entering.

འདི་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། བུད་མེད་དག་ཀྱང་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རེག་པར་འགྱུར། ། སྣང་བ་དང་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པའི་སངས་རྒྱས་སྲས་དང་བཅས་པ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དམ་ཚིག་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་ན་ལུས་དམན་ཞིང་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་སྟོབས་ཞན་པའི་བུད་མེད་དག་ཀྱང་གྲོལ་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་གཟུང་། ། རྟག་ཏུ་ལྷ་དང་བླ་མ་མཆོད། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། བུད་མེད་དམན་པ་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། ཀྱང་གི་དོན་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ལེའུ་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཕྱོགས་གཅིག་མཚོན་པར་བྱེད་དོ། ། ལེགས་པའི་ལམ་དང་འབྲས་བུ་མཛད་པས་དོན་སྤྱོད་དེ། ཀུན་དུ་ཀུན་ནས་ཐམས་ཅད་ནི། ། བདག་ཉིད་རྟག་པར་ཐམས་ཅད་དུ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དངོས་གྲུབ་པ། ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་དུས་ཀུན་དུའམ་གཞན་ཡང་གནས་སྐབས་ཀུན་ནས་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་དེ། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་བསྲུང་བ་དང་གསོ་བ་དང་གནོན་པ་དང་དབང་དང་དགུག་པ་དང་དབྱེ་བ་དང་དྲག་པོ་དང་རེངས་པ་དང་རྨོངས་པ་དང་འཇུམས་པ་དང་བསྐྲད་པ་དང་། འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ནི་བདག་ཉིད་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའི་རིམ་པས་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། རྟག་པར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྱོད་ན་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཀུན་དུ་ཀུན་ནས་སྤྱོད་པའི་ལས།

Through the union of all yogas with this and all buddhas, even women are liberated and will attain the awakening of a buddha. This means that if one applies oneself to the nature of all stable and moving entities subsumed by appearance and existence, as well as all the maṇḍalas of the buddhas and their heirs, by means of both the common and extraordinary samayas, then even women of inferior bodies and weak insight or courage will be liberated, let alone others. Furthermore, the Seventh Chapter states: "Always maintain your own samaya; always worship the deity and the guru. By uniting with all phenomena, even inferior women will be liberated." The word "even" (kyang) should be understood in this sense. This illustrates the meaning of the sixth chapter and others in a single aspect. Regarding the performance of the excellent path and its result: "In every way, in all places, and at all times, one will see the nature of all buddhas as one's own accomplishment." This means that for the sake of oneself and others, at all times or in all circumstances, one should undertake all activities—pacifying, enriching, protecting, healing, suppressing, magnetizing, summoning, separating, wrathful, paralyzing, bewildering, crushing, expelling, and agitating—through the stages of personal application. If one practices this constantly at all times, one will achieve accomplishment through the gateway of enlightened activity. Furthermore, the Seventh Chapter states: "The activity of practicing in every way, in all places..."

། ཕྲིན་ལས་ཉི་ཤུ་ལ་སོགས་སྟོབས། ། སྦྱོར་བཅས་རོལ་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག། སངས་རྒྱས་ཀུན་གཟུགས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ནི་ལེའུ་དགུ་པའི་སྨད་ནས་ལས་ཚོགས་རྣམས་བསྡུས་སོ། ། ཆོ་ག་ཀུན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་མཉེས་པའི་ལས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་བདག་ཉིད་ཀུན་གནས་པའི། ། མཚོན་པའི་སྤྲིན་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བཀོད་པའི་རབ་འབྱམ་མཆོག་དག་གིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད་པར་མཛད། ། ཅེས་པས། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རབ་ཏུ་སྦྱངས་པས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་ཏེ། ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་ཤིང་། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པར་མཛད་པས། འདུས་བྱས་ཀྱི་རྫས་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་སྤྲིན་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་ན་བཞུགས་པའི་བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བཀོད་པ་རབ་འབྱམ་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་སྦྱོར་མཆོད་དཔལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཆོག་གྱུར་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཚུལ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་ཞིང་། དབང་པོ་དྲུག་གི་སྣང་བ་མཐའ་དག་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པས་རོལ་ཞིང་མཆོད་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་བདེ་བའི་མཆོག་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས།

"The twenty activities and so forth, the power, the supreme conduct of playful application—through this, one will see the form of all buddhas." Thus it is said. This summarizes the various ritual activities from the latter part of the ninth chapter. Success is achieved through the activity of pleasing, which is a branch of all rituals: "By means of all the great clouds of symbols, Arranged through the supreme, infinite arrays, One performs the offering to the Tathāgatas." By thoroughly purifying the accumulations of merit and wisdom, one's own suchness is clarified. Abiding as the nature of all buddhas of the directions and times, one emanates all offerings. These do not arise from conditioned substances; rather, all such clouds of outer, inner, and secret offerings arising from one's own wisdom are described as the supreme, infinite array of all stable and moving entities residing within the three-thousandfold world system. Thus, one performs the offering by way of the non-dual maṇḍala wheel. Regarding its qualities: "The glorious union of the self of all, The supreme Vajrasattva, the nature of all buddhas— One will attain the supreme bliss." By uniting with all phenomena through the four modes and enjoying and offering all appearances of the six sense faculties through the complete purity of the three spheres, one will attain the supreme bliss that is the nature of all buddhas: the uncontaminated wisdom, the supreme siddhi of glorious Vajrasattva. Furthermore, from the Seventh Conceptualization:

རང་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པ་ཡང་། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་སྦྱོར་བའི་མཐུས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་ཆེན་འགྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། ཆོས་ཉིད་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གསལ་བར་འགྲུབ་པའི་གྲོགས་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པས་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་དེ། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ཉེར་སྦྱོར་མཛད། ། དཔལ་ནི་བཞི་འགྱུར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་དང་། ཐམས་ཅད་དང་། ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དང་དཔལ་བཞིར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་དང་པོ་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་ནི་དོན་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ཀུན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དེ་ཡི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་དོ། ། གང་ཞིག་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་ཞིང་རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་བཀོད་པ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་མཛད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་སྟེ་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཟག་བཞིའི་སྒོ་ནས་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྤྱོད་པ་གཉིས་དང་ཟབ་པའི་སྒོ་གསུམ་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། ། ཚུལ་ནི་ཀུན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་རྟེན་བྱེད་ཅིང་། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་མཆོད་པར་བྱ། ། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བས་མཆོད་བྱེད་ཅིང་། རྣལ་འབྱོར་ཀུན་གྱི་བདེ་བ་དག། བདག་ཉིད་ཀུན་དུ་མྱོང་བྱེད་ན། །

"Even the offerings arising from oneself, one should please one's own maṇḍala. Through the power of the union of all as the self, Vajrasattva, the great bliss, is accomplished." Thus it is said. The companion for clearly accomplishing the nature of the reality of phenomena is conduct that accords with the proper method, which brings that very reality to fruition. "One performs the union of all yogas; glory will be accomplished fourfold." This is the brief presentation: yoga, all, union, and the fourfold glory. To elaborate on that, first, the sequence of conduct is summarized by three points: "All yogas are the Blessed One, the Tathāgata Vajrasattva. His union is the entirety of the three realms without exception." He who is victorious over all discordant factors through the non-duality of method and insight, and who causes the various arrays of his own qualities to appear, is Vajrasattva; he is the self-nature of all Tathāgatas. He is the Great Yoga, who through two modes of conduct brings about the union with the entirety of the three realms without exception. Furthermore, he enters by means of the two types of vast conduct and the three doors of profundity for the sake of four types of individuals. "By means of the enjoyments of all, one should rely on whatever is pleasant. Through the yoga of one's own deity, one should thoroughly make offerings to oneself. Making offerings through subsequent union, if one experiences all the bliss of all yogas within oneself," [it is said].

ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ལས་དང་པོ་པའི་གང་ཟག་གིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པའི་སྒོ་ནས་དུས་དང་གནས་སྐབས་ལ་ལར་དོན་དུ་འགྱུར་ན་སྤྱོད་ཅིང་། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ནི་དགག་སྟེ་ཚུལ་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པས་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དུག་ལ་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་བསྟན་ཅིང་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་ཅུང་ཟད་དབང་བས་ནི་རང་ཉིད་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་མི་འབྲལ་བར་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་བའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་དཔེའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་གྱི་བདེ་བ་སྤེལ་ཏེ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལས་ཡང་དག་པར་དབང་བས་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བདེ་བ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། འགྲོ་བ་སྦྱོང་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ནི་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྣང་བ་མཐའ་དག་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་མྱང་ཞིང་། ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པར་གསལ་བས་ལོངས་སྤྱོད་དེ། དེའི་དུས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། ། ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པའི་མཐུས་ནི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་གནས་གསལ་བྱེད་པ། ། དེ་གྲོགས་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་སྟེ། ། གང་ཟག་བཞི་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས། ། འཇུག་པའི་ཆོ་ག་དོན་བཞིན་བསྟན། ། ལས་དང་པོ་ཡིས་སྤྱོད་བྱ་བ། ། ལོངས་སྤྱོད་ཀུན་ལ་ཅི་བདེར་གནས། ། དེ་རྗེས་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བདག་གཞན་གཟུང་བའི་དོན་ཕྱིར་སྤྱོད། ། གསུམ་པས་མཉེས་ཤིང་དག་བྱེད་དེ། །

It is accomplished through intense application. A beginner should engage in conduct that is beneficial at certain times and occasions by means of stable meditative concentration, while refraining from others; thus, they should train in and demonstrate the enjoyment of desired objects as being like poison in a manner consistent with proper conduct. One who has gained some mastery over wisdom, in order to maintain the blissful wisdom inseparable from the deity yoga of oneself, should increase and offer the ultimate bliss of the coemergent arising from oneself as an example. One who has attained perfect mastery over wisdom should clarify one's own suchness through the purification of beings, the purification of yoga, and so forth, by means of the offering that follows the bliss of yoga to please the deities of the maṇḍala. One who is utterly liberated personally experiences all appearances of the six sense faculties and enjoys them as the fully manifest maṇḍala of the deity; at that time, from the very aspect of that [experience], the body of great bliss is made manifest. Through the power of long-term familiarization, the result is actualized. As it is said in the Seven Chapters on Conceptualization: "Clarifying the abiding suchness, The stages of conduct that are its companions, Are taught according to the meaning As the ritual of entry for the four types of individuals. The beginner should engage in conduct, Abiding as they please in all enjoyments. Thereafter, through the yoga of the deity, They act for the sake of grasping self and other. The third [individual] pleases and purifies."

རྣལ་འབྱོར་གསལ་བས་བདེ་ཆེན་རྒྱས། ། དབང་པོ་ཡུལ་དུས་ཀུན་དུ་སྤྱོད། ། རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་ཟག་པ་མེད། ། ཅེས་སོ། ། གསལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ནུས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བ་ལས་ནི་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། ར་ས་ཡ་ན་བདེ་བ་འདིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཔལ་ཚེ་དང་། ། ལང་ཚོ་ནད་མེད་བདེ་མཆོག་འགྲུབ། ། མདོར་བསྟན་པ་ཡི་དཔལ་བཞི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀུན་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གྱི་མཐུས་འཆི་བ་མེད་པའི་བདུད་རྩིས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དཔལ་བཞིར་གྱུར་པ་འགྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཔལ་ཡངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། སྐུ་གསུམ་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པར་གནས་ཤིང་འགྲོ་བའི་དོན་སྤྱོད་པ་དང་། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དབང་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལང་ཚོ་མངའ་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་དང་། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་ཏེ་བདེ་བའི་མཆོག་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཔལ་ཚེ་དང་། ། ལང་ཚོ་ནད་མེད་བདེ་མཆོག་གི། མཆོད་པ་ཀུན་གྱི་གནས་འཇུག་ཅིང་། ། བདག་དང་གཞན་དོན་རོལ་པར་མཛད། ། དེ་ཡང་གནས་སྐབས་ལན་རེ་ཙམ་དུ་གནས་སམ་ཞེ་ན། ཀུན་དུ་ཀུན་ནས་ཐམས་ཅད་དུ། །

"Through the clarity of yoga, great bliss expands; the faculties engage with objects at all times. The wisdom of total liberation is untainted." Thus it is said. From the direct clarity of the power of experiencing luminosity, the six bodies (kāya) abide as spontaneously present. "The nature of all buddhas, through this bliss of rasāyana, accomplishes the glory of Vajrasattva’s life, youth, health, and supreme bliss. The four glories of the brief teaching are thus established." This is the meaning: this Vajrasattva, the nature of all buddhas and endowed with the entire collection of qualities subsumed within the ten directions and three times, through the power of the method of union with that, accomplishes the four glories of great bliss through the nectar of immortality. The vast and perfect glory of Vajrasattva, through the perfection of wisdom, serves the benefit of self and others. The three bodies abide eternally, without beginning or end, acting for the benefit of beings. His own body possesses the major and minor marks, the powers, the fearlessnesses, the masteries, the superknowledges, and so forth, as a sign of youthful vigor. Having abandoned the afflictions and the suffering of dualistic conceptualization, the supreme bliss is accomplished. Furthermore, from the Sevenfold Reasoning: "The glory of Vajrasattva’s life, Youth, health, and supreme bliss— Entering the state of all offerings, He sports for the benefit of self and others." If one asks, "Does he abide in that state only for a temporary occasion?" [The text continues:] "Everywhere, from every side, in all ways..."

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། རྟག་ཏུ་དེ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དུས་ཀུན་དུ་གནས་སྐབས་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོན་ཏན་གྱི་མཆོག་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཆགས་པ་ཀུན་གྱི་ཚུལ་བཞུགས་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་ཆེན་སྐུ། ། རྟག་ཏུ་བདག་གི་གནས་འཇུག་ཅིང་། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བའི་མཐུས། ། དགོངས་པ་རྒྱུད་ལ་སྣང་བ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དེ་དང་མཐུན་པའི་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ལེའུ་གཉིས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་ཞིག་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་མཐར་དབྱུང་བར་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཅི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་ཞར་ལས་སྐྱེས་ཏེ་ལོགས་སུ་གཞག་མི་དགོས་སོ། ། རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡུན་རིང་དུ་དཀའ་བ་མ་སྤྱད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དངོས་དང་པོར་ཐུན་མོང་གི་ལམ་གྱི་གཞི་བཟུང་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྒྲུབ་པས་དངོས་གྲུབ་ལས་ལ་སྦྱོར། ། མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གྲུབ་པ་ལས། ། བདག་གཞན་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཡི། ། འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་གྱུར་ཡང་། ། ལས་དང་པོ་ཡིས་སྤྱད་བྱ་བ། ། ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་སྒོ་ནས་ཡིན། ། བསྒྲུབས་པས་ཡོན་ཏན་འཕེལ་འགྱུར་ཞིང་། ། བསྒྲུབས་པས་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ། ཡུན་རིང་བླ་མ་མཉེས་བྱས་ཤིང་། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཚོགས་པས་བརྩམ། ། བློ་དམན་དད་བརྩོན་མེད་པ་དང་། །

The union of all buddhas, the supreme bliss of the ḍākinī-illusion, will be accomplished at all times. At all times, in all circumstances, and in every way, the supreme qualities will be accomplished. Furthermore, from the Seventh Chapter of Conceptualization: Abiding in the manner of all passion, The body of Vajrasattva, great bliss, Constantly enters my abode; For the sake of beings, he is the Tathāgata. By the power of the clarity of his own essence, The enlightened intent appears in the continuum. Thus it is said. The glorious Vajrasattva’s universal union is by way of the nature of all phenomena and the corresponding paths and results. This concludes the explanation of the meaning of the second chapter. Those who, through the gateway of great compassion, desire to bring the welfare of themselves and others to completion, should apply themselves to the activities of the two types of accomplishment. Since these are the most excellent branches, they arise incidentally and need not be established separately. For those who, by way of their support, have not undergone hardships for a long time, they must first take hold of the foundation of the common path. Regarding this, the Root Tantra states: Through accomplishment, one applies to the activities of siddhi; From the accomplishment of the supreme mudrā, The activities for the benefit of self and others Result in the perfection of the fruit. Yet, what is to be practiced by beginners Is by way of the common siddhis. Through practice, qualities will increase; Through practice, one applies to the activities. Having pleased the guru for a long time, One should begin with the assembly of ritual branches. Those of inferior intellect, lacking faith and diligence...

བྱང་སེམས་སྙིང་རྗེ་ཤེས་རབ་བྲལ། ། ཐེ་ཚོམ་རྟོག་པས་བསླུས་པ་དག། ཡུན་རིང་བསྒྲུབས་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། ཉེ་བར་མངོན་སུམ་དུ་གནས་པའི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་དྲ་བ་འཇོམས་ཤིང་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣང་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཇི་བཞིན་པར་མཚོན་པའི་ཐབས་དམ་པ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་ཅན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ལམ་མཆོག་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིས། ། རང་ཉིད་འདོད་པའི་ལས་ལ་སྦྱོར། ། ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་མཐུས། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ནི་གསལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། བརྗོད་བྱའི་དོན་འབྲས་བུ་གང་ལ་དམིགས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་ཙམ་ཞེ་ན། སྐུ་དྲུག་ཡེ་ཤེས་དྲུག་རིགས་དྲུག་གི་གནས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་དེ་དག་མཐུན་པའི་མཛད་པས་ཡུལ་དྲུག་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རང་གི་ངང་ལ་སྦྱོར་རོ། ། དང་པོ་དབང་ཕྱུག་བདེ་སྒོ་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། དཔལ་ལྡན་རང་གི་དམ་ཚིག་བདེ། །

"Bodhisattvas who lack compassion and insight, And are deceived by the conceptualization of doubt, Will not achieve accomplishment even if they practice for a long time." Regarding that, the general definition is as follows: "This is the yoga of the Blessed One, Vajrasattva, the Tathāgata. Through the union of all Buddhas, It is the supreme bliss of the Ḍākinī-māyā. By means of the four branches of approach and accomplishment that abide in direct perception, this is the sublime method for entering yoga, which destroys the web of dualistic conceptualization and endows one with the two appearances of qualities; it is the non-dual nature itself. What is it like? It is the manner of the path, together with its branches, that joins one to the nature of the spontaneously present six bodies of glorious Vajrasattva; thus, he is the Tathāgata. That very state is the union with all Buddhas, the nature of the bliss of the Ḍākinī-māyā. Therefore, the Root Tantra states: 'By the four branches of approach and accomplishment, The supreme path, one engages in one's desired activity. Through the power of entering by way of skillful means, The Blessed One is made manifest.'" If one asks: "What is the result of the expressed meaning that one aims for and accomplishes?" It is to join the six bodies, the six wisdoms, and the six families to their respective abodes, and through activities concordant with those, to join the nature of pure enlightened activity to the six objects by way of their functions. "First, through the door of sovereign bliss, The yogi of Vajrasattva Is the glorious bliss of his own samaya."

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་བདེ་བ་ཆེ། ། རྒྱུ་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་བྱུང་བའི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ལ་འཇུག་པའི་ལམ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྒྲ་ཅན་ཏེ། ཤྲཱིའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་དང་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ནི་དམ་ཚིག་གི་བདེ་བའོ། ། དེ་ཉིད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚུལ་དང་སྔགས་དང་དབྱིབས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དོན་སྒྲུབ་པ་སྟེ། དེའི་ཚུལ་དུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་རོ། ། གཉིས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྦྱོར་བའོ། ། མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཕྱག་རྒྱ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཀུན། ། སོ་སོའི་རྗེས་སུ་རབ་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལས་སྣང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལས་སྣང་བ་སྟེ། སྦྱོར་བའི་རྣམ་པར་བཀོད་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་ཞིང་། མཚན་དང་མཐུན་པའི་ལས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་རང་གི་ལས་རྣམ་པར་བསགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་རྗེས་སུ་འགྲུབ་པར་མཛད་དོ། ། བདེ་བ་མོས་པའི་སྒོ་ནས།

The Union of All Buddhas, the Lord of Yogis, Great Bliss. The Great Vajradhara, who is the essence of all families, arises from the utterly pure body of Great Bliss, the nature of the wisdom of Great Emptiness in the manner of the inseparability of cause and effect. He is called Vajrasattva, characterized by the nature of the cause. The paths for entering into that are termed "yogis." The meaning of the bliss arising from union with the śrī-samaya-mudrā is the bliss of the samaya. To accomplish that very state is to achieve the meaning of the Great Bliss of the Lord of Yogis, who is in union with all Buddhas through the special methods of mantra, form, and dharma; this should be applied extensively to others in that same manner. Second, regarding Great Bliss: "Through the power itself, in all respects, all mudrās of Great Bliss will be individually and perfectly accomplished." The Tathāgata Vairocana, who appears from the body of Great Emptiness—the nature of the wisdom of the dharmadhātu—is the manifestation of the Great Vajradhara, the essence of the bodies of all Buddhas. Having emanated in various arrays of union, he acts in accordance with his name and, through the power arising from the accumulation of his own karma, causes all phenomena to be accomplished in the form of the mudrās of Great Bliss. This is through the gateway of devotion to bliss.

དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བའི། ། མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་བདེ་བ་མོས་པ་ཀུན། ། སོ་སོའི་རྗེས་སུ་རང་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་ཁྲོ་བར་མཛད་པ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ལ་སྣང་བ་སྟེ། གསལ་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤེལ་ཞིང་། བཅས་བཅོས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐུས་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་མཛད་ཅིང་། རྣལ་འབྱོར་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་བདེ་བ་མོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ་སོའི་རྗེས་སུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། བདེ་བ་མོས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ནས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྦྱོར་བའི། མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། བདེ་བ་མོས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀུན། ། སོ་སོའི་རྗེས་སུ་རང་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྣང་བའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པས། སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་གཅོད་པར་མཛད་པའི་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གསུང་གི་བདག་ཉིད་དེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཕྲུལ་ཞིང་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་མཛད་དེ་བདེ་བ་མོས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོའི་རྗེས་སུ་འགྲུབ་པར་མཛད་པའོ། ། བདེ་བ་མོས་པའི་དབང་ཕྱུག་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྦྱོར་བའི། ། མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། བདེ་བ་མོས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཀུན། ། སོ་སོའི་རྗེས་སུ་རབ་འགྲུབ་འགྱུར།

Through the very power of the union of glorious Vajrasattva, In every way, all those who aspire to yogic bliss Will each achieve it for themselves. From the wisdom body, the tathāgatas, whose nature is the mirror-like wisdom, manifest as the glorious Heruka through great compassion in a wrathful form. This appears within the mind of the great Vajradhara. With rays of clear light, he increases uncontaminated wisdom, and through the power of the two types of transformation, he pacifies all the hosts of arrogant spirits. By means of the mode of aspiring to the bliss that is the characteristic of sublime yoga, he causes each to achieve it for themselves. Through the siddhi of aspiring to bliss: Through the very power of the union of glorious Vajrasattva, In every way, all the siddhis of aspiring to bliss Will each be achieved for themselves. Through the purity of non-dual suchness appearing by the wisdom of equality, which is the nature of the dharmakāya, the glorious Padmanarteśvara—who cuts through the extremes of superimposition and deprecation—is the essence of the speech of the great Vajradhara. Miraculously manifesting the suchness of method and wisdom, he delights all through the power of the activities of the lotus family. By means of the siddhi of aspiring to bliss, he causes each to achieve it for themselves. The lord of aspiring to bliss: Through the very power of the union of glorious Vajrasattva, In every way, all the lords of aspiring to bliss Will each be perfectly achieved.

། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྣང་བའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྟེ། མཚན་དང་མཐུན་པའི་མཛད་པས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་གདལ་ཞིང་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཐུས་ཀུན་དུ་བརྒྱན་ཏེ་བདེ་བ་མོས་པའི་དབང་ཕྱུག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། མཁའ་དབྱིངས་མཐའ་ཡས་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྦྱོར་བའི། ། མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། བུད་མེད་མཆོག་རྣམས་སྐྱེས་པར་འགྱུར། ། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲུལ་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟ་མཆོག་རོལ་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྦྱོར་བའི་མཐུ་ལས་སྣང་བའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱ་བ་དང་། དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་འདུལ་བའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི་ཚད་དང་མཉམ་པར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་འཕྲུལ་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དོན་སྟོན་མཛད། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཡི་རྣམ་གྲངས་དང་། ། རིགས་དང་མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཚོགས། ། སྦྱོར་བ་མཐུ་ཡིས་ཐམས་ཅད་དུ། ། དབང་ཕྱུག་བདེ་བ་ལ་སོགས་འགྲུབ། ། སོ་སོའི་རྗེས་སུ་འགྲུབ་མཛད་ཅིང་། ། རང་གི་དེ་ཉིད་གནས་ལ་སྦྱོར། ། ཞེས་སོ། ། ཅི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་སོ་སོར་གཞག་ཅེ་ན། ལམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དབྱེ་བའོ། །

The nature of the saṃbhogakāya is the discerning wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna), from which appears the glorious Vajrasūrya, the manifestation of the qualities of the Great Vajradhara, the Blessed One. Through the power arising from the pervasive and extensive array of deeds that accord with his name, one will achieve the mastery of blissful devotion. As for the infinite expanse of space: "By the very power of union with the glorious Vajrasattva, Throughout all places, as far as the limits of the expanse of space, Supreme women will be born." The emanation of the nature of all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna) is the Tathāgata Hayagrīva. Through the power of union with the nature of the enlightened activity of the Great Vajradhara, he manifests emanations to purify all phenomena and to subdue the hosts of the arrogant. To that end, he emanates the goddesses of the maṇḍala to a scale equal to the infinite limits of the expanse of space. Regarding this, the Root Tantra states: "By way of the six Buddhas, He reveals the meaning of that very maṇḍala. Through the enumerations of the wisdom bodies, The families, and the collection of enlightened activities, By the power of union, everywhere, Mastery, bliss, and so forth are accomplished. He acts in accordance with each [being], And joins them to their own natural state." If one asks how a non-dual nature can be established as distinct, it is a distinction made according to the stages of the path.

ཅི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་དང་མི་མཐུན་པར་བསྟན་ཞེ་ན། སྐུའི་དབང་དུ་དགོངས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་དགོངས་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་དབང་དུ་དགོངས་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དབང་དུ་དགོངས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྟོང་ཉིད་སྐུ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཧེ་རུ་ཀ། གཉིས་མེད་མཉམ་པ་གར་དབང་ཕྱུག། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ཉི་མ་སྟེ། ། སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་རྟ་མཆོག་གོ། ། བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ། ། སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྐུ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྣང་མཛད་མཆོག། ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་དོན་བཞིན་བསྟན། ། རྡོ་རྗེ་འདུལ་བ་ཧེ་རུ་ཀ། ཁྲོ་རྣམས་ཁྲོ་བའི་མཆོག་གིས་སོ། ། དག་མཛད་པདྨ་གར་དབང་ཕྱུག། ཆགས་བྲལ་ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས། ། རིན་ཆེན་རིགས་དྲུག་ཉི་མ་མཆོག། མཁའ་ལ་རིན་ཆེན་ཆར་ཆེན་འབེབས། ། ལས་ཀུན་མཛད་ཉིད་རྟ་མཆོག་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། རིགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ནི། ། དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་མཆོག། ཅེས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ནི་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། མེ་ལོང་ཁྲག་འཐུང་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གར་དབང་མཆོག། སོ་སོར་ཀུན་རྟོག་ཉི་མ་ཡིན། ། བྱ་བ་ལ་ནི་རྟ་མཆོག་སྟེ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སངས་རྒྱས་ནི། ། ཐུབ་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ནི། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཞེས་སོ། ། ཕྲིན་ལས་ནི་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཞི་འགོག་མྱ་ངན་འདས་ཞེན་རྣམས། ། འདུལ་མཛད་རྣམ་སྣང་སྲིད་གནས་བཞུགས། །

If one asks how the distinctions of wisdom are taught as being unlike others, they are intended in terms of the body, intended in terms of wisdom, intended in terms of the family, and intended in terms of enlightened activity. Regarding these, the Root Tantra states: "Vairocana is the body of emptiness; The great wisdom is Heruka; Non-dual equality is the Lord of Dance; The Sambhogakāya is the Sun; Through the gate of emanation, he is Hayagrīva; The body of Vajrasattva of great bliss Is the nature of the six buddhas. The body of non-dual spontaneous presence." Furthermore, in terms of the families: "The supreme Tathāgata Vairocana Is taught according to the purpose of the Great Sage. Vajra Discipline is Heruka, The supreme among the wrathful for those who are wrathful. The Purifier is Padmanarteśvara, Abiding in the manner of passion for those free from passion. The supreme Sun of the six Jewel families Lets fall a great rain of jewels into space. The performer of all activities is Hayagrīva, Who turns the wheel of the variegated vajra. The identity of all families Is the sixth, the supreme Great Vajradhara." Regarding wisdom, the Compendium of Concepts states: "The Mirror-like is the King of Blood-Drinkers; In Equality is the supreme Lord of Dance; Discriminating Awareness is the Sun; In Activity is Hayagrīva; In the Dharmadhātu, the Buddha Is the Great Sage Vairocana. The identity of the five wisdoms Is great passion, great bliss." Regarding enlightened activity, the Seventh Concept states: "For those attached to the cessation of peace and nirvāṇa, Vairocana remains to subdue them within existence."

ཞེ་སྡང་རུ་ཏྲ་སོགས་འཇོམས་ཕྱིར། ། དྲག་པོ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ལྡན། ། གཏི་མུག་སྒྲོ་སྐུར་མཐའ་བྲལ་མཛད། ། དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པདྨ་དབང་། ། སྲིད་ཞེན་ལས་ཆགས་ཞུགས་པ་རྣམས། ། འདུལ་མཛད་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ལེ་ལོ་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་སོགས། ། མཐུ་ཡིས་གནོན་པའི་རྟ་མཆོག་དཔལ། ། ཉོན་མོངས་སྤྱི་ཡི་ལམ་གནས་པ། ། དབུགས་འབྱིན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ། ། ཞེས་པ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་དོན་དེ་དག་ཉམས་སུ་བླངས་པ་སྟེ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བ་བཞི་དང་ལྡན་པས་རིག་མ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཉམས་སུ་བླང་བའོ། ། ལས་དང་པོ་པའི་དབང་དུ་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་བརྟེན་ཏེ། སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ཡི་དམ་ཚིག་དེ་བྱུང་བ། ། སྡུག་བསྔལ་དམ་ཚིག་བདག་རྗེས་འབྲང་། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་དང་སྦྱོར་ཆེན་པོ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དམ་ཚིག་མཆོག། སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་བཞི་ནི་སྦྱོར་བ་དང་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བ་དང་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་ལྔ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་སྟེ་འོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དང་། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཙོ་བོ་དྲུག་གོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་རིགས་དང་མཐུན་པའི་ཡུལ་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་མྱུ་གུ་ལ་གྲིབ་མ་འཁོར་བའི་ཚུལ་དུ་བསྐྱེད། རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་དང་། མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྐུ་གསལ་བར་གྲུབ་ནས། དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་ཡིད་དུ་སྡུག་པའི་དམ་ཚིག་གོ། །

To conquer Rudra and the like who are driven by hatred, he is endowed with the wrathful Heruka. To eliminate the extremes of ignorance, exaggeration, and denigration, he is the Lotus Lord of the pure maṇḍala. For those who have entered into attachment to the activities of worldly existence, he is the Sun Maṇḍala who subdues them. To suppress laziness, pride, jealousy, and so forth through his power, he is the glorious Hayagrīva. To provide relief to those dwelling on the path of general afflictions, he is the body of Vajrasattva. Of this there is no doubt. As for the method of accomplishment, it is the practice of those very points. By means of the four branches of approach and accomplishment, one practices in reliance upon a consort while possessing the four applications. For a beginner, one relies upon a consort of light. Regarding the accomplishment: "That which arises from the samaya, the samaya of suffering follows me. The application, the great application, and the supreme samaya of the identity of all." The four branches of application are: application, subsequent application, intense application, and the great application. The five aspects of bodhicitta, which are the nature of the five wisdoms, are symbolized by the five manifest enlightenments; this is the samaya of light. That which arises from it is the causal Great Vajradhara and the six principal deities concordant with him. Following that, one generates the appearance of light—the object of wisdom that accords with the family—in the manner of a shadow surrounding a sprout. Once the body is clearly established with its ornaments, attire, and specific marks, the conferral of empowerment and the blessing is the samaya of the delightful mind.

ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པས་རོལ་པར་མཛད་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པ་ནི་བདག་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ལ་འོད་ཟེར་གྱིས་འགྲོ་བ་སྦྱང་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྦྱང་བ་དང་། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་གནས་བཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་བའི་འབྲས་བུ་བསམ་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་ཞིང་དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཙམ་ལ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། སྦྱོར་བ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། ། ཡུམ་ལྡན་བྱིན་བརླབས་རོལ་པས་མཆོད། ། བཞུགས་པ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའོ། ། དགའ་མཛད་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་བྱས་ནས། ། འཕྲོ་འདུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིན། ། བྱིན་བརླབས་དབང་བསྐུར་ལས་རྫོགས་པ། ། སྦྱོར་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཚུལ་དང་ཡོན་ཏན་ནི། གཅིག་བཞིན་དུ་ནི་གཅིག་སྤྱོད་པ། ། ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རྗེས་སྤྱོད་སྡུག། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་མཆོག་ཏུ་འབར། ། འདི་ལྟར་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱའི་བསྒྲུབ་པ་དང་། རྫས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྨན་གྱི་བསྒྲུབ་པ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། རིག་འཛིན་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བསྒྲུབ་པ་དག་ལ་ནི། རིགས་བསྡུས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་བཞིན་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་པ་དང་།

Playing with the four mudrās, the offering of the maṇḍala with the light rays of bodhicitta is the "subsequent application" (anuyoga), which is the following of oneself. In that regard, purifying beings with light rays, purifying the yoga, and generating the maṇḍala of the support and the supported is the "intense application" (atyayoga). Blessing the six sense bases and the four locations of the extensive maṇḍalas and contemplating the result of the empowerment is the "great application" (mahāyoga). Thus, meditating on all phenomena of the environment and its inhabitants as the nature of the maṇḍala and abiding in that is the "samaya." Furthermore, from the Seventh Chapter of Conceptualization (Kalpanā-saptama): "Entering into meditative equipoise in mere wisdom Is explained as 'application' (yoga). Offering with the play of the consort and blessings Is the 'subsequent application' (anuyoga). Having completed the joyful maṇḍala, The radiating and absorbing is 'intense application' (atyayoga). The completion of the blessings and empowerment Is called 'great application' (mahāyoga)." Regarding the manner and qualities: "Acting as one, just like one, The conduct of the co-practitioner is blissful. The equal union of all Buddhas Blazes as the supreme ḍākinī illusion." In this way, for the practice of the assembly, the practice of the mudrā, the practice of substances, the practice of medicine, the practice of the superknowledges, the practice of the vidyādharas, and the practice of Mahāmudrā, there are the condensed families, the sequential maṇḍalas, and the single maṇḍalas.

དཔའ་བོ་གཅིག་པས་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མའི་མཐུ་དང་གཟི་བརྗིད་མཆོག་ཏུ་འབར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣལ་འབྱོར་པས། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་ཏེ། ། འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་བརྟེན་ནས། ། སྦྱོར་བ་བཞི་དང་ལྡན་པས་འགྲུབ། ། བསྙེན་དང་ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་དང་། ། སྒྲུབ་དང་སྒྲུབ་ཆེན་ཚུལ་བཞིན་བྱ། ། བསྙེན་པ་ལས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། ། ཉེ་བསྙེན་གཅིག་བཞིན་སྤྱོད་པའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་སྒྲུབ་པའི་ལས། ། རྗེས་སྤྱོད་སྒྲུབ་ཆེན་འབྲས་བུའི་མཆོག། ཅེས་པ་དང་། ཡང་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས། སྒྲུབ་པ་རྣམ་བདུན་ལས་ལ་འཇུག། ཚོགས་སྒྲུབ་ཕྱག་རྒྱའི་སྒྲུབ་པ་དང་། ། རྫས་དང་སྨན་དང་མངོན་ཤེས་དང་། ། རིག་འཛིན་སྒྲུབ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་པའི་ལམ་དག་གམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་གམ་གཅིག་པའམ། ། དཔའ་བོ་གཅིག་ལས་འཇུག་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། གང་ཟག་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ནི་དབང་པོ་ཡུལ་དུས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་དགའ་བ་མ་ལུས་པའི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེ། ། རྟག་པ་པདྨ་ལྷ་མོ་ཡི། ། རྒྱལ་མོས་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག། ནང་གི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཕྱིའི་དབང་པོ་ཡུལ་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡབ་ཡུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་ཞིང་། དབང་པོ་ཡུལ་དྲུག་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ།

One should engage by means of the four branches of approach and accomplishment through the Single Hero. If one asks what will result from this, it is that one will come to blaze with the supreme power and majesty of the ḍākinīs, in union with all the buddhas. Furthermore, from the Seventh Conceptualization: "A yogin who is a beginner, Having gathered the accumulations of merit and wisdom, Relying upon a consort of light, Accomplishes through the four applications. One should properly perform the approach, The close approach, the accomplishment, And the great accomplishment. The approach is the engagement in activity; The close approach is the conduct of oneness. The accomplishment is the activity of co-conduct; The great accomplishment is the supreme fruit of subsequent conduct." And again: "By means of the four branches of approach and accomplishment, one engages in the seven types of accomplishment: the accomplishment of the assembly, the accomplishment of the mudrā, the accomplishment of substances, medicines, and clairvoyance, the accomplishment of the vidyādhara, and the Great Mudrā. One should engage through the path of the condensed maṇḍala, or the six maṇḍalas, or the single maṇḍala, or through the Single Hero." For a person of the highest capacity, because they accomplish by relying on the application of the senses, objects, and time: "All the mudrās of every joy without exception Are the great bliss of all mudrās. The Queen of the eternal Lotus Goddess Is the supreme of all offerings." One should meditate on all internal aggregates, elements, and sense bases, as well as all external aspects of the senses, objects, and time, as the maṇḍala of the families of the Father and Mother, Method and Insight. This is the manner of engaging the six senses and their objects.

གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པ་མཛད་པས་དགའ་བ་མ་ལུས་པ་སྟེ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཕེལ་ཞིང་། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གནས་པས་རྟག་པ་དམ་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་མཛད་པས་ན་མཆོད་པའི་མཆོག་གོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཡུལ་དྲུག་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་འཕྲུལ་བ། ། ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་རོལ་པའི་ཡུམ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། གཟུགས་ཕུང་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། མིག་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམ་སྣང་མཛད། ། རྣམ་གསུམ་གཟུགས་དང་རོལ་མཛད་དེ། ། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། ཚོར་བ་ཀུན་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྣ་བ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཡིན། ། རྣམ་གསུམ་སྒྲ་དང་རོལ་མཛད་དེ། ། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། འདུ་ཤེས་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ལྕེ་ལ་པདྨ་གར་དབང་རྒྱལ། ། རྣམ་གསུམ་རོ་དང་རོལ་མཛད་དེ། ། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། འདུ་བྱེད་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ལས། ། སྣ་ལ་རྟ་མཆོག་རོལ་པ་སྟེ། ། རྣམ་གསུམ་དྲི་དང་རོལ་མཛད་ཅིང་། ། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། རྣམ་ཤེས་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཡིད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ། རྣམ་གསུམ་ཆོས་དང་རོལ་མཛད་དེ། ། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། ཀུན་ཁྱབ་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ལུས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གནས། ། རྣམ་གསུམ་རེག་དང་རོལ་མཛད་དེ། ། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཡོན་ཏན་གྱི་རྩལ་མ་འགགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །

By performing the play of non-duality, all joy without exception—that is, uncontaminated great bliss—increases, and all mudrās are also of the nature of great bliss. Because that very state abides uninterruptedly, it is the supreme permanence; and because it pleases all, it is the supreme offering. Furthermore, from the Seventh Chapter of Conceptualization: "The six objects are the manifestations of the mudrās; all are the consorts of the play of non-duality." And also from the Root Tantra: "The aggregate of form is the great wisdom of the dharmadhātu; in the eye is the Buddha Vairocana. Playing with the three types of form, he manifests as the entities of the stable and the moving. Feeling is the great wisdom of discernment; in the ear is Vajrasūrya. Playing with the three types of sound, he manifests as the entities of the stable and the moving. Perception is the great wisdom of equality; in the tongue is the King Padmanarteśvara. Playing with the three types of taste, he manifests as the entities of the stable and the moving. Formations are the activity of all-accomplishing wisdom; in the nose is Hayagrīva. Playing with the three types of smell, he manifests as the entities of the stable and the moving. Consciousness is the great mirror-like wisdom; in the mind is Vajra Heruka. Playing with the three types of phenomena, he manifests as the entities of the stable and the moving. The all-pervasive wisdom of emptiness abides in the body as Vajrasattva. Playing with the three types of touch, he manifests as the entities of the stable and the moving." Thus, this joins one to the Mahāmudrā, the unceasing expressive power of the qualities of the body of great bliss.

ཡེ་ཤེས་ལ་ཅུང་ཟད་དབང་བ་དང་ཡང་དག་པར་དབང་བས་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་མ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཤྲཱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྦྱོར་བ་དང་། ཐམས་ཅད་ལྷ་མོར་འདུས་པ་ནི། ། མ་ལུས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཀུན། ། བདེ་བ་སོ་སོར་རྗེས་སུ་འགྲུབ། ། བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བར་བསྙེན་པས་གསལ་བར་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མོ་དག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་རོལ་པ་བརྩམས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་རིམ་པས་ལོངས་སྤྱོད་ན། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་པ་ཀུན་གྱིས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཀུན་སོ་སོར་རྗེས་སུ་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། གང་ཟག་འབྲིང་པོས་སྤྱོད་བྱ་བ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། རང་གི་ཆ་ལུགས་གསལ་བ་ཡིས། ། སྒྲུབ་པ་སོ་སོར་རྗེས་སུ་སྒྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རོལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་བཏབ་པ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆེ་བའི་ལྷ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དང་རོལ་པའི་ཚུལ་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། ལྷ་མོ་བདེ་བ་ཆེན་མོ་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་བདེ་བས་མྱོས། ། སྡིག་མེད་སྟོབས་ཀྱིས་མངོན་མཐོན་དུ། གང་ཞིག་ཐུགས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་ཆུས་བརླན་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རོ་ལ་ཆགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི།

Through having slight mastery over wisdom and perfect mastery, one relies upon a consort, the mudrā, in order to accomplish the practice. Regarding the union with Śrī Vajrasattva and the gathering of all as goddesses: "All fortunate ones without exception / Accomplish their respective bliss." Having clarified this through the stages of approach and close approach, and possessing the union of Vajrasattva, one should consecrate and engage in the play of the mudrās of whichever family is appropriate according to the manner of any maṇḍala. If one enjoys this through the stages of accomplishment and great accomplishment, by that very means, all fortunate ones will individually accomplish every single siddhi without exception. Furthermore, from the Seventh Chapter of Conceptualization: "The practice to be performed by individuals of middling capacity / Is through the manner of the action mudrā; / By clearly manifesting their own attire, / They individually accomplish the practice." Regarding the manner of the play of the mudrā: "By being sealed with this mudrā, / The deity, the great Vajrasattva, / Is practiced through the play of the mudrā / By means of the four branches of approach and accomplishment." How so? It is the meditative equipoise of Vajrasattva and all the goddesses: "All the goddesses of great bliss, / As far as the limits of the expanse of space, / Are all intoxicated by the bliss of yoga." Through the power of being without sin, they are exalted. A yogi who is moistened by the waters of love and compassion and who is attached to the flavor of bodhicitta—by such a one:

སྡིག་པ་བྱེད་པའི་མངོན་མཐོན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་མོ་ཐམས་ཅད་བཀུག་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་གཅིག་པུའམ་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་དུ་ནི་རབ་དགའ་བས། ། སྐྱེས་བུའི་ཚུལ་གྱིས་དགའ་བར་བྱེད། ། ཆགས་པའི་རོས་དགྱེས་པ་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་བསྐྱེད་དེ་འགྲོ་བའི་དཔེས་ཉེ་བར་སྒྲུབ་བོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་རོལ་པའི་སྙོམས་འཇུག་གིས། ། ཕྱོགས་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་མཛད་ཅིང་། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་རྣམས་མ་ལུས་པ། ། ཤེས་རབ་དབྱིངས་ལ་གཞུག་བྱས་ནས། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་དེའི་མཆོད་པ་ཡིས། ། སྐྱེས་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲུབ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་ནི། དབང་པོ་ཀུན་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བཀོད་པ་རབ་འབྱམ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་མཆོད་པར་བྱེད། ། ལུས་ཟུངས་རྣམ་པ་བདུན་ལས་ཁྱབ་པའི་བརྟེན་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ། དབང་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་གནས་ཤིང་སོ་སོའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པས་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་རླུང་རྣམ་པ་བཅུ་དང་། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་རྒྱུ་ཞིང་སྲོག་གནས་པའི་རྟེན་བྱེད་དེ། རྩ་གསུམ་ནས་བ་སྤུ་བྱེ་བ་བཞི་འབུམ་གྱི་བར་དུ་འཕྲོ་ཞིང་འདུ་བའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་དུ་སྤྲོ་ཞིང་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྲོག་དང་རྩོལ་བའི་རྟེན་མཛད་པ། ། དབང་པོ་ཀུན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སོགས་བདེ་བའི་རྒྱུན། །

By summoning all mudrās and enjoying them as the manifest result of performing non-virtuous actions, one relies upon contaminated bliss, whereby uncontaminated bliss will arise. If one asks, "Is that [bliss] experienced alone?" [the text says]: "Through mutual, supreme joy, they take delight in the manner of a person." By generating the bliss of great delight through the flavor of passion, one accomplishes it by means of the analogy of worldly beings. As it says in the Seventh Chapter of Conceptualization: "Through the meditative union of the play of mudrās, one pleases the maṇḍalas of the ten directions. Having caused the entire assembly of goddesses to enter the expanse of insight, one enjoys them in the manner of a person through the offering of that supreme joy." The offering of the bodhicitta arising from that is as follows: "With all the vast arrays of great offering clouds arising from every sense faculty, one makes offerings to the self of all." The support that pervades the seven types of bodily constituents is the coemergent [wisdom]. Abiding in the five sense faculties and engaging in all their respective functions, it is the luminous nature of the ten winds. It flows in a single direction and acts as the support for the life-force. It radiates and converges from the three channels up to the forty million pores of the skin. The bodhicitta that arises from this is that which symbolizes [the state], which is radiated everywhere and makes offerings to one's own maṇḍala. Furthermore, the Root Tantra states: "Acting as the support for the life-force and effort, it arises from all the sense faculties. It is the stream of bliss, such as the bodhicitta."

བ་སྤུ་ཀུན་གྱི་གནས་ནས་སྤྲོ། ། རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པ་དང་། ། འགྲོ་བའི་དོན་(ལེ་,ལ་)སྦྱོར་བར་མཛད། ། ཅེས་སོ། ། སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བཞིའི་ཐོག་མ་དང་བར་དང་དངོས་གྲུབ་བླང་བའི་དུས་སུ་ནི་ལས་དང་མཐུན་པའི་དབང་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དབང་བསྐུར་བདེ་ཆེན་ལས་བྱུང་བ། ། རིན་ཆེན་ཚོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་མྱོང་བར་དབང་བསྐུར་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་བདེ་བ་ནི། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་རྟགས་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེས་ནི་དྲི་མའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་འཁྲུད་པར་བྱེད་ཅིང་། བྷ་ག་དང་ལིངྒ་མཚན་མ་ལས་ངེས་པར་བྱེད་པས་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་དང་ལྡན་ཏེ། སྤྱི་བོ་དང་ལྕེ་སྟེང་དང་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱས་ཤིང་མྱོང་བའི་ཚུལ་དུ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཟག་པ་མེད་པའི་དགའ་བདེ་ཡི། ། རོ་མྱང་བདེ་ཆེན་གནས་ལ་བཞུགས། ། དེ་རྟགས་དབང་བསྐུར་ལས་བྱུང་བ། ། ཞུ་བདེ་གཉིས་ཀྱི་ཆུ་བོའི་རྒྱུན། ། རིན་ཆེན་ཚོགས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པས། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་གནས་ལ་སྦྱོར། ། དབང་བསྐུར་གསང་བ་བླ་ན་མེད། ། གནས་ཀུན་དགའ་བྱེད་འབྲས་ཚོགས་བསྐྱེད། ། ཅེས་ཏེ། འདིས་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྦྱོར་བ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་སྤྱད་པའི་ཕྱིར། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་པ། །

"From the site of every pore, they emanate, pleasing the maṇḍalas of the Victors and engaging in the welfare of migratory beings." Thus it is said. Regarding the first, middle, and the time of receiving the siddhis during the four branches of accomplishment, one should bestow the empowerment in accordance with the activity: "Through all the yogic bliss, the empowerment arises from great bliss. Through all the collections of jewels, the empowerment is bestowed as a supreme experience. The bliss of the yogi is endowed with the bliss of the two—method and insight—which are non-dual in both meaning and sign. By this, the entire collection of stains is washed away. Because it is definitively established through the bhaga and liṅga, it is endowed with a collection of jewels. One should bestow the empowerment in the manner of expanding and experiencing the wisdom of bliss through the faculties and experiences of the crown, the tongue, the heart, and so forth." Furthermore, the Root Tantra states: "Abiding in the state of great bliss, the taste of uncontaminated joy, the empowerment arising from its signs is a stream of the two rivers of melting and bliss. Adorned by all the collections of jewels, it joins one to the state of one's own wisdom. This unsurpassed secret empowerment generates the collection of results that gladden all abodes." By this, one should also understand the specific manner of bestowing empowerment upon disciples through the reflected-image maṇḍala and the gaṇacakra. In order for the yogi endowed with the four applications to enjoy the enjoyments of the goddesses and so forth: "The enjoyer of all the goddesses..." [and so on].

ཅི་བདེ་བར་ནི་བསྟེན་བྱ་བ། ། གང་ཟག་བཞིའི་སྒོ་ནས་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མོ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཚོགས་ལ་དུས་དང་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་ཁམས་དང་གྲོགས་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཅི་བདེ་བར་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྣལ་འབྱོར་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། དུས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། བདག་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ལས། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་བཞིའི་རྣམ་པ་གསལ་བས་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ། དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི། བདག་ཉིད་ཆེ་བའི་ལྷར་སྦྱོར་བས། ། བདག་ལ་བདག་གིས་རབ་ཏུ་མཆོད། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པ་ལྔས་རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྐུར་གྱུར་པ་ནི་ཆེ་བའི་ལྷ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་སྦྱོར་ཞིང་། རྒྱན་ཆ་དང་ཆ་ལུགས་དང་དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་བདག་ལ་བདག་གིས་མཆོད་པའོ། ། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཡི། ། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བས་མཆོད་བྱེད་ཅིང་། ། རིགས་དང་མཐུན་པའི་ཡུམ་བསྐྱེད་པ་ནི། དཔེར་ན་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་དང་ལྡན་པའི་དུས་སུ་མྱུ་གུ་ལ་གྲིབ་མ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཏེ། དབང་བསྐུར་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། བརྡ་ལ་སོགས་པས་བསྐུལ་ཞིང་རོལ་པར་མཛད་དེ། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ལ་བདེ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གནས་ཤིང་། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པས་རྒྱལ་བ་མཉེས་པ་དང་འགྲོ་བ་དག་པར་མཛད་དོ། །

Regarding "one should enjoy as is convenient": through the four types of individuals, one should enjoy as is convenient the mudrās, such as the light-consort, and the assembly of enjoyments, by way of the distinctions of time and realization, as well as the elements, companions, and so forth. As it says in the Root Tantra: "Regarding all the enjoyments of yoga, through the distinctions of time and so forth, one should enjoy as is convenient the activities that benefit oneself and others." Furthermore, this is to be practiced by clarifying the aspects of the four applications. First, the initial application: "By applying oneself as the great deity, one makes offerings to oneself by oneself." The "great deity" is the body of the Great Causal Vajradhara, attained through the five aspects of manifest enlightenment; it is the essence of all buddhas. By applying oneself to the mudrās of that deity’s body, speech, and mind, and by adorning it with ornaments, attire, empowerment, and blessings, one makes offerings to oneself by oneself. Next, the subsequent application: "By means of the subsequent application of the bliss of all yoga, one makes offerings." Generating a consort who accords with one's own family is like the way a shadow arises on a sprout when there is the appearance of light. Thus, the emanation of the reflection that is the concordant cause of the dharmadhātu—the appearance of wisdom—is preceded by empowerment and blessing. By exhorting and sporting through symbols and so forth, one abides in the samādhi of bliss for the sake of all yoga, and through the offering of the subsequent application, one pleases the Victors and purifies migratory beings.

ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི། ཀུན་ལ་མྱོང་བར་བྱེད་པས་ན། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། འོད་ཀྱི་བདེ་བས་ཕྱིའི་མཚན་མ་སྦྱངས་ནས་གསང་བའི་གནས་སུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཆེན་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། ར་ས་ཡ་ནའི་བདེ་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚེ་འགྲུབ་ཅིང་། ། ལང་ཚོ་ནད་མེད་བདེ་མཆོག་འགྲུབ། ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། གནས་བཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབུ་རྒྱན་གྱི་མཚན་མ་དང་། ལྷ་མོའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་ཞིང་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ར་ས་ཡ་ནའི་བདེ་བ་དེས་དཔལ་བཞི་འགྱུར་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་རྣམ་བཞི་ཡིས། ། འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ། ། སྦྱོར་བ་བཞི་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། དེ་ཡི་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར། ། ཞེས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་ཆེན་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསུང་སྙན་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཆེན་པོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཆོད་པ་ཆེ། ། རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་བཞིན་དུ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་རིམ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་མཆོད་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། སྐུའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའོ། ། གསུང་གི་སྒོ་ནས་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་རྟ་མཆོག་རོལ་པའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་ཧེ་རུ་ཀའོ། །

Regarding the "thorough application" (atyanta-yoga): because it causes all to be experienced, it is accomplished through thorough application. Having purified external signs through the bliss of light, one generates the maṇḍala of the support and the supported within the secret place. Regarding the "great application" (mahā-yoga): Through the bliss of rasāyana of the nature of all buddhas, The life of Vajrasattva is accomplished, And youth, health, and supreme bliss are attained. This involves the blessing of the six sense bases, the blessing of the four places, the insignia of the crown, and the empowerment and bathing with the vases of the goddesses. Through that bliss of rasāyana, the stream of bodhicitta, the four glories are accomplished fourfold. Furthermore, the Root Tantra states: "By means of the four branches of approach and accomplishment, One should experience the result. Through the sequence of the four applications, One is thoroughly applied to that path." By way of the methods of application for body, speech, and mind: The great body of all buddhas, The melodious speech of all buddhas, The great mind of all buddhas, The great offering of all buddhas— One should accomplish the application in the stages of the profound and the vast, according to the specific supports. Furthermore, for the sake of the special meaning, one should worship and accomplish the three maṇḍalas of body, speech, and mind: through the door of body, Vairocana and Vajrasūrya; through the door of speech, Padmanarteśvara and Hayagrīva; and through the door of mind, Vajradhara and Heruka.

སྔགས་ཀྱི་འབྱུང་འཇུག་གནས་པའི་འཕྲོ་འདུས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དབྱིབས་ཀྱིས་ནི་རྩ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་འཁོར་ལོ་བཞིའི་སྒོ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སྦྱོང་ཞིང་མཆོད་པ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཆོས་ཀྱིས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་སྦྱོར་བའི་ཐབས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དོན་མཚོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཟུགས་སྣང་བ་དང་། སྒྲ་གྲག་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་དག་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། དེ་ཉིད་སྤྱོད་པས་འཇུག་བྱ་སྟེ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་དང་། ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཕྲོ་འདུ་ཡིས། ། རླུང་གསུམ་གནས་ལ་དབང་མཛད་ཅིང་། ། བཅོམ་ལྡན་ཀུན་དུ་ཁྱབ་མཛད་དེ། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་གྲོལ་བའོ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྩ་གསུམ་གྱིས། ། འཁོར་ལོའི་བདེ་ཆེན་དགའ་བ་བསྐྱེད། ། མགོན་པོ་རབ་ཏུ་བཞེངས་ནས་ནི། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་གཟིགས་མཛད་དོ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྣང་སྲིད་མགོན་པོ་ཟག་པ་མེད། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་གྲོལ་བའི་སྐུ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟོག་པའི་ཚོགས། ། སྒྱུ་མ་ལྷུན་གྲུབ་ཕྱག་རྒྱས་འདེབས། ། ཞེས་ཏེ། ལམ་དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་ནི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། རིགས་དྲུག་གི་སྦྱོར་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་བདག།

Through the radiation and absorption of the mantras' arising, entering, and abiding, the suchness of the three syllables is made clear. Through form, the three channels and four wheels are purified as the abodes of body, speech, and mind, and the offering is accomplished. Through phenomena, the method of union with the non-dual nature symbolizes the meaning of great bliss; thus, appearances of form, resounding sounds, and mental conceptualizations, by way of that very [nature], symbolize the path of uncontaminated wisdom of great bliss. Furthermore, the Root Tantra states: "In the maṇḍala of body, speech, and mind, One should enter by practicing suchness; Through the distinctions of the four branches of approach and accomplishment, The bliss of the path's fruition is achieved." And from the Sevenfold Conceptualization: "Through the radiation and absorption of body, speech, and mind, One gains mastery over the abodes of the three winds; The Bhagavān acts as the all-pervasive one, And one's own wisdom is liberated." And again: "By the three channels of body, speech, and mind, The joy of great bliss in the wheels is generated; The Protector, having fully arisen, Gazes in all directions." And from the Root Tantra: "The Protector of appearance and existence is uncontaminated, The liberated body of complete liberation; The collection of concepts of body, speech, and mind Is sealed by the spontaneously present illusory mudrā." Through these paths, the maṇḍala of the family becomes clear. By way of the application of the six families: "The great king of all Buddhas, The lord of all Vajradharas..."

འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་ཀུན་གྱི་གཙོ། ། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་ཀུན་གྱི་བདག། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་འཛིན་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་དུ་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། རིགས་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་པས་འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་སྟེ། གསུང་གི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་རྒྱལ་སྲིད་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ལ་དབང་བསྒྱུར་ཞིང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའོ། ། རྟ་མཆོག་གིས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མཛད་དེ། ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོར་བཞུགས་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གང་ཟག་རྒྱས་པ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲོས་པའི་ཚུལ་དུ་སྒྲུབ་ཅིང་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་པོ་དག་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་རིམ་པས་ཕྱེ་སྟེ་བསྒྲུབ་ཅིང་སྦྱོར་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་གི་དབང་དུ་བསྒྲུབ་ཅིང་སྦྱོར་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཡང་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བ་ལ་རིགས་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་ཅིང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་རྣམ་བདུན་དུ། ། གསལ་བར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བྱས་ཏེ། ། རྗེས་མཐུན་འཇུག་པའི་ཚུལ་བཞི་ཡིས། ། ལས་སྤྱོད་ཉེ་བསྙེན་ཞེས་བྱའོ། ། སྔ་མ་ལས་ནི་གནས་བསྒྱུར་ནས། །

The Lord of all world-protectors, the Sovereign of all jewels, is Vairocana, the Tathāgata family, the king who maintains the body of all Buddhas. Vajrasattva himself, in the form of a wrathful deity, is Heruka, the Vajra-holder. The sixth family, the Great Vajradhara, is Vajrasattva, the very essence of all Tathāgatas. Padmanarteśvara gazes upon all beings with his eyes, and is thus the Lord of the world, having become the essence of all the Speech families. Vajrasūrya exercises mastery over the collection of precious royal regalia and has become the essence from which all such precious collections arise. Hayagrīva acts as the chief of the great worldly deities and dwells as the leader of the goddesses through the four types of enlightened activity. These are to be practiced and applied in the maṇḍala that condenses the families in an elaborate manner for those who delight in extensive detail; or practiced and applied by dividing the six maṇḍalas according to the stages of approach and accomplishment; or practiced and applied under the authority of a single maṇḍala; or, for those who delight in extreme brevity, practiced and applied by way of a single family. Therefore, the Root Tantra states: "Having clearly applied the seven branches of approach, Through the four modes of concordant engagement, The ritual activities are called 'near-approach.' Having transformed the previous state..."

རིགས་མཐུན་གཟུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ལམ་མཐར་འབྲས་བུ་ལས་སྦྱོར་བས། ། སྒྲུབ་ཆེན་དངོས་གྲུབ་ཚུལ་བཞིན་སྣང་། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་ནི། ། དེ་དག་དང་ནི་དགའ་སྤྱོད་ན། ། འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་འོང་ལྡང་། ། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་གྲུབ་ཆེན་པོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་སྒྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞིའི་རིམ་པས་རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང་སྦྱོར་བས། དེ་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་སྟེ་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་འོང་ལྡང་བ་དང་ལྷ་མོ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ལེའུ་གཉིས་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་སྦྱོར་བ། ། ཆ་ལུགས་ཇི་བཞིན་བསྒྱུར་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱའི་བདག། བསོད་ནམས་ཆུང་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བས་དགའ་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་དང་ཐུན་མོང་གི་ལས་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འབྲས་བུ་དེ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་རྩོམ་མམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མཆོག་ཀུན་ཀྱང་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐོབ་པར་བྱེད་དེ། ལེའུ་དང་པོ་ལས། བསྐལ་པ་བྱེ་བར་མི་འཐོབ་པ། ། སངས་རྒྱས་དམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་གང་དག་གིས། ། བསྒྲུབས་ན་ཀུན་དུ་འཐོབ་འགྱུར་ལ། ། བདག་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག།

"One should accomplish through a form of the same family. By applying the result at the end of the path, the great accomplishment appears in the manner of a siddhi." Thus it is said. Regarding its benefits: "If one enjoys with those, one will come and go and arise according to one's desire. One will perfectly accomplish the great siddhi of all goddesses and the status of a universal monarch (cakravartin)." By means of the application, one practices the maṇḍalas of the six families through the sequence of the four branches of approach and accomplishment, including the four perfections that serve as the preliminaries to the practice. Through such application, a corresponding result arises: one comes and goes and arises according to one's desire, and one will perfectly accomplish the status of a universal monarch of the maṇḍala, the very nature of the great siddhi of the great goddess. Then, from the second chapter: "The union of all Buddhas, the ḍākinī-illusion, the supreme bliss. By uniting myself with Vajrasattva and transforming into the appropriate attire, I shall become the master of all various mudrās. Even those with little merit will achieve accomplishment." By uniting in the manner of the two maṇḍalas and enjoying with joy, one will accomplish the worldly siddhis and the common activities. If one asks whether that result is merely a branch of the practice of reality itself: based on that, one will also attain all the supreme [siddhis] in this very life. As the first chapter states: "The sublime Buddhas, who are not attained even in ten million eons—by means of whichever mudrā rituals are practiced, they will all be attained. This is the supreme way of accomplishing oneself."

དེ་ནི་བདག་གིས་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་འདི་ལས་གཞན་གོང་ན་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་བདེ་མོས་པ། ། དེ་ལས་རྒྱ་ཆེན་མཆོག་གཞན་མེད། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དག་མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པས་བསྡུས་པའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པ་དག་གི་ནང་ན་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ནི་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་བདེ་བར་མོས་ཤིང་གསལ་བར་བྱས་པ་ལས་ལྷན་ཅིག་རྒྱ་ཆེ་བའི་འབྲས་བུ་གཞན་མེད་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚེ་འདི་ལ་འགྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་བདེ་ཆེན་དེས། ། འདི་ལས་ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མི་འགྲུབ་པའི། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་བདེ་མོས་པ། ། ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པའི། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། དམ་པ་རྒྱ་ཆེན་གང་ཡང་མེད། ། དབང་ཕྱུག་ཀུན་གྱིས་བདེ་མོས་པ། ། རྒྱུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། རྐྱེན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། ལམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཚེ་འདི་ལ་རིག་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུ་འཐོབ་ཅིང་དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། མོས་པ་སྤྱོད་པའི་རིག་འཛིན་དང་། ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་རིག་འཛིན་དང་། ལམ་ལ་སྤྱོད་པའི་རིག་འཛིན་དང་། ལམ་སྨིན་པའི་རིག་འཛིན་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རིག་འཛིན་དང་། བྱ་བ་མཐར་ཕྱིན་པའི་རིག་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་དོ། །

"That is what I shall examine," it is said. In order to show that there is no higher siddhi than this, it is stated: "Equal and unequal to the expanse of reality, As vast as the limits of the expanse of space, The blissful aspiration for all siddhis— There is no other supreme greatness more vast than that." Within the limits of the expanse of space, which encompasses the various entities of all phenomena and the aspects of the nature of phenomena (dharmatā) through both the equal and the unequal, the mastery of siddhi is the spontaneous presence of the six bodies. From the clear realization and vivid manifestation of that very state, there is no other co-emergent, vast result. To show that all of these are accomplished in this very life, it is said: "The union of all Buddhas, That great bliss of the Lord of Yogis— From this, in this very life, There is no siddhi whatsoever That is not accomplished in every way. The blissful aspiration for all siddhis, Equal and unequal to the expanse of reality, As vast as the limits of the expanse of space— There is no supreme greatness whatsoever. The blissful aspiration of all the lords." Through the manner of perfect causes, perfect conditions, and a perfect path, one attains the fruit of a Vidyādhara in this very life, and thereby gives rise to the supreme siddhi. One practices the conduct of Secret Mantra in the manner of the Vidyādhara of Aspiration, the Vidyādhara of Application to Karma, the Vidyādhara of Conduct on the Path, the Vidyādhara of Ripened Path, the Mahāmudrā Vidyādhara, and the Vidyādhara of Culminated Activity.

སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་འོད་དང་། པདྨོ་སྤྱན་དང་། ཡི་གེ་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་ཆེན་གྱི་ས་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་བླ་མའི་ས་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ས་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱངས་ཤིང་ཅིག་ཅར་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། འདོད་པའི་དོན་ལ་རབ་སྦྱོར་ཞིང་། ། དེ་དག་དང་ནི་དཀའ་སྤྱད་ན། ། འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་འོང་ལྡང་། ། རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཡིས། ། གཙོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བ་འགྲུབ། ། ཚེ་འདིས་རིག་འཛིན་འཐོབ་བྱེད་ཅིང་། ། དེས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་དང་། ཡང་། རིག་འཛིན་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་ནི། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་གནས་སྦྱོར་ཞིང་། ། གསང་སྔགས་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། མོས་པའི་བློ་དང་དོན་མཐུན་སྟོན། ། རྣམ་གྲོལ་ཟག་མེད་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཐར་ཕྱིན་འདི་ཡིས་ཐོབ་པར་བྱེད། ། ཀུན་དུ་འོད་དང་པདྨོ་སྦྱིན། ། ཡི་གེ་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཡེ་ཤེས་བླ་མའི་ས་ནོན་ནས། ། ཟག་མེད་རྟག་ཏུ་བདེ་བས་བཞུགས། ། ཞེས་པ་དང་། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས་ཀྱང་། ། སངས་རྒྱས་ཚེ་འདིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྐུ་གསུམ་ས་ལ་གོམས་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་བདེ། ། འདི་ལ་ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མི་འགྲུབ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་སྐལ་བ་བཟང་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གི་རྟོག་པ་ཞེས་ཏེ།

The Buddha purifies and simultaneously attains the stages of Universal Radiance (Samantaprabhā), Lotus Eye (Padmanetra), the Great Assembly of the Wheel of Syllables (Akṣaracakramahāgaṇa), Vajradhara, Supreme Wisdom (Jñānottara), and Great Bliss (Mahāsukha) in successive order. Regarding this, the Root Tantra states: "Through the sequence of the four branches of approach and accomplishment, one applies oneself thoroughly to the desired goal. If one undergoes hardships in these, one will arise, come, and go according to one's wishes. By means of the wheel-turning [deity] of the family, any principal [deity] whatsoever is accomplished. In this very life, one attains the state of a Vidyādhara, and thereby achieves Great Bliss." Furthermore: "By means of the seven types of Vidyādharas, one joins with one's own wisdom. Through the specific power of Secret Mantra, it is shown to be in accord with the devoted mind and the ultimate meaning. This brings about the attainment of the final state of the untainted Buddha of complete liberation. Having reached the stages of Universal Radiance, Lotus Bestower, the Wheel of Syllables, Vajradhara, and Supreme Wisdom, one dwells forever in untainted bliss." And from the Sevenfold Conceptualization: "In order to achieve Buddhahood in this very life, one should familiarize oneself with the stages of the three bodies (kāya)." To demonstrate the certainty of that very point, it is said: "In the Union of All Buddhas (Sarvabuddhasamāyoga), the Ḍākinī Illusion, and the Bliss of Supreme Bliss (Cakrasaṃvara), there is nothing whatsoever that cannot be accomplished in this very life." This is the Fortunate and Glorious Vajra Samaya Conceptualization of the Equal Union with All Goddesses.

སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དང་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གནས་ལ་གནས་པའི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ལེའུ་གསུམ་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་ཞིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཤེས་པས། དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང་བསྒོམ་པ་དང་བསྒྲུབ་པས་གསལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་གྲོགས་ནི་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གང་ཟག་བཞིའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རང་བཞིན་གནས་པའི་ཤེས་བྱེད་ཐབས། ། བསྒོམ་ཞིང་བསྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། ། གྲོགས་མཆོག་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་སྟེ། ། གང་ཟག་བཞི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག། ཅེས་སོ། ། དང་པོ་སྤྱོད་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་བཅོམ་ལྡན་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག་སྣང་བ་དང་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་འདི་དག་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་སྣང་བ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དུ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ནས་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་དུ་གཡོ་བ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་སྟེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པས་ན། དེ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་སུ་གྲགས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །

The union of all maṇḍalas of accomplishment by way of the four branches of approach and accomplishment is the state that clarifies the samaya of the body, speech, and mind of the glorious Vajrasattva, the nature of which is endowed with the fortune of the two types of siddhi. This is called the "conceptualization of abiding in the state." This concludes the explanation of the meaning of the third chapter. One who knows the meaning of suchness should clarify it through practice, meditation, and accomplishment. Its companion is the sequence of conduct, which is to be entered by way of four types of individuals. Therefore, the Root Tantra states: "The method that makes known the abiding nature, Characterized by meditation and accomplishment, Is the sequence of conduct, the supreme companion, Which is entered by way of four types of individuals." First, regarding the general characteristics of conduct: "This is the Blessed One of yoga, Vajrasattva, the Tathāgata, the union of all Buddhas, the ḍākinī-illusion, the supreme bliss." These stable and moving entities comprised by appearance and existence appear as the characteristic of self-arisen wisdom. Because they possess the suchness of one's own self-manifestation of method and insight, they abide as the Blessed One himself. Furthermore, there is not even a speck of movement other than the essence of the spontaneously present six bodies; since it cannot be moved by any discordant factors, it is renowned by various terms such as Vajrasattva and Great Bliss, and is the identity of all Tathāgatas.

དེ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྒོ་གསུམ་ནས་བྱ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་མཐོང་། ། རང་གི་ཆ་ལུགས་རྣམ་གསལ་བས། ། དེ་ཉིད་སྤྱོད་དང་མཐུན་པའི་ལས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་དོན་མི་བྱ། ། ངང་ཚུལ་འདི་ལ་གནས་པ་ཡི། ། བློ་ལྡན་དེ་ཉིད་སྐལ་བ་བཟང་། ། ཞེས་སོ། ། དང་པོ་གང་ཟག་གསུམ་གྱི་ཐུན་མོང་གི་སྤྱོད་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་ཞིང་། ། སྐལ་བ་བཟང་མོ་མཆོག་འདོད་པ། ། ཡང་དག་སྦྱོར་བའི་བདེ་མྱོང་བ། ། འདོད་ཆགས་ཐེར་ཟུག་བརྟན་པ་ཅན། ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་རིགས་དྲུག་གི་དབྱེ་བས་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ལྷ་མོ་ཀུན་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཞིང་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། བསྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་དང་། སྲོག་རྩོལ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་སྐལ་བ་བཟང་པོ་མཆོག་གི་འདོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དེ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བའི་ཆུ་རྒྱུན་དབབ་པ་དང་བསྐྱིལ་བ་དང་སླར་གྱེན་དུ་བཟློག་པའི་བདེ་བ་མྱོང་ནས། ཆགས་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་དུ་ཆགས་པ་གཉིས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་ཐེར་ཟུག་ཏུ་བརྟན་པོར་གནས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་ཅུང་ཞིག་དབང་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་ཡང་དག་པར་དབང་བས་ནི་དོན་གོང་མའི་ཚུལ་གྱིས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་ཏེ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བདེ་བ་གཟུང་བ་དང་།

A yogi endowed with that performs all activities of the three doors in accordance with the meaning of Secret Mantra, uniting equally with all buddhas and acting in the manner of the ḍākinī-illusion of bliss. Regarding this, the Root Tantra states: "Seeing that very wisdom of oneself, Through the vivid clarity of one's own appearance, The yogi should not perform actions That are inconsistent with the conduct of thatness. The wise one who abides in this disposition Is fortunate in that very state." First, the common conduct of the three types of individuals is taught collectively: "Uniting equally with all goddesses, Desiring the supreme good fortune, Experiencing the bliss of perfect union, Possessing eternal and stable passion." For a beginner, this means distinguishing the six families and, through the gateway of the sixty-four methods and insights, uniting equally with all goddesses. By means of empowerment, the gaṇacakra, the offering of accomplishment, and the purpose of holding the vital winds, one enjoys the desire of supreme good fortune. Having experienced the bliss of descending, retaining, and reversing the stream of the water of perfect union, one enjoys the two types of passion in a manner free from the two [extremes of] attachment, abiding eternally and stably. Those who have slight mastery over wisdom and those who have perfect mastery over wisdom rely on the action seal (karmamudrā) in the manner described above, retaining the bliss until the wisdom of bliss has arisen.

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཐོང་ཞིང་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་སྐལ་བ་བཟང་པོའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། ཞུ་བ་དེ་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་སྐྱེས་པའི་དོན་རང་གི་གནས་ཐམས་ཅད་ནས་བསྡུ་ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྲོ་བ་དང་། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་གཞན་དག་ཀྱང་ཚུལ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་མྱོང་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་བརྟན་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བའི་སྒོ། ། འཇུག་པའི་ལས་ཀྱི་བློ་གྲོས་མཆོག། རྟེན་གྱི་རིམ་པས་ལེགས་སྦྱོར་ཞིང་། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བརྟེན་པར་གནས། ། དང་པོས་གནས་སྐབས་ཚུལ་རིག་རྙེད། ། བདག་དང་འགྲོ་བའི་ལས་ལ་སྦྱོར། ། གཉིས་པས་དེ་ཉིད་མཐོང་གྱུར་ཏེ། ། གསུམ་པ་དྲན་པའི་ཡན་ལག་བསྐྱེད། ། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་ཞིང་། ། སྐལ་བཟང་སྦྱོར་བདེ་ལ་གནས་མཆོག། ཅེས་སོ། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བཞི་པའི་སྤྱོད་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གཟུགས་ཆེན་དང་། ། དབྱངས་དང་དྲི་དང་རོ་དག་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རེག་བྱའི་མཆོག། རང་གི་སྤྱད་པར་དེ་སྤྱོད་དོ། ། དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་སྤྱད་པ་དག་གི་དངོས་རྟོགས་ཀྱི་མཚན་མ་དག་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་དེ་དག་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ན། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དབང་པོ་གང་དང་གང་ལམ་འབྱུང་། ། དེ་དང་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། མཉམ་པར་ཤེས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །

By merely seeing and focusing upon method and insight, one becomes the supreme of those with good fortune. From the two aspects of that melting, the meaning is gathered from all one's own abodes and emanated everywhere. Furthermore, by properly enjoying other sensory pleasures with one's own mudrā and experiencing the bliss of perfect union, the body of great bliss remains eternally stable. Regarding this, the Root Tantra states: "The gateway of the union of method and insight, The supreme intelligence of the engaging activity, Properly applied through the stages of the support, Abides as the reliance upon great passion. Through the first, one finds the knowledge of the temporary state, Applying oneself to the activities of oneself and beings. Through the second, that very reality is seen, And the third generates the branch of mindfulness. In equal union with all goddesses, One abides in the supreme bliss of the fortunate union." As for the conduct of the supreme fourth: "The great forms of all the buddhas, Their melodies, scents, and tastes, And the supreme tactile sensations of all the buddhas— One enjoys these as one's own objects of experience." The signs of realizing the actual nature of the objects of the six sense faculties are the manifestations of primordial wisdom. When yogins who possess the non-dual mind enjoy these as the maṇḍala of gods and goddesses, the untainted primordial wisdom that clarifies the body of great bliss will increase. Regarding this, the Root Tantra states: "Whichever sense faculty arises as the path, Its very essence, Through the application of knowing them as equal..."

ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་སྣང་། ། མིག་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མགོན། ། རྣ་བ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་རྒྱལ། ། སྣ་ནི་རྟ་མཆོག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། ཁ་ནི་པདྨ་གར་དབང་ཕྱུག། ཡིད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ། ལུས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་སྦྱོར་ལྡན་པའི། ། སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་སྤྱད། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་བྱ་བ་ཡིས། ། ཀུན་ཟ་ཀུན་བྱེད་དེ་བཞིན་གནས། ། རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ལས་དང་པོ་པས་ནི་ཐུན་མོང་གི་སྒོ་ནས་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གྲུབ་པ། ། གཟུངས་དང་ས་རྣམས་དེ་བཞིན་དུ། ། དགའ་བར་སྤྱོད་ན་ལྷ་དང་མིའི། ། སྐལ་བཟང་བུད་མེད་སྨོས་ཅི་དགོས། ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་ཐུན་མོང་གི་སྒོ་ནས་ཚོགས་བསག་ཅིང་ལམ་སྦྱངས་ཏེ་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དྲང་བའི་སངས་རྒྱས་ས་བཅུ་པའི་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་དག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་གཟུང་བའོ། ། ལམ་ནི་སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་དང་། སྟོབས་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསྡུས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའོ། ། དེས་ནི་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སོ་སོར་འགྲུབ་པ་དང་། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་བཞི་དང་ས་བཅུ་རྣམས་དགའ་བར་སྦྱོར་བའི་མཐུས་སྐད་ཅིག་ལ་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། ལྷ་དང་མིའི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་ནི་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལམ་དང་འབྲས་བུ་དང་། །

Everything appears as the nature of the Buddha: the Protector Vairocana in the eyes, the Victorious Vajrasūrya in the ears, Hayagrīva himself in the nose, Padmanarteśvara in the mouth, Vajraheruka in the mind, and Vajrasattva in the body. One who possesses such authentic union should practice with a compassionate nature. By performing whatever actions are desired, one remains as the consumer and creator of all. Through a mind free of conceptual thought, suchness will be accomplished. Furthermore, a beginner should train by way of the common path: "The Buddhas, the perfections, the dhāraṇīs, and the grounds—by practicing joyfully in these, what need is there to mention the fortunate women of gods and humans?" By accumulating merit and training on the path in common with the Vehicle of Characteristics, one should manifest the result. What is that? It is the grasping of the aspects of the qualities of those who abide on the grounds of the ten stages of the provisional Buddha. The path consists of the ten perfections, which are subsumed by generosity, ethical discipline, patience, diligence, meditative concentration, insight, skillful means, power, aspiration, and wisdom. Through these, the corresponding results are individually accomplished, and by the power of joyfully engaging with the four doors of dhāraṇī and the ten grounds, they are accomplished in an instant. This goes without saying for the women of gods, humans, and so forth. As it says in the Root Tantra: "The yogi who is a beginner [should train in] the causes, conditions, path, and result..."

རྒྱ་ཆེན་ཐུན་མོང་སྤྱོད་པས་སྤྱོད། ། ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་རྫོགས་པའི་ཚུལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ལྟར་ཡུན་རིང་དུ་དཀའ་བ་སྤྱད་པས་འགྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཕན་ཡོན་ནི། ལྷ་ཡི་དངོས་གྲུབ་དཀའ་བ་དང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བདེ་ཆེན་པོ། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་བདེ་མྱོང་བ། ། སོ་སོའི་རྗེས་སུ་རང་འགྲུབ་འགྱུར། ། སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སྒྲུབ་སྟེ། ། དམན་པའི་དངོས་གྲུབ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་པ་དག་གིས་འགྲུབ་པར་དཀའ་བ་དང་། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐལ་བ་བཟང་པོའི་དངོས་གྲུབ་དག་ཐབས་སོ་སོའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་གང་ཡིན་པའི་ཡབ་ཡུམ་དུ་དམིགས་ལ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་གསལ་བས་བསྒྲུབ་ཅིང་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་དཔལ། ། སྐལ་བ་བཟང་པོའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན། ། རང་གི་སྤྱོད་པར་དེ་སྤྱོད་དོ། ། འདིར་དང་པོའི་ཚིག་ནི་ཀུན་ལ་སྙེག་གོ། ། རྟེན་དང་རྒྱུ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུ་མཛད་པའི་དངོས་གྲུབ་གང་ཡང་རུང་བ་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྐལ་བ་བཟང་པོའི་སྦྱོར་མཐུ་ལས། ། དངོས་གྲུབ་བཅུ་དྲུག་འབྲས་བཟང་དཔལ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་བཅུ་དྲུག་གནས་ལས་སྐྱེས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བ། ། དེ་བཞིན་སྐལ་བཟང་ལོངས་སྤྱོད་མཆོག། བཅུ་དྲུག་རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །

"Engage in the vast common conduct; the manner in which everything is perfected simultaneously." Thus it is said. Furthermore, this is not achieved through the long-term practice of hardships as in the Vehicle of Characteristics (Lakṣaṇayāna); rather, it is perfected in a single instant. As for the benefits: "The siddhis of the gods are difficult to attain, And the great bliss of the Buddha’s enlightenment; The fortunate ones who experience bliss Will each achieve them for themselves. Through the gateway of conduct, they are accomplished: The inferior siddhis, which are difficult for ordinary worldly beings to achieve, And the supreme siddhi—the great bliss of the Buddha’s enlightenment, the siddhi of the fortunate Vajrasattva— Will be accomplished through their respective methods." Regarding the method of practice: one should visualize all things as the male and female deities of whichever family is the principal, and accomplish and enjoy them by clearly manifesting them as the mudrās of one’s own body, speech, and mind. "Arising from all siddhis, The glory of all the Tathāgatas, All the enjoyments of the fortunate ones— One engages in those as one’s own conduct." Here, the first phrase applies to all. This refers to enjoying any siddhi whatsoever, whether it be the support, the cause, the path, or the result. Furthermore, the Root Tantra states: "From the power of the application of the fortunate ones, The glorious fruit of the sixteen siddhis Is born from the sixteen stages of approach and accomplishment. Arising from all siddhis, Likewise, the supreme enjoyment of the fortunate ones, Through the distinctions of the sixteen supports."

མཚན་ཉིད་རིམ་པའི་གནས་བཞིན་དུ། ། རང་གི་སྤྱད་པར་དེ་སྤྱོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རིགས་ཀུན་བདག། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན། ། བཅུ་དྲུག་ས་ལ་སྤྱོད་པའི་མཐུས། ། ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་བདེ་བར་སྤྱོད། ། ཅེས་སོ། ། དང་པོར་རྟེན་བཅུ་དྲུག་ནི་གང་ཟག་བཞིའི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་སྟེ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དགོངས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། སྦྱོར་བའི་བར་དུ་གསལ་བ་དང་། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་བར་དུ་གསལ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བའི་བར་དུ་གསལ་བ་དང་། སྦྱོར་བ་ཆེན་པོའི་བར་དུ་གསལ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་ཅུང་ཞིག་དབང་བས་ནི་ཡང་གོང་མའི་གནས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པའི་བྱ་བ་དང་། མདུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པའི་བྱ་བ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པའི་བྱ་བ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་འཕྲོ་འདུ་ལ་དམིགས་པའི་བྱ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་ཡང་དག་པར་དབང་བས་ནི་བཟླས་བརྗོད་དང་ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོ་དང་རྣམ་དག་ལ་རིམ་གྱིས་སམ་གཞན་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་འཕྲོ་འདུ་དང་བཞི་པོ་གསལ་བའི་རྣམ་པས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ནི་དབང་པོ་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་རགས་པའི་རྣམ་པ་དང་། ཆ་ཕྲ་བའི་རྣམ་པ་དང་། སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་གསལ་བ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བའི་ལམ་བཅུ་དྲུག་དེས་ནི་རིག་འཛིན་རྣམ་པ་བདུན་ཡང་བསྡུས་སོ། ། གསལ་བར་གྱུར་པ་ནི་རྟགས་ལྔ་པོ་མཐར་ཕྱིན་པའོ། ། ཡང་རྒྱུད་ལ་ལས་ནི་རྟགས་ལྔའི་སྒོ་ནས་གང་ཟག་བཞི་དབྱེ་ཞིང་བསྟན་ན་འདིར་ནི་གསལ་བར་བཤད་པ་མེད་དོ། །

"In accordance with the stages of the characteristics, One practices those very practices of one's own. Vajrasattva, the lord of all families, Is adorned with all the enjoyments of desire. By the power of practicing the sixteen stages, One enjoys all phenomena without exception in bliss." Thus it is said. First, the sixteen supports are distinguished by the classification of the four types of individuals. For the beginner, from the realization of meditative absorption up to the application, there is clarity; up to the subsequent application, there is clarity; up to the thorough application, there is clarity; and up to the great application, there is clarity. For one who has gained some mastery over wisdom, there is the activity of focusing on the wisdom maṇḍala from the aforementioned state, the activity of focusing on the maṇḍala in front, the activity of focusing on the non-dual maṇḍala, and the activity of focusing on the radiation and absorption of the four mudrās. For one who has attained perfect mastery over wisdom, there is the gradual or otherwise clear manifestation of the recitation, the bindu, the subtle, and the pure, or the radiation and absorption of the body, speech, and mind, and the four. For one who is utterly liberated, all faculties, objects, and times are the coarse aspect of the maṇḍala, the subtle aspect, the clarity of appearance and emptiness as non-dual, and the sealing with great bliss. Thus, these sixteen paths distinguished by way of the supports also subsume the seven types of vidyādharas. "Becoming clear" refers to the perfection of the five signs. Furthermore, although some tantras distinguish and teach the four individuals by way of the five signs, they are not explained clearly here.

དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བཅུ་དྲུག་རྟེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། ། དེ་གསལ་ལམ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་སྟེ། རིག་འཛིན་གནས་མཆོག་བདུན་རྙེད་ནས། ། རྒྱལ་བའི་ཞིང་ཁམས་དྲུག་ལ་སྦྱོར། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། སྦྱོར་བ་བཞི་ཡི་བྱེ་བྲག་ལས། ། ལས་དང་པོ་ཡི་ཏིང་འཛིན་བསྒྲུབ། ། དམིགས་པ་བཞི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། ཅུང་ཞིག་ཡེ་ཤེས་དབང་བ་རྙེད། ། ཡན་ལག་བཞི་ཡི་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གནས་མཆོག་གསལ། ། རགས་ཕྲ་སྟོང་ཉིད་བདེ་བའི་རྒྱས། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་བཅུ་དྲུག་ནི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ལ་དམིགས་པའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་དང་། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ལ་དམིགས་པའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་དང་། རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་བཞིན་བསྒོམས་པའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་དང་། རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་པའི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། མངོན་བྱང་སྦྱོར་བའི་སྐུ་བསྐྱེད་དེ། ། རིགས་རྒྱན་གསལ་བ་བསྙེན་པའི་ལས། ། འོད་བཅས་མྱུ་གུའི་གྲིབ་མ་བཞིན། ། གྲོགས་གསལ་ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་ཡིན། ། བྱིན་བརླབས་དབང་བསྐུར་བསྐུལ་མཛད་ཅིང་། ། སྦྱོར་བ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཚོགས་ཀུན་འབྱུང་གནས། ། ལས་ཚོགས་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བསྒོམས་ཤིང་། ། མཉེས་མཛད་བཟླས་པ་གཉིས་ཀྱི་ལས། ། རྫོགས་པས་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྙེན། ། བསྙེན་པ་གསལ་བས་ཉེ་བསྙེན་ཡིན། ། ཕྲིན་ལས་ཡན་ལག་ཀུན་ལྡན་པས། །

Furthermore, the Seventh Chapter of the Tantra states: "By means of the characteristics of the sixteen supports, The path is clarified in sixteen stages. Having attained the seven supreme abodes of the Vidyādharas, One applies oneself to the six realms of the Victors." And again: "Through the distinctions of the four applications, One accomplishes the samādhi of the beginner. By way of the four objects of focus, One attains a slight mastery over wisdom. Through the radiation and absorption of the four branches, The supreme abode of the Wisdom Being is clarified. Sealed by the bliss of coarse and subtle emptiness, This is the state of complete liberation." The sixteen branches of approach and accomplishment consist of: the four branches of approach and accomplishment focused on any deity of a particular family; the four branches of approach and accomplishment focused on any maṇḍala of a particular family; the four branches of approach and accomplishment for meditating on the maṇḍalas of the six families in succession; and the four branches of approach and accomplishment for meditating on the maṇḍala that condenses all families. Regarding this, the Seventh Chapter of the Tantra says: "Generating the body through the application of manifest enlightenment, The clarity of the family ornaments is the activity of approach. Like the shadow of a sprout accompanied by light, The clarity of the companions is the near approach. Bestowing blessings, conferring empowerment, and exhorting, Is called the accomplishment of the application. The source from which the entire assembly of bodhicitta arises, The way of accomplishing the collection of activities is the great accomplishment." And from the Root Tantra: "Having clearly meditated on the clear maṇḍala, The activity of the two pleasing recitations is completed. Through completion, the maṇḍala of the retinue is approached; Through the clarity of that approach, it is the near approach. Possessing all the branches of enlightened activity..."

འདོད་དོན་སྒྲུབ་པའི་ལས་སྦྱོར་ཞིང་། ། འབྲས་བུ་ཤེས་པའི་ལས་དག་གིས། ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལས་ཆེན་ཚུལ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར། ། ཞི་བའི་མཆོད་པས་མཉེས་པ་དག། བསྙེན་པའི་དོན་དུ་དེ་དག་གིས། ། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚུལ་བཞིན་བལྟ། ། ཕྲིན་ལས་བཞི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ། ཉེ་བར་བསྙེན་པ་གོམས་བྱས་ནས། ། སྔ་མ་ལས་ནི་གནས་བསྒྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བསམ། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བླང་བའི་ཕྱིར། ། བསྐལ་པའི་མེ་དཔུང་འཁྲིགས་པ་བཞིན། ། མཚན་མ་བརྟན་པོ་མཐོང་བ་ནི། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་རྣམ་བཞིའི་ཚུལ། ། རིགས་བསྡུས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་མཛེས་པ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ལས་ཀྱིས་སྒྲུབ། ། ཅེས་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བསྡུས་པ་དང་། རྒྱས་པ་བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་བསྡུས་པ་དང་། རྒྱས་པས་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། དངོས་གྲུབ་བཅུ་དྲུག་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རལ་གྲི་མིག་སྨན་རྐང་མགྱོགས་ཤུགས། ། བུམ་པ་རིལ་བུ་གསེར་འགྱུར་རྩི། ། བདུད་རྩི་བཅུད་ལེན་རིག་འཛིན་ཏེ། ། ཐུན་མོང་ལས་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཡིན། ། བཀྲ་ཤིས་དངོས་གྲུབ་བཟང་པོ་ནི། ། ཀུན་དུ་སྐུ་གསུང་ཡོན་ཏན་ཐུགས། ། འཕྲོ་ཞིང་ཁྱབ་མཛད་དཔལ་གྱི་གཞི། །

"Through the ritual applications for accomplishing desired aims, and through the activities of knowing the result, the manner of the great activities for achieving siddhis is established." Furthermore, from the Sevenfold Conceptualization: "Vajrasattva and the others, endowed with great compassion, [are] the retinues of the five maṇḍalas and so forth. Those who are pleased by peaceful offerings, for the sake of the approach (sevā), should view the root maṇḍala according to the proper method. From the maṇḍalas of the four activities, having familiarized oneself with the near-approach (upasevā), one shifts the state from the former and clearly visualizes the accomplishment maṇḍala. In order to take up the great siddhis, like the massing of the fires at the end of an eon, when a stable sign is seen, one should commence the great accomplishment (sādhana)." And from the Root Tantra: "The manner of the four branches of approach and accomplishment should be used to accomplish the maṇḍala that gathers the families. By means of the wheel of the accumulation of merit and the wheel of the accumulation of primordial wisdom (jñāna), the most beautiful wheel of the families is accomplished through the activities of excellence." Thus, the accumulation of merit is condensed into the approach and near-approach, while the accumulation of primordial wisdom is condensed into the accomplishment and great accomplishment. Regarding the sixteen siddhis, the Root Tantra states: "The sword, eye medicine, swift-footedness, the vase, the pill, the alchemical elixir, the nectar, the essence-extraction, and the vidyādhara—these are the supreme common siddhis. The auspicious and excellent siddhis are the pervasive and all-encompassing glory of the body, speech, qualities, and mind."

མི་འཇིགས་སྟོབས་མཆོག་རྒྱལ་པོའི་ཚུལ། ། ཞེས་སོ། ། ས་བཅུ་དྲུག་ནི་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རིག་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ཚུལ་དག་གིས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རྗེས་མཐུན་གུས། ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་སྤངས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་ཞིང་། ། ས་མཆོག་བཅུ་དྲུག་གནོན་མཛད་དེ། ། རང་གི་བདེ་ཆེན་གནས་ལ་ཞུགས། ། ཞེས་སོ། ། ཅི་སྐབས་འདིར་དེ་དག་བསྟན་པར་མཛད་ཅེ་ན། སྤྱོད་པ་ནི་ལྟ་བ་དང་བསྒོམ་ཞིང་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། དེས་ན་ཚིག་གི་ཟོར་ཡང་བའི་གནས་སུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ་དེ་ལ་ནི་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣང་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་སྤྱད་པར་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ལྟར་བདག་གི་དོན་དུ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་ལའང་སྦྱོར་ཞིང་བཙུན་མོ་དང་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གྲུབ་མཆོག་དང་། ། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་མཆོག་གི་དཔལ། ། སངས་རྒྱས་དག་པའི་བདེ་དམ་པ། ། ཕྲོགས་ནས་ཉེས་པར་སྤྱོད་པར་བྱེད། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལས་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་སྐུར་སྣང་བའི་ཡུམ་གྲུབ་མཆོག་ཀྲོ་དྷཱི་ཤྭ་རི་མ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱིན་སྟོབས་རྣམས་བཀུག་ཅིང་བདག་གི་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་དང་། དེའི་ཡུམ་མཆོག་དཔལ་ན་བཟའ་དཀར་མོ་དང་།

"The manner of the King of Supreme Fearless Power," it is said. Regarding the sixteen grounds, the Root Tantra states: "By the manner of the King of Vidyādharas, in accordance with all the Buddhas and with devotion, having abandoned the common vehicles, and uniting with all the Buddhas, he traverses the sixteen supreme grounds and enters his own state of great bliss." Why are these taught in this context? Conduct is a branch that serves as an aid for the view, meditation, and accomplishment; therefore, they are spoken of here in order to condense them into a concise form. That which arises from this is the glorious Vajrasattva of all the Tathāgatas, who is called "the Fortunate One" (Bhagavān). All the enjoyments of the manifestation of his qualities are utilized by the yogi who has entered the maṇḍala of the family. Thus, for the sake of oneself, one applies oneself to the other maṇḍalas of the families and, in order to bring under one's power the consorts, siddhis, and so forth: "Having seized the supreme siddhi of the Vajra-holder, The glory of the supreme Lord of the World, And the pure, sublime bliss of the Buddhas, One acts with the conduct of appropriation." From the Vajra family of the glorious Heruka, the consort who appears as the body of the great wrathful deity is the supreme siddhi, Krodhīśvarī; one summons her and the powers of the blessings of wisdom to enjoy for oneself. The glorious Padmanarteśvara is the Lord of the World, and his supreme consort is the glorious Pāṇḍaravāsinī.

སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཡུམ་བདེ་བ་དམ་པ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་མ་བཀུག་པའོ། ། ཡང་གསུངས་པ། ཁམས་གསུམ་དག་ནི་མ་ལུས་པ། ། སངས་རྒྱས་རྒྱལ་སྲིད་ཆེན་པོ་ཀུན། ། རྩལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་མཐོན་དུ། ། ཕྲོགས་ནས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པར་བྱེད། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་རྒྱུད་ལ་མངའ་བའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཁམས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་དང་། ཡུམ་མཱ་མ་ཀཱི་དག་ཕྲོགས་པས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གྲུབ་ཆེན་པོ། ། མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་དག། ཀུན་ནས་ཕྲོགས་ཏེ་བདེ་སྤྱོད་ན། ། ལོངས་སྤྱོད་གཞན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། ། དཔལ་རྟ་མཆོག་གི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་། ཡུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གྲུབ་ཆེན་མོ་དང་མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་མ་བཀུག་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། དེ་དག་ནི་བདག་གི་དོན་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ་སྔགས་དབྱིབས་ཆོས་ཀྱི་དོན་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཐུ་ཆེན་ལས་ནི་བཀྲ་ཤིས་བརྟན། ། འཕྲོག་ལས་གྲུབ་དང་དྲན་ལས་དགའ། ། མངོན་མཐོན་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྲོགས་ནས་ཀྱང་། ། དེ་ནི་དད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། ལམ་པའི་དབང་དུ་བསྒྲུབ་པའི་མཐུ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་དག་གི་ཆུང་མ་སྔར་བསྡུས་ནས་བདག་གིས་སྤྱོད་པ་དང་། འགྲོ་བ་གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དྲག་པོ་དང་། དྲག་མོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་འདུལ་བར་མཛད་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་སློབ་དཔོན་ནི་ཁྱབ་འཇུག་ཡིན་ཏེ་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་།

The consort of the Buddha Vairocana, the supreme bliss Buddha Locanā, is summoned. Furthermore, it is said: "The entire three realms without exception, the whole great sovereignty of the Buddhas, are forcibly and openly seized and then enjoyed through the power of skill." Through the great qualities inherent in the Śrī Vajrasūrya Tantra, the sovereignty of the three realms and the consort Māmakī are seized and enjoyed. "When the great siddhi of all Buddhas, the supreme and holy lord, is seized from all sides and enjoyed in bliss, what need is there to mention other enjoyments?" Through the great qualities, wisdom, and the consort of the glorious Hayagrīva—the great siddhi of all Buddhas and the supreme sovereign lady—she is summoned and enjoyed. These are the supramundane enjoyments for one's own benefit, which should be understood according to the meaning of the mantra, the form, and the dharma. Now, for the sake of benefiting others by way of enjoying the mundane, it is said: "From great power comes stable auspiciousness; from seizing comes accomplishment; from mindfulness comes joy. Having seized them through the power of manifest majesty, they are given to those with faith." By the power of accomplishing the path, the consorts of the great mundane deities are first gathered and enjoyed by oneself, and then bestowed upon other beings. These are the great deities who possess the power to subdue the entire host of the fierce male and female deities of the three worlds; their preceptor is Viṣṇu, who possesses great power.

དེའི་ཆུང་མ་བཀྲ་ཤིས་བརྟན་མའི་དབང་ཕྱུག་མ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ནུས་པས་བཀུག་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མ་ཧཱ་དེ་བ་སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདངས་འཕྲོག་པར་བྱེད་པའི་ཆུང་མ་དཀའ་བཟློག་གྲུབ་པ་མོ་བཀུག་པ་དང་། འདོད་པའི་ལྷ་དྲན་པའི་དགའ་རབ་དབང་ཕྱུག་གི་ཆུང་མ་དཔལ་ལྡན་ཕྲེང་བ་མ་དགའ་བ་མོ་བཀུག་པའོ། ། དེ་ལ་ངོ་མཐོན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འཕྲོག་པའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེའི་སྒོ་ནས། རང་གི་དམ་ཚིག་སྐྱོང་ཞིང་གཞན་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་མ་ཡང་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་ཆེན་པོའི་མཚན་མ་ཡོད་པའི་གནས་སུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་དང་ལྡན་པས། སྒོ་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་རིགས་ཀྱི་ལྷར་བསྒོམ་ཞིང་། བདག་དང་འགྲོ་བ་སྦྱངས་པ་དང་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། དབང་པོ་བསམ་པ་དང་། འཕགས་པ་ལ་ཡན་ལག་བཅུས་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཚད་མེད་པའི་འཇུག་པ་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་། གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྟེན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། མདུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་ནས་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་རྟགས་གསལ་བ་དང་།

His wife, the sovereign Tashi Tenma, was summoned through the power of mantra, mudrā, and meditative absorption. The consort of Maheśvara, the great lord who robs all living beings of their vitality, the accomplished Kāpālinī, was summoned. The consort of the god of desire, the sovereign Smara, the glorious Mālāvatī, was summoned. Regarding the stages of summoning through the power of direct command, they are as follows: one who, through the power of great compassion, has generated the supreme mind of enlightenment and, by way of the vast conduct of the perfections, maintains their own samaya and undertakes even the welfare of others, should go to a place possessing the signs of a great deity. Endowed with the four excellences, they should bless the three doors and meditate on the deity of their own family. Having purified and clarified themselves and all beings, and having considered the faculties and intentions, they should please the Noble Ones with the ten branches. Then, focusing on the engagement of the immeasurables, the protection wheel, the meditative absorption of the ground, the meditative absorption of the support, the meditative absorption of the application, the maṇḍala of wisdom, the maṇḍala in front, and the non-dual maṇḍala, the signs of recitation and so forth should become clear.

ཁྱབ་འཇུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་སྟེ་བའི་རྣམ་ལྔ་ལ་ལེགས་པར་སྦྱར་བས་བྱུགས་པའི་འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཚན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་པོ་ལ་མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་བཀྲམ་ཞིང་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་རྫས་དང་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏོར་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་རྫས་རྣམས་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ལྕེ་པོག་དཀར་པོ་བདུན་སྦྱོར་དུ་བྱས་པའམ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་རིལ་བུ་དང་། རུས་སྦལ་གྱི་སྣོད་དུ་གི་ཝང་དང་མངར་གསུམ་སྦྱར་བའི་རྒུན་ཆང་དང་། གཡོས་སྣ་དགུ་ལས་སྦྱར་བའི་གཏོར་མ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེར་རྟེན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཁྱབ་འཇུག་གི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་དང་བ་སོའི་མཆོད་རྟེན་དུ་སྦྱོར་ཞིང་མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་དང་། བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་བཀང་བའི་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་དམ་ཁམ་ཕོར་གྱི་ནང་དུ་བཞག་ནས། རང་གི་ས་བོན་དང་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དགུག་གཞུག་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བརྟན་པར་བྱས་ན་མཚན་མ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་སྦྱིན་པར་བྱེད་དེ་གནས་པ་ལས། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཞིང་མཆོད་ནས། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཅིང་མཆོད་རྟེན་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། སྣོད་ཁ་སྦྱར་རས་སྔོན་པོས་དཀྲི་བར་བྱའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་གཉིས་བཀྲ་ཤིས་མའི་རྟེན་གྱི་འཁོར་ལོའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་གུར་གུམ་གྱིས་བྱུགས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་དུ་མེ་ཏོག་དཀར་པོས་བཀང་ནས་རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་དགུག་པར་བྱའོ། ། སྔགས་འབུམ་གྱིས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་འབེབས་ཤིང་སྒྲ་སང་སང་སྒྲོགས་ཏེ།

One should draw the maṇḍala of Viṣṇu and smear it with the five products of a cow. Upon a blue maṇḍala marked with eight petals, scatter blue flowers. One should prepare the substances for knowing the mudrās of all offerings and the substances for knowing the mudrās of the torma offerings for all [deities]. In particular, one should prepare a sevenfold compound of white frankincense, or Avalokiteśvara pills, or grape wine mixed with bezoar and the three sweets in a tortoise-shell vessel, and a torma prepared from the nine varieties of cooked food. There, the support wheel is encircled by the mantra of Viṣṇu and joined to an ivory stūpa. Placing it inside a precious vessel or a clay bowl filled with blue flowers, incense, and so forth, one should summon the maṇḍalas generated by one’s own seed-syllables and mantras, and please them with offerings and so on. If one stabilizes them with one’s own mantra, the signs will be seen. Then, [the deity] will appear in a terrifying form and offer flowers. While it remains there, one should show the samaya-mudrā and make offerings. Having suppressed it with the mantra and mudrā, one should place it inside the stūpa and seal the vessel with a blue cloth. Furthermore, the two goddesses should be adorned with the mantra of the support wheel of the Auspicious One (Śrī). Smearing it with saffron and filling a precious vessel with white flowers, one should summon them with one’s own mantra and mudrā. By reciting the mantra one hundred thousand times, a rain of flowers will fall and a resonant sound will be proclaimed.

གསང་སྔགས་འབུམ་གྱིས་ནི་གཟུགས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཅིང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱས་ལ། དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ན་དགའ་བའི་བཞིན་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཨ་ལ་ལ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་རིན་པོ་ཆེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དེ་མདུན་དུ་གནས་སོ། ། དེ་ལ་བཀའ་བསྒོ་བ་བྱས་པས་བདག་གི་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ་འདོད་པའི་ལས་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེས་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་ཅིང་རང་གི་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་གསོལ་བར་བྱེད་དེ་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་བྲན་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་ཆེན་པོའི་གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་བྱེད་དོ། ། རྒྱ་ཆེར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་སྦྱོར་ཞིང་། ། བསྒོམ་བཟླས་ཆོ་ག་གསལ་བ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་དབང་ཕྱུག་བདེ་བའི་མཆོག། བཟུང་ཞིང་གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། ངོ་མཐོན་སྟོབས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མཐུ་ཆེན་ལ་སོགས་རྨོངས་མཛད་ཅིང་། ། ལོངས་སྤྱོད་ཚོགས་དང་ཆུང་མ་དག། བདག་གིས་སྤྱོད་ཅིང་གཞན་ལ་སྦྱིན། ། སྒྲུབ་པའི་གནས་མཆོག་ཉམས་དགའ་ཞིང་། ། ལྷ་ཆེན་མཚན་མའི་གནས་ཡོད་པའི། ། འབྲས་བུ་མེ་ཏོག་ལྗོན་པའི་ཚལ། ། ཆུ་བོའི་ངོགས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་བ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་ལྡན་པས། ། རྫས་དང་ས་གཞི་ཆོ་ག་བརྩམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་པོ་གྲུ་བཞི་ལ། ། སྒོ་བཞི་ཕྲེང་བ་ཁམས་དང་བཅས། ། དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོས་མངོན་པར་བརྒྱན། །

By means of one hundred thousand secret mantras, she reveals her form. If one suppresses her with that very [mantra], displays the samaya-mudrā, and performs the empowerment and consecration, she will show a joyful countenance. Then the goddess exclaims "A-la-la" to the practitioner, bestows jewels, and remains before him. By giving her commands, she comes under one's control and accomplishes the desired activities. Thus, one enters by way of the mantra system and makes supplications to one's own Great Deity; the retinue and all others become like servants. In the same way, one brings under control the wives and so forth of other Great Deities. As it is extensively taught in the Root Tantra: "O Blessed One, the reality of yoga, Through the application of Vajrasattva, Fully engaging with the maṇḍala of the family, By means of the clear ritual of meditation and recitation, One seizes the supreme bliss of the lord of siddhis And bestows it upon others. Through the application of forceful power, One bewilders the Great Mighty One and others, And enjoys for oneself or gives to others The assembly of enjoyments and wives. In a supreme, delightful place of practice, Where there is a site marked by a Great Deity, In a grove of trees with fruits and flowers, Or on the banks of a river, one should practice. Possessing the four perfections, One should prepare the substances, the site, and the ritual. On a blue, square maṇḍala With four gates, garlands, and the elements, In the center, an eight-petaled lotus Is clearly adorned with blue flowers."

སྣ་ཚོགས་མཆོད་གཏོར་ཉེར་སྦྱར་ཞིང་། ། ཁྱད་པར་མཆོད་པ་དགྲམ་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་རས་ལ་ལེགས་བྲིས་པའི། ། རྩིབས་བརྒྱད་མུ་ཁྱུད་ཉིས་རིམ་མཛེས། ། གི་ཝང་སྣ་མའི་ཁུ་བ་དང་། ། རམས་དང་རེན་དེའི་རྫས་བཞི་ཡིས། ། དབུས་དང་རྩེ་མོ་མུ་ཁྱུད་བྱུག། ཁྲུ་གང་ཚད་དུ་བཅའ་བར་བྱ། ། དབུས་སུ་ཧཾ་མཾ་ཧེ་རཾ་བེ་ཀྵ། ། ཤར་དུ་མ་ནོ་རི་བ་སུཾ། ། ལྷོ་རུ་བྲུཾ་ཀྵ་ཀྲུཾ་ཏཏ་ཊ། ། ནུབ་ཏུ་སུཾ་བག་ཥན་ཙ་ར། ། བྱང་དུ་ནི་རཾ་དྷཾ་མེ་ཧ། ། མཚམས་སུ་ཀྲུཾ་དྷཾ་རུ་བཾ་སི། ། ཨུཾ་ཐཱ་ཤུ་ཊ་ཁཾ་བྷ་བེ་ཏཊ། ། ན་མོ་སརྦ་སུ་ག་ཏ་ཀྵ། མཐའ་ལྔ་ལྔ་ཡི་མཚན་མ་བྲི། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མུ་ཁྱུད་ལ། ། ཁམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་གྲུབ་པ་ཡིས། ། གནོད་མཛེས་མེ་ཏོག་ལྔ་ལྡན་པར། ། བ་སོའི་མཚན་མ་འཁོར་ལོར་བཅས། ། ལེགས་གཞག་བདུག་པའི་དྲི་སྦྱོར་བསགས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མཐུ་ཆེན་འཁོར་བཅས་དགུག་བྱ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་རྫས་ཀྱིས་མཉེས་པ་དག། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བརྟན་པར་བྱ། ། སྡེ་ཚན་དགུ་ཡི་གསང་སྔགས་ལ། ། ཨོཾ་དང་སྭཱ་ཧཱ་ཐོག་མཐར་སྦྱོར། ། རྩ་གཅིག་གསལ་བའི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱིས། ། རིམ་བཞིན་དགུག་སོགས་ལས་ལ་སྦྱར། ། དེས་ནི་མཚན་མ་འཇིགས་ཚུལ་སྟོན། ། ནག་པོ་དྲག་ཆེན་ཁྲོས་པའི་ཚུལ། ། འཁོར་ལོ་རྩེ་གསུམ་མདའ་དང་གཞུ། ། སྒྲ་སྒྲོགས་མཁའ་ལ་འཕོ་བ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་བརྗོད་གནོན་ཕྱག་རྒྱས་བཅིང་། ། མདུན་ན་མེ་ཏོག་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། ཟིལ་གནོན་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན། ། མཆོད་ཅིང་དམ་ཚིག་བསྒྲག་པར་བྱ། ། རང་གི་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་ལས། ། སླར་ཉིད་མནན་ཅིང་ཕྱག་རྒྱས་བསྡམས། །

Having prepared various offerings and tormas, one should especially arrange the offerings. On a cloth, one should skillfully draw a wheel with eight spokes and two beautiful concentric rims. With bezoar, the juice of jasmine, indigo, and the substance of reṇḍe—these four—one should smear the center, the tips, and the rims. It should be prepared to the measure of one cubit. In the center, write haṃ maṃ he raṃ ve kṣa. In the east, ma no ri ba suṃ. In the south, bhrūṃ kṣa kruṃ ta ta ṭa. In the west, suṃ bag ṣan tsa ra. In the north, ni raṃ dhaṃ me ha. In the intermediate directions, kruṃ dhaṃ ru baṃ si. uṃ thā śu ṭa khaṃ bha be ta ṭa. namo sarva sugata kṣa. Draw the five signs for each of the five boundaries. On the rims, the vowels and consonants are placed. Formed from the continuum of the elements, with the five flowers of the Harmful One (Sumbharāja), and the ivory signs together with the wheel, these are properly set out. Having gathered the incense and fragrance preparations, through the application of Vajrasattva and the others, the powerful one and his retinue are summoned. They are pleased with the samaya substances and stabilized with mantras and mudrās. To the secret mantras of the nine classes, oṃ and svāhā are joined at the beginning and end. With twenty-one clear recitations, one applies the activities of summoning and so forth in sequence. By this, the signs of a terrifying manner are shown: the black, great, and wrathful form. From the wheel, trident, arrow, and bow, which resound and move through the sky, one binds with the mudrā of the Vajra Speech-Presser. One offers flowers in front and displays the mudrā of the Overpowering Samaya. One makes offerings and proclaims the samaya. When he has gone to his own place, one again suppresses him and binds him with the mudrā.

ཡུལ་དང་ཕྱེ་སྟེ་རིན་ཆེན་སྒྲོམ། ། མཆོད་རྟེན་རས་སྔོན་དག་གིས་དགབ། ། ཨོཾ་ཨཾ་བྷུ་བ་ག་ཏ་ན་ར་ཡ་ནི་ཛ་ཛཱ། དམ་ཚིག་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། ། འཁོར་ལོའི་མཚན་མ་བྲི་བར་བྱ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྩམས་པ་ལས། ། གུར་གུམ་བཟང་པོས་བྱུག་པར་བྱ། ། དབུས་སུ་དེ་བི་སིདྡྷི་ཛཿ། ། ཕྱོགས་མཚམས་མུ་ཁྱུད་སྔགས་མཐུན་བྲི། ། གནོད་མཛེས་མེ་ཏོག་དཀར་པོས་དགང་། ། ཨོཾ་དང་སྭཱ་ཧཱས་མཛེས་བརྒྱན་པའི། ། རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་དགུག། གསང་སྔགས་འབུམ་གྱི་གྲངས་ཚང་བས། ། མཁའ་ལས་མེ་ཏོག་ཆར་པ་འབེབས། ། སྒྲ་སྐད་སྣ་ཚོགས་སྒྲོགས་པར་བྱེད། ། འབུམ་ཚོ་གཉིས་ཀྱིས་མི་སྡུག་གཟུགས། ། གསུམ་གྱིས་ལེགས་པའི་གཟུགས་སྟོན་འགྱུར། ། གཟུགས་འཛིན་བཀྲ་ཤིས་པདྨོའི་མདོག། དམར་གསལ་རྩེ་གསུམ་པདྨ་འཛིན། ། ཟིལ་གནོན་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན། ། དབང་བསྐུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། དགའ་བའི་བཞིན་མདངས་རྒྱས་པ་ཡིས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སླར་སྨྲས་པ། ། ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་ཨ་ལ་ལ། ། ལག་གི་རིན་ཆེན་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། མདུན་ནས་བསྒོ་བ་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། འདོད་པའི་ལས་རྣམས་གྲུབ་པར་བྱེད། ། སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས། ། གསང་སྔགས་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། མཐུ་ཆེན་ལྷ་ལ་གསོལ་འདེབས་ཤིང་། ། སླར་ཡང་འཁོར་བཅས་ཚོགས་པ་ཡིས། ། དྲན་བཞིན་འདོད་པ་ཀུན་གྲུབ་མཛད། ། ཨོཾ་ཧཾ་ཙཀྲ་ན་ཡ་ར་ནི་བིསྣུ་ཀམྦ་ལདྷ་ཧ་རཱུ་པ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ན་མོ་བི་མུ་ས་མ་དེ་བི་ཀཾ་པ་ལ་ར་ད་ནན་ཧཱུཾ་སྨྲྀ་ཏ་ཡ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འཁོར་ལོ་རྩེ་གསུམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །

Having opened the jewel casket from its place, cover the stūpa with blue cloth. Reciting the samaya mantra: Oṃ aṃ bhuvagatana rayani ja jaḥ, and having invoked it, one should draw the signs of the wheel. Beginning as before, one should smear it with excellent saffron. In the center, write devisiddhi jaḥ; in the cardinal and intermediate directions and the perimeter, write the mantras accordingly. Fill it with white flowers of Sumbharāja. Adorned with oṃ and svāhā, summon it with one’s own mantra and mudrā. When the count of one hundred thousand secret mantras is complete, a rain of flowers falls from the sky and various sounds resound. With two hundred thousand, one assumes an ugly form; with three hundred thousand, one displays an excellent form. Holding a form, auspicious and the color of a lotus, brilliant red, holding a trident and a lotus, one displays the subduing samaya mudrā. One should be empowered and blessed. With a joyful and radiant countenance, the deity speaks back to the practitioner: "How wondrous! A la la! I shall grant the jewel from my hand." Having been commanded from the front and empowered, one accomplishes the desired activities. Through the very power of the mantra application, one enters the maṇḍala of secret mantra. By the ritual of releasing the mudrā, one supplicates the deity of great power; then, together with the assembly of the retinue, they fulfill all desires while remaining mindful. Oṃ haṃ cakranayara ni viṣṇukambaladhaharūpa hūṃ phaṭ svāhā. Oṃ namo vimusamadevikampa laradananan hūṃ smṛtaya phaṭ svāhā. The great mudrā of the wheel and trident.

སྒྲུབ་པའི་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར། ། དབང་ཕྱུག་བདེ་བ་གནས་མཛད་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྔོ་ནག་གྲུ་གསུམ་ལ། ། དབུས་སུ་ཏྲི་ཤཱུལ་མཚན་མས་བརྒྱན། ། གྲུ་བཞི་སྒོ་དང་མཚམས་སུ་བཅས། ། པདྨ་མེ་འོད་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། མཆོད་པའི་རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་མཛེས་བྱས་ཏེ། ། ཉི་མ་མུ་ཏིག་སྒྲོན་མའི་རྫས། ། རུས་སྦལ་སྣོད་དུ་གཞག་སྟེ་དགྲམ། ། དྲི་སྣ་ལྔ་ཡི་བདུག་པ་དང་། ། དྲི་སྣ་བདུན་པའི་རིལ་བུ་དག། བདུད་རྩི་གི་ཝང་མར་དཀར་དང་། ། ཉ་ཕྱིས་སྣོད་བཅས་གཞག་པར་བྱ། ། གྲོ་ག་སོགས་ལ་བྲིས་པ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་རྩེ་གསུམ་མཚན་མ་ཅན། ། ལྟེ་བ་རྩིབས་བརྒྱད་མུ་ཁྱུད་གཉིས། ། སོར་ཚད་བཅུ་གཉིས་ཚད་དུ་བྱ། ། དབུས་སུ་ཀཾ་ཤཱི་ཤྭ་ར་ཡ། ། ཤར་དུ་མ་ཧཱ་དེ་བ་ཧོ། ། ནུབ་ཏུ་བ་རི་སུ་ཐ་གྷ། ། ལྷོ་རུ་པརྞ་ཤ་བ་རི། ། བྱང་དུ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཏཊ་ཐུ་མུཾ། ། མཚམས་སུ་ལམ་བ་གྷུཾ་གྷུཾ་ཧཱུཾ་ཛ། ། པྲ་མོ་ས་ར་བྷིནྡ་ཡ། ། ནི་ནུར་རཏྟ་བྲི་ཧ་ར། ། ཧཱུཾ་མཐར་སྭཱ་ཧཱ་ཐོག་མར་ཨོཾ། ། མུ་ཁྱུད་ཡི་གེ་ལྔ་བཅུ་ཅན། ། རིན་ཆེན་སྣོད་མཛེས་སྦྲང་རྩི་ཅན། ། མེ་ཏོག་དྲི་བཅས་གཞག་བྱ་སྟེ། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ཀྱིས་ལྷ་ཆེན་དབབ། ། དགུག་གཞུག་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་བྱ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དྲག་པོའི་གཟུགས། ། རིན་ཆེན་ཉི་ཟླའི་སྙན་ཆ་ཕྲེང་། ། སྔོ་སྐྱ་རབ་འཇིགས་ཐོད་པ་ཐོགས། ། མིག་གསུམ་རལ་པའི་མཚན་མ་ཅན། ། ཏྲི་ཤཱུལ་དགྲ་སྟ་རལ་གྲི་དང་། ། ཐོད་པ་ཤ་ཁྲག་བཀང་བ་འཛིན། ། འཁོར་བཅས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་དང་སྒྲ། ། སུམ་འབུམ་སྔགས་ཀྱིས་གཟུགས་སྟོན་འགྱུར། །

One shall engage in the activity of accomplishment. The yogin of Vajrasattva, who abides in the bliss of Maheśvara, [should prepare] a dark blue triangular maṇḍala. In the center, it is adorned with the mark of a trident. It is square, with gates and intermediate corners, and surrounded by a garland of lotuses and fire-light. Adorned with all varieties of offering ornaments, it is made beautiful in many ways. The substances of the sun, pearls, and lamps should be placed in a tortoise-shell vessel and arranged. Incense of the five types of fragrance and pills of the seven types of fragrance, along with nectar, bezoar, and white butter, should be placed in a mother-of-pearl vessel. On birch bark or similar materials, one should draw a wheel marked with a trident, with an eight-spoked hub and two rims, measuring twelve finger-widths. In the center, write kaṃ śīśvāraya; in the east, mahādeva hoḥ; in the west, varisuthagha; in the south, parṇaśavari; in the north, hūṃ phaṭ taṭa thumum. In the intermediate corners, write lam baghūṃ ghūṃ hūṃ jaḥ, pramosarabhindaya, ninur ratna vṛhara, with oṃ at the beginning and svāhā at the end of the hūṃ. The rim contains fifty syllables. Place a beautiful jewel vessel containing honey, flowers, and fragrance, and invoke the Great Deity with mudrās and mantras. Perform the summoning and entry, and cause him to abide upon the wheel. Maheśvara, in his fierce form, wearing jewel and sun-moon earrings, pale blue and extremely terrifying, holding a skull-cup, with three eyes and the mark of matted hair, holding a trident, axe, sword, and a skull-cup filled with flesh and blood—along with his retinue in various forms and sounds—he will manifest his form through three hundred thousand recitations of the mantra.

དམ་ཚིག་ཟིལ་གནོན་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས། ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་བསྒྲུབ། ། གནོད་བརྗིད་སྔགས་ཀྱིས་བརྒྱལ་མཛད་ནས། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་འགྱུར། ། ལྷ་མོ་ལྗང་སྐྱ་ཐོད་པ་ཐོགས། ། རྒྱན་ཕྲེང་ན་རའི་མཚན་མ་ཅན། ། དབང་བསྐུར་བྱིན་བརླབས་དགའ་མཛད་ནས། ། སྙོམས་འཇུག་ཕྱག་རྒྱའི་ཚུལ་དུ་གནས། ། ལྷ་མོ་ཆགས་པས་ཡིད་གཡོས་ཏེ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ལྷར་གསོལ་པ། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཅི་བཞེད་པ། ། མྱུར་བར་བསྐང་སྟེ་བྲན་དུ་བགྱི། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་འདིར། ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་དུ་གསོལ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་ལས་རྣམས་ཀྱིས། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་བསླང་བྱས་ནས། ། དབང་བསྐུར་དམ་ཚིག་རབ་སྦྱོར་མཐུས། ། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་མཛད། ། གཙོ་བོ་བདེ་ཆེན་ཨ་ལ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་ཨ་ལ་ལ། ། བདག་ཅག་ངོ་མཚར་བདེ་སྐྱེད་མཛད། ། ཅི་འདོད་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པར་བགྱི། ། ཨོཾ་ན་མོ་བི་ཙ་ར་ཎི་མ་ཧཱ་དེ་བ། མ་ཧཱ་རུ་ཀཾ་བ་ལ་ཧི་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཏྲི་ཤཱུལ་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་བཅས་ཀྱི། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ། སྣ་ཚོགས་གནས་ཀྱིས་བརྒྱན་དགའ་བར། ། སྣ་ཚོགས་ལྷ་མོའི་ཚོགས་འཕྲུལ་ཞིང་། ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་ཉེར་མཛེས་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་བྲི་བར་བྱ། ། དབུས་སུ་མདའ་ཡིས་མཚན་ཕྲེང་མཛེས། ། བར་ཁྱམས་སྒོ་དང་བཅས་པ་བྲི། ། གང་བའི་བུམ་པ་རྒྱན་ཚོགས་ཚང་། ། རིན་ཆེན་སྙིང་པོ་ཅན་ནང་དུ། ། སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱ། ། རྩེ་བརྒྱད་མདའ་ཡིས་མཚན་བྱས་པའི། ། ལྟེ་བ་མུ་ཁྱུད་ཕྲེང་བ་ཅན། ། སོར་མོ་བཅུ་དྲུག་རས་ལ་བྲིས། །

The mudrā and mantra that overpower the samaya are accomplished in accordance with the ritual activity. Having rendered [the opponent] unconscious with the fierce mantra, they are bewildered by the assembly of mudrās. The pale-green goddess, holding a skull-cup and adorned with a garland of ornaments and the sign of a nārī, performs the empowerment, blessing, and delight, and remains in the manner of the mudrā of meditative union. The goddess, her mind stirred by passion, supplicates the practitioner as a deity: "Whatever siddhi of desire you wish, we shall swiftly fulfill and serve as your servants. In this sublime secret maṇḍala, please reveal the wisdom of bliss." Through the activities of releasing the mudrās, the Great Lord is aroused; by the power of the empowerment and the thorough application of the samaya, the wisdom of bliss is generated. "O Lord of Great Bliss, A-la-la! O Supreme Three Vajras, A-la-la! You have produced wondrous bliss for us; we shall accomplish whatever is required." OṂ NAMO VICARAṆI MAHĀDEVA MAHĀRUKAṂ BALA HI HA HA HA HA HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. The trident mudrā and mantra are applied to all activities. In a place adorned with various delights, where an assembly of various goddesses manifests, one should draw a red maṇḍala beautifully adorned with red flowers. In the center, a beautiful garland marked with arrows should be drawn, along with the intermediate corridors and gates. Inside a full vase complete with all ornaments and containing the essence of jewels, the mantra wheel should be inserted. On a cloth sixteen finger-widths [in size], one should draw a center with a hub and a rim, marked with eight-pointed arrows.

དབུས་སུ་དྷཾ་ཧཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ། ཤར་དུ་ཕྲེཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཏད་ཏྭཱཾ། ། ལྷོ་རུ་སིདྡྷ་གྲེ་ཏ་སུ། ། ནུབ་ཏུ་རཾ་ཏ་མ་ཧྲི་ཧི། ། བྱང་དུ་གྷ་གྷ་ས་ར་དྲུཾ། ། མཚམས་སུ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་ཧེ། ། ནཱ་ག་ཏེ་ཤྩ་ར་རུ་ཀ། སཾ་བྷོ་ག་ཏ་ཏྲ་ཏ་ཏར། ། ཧཿསྡེ་ལྔ་ལྔ་ཕྱོགས་དང་མཚམས། ། མུ་ཁྱུད་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཚོགས། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿསྔགས་སྦྱོར་བས། ། ལྷ་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་གསལ་བར་གདབ། ། སེར་སྐྱ་རིན་ཆེན་རྒྱན་ཕྲེང་མཛེས། ། སྣང་བའི་མདའ་འཛིན་མྱོས་པའི་དཔུང་། ། དྲག་མོ་གནས་རྒྱལ་རིན་ཆེན་སྐྱེས། ། འདོད་པའི་གནས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་འཕྲུལ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོས་བསྐུལ་མཛད་ནས། ། སུམ་འབུམ་གྲངས་ཀྱིས་གཟུགས་སྟོན་འགྱུར། ། ཨོཾ་དྷཾ་ཀཱ་མ་དེ་བ་རུ་ལུ་བྷྱོ་ན་མོ་བྷྱོ། ཧ་རི་སཉྩ་ར་གྷཾ་སཾ་བྷྱོ་བྷྱོ་བྷྱོ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། མདའ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་བཅས་མཐུས། ། རང་གི་ལས་ལ་བསྐུལ་བར་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་ཉེར་སྦྱོར་ནས། ། འདོད་པའི་ལས་རྣམས་གནས་འཇུག་སྟེ། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་གནས། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ་བྱ་སྟེ། ། གྲུ་བཞི་དབང་ཆེན་དབྱིབས་འདྲ་བའི། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་གསེར་གྱི་མདོག། དབུས་སུ་པད་མཚན་མུ་ཁྱུད་ཅན། ། བར་ཁྱམས་སྒོ་དང་བཅས་པར་བྲི། ། རྩེ་བརྒྱད་འཁོར་ལོ་མུ་ཁྱུད་ཀྱི། ། ཕྲེང་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ལ། ། དབུས་སུ་ཨོཾ་ཨི་ཨིཾ་སརྦ། ། ཤར་དུ་པྲ་མ་བྲི་ཤཾ་རུ། ། ལྷོ་རུ་ཤཱནྟིཾ་ནཱ་གཾ་ཧཱུཾ། ། ནུབ་ཏུ་ཧཱུཾ་ཕཊ་བྲི་གུ་ཏི། ། བྱང་དུ་ཏྲི་ག་མུ་རཾ་སུ། ། མཚམས་སུ་བྲམ་ཟེ་ཀུ་མ་རུ། ། ག་ཏྲ་རུ་པཾ་ལཾ་བ་སཾ། ། བ་ར་བ་ར་སཾ་བ་ར། །

In the center: DHĀṂ HAṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ. In the east: PHREṂ PHAṬ PHAṬ TAD TĀṂ. In the south: SIDDHA GRE TA SU. In the west: RAṂ TA MA HRĪ HI. In the north: GHA GHA SA RA DRUṂ. In the intermediate directions: HULU HULU HE. NĀGATE TSA RA RU KA. SAṂBHO GATA TRA TA TAR. The five sets of five HA syllables in the directions and intermediate points. The perimeter is filled with the collection of vowels and consonants. By joining the mantras JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, Clearly invoke the mudrā of the Great Deity. Pale yellow, adorned with beautiful jewel garlands, Holding the arrow of light, the army of intoxication. The fierce one, the queen of the abodes, born of jewels, A magical display of enjoyment in the realm of desire. Having been exhorted by the King of Secret Mantra, She will manifest her form three hundred thousand times. OṂ DHĀṂ KĀMA DEVA RULU BHYO NAMO BHYO. HARI SAÑCA RA GHAṂ SAṂ BHYO BHYO BHYO HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Through the power of the arrow mudrā and the mantra, She will be exhorted to perform her own activities. Having applied oneself thoroughly to yoga, One enters the state of the desired activities. In a place adorned with all offerings, One should construct the maṇḍala. It should be square, resembling the shape of the Great Powerful One (Mahendra), Marked with a vajra, the color of gold. In the center, a lotus mark with a perimeter, Drawn with a courtyard and gates. Upon an eight-spoked wheel with a perimeter Possessing two rows of garlands, In the center: OṂ I IṂ SARVA. In the east: PRAMA VRI ŚAṂ RU. In the south: ŚĀNTIṂ NĀGAṂ HŪṂ. In the west: HŪṂ PHAṬ VRI GU TI. In the north: TRI GA MU RAṂ SU. In the intermediate directions: BRAHMA KU MA RU. GATRA RU PAṂ LAṂ BA SAṂ. VARA VARA SAṂ VARA.

ཕཊ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་སྡེ་དགུ་པའོ། ། གནས་རེར་ལྔ་ལྔ་བྲི་པར་བྱ། ། མུ་ཁྱུད་ཡི་གེ་ལྔ་བཅས་མཚན། ། འཁོར་ལོའི་རྩེ་མོར་བརྒྱན་པ་བྲི། ། གུར་གུམ་དྲི་བཟང་བསྒོས་པའི་སྣོད། ། རིན་ཆེན་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས་པ་རུ། ། འཁོར་ལོ་འབྲས་དཀར་སྔགས་བཅས་གཞུག། རང་སྔགས་ཕྱག་རྒྱ་དགུག་ཅིང་གཞུག། ཟིལ་གནོན་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན། ། མཆོད་ཅིང་ལས་ལ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞི་བ་གསེར་མདོག་གདོང་བཞི་པ། ། རྒྱན་མཛེས་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་འཛིན། ། གསང་སྔགས་སུམ་འབུམ་གྲངས་ཀྱིས་ནི། ། རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རྟགས་སྟོན་འགྱུར། ། རྨོངས་ཤིང་བརྒྱལ་བར་བྱས་ནས་ནི། ། ལྷ་མོ་དབང་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཚངས་མ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་འཛིན། ། མཛེས་པ་ཀུན་གཟུགས་གསེར་གྱི་མདོག། དབང་བསྐུར་བྱིན་བརླབས་རོལ་པར་མཛད། ། ལུས་བསྐྱོད་དགའ་བདེའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱས། ། ཨོཾ་པྲ་མ་ནི་གྷ་ཏ་པ་ར་ཧྲི་ན་དྷ་ཡ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་བཅས་མཐུས། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ། བཟང་པོ་ཀུན་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ས་སྟེངས་རྒྱལ་པོའི་གནས་བསྡུས་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་རྒྱན་ལྡན་པར། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་གཏོར་བར་བྱ། ། དབུས་སུ་པདྨ་རྡོ་རྩེ་གསུམ། ། མུ་ཁྱུད་བར་ཁྱམས་སྒོ་བཅས་བྲི། ། འཁོར་ལོའི་རྩེ་མོ་བརྒྱད་དག་ལ། ། རྩེ་གསུམ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ནི། ། རས་ལ་སོར་ཚད་བཅུ་བཞི་པ། ། རམས་དང་ལྷང་ཚེར་བསྲེས་པས་བྲི། ། དབུས་སུ་ཨ་ཨ་བི་མ་ལེ། ། ཤར་དུ་ཨིནྡྲ་བྷི་ཧ་ཧ། ། ལྷོ་རུ་བྷྲཱུཾ་སུ་ཨ་ཨ་ཨཾ། ། ནུབ་ཏུ་ཙཎྜི་ཤྭ་རི་ཏྭཾ། ། བྱང་དུ་ཧེ་ཧེ་རུཏྟ་ནེ། །

The ninth section concludes with phaṭ. One should write five [syllables] in each location. The perimeter is marked with five letters, and the tips of the wheel are adorned. In a vessel scented with saffron and fragrant perfumes, and decorated with jewel ornaments, place the wheel along with white rice and the mantra. Summon and enter [the deity] with one's own mantra and mudrā. Display the samaya mudrā of the Subduer. Offer worship and exhort [the deity] to activity. The peaceful one is golden-colored and four-faced, beautifully adorned and holding a garland of wheels. By reciting the secret mantra three hundred thousand times, the signs of the three stages will appear. Having caused [the deity] to be deluded and faint, the goddess is brought under control. Brahmāṇī holds a jewel garland; she is beautiful in all her forms and golden in color. She performs the play of empowerment and blessing. The movement of the body expands the wisdom of bliss and joy. Oṃ pramāṇi ghaṭa parahrīṇadhaya oṃ āḥ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. By the power of the wheel mudrā and the mantra, one applies it to all activities. Through the yoga of excellent conduct, in order to gather the royal abodes upon the earth, one should scatter white flowers upon a white maṇḍala adorned with ornaments. In the center, draw a lotus and a three-pronged vajra, along with the perimeter, the intermediate gallery, and the gates. On the eight tips of the wheel, mark them with three-pronged vajras. On cloth, fourteen finger-widths in size, draw [the design] using a mixture of indigo and cinnabar. In the center: a a vimale. In the east: indra bhi ha ha. In the south: bhrūṃ su a a aṃ. In the west: caṇḍīśvarī tvāṃ. In the north: he he ruttane.

མཚམས་སུ་ན་མོ་ཤ་ཀེ་ལུ། ། ཧེ་ཧེ་མུ་ནི་ཏཾ་ཊྲ་ཊྲ། ། བ་ར་ས་མོ་བ་ར་ཧཱུཾ། ། ཧཱུཾ་གི་མཐུ་ཅན་གནས་དགུར་དགྲམ། ། མུ་ཁྱུད་གཉིས་ལ་གསལ་བྱེད་དབྱངས། ། རྒུན་འབྲུམ་ལ་སོགས་མེ་ཏོག་གིས། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོས་གཞུག་བྱས་ནས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བརྟན་པར་བྱ། ། དབང་པོ་གངས་རི་མིག་སྟོང་པ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་རྒྱན་ཕྲེང་མཚན། ། སུམ་འབུམ་སྔགས་ཀྱིས་ལས་སྦྱོར་ཞིང་། ། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་རོལ་པར་མཛད། ། ཨོཾ་ཨིནྡྲ་ཡེ་སངྒྷ་མ་ནུ་ར་ག་ཀྵ་ཨིནྡྲ་བྷྲཱུཾ། གྷེ་ཏཏྟ་གྷེ་ཏཊཱུ་ཧ་མ་ཧ་ནོ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་སྔགས་ཀྱི་མཐུས། ། ཅི་འདོད་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་མཛད། ། གང་ཞིག་བཟླས་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། བསྒོམ་ཞིང་གཟུང་བར་མ་བྱས་ཀྱང་། ། ཕྱག་རྒྱ་འཆང་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི། ། ཚད་གཟུང་བ་ནི་ནུས་མ་ཡིན། ། བསྲུང་དང་རྒྱས་སོགས་ལས་རྣམས་ལ། ། དབུས་མཐའ་ལྷ་དང་བསྲུང་སྔགས་དང་། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་མིང་སྔགས་སྤེལ། ། ཁྱིམ་དུ་ལེགས་པར་མཆོད་བྱས་ན། ། བུ་འདོད་པས་ནི་བུ་རྙེད་ཅིང་། ། དཔལ་འདོད་པས་ནི་དཔལ་ཐོབ་འགྱུར། ། ཚེ་དང་བང་མཛོད་རྒྱས་པ་དང་། ། ནད་མེད་རྟག་ཏུ་བདེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ལྷ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་རྣམས་དབང་དུ་མཛད་ནས་བྲན་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྐོང་ཞིང་དེ་ཉིད་ལས་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱིན་པར་མཛད་དོ། ། ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་མ་ལུས་པ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། མ་ལུས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་སྲིད། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཀུན་དང་བཅས། །

At the junctions: namo śakelū | he he munitaṃ ṭra ṭra | varasamo varahuṃ | One should distribute the power of huṃ throughout the nine locations. On the two rims, the consonants and vowels are clearly arranged. With flowers such as grapes and the like, one should make offerings at the three times. Having entered by means of the king of secret mantras, one should stabilize it with mantra and mudrā. The Lord of the Snow Mountains, with a thousand eyes, adorned with a garland of three-pronged vajras, performs the ritual application with three hundred thousand mantras and sports with all the goddesses. oṃ indraye saṃgha manuraga kṣa indrabhrūṃ | ghetatta ghetattū ha mahano phaṭ svāhā | By the power of the three-pronged vajra mantra, one is made to attain whatever siddhis are desired. Even if one has not performed recitation, accomplishment, meditation, or retention, it is impossible to measure the qualities of holding the mudrā. For activities such as protection and enrichment, one should interweave the central and peripheral deities, the protection mantra, the hundred-syllable mantra, and the name mantra. If one makes proper offerings in the home, those desiring a child will find a child, and those desiring glory will attain glory. One’s lifespan and treasury will increase, and one will be forever healthy and happy. Thus it was said. Having thus brought the hosts of the great gods under control, they become like servants, fulfilling all my desires; and from that very state, the pure yogi also bestows [these benefits] upon others. Furthermore, in order to enjoy the sovereignty of the three worlds without exception: The entire sovereignty of the three worlds, together with all the lords of the world.

མངོན་འཐོན་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྲོགས་ནས་ཀྱང་། ། དེ་ནི་དད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པ་ན་ཡོད་པའི་རྒྱལ་སྲིད་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དང་། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དང་། མིའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། གནོད་སྦྱིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་དང་། རང་གི་ལས་ལས་གྲུབ་པའི་རྫས་དག་ཀྱང་བསྡུ་བར་མཛད་ན་གཞན་ནི་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བྱས་ནས། ། བཟླས་བསྒོམ་ཆོ་ག་རྫོགས་མཛད་ཅིང་། ། འཇིག་རྟེན་བཀོད་པ་ཉམས་དགའ་བར། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དགོས་པ་འགྲུབ། ། རིན་ཆེན་བུམ་པ་བཟང་པོ་མཛེས། ། ཆ་རིགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ལྡན། ། དཀྱིལ་འཁོར་རེའུ་མིག་དགུ་པ་ཡིས། ། གནས་དགུར་མཆོད་པའི་རྒྱན་བཅས་དགྲམ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། རང་རིག་ལྷ་ཡི་གསང་སྔགས་ལ། ། སྦྱོར་བ་སྤེལ་ཏེ་བརྗོད་བྱས་ན། ། འབུམ་ཚོ་གསུམ་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ན་མཿཨརྠ་སིདྡྷི་གྷ་ཧ་ན་ལོ་ཙ་ན་མ་མ་སིདྡྷ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། བདུན་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་ཡིས། ། ལས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་དངོས་གྲུབ་བླང་། ། བུམ་པ་བཟང་སོགས་ལས་རྣམས་ཀུན། ། འདི་ཡིས་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ལས་ཆེན་པོ་དག་ཀྱང་འགྲུབ་ན་གཞན་ནི་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། ཚངས་པ་འཇུག་སེལ་དབང་ཆེན་གྱི། ། མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་དག། ཀུན་ནས་ཕྱོགས་ཏེ་མྱུར་སྦྱིན་ན། ། ལོངས་སྤྱོད་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱི་བདག་པོ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་དང་།

Even having seized [wealth] by the power of manifest emergence, one should give it to those who have faith. If one gathers the sovereign powers existing throughout the three worlds without exception—the miraculous displays of the qualities of the kings of gods, the kings of nāgas, the human universal monarchs, the kings of yakṣas, and so forth, as well as the substances produced from one's own karma—what need is there to mention other things? Regarding this, the Root Tantra states: "By the yoga of the Blessed One, the very reality of yoga, Vajrasattva, Having clarified the maṇḍala of the families, And completed the rituals of recitation and meditation, The purpose of excellence is accomplished in the delightful array of the world. Beautiful and excellent precious vases, Possessing twenty-seven parts, With a nine-square maṇḍala, One should arrange the offering ornaments in the nine locations. Through the stages of the four branches of approach and accomplishment, If one applies and recites the secret mantra of the deity of one's own awareness, Success will be achieved in three hundred thousand [recitations]. Namaḥ arthasiddhi ghaṇa locana mama siddhi kuru kuru hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. Through twenty-nine weeks, one applies to the activity and receives the siddhis. There is no doubt that all activities, such as the excellent vase and so forth, Will be accomplished by this." Thus, if even the great activities are accomplished, what need is there to mention others? "If the supreme lords, the great Brahmā, Viṣṇu, and Maheśvara, Are turned toward one and grant [boons] swiftly, What need is there to mention other enjoyments?" [This refers to] the Great Brahmā, the lord of all the three realms, and...

ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་འཇུག་སེལ་དང་། འདོད་ཁམས་ཀྱི་བདག་པོ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དང་། ས་སྟེང་གི་བདག་པོ་སྦྱིན་བདག་གི་མཆོག་སྟེ་དབང་པོ་དང་། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་བདག་པོ་དགའ་རབ་དབང་ཕྱུག་དམ་པའོ། ། འདོད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་མཆོག་གི་ལས་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ཡིས་མི་སྦྱིན་ཅི་ཡང་མེད། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱ་བ་ཀུན། ། མི་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་མེད། ། སྦྱིན་པ་དང་ནི་བྱེད་པའང་ཡིན། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གནས་ཤིང་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ལྡན་པའི་སྤྱོད་པ་འདིས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ཅིང་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བོ། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དེ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་དེ་དག་འགྲུབ་བམ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་། ། ཕྱོགས་ནས་ཀྱང་ནི་སྦྱིན་བྱེད་ན། ། ལས་མཆོག་དག་ནི་རབ་འབྱམ་དང་། ། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཀླུ་མཐུ་བོ་ཆེ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ལས་བྱུང་བ་དག་རྣལ་འབྱོར་པས་འགྲུབ་པར་བྱེད་དེ། ཅི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སྦྱོར་བ། ། དེ་ཡིས་མི་འགྲུབ་གང་ཡང་མེད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དཀའ་བ་མིན། ། རང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྦྱོར་བས། ། རང་གི་རང་བཞིན་འགྲུབ་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་།

The preceptor of the gods, Maheśvara; the lord of the desire realm, Maheśvara; the lord of the earth, the supreme benefactor Indra; and the lord of the Heaven of Controlling Others' Emanations, the sublime Rāgarāja. The result to be desired is the engagement in supreme activity; there is nothing that he does not grant. For the sake of the Buddha, there is nothing that should not be done. He is both the giver and the doer. By this conduct, which abides in the meaning of suchness and possesses the branches of approach and accomplishment, the fruit of liberation is produced and everything is achieved. For the sake of the supreme siddhi, one enjoys everything and should also give it to others. If one asks how these are achieved: "If even the Buddhas and Bodhisattvas grant gifts from every direction, what need is there to mention the vast supreme activities and other siddhis?" The yogi achieves those qualities of the Buddha's greatness that cannot be achieved even by the powerful worldly gods and nāgas, or by the supramundane noble Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas. Why? Because they arise from knowing the nature of suchness. Furthermore, the Root Tantra states: "That which arises from uncontaminated wisdom, the application to the state of great bliss—there is nothing that is not achieved by it. Buddhahood and enlightenment are not difficult, because by applying oneself to the bodhicitta, one's own nature is achieved." Moreover:

འཇིག་རྟེན་པ་དང་འདས་པ་ཡིས། ། ལྟ་དམན་སོ་སོའི་རྒྱུད་འགྲུབ་མིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་སྤྱོད་པའི་ཕན་ཡོན་བདག་གི་དོན་དུ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་གདོན་མི་ཟ། ། སྡེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་འཇོམས་པ། ། གང་ཞིག་འདོད་པས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལས་བྱུང་བ་དག་གོ། ། ཇི་ལྟར་ན་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་སྟེ། ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྣང་བས་མི་མཐུན་པའི་བདུད་རྣམས་སྡེ་དང་བཅས་པ་འདུལ་བར་མཛད་པས་སོ། ། དེ་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གྲུབ་ཆེན་པོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། དེ་ཉིད་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དཔལ་ལྡན་དངོས་གྲུབ་མཐར་ཕྱིན་རྒྱལ། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་འཕྲུལ་རྒྱས་པའི་ཚོགས། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་མཛད་ཅིང་། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་གྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། ཚུལ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་གིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་རབ་ཏུ་འཇུག། ལེའུ་གཉིས་པའི་ལྟ་བའི་དོན་བཞིན་དུ་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་ལྔ་པའི་སྒོ་ནས་ཡིད་ཆེས་པར་འཇུག་ཅིང་གསལ་བར་གྱུར་པས། གསུམ་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྒྲུབ་ཅིང་། བཞི་པས་དོན་བཞིན་དུ་སྤྱོད་ན། སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ནི། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དྲུག་ལ་སོགས་པར་འཕྲུལ་ཅིང་། དེ་ལ་དབུགས་དབྱུང་བ་གྲངས་མེད་པའི་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའོ། །

"By the mundane and the transcendent, the inferior views of individual continuums are not established," it is said. Regarding the benefits of practicing those: "For one's own sake, the supreme siddhi is certain; it utterly destroys all factions. Whatever is desired, the fruit of the activity is supreme, for it arises from the body of great bliss." How so? It is the culmination of all paths and results. Because the great qualities of one's own majesty appear as untainted wisdom, the discordant māras and their factions are subdued. Furthermore, for the sake of others: "The great siddhi of all buddhas, the universal monarch, is perfectly accomplished." From the Root Tantra: "The glorious king who has reached the end of siddhi, the assembly of the expansive emanations of the buddhas, turns the wheel of Dharma and accomplishes all activities without exception." As for the method: "Through the union of all buddhas, the ḍākinī Illusion of Cakrasaṃvara, the great miraculous power of all buddhas, the emanations are thoroughly engaged." Having understood and realized the meaning of the view according to the second chapter, one enters with conviction through the fifth [chapter] and becomes clear. By accomplishing the path of Mahāmudrā through the third and practicing according to the meaning through the fourth, the great miraculous power of all buddhas arising from the appearance of the spontaneously present six bodies emanates as the six great maṇḍalas of the families and so forth, performing the welfare of sentient beings through the gateway of immeasurable appearances of relief.

གཞན་ཡང་མཛད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤྱོད་པ་ལ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་སློབ་པས་འདུལ་བའི་ལམ་པ་དག་གི་ཕྱིར། ལ་ལར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཆེན་པོས། ། ལ་ལར་སྤྱོད་དང་མཐུན་པར་འགྲོ། ། ཞེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་ཏེ། གང་ཞིག་དུས་ལ་ལར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་གཞི་བཟུང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཐུགས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་གཉིས་བསྐྱེད་ཅིང་སྦྱངས་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མང་པོས་གཞི་བཟུང་སྟེ། ལམ་རྣམ་པ་ལྔ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚོགས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམ་པ་ཏོག་དཀར་པོར་གྱུར་ནས་ལྷ་རྣམས་ལས་མངོན་པར་མཐོ་བའི་གནས་སུ་བཞུགས་ཏེ། འོད་ཟེར་སྤྲོས་ཤིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པར་མཛད་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་། འཕྲལ་གྱི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མཚུངས་པའི་དབང་གིས་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་བསྐུལ་བའི་སྒྲ་གསན་ནས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གླང་པོ་ཆེའི་གཟུགས་ཀྱིས་བཙུན་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ནས་འཁོར་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་ཡུལ་ཡ་རབས་ལུམྦིའི་ཚལ་དུ་ཡུམ་གྱི་མཆན་ཁུང་གཡས་པའི་སྒོ་དྲལ་ཏེ་མུན་རུམ་ནས་གློག་འགྱུ་བ་བཞིན་དུ་བལྟམས་ཏེ་ཕྱོགས་བཞིར་གོམ་པ་བདུན་བདུན་བོར་བ་དང་། གཞོན་ནུ་རོལ་རྩེད་མཛད་པ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་མཐར་ཕྱིན་པར་མཛད་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་དཀའ་བ་ཆེན་པོ་སྤྱོད་པ་དང་།

Furthermore, regarding the performance of various deeds for the benefit of sentient beings, for the sake of those who train in the path of the Vehicle of Characteristics (Lakṣaṇayāna), he spoke these three verses: "In some instances, as a great Bodhisattva; In some, he proceeds in accordance with their conduct." At certain times, taking great compassion as his foundation, he generates and purifies the two types of precious supreme Bodhicitta. At certain times, taking the vast accumulation of merit as his foundation, he practices the perfections and the thirty-seven factors of enlightenment in order to purify the five paths. At certain times, having become the noble Bodhisattva Śvetaketu in the Tuṣita heaven, he dwells in a state of sublime exaltation among the gods, emitting rays of light and displaying inconceivable visions of meditative absorption and so forth. At certain times, through the power of his former aspirations and his immediate great compassion, he hears the sound of the exhortations from the ten directions and enters the womb of Queen Māyā in the form of an elephant, teaching the Dharma to his retinue. At certain times, in the noble Lumbinī grove, he emerges from his mother’s right side like a flash of lightning from the darkness, takes seven steps in each of the four directions, and through such acts as the youthful play, he brings worldly affairs to completion. At certain times, he renounces the household life for the homeless state and undergoes great austerities.

དུས་ལ་ལར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དག་སྟེ་ཚོགས་རྫོགས་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་བདུད་བཞིའི་ཚོགས་བཅོམ་ཞིང་རྡོ་རྗེའི་གདན་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རིམ་གྱིས་བསྐོར་བར་མཛད་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐབས་མཁས་པའི་མཛད་སྤྱོད་ཀྱིས་ཚར་བཅད་པ་དང་། དུས་ལ་ལར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གདུལ་བྱ་ལེ་ལོ་ཅན་གཟུང་བ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པའོ། ། གཞན་ཡང་སྤྲུལ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཅིག་ཅར་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཛད་པས་དོན་སྤྱོད་དོ། ། ཡུལ་ལ་ལར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བཀོད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ཡུལ་ལ་ལར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྡེ་སྣོད་དག་ལས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། ། གང་ཟག་དབང་པོ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དག་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པས་དོན་སྤྱོད་དོ། ། སྐུས་འདུལ་བ་རྣམས་ལ་ནི། ལ་ལར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་བ། ། གྲུབ་པ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཉིད། ། དུས་ལ་ལར་དང་ཡུལ་ལ་ལར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་སྐུ་བསྟན་ཏེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ལ་ལར་ཞི་ལ་ཚངས་པའི་གཟུགས། ། ལ་ལར་དྲག་པོ་གཤིན་རྗེའི་ཚུལ། ། ལ་ལར་མཁས་པའི་གཟུགས་ཀྱང་འཛིན། ། ལ་ལར་དུས་མཐའི་མེ་ལྟར་འབར། ། ལ་ལར་སྐྱེ་དགུའི་མགོན་མཛད་ཅིང་། ། ལ་ལར་སྐྱེ་དགུ་འཇོམས་པར་མཛད། །

At times, by abiding in one-pointed meditative concentration at the foot of the Bodhi tree, all stains of obscuration are purified and the accumulations are perfected. At times, the hosts of the four māras are conquered and he attains manifest, complete enlightenment upon the Vajra Seat. At times, he turns the wheel of Dharma in stages, in accordance with the mental continuums of those to be trained. At times, he subdues the six non-Buddhist teachers and others through skillful means. At times, he displays the manner of the nirmāṇakāya passing into nirvāṇa to capture those disciples who are lazy, and he teaches all phenomena as being conditioned. Furthermore, in terms of emanations, he acts for the benefit of the three thousandfold world systems simultaneously through the deeds of great compassion. In some regions, he establishes all sentient beings in bodhicitta, and in some regions, he acts for their benefit by displaying the manner of passing into nirvāṇa. The meaning of these is taught extensively in the vast scriptural collections (piṭakas). For individuals of superior faculties, he acts for their benefit through the Secret Mantra Vehicle. For those to be tamed by the physical form, in some cases he appears as the Victor of the Three Worlds, the sovereign of all accomplishments. In various times and various regions, he displays a body just as it will be of benefit to sentient beings. As stated in the Root Tantra: "In some cases, the form of Brahmā, peaceful; in some cases, the manner of the fierce Yamāntaka; in some cases, he even assumes the form of a scholar; in some cases, he blazes like the fire at the end of an eon; in some cases, he acts as the protector of living beings; and in some cases, he acts to destroy living beings."

ལ་ལར་དཀྱིལ་འཁོར་གྲངས་མེད་ཚོགས། ། ལ་ལར་དཔའ་བོ་གཅིག་པར་སྣང་། ། ལ་ལར་སྣོད་བཅུད་བཀོད་མཛད་ཅིང་། ། ལ་ལར་སྣོད་བཅུད་སྟོངས་པར་བྱེད། ། ལ་ལར་ཞི་ཁྲོའི་གཟུགས་སྤྲོ་ཞིང་། ། ལ་ལར་དཀྱིལ་འཁོར་སྡུད་པར་མཛད། ། ཅེས་ཏེ་གདུལ་བྱའི་ཚོགས་རྣམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་བཞིན་དུ་དབུགས་འབྱིན་པར་མཛད་པའོ། ། གང་ཞིག་གསུང་གི་ཐེག་པས་འདུལ་བ་དག་ལ་ནི། ལ་ལར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག། གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་བླ་ན་མེད། ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་གཉིས་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཐེག་པ་རིམ་པ་མང་དུ་སྤྲོས་ཤིང་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ལྟ་དམན་བྱིས་པ་འདྲེན་དོན་དུ། ། རྟོག་པ་དམན་པའི་ལམ་བསྟན་ཏེ། ། གནས་ངན་དཀའ་སྤྱད་ཞན་པའི་ཤུགས། ། འཁོར་བའི་ངན་སོང་གནས་མི་མཐོང་། ། རྟོག་པའི་སྒྲིབ་ཚོགས་གནས་མཐའ་ཡིས། ། རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་མི་འགྱུར། ། ཅུང་ཞིག་རྣམ་གྲོལ་ལས་གཟུང་བའོ། ། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་གནས་མོས་པའོ། ། གྲོལ་མཛད་ཐེག་པ་མཐའ་ཡས་སྒོ། ། རྣམ་ཐར་ས་ལ་རབ་སྦྱོར་མཛད། ། བྱ་དང་སྤྱོད་པ་ལ་མོས་པ། ། གསང་སྔགས་དོན་སྤྱོད་ཐེག་ཆེན་མཆོག། རང་གི་ཡེ་ཤེས་གནས་འཇུག་ཅིང་། ། སྔགས་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་ལྷར་སྦྱོར་བ། ། འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་རབ་གྲུབ་སྟེ། ། གདགས་པའི་འབྲས་ཅན་གྱིས་མཐར་ཕྱིན། ། རབ་སྦྱངས་ཤེས་རབ་བློ་མཆོག་ལ། ། གསང་བ་ཟབ་མོའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། ། རང་གི་བདེ་ཆེན་དབང་ཕྱུག་མཆོག། སྣ་ཚོགས་བཀོད་པ་གྲོལ་བར་སྣང་། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས།

In some places, an assembly of countless maṇḍalas appears; in some, a single hero. In some, he arranges the environment and its inhabitants; in some, he empties the environment and its inhabitants. In some, he emanates the forms of peaceful and wrathful deities; in some, he withdraws the maṇḍalas. Thus, he grants relief in accordance with the truth to the hosts of those to be trained by means of various maṇḍalas. For those to be trained by the vehicle of speech, in some instances he taught the supreme, unsurpassed lord of accomplishments, the pinnacle of all conceptualizations. Based upon the two—interpretable and definitive meanings—he emanated and taught many successive vehicles according to the specific distinctions of the aggregates, elements, and sense bases. Furthermore, the Root Tantra states: "To lead the childish with inferior views, The path of inferior conceptualization was shown. Through the power of inferior asceticism in wretched places, One does not see the states of the lower realms of saṃsāra. By the limit of the state of the veil of conceptualization, The wisdom of liberation will not be seen. One is held back from even slight liberation. Through the state of wisdom and compassion, The infinite doors of the liberating vehicles Are applied to the stages of liberation. For those who aspire to the Kriyā and Caryā [vehicles], The supreme Mahāyāna of mantra practice is taught. Entering the state of one's own wisdom, The vast mantra practice is joined with the deity. Worldly activities are thoroughly accomplished, And one reaches the end through the fruit of designation. For those with the supreme intellect of refined wisdom, The manner of the profound secret is shown. The supreme lord of one's own great bliss Appears as liberation in various arrays." Thus it is said. Furthermore, by way of his vast activities:

དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་བདེ་མཆོག་གིས། ། འདུལ་བའི་ཐབས་སུ་ངེས་པའི་གར། ། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པས་དགྱེས་ཤིང་རོལ། ། མངོན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཛད་པ་མཐའ་ཡས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་དུ་སྤྱོད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་པོ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་དེ་ཉིད་ལ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ངེས་པའི་དོན་བསྟན་ཅིང་སྤྱོད་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་དང་། ། སྣ་ཚོགས་ལས་བྱུང་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས། ། འདུལ་བའི་ཐབས་སུ་ངེས་པའི་གར། ། ཐམས་ཅད་དོན་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཞེས་སོ། ། གང་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ལ་བདག་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་ནི། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། བརྟན་པ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་བདག། གཟུགས་དང་ཚེ་དང་ཁ་དོག་སྟོབས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞིན། ། ལམ་ལ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའི་མཐུས། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའི་མཆོག་འགྲུབ་སྟེ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་དང་། དཔལ་བཞི་འགྱུར་འགྲུབ་པའོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡང་། འགྲོ་བ་དག་གིས་བསྙེན་བྱ་ཞིང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་མཆོད། ། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་དཔལ་ལྡན་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་འདི་ལ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་འགྲོ་ཀུན་དགའ་བའི་སྒོ་ནས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དེ།

Through such infinite and supreme means, the Lord of all Buddhas, Cakrasaṃvara, delights and sports through the display of definitive dances as methods for taming beings. By means of the infinite activities of qualities established through direct experience, he acts for the sake of others; that very body of Great Bliss, the master of all Buddhas, teaches and acts upon the definitive meaning through the various modes of liberation via body, speech, mind, qualities, and activities. As it says in the Root Tantra: "Through body, speech, mind, qualities, And the activities arising from their variety, The definitive dance as a method for taming Is completely liberated in all purposes." Regarding the manner in which the characteristics of the result are spontaneously accomplished for one's own benefit through the gateway of such conduct: "The supreme of all great siddhis, The master of the stable Great Lord, Form, lifespan, complexion, and strength— Just like the glorious Vajrasattva. Through the power of practicing the path, The supreme of great siddhis is accomplished; The eight masteries and the four glories Are permanently established within one's own continuum." Furthermore, regarding its other qualities: "To be venerated by all wandering beings, And worshipped by all the Tathāgatas, The supreme glory of all goddesses— Vajrasattva is perfectly accomplished." Having attained this siddhi of equal union with all the glorious Buddhas, all the beings of the three realms venerate and honor one through the gateway of joy.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་ནི་མཆོད་པར་མཛད་ཅིང་ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོར་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་དོན་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ནི། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་དུ་མ་དག། མ་ལུས་པར་ནི་ཕྱག་རྒྱས་འདེབས། ། ལྷ་དང་བྱང་ཆུབ་དཀའ་བ་རྣམས། ། བརྟན་པར་སེམས་ཅན་དག་ལ་སྦྱིན། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་དང་ལྡན་ཞིང་། བྱེད་པ་མེད་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཆོས་ཅན་དག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སོ། ། དེ་དག་མ་ལུས་པ་རྣམས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་འདེབས་ཤིང་ལྷའི་དངོས་གྲུབ་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་དག་བརྟན་པར་སེམས་ཅན་ལ་སྦྱིན་པར་མཛད་དོ། ། ཅི་དུས་ལན་རེ་ཙམ་དུའམ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་བདེ་མཆོག་གིས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅིང་། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་ཡི། ། བསྐལ་པ་ཀུན་དུ་སྲིད་པར་གནས། ། སྐུ་དྲུག་གི་འཕྲུལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་མཛད་ཅིང་། གཅིག་ཙམ་གྱི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཡང་བསྐལ་པའི་བར་དུ་གནས་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པའི་མཛད་སྤྱོད་དང་། མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུའི་མཛད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་ལེའུ་དྲུག་པ་དང་། ལེའུ་བཅུ་པའི་དོན་ཡང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་དག་བསྡུས་པའི་ཚུལ་དུ་ལེའུའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐལ་བ་བཟང་པོ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་སྟེ། དཔལ་དམ་ཚིག་གི་རྟོག་པའོ། །

She is honored by all the tathāgatas and becomes the sovereign of all goddesses, just like Vajrasattva. Furthermore, regarding the manner in which she fulfills the welfare of others through the qualities of the fruition: She seals the many realms of sentient beings without exception. She firmly bestows upon sentient beings the deities and the bodhicitta that is difficult to attain. The "realms of sentient beings" are the collection of aggregates endowed with consciousness, which are characterized by being devoid of an agent and by holding their own specific characteristics. She seals all of them without exception with the seals of body, speech, and mind, and firmly bestows upon sentient beings the siddhi of the deity and unsurpassed enlightenment. If one asks, "Is this done only at a single time?" it is said: As the blissful sovereign, the self of all buddhas, She acts for the benefit of all sentient beings, And remains within existence throughout all eons, Without exception or remainder. Through the miraculous display of the six bodies, she acts for the benefit of all sentient beings, remaining for the duration of an eon even for the sake of a single individual. These points demonstrate the stages of acting for the benefit of sentient beings through the conduct of the yogi on the path and the deeds of the ultimate fruition. Thus, the meaning of the sixth and tenth chapters is also connected. In summary, the defining characteristic of this chapter is called "The Supreme Siddhi of the Good Fortune of All Diversity," which is the glorious samaya-kalpa.

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྤྱོད་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ལས་སྣ་ཚོགས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པས་ན་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ། ། དེ་ཉིད་འབྲས་བུའི་མཆོག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ན་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མི་འབྱེད་པའི་དམ་ཚིག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། ལེའུ་བཞི་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་དག་གི་དོན་དུ་གང་གིས་གང་ལྟར་བྱུང་ཞིང་གང་ཞིག་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། སྔོན་བྱུང་སྟོན་པའི་དགོངས་མཛད་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་གླེང་གཞིས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་དང་། རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་བྱ་བས་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཕྱིར། ལེའུ་ལྔ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རིམ་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཆོ་འཕྲུལ་བཀོད་པའི་གླིང་གཞི་ཡིས། ། འཇུག་པ་པོ་རྣམས་ཡིད་ཆེས་མཛད། ། རྗེས་མཐུན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས། ། ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་གནས་ལ་སྦྱོར། ། མཚན་བཅས་མཚན་མེད་རིམ་པ་བཞིན། ། ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་གསང་གསུམ་སྐུ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་ཆོ་འཕྲུལ་བཀོད་པའི་གླེང་གཞི་ནི་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་རྒྱན་གྱི་དུས་སུ། སངས་རྒྱས་དཔལ་སྡེ་བཟང་པོའི་བསྟན་པ་ལ་དགེ་སློང་གྲོལ་བའི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལ་ལོག་པར་སྤྱད་པས་དྲེགས་བྱེད་སྡེ་ཅན་ཆུང་མ་ཉི་ཤུ་དང་བཅས་པར་བྱུང་ངོ་། ། དེ་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱིའི་ལམ་པ་དག་གདུལ་བའི་དོན་དུ་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུའི་ཚོགས་དང་བཅས་པར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཏེ་སྣང་ངོ་། །

Because the yogi of Vajrasattva engages in and enjoys the various activities of conduct and accomplishment, it is the "Fortunate Aeon" (Bhadrakalpa). Because one enjoys that very state as the supreme fruit, it is the "Supreme Siddhi," which is the enjoyment of the samaya of non-separation from the maṇḍala of the goddesses. This concludes the detailed explanation of the meaning of the fourth chapter. Regarding the characteristics of for whose sake, by whom, in what manner, and how [the teaching] arose and was explained: in order to inspire confidence through the intention of the Teacher in the past and the specific introductory narrative (nidāna), and to ensure that the meaning is practiced through the subsequent activities of engagement, the sequence of meditative absorption (samādhi) for the fifth chapter is taught. As it says in the Sevenfold Conceptualization: "By the introductory narrative of the array of miracles, Those who enter are made to have confidence. The dharma to be practiced in accordance [with that] Is applied to the state of wisdom and meditative absorption. According to the stages of with and without signs, The special [result] is the three secret bodies of direct perception." Furthermore, the introductory narrative of the array of miracles is as follows: during the time of the Ornament of the Fortunate Aeon, in the teaching of the Buddha Śrībhadradeva, the monk Vimuktadhvaja misapplied the scriptures of the Tathāgata. Consequently, he and his twenty wives became the haughty class of spirits. For the sake of subduing such individuals who follow the general path of the afflictions, the Great Vajradhara—the sixth lord who is the essence of all families and the manifestation of the wisdom of great emptiness—manifested in the form of Vajrasattva together with a host of twenty goddesses. Thus he appeared.

དེ་དག་གི་གླེང་གཞི་རྒྱས་པར་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། ། འདིར་ནི་ཅུང་ཞིག་ཙམ་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། འདི་ཡི་རྣལ་འབྱོར་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། ཉེ་བར་མངོན་སུམ་པར་སྣང་བའི་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་འདི་དག་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་རྣམ་པར་སྦྱོར་བས་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་བརྙེས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་སྣང་ཞིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཞིང་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག་གི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། ས་མ་ཡོ་གའི་སྒྲས་ཐམས་ཅད་མཚོན་པའི་དབྱིངས་ཅན་ཏེ། སེན་དྷ་པའི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། ། མཁའ་འགྲོའི་རྣམ་པའི་གནས་སྐབས་ལྔར་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཤུགས་ཀྱིས་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་སྟོབས་ཀྱིས་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་། གྲུབ་པས་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་། ལས་ཀྱིས་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེ་བ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལས་སྐུ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་ཚུལ་དུ་སྣང་སྟེ། ཡང་དག་གྲུབ་པ་གཅིག་པུ་ཉིད། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར། །

The detailed introductory narrative of these is taught extensively in the Root Tantra. Here, I shall explain the meaning of what has been briefly stated. First, regarding the characteristics of the kāya and wisdom: "The Blessed One of this yoga, Vajrasattva, the Tathāgata, the union of all Buddhas, the Ḍākinī Illusion, the Supreme Bliss." These objects of the six sense faculties, which appear as direct perception, are the manifestations of great self-arisen wisdom. By means of one's own great wisdom, one joins with that very reality; through the realization becoming manifest, one gains mastery over all the qualities of greatness. Thus, one appears in the form of the Blessed One Vajrasattva, the nature of all Tathāgatas. What is the manner of that very reality? It is that which, through the aspect of the two types of Buddhas, joins all in equality and possesses the nature of the Ḍākinī Illusion, the Supreme Bliss. The term samaya indicates the expanse that characterizes all, just like the word saindhava. It engages in the five states of the ḍākinī: traveling through space by the power of wisdom, traveling through space by the power of miracles, traveling through space through accomplishment, traveling through space by nature, and traveling through space through karma; all of these are the nature of supreme bliss. From that, one appears in the manner of the six types of kāyas: "The single, perfectly accomplished one is applied just as desired."

ཆོས་ཐམས་ཅད་དབྱིངས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ཚུལ་རྣམ་པར་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཇི་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ཤིང་གྲུབ་པ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་གནས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་མི་ཟད་པའི་སྣང་བ་དང་། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སྣང་བའི་དོན་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་བསྡུས་པའི་དོན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུ་དང་། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་སྐུ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་དང་གསུམ་དུའང་སྦྱར་ཏེ། དེ་དག་སྐུ་གསུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་གནས་སྦྱོར་བའི། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས་ཀྱང་། ཡང་དག་གྲུབ་པ་གཅིག་པུ་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་བདེ་ཆེན་ཀུན་འདུས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ཟབ་མོ་སྐུ་གསུམ་རྫོགས། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་བདེ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སྟོན་པའི་མཛད་པ་ལས་དགོངས་པའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟོག་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ལ། ། གྲུབ་པའི་དམ་པ་མཆོག་གི་མཆོག། གཞི་ལས་འཁྲུལ་པའི་འགྲོ་བ་དང་། ། ལམ་ལས་འཁྲུལ་པའི་མུ་སྟེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པའི་ལྟ་བའི་རི་བོ་ལྔ་དང་། རི་བོ་དྲུག་དང་། རི་བོ་ཉི་ཤུ་དང་། རི་བོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། རི་བོ་བཅུ་གཉིས་དང་།

One should understand the very essence of all phenomena as they truly are: the unborn expanse, abiding in the manner of their own authentic characteristics. Through the three types of insight, this is realized and accomplished, abiding as a single unity by way of the non-dual meaning. From that very state, the inexhaustible manifestation of one’s own great qualities and the manner in which the goal is accomplished as a manifestation for the continuums of others are applied in the form of various appearances of the two bodies, just as desired. Furthermore, by way of the summarized meaning of the spontaneously present six bodies, they are also applied as the three bodies: the non-dual body, the emanation body, and the body of great bliss; this is also called the teaching on the general characteristics of the three bodies. Regarding this, the Root Tantra states: “The Blessed One of Great Yoga, Who joins the bodies and primordial wisdoms, Is Vajrasattva himself, The identity of all Buddhas.” And from the Sevenfold Conceptualization: “The single, authentic accomplishment, The union of all Buddhas and great bliss, The profound yoga in which the three bodies are complete, The Ḍākinī Illusion, the bliss of Cakrasaṃvara.” Now, in order to show the intended meaning from among the deeds of the Teacher: “In all the rituals of conceptualization, The supreme, most excellent accomplishment— For beings deluded from the ground, And for the non-Buddhists deluded from the path, And so forth, the conceptual views of the five mountains, The six mountains, the twenty mountains, The sixty-two mountains, and the twelve mountains...”

རི་བོ་བཞི་དང་། རི་བོ་བཅུ་དྲུག་དང་། རི་བོ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་དེ་དག་གཉེན་པོའི་རྟོག་པས་བཅོམ་ཞིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་དང་། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། གྲུབ་པ་དམ་པ་མཆོག་གམ། མཆོག་གི་མཆོག་བསྟན་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྟོག་པ་དེ་ཉིད་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། ། སྣ་ཚོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་རྣམས་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱུད་དོན་གསུངས་མཛད་ཅིང་། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ལ་སྦྱོར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་དང་མཐུན་པར་སྤྲུལ་པའི་ཚུལ་ནི། སྣ་ཚོགས་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་འདོད་པ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདུལ་བ་དང་། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། དེ་དག་གདུལ་བྱ་སེམས་ཅན་གྱི། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་ཡས་ཏེ། ། གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞི་དང་ལྔ་དང་དྲུག་ནས་བཟུང་སྟེ། གྲངས་མེད་པའི་བར་དུ་གནས་པས། དེ་དག་འདུལ་ཞིང་བདེ་བ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སོ་སོར་བསྟན་ཅིང་། དགེ་སློང་གྲོལ་བའི་རྒྱལ་མཚན་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱིའི་ལམ་ལ་གནས་པ་དག་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས། ། གཅིག་ནས་བཟུང་སྟེ་གྲངས་མེད་པར། ། སྤྱི་ཡི་ལམ་པ་གདུལ་དོན་དུ། ། རིགས་བདག་སྐུ་ལ་སྣ་ཚོགས་སྟོན། ། ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་བྱེ་བྲག་གིས། ། བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གནས། ། ཞེས་སོ། །

The signs of the four mountains, the sixteen mountains, and the two mountains are overcome by the conceptualization of the antidote. Relying upon that, in order to apply oneself to the path of supreme siddhi through the gateways of worldly and common siddhis, the supreme or most supreme of authentic accomplishments is taught. As it says in the Root Tantra: "In order to destroy that very conceptualization, the various deities of the maṇḍala and the various meanings of the tantras were spoken, and one is applied to the supreme of supreme siddhis." Furthermore, the manner of emanation in accordance with the objects for the arising of compassion is as follows: "Through the application of various activities and the desire for various rituals, sentient beings are tamed and all happiness is accomplished." The conceptualizations of those sentient beings to be tamed are infinite; they range from one, two, three, four, five, and six, up to the countless. In order to tame them and establish them in happiness, the various applications of activity are taught through the gateways of the various body, speech, mind, qualities, and activities. Thus, those such as the monk Vimuktadhvaja, who abide on the general path of the afflictions, are tamed. As it says in the Root Tantra: "The collection of afflictions and conceptualizations, from one up to the countless, for the sake of taming those on the general path, the Lord of the Family displays various forms. Through the distinctions of various rituals, the state of the Great Bliss Vajradhara is attained."

འོ་ན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་པོ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཕྲུལ་པས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་རྣམ་སྤྲུལ་ན། ། མྱུར་དུ་ཤིན་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ཡང་སྐུའི་སྒོ་ནས་འཕྲུལ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཕྲུལ་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཕྲུལ་པ་དང་། གདུལ་བྱའི་སྒོ་ནས་འཕྲུལ་པ་དང་། དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་འཕྲུལ་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་འཕྲུལ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བཅོམ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ལས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཕྲུལ་མཛད། ། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རིགས་དང་ནི། ། ཕྲིན་ལས་མཐུན་དང་མི་མཐུན་ཚོགས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ལའང་སྣ་ཚོགས་སྐུར། ། རྣམ་འཕྲུལ་རང་གི་བྱ་བ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་རྣམ་འཕྲུལ་ཞིང་། ། ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་སྔོན་འབྱུང་གི་དུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཞིང་དོན་མཛད་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་རྗེས་འཇུག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ལེའུ་གཉིས་པ་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་ཅིང་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་རིམ་པས་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྤྱོད་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོར་རབ་འབྲིང་གི་དུས་སུ་ནི། ཉིན་རེའམ་ཡང་ན་ཟླ་རེའམ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་ལོ་རེར་ནི། ། ཇི་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཀྱང་། ། སངས་རྒྱས་བདེ་མཆོག་གར་བྱའོ། ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གསང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བློས་དམིགས་ཏེ།

Now, if one asks what the first characteristic of Great Compassion is: "The Blessed One, that very yoga, Through the emanations of all the buddhas, When manifesting for the sake of all sentient beings, Will swiftly and perfectly accomplish [the goal]." Furthermore, there are emanations by way of the body, emanations by way of wisdom, emanations by way of the family, emanations by way of those to be trained, emanations by way of the concordant, and emanations by way of the discordant. Regarding this, the Root Tantra states: "From the Blessed One, that very yoga, All the buddhas perform emanations: Body, wisdom, family, and The assembly of activities, both concordant and discordant. Even within a single maṇḍala, in various bodies, Through the emanations of their own activities, They manifest for the sake of all sentient beings; Untainted wisdom is suchness." These passages teach the characteristics of manifesting the maṇḍala and performing the benefit of others during the time of the primordial origin. Now, for the sake of those who follow, in order to enter into and accomplish the meaning of that very reality as it appears in the second chapter, one should engage in the maṇḍala of the assembly through the stages of meditating on samādhi. First, during the superior or middling times: "Whether daily, or monthly, Or likewise annually, Having been blessed accordingly, One should perform the dance of the Buddha Cakrasaṃvara." First, as taught in the Arrangement of the Secret Meaning of Vajrasattva, one should focus on all wandering beings with a mind of great compassion.

བདག་དང་གཞན་སྒྲོལ་བར་དམ་བཅས་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྦྱོར་ཞིང་ནུས་མཐུ་བསྐྱེད་དོ། སྒོ་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་གསལ་བར་བྱས་ནས་འཕགས་པ་ལ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྟེན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། དམིགས་པ་གསུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་(རྣམ་,རྣལ་)འབྱོར་ལ་སོགས་པས་དུས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བས་འཕགས་པ་མཆོད་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ནས་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། གཡོན་ཕྱོགས་གནས་ལས་ཚུལ་བཞིན་དུ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར། ། གར་མཁན་ཚུལ་འདྲ་སྒྱུ་མའི་རྒྱ། ། དེ་ཡང་འཇའ་ཚོན་བཞིན་དུ་གསལ། ། འདོད་ཆགས་ཡེ་ཤེས་གསལ་བའི་ཕྱིར། ། འབར་བ་སྣ་ཚོགས་འཁྲིགས་པའི་འོད། ། ཐིམ་པས་རྒྱལ་མོར་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཡིས། ། བདེ་མཆོག་སྒྱུ་མའི་བརྡས་མཚོན་ཏེ། ། པདྨོ་རིན་ཆེན་ལྡན་བྱས་ནས། ། དབྱིངས་ཀྱི་བདེ་ཆེན་བྱུང་བ་ན། ། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་འོད། ། ཇི་བཞིན་མཁའ་ལ་གསལ་བ་དག། དྲི་མེད་ཉི་མའི་འོད་པས་འཚེར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ཀུན་དུ་དག། ཁམས་གསུམ་རབ་ཏུ་འདས་ནས་ཀྱང་། ། མ་ལུས་ཉེ་བར་ཁྱབ་བྱས་ནས། ། འདོད་པར་བྱ་བ་རབ་ཏུ་མཉེས། ། འོད་འདུས་ཐོག་མའི་གཟུགས་ལ་གཟུང་། ། དེ་དག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ནན་ཏན་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཚོགས་བསགས་པའི་རྟེན་ནི།

Having pledged to liberate both oneself and others, one applies the body, speech, and mind to generate power. Having blessed and clarified the three doors, one should bless the consort of the mudrā through the superior, middling, and inferior durations of time, by means of the yoga that follows the samādhis of the accumulation of merit for the Noble Ones, the accumulation of merit for sentient beings, the protection wheel, the samādhi of the ground, the samādhi of the support, the samādhi of the application, and the samādhi of the three focal points. Through non-dual bliss, one should make offerings to the Noble Ones, act for the benefit of sentient beings, and seize the wisdom of bliss. Regarding this, the Sevenfold Conceptualization states: "From the position on the left, in the proper manner, Apply it just as desired. Like the manner of a dancer, the mudrā of illusion Is as clear as a rainbow. To clarify the wisdom of passion, There is the light of various blazing clusters. Having dissolved and blessed her as the Queen, By means of the great samaya of wisdom, Symbolized by the illusion of Cakrasaṃvara, And having made the lotus possess the jewel, When the great bliss of the expanse arises, The light of that self-knowing wisdom Is as clear as the sky just as it is. It shines more brightly than the light of the stainless sun. That bodhicitta is utterly pure; Even having transcended the three realms, It thoroughly pervades everything without exception, And is intensely pleased by what is desired. Gathering the light, seize the original form. Through those great siddhis, One should apply oneself as desired." In that regard, the support for the accumulation of merit is:

ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་དང་། ། དེ་བཞིན་སྲོག་དང་རྩ་ལས་བྱུང་། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་ཆ་ལུགས་སུ། ། སྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བྱ། ། དང་པོ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཇུག་པ་པོ་དག་གིས་དམིགས་པའི་དོན་གསལ་ཞིང་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གསེར་དངུལ་ཟངས་ལྕགས་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁམས་ལས་བྱས་པའམ། སྲོག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་རྭ་དང་བ་སོ་དང་རུས་པ་ལས་བྱས་པའམ། རྩི་ཤིང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའམ། རང་གི་ལྷའི་ཆ་ལུགས་དང་མཐུན་པའི་སྐུ་དང་། ཕྱག་མཚན་དང་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བྱ་ཞེས་པའོ། ། ཡང་ཟབ་མོའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས། རླུང་རྣམ་པ་གསུམ་དང་འཁོར་ལོ་བཞི་དང་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྣང་བ་དག་ནི་ཁམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡི་གེ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་འཕྲོ་འདུ་དང་། དགའ་བ་བཞིའི་འཕྲོ་འདུ་དང་། དབང་པོ་ཡུལ་གྱི་འཕྲོ་འདུ་དག་ནི་སྲོག་རྩ་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་གི་ལྷའི་ཆ་ལུགས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས། དཀྱིལ་འཁོར་གང་དང་གང་བསྟེན་པ། ། སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོད་པ་ཡིས། ། སློབ་མའི་ཚོགས་ཀུན་དེ་དང་དེར། ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་དེ་སྒྲུབ་པོ། ། རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བར་དབང་དང་དམ་ཚིག་ཐོབ་པའི་ལྷ་དེ་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷ་སྟེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གསལ་བར་གནས་ཤིང་།

All the natures of the elements, and likewise those arising from the vital winds and the channels, should be thoroughly established as the mudrās of accomplishment in the form of one’s own deity. First, for the sake of clarifying and accomplishing the object of focus for those entering the maṇḍala of meditative concentration through the gateway of the vast and the extraordinary, one should thoroughly establish the mudrās of accomplishment—such as the body, hand symbols, and crown ornaments—in accordance with the attire of one’s own deity. These may be made from precious elements such as gold, silver, copper, or iron; or from the materials of living beings such as horn, ivory, or bone; or from the materials of plants and trees. Furthermore, in terms of the profound, through the gateway of the three aspects of the non-duality of method and insight, the appearances of the three winds, the four wheels, and the six faculties are the essence of the elements. Within that, the radiation and absorption of the three syllables, the radiation and absorption of the four joys, and the radiation and absorption of the faculties and their objects arise from the vital winds and the channels. Thus, one should thoroughly establish the mudrā of accomplishment in the form of one’s own deity, the non-duality of method and insight. Regarding the manner of entering that very state: Whichever maṇḍala one relies upon, Through the offering of various mudrās, Having made offerings to all the assemblies of disciples in each respective place, one accomplishes that. Whichever deity of the maṇḍalas of the six families one has received empowerment and samaya for is the adhidevatā (supreme deity). One should abide clearly in the meditative concentration of that deity’s maṇḍala.

སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་འཕྲུལ་པའི་མཆོད་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་ཚོགས་བསགས་ཤིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏེ། དེས་ནི་ལེའུ་དྲུག་པ་དང་གསུམ་པའི་དོན་ཡང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ། རང་གི་ཏིང་འཛིན་གསལ་བ་ཡིས། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་ཏེ། དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ལས་ཀྱིས་ནི། ། བདེ་ཆེན་མཚན་མ་མེད་པའི་སྐུ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་ལས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མཐུན་པར་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྤྲུལ་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་ཡང་རྟོག་ཀུན་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཕྲུལ་བ། ། ཅི་རིགས་པ་ནི་སྤྲུལ་བྱས་པའི། ། གཏམ་དག་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་དང་། རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དང་འདི་ལས་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་དང་། ཡང་ཁྱད་པར་དུ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་དང་། དེ་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་དང་། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་དང་། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉི་ཤུ་དང་། རྒྱ་ཆེར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་བྱུང་ཚུལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ་དང་བཅས་པར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏེ། འདིར་ནི་བསྡུས་པ་ཙམ་ཞིག་གིས་ལོ་རྒྱུས་བཤད་པར་བྱའོ། །

One should worship and accomplish the maṇḍala with the various collections of offerings emanated from the diverse mudrās. This teaches how to accumulate the collections and accomplish the practice by means of clarifying the maṇḍala of meditative absorption (samādhi). Thus, the meaning of the sixth and third chapters is also connected. Furthermore, the seventh chapter of the Vikalpa states: "By means of the clarity of one's own meditative absorption, One accumulates the collections of merit and wisdom; Through the activity of accomplishing that very reality, The body of great bliss, free from signs, is attained." This demonstrates the manner in which the maṇḍala of the glorious Vajrasattva itself emanates extensively in accordance with its own maṇḍala. Beyond that, it says: "I shall thoroughly explain the accounts Of all the emanations of all the Buddhas, Emanated in whatever ways are appropriate." This is elaborated from all the maṇḍala wheels and all the Yoginī Tantras. It abides as the universal nature of all, and specifically as the nature of the six great maṇḍalas of the families. Even more specifically, the root tantra extensively teaches the sequence for accomplishing the origin of the single maṇḍala that condenses one's own family, the four root maṇḍalas, the ten transformed maṇḍalas, the twenty maṇḍalas taught in successive order, and the thirty-six extensively emanated maṇḍalas. Here, I shall provide a brief historical account.

དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡང་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་དབུགས་དབྱུང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེས་ན། སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ན། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱིའི་ལམ་ལ་གནས་པ་དག། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་འདུལ་བར་མཛད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། ། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྟག་པ་དམ་པ་བརྟན་པ་སྟེ། ། རྟག་ཏུ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་བཞིན། ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འདའ་བར་དཀའ། ། སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་འདི་ཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་ཤིང་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བཞུགས་ཏེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་འགགས་པར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྟག་པ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་སུ་གནས་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུ་ནི་གཉིས་མེད་མཉམ་པའི་རྣམ་པར་རྟག་པར་གནས་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟག་པར་གནས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ནི་གསལ་བ་རྩེ་གཅིག་པ་དང་བཅས་པས་རྟག་པར་གནས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་རྟག་པར་གནས་པ་དང་།

Thus, the appearance of various maṇḍalas is the miraculous manifestation of the six buddhas, and that itself is the appearance of Vajrasattva; that is the defining characteristic of the consolation of the six buddhas. Therefore: The being who is the essence of all buddhas, Vajrasattva, the supreme bliss, In the joy of the supreme secret, Abides eternally as the identity of all. Regarding those who abide on the general path of the afflictions through the gateway of great passion, the defining characteristic of how the Great Vajradhara himself tames them is called "Vajrasattva," who possesses the form of the six buddhas. Their nature is as follows: This is the Blessed One of yoga, The supreme, eternal, and stable one; Always just as he is now, His essence is difficult to transcend. This very buddha, the spontaneous presence of the six kāyas, is the Blessed One characterized by Mahāyoga. He abides eternally by his own nature for the sake of beings. The kāya of great bliss abides naturally without cessation in the expanse of great, eternal bliss. The non-dual kāya abides eternally in the manner of non-dual equality. The svabhāvikakāya abides eternally by way of pervading all. The jñānakāya abides eternally with one-pointed clarity. The saṃbhogakāya abides eternally by way of being the support adorned with all qualities.

སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་རྟག་པར་གནས་པའོ། ། དེས་ན་རྟག་པ་དམ་པ་བརྟན་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་དྲུག་གི་རྣམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པས་ན་དམ་པ་བརྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བཞུགས་པས་ན་རྟག་ཏུ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པས་འདའ་བར་དཀའ་བའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྲུབ་རྟག་པ་ཡིས། ། རང་བཞིན་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཏེ། ། དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད་པར་བཞུགས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱའི་དོན་མཛད་པའི་ཚུལ་ནི། ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་འདོད་རྣམས་ལ། ། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་སོགས། ། འདུལ་བའི་ཕྱིར་ནི་བྱས་པ་ཡིན། ། གང་ཟག་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཡང་རྒྱས་པ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྷ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་མི་འདྲ་བ་དང་། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་མི་འདྲ་བ་དང་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་མི་འདྲ་བའི་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐུས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འདུལ་གྱུར་པ། ། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་ལ། ། འདུལ་བའི་ཐབས་ནི་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་བརྟན་གཡོ་ཀུན། །

The nirmāṇakāya abides eternally by way of arising in an uninterrupted stream. Therefore, it is the supreme, stable permanence. Because it abides in the manner of the six kāyas, it is the supreme stability. Because it dwells in non-abiding nirvāṇa, it abides as an unchanging essence just as it is now, and is thus difficult to transcend. As it is said in the Root Tantra: "The Great Yoga, the Blessed One, Abides in the nature of the essence Through the six kāyas, spontaneously present and eternal, Remaining without change throughout the three times." Regarding the manner in which he acts for the benefit of those to be trained through various skillful means: "For those who desire various rituals, Through various applications of activity, The Buddha, Vajradhara, and the rest Were manifested for the sake of training." In order to benefit those who delight in concise summaries as well as those who delight in extensive detail, various applications of activity have been taught through diverse rituals, such as different stages of deity meditation, different mantras and mudrās, different stages of accomplishment, and different stages of enlightened activity. These were performed by the bodies of the Buddha, Vajradhara, and so forth, for the sake of training beings conventionally. As it is said in the Sevenfold Contemplation: "In whatever way beings are to be trained, In that very way, through various means of training, He applies himself to the welfare of sentient beings." Now, to demonstrate the benefits: "The Buddha and all else, both stable and moving..."

ཀུན་གྱི་དངོས་པོར་འདི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་འདི་དག་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཞན་དག་ནི་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་དབུགས་དབྱུང་བའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་དང་། བློ་ཆུང་ཞིང་ཤེས་རབ་ཞན་པའི་སྐྱེ་འགྲོ་མཐའ་དག་དང་བསྐལ་པ་གཟུང་དཀའ་བའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་སྟོབས་མཆོག་སེང་གེའི་བསྟན་པ་ལ། དགེ་སློང་བཟོད་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། དེས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྤྱོད་པའི་དབང་གིས་དྲག་པོ་མུན་པའི་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཆུང་མ་ཉི་ཤུའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་བྱུང་ངོ་། ། དེ་དག་གདུལ་བའི་དོན་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ལས་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྣང་ཞིང་དབུགས་འབྱིན་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ནི། འདས་པའི་དུས་ན་སྔོན་བྱུང་བ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྟག་པ་ཡིས། ། གདུལ་བྱ་དང་འདུལ་བྱེད་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་གསུངས་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ནི་བསྐལ་པ་གཟུང་དཀའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་སྟོབས་མཆོག་སེང་གེའི་བསྟན་པ་ལ། དྲག་པོའི་མུན་པའི་ཚོགས་ཅན་བྱུང་བའི་གཉེན་པོར་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་དུ་བྱུང་ཞེས་པའོ། ། རྒྱུ་གང་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཆེན་པོར་རྟག་པའི་ལྟ་བ་འཛིན་པས་འཁོར་བ་དག་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྟག་པའི་སྒོ་ནས་དོན་མཛད་དོ། །

"It becomes the entity of all," and so forth, is taught. These entities of the outer vessel and inner contents are the nature of the maṇḍala of the support and the supported; they are the nature of the Great Vajradhara. The rest is not explained here as it is easy to understand. This is the explanation of the consolation by the glorious Vajrasattva. Now, regarding being free from the extreme of attachment: there were those who had entered the path of a one-sided nirvāṇa, as well as all beings of small intellect and weak insight. In an era difficult to grasp, during the teaching of the Buddha Balavatsiṃha, a monk named Kṣāntimat appeared. Due to his practice of the true meaning in a perverted way, there arose the one known as the Fierce Mass of Darkness, together with a retinue of twenty wives. For the sake of subduing them, the glorious Vajrasattva himself manifested the maṇḍala wheel of the Buddha Vairocana and granted them consolation. As for the time when this occurred, it was said: "In the past, in a former time, by the Great Being, the Permanent One." This was spoken for the benefit of both the disciples and the subduer. "In the past" refers to the era difficult to grasp, during the teaching of the Buddha Balavatsiṃha; it means that the maṇḍala of the Buddha Vairocana appeared previously as the antidote to the emergence of the Fierce Mass of Darkness. If one asks from what cause it arose: by holding the view of the Great Being as permanent, he acts for the benefit of those in saṃsāra through the permanence of body, speech, and mind.

དེ་ལས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལ། ། འགྲོ་བའི་ཚུལ་དུ་སྔོན་བྱུང་བ། ། རྐྱེན་གང་གིས་བྱུང་ཞེ་ན། དོན་ལོག་པར་སྤྱོད་པ་དང་། ལོག་པར་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཚུལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ལ་གནས་པའི་འགྲོ་བའི་ཚུལ་དང་། དེ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོའི་ཚུལ་ལོ། ། ཡང་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེད་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྩོན། ། འགོག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བས། ། འགགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདས། ། བསྐལ་པ་གཟུང་དཀའི་ཚེ་ན་སེམས་ཅན་སྙིང་སྟོབས་ཆུང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཞན་པ་དང་། དབང་པོ་དམན་པ་དག་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྨིན་ནས་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་རང་གི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་བརྩོན་པ་དང་། ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་འགོག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བས་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་འགགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྷག་བཅས་དང་ལྷག་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འཁོར་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འདོད་པའོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་ནི། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྦྱང་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པ་ཀུན་དུ་བསྐྱེད། ། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་འདོད་པའི་ལྟ་བ་དམན་པ་དེ་དག་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་དོན་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ལས།

In order to demonstrate the general characteristics of that, [it is said]: "In the scriptures of the Tathāgata, there occurred in the manner of beings. By what conditions did they arise? Through the two doors of practicing erroneously and conceptualizing erroneously. The manner consists of the manner of beings abiding on the general and specific paths of the afflictions, and the manner of the remedies that overcome them." Furthermore, as for the nature of the very object that generates compassion: "At that time, all sentient beings / Strived in the extreme of emptiness. / By applying themselves to the nature of phenomena of cessation, / They ceased and passed completely into nirvāṇa." During the eon difficult to grasp, sentient beings of little fortitude, weak insight, and inferior faculties, having ripened in a single direction through the power of karma, sought to accomplish their own welfare by means of a one-sided nirvāṇa of peace. Thus, by striving in the view of extreme emptiness through the door of the cause, and by applying themselves to the nature of phenomena of cessation through the door of the path, they ceased and passed completely into nirvāṇa through the door of the result. Having abandoned all things of saṃsāra in the manner of the nirvāṇa with and without remainder, they desired to attain the fruit of an arhat. Regarding the manner in which great compassion arose for them: "That very yoga is the Blessed One, / Vajrasattva, the Tathāgata. / In order to completely purify all beings, / He generated all the emanations of the Buddha." For the sake of purifying those with inferior views who desire liberation from saṃsāra, from the miraculous display of the body of the glorious Vajrasattva himself...

ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་དང་། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་དང་། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉི་ཤུ་དང་། རྒྱ་ཆེར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་དང་། བཀོད་པའི་རྒྱན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་དེ་སྤྱིའི་གྲངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བདུན་བརྒྱ་བཅུ་གསུམ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀྱིལ་འཁོར་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་རྣམས་ལ་ནི་མཚུངས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། རྟ་མཆོག་རོལ་པ་ལ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱ་སུམ་ཅུར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་གི་གྲངས་དང་དབྱེ་བ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པ་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལེའུ་བདུན་པ་དང་། བརྒྱད་པ་དང་། དགུ་པ་དང་། བཅུ་པ་དང་། བཅུ་གཅིག་པ་དང་། བཅུ་གཉིས་པ་དང་། དྲུག་པ་ལས་བསྟན་ཏེ། འདིར་ནི་ཅུང་ཞིག་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཡིན་པས་དེ་དག་སྤྲོ་བར་མི་བྱའོ། ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པ་ཀུན་དུ་བསྐྱེད། ། ཅེས་བཤད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དེ་དག་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་གི་གཉེན་པོར་བྱུང་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་འགགས་པའི་གཉེན་པོར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྟན་ཏེ། སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་མི་དམིགས་ཏེ། །

The nature of the wisdom of the dharmadhātu is the maṇḍala of the Blessed One, the glorious Vairocana, which comprises one condensed maṇḍala, three root maṇḍalas, ten transformed maṇḍalas, twenty maṇḍalas taught in sequence, thirty-six extensively emanated maṇḍalas, and fifty-eight maṇḍalas of ornamental arrays. In total, there are seven hundred and thirteen maṇḍalas. Among these, there are seventy-one maṇḍalas of Vajrasattva. For Vairocana, Heruka, Padmanarteśvara, and Vajrasūrya, one should know there are one hundred and twenty-eight maṇḍalas each; for Hayagrīva, one should know there are one hundred and thirty maṇḍalas. The extensive explanation of their numbers and classifications is taught in the seventh, eighth, ninth, tenth, eleventh, twelfth, and sixth chapters of the Root Tantra; since this is a condensed tantra, those details shall not be elaborated here. Thus it is said: "The emanations of the Buddha are generated everywhere." Regarding those extensively taught maṇḍalas, if one asks which maṇḍala of the Buddha Vairocana serves as the antidote for what, it is the antidote for the cessation of suchness. In what manner is that? It is the accomplishment of a one-sided nirvāṇa of peace. To purify those, the meaning of suchness is taught: "It is neither empty nor non-empty; it is not even perceived as the middle."

མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ཉི་ཚེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་བསྒྲུབས་པའི་སྟོང་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་གང་ཟག་གིས་སྟོང་ཞིང་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པས་བརྟགས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་མཐའ་ཆད་པས་བསྒྲུབས་པའི་རང་གི་ལྟ་བས་རྣམ་པར་དབེན་པའི་ཆད་ལྟ་དང་། རང་རྒྱལ་བས་བསྒྲུབས་པའི་མ་རིག་པ་བཀག་ནས་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དག་ནི་དོན་བཞིན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུན་མོང་གི་མངོན་སུམ་པ་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་མངོན་སུམ་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཆད་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་བཀག་པས་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པར་གནས་པ་ཞིག་གམ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྟོག་པའི་ལྟ་བ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པས་གཉིས་སུ་བརྟགས་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཡོད་པར་བདེན་པས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རྟོག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་མི་སྟོང་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་པའོ། ། འོ་ན་མཐའ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ལྟ་བས་དབུ་མའི་དོན་བསྒྲུབས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ལ་སྤྱོད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཟག་པ་མེད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཀུན་གྱིས་ནི་རང་གི་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་བསྒྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་ཡན་ལག་དེ་དག་ནི་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བའོ། །

The emptiness established by the limited views imputed by the non-Buddhists and so forth; the one-sided extreme of abiding in a peace empty of the person as imputed by the Śrāvakas; the nihilistic view of being devoid of one's own views established by the Sautrāntikas through the severance of the extremes of cause and effect; and the assertion of emptiness as the essence of selflessness in one portion of the sphere of phenomena (dharmadhātu) by the Pratyekabuddhas after negating ignorance—these do not abide according to the actual state of reality. This is because they contradict both the common direct perception appearing as the objects of the six sense faculties and the specific direct perception of clear experience. If one asks: "Well then, by negating views such as the nihilistic view of emptiness, does it abide as a permanent, eternal state?" That itself is the conceptual view of ordinary beings, which functions by imputing duality through the aspects of subject and object. Therefore, the essence of the spontaneously present six kāyas is not empty of being truly existent, nor is it non-empty in the sense of being a conceptual extreme. If one asks: "Well then, having established the meaning of the Middle Way through a view free from the two extremes, does one practice the path and result of a Bodhisattva?" That too, for the purpose of the activity arising from the uncontaminated accumulation of merit, is that which clarifies one's own suchness to all. Those branches of accumulating the collection of merit arising from the performance of physical and verbal conduct serve as the companions produced by others.

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དེ་ནི་ཡང་རང་གི་རང་བཞིན་གསལ་བར་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་མཐོང་བ་ཞིག་ན། འདིར་ནི་དེ་མཐོང་བའི་ཐབས་མེད་དེ། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་དག་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བར་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ནི་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ལ་རག་ལས་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་མེད་པར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་མཚོན་པར་མི་ནུས་སོ། ། དེ་ཡང་བླ་མ་དམ་པའི་གདམས་ངག་གིས་མཚོན་ཞིང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་གང་ཞིག་མཐའ་ལ་ལྟོས་ནས། དབུས་གྲུབ་པ་ལས་མཐའ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དབུས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བས་ཁྱབ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། དབུ་མར་ཡང་ནི་མི་དམིགས་སོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་སྦྱོར་བ། ། ཐབས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་རྣམས། ། དེ་བས་དེ་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་ཐབས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་གསལ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་པའི་དོན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་སྦྱོར་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་ཐབས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་སྐུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམ་པར་སྟོན་པའོ། །

If that accumulation of wisdom is seen by way of clearly revealing its own nature, there is no means of seeing it here [through logic]. The reasonings such as the refutation of arising from the four extremes and the lack of being one or many are evaluated through the gate of inference; this is because they are the cognition of mental investigation. Why is that? Because it depends upon the eight examples of the illusion of direct perception. By that alone, one cannot represent the body of great bliss, as there is no object to be experienced. Furthermore, it is indicated by the instructions of the sublime guru and is clearly experienced and gained confidence in through its own characteristics, by relying on method, by relying on insight, and through the gate of Mahāmudrā and so forth. Moreover, since the center is established in dependence upon the extremes, and the extremes are not established, the center is also not established. Because everything abides pervaded by the non-dual bliss of the appearance of the great self-arisen wisdom, it is not observed even as a middle. To clearly demonstrate that very point: The application of the Perfection of Insight, Those whose nature is compassion through method— Therefore, that very reality is the method of compassion, And is clarified as the Perfection of Insight. All phenomena are applied to the perfection [of the goal] through the gate of the three seals, in the sense of how they are awakened. From the non-duality with the body of great bliss, the emanation body of the maṇḍala of method, which is the nature of great compassion, is displayed.

དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཅན་ཏེ། སྐུ་གསུམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གསལ་བའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ལྟ་དམན་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་དང་། ། བརྟག་པའི་རི་བོ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། ། ཆོས་ཀུན་དབུ་མ་ཙམ་སྒོ་ནས། ། དེ་འཇུག་དོན་ཕྱིན་བསྟན་པར་མཛད། ། དྲང་བའི་ལམ་ལ་སྤྱོད་བྱས་པས། ། ངེས་པའི་འབྲས་བུ་རྙེད་མི་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་ལ་སྦྱོར་བའི་མཐུས། ། ལྷུན་གྲུབ་སྣང་གསལ་རང་བཞིན་མེད། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དོན་ལས། ། ཐུགས་རྗེ་ཐབས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ། ། ཞེས་སོ། ། འོ་ན་དོན་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་མི་མཛད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོམ་པའི་རིམ་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་བཤད་པའི་བྱེ་བྲག་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པ་ཅི་ལས་དགོངས་ཤེ་ན། འཇུག་པ་པོའི་གང་ཟག་དབང་པོ་དང་ཁམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བཟློག་སྟེ། རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་མི་རྟོག་པའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་ཡོངས་བརྟགས་ལ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལ་མོས་པས། ། ཐམས་ཅད་རྟོག་པས་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་ཡང་ཚིག་དང་པོས་ནི་རང་བཞིན་བསྟན་ཏོ། ། ཚིག་གཉིས་པས་ནི་དགོས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། གསུམ་པས་ནི་ལམ་ལ་གཞུག་པར་བསྟན་ཏོ། ། བཞི་པས་ནི་གཉེན་པོའི་ངེས་ཚིག་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་ཞེ་ན། རྟོག་པ་ཞེས་པའི་ངེས་ཚིག་ཏུ་སྦྱར་རོ། ། དེའི་དོན་ནི་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས་བསྟན་ཏེ་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །

Therefore, that very reality is the meaning of non-duality, consisting of the perfection of wisdom together with the maṇḍala of the methods of great compassion; it is manifest in the manner of the non-dual three kāyas. Furthermore, the Root Tantra states: "In order to destroy the mountain of conceptualization and the emptiness of those with inferior views, He taught the entry into that meaning by way of the mere Middle Way of all phenomena. By practicing the provisional path, the definitive fruit will not be found. Through the power of application to the three mudrās, The spontaneously present, luminous nature is without self-existence. From the meaning of the perfection of wisdom, The maṇḍala of the methods of compassion is clarified." If one asks: "Why then does he not teach that very reality directly, but instead teach the stages of meditating on maṇḍalas and various distinctions of diverse explanations?" It is because he turns practitioners—who possess various faculties and dispositions—away from ordinary conceptualization and teaches the non-conceptual meaning by way of conceptualization. As it is said: "In phenomena that are without conceptualization, One thoroughly conceptualizes for the sake of sentient beings; Through devotion to the non-conceptual, Everything is to be conceptualized by means of conceptualization." The first line teaches the nature. The second line teaches the characteristic of the purpose. The third teaches the entry into the path. The fourth teaches the etymology of the antidote. If one asks why these are taught, they are applied to the etymology of "conceptualization." The meaning of that is taught in the Seventh [Chapter] on Conceptualization and has already been explained above.

ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟོད་པའི་གླུ་གསུངས་པ་ལས་དང་པོར་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་ནི། བྲག་ཅ་ཡི་ནི་སྒྲ་འདྲ་བ། ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་དེ་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཡོན་ཏན་ཡང་དག་རྒྱས་པ་གླུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ལྷ་རྣམས་ལ། ། ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་བྲག་ཅའི་རྣམ་པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་མཐར་སྟོང་པ་གཟུང་ཞིང་འཛིན་པ་མེད་པས། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་ཚིག་གསུམ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཏུ་དེ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གླུ་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་འདི་ལྟར་དམིགས་པ་ཆེན་པོ་དང་། ལྟ་བ་ཆེན་པོ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་དང་། འབྲས་བུ་ཆེན་པོས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་དོན་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེས་ནི་སྒྲའི་མཚན་ཉིད་དང་། དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། དེས་གང་ཞིག་ལ་བསྟོད་ཅེ་ན། དུས་གསུམ་པ་ཡི་དམ་ཚིག་གསུམ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྟོད། ། མི་འདའ་བའི་དོན་གྱིས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ། དུས་གསུམ་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་རྟག་པར་བཞུགས་པའི་སྐུ་གསུམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་དོན་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་ཐུགས་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། མཉམ་མེད་མི་གཡོ་མཉམ་ཉིད་མཆོག་གི་ཆོས་ཉིད་ཅན། །

Now, in order to please the deities in all maṇḍalas, the songs of praise are spoken. First, regarding the description of qualities: "Like the sound of an echo, It becomes the words of Dharma; From that, the song of the Great Vehicle Perfectly expands the qualities." To the deities of the maṇḍala, through the gateway of their own qualities, these verses are like the nature of an echo: the sound is ultimately empty, free from subject and object. Thus, they become the words that teach the suchness of phenomena and the three samayas. From that very source, this song of the Great Vehicle, which illustrates suchness, perfectly expands all authentic qualities. It expresses the meaning that is distinguished from others by the great object, the great view, the great wisdom, the great accomplishment, the great activity, and the great result. This teaches the definition of the sound and the definition of the meaning. If one asks, "To whom is this praise directed?" "I praise all the Tathāgatas, The three samayas of the three times." Because they do not transcend [the ultimate], they are the samayas. This is praise for all the Tathāgatas, the Buddhas who are the identity of the three bodies, who abide eternally and unchangingly throughout the three times. Regarding that, first, from the wisdom of the dharmadhātu of the Tathāgata family, which arises from the maṇḍala of the body, although one does not waver from the equality of the ultimate meaning, compassion is shown without interruption. Therefore: "Peerless, immovable, possessing the supreme dharmatā of equality..."

ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་མཛད། ། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་མཛད་པ། ། དྲི་མེད་མི་གཡོ་མཉམ་མེད་དམ་པའི་མཆོག་ཆོས་ཅན། ། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་རྟེན་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ། གསལ་བའི་སྒོ་ནས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་གཉིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ལ་ནི་མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་གིས་ཀྱང་གཡོ་བར་མི་ནུས་པས་མཉམ་མེད་མི་གཡོ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱེད་དང་། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པས་བརྒྱན་པ་ལ་ནི་མཉམ་ཉིད་མཆོག་གི་ཆོས་ཉིད་ཅན་ཞེས་སོ། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་ལྡན་པ་དང་མཚན་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེལ་བར་མཛད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བ་ལ་སྦྱིན་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྐུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་ནི་དྲི་མེད་མི་གཡོ་མཉམ་མེད་དམ་པའི་ཆོས་མཆོག་ཅན་ནོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཆོད་པའི་དཔེ་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཆ་ལའང་ཚད་མེད་དེ། དཔེ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་ཡང་བསྐྲུན་དུ་ཡོད་པ་མིན། །

The embodiment of compassion, who acts to dispel the suffering of wandering beings; who bestows all accomplishments and infinite qualities; who possesses the supreme, sublime Dharma, stainless, immovable, and peerless. All phenomena appearing in this way are the body of the equality of the ultimate nature of phenomena (dharmatā), serving as the basis and support from which all qualities arise. From the perspective of its very nature, it is called the svabhāvikakāya (nature body); from the perspective of its clarity, it is called the jñānakāya (wisdom body); and from the perspective of the non-duality of these two, it is the dharmakāya. Because it cannot be moved by any conceptualization of signs, it is called "peerless and immovable." The saṃbhogakāya (enjoyment body) appearing in this way, adorned with the major and minor marks, the powers, and the fearlessnesses, is described as "possessing the supreme Dharma of equality." The nirmāṇakāya (emanation body), appearing in forms both endowed with the major and minor marks and those not so endowed, acts as the embodiment of great compassion to dispel all the various sufferings of wandering beings through manifold means, and bestows all the accomplishments of infinite qualities upon them. Thus, these six bodies possess the supreme, sublime Dharma, stainless, immovable, and peerless. Now, in order to demonstrate through the gateway of the hearts of all the tathāgatas—the nature of which is the mirror-like wisdom (ādarśajñāna) of the maṇḍala of the Vajra family—that they are beyond the reach of any example of offering: even the most subtle fraction of their qualities is immeasurable; no example, not even the sky, can be compared to them.

དངོས་གྲུབ་མཐའ་ཡས་མཉམ་མེད་དཔེ་དང་བྲལ་བ་རྣམས། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་རྣམས་ངེས་པར་སྩོལ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་རྟོགས་པར་དཀའ་བས་ན་ཚད་གཟུང་དུ་མེད་དེ། དཔེ་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བསྐྲུན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། དངོས་གྲུབ་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་གང་ཡང་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པ་མེད་པའི་དཔེ་དང་བྲལ་བ་དེ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་མི་སླུ་བར་སྦྱིན་པར་མཛད་དོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྣང་བས་སྨོན་ལམ་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་ནི། རྟག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེའི་ཤུགས་ལས་བྱུང་། ། སྨོན་ལམ་གྲུབ་པ་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན། ། འགྲོ་བའི་དོན་སྒྲུབ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པ་མཐའ་ཡས་པ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་སྣང་། ། བསྐལ་པ་མང་པོར་དཀའ་བ་སྤྱད་ནས་སྒྲིབ་པའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བསལ་ཞིང་། ཚོགས་གཉིས་བསགས་པའི་མཐུས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དང་། ལམ་སྦྱང་བའི་དུས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་དམིགས་ཏེ་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཏབ་པའི་མཐུས་དེ་དང་མཐུན་པའི་མཛད་པ་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་སྣང་སྟེ་ཕྲིན་ལས་མཐའ་ཡས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་ཏེ། ཡོན་ཏན་གྱི་ངོ་བོར་སྦྱོར་བས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་སྣང་བའོ། །

The infinite, peerless, and incomparable siddhis—certainly bestow these supreme siddhis upon the realms of sentient beings! The aspects of the Sugata’s qualities are the nature of the six types of wisdom. Because they are extremely subtle and difficult to realize, they are immeasurable; even the analogy of being pervaded by the expanse of space cannot fully represent them. Thus, they are the source from which infinite siddhis arise. From such a dharma that is peerless, without equal, and beyond all analogy, the supreme siddhis—the bodies and wisdoms of the Sugatas—are unfailingly bestowed for the sake of sentient beings. Through the manifestation of the maṇḍala of qualities, which is the nature of the wisdom of equality of the Jewel Family, the appearance [of the Buddha] occurs by way of aspiration and great compassion: Arising from the force of ever-stainless compassion, Possessing the unceasing nature of fulfilled aspirations, Exerting infinite diligence to accomplish the welfare of beings, The Great Compassion itself is eternally manifest. Having practiced austerities for many eons, all collections of obscurations were cleared away. By the power of having accumulated the two collections, one came to possess great compassion. Furthermore, by the power of having made vast aspirations while focusing on the realms of sentient beings during the time of training on the path, activities corresponding to those aspirations appear within the continuums of those to be trained. Thus, through infinite enlightened activities, one exerts oneself in accomplishing the welfare of beings. By being joined with the essence of these qualities, the nature of Great Compassion is eternally manifest.

ཡང་པདྨའི་རིགས་སོ་སོ་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དོན་དམ་པའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་མཚོན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མེད་ཚད་དང་བྲལ་བ་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ་ཡི། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་དམ་པ་བརྙེས་གྱུར་ཀྱང་། ། ཁམས་གསུམ་རྣམས་ལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྩོལ་མཛད་པ་ཡི། ། ཐུགས་རྗེའི་སྤྱོད་པ་མི་གཡོ་འགག་པར་ཡོད་མི་འགྱུར། ། ལམ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ནུས་པའི་མཐུས་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བརྙེས་ཏེ། རང་གི་མཛད་པ་མཐར་ཕྱིན་ཏེ་བཞུགས་ཀྱང་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དྲི་མ་མེད་པས་གཟིགས་ཏེ་དོན་མཛད་པའོ། ། ཡང་ལས་ཀྱི་རིགས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དངོས་གྲུབ་མྱུར་བར་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར། ཨེ་མ་ཧོ་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཆོས་ཉིད་མཆོག་དང་ལྡན། ། མཆོག་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་གོ་འཕང་མཆོག་བརྙེས་པས། ། ཁམས་གསུམ་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྩོལ་མཛད། ། མགོན་པོ་དུས་གསུམ་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་རབ་མཁྱེན་པ། ། དམ་ཚིག་དོན་གསུམ་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལམ་གྱི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞིང་བརྙེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཆོས་ཉིད་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། འབྲས་བུའི་མཛད་པ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པར་དེ་ཉིད་ལས་སྣང་བར་བསྟན་ཏེ།

Furthermore, in order to symbolize the supreme ultimate siddhi through the maṇḍala of speech, which is the nature of the discerning wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna) of the Lotus family: "Though you have attained the sublime state of the Sugatas, Which is immeasurable, boundless, and perfectly complete, Your compassionate activity, which bestows supreme siddhi upon the three realms, Remains unwavering and shall never cease." By the power of having entered the supreme path, one attains the supreme fruit. Although one remains with one's own activities brought to completion, one gazes with stainless great compassion for the sake of beings and acts for their benefit. Furthermore, in order to demonstrate the swift attainment of siddhi and so forth through the maṇḍala of activity, which is the nature of the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna) of the Karma family: "Emaho! Possessing the supreme nature of phenomena (dharmatā) that is exceedingly excellent, Having attained the supreme state among all givers of boons, You constantly bestow supreme siddhi upon the three realms. Protector, who perfectly knows the three times without obscuration, Grant me the supreme siddhi of the three samayas and the three goals." Within the path that has become supreme liberation, it is through this very gateway that the supreme fruit is joined with and attained in a single lifetime. Therefore, it is wondrous, in the sense that it possesses the supreme nature of phenomena that is exceedingly excellent. Thus, the activities of the fruit, together with their qualities, are shown to appear from that very source.

ཁམས་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་སྩོལ་བས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང་། དུས་རྣམ་པ་གསུམ་དག་ཏུ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཏེ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པས་དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་དངོས་གྲུབ་བདག་ལ་སྩོལ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཡང་དག་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིས་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ལན་ཅིག་ཙམ་བརྗོད་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་བྱེད་ན། རང་ཉིད་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམས་ཤིང་། དོན་བཞིན་དུ་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་ན་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པའོ། ། འབྲུའི་དོན་ནི་གོ་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། ། དེ་དག་ནི་སྟོན་པའི་དགོངས་མཛད་ཡོན་ཏན་གྱི་བསྟོད་པ་དང་བཅས་པས་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་རྗེས་འཇུག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་ཞིང་བསྒྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། སྐུ་ནི་ལྟ་བས་མི་ངོམས་པ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་བསྟན་ནས་ཀྱང་། ། ལེགས་སོ་ཞེས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། ། མཆོག་རྣམས་ཀུན་ནི་རབ་སྦྱིན་མཛད། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལྟ་བས་མི་ངོམས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་བསྟན་ཏེ།

Because you bestow the supreme siddhi upon all beings of the three realms, you lead them onto the path of great enlightenment. Through the wisdom that is unobscured throughout the three times, you are omniscient regarding the nature of reality as it is and in its full extent; abiding as the very essence of great compassion, you grant me the siddhi of the three samayas. To demonstrate the qualities of such praise, the two verses beginning with, "This is the vast and perfect quality of all the Buddhas," were spoken. This King of Praises expresses the vast qualities of the body, wisdom, family, and so forth of the Great Vajradhara, the embodiment of all Buddhas of the three times. If even reciting it once accomplishes the siddhi of all the Buddhas, what need is there to mention reciting it while meditating on oneself within the maṇḍala of the family, possessing the correct intention, and reciting it by way of the three samayas? The literal meaning of the words is easy to understand and thus is not explained here. These points have been taught along with the praise of the qualities of the Teacher’s intention. Now, for the sake of followers, the manner of the siddhis arising from meditation and accomplishment is shown: "Having displayed the body, which is never enough to behold, The self-nature of all, He grants the supreme siddhis, Exclaiming, 'Excellent!'" Having displayed the collection of qualities of his own maṇḍala, adorned with the major and minor marks, which is never enough to behold—

ལེགས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གསུང་སྒྲོགས་ཤིང་ལུང་སྟོན་པ་དང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་སྦྱིན་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་གྲུབ་དགའ་དང་། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། སངས་རྒྱས་གྲུབ་པའི་མཆོག་ཀུན་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་དམ་པའང་སྦྱིན་པར་མཛད། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་དགའ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ཞིང་། བསམ་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཐུགས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་དམ་པའང་སྦྱིན་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་བྲོད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་པོའི་གང་ཟག་གིས་གཞུང་བཞིན་དུ་བསྒྲུབས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཐབས་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་དེ་ཡི་སྒྲུབ་པ་དང་། ། ཤིན་ཏུ་རྟག་པའི་དངོས་གྲུབ་དག། གང་གིས་སྲིད་པ་འདི་ཉིད་ལ། ། དངོས་གྲུབ་ཤིན་ཏུ་རྟག་ཐོབ་བཤད། ། དེ་ནས་ཐུང་ངུའི་སྒྲ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགྱུར་ལ་རིང་པོའི་སྒྲས་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུའོ། ། དེ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། དེས་ནི་སྲིད་པ་འདི་ཉིད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའོ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཆོ་ག་ནི། རྡོ་རྗེ་སེ་གོལ་གཏོགས་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བྱ།

Proclaiming words such as "Excellent!" and so forth, they grant prophecies and bestow the supreme siddhi. If one asks how that is so: "The joy of accomplishing the nature of all, The complete fulfillment of all intentions, The supreme accomplishment of all buddhahood, And the sublime yoga are also bestowed." Just as the nature of all mundane, common siddhis arises according to the joy of accomplishment, they bring all intended activities to complete fulfillment and bestow the supreme siddhi of the Buddha’s body and the wisdom of great bliss, the sublime yoga. These demonstrate the qualities of the practitioner who, having generated enthusiasm for the result, attains siddhi by practicing according to the text. Now, the method of practice is shown: "Then, the accomplishment of that, And the siddhis that are utterly permanent— By which, in this very existence, The utterly permanent siddhi is attained, it is explained." Then, the short sound immediately becomes [the seed syllable], and the long sound becomes the words of auspiciousness; this is the immediate meaning of the auspiciousness of accomplishment. It is the result arising from the two types of siddhi. The method for accomplishing that is the sequence of rituals such as the four branches of approach and accomplishment. By that, one comes to enjoy the siddhi of Mahāmudrā in this very existence. The ritual that follows the approach and accomplishment is: "By the snapping of the vajra fingers, All buddhas are to be gathered."

། ཐལ་མོ་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཡིས། ། ཐལ་མོ་ལན་གསུམ་རྣམ་པར་བརྡབ། ། སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས། རྡོ་རྗེ་སེ་གོལ་ལན་གསུམ་གཏོགས་ཤིང་བཛྲ་ས་མཱ་ཛཿའི་སྔགས་བརྗོད་པས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་བསྡུས་ཤིང་བྱོན་པར་འགྱུར་ལ། སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་དུས་སུ་དགྱེས་པའི་ཐལ་མོ་ལན་གསུམ་བརྡབ་ཅིང་བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོ་ཞེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་པའི་རྗེས་ལ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་བསྡུས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱང་ནཱ་དའི་ཚུལ་དུ་སྤོས་མེའི་དུ་བ་ཡལ་བ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་སླར་རིགས་ཀྱི་ལྷར་བསྒོམས་ནས། དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། གོ་ཆ་དང་གོ་ཆིངས་ཀྱིས་བསྲུངས་ཤིང་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་མཐར་ལྡང་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་ནི། དབང་པོ་གང་དང་གང་ལས་གྱུར། ། དེ་དག་དེ་ཡི་ངོ་བོར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རང་ཉིད་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་མི་ཉམས་པར་བྱའོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་མཚན་བཅས་དང་མཚན་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྣང་བ་དག། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་དང་། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཞིང་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། མིག་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། དབང་པོ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དག། བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་སྤྱོད། །

With palms well-joined, clap the hands three times. Having preceded this with the application of blessing the tongue and hands and so forth, by snapping the vajra-fingers three times and reciting the mantra vajra samājaḥ, the wisdom maṇḍalas are gathered and invited to arrive. When requesting them to depart, clap the joyful palms three times and with vajra tuṣya ho, the deities of the maṇḍala are requested to depart. Following the departure of the wisdom deities in that manner, the samaya maṇḍalas should also be sequentially dissolved into oneself. These too should be placed in non-conceptual suchness, in the manner of a nāda, like the vanishing of incense smoke. Then, meditating once more as the deity of the family, receive empowerment and blessings, protect yourself with the armor and bindings, and arise at the end of the session. Regarding the conduct of that very state: "Whichever sense faculty arises, make it the essence of that." The yogi should not fall away from meditative absorption during the four types of conduct. With a mind in meditative equipoise, through the gates of the characterized and the uncharacterized, the appearances of the six sense faculties should be unified and abide in the manner of the union of the male and female deities of method and insight, and the expanse and wisdom. Furthermore, the Root Tantra states: "In the eye is the Buddha Vairocana," and so forth; and also from the Sevenfold Conceptualization: "The appearances of the sense faculties and objects are the movement of the wisdom of bliss."

མཚན་བཅས་མཚན་མ་མེད་པ་ཡི། ། རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇུག། རང་གི་ཡེ་ཤེས་གནས་སྦྱོར་ཞིང་། ། མཚན་རྟོག་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བསྒོམ་བཟླས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་ཞིང་། ། ཇི་ལྟར་མོས་པའི་ཆགས་པ་དང་། ། ཤ་ཏ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། ཅི་ནས་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་བར། ། རྟག་ཏུ་ཚད་མེད་བཟླས་པར་བྱ། ། མཚན་བཅས་དང་མཚན་མེད་ཀྱི་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཉམ་པར་གཞག་ཅིང་། དེ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་རྟོགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཏེ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བའི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟར་མོས་པའི་གླུ་དང་སིལ་སྙན་དང་བྲོ་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་ཆགས་པའི་ཚུལ་དུ་མངོན་པར་སྤྱོད་ཅིང་། ཤ་ཊ་པའི་གླུ་དང་ཤ་ཏ་ཛ་ཀོ་ཧའི་གླུ་དང་། ཙོ་ཤ་པཉྩ་མའི་གླུ་དང་ནི་རི་དནྟ་ཀའི་གླུ་དང་། རི་ཏ་སི་ཏའི་གླུ་དང་། སུརྣ་པི་པ་རིའི་གླུ་རྣམས་བླངས་ཏེ། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བར་སྐབས་དག་ཏུ་བཟླས་བརྗོད་གཉིས་སམ་ཐིག་ལེ་གཉིས་སམ་ཕྲ་མོ་གཉིས་སམ་རྣམ་དག་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་དག་ཇི་སྲིད་མི་སྐྱོ་བའི་བར་དུ་བྱས་ཏེ། རྟགས་རྣམ་པ་ལྔ་མི་གསལ་གྱི་བར་དུ་རྟག་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བསྒོམ་དང་བཟླས་སོགས་ཆོ་ག་ཡི། ། མཚན་རྟགས་གསལ་བར་མ་གྱུར་པར། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་སྦྱོར་གནས་ཏེ། ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་ནི།

"One enters by way of the two stages: with signs and without signs. One joins with one's own wisdom and is completely liberated from all conceptual signs." Thus it is said. Now, in order to teach the ritual of meditation and recitation: "Through the application of profound meditative equipoise, one joins with all the Buddhas. With the passion of whatever devotion one has, and with the śatapāla and so forth, one should always perform the immeasurable recitation without ever becoming weary." One enters into meditative equipoise by way of the two stages—those with signs and those without signs—and through the manner of application to that very state, one joins with the two types of realized Buddhas. By way of any appropriate maṇḍala of the family, one engages in the manner of passion through the mudrās of song, cymbals, and dance, according to one's devotion. One should sing the songs of śaṭapa, the songs of śatajakoṣa, the songs of cośapañcama, the songs of niridantaka, the songs of ritasita, and the songs of sūryapipari. During the intervals between sessions, one should perform whichever of the two types of recitation, the two types of bindu, the two types of subtle [yoga], or the two types of purity is appropriate, until one is no longer weary. One should remain constantly in this state until the five signs become clear. Regarding that, the Root Tantra states: "Until the signs of the ritual of meditation, recitation, and so forth become clear, one should abide in the application of profound meditative equipoise and make the maṇḍala of the family clear." As for the detailed stages of practicing that very reality:

དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གསང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀུན་དུ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་བཀུག་ནས་ཐམས་ཅད་དུ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གནས་བསྒོམས་པས། ། བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྣམ་པ་ཀུན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་དངོས་གྲུབ་པ། ། རབ་ཏུ་མཐོང་ཞིང་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། དངོས་གྲུབ་རབ་དང་འབྲིང་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཀུན་དུ་ཀུན་ནས་ཐམས་ཅད་དུ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གནས་བསྒོམས་པས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་ངེས་པའི་ཐེག་པའི་གཞུང་དུ་སྤྱད་པ་པོ་དག་གིས་ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། དཔའ་བོ་དང་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཚོགས་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རིགས་འཛིན་པའི་གནས་རྣམས་ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་རྗེས་སུ་བསྟོད་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་རྒྱ་ཆེ་བ། ། བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་འདི་ལན་ཅིག་གླུར་བླངས་པས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིགས་དང་། མཚན་མའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གླུ་འདི་ལན་ཅིག་ཙམ་བླངས་པས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་མི་ཟད་པའི་བདེ་བ་འཐོབ་པ་དང་།

This should be understood from the Glorious Vairocana’s Array of Secret Meanings. In order to ensure that this very reality does not decline: "By drawing [the mind] in everywhere and meditating on the abode of all buddhas, one will always see oneself in every aspect as the attainment of all buddhas, and thus obtain siddhi." At all times and in every way, by constantly meditating on oneself in the form of all buddhas, all superior and middling siddhis will be accomplished. Furthermore, the Root Tantra states: "By meditating on the abode of all buddhas, which is the very self of all buddhas, everywhere and in every respect, one will meet with all buddhas." Regarding the benefits of practicing these, a single verse was spoken so that practitioners of the definitive vehicle may achieve, in this very life, the state of a definitive buddha and the abodes of the hosts of heroes, ḍākinīs, and Vajradhara vidyādharas. Now, to demonstrate the benefits of the subsequent praise, three verses beginning with: "By singing even once this supreme king of praises, which extensively extols the qualities of all buddhas..." were spoken. By singing even once this song that reveals the vast qualities of all buddhas by way of the Sugata’s body, the family of wisdom, and the signs, one will obtain the inexhaustible bliss of siddhi.

ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་སྒྱུར་ཞིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མཛད་དོ། ། དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དབུགས་དབྱུང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་གདུལ་བྱ་ཞེ་སྡང་ལ་སྤྱོད་པ་དག་གི་རྒྱུའི་ལམ་པ་དང་། རྐྱེན་གྱི་ལམ་པ་དང་། འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དག་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་རྣམ་པར་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ཐུགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྣང་བ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་ཏེ་དབུགས་དབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདས་པའི་དུས་ན་སྔོན་བྱུང་བ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྟག་པ་ཡི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་ནི་དུས་བསྟན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ཀྱི་བསྐལ་པ་དྲུག་འཛིན་གྱི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་དཔའ་བོའི་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། ། དེའི་བསྟན་པ་ལ་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སློབ་མ་དགེ་སྦྱོང་ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྤྱད་པའི་དབང་གིས་ངན་སོང་གསུམ་དུ་སྐྱེས་ཤིང་། དེ་ལས་ཐར་ནས་བདུད་མ་ཏྲང་རུ་ཏྲ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་འཇིག་པར་བྱེད་ཅིང་། ། ལྷ་ལ་སོགས་པ་དང་། བསྟན་པ་དག་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་འདུལ་བའི་གཉེན་པོར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་དུ་བྱུང་ཞེས་པའོ། ། རྒྱུ་གང་ལས་ཤེ་ན། རྟག་པར་ཐེར་ཟུག་པའི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་པར་སྤྱད་པས་ན་རུ་དྲ་ནག་པོ་བྱུང་ལ།

Exercising mastery over all phenomena, he accomplishes all the Tathāgatas and brings about the complete liberation of the mental continuums of sentient beings through the maṇḍalas of body, speech, and mind, and so forth. This concludes the explanation of the meaning of the consolation of the glorious Vairocana. Now, in order to tame those disciples who engage in hatred—those characterized by the path of causes, the path of conditions, and the nature of the result—for the sake of both common and extraordinary purposes, the maṇḍala of the Vajra family, which appears to the non-conceptual mirror-like wisdom of the enlightened mind, is revealed as the maṇḍala of the glorious Heruka to grant them relief. Thus it is said: "In a time past, of the great and eternal self..." and so forth. First, the time is shown: in a past aeon, during the period of the six-holding [kalpas], a Buddha named Śūravatsa appeared in the world. During his teaching, there was a master named Dharmacakra who had a disciple called the ascetic Kṛṣṇa. Due to practicing the true meaning in a perverted way, he was reborn in the three lower realms. Having escaped from there, he became the māra known as Ma-tvaṅ Rudra, who destroyed the three worlds and ruined the gods and the teachings. As the antidote to tame him, the maṇḍala of the glorious Heruka appeared in the past. If one asks from what cause [this occurred]: because he practiced through the gate of eternalism and permanence, the black Rudra arose.

སྐུ་གསུམ་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ལས་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ངོ་བོ་བྱུང་བའོ། ། དེ་ཡང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལས། ། འགྲོ་བའི་ཚུལ་ནི་སྔོན་བྱུང་བ། ། ཞེས་པས་གདུལ་བྱ་དང་འདུལ་བྱེད་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཡང་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་རུ་དྲའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་གཏུམ་གདུག་པ་ཡིས། ། འོ་དོད་འབོད་པར་ལྟུང་བར་གྱུར། ། རྒྱུའི་ལམ་ལ་གནས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཞེ་སྡང་གི་སྒོ་ནས་ལོག་པར་སྤྱད་པའི་དབང་གིས་ཐུན་མོང་གི་ལམ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་པ་དག་ལུས་ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་བ་དང་། ངག་ཤིན་ཏུ་གཏུམ་པ་དང་། ཡིད་ཤིན་ཏུ་གདུག་པའི་དབང་གིས་འོ་དོད་འབོད་པའི་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལས་ཐར་ནས་སྔ་མའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་འབྲས་བུ་རིག་པའི་རྣམ་པ་ཟད་ཅིང་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་མཐུས། བདུད་མ་ཏྲང་རུ་དྲ་རུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་འཕོས་ནས་སེམས་ཅན་དེ། ། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བས། ། ཤིན་ཏུ་གདུག་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར། ། བློ་ནི་བདུད་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། དྲག་པོའི་ལས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་དབང་གིས་དྲག་པོའི་གཟུགས་སུ་བྱུང་སྟེ། ཡང་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱིས་མྱོས་པར་གྱུར་ནས་གདུག་པ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་ལ་འཚེ་བར་བྱེད་དོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་སྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཤེ་ན། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་དང་། ། ཕྲ་མེན་མ་དང་གནོད་སྦྱིན་གདོན། ། བདུད་དང་རྣམ་པར་ལོག་འདྲེན་ཉིད། ། ཤིན་ཏུ་གདུག་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར། །

From the eternal essence of the three kāyas, the essence of Śrī Heruka arose. Regarding its general definition, the scriptures of the Tathāgata state: "The manner of the world's origin occurred in the past." This should be applied to both the disciples to be tamed and the tamer. Furthermore, regarding the characteristics of Rudra, the object for the arising of compassion, it is said: "At that time, all sentient beings, through extreme wrath, ferocity, and malice, fell into the state of wailing." By remaining on the causal path and engaging in misconduct through the affliction of hatred, they fell into the hell of wailing due to the power of their extremely wrathful bodies, extremely fierce speech, and extremely malicious minds. Having escaped from that, through the exhaustion of the aspects of the previous causes, conditions, and results, and by the force of the ripening of the concordant results, he became the māra Mātraṅga Rudra. To demonstrate this very point: "Then, having transmigrated, that sentient being, through the connection of habitual tendencies, became an extremely great malevolent being. His mind was blessed by the māra, and by the power of the ripening of fierce karma, he appeared in a fierce form. Furthermore, intoxicated by fierce karma, he harms sentient beings through the application of great malice." If one asks by what kind of meditation this occurs: "By means of fevers, poisons, and mineral toxins; by ḍākinīs, yakṣas, and demons; and by māras and misleading spirits, he becomes an extremely great malevolent being."

ཁ་རླངས་ངན་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་གྱི་ཚེ་སྲོག་རྨོངས་པར་བྱེད་པའི་རིམས་ཉིན་གཅིག་པ་དང་། ཉིན་གཉིས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། སྣ་ཚོགས་པའི་བར་དུ་སྣང་བ་དང་། དྲི་རླངས་ངན་པ་ལས་བྱུང་བའི་དུག་གི་སྦྱོར་བ་ལྟ་བ་དང་། རེག་པས་གཞན་གྱི་སྲོག་འཕྲོག་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་སླུ་བར་བྱེད་དོ། ། རྣམ་པར་འཇོམས་པ་དང་ཕྲ་མེན་གྱི་སྦྱོར་སྔགས་དང་། ལུས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་འཕྲོ་བ་དང་། གཞན་ཡང་གནོད་སྦྱིན་ཕོ་མོ་དང་། བདུད་དང་ལོག་འདྲེན་ལ་སོགས་པའི་གདུག་པ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་རྣམས་མྱུར་དུ་དབྱུང་ཞིང་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེའི་ལས་ནི། གནས་གསུམ་པོ་ནི་འཇིག་བྱེད་ཅིང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་ཟ། ། ལྷ་ལ་སོགས་པའང་འཕོ་བར་བྱེད། ། བསྟན་པ་དག་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད། ། ཅེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་ལས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་དབང་པོར་བཅས་པའི་ལྷ། ། ཚངས་པའི་དྲུང་དུ་ཉེ་བར་དོང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོ་ན་གནས་པའི་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཉེ་དབང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཚངས་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་དོང་ངོ་། ། ཚངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྐྱབས་མཛད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཁྱབ་འཇུག་ཆེན་པོའི་དྲུང་དུ་ཉེ་བར་དོང་ངོ་། ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྐྱབས་མཛད་པར་མ་ནུས་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོ་མིག་གསུམ་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་དོང་ངོ་། ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྐྱབས་མཛད་པར་མ་ནུས་ཏེ།

Through applications arising from foul breath, they cause the life-force of sentient beings to be deluded by fevers lasting one day, two days, and so forth, up to various durations. Through applications of poison arising from foul vapors, they steal the life of others through sight or touch, and they deceive others by assuming the form of precious jewels. They employ the mantras and applications of the Vajravidāraṇī and Ḍākinīs, and they emit various bodily emanations. Furthermore, they swiftly dispatch and cause to pervade all places the hosts of great malevolence, such as male and female yakṣas, māras, and vināyakas. Their activity is described as follows: "They destroy the three abodes and devour even the practitioners; they cause even the gods and others to migrate, and they destroy the teachings as well." Thus, by means of such activities, the manner in which the worldly gods successively seek refuge is shown. Then, the two verses beginning with: "The gods, together with Indra, approached the presence of Brahmā," were spoken. The Lord of Gods, Śakra, who dwells on the summit of Mount Meru, along with the thirty-two secondary lords, went to Brahmā for refuge. Brahmā himself was also unable to provide refuge, so the gods, together with Indra, approached the presence of Mahāviṣṇu. They too were unable to provide refuge, so they went to the refuge of the great three-eyed deity, Maheśvara. They too were unable to provide refuge...

རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སྐྱབས་སུ་གསོལ་ལོ་ཞེས་པ་དང་། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ནས་རུ་ཏྲ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཁའ་འགྲོ་དང་། ཕྲ་མེན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་བསྡུས་ཏེ་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྦོད་གཏོང་བྱེད་ཅིང་། སྔོན་གྱི་ལས་ལ་གྲུབ་པའི་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་དང་དྲག་པོའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་རྒྱལ་ཆེན་རིགས་བཞིའི་ལྷ་རྣམས་བཅོམ་ནས་ས་སྟེང་གི་ཡ་ཐོག་ཏུ་སོང་སྟེ། རྩུབ་འགྱུར་གྱི་ཚལ་ན་གནས་ཤིང་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཁང་བཟང་ན་ཡང་རྒོལ་བར་བརྩམས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་སེ་གོལ་གྱི་སྒྲས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་མཛད་དེ། དཔུང་པ་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ཚུལ་དུ་བསྣོལ་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེ་གོལ་གཏོགས་པའི་སྒྲས་ཐམས་ཅད་སྙན་གསན་དབབ་པ་ནི། ཅི་སེ་གོལ་གཅིག་ཙམ་གཏོགས་པའི་སྒྲས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་ནུས་སམ་ཞེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་གྱི་མཐུ་དང་ལྡན་ཏེ། དེ་ཡི་བཀའ་ཙམ་གྱིས་སྐྲག་ནས། ། འཁོར་དང་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་བཅས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཤེགས་གྱུར་ན། ། གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་དགོས། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ།

"I take refuge in the Great Vajradhara." Furthermore, the Root Tantra states: "Then, that very Rudra gathered a great host of ḍākinīs and phra-men spirits. Through various means of sorcery, he launched magical missiles; with various weapons perfected by his past karma and wrathful secret mantras, he defeated the gods of the Four Great Kings. He ascended to the upper reaches of the earth and, dwelling in the Rough Grove (Rūkṣavana), began to attack even the Victorious Palace (Vaijayanta) through various means of sorcery," and so forth, as it is extensively taught. Moreover, regarding the application of Vajrasattva, two verses are spoken: "In order to gather all the Buddhas, then the Blessed One, the Vajra-holder, through the application of Vajrasattva..." and so on. Possessing the application of the body, speech, and mind of the Great Vajradhara, he gathered all the Buddhas by the sound of a vajra-snap. Crossing his two arms in the manner of the vajra-bind, he caused them all to attend by the sound of the vajra-snap. If one asks, "Is it possible to gather all the Buddhas by the sound of a single snap?"—it is so, for it arises from the application of body, speech, and mind and thus possesses extraordinary power. As it is said: "If all the Buddhas, together with their retinues and circles, depart in terror at his mere command, what need is there to mention others?"

དེ་ལྟར་སྤྱོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྒྱས་པར་གང་བར་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་ཏིལ་འབྲུས་བཅེར་བ་བཞིན་དུ་བཞུགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེ་གོལ་གཏོགས་པ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་པར། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཅས་པ། ། ཀུན་གྱིས་ཏིལ་འབྲུ་བཞིན་དུ་རྒྱས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་དེ་དག་གིས་གདན་འཛོམ་ཆེན་པོའི་བཀའ་བགྲོས་མཛད་ནས། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཛད་པ་བསྟན་པར་དགོངས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་ལ། ། ཞི་བས་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡི། ། ཁྲོ་བོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་མཛད། ། རུ་ཏྲ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཅན་དེ་དག་ལ་ཞི་བའི་སྐུས་འདུལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་རབ་དབྱིངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འབྲས་བུའི་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྣང་བར་མཛད་པའོ། ། འོ་ན་ཞི་བའི་སྐུས་མི་འདུལ་བ་ཁྲོ་བོའི་སྐུས་ཀྱང་གདུལ་བར་ནུས་སམ་ཞེ་ན། ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་ཅན་ཁྲོས་པས་ཀྱང་། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དག་སྲེག་བྱེད་ན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཁྲོས་པ་ཡིས། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཉོན་མོངས་པ་རང་ཀ་མར་འཛིན་ཅིང་སྤྱོད་པའི་ཁྲོ་བོ་རང་རྒྱུད་པ་དག་གིས་ཀྱང་ས་འོག་ས་སྟེང་ས་བླའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དག་ཀྱང་སྲེག་པར་ནུས་ན།

In order to demonstrate how the maṇḍalas invited in such a manner of conduct fill the world systems extensively, like a sesame pod packed full of sesame seeds, it is said: "By the snapping of the vajra-fingers, The world systems without exception Are filled with Buddhas and Vajra-holders, All of them like sesame seeds." Furthermore, after those [Buddhas] held a great council, they intended to display the deeds of Great Compassion: "For those who are extremely fierce and violent, Pacification will not be beneficial. Therefore, all the Tathāgatas Act as wrathful ones, the essence of insight and method." For those with wrathful forms such as the black Rudra and others, they cannot be subdued by peaceful bodies. Through the nature of the expanse of insight and the cause of the great compassion of method, all the Tathāgatas gather as one and manifest as the resultant wrathful maṇḍala. One might ask: "If they cannot be subdued by peaceful bodies, can they be subdued by wrathful bodies as well?" "If even a wrathful one in a wrathful manner Can burn the three worlds, What need is there to mention All the Buddhas when they are wrathful?" If even ordinary wrathful ones who grasp at and act out of their own afflictions are able to burn the three worlds—below the earth, upon the earth, and above the earth—then [the Buddhas] are even more so.

དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྐུས་ནི་བཅས་བཅོས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ཙམ་ལ་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་སྔོན་བྱུང་སྟོན་པའི་དགོངས་མཛད་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་མཚམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་བཞིན་དུ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྔོན་བྱུང་གི་མཚན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱ་བ་དག་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པ་ལས་དང་པོར་ལྷ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་སྣ་ཡི་རྩེ་མོ་ལ། ། ཡིད་ནི་ཡང་དག་བརྟན་པར་གཟུང་། ། སྣ་ཡི་དབུགས་རིང་དྲོ་བ་ལས། ། རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་བྱུང་། ། གནས་སྐབས་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཕྱི་ནང་གསང་བ་གསུམ་གྱི་སྣའི་རྩེ་མོ་ལ་ཡིད་རྩེ་གཅིག་པ་ལ་བརྟན་པའི་རྣམ་པ་ཡང་དག་པར་གཟུང་སྟེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་རིང་པོ་ཚེག་དྲག་ཅན་དྲོད་རྣམ་པ་གསུམ་དང་བཅས་པ་ལས་བདུད་བཞི་ལས་རྒྱལ་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་འབྲས་བུ་མཛད་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་དང་པོར་གཙོ་བོའི་ཆ་ལུགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་གྱུར་ནས་ཕྱུང་། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ། འབར་བས་ཐལ་བར་རབ་ཏུ་འཇིག། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་དང་།

The body of the Great Vajradhara, the nature in which all buddhas of the three times are gathered as one, transforms into the form of a wrathful deity through the two modes of adjustment and modification. It goes without saying that he incinerates the three realms without exception in a mere instant. These passages demonstrate the manner of the unsurpassed secret intention of the Teacher in the past; likewise, practitioners who follow should train in this way during the stages of the boundary maṇḍala and so forth. Now, regarding the common presentation of the characteristics of the past events and the activities of the practitioners who follow, first is the generation of the deity: Then, at the tip of the nose, The mind should be held perfectly steady. From the long, warm breath of the nose, The application of the Victor’s mudrā arises. By means of the distinctions of the three stages, one should perfectly hold the mind in a state of one-pointed stability at the tip of the nose—outer, inner, and secret. From the long syllable HŪṂ with the visarga and the three types of heat, the maṇḍala of the miraculous manifestations of the body, speech, and mind of the glorious Heruka should be brought forth through the mudrā of the union of method and insight of the Great Vajradhara, who has triumphed over the four māras. Now, regarding the characteristics of the result and the activities, first, in order to show the appearance of the principal deity: The Blessed One, that very yogin, Having become the Vajra Wrathful One, emerged. The glorious Vajra Heruka, With blazing fire, utterly reduces to ashes. Through the union of the glorious Vajrasattva...

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་སྐུར་བསྒྱུར་ཞིང་ཕྱུང་ངོ་། ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཔལ་དང་ལྡན་ཞིང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ཞིང་། རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དགྱེས་ཆགས་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དོན་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་མཚན་ལས། འབར་བ་ཆེན་པོའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ཤིང་རློག་པར་མཛད་པའོ། ། གཞན་ཡང་སྐུ་མདོག་དང་འོད་ཟེར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས། སེམས་དཔའ་སྔོན་པོ་འབར་བའི་ངང་། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་འབར། ། འཇིག་པ་ཆེན་པོའི་དུས་ལྟར་དྲག། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ནི་མེ་དང་འདྲ། ། ཐུགས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པས། རིན་པོ་ཆེ་བཻ་ཌཱུརྱ་སྔོན་པོའི་ཁ་དོག་ལ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་འབར་བས་ཆགས་པ་གཉིས་དང་མ་བྲལ་བའི་རྟགས་མཚོན་པ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་ཚེ། མེ་ལ་སོགས་པས་སྣ་ཚོགས་འཇོམས་པ་བཞིན་དུ་དྲག་པོའི་སྐུར་གནས་ཏེ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་དང་འདྲ་བའོ། ། གཞན་ཡང་ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་དང་རྒྱན་ཆས་ཀྱི་རྣམ་པར་བརྗིད་པ་ནི། འབར་བ་ཆེན་པོ་སྐྲ་འབར་བ། ། ཐོད་པ་མང་པོ་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། འཇིག་པ་ཆེན་པོའི་དུས་ལྟར་དྲག། དུར་ཁྲོད་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་འཇིགས། ། ཁྲོ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ལྡན་པ། ། ཞལ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་འགྱུར་བ་དང་། ། སྨིན་མ་ཁྲོ་གཉེར་བཅས་པར་བསྒྱུར། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་གར་བྱས་པས། ། དཔལ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྣང་བ་ལས་གྲུབ་ཅིང་།

From the non-duality of method and insight, he transformed and emerged in the form of the Great Vajra Wrathful One. How is that so? The Great Vajradhara, endowed with the glory of all collections of qualities and possessing the non-dual body, speech, and mind, has conquered all discordant factors. Through the characteristics of the three doors of liberation, he has become the nature of the joyful and passionate activity. Regarding the names of the five wisdoms: he burns and destroys everything with the maṇḍala of the great blazing fire. Furthermore, by way of his body color, light rays, and so forth: In the state of a blazing blue being, A red maṇḍala of light blazes. Fierce as the time of great destruction, Like the fire of a charnel ground. Because his mind possesses the five aspects of wisdom, he has the color of blue lapis lazuli, and a red blazing maṇḍala of light symbolizes his inseparable union with the two types of passion. Just as fire and other elements destroy the various things at the time of the destruction of the external world, he abides in a wrathful body like the fire of a charnel ground. Furthermore, regarding the majestic appearance of the wrathful attire and ornaments: Greatly blazing, with blazing hair, Crowned with many skulls, Fierce as the time of great destruction, Terrifying like a charnel ground. Possessing the manner of wrath and so forth, With various changing faces, And eyebrows knit in a frown, He performs a dance with a blazing gaze. Thus, the body of the Great Glorious One is established from the manifestation of his own qualities.

གཞན་འདུལ་བའི་དོན་དུ་བྱུང་བའི་རྔམས་བརྗིད་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། ཁྲོ་རྟགས་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཅིག་དང་། གར་རྣམ་པ་དགུའི་མཚན་མས་བརྒྱན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་ཤིང་། སྤྱན་མིག་ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་འབར་བ་ལས་འོད་འཕྲོ་བ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་དབུ་རྒྱན་རྒྱན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཚན་པ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཆས་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པས་འཇིགས་པ་ཆེན་པོའི་དུས་ལྟར་དྲག་ཅིང་། དུར་ཁྲོད་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཞལ་བཞི་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། དྲག་པོ་དང་། རྨོངས་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་། ཞི་བའི་ཚུལ་དུ་རབ་ཏུ་གནས་ལ། སྨིན་མའི་རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་བཏེག་ཅིང་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་ལ་སྟོབས་བཅུའི་སྒོ་ནས་ཁྲོ་གཉེར་བཅུའི་བརྗིད་པ། འབར་བའི་གར་ཐབས་རྣམ་པ་བཞིས་བསྐྱོད་ཅིང་གནས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཁྲག་འཐུང་མཐིང་ནག་འཇིགས་པའི་ཞལ། ། འབར་བ་ཆེན་པོའི་འོད་ཟེར་ཅན། ། ཞལ་གཡས་ཞི་བའི་རང་བཞིན་དཀར། ། དབུས་མ་མཐིང་ནག་དྲག་པོའི་ཞལ། ། གཡོན་པ་རྨོངས་བྱེད་སེར་པོ་སྟེ། ། རྒྱབ་མ་ཆགས་མཛད་དམར་པོའོ། ། སྨིན་མཚམས་ཁྲོ་གཉེར་གློག་བཞིན་འགྱུ། ། སྤྱན་དམར་མཆེ་གཙིགས་འཇིགས་པའི་ཞལ། ། དབུ་སྐྲ་སྨ་ར་སེར་ནག་མཛེས། ། སྤུ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་གྱེན་དུ་འཁྱིལ། ། སྒེག་པ་དཔའ་བོ་འཇིགས་སུ་རུང་། ། དགོད་དང་གཤེ་དང་འཇིགས་པར་བྱེད། ། སྙིང་རྗེ་རྔམ་དང་ཞི་བ་ཡི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གར་ཐབས་ཅན། ། ཞེས་སོ། ། གཙོ་བོའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་མཛད་པ་ནི། གུ་ལང་དབང་ཆེན་ཉེ་དབང་བཅས། །

Adorned with the thirty-two signs of majesty that arise for the sake of subduing others, the sixty-one wrathful marks, and the symbols of the nine modes of dance, his hair is like blazing vajras, bristling upward. His eyes blaze like the maṇḍalas of the sun and moon, radiating light. He is marked by various ornaments such as a crown of skulls and the like. Adorned with the eight great charnel ground accoutrements, he is fierce like the time of great terror. With four faces as terrifying as a charnel ground, he manifests in various ways through wrathful and other modes. He abides in the modes of the fierce, the deluding, the passionate, and the peaceful. With the tips of his eyebrows raised upward, he abides in the nature of joy, possessing the majesty of ten wrinkles through the ten powers. He moves and abides in the four modes of the blazing dance. Furthermore, the Root Tantra states: "The Blood-Drinker is dark blue with terrifying faces, Possessing the light rays of great blazing. The right face is white, the nature of peace; The central face is dark blue, a wrathful face; The left is yellow, the deluder; The back is red, the one who acts with passion. Between the brows, wrinkles flash like lightning; Red eyes, bared fangs, a terrifying face. His hair and beard are beautiful, dark yellow; The hairs of his body curl upward like vajras. Charming, heroic, and fearsome; Laughing, reviling, and causing terror; Compassionate, wrathful, and peaceful— He possesses the dance of body, speech, and mind." As for the activities of the Principal Deity: "Garuḍa, Maheśvara, and Upendra..."

ཉི་ཟླ་གཤིན་རྗེ་ཚངས་པར་བཅས། ། གནས་གསུམ་དག་ནི་འབར་བྱས་ནས། ། ཐལ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བཤིག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་གུ་ལང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་དང་། ལྷའི་དབང་པོ་ས་སྟེངས་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ། ང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་དང་། དགའ་རབ་དབང་ཕྱུག་གིས་ཐམས་ཅད་གསལ་བས་ཉི་ཟླ་ཞེས་གྲགས་པ་ཕྲག་དོག་ལ་གནས་པ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་ཁྲོ་བས་གཤིན་རྗེ་ལྟ་བུ་ཞེ་སྡང་ལ་གནས་པ་དང་། ཚངས་པ་གཏི་མུག་གི་ལམ་པ་དག་བཅོམ་སྟེ། གནས་གསུམ་པོའི་ཚོགས་རྣམས་བསྲེག་ཅིང་ཐལ་བ་བཞིན་དུ་གཞིག་པར་མཛད་དོ། ། ཅི་གང་དུ་འདི་དག་ཕྱོགས་རེ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ལས་འདིར་ཀུན་འདུལ་བར་མཛད་ཅེ་ན། ཤས་ཆེ་བའི་དབང་དུ་དགོངས་པ་དང་གཅིག་གི་ཆ་ཤས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཕྱག་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ནི་གསིལ་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་ཕབ་ནས་སླར་ཡང་ནི། ། ཐལ་བར་འགྱུར་བའང་འཚོ་བར་བྱེད། ། འདིར་ནི་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་སྨོས་ཏེ། ལྷག་མ་དག་ནི་ལེའུ་དགུ་པའི་གནས་སྐབས་ནས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་དག་གསལ་བར་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བསྟན་ཏེ། གཡས་གཡོན་དང་པོས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་དྲིལ་བུར་བཅས། ། དེ་འོག་གཉིས་ཀྱིས་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི། ། པགས་པ་རླུང་གི་ཚུལ་གྱིས་བསྐོར། ། གསུམ་པ་གཉིས་ན་མདའ་དང་གཞུ། ། གཡས་ཀྱི་བཞི་པས་དུང་ཁྲག་འཛིན། ། གཡོན་གྱི་བཞི་པས་ཐོད་པ་བཟུང་། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བཀང་བའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་གནས་སྐབས་ལ་ལར་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་སྣང་བར་མཛད་དེ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས།

Together with the Sun, Moon, Yama, and Brahmā, having caused the three abodes to blaze, he utterly destroyed them like ashes. Maheśvara in the form of Guṇaṇḍa abides in the path of desire; the Lord of Gods, the lord of the earth, abides in the path of pride; Īśāna, who illuminates all, is known as the Sun and Moon and abides in envy; Viṣṇu, through his wrath, is like Yama and abides in hatred; and Brahmā is the path of delusion. Having conquered these, he burned the hosts of the three abodes and reduced them to ashes. If one asks: "While these were taught elsewhere for the purpose of subduing specific directions, why are they all subdued here?" It is because the intention was to focus on the predominant [afflictions], and because they arise from a single part [of the whole]. Furthermore, by way of the hand implements: By sounding the bell of the vajra and the khaṭvāṅga, Having brought them all down, he then Causes even those turned to ash to be restored to life. Here, the symbols of the first two hands are mentioned; the remaining ones are shown in the context of the ninth chapter. They are clearly taught in the Root Tantra: "In the first right and left hands are the vajra and the khaṭvāṅga with a bell. The next two [hands] brandish the skin of Bhairava, swirling in the manner of the wind. The third pair holds the bow and arrow. The fourth right hand holds a skull-cup of blood, and the fourth left hand holds a skull-cup filled with great compassion." Furthermore, in certain contexts, he appears in forms such as one face and four arms. Regarding that, the Root Tantra states:

ལ་ལར་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་ལ། ། གཡས་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དུང་ཁྲག་འཛིན། ། གཡོན་གཉིས་ཐོད་པ་ཞགས་པར་བཅས། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་སེ་རལ་ཁ། ། ལ་ལར་རྡོ་རྗེ་བྷནྡྷ་དམར། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་རྒྱབ་བརྟེན་བཅས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ཧེ་རུ་ཀ་དེ་ཉིད་སྐུ་མདོག་དང་ཞལ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་། ཕྱག་མཚན་གྱི་རྣམ་པ་དག་གསལ་བར་བསྟན་པའི་རྗེས་ལ། ཆ་ལུགས་དང་རྒྱན་གྱི་མཚན་ཉིད། དུར་ཁྲོད་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་འཇིགས། ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གླང་ཆེན་སྟག་གི་པགས་པ་ཡིས། ། སྟོད་སྨད་སྐུ་ཡི་ན་བཟར་མནབས། ། ཀླུ་རྒྱལ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། སྐུ་ཡི་གནས་བརྒྱད་རྣམ་སྤྲས་ཤིང་། ། ལྷ་ཆེན་དཔའ་པོའི་གཡང་གཞི་དག། ཚམ་ངམ་ཆེན་པོའི་ན་བཟར་གསོལ། ། སྐུ་ལ་ཐལ་བས་བྱུགས་པ་ལས། ། ཁྲག་དང་ཞག་གི་རི་མོས་མཚན། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡི་མཚན་པ་ལས། ། སྙན་གོང་ཉི་ཟླ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་འབར་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་འཇིགས་པའི་ཆ་ལུགས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས། བདུད་དྲེགས་བྱེད་དང་ལྷ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་དྲག་པོའི་ཚོགས་བཏུལ་ནས། ཤ་ཁྲག་རུས་པ་ཀུན་གསོལ་ཞིང་འཁོར་བ་ན་གནས་པ་དག་ཀྱང་བརྒྱལ་བར་མཛད་དེ། དེ་ལྟར་ཐལ་བར་གྱུར་པ་དག་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་མི་གཏོང་ཞིང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སླར་གཟུང་བར་བྱས་སོ། ། ཅི་དགའ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ལས་གྲུབ་པར་བྱེད་དེ། གོང་དུ་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསྟན་ཅིང་། ཡང་དེ་ཉིད་དང་མི་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་གཞན་སྟོན་པ་དང་། ཡང་དེ་དག་གི་སྐྱབས་མཛད་ཅིང་།

In some [depictions], he has one face and four arms; the two right hands hold a vajra and a skull-cup of blood, and the two left hands hold a skull-cup and a noose, along with a vajra-khaṭvāṅga and a sash. In others, he holds a red vajra-bhāṇḍa and leans his back against a khaṭvāṅga. Thus, after clearly demonstrating the characteristics of the body color, faces, and so forth, as well as the activities and hand-symbols of that very Heruka who arose from the Great Vajradhara, the definition of his attire and ornaments is as follows: "Terrifying like a charnel ground." Regarding the meaning of this, the Root Tantra states: "With the skins of an elephant and a tiger, He clothes the upper and lower parts of his body. With a garland of skulls from the Naga Kings, The eight parts of his body are adorned. With the raw hide of the Great God and heroes, He wears a garment of great ferocity. His body is smeared with ashes, Marked with streaks of blood and fat. Adorned with the five mudrās, Above his ears are the sun, moon, and jewel garlands." In this way, through the manner of his terrifying and transformative attire as a great blazing body, he brings under his power the entire host of arrogant māras and great gods, subduing the fierce assemblies. He consumes all their flesh, blood, and bones, and even causes those dwelling in saṃsāra to faint. He does not abandon those who have thus been reduced to ashes through his great compassion, but instead causes their consciousnesses to be reclaimed. He accomplishes various activities according to their wishes, displaying the forms of the great gods as shown above, yet also manifesting other forms unlike those, and furthermore acting as their refuge.

དེ་དག་སྒྲོག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། འགལ་བ་མེད་དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང་། དེ་འདུལ་བའི་རྣམ་པ་དང་མཐུན་པར་འཕྲུལ་པ་དང་། དེ་བཞིན་གྱིས་ཉེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་བདེ་བར་གནས་པའི་སྐྱབས་མཛད་པ་དང་། ཡང་དེ་དང་དེ་ཉིད་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་བཀོད་པ་ལ་ཉེས་པའི་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་སྣང་བའི་མཚན་མའོ། ། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་མི་སྲིད་དེ་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་མྱུ་གུ་ལས་གྲིབ་མ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་དུ་ཡུམ་བསྐྱེད་ཅིང་ལས་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡི་འབར་བའི་ཉི་མ་ལས། ། བྱུང་བའི་གྲིབ་མ་མི་བཟད་པ། ། བསྐྱེད་ནས་མ་ལུས་བདུད་ལ་སོགས། ། གདུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲག་ཟ་ནུས། ། དེ་ཡང་དེའི་དོན་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རང་ཉིད་ངོ་བོ་ལས་བྱུང་བའི། ། ཀྲོ་དྷི་ཤྭ་རི་འཇོ་སྒེག་སྟབས། ། སྐུ་མདོག་སྔོ་སྐྱ་ནམ་མཁའི་ལུས། ། སེ་རལ་ཁ་ཡི་ཚུལ་དག་ཏུ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་རྒྱབ་བརྟེན་བཅས། ། ལག་པ་གཡོན་པས་ཐོད་པ་ཐོགས། ། གཡས་པས་བ་དན་གསུམ་པའི་ཕྱག། རིན་ཆེན་འབར་བའི་རྒྱན་གྱིས་མཚན། ། ཕྱུང་ནས་བྱིན་གྱིས་རློབ་མཛད་དེ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལྡན་པར་གྱུར། ། དྲེགས་བྱེད་བདུད་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་རྨོངས་མཛད་དེ། ། གདུག་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ཤ་དང་ཁྲག། མ་ལུས་ཡུད་ཙམ་ཅིག་ལ་གསོལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་སྟོན་པའི་དགོངས་མཛད་ཀྱི་དབང་དུ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་དབང་དུ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་དང་། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་གིས་རྒྱས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ།

If one asks how these are proclaimed, there is no contradiction. This is because they abide as its very nature, manifest through emanations that accord with the manner of taming them, and act as a refuge that provides instantaneous relief from the suffering of those who are afflicted. Furthermore, what fault could there be in establishing both [the tamer and the tamed] in liberation and the state of great enlightenment? These are signs appearing from the distinction of sublime qualities. Moreover, a method devoid of insight is impossible; just as a shadow arises from a sprout accompanied by the appearance of light, the Mother is generated and engaged in activity. As it says: "From the blazing sun of that [Father], An unbearable shadow is produced, Which, having been generated, is able to drink The blood of all the wicked ones, such as Māras." Regarding the meaning of that, the Root Tantra states: "From her own essence, Krodhīśvarī arises In a graceful, seductive posture. Her body is light blue, the color of the sky. In the manner of a sash across her shoulder, She leans her back against a khaṭvāṅga. With her left hand she holds a skull-cup, And with her right, the three-pronged banner. Adorned with ornaments of blazing jewels, She is emanated and then grants blessings. Possessing both method and insight, She bewilders all the arrogant spirits, Māras, and so forth. In a mere instant, she devours The flesh and blood of the entire host of the wicked." Thus it is said. From the perspective of the Teacher’s intention, these appear exactly in that way; however, from the perspective of those who follow, they should be meditated upon extensively through the branches of the preliminary application and the subsequent application.

། ད་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བའི་རིམ་པས་འཁོར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་པོ་དེ་ནི་དེ་དག་དང་། ། ལྷན་ཅིག་དུར་ཁྲོད་རྣམ་པར་རོལ། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེར་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབར་བ་ཡིས། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་ཆོས་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་དང་ལྡན་པས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། ། འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་དག་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་བས། དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ཤིང་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དུ་རྣམ་པར་རོལ་ལོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། གཽ་རཱི་མ་ལ་སོགས་པའི་མ་མོ་ཆེན་མོ་བརྒྱད་དང་། མདའ་འཛིན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། རྟ་མགྲིན་འཕང་མཐོ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་མ་བཞི་སྟེ། ལྷ་མོ་ཉི་ཤུ་ཐམས་ཅད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོར་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབར་བའི་ཚོགས་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕྲིན་ལས་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་ཁྲོ་དྲག་པའི། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རྣམ་སྦྱངས་ནས། ། དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་སུ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དག་ལ་བཀོད། ། བདུད་མ་ཏྲང་མ་རུ་ཏྲ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་དག་གི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམ་པར་སྦྱོང་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་པའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཞིང་ལ་སྦྱོར་བ་སྟེ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་ནི་ཞེ་སྡང་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱིའི་ལམ་པ་དག་འདུལ་བར་མཛད་པ་དང་།

Now, in order to generate the retinue through the sequence of intense application: The King, together with them, Sport in the charnel grounds. All are in equal union with the vajra; By the blazing maṇḍala of the ḍākinīs, The glorious Heruka possesses the nature of the seven dharmas and is like a great king. The goddesses of the retinue arise from the manifestation of his very body, wisdom, and qualities; thus, they dwell together with him and sport in the eight charnel grounds. Who are they? They are the eight great mamos, such as Gaurī and the rest; the four goddesses of activity, such as Śaragrahī and the rest; the four goddesses of offering, such as Puṣpā and the rest; and the four gatekeepers, such as Uccāṭanāśvakarṇī and the rest. All twenty goddesses are in equal union with the essence of the vajra body, speech, and mind, together with the blazing assembly of the ḍākinī maṇḍala. What is their enlightened activity? Having thoroughly purified the realms of sentient beings Who are extremely fierce and wrathful, They establish them in the pure buddha-fields And in the awakening of the buddhas. They thoroughly purify the realms of sentient beings who abide on the paths of the general and specific afflictions, such as the māra Maṭaṅga Maruṭra, and establish them in the awakening of the buddhas. How so? By uniting them with the pure buddha-fields; that is, the glorious Heruka subdues those on the general path of afflictions born from hatred.

ལྷ་མོ་གཽ་རཱི་མས་ཞི་བའི་སྒོ་ནས་ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཞེ་སྡང་གི་ཁམས་ལ་གནས་པ་དག་རྣམ་པར་སྦྱོང་ཞིང་། རྡོ་རྗེའི་རིགས་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་སུ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པའོ། ། ལྷ་མོ་གཞན་ཡང་དེས་འགྲེ་སྟེ་རྩཽ་རཱི་མས་ང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བ་དང་། པྲ་མོ་ཧས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བ་དང་། བཻ་ཏ་ལཱིས་ཕྲག་དོག་གི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བ་དང་། པུཀྐ་སཱིས་གཏི་མུག་གི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བ་དང་། ཙཎྜ་ལཱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱིའི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བ་དང་། གྷསྨ་རཱིས་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བ་དང་། སྨ་ཤ་ནཱིས་ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་སྦྱོང་བར་མཛད་པའོ། ། ཡང་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས། ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འདོད་ཁྲོ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། རྟོག་པ་བླ་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་སྦྱངས། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་བཅུས་བསྐོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཁྲོ་བོ་རེ་རེས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཛད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲངས་མེད་པའི་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སྦྱོང་བར་མཛད་པའོ། ། རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གསང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དབུགས་དབྱུང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །

Through the peaceful gate of her enlightened activity of mind, the goddess Gaurī purifies those sentient beings abiding in the element of hatred and establishes them in the awakening of a Buddha, the nature of mirror-like primordial wisdom, within the pure buddha-field of the Vajra family. The other goddesses are to be understood in the same way: Caurī purifies those abiding in the path of pride; Pramohā purifies those abiding in the path of desire; Vetālī purifies those abiding in the path of jealousy; Pukkasī purifies those abiding in the path of ignorance; Caṇḍālī purifies those abiding in the path of the general afflictions; Ghasmarī purifies those abiding in wrong views; and Śmaśānī purifies the conceptualizations of doubt and indecision. Furthermore, by way of vast activities, in order to reveal the maṇḍala of the wrathful deities: "By Vajra-Desire-Wrath and the rest, Through all unsurpassed conceptualizations, The realms of sentient beings, as limitless As the expanse of space, are thoroughly purified." The glorious Heruka, surrounded by a maṇḍala of the ten great wrathful deities, emanates countless maṇḍalas in which each wrathful deity acts as the maṇḍala of a specific family, thereby purifying the mental continuums of sentient beings. The stages of subsequent accomplishment should be understood from the Glorious Heruka’s Secret Meaning Array. This is the explanation of the meaning of the glorious Heruka’s granting of relief.

ད་ནི་གཏི་མུག་གི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དང་འབྲས་བུའི་ལམ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཅན་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་གནས་པ་རྣམས་གདུལ་བའི་དོན་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྣང་ཞིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་པདྨའི་རིགས་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དོན་མཛད་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དང་པོར་དགོངས་མཛད་ཀྱི་དུས་བསྟན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་སྔོན་བྱུང་བ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྟག་པ་ཡི། ། འདས་པའི་ཚེ་བསྐལ་པ་བཅུད་ལྡན་གྱི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་པདྨའི་དཔལ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། ། དེའི་བསྟན་པ་ལ་དགེ་སློང་རྒྱལ་བའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་བཀའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྤྱད་དེ། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལ་གནས་ཤིང་། ལོག་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པས་ངན་སོང་རྣམ་གསུམ་དུ་འཁོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་། ། དེ་ལས་ཐར་ནས་དྲེགས་བྱེད་མཐའ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉོན་མོངས་པའི་ལམ་ལ་ཞེན་ཅིང་རང་གི་ལྟ་བ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་འདུལ་བའི་གཉེན་པོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལས་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་གར་ཐབས་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་བྱུང་ངོ་། ། ཅི་ཞིག་ལས་ཤེ་ན། རང་གི་ལྟ་བ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་ནི་གདུལ་བྱའི་རྣམ་པ་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཚོགས་སྣང་ཞིང་། སྐུ་གསུམ་རྟག་པའི་སྒོ་ནས་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་བྱུང་ངོ་། ། དེས་ན་གདུལ་བྱ་འདུལ་བྱེད་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལས། འགྲོ་བའི་དོན་ནི་སྔོན་བྱུང་བ། །

Now, in order to subdue those who abide in wrong views characterized by the extremes of eternalism and nihilism—the general and specific characteristics of the afflictions on the path of the causes, conditions, and results of delusion—the way in which the maṇḍala of the glorious Padmanarteśvara, the speech of all tathāgatas of the Lotus family, acts for the benefit of beings is shown by first indicating the time of the intended purpose: "In a former time of the past, the Great Being, the Eternal One, appeared in the world as the Buddha Padmaśrī during the eon known as 'Endowed with Essence.' During his teaching, a monk named Jinaśreṣṭha misapplied the meaning of the Word; abiding in the extremes of eternalism and nihilism and possessing wrong views, he wandered through the three lower realms and experienced suffering. Having escaped from those, he became known as 'Abiding in the Limit of the Haughty,' clinging to the path of afflictions and holding to his own views. As the remedy to subdue him, from the very body of the Great Vajradhara, the great maṇḍala of the emanated dance of the glorious Padmanarteśvara emerged. From what cause? Through the causes and conditions of grasping at one's own view as eternal, the various common and specific assemblies of those to be subdued appeared, and the Sugata who subdues them arose by way of the three eternal bodies. Therefore, the general characteristic of the one to be subdued and the subduer is as stated in the scriptures of the tathāgata: 'The benefit of beings occurred in the past...'"

བཀའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྤྱད་པའི་དུས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་དུ་སྔོན་བྱུང་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ཇི་བཞིན་པར་སྤྱད་པའི་མཐུས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ་དང་མཐུན་པ་འཕྲུལ་པའོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི། ། ལོག་པར་ལྟ་བ་གནས་པར་འགྱུར། ། ཤིན་ཏུ་ལྟ་བ་ངན་པ་ཡིས། ། འོ་དོད་འབོད་པ་ཆེན་པོར་ལྷུང་། ། བསྐལ་པ་བཅུད་ལྡན་གྱི་དུས་ཀྱི་ཚེ་དེ་ཉིད་ན་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེ་འགྲོ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པ་གཏི་མུག་གི་ལམ་ལ་གནས་ཤིང་ལོག་པར་ལྟ་བས་ཀུན་དུ་རྨོངས་ཏེ། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལ་གནས་པ་དང་། དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཀྱང་དགེ་སློང་རྒྱལ་བ་མཆོག་དང་། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དག་སྟེ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པ་དག་གཟིགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་སྦྱོང་ཕྱིར། ། པདྨོ་ཆགས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་གནས་པར་གྱུར། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་གསུང་གི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ནི་པདྨའི་རིགས་ཏེ། གང་ཞིག་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་འདུལ་བའི་ཐབས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་སྣང་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་མདོག་དཀར་ལ་དམར་ཞད་ཆགས། ། ཞལ་མང་བརྒྱ་ཕྱེད་ཕྱག་གིས་མཛེས། ། གཡས་ཀྱི་པདྨ་རྡོ་རྗེ་དང་། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་དབྱུག་སོགས་ཀྱིས། ། མཚན་ཞིང་གཡོན་པའི་ཕྱག་དག་གིས། །

Regarding the manner in which great compassion arises toward beings who are the objects of that compassion when they practice the meaning of the Word erroneously, and the manifestation that accords with the characteristics of great compassion through the power of practicing the scriptures of the Tathāgata exactly as they are: In that regard, the characteristics of the objects toward which compassion arises are as follows: "At that time, all sentient beings Will abide in wrong views. By means of extremely evil views, They will fall into the Great Howling [Hell]." At that very time, during the era of the "Essence-Endowed" eon, by the power of karma, all living beings without exception abide on the path of the affliction of ignorance and are utterly deluded by wrong views. They abide in the extremes of eternalism and nihilism. Among them, [the Buddha] perceives the causes, conditions, and results of the monk Jina-vara and those who follow him. As for how the characteristics of great compassion arise as an antidote to those [conditions]: "The Blessed One, that very yoga, In order to purify the bodhicitta, Through the application of the lotus of passion, Abides as Vajradharma." The manifestation of the speech of the Great Vajradhara himself is the Lotus family. From the essence of the naturally pure bodhicitta, he appears as Vajradharma as a means to discipline others. How so? As stated in the Root Tantra: "His body color is white with a reddish tint, Beautiful with many faces and fifty arms. Marked by the lotus, vajra, wheel, jewel, staff, and so forth in his right hands, And by [other implements] in his left hands..."

པདྨ་རྐྱང་པའི་སྡོང་བུ་འཛིན། ། མཚན་སོགས་དཔེ་བྱད་བཟང་པོས་མཛེས། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ། ། རིན་ཆེན་ལ་སོགས་རྒྱན་ཕྲེང་ཚོགས། ། དར་གྱི་གོས་རྒྱན་ཅོད་པན་དཔྱངས། ། བཀྲ་ཤིས་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལེགས་བཞུགས་ཤིང་། ། བསྙེམས་བཅས་ཆགས་པའི་ཚུལ་དུ་གཟིགས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་དབང་དུ་ནི། པདྨ་ཆགས་པར་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་དུ་ཡང་། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བྱིན་རླབས་རིགས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་གྱིས། ། རྒྱུ་ཡི་མགོན་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། དཔལ་ལྡན་པདྨ་གར་དབང་ཕྱུག། ཆ་ལུགས་མཚན་མ་རྒྱན་གསལ་གྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ཅི་སྐབས་འདིར་སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་མིང་གི་བྱེ་བྲག་མི་མཐུན་པ་འདོགས་ཤེ་ན། དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ཇི་ལྟར་པདྨ་དམར་པོ་འདི། ། ཆགས་པའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ། ། དེ་བཞིན་བག་ཆགས་ཁམས་གསུམ་གྱི། ། ཉེས་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་དག། དཔེར་ན་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། འདམ་རྫབ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་དེ་དག་གི་དྲི་མས་མ་གོས་པ་བཞིན་དུ། གསུང་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུ་འདི་ཡང་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉེས་པ་སྣ་ཚོགས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། དེས་ན་ཆགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱོད་ཅིང་གནས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །

He holds the stem of a single lotus, beautified by the major and minor marks. Twenty-five rays of light radiate forth, and he is adorned with a multitude of jewel garlands and the like. Silk garments, ornaments, and a crown hang [from his head]. He sits perfectly in the auspicious cross-legged posture, gazing with an air of pride and passion. Furthermore, regarding the subsequent engagement, even in the manner of the lotus’s union with passion, the Seventh Tantra of Conceptualization states: "By the crown of the blessing family, The causal lord Vajradhara, The glorious Padmanarteśvara, His attire, signs, and ornaments become clear." If one asks why, in this context, the Buddha Amitābha is given various distinct names such as Vajradharma and so forth: it is because his natural quality, known as "Dharma," is called Avalokiteśvara by way of his enlightened activity (karman), and he is called Padmanarteśvara by way of the result of his various activities. As for his natural definition: "Just as this red lotus is not stained by the defects of passion, so too are the various defects of the three realms and the habitual tendencies completely purified." Just as the maṇḍala of a lotus is born from the mud yet remains unstained by its impurities, this body—which arises from the pure essence of bodhicitta, the emanation of the Lotus family of speech—is likewise completely liberated from the various defects of the three realms. Therefore, because he acts and abides in a manner that is not separated from the two types of passion, he is called Vajradharma.

དེ་ཡང་ཐབས་ཀྱི་ཞགས་པའི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། པདྨ་འདམ་བྲལ་སྐམ་འཐས་རུལ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་བ་སྤངས་སྤྱོད་མིན། ། མཐའ་གཉིས་ལས་གྲོལ་རྣམ་སྤྱོད་པ། ། ཀུན་དུ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སྐུ། ། གསང་བ་ཐེག་ཆེན་བླ་མེད་གཞུང་། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་གསལ་སྟོན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། འདི་ནི་ཀུན་དུ་གཟིགས་པས་ན། ། རྒྱལ་བའང་དབང་ཕྱུག་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དཔལ་ལྡན་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། གདུལ་བྱའི་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྒྱ་ཆེར་གཟིགས་ནས། མཐུན་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པར་དགོངས་ནས། ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་བཀོད་པས་བདུད་རྣམས་བཅོམ་ཞིང་། དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་གཅིག་པ་དང་ལྡན་ཏེ། དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཀུན་དུ་གཟིགས་པར་མཛད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའོ། ། དེའི་ཚུལ་ནི། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་དག་པས་ན། ། མཆོག་སྦྱིན་དམ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ། ལ་ལས་དེ་ཉིད་ལ་སྤྱད་པས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་དང་། ལ་ལས་སྤངས་པས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་དང་། ལ་ལས་སྦྱངས་པས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་ནི། རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མ་སྤངས་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་མཁྱེན་པ་ནི་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་ཏེ།

Furthermore, from the Root Tantra of the Lasso of Methods: "A lotus is free from mud, yet it is neither dry nor rotten. Likewise, cyclic existence is not to be abandoned through mere renunciation. One who acts while liberated from the two extremes Is the body of Amitābha, the Universal Radiance. This is the secret, unsurpassed Mahāyāna system, Which clearly reveals the maṇḍala of suchness." Regarding the definition of its enlightened activity (kṛtya), it is said: "Because he perceives everything, The Victor also becomes the Sovereign. The glorious Lord Avalokiteśvara, Vajrasattva, the Tathāgata." Having extensively perceived the specific distinctions of the faculties and sense bases of those to be trained, just as their karma dictates, he intends to act for the benefit of others through the enlightened activities of body, speech, and mind that are in harmony with them. By manifesting his own qualities, he subdues the māras. Possessing the eight masteries and endowed with one-pointed great compassion, he perceives everything at all times and in all ways; this is Vajrasattva, the very essence of all the Tathāgatas. The manner of this is as follows: "Because all passion is purified, The Blessed One is the supreme bestower of boons." Regarding the afflictions such as passion that arise from distorted conceptualizations, some desire liberation by indulging in them, some desire liberation by abandoning them, and some desire liberation by purifying them. These are not the state of complete purity. To know that these are not to be abandoned but are of the nature of purity is the meaning of the unsurpassed secret.

དེ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྦྱིན་ཞིང་དམ་པ་གྲུབ་པར་མཛད་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། ཡང་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས། འདུལ་བའི་ཐབས་ནི་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། སྣ་ཚོགས་པ་ནི་འདུལ་བར་མོས། ། ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་རྒྱལ། ། པདྨོ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གྱུར། ། འགྲོ་བའི་ཚུལ་དུ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་གཟུགས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་ཞལ་ཕྱག་མང་པོ་དང་། སྐུ་ལས་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་མང་པོར་སྟོན་པའོ། ། དེ་ཡང་ལེའུ་དགུ་པ་ལས། གར་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་ཞིང་གར་བྱས་པས། ། པདྨོའི་མཚན་མཆོག་པདྨོར་བྱས། ། ཕྱག་ནི་བརྒྱད་རྣམས་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་མཆོག་སྣ་ཚོགས་འཛིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེས་ན་གང་ཞིག་ཀུན་དུ་གཟིགས་པའི་ངང་ཚུལ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་གང་ལས་བྱུང་ཞིང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། པདྨོ་སྒྱུ་མ་རྒྱལ་པོ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་དེས། ། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ནི་སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་མཆོག་གོ། ། ཡང་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཔལ་པདྨ་གར་དབང་ལ་སོགས་པ། ། རྟོག་པ་བླ་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱིས་མཐའ་ཀླས་པ། །

He is the Blessed One because he bestows supreme siddhi and brings about the sublime accomplishment by means of engaging in that very reality. Furthermore, from the perspective of the results of his various activities: "Through various methods of training, He is intent upon training those who are diverse. The King, the Lord Avalokiteśvara, Became the Lord of the Lotus Dance." For the sake of training beings, he manifests in the manner of a traveler, possessing various physical forms, many faces and hands, and displaying many reflected images appearing from his body. As it is said in the ninth chapter: "By means of various dance movements, Completely transforming and dancing, He made the supreme lotus-mark into a lotus, And his eight hands turned the wheel." And: "He assumes the various supreme forms of all the Tathāgatas," and so forth. Therefore, he is so called because he possesses the nature of universal vision. If one asks from what that essence of various activities arises and what it is like: "The King of Lotus Illusion, in union, Is the Ḍākinī Illusion, the Supreme Bliss. That very essence, which arises from method and wisdom—the non-duality of the expanse and primordial wisdom—is characterized by the non-duality of the three kāyas. The maṇḍalas of the deities of the Lotus family, which are the manifestations of that very essence, are the supreme Ḍākinī Illusion." Furthermore, in order to demonstrate the vast deeds performed through the gateway of various activities: "The glorious Padmanarteśvara and others, By all the unsurpassed conceptualizations, As far as the limits of the expanse of space..."

སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་སྦྱངས། ། གང་ཞིག་རང་གི་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་འགྲོ་བ་ནི་གྲངས་མེད་དེ། དེ་དག་གི་དོན་དུ་སྔོན་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། རྗེས་འཇུག་གི་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་མང་པོར་བསྟན་ཞིང་གསུངས་ཏེ། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་གྲངས་མང་དུ་སྣང་བ་དག་ཀྱང་དཔལ་ལྡན་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྐུས་སྐྱེ་འགྲོ་ཇི་སྙེད་དུ་རྣམ་པར་སྦྱོང་ཞིང་། སྒོ་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་དང་བཅས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་སྦྱོང་བར་མཛད་དོ། ། དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་རིམ་པ་ནི་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་གསང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་དབུགས་དབྱུང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་སྲེད་ཅིང་ཞེན་པ་དང་གདུག་ཅིང་རྔམ་པས་ཤིན་ཏུ་འཇུངས་པར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་འགྲོ་བ་དག་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྣང་ཞིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་དབུགས་དབྱུང་བའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལས་དང་པོ་དགོངས་མཛད་ཀྱི་དུས་ནི། འདས་པའི་དུས་ན་སྔོན་བྱུང་བ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྟག་པ་ཡི། ། བསྐལ་པ་མི་གནས་པའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ཉི་མའི་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། ། དེའི་བསྟན་པ་ལ་དགེ་སློང་འབྱོར་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བས་བཀའི་དོན་ལོག་པར་སྤྱད་དེ།

The realm of sentient beings is thoroughly purified. The number of wandering beings who engage in the conceptualizations of their own various views is immeasurable. For their sake, many maṇḍalas of the past and numerous stages of subsequent practice were taught and spoken; the many appearances of the root maṇḍala and so forth are the manifestations of the glorious Padmanarteśvara, father and mother, which arise from the blessings of the glorious Great Vajradhara. Through such a body, he purifies as many living beings as there are, and through emanations in other forms, he brings the realm of sentient beings to complete purification. The stages for practitioners to take these into experience should be understood from the Arrangement of the Secret Meaning of the Glorious Padmanarteśvara. This is the explanation of the meaning of the encouragement of the glorious Padmanarteśvara. Now, in order to care for those beings who are generally and specifically afflicted by craving, attachment, malice, ferocity, and extreme stinginess, the glorious Vajrasūrya—the precious family of the qualities of all the Tathāgatas appearing from the discerning wisdom—demonstrated the manner of encouragement. First, regarding the time of his intentional activity: In a past time, long ago, during an impermanent eon, a great being appeared in the world known as the Buddha Sūryaśrī. During his teaching, a monk named Samṛddhin, having misapplied the meaning of the Word, [acted in error].

ཉོན་མོངས་པའི་ཆུ་བོས་གཡེངས་ནས་ངན་སོང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འཁོར་ཞིང་། དེ་ལས་ཐར་ནས་དྲེགས་བྱེད་འཇུངས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་སྐྱེས་སོ། ། དེ་འདུལ་བའི་གཉེན་པོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་གསུངས་སོ་ཞེས་པའོ། ། རྒྱུ་གང་ལས་ཤེ་ན། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྟག་པ་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལས། ། འགྲོ་བའི་ཚུལ་ནི་སྔོན་བྱུང་བ། ། གདུལ་བྱ་དང་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་བསྟན་པའི་དོན་ལོག་པར་སྤྱད་པ་དང་ཇི་བཞིན་པར་སྤྱད་པའི་དབང་གིས་ལས་དང་ཐུགས་རྗེ་འབྲེལ་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་བསྐམ་པར་གྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་སོ། ། བསྐལ་པ་མི་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་བདུད་དང་བདུད་ཀྱི་རིས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བློ་བསླད་པའི་འགྲོ་བ་ཐུན་མོང་དང་། ཁྱད་པར་ཚོགས་རྣམས་ལུས་ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་ངག་ཤིན་ཏུ་བསྐམ་པ་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་འཇུངས་པར་གྱུར་པས། ཡི་དྭགས་གཤིན་རྗེའི་དམྱལ་བར་ལྟུང་ཞིང་ཡུན་རིང་དུ་གནས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ཟད་པའི་དབང་གིས་གྲོལ་ནས་མིའི་གནས་སུ་ཤིན་ཏུ་དབུལ་ཞིང་ཕོངས་པ་དང་། བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་ཏེ། ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་གསོད་པར་བྱེད་དོ། ། དེའི་ལས་ཟད་ནས་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྲིན་པོ་དྲེགས་བྱེད་འཇུངས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ནས།

Distraught by the river of afflictions, they wander through the three lower realms. Having been liberated from those, they were born as the arrogant and stingy ones. As the remedy to subdue them, the Great Vajradhara himself emanated various manifestations of the glorious Vajrasūrya maṇḍala. If one asks from what cause this arose, it was from the eternal Great Being. Furthermore, regarding the general characteristics, the scriptures of the Tathāgata state: "The manner in which beings appeared in the past..." This refers to the general characteristics of those to be tamed and the tamer; it is the connection between karma and compassion, based on the power of practicing erroneously or correctly. If one asks what the characteristics of the objects for which compassion arises are like, two verses were spoken beginning with: "At that time, all sentient beings / Became extremely fierce and parched..." During that very aeon of instability, common beings whose minds were corrupted by Māras and the deities of Māra’s faction, and particularly the assemblies, became extremely fierce in body, extremely parched in speech, and extremely stingy in mind. Consequently, they fell into the hungry ghost and Yama hell realms and remained there for a long time. When they were liberated through the exhaustion of that very karma, they were born in the human realm as those who were extremely poor and destitute, tormented by the suffering of hunger and thirst, and killing one another. When that karma was exhausted, they became the hungry ghost rākṣasa known as the arrogant and stingy one.

སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྲོག་འཕྲོག་ཅིང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཕུང་བར་བྱས་སོ། ། དེ་གདུལ་བའི་གཉེན་པོར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་གདུག་པ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དམ་པའི་དོན་གྱི་ནོར་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་བྱུང་བར་གྱུར། ། གཞན་གྱིས་འདུལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་སྡེ་དང་བཅས་པ་དེ་དག་སྒོ་ཀུན་དུ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གསེར་གྱི་རི་ལེ་ཉི་ཤར་བཞིན། ། ཞལ་བཞི་ཕྱག་བཞི་རྣམ་མཛེས་པ། ། གཡས་ན་མདའ་དང་རལ་གྲི་འཛིན། ། གཡོན་གཞུ་ཉི་དཀྱིལ་རྡོ་རྗེས་མཚན། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ལྔས་བསྐོར། ། འཛུམ་བཅས་གཡོན་མིག་གྱེན་དུ་བཏེག། ཅེས་པ་དང་། ཡང་ཞི་བས་མི་འདུལ་བ་ལ་ཁྲོ་བོའི་སྐུར་ཡང་སྣང་སྟེ། ལ་ལར་ཅུང་ཞིག་ཁྲོས་པ་ལས། ། བྱི་རུ་དམར་པོའི་མདངས་ལྡན་སྐུ། ། ཞབས་གཉིས་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལེགས་བཞུགས་ཤིང་། ། སྔ་མའི་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་བྱས་པའོ། ། ཞེས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་ཡུམ་དང་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅས་པ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མདངས་དང་ལྡན་པ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཕྱུང་བར་མཛད་པའོ། ། ད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་མཛད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས། ། ཀུན་གྱི་རེ་བ་ཡོངས་རྫོགས་མཛད། ། བུད་མེད་ལ་སོགས་རིན་ཆེན་མཆོག། མཁའ་ལ་རིན་ཆེན་ཐམས་ཅད་འབེབས། །

He robbed the life-force of all living beings and brought ruin to the world-system. As an antidote to subdue him, and in order to demonstrate the characteristics of Great Compassion and to purify those who are extremely fierce, the Blessed One, the very essence of yoga, the great treasure of the ultimate truth, emerged as Vajrasūrya. In order to purify in every way those arrogant hosts who could not be subdued by others, the glorious Vajrasattva emerged as the glorious Vajrasūrya, a body endowed with the entire collection of precious, untainted qualities. What is he like? As stated in the Root Tantra: Like the sun rising over a mountain of gold, with four faces and four arms, most beautiful; holding an arrow and a sword in the right, and a bow, a sun disc, and a vajra-marked [disc] in the left; surrounded by a maṇḍala of five-colored light; with a smile, his left eye raised upward. Furthermore, for those who cannot be subdued by peaceful means, he also appears in a wrathful form: In some cases, slightly wrathful, his body has the luster of red coral; his two legs are well-set in the cross-legged posture, and he is beautified by the previous ornaments. Such a body, together with the maṇḍala of the consort and the retinue, possessing the radiance of a sun disc, was manifested for the benefit of wandering beings. Now, to demonstrate his natural activities: Ākāśagarbha fulfills the hopes of all in every direction; he causes all supreme jewels, such as women and the like, to rain down from the sky.

གང་ཞིག་རང་བཞིན་དང་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྣམ་པ་དག་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་དེ་དང་མཐུན་པའི་མཚན་བཏགས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཉིད་ལ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་ཞེས་གྲགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། གཏེར་གྱིས་རེ་བ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་གཟུགས་ཅན་དང་། མཆོད་པ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་ལྷ་མོ་དག་གི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པས། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་བཞིན་དུ་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་མཛད་ཅིང་ཕྱོགས་ཀུན་གྱི་རེ་བ་དག་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་དོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པས་ཤེ་ན། བཙུན་མོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། བློན་པོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། དམག་མི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། རྟ་རྒྱལ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། གླང་པོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་རྣམས་ནམ་མཁའ་ལས་ཆར་བཞིན་འབེབས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཞི་བས་མི་འདུལ་བ་དག་ལ་ཁྲོ་བོར་བསྒྱུར་ཞིང་ཕྲིན་ལས་ལྷག་པའི་སྒོ་ནས་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་ཁྲོ་བ་ལ། ། ཞི་བས་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཉི་མས་ནི། ། རབ་ཏུ་གདུངས་པ་ཀུན་སྒྲུབ་པས། ། འཇུངས་པ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྲིན་པོ་གཤིན་རྗེའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་དེ་དག་ནི་ཐབས་གཞན་གྱིས་གདུལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ།

To that which possesses the aspects of nature, qualities, and enlightened activity, a corresponding name is assigned; thus, the Blessed One Ratnasambhava himself is renowned as Ākāśagarbha, Vajraratna, Vajrasūrya, and Trailokyavijaya. Through the nature of conferring empowerment, fulfilling hopes with treasures, the form of a precious victory banner, and the manner of the miraculous manifestations of goddesses such as the display of offerings, he pervades all places like Ākāśagarbha and completely fulfills the hopes of all directions exactly as desired. In what manner? He causes substances such as the precious queen, the precious minister, the precious warrior, the precious horse-king, the precious elephant, the precious wheel, and the precious jewel to fall from the sky like rain. Because he transforms into a wrathful deity to act for the benefit of those who cannot be tamed by peaceful means through the gateway of superior enlightened activity, it is said: "For those who are extremely fierce and wrathful, peace will not be beneficial; by the sun of wisdom and method, all intense torment is accomplished." Those who are stingy, along with the hosts of pretas, rākṣasas, and Yama, cannot be tamed by any other means.

མཐུན་པའི་གཉེན་པོས་ཁྲོ་བོའི་སྐུ་བསྟན་ཅིང་ཉི་མ་འབུམ་གྱི་གཟི་བརྗིད་དང་བཅས་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་འགྲོ་བའི་གདུང་བ་ཐམས་ཅད་གཅོད་ཅིང་སྐེམས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བྱ་བ་དང་ནི་བཟློག་པ་དང་། ། དབྲོག་པས་ཀྱང་ནི་ཁྱད་པར་དུ། བརྒྱལ་བར་བྱས་ནས་གནས་གསུམ་གྱི། ། ནོར་གྱི་ཚོགས་ཀུན་སྡུད་པར་བྱེད། ། མདའ་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་ཆ་ལ་ལ་དག་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འཕངས་ཤིང་དགེ་བའི་ལས་ལ་གཟུད་པ་དང་། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་ཆ་དག་ལ་གབ་པས་འཕངས་ཤིང་སྡིག་པའི་ལས་ལ་བཟློག་པ་དང་། ཞགས་པ་ལ་སོགས་པས་སླར་ཡང་དྲངས་ཏེ་མཐུ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ཐམས་ཅད་དབྲོག་པ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ཞིང་ཁམས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ། ནོར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་སྡུད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་རྒྱལ་ཆེན་པོས། ། རང་གི་འོད་ཀྱི་སྣང་བའི་ཚོགས། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་གསལ་མཛད་ཅིང་། ། རབ་ཏུ་གདུང་བ་སེལ་བར་མཛད། ། དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་གཟུད་ཅིང་། ། མི་དགེ་ལམ་ལས་བཟློག་པ་དང་། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་མཛད་དེ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་ལས་རྒྱལ་བར་མཛད། ། སླར་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཆེ་བའི་མཐུས། ། དེ་འདོད་ཀུན་ལ་སྦྱིན་པར་མཛད། ། ཅེས་སོ། ། ད་ནི་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་ལ་སོགས་ཀྱི། ། རྟོག་པ་བླ་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རབ་ཏུ་བཀྲོལ། །

Through the appropriate antidote, he manifests in the form of a wrathful deity. Possessing the splendor of a hundred thousand suns, and endowed with the great compassion of skillful means and insight, he cuts through and dries up all the torments of migratory beings. How is this so? "By means of engaging, reversing, and even seizing, He especially causes [beings] to faint, And gathers all the wealth of the three places." Some weapons, such as arrows, are launched by relying on mechanical devices to engage beings in virtuous activities. Other weapons, such as wheels, are launched by means of concealment to reverse them from non-virtuous actions. By means of lassos and the like, he draws them back again to seize all their power and miraculous abilities. Through these extraordinary activities, he conquers all opposing adversaries, triumphs over the three realms, and gathers the masses of wealth. Furthermore, the Root Tantra states: "The great King Vajrasūrya Illuminates all directions with the mass of his own light And dispels all intense torment. He engages beings in virtuous deeds, Reverses them from the path of non-virtue, Seizes all [their] qualities, And triumphs over all the three realms. Furthermore, by the power of his great qualities, He bestows all that is desired upon them." Now, the characteristics of the vast enlightened activity are shown: "By all the unsurpassed conceptualizations Of the Victors of the Three Worlds and so forth, The realms of sentient beings, as limitless as the expanse of space, Are thoroughly liberated."

གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཇོམས་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མི་འདྲ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་ཇི་ལྟ་བའི་རྣམ་པས་མཐར་ཕྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་ནི་སྔོན་བྱུང་བའི་དགོངས་མཛད་བསྟན་ཏེ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་བྱ་བའི་རྣམ་པར་ཡང་སྣང་སྟེ། འདི་ནི་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་གི་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་གསང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དབུགས་དབྱུང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་སེམས་ཅན་ཕྲག་དོག་གི་ལམ་ལ་གནས་ཤིང་རང་གི་ལྟ་བས་བསྙེམས་པའི་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་ལེ་ལོའི་ལས་ཅན་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་མ་གུས་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱིའི་ལམ་པ་རྣམས་དང་། ཁྱད་པར་དྲེགས་བྱེད་སྣ་ཚོགས་འཕྲུལ་པ་ཅན་སྡེ་དང་བཅས་པ་དག་འདུལ་བའི་ཕྱིར། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་ཅན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཕྲུལ་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། དང་པོར་དགོངས་མཛད་ཀྱི་དུས་ནི། འདས་པའི་དུས་ནི་སྔོན་བྱུང་བ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྟག་པ་ཡི། ། བསྐལ་པ་གཟི་ཆེན་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་རྔ་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ངོ་། །

One who possesses the power to subdue the three worlds is so called; that is the Vajrasūrya. From that, various distinct maṇḍalas arise to perform the benefit of beings, characterized by the ultimate perfection of the specific modes of enlightened activity. These demonstrate the intended purpose of the past, and through conformity with that, the modes of activity for subsequent followers also appear; this is the general teaching. The stages of their accomplishment should be understood from the Arrangement of the Secret Meaning of the Glorious Vajrasūrya. This is the explanation of the meaning of the Consolation of the Glorious Vajrasūrya. Now, in order to subdue the hosts of arrogant great gods and others who follow the general path—those who dwell on the path of envy, who are conceited with their own views, who possess pride, who are characterized by laziness, and who lack respect for the authentic path—and specifically to subdue the various arrogant, magical factions along with their retinues, the Blessed One, the glorious Hayagrīva-Ḍākinī, the embodiment of the vast enlightened activity of all the Tathāgatas and the manifestation of the nature of all-accomplishing wisdom, displayed the manner of the magical maṇḍala. First, regarding the time of the intended purpose: in the past, in the aeon known as the "Radiance of Great Splendor" of the Great Being the Permanent One, the Buddha named Dundubhisvara appeared in the world.

དེའི་བསྟན་པ་ལ་དགེ་བསྙེན་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བས་བཀའི་དོན་ལོག་པར་སྤྱད་དེ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་ཡུན་རིང་དུ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལས་ཐར་ནས་དྲེགས་བྱེད་སྣ་ཚོགས་འཕྲུལ་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཆུང་མའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་བྱུང་ནས། ལྷ་ཆེན་པོ་དག་གི་ཉོན་མོངས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་འདུལ་བའི་གཉེན་པོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལས། རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་བྱུང་ཞེས་པའོ། ། རྒྱུ་གང་ལས་ཤེ་ན། མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་རྟག་པ་གཉིས་ལས་སོ། ། དེ་དག་གི་སྤྱིའི་ཚུལ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལ། ། འགྲོ་བའི་ཚུལ་ནི་སྔོན་བྱུང་བ། ། བཀའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྤྱད་པའི་རྐྱེན་དང་། ཇི་བཞིན་པར་རྟོག་པའི་མཐུས། གདུལ་བྱ་འདུལ་བྱེད་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འགྲོ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱུང་ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་ཚེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི། ། བརྩོན་འགྲུས་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བར་གྱུར། ། ཤིན་ཏུ་བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བ་ཡིས། ། མནར་མེད་པ་ཡི་དམྱལ་བར་ལྟུང་། ། བསྐལ་པ་གཟི་ཆེན་སྣང་བའི་དུས་དེ་ཉིད་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལེ་ལོ་དང་སྙོམ་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་རང་ཉིད་བརྩོན་འགྲུས་དང་བྲལ་ཞིང་། གཞན་ལ་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ཡང་སྨོད་པར་བྱེད་དོ། ། དེའི་རྒྱུས་ངན་སོང་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་དེ་ལས་གྲོལ་ནས་དྲེགས་བྱེད་སྣ་ཚོགས་འཕྲུལ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་སུ་གནས་པའོ། ། དེ་འདུལ་བའི་གཉེན་པོར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། །

Within his teaching, a lay practitioner named Candra misapplied the meaning of the Word and wandered for a long time in the three lower realms. Having escaped from those, he emerged as the one known as the Various Manifestations of Arrogance, together with a host of consorts, and caused afflictions to arise among the great gods. As the antidote to subdue him, the maṇḍala of Hayagrīva’s Play appeared from the very body of the Great Vajradhara. If one asks from what cause this occurred, it was from the two [aspects of] the permanent [nature] by way of the discordant factors and their antidotes. Regarding their general manner: "In the scriptures of the Tathāgata, the manner in which beings [acted] occurred previously. Due to the condition of misapplying the meaning of the Word and the power of conceptualizing [reality] as it is, the characteristics of both the one to be tamed and the tamer arose in the manner of beings." Regarding the characteristics of the objects for which compassion arises: "At that time, all sentient beings became extremely deficient in diligence. By being so deficient in diligence, they fell into the Avīci hell." During that very eon known as Great Splendorous Light, all sentient beings, under the influence of laziness and indolence, were themselves devoid of diligence and even disparaged others who possessed diligence. Because of that, they experienced the sufferings of the lower realms and so forth; having been liberated from those, they remained in the assembly of the Various Manifestations of Arrogance and the like. Regarding the characteristics of the Great Compassion as the antidote to subdue them: "That very yoga is the Blessed One, the Tathāgata Vajrasattva."

དྲག་ཤུལ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་དག་ཏུ། ། རྟ་མཆོག་དཔལ་ནི་བྱུང་བར་གྱུར། ། ཕ་རོལ་གནོན་པའི་མཐུ་རྩལ་དང་ལྡན་པའི་རྟ་མཆོག་དཔལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བར་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཞལ་བཞི་པ་ལ་ཕྱག་བརྒྱད་པ། ། དེ་བཞིན་ཞབས་ཀྱང་རྣམ་པ་བཞི། ། ཞལ་རྣམས་དམར་དང་ནག་པོ་དང་། ། དཀར་ཞིང་རྟ་མགོ་ལྗང་གུ་སྟོན། ། སྐུ་ཡི་ཁ་དོག་ལྗང་གུ་དང་། ། ཕྱག་རྣམས་དམར་ལ་ཞབས་ནག་པོ། ། གཡས་པས་བ་དན་གསུམ་པ་བསྒྲེང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་མདའ། ། གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་སྣ་ཚོགས་དང་། ། མདུང་དང་དབྱུག་པ་གཞུ་འཛིན་པའོ། ། གཡས་པས་གྲུ་གསུམ་དཔལ་མོ་མནན། ། གཉིས་པས་གྲོལ་མ་དགའ་མའོ། ། གཡོན་པས་མིག་གསུམ་ཁྱབ་འཇུག་དང་། ། གཉིས་པས་ཚངས་པ་དགའ་རབ་གནོན། ། ཁྲོ་རྟགས་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཅིག་དང་། ། འབར་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱན་གྱིས་མཛེས། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་མཛད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངོ་མཐོན་དུ་ལས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་དག་པར་མོས་པ་ཡིས། ། སྡིག་བྱེད་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་མཐོན་དུ། ། ཕ་རོལ་གནོན་བའི་རྩ་ལག་གིས། ། ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་ཁྲོ་གཏུམ་པའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམ་པ་མང་པོའི་ཁམས། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇིག། གང་ཞིག་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་ཆུས་བརླན་ཞིང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་དགོངས་པས། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་སྡང་གིས་བསད་པ་དང་། གཏི་མུག་གིས་དམན་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཏེ། སྡིག་པ་མེད་པའི་མཐུ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་མཐོན་དུ་ལས་མཛད་ཅིང་།

In the manner of wrathful application, the glorious Hayagrīva appeared. Thus, the emergence of the maṇḍala of the glorious Hayagrīva, who possesses the power and skill to subdue others, is taught. How is that so? From the Root Tantra: Four-faced and eight-armed, likewise with four legs, The faces are red, black, and white, displaying a green horse head. The body is green in color, the hands are red, and the legs are black. With the right hands, he brandishes a three-pointed banner, A crossed vajra, a sword, and an arrow. With the left hands, he holds a fist, a variegated [vajra], A spear, a staff, and a bow. With the right [legs], he tramples Umā in the triangle; With the second, he tramples Mīna and Rati. With the left [legs], he tramples the three-eyed Viṣṇu; With the second, he tramples Brahmā and Rati. Adorned with the sixty-one wrathful marks And the ornaments of great blazing fire. Thus it is said. Now, in order to perform activities openly through various deeds: Through the conviction that all is pure, By the power of the one who commits sin, openly, With the strength of the one who subdues others, He is exceedingly fierce, wrathful, and fierce. The realms of many types of sentient beings— The entire world is utterly destroyed. One who is moistened by the waters of love and compassion, regarding all beings as an only child, acts openly through the power of miracles and the strength of being free from sin, in order to purify all, having killed with hatred and being free from the inferior conceptualizations of delusion.

དྲེགས་བྱེད་སྣ་ཚོགས་འཕྲུལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་པོ་དག་གནོན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་དང་རྩལ་གྱིས་བསྒྲལ་ཞིང་། ཤ་ཁྲག་ཀུན་གསོལ་བ་དང་། ལྷ་ཆེན་པོ་དག་གིས་སོ་སོའི་ང་རྒྱལ་ཞི་བར་བྱས་ཏེ། གཏི་མུག་ཅན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཚངས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ཅན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དང་། ཞེ་སྡང་ཅན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཁྱབ་འཇུག་དང་། ང་རྒྱལ་ཅན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བརྒྱ་བྱིན་དང་། ཕྲག་དོག་ཅན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དགའ་རབ་དབང་ཕྱུག་རྣམས་འཁོར་གཡོག་སྡེ་རིས་དང་བཅས་པ་རྣམས་བརྒྱལ་བར་མཛད་དོ། ། ཡང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པས་ཐམས་ཅད་གདུལ་བའི་ཕྱིར། བྱི་བ་རྐུན་པོ་ཆོམ་པོ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་བར་བྱེད། ། བྲིད་པ་དང་ནི་སྒྱུ་དག་དང་། ། ངོ་འཐོན་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུ། ། དགྲ་ཆ་ལྔ་ཡིས་བརྒལ་ནས་ནི། ། དེ་ཚེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ། ། གནས་སྐབས་ལ་ལར་བྱི་ཐབས་ཀྱིས་ཚུལ་གྱིས་གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ཡང་གནས་སྐབས་ལ་ལར་རྐུན་པོའི་ཚུལ་དུ་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་ནོར་གྱི་རྣམ་པ་བསྡུ་བར་མཛད་པ་དང་། ཆོམ་པོའི་ཚུལ་དུ་མངོན་སུམ་དུ་འཕྲོག་པ་དང་། དོར་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྲིད་པ་དང་། མིག་འཕྲུལ་གྱི་ཚུལ་དུ་སྒྱུ་མ་ལ་སྤྱད་པས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་ཞིང་། དགྲ་ཆ་ལྔས་བརྒལ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་དགྲ་ཆ་ལྔ་ནི་ལེའུ་དགུ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉི་ཤུ་པ་ལས་བཤད་དེ། འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་འཕངས་མ་འཕངས་དང་། ། དེ་བཞིན་ལག་པས་འཕངས་པ་དང་། །

Through the power and skill of subduing various arrogant beings such as Viśvarūpa and others, he liberated them and consumed all their flesh and blood. He then pacified the individual pride of the great gods: Brahmā, the supreme among the deluded; Maheśvara, the supreme among the lustful; Viṣṇu, the supreme among the hateful; Śakra, the supreme among the arrogant; and Īśvara, the supreme among the envious. He caused these deities, along with their retinues and followers, to fall unconscious. Furthermore, in order to discipline all beings through harmonious conduct, it is said: "By means of the thief, the robber, and the plunderer, He completely purifies all. Through deception, through guile, And likewise through direct force, Having overcome the five types of enemies, He then conquers the three worlds." At times, he conquers the three worlds by engaging with the wives of others through the method of a "rat" (stealthily). At other times, he acts as a "thief" to collect various forms of wealth into vessels of virtue and so forth. He acts as a "robber" to seize things openly, as a "deceiver" to entice through indirect means, and as a "magician" to employ illusions. In this way, he purifies all wandering beings and, having overcome the five enemies, conquers the three worlds. Regarding those five enemies, they are explained in the twentieth mudrā of the ninth chapter: "Those launched by a mechanical device, Those not launched, and likewise those launched by hand..."

འཕངས་ནས་སླད་དུ་བཟུང་བ་དང་། ། སྟོབས་སུ་འགྱེད་པ་ལྔ་ཡིན་ཏེ། ། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་དགྲ་ཆའི་དཔྱད། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་མཛད་པ་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྐྱེ་འགྲོ་གནས་དང་འགྲོ་བ་རྣམས། ། མཐའ་དག་བཏུལ་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་གནས་བཞིའི་ཚུལ་དུ་སྣང་བ་དག་ནི་སྐྱེ་འགྲོའི་གནས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་མཐའ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་བསྡུས་ཤིང་རྟོག་པ་མཐའ་དག་རྣམས་བཏུལ་ཞིང་། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པར་བྱས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ནི། གདུལ་བའི་ཐབས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། རང་གི་རྒྱལ་སྲིད་རྟག་ཏུ་སྐྱོང་། ། གཡེམ་པ་རྣམས་ལ་གཡེམ་པར་འགྱུར། ། ཁྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཁྲོ་བའི་མཆོག། ཞི་བ་རྣམས་ལ་ཞི་བའི་མཆོག། དྲག་ཤུལ་ཅན་ལ་དྲག་པོས་གནོན། ། གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་ཞལ་དབུས་མ་དམར་པོ་དང་། ཁྲོ་བ་ཞེ་སྡང་གི་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་གཡོན་པ་ནག་པོར་བསྟན་པ་དང་། ཞི་བ་གཏི་མུག་གི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་གཡས་པ་དཀར་པོར་སྟོན་པ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་ཕྲག་དོག་གི་ལམ་ལ་གནས་པ་དྲག་ཤུལ་ཅན་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་རྟ་མགོ་ལྗང་གུ་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་དུ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ནས་ཆུང་མ་རྣམས་ལྔར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པ་ལས།

"Having cast [the enemy], then seizing them again, and exerting power—these are the five. This analysis of the weapons of the Self-Arisen Ones is perfectly established in the five mudrās." If one asks whether such deeds are partial, [the text says]: "Having subdued all beings, their abodes, and their migrations, they are accomplished." Those who appear in the manner of the four modes of birth are the "abodes of beings." The sentient beings of the six classes of migration arising from those are the "migrations." Having gathered all their limits without exception and subdued all conceptualizations, their respective results are brought to fruition. The manner of that is: "By various means of subduing, they constantly protect their own kingdom. To the lustful, they become lustful; to the wrathful, the supreme wrath; to the peaceful, the supreme peace; and the fierce are suppressed by the fierce." In order to subdue those who are attached to the path of desire, the central face is shown as red. To subdue those who abide in the continuum of wrath and hatred, the left face is shown as black. To subdue those who abide in the path of peaceful ignorance, the right face is shown as white. To subdue the fierce ones who abide in the paths of pride and envy, the green horse head is shown with a frowning expression. Now, in order to trample the great gods with his feet and to subsume their wives into five, the following verse is spoken:

དབང་ཕྱུག་དམ་པ་མ་ཧཱ་དེ་བ་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་མཛད་པ་དེ་ཉིད་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ནས་ལྷ་མོ་དཀའ་ཐུབ་བཟློག་མ་ལྷ་ཆེན་པོའི་མིག་ནས་སྤྲུལ་པ་མོ་འགུགས་ཤིང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་འཁོར་ལོ་ནག་པོ་མཐུ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་མནན་ཅིང་ལྷ་མོ་རུ་མིག་མ་སྙིང་ལས་སྤྲུལ་པ་མོ་བཀུག་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ཚངས་པ་མནན་ཏེ་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་ཞི་བ་མོ་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་དགུག་ཅིང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། འདོད་པའི་ལྷ་དགའ་རབ་དབང་ཕྱུག་མནན་ནས་མདངས་ལས་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་མོ་དགའ་སྡུག་མའི་དབང་ཕྱུག་མ་འགུགས་ཤིང་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་དགུ་པ་ལས། རབ་ཀྱི་རྩལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་མཐོན་དབང་ཕྱུག་གནོན། ། སྦྱོར་ཆེན་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་མིག་གསུམ་པ་ལས་གསུམ་དྲུག་དྲོངས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚིག་རྐང་པ་དྲུག་གསུངས་པ་ལས། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཐར་ཕྱིན་པར་མཛད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕྲིན་ལས་བྱ་བའི་ཐབས་ནི། ཐབས་དང་རྩལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིས། ། དྲག་ཤུལ་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབས་ནས་ནི། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་སྲིད་མ་ལུས་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཐོབ་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མཐའ་ཡས་མཆོག། དྲག་ཤུལ་སྦྱོར་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། རྟ་མཆོག་ནི་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ།

The supreme lord Mahādeva, who holds mastery over all sensual enjoyments, is trampled underfoot; the goddess Tapaḥpratyānayanī, emanated from the eyes of the Great God, is summoned and enjoyed. Viṣṇu, the Black Cakrin, who possesses supreme power and miraculous abilities, is trampled; the goddess Rūpākṣī, emanated from his heart, is summoned and enjoyed. Prajāpati Brahmā is trampled; the goddess Śāntā Tārā, who arises from the union, is summoned and enjoyed. The god of desire, Kamadeva, is trampled; the goddess Rati, the mistress of joy and sorrow, emanated from his radiance, is summoned and enjoyed. Regarding this, the Ninth Chapter states: "By the power of the supreme skillful stride, the manifest lord is trampled. Through the great union, hulu hulu, draw forth the three, the three, and the six from the three-eyed one," and so forth. Now, to demonstrate that he is the embodiment of all enlightened activities, six lines are spoken. The completion of all activities is accomplished through the maṇḍala of Vajrāśva; that itself is the nature of Vajrasattva. As for the method of performing those activities: "By accomplishing through skillful means and power, Having accomplished through fierce application, The sovereignty of the three realms without exception— Having attained that state of the Vajra Holder, The supreme, infinite bodhicitta Is accomplished through fierce application." Vajrāśva is the maṇḍala of the specific activity.

ཞི་བའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོར་གནས་པ་དང་། དབང་གི་དུས་སུ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོར་གནས་པ་དང་། རྒྱས་པའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོར་གནས་པ་དང་། དྲག་པོའི་དུས་སུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོར་གནས་པ་དང་། རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོར་གནས་པས་ན། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་མ་ལུས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མཐའ་ཡས་པ་དག་དྲག་ཤུལ་གྱི་སྦྱོར་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཧཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྟ་མཆོག་ནི། ། ཀུན་གྱི་སྤྱི་ལ་རོལ་པའོ། ། ཞེས་པ་དང་། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། དཀྱིལ་འཁོར་གང་གི་དབུས་ལ་ནི། ། རྟ་མཆོག་འདི་ནི་གཞག་བྱས་ནས། ། དེ་ཉིད་དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། ཡུལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པར་མཛད། ། འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་གོ་འཕང་ལ་དགོངས་པར་མཛད་པས་ན། ཐམས་ཅད་དག་པར་མོས་པ་ཡིས། ། སྡིག་མེད་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་མཐོན་དུ། ། རྩལ་གྱི་ཕ་རོལ་གནོན་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་འགྲེལ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་གིས་མཛད་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། ལྷ་ཡི་དངོས་གྲུབ་དཀའ་བ་དང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བདེ་ཆེན་པོ། ། གོ་འཕང་མཆོག་ནི་རྟག་པ་དང་། ། རང་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཐོབ་ནས། །

During the time of pacifying, one abides as the principal deity of the maṇḍala of Buddha Vairocana; during the time of magnetizing, one abides as the principal deity of the maṇḍala of Padmanarteśvara; during the time of enriching, one abides as the principal deity of the maṇḍala of Vajrasūrya; during the time of wrathful activity, one abides as the principal deity of the maṇḍala of Śrī Heruka; and during the time of the nature of all families, one abides as the principal deity of the maṇḍala of Śrī Vajrasattva. Thus, being the embodiment of all enlightened activities, one attains the sovereignty of the three realms without exception and the state of a Vajradhara, accomplishing the infinite bodhicitta through the application of forceful means. Regarding this, the Seventh Chapter states: "From Haṃ is generated the Supreme Steed, Who sports as the universal lord." And the Compendium of Chapters also says: "Having placed this Supreme Steed In the center of whichever maṇḍala, That itself is its maṇḍala, Subduing all realms." Furthermore, one acts through the gateway of complete purity. Since one intends for the state of the ultimate fruition, it is said: "Through the conviction that all is pure, By the manifest power of being without sin, And by the prowess of overcoming the beyond, One thoroughly explains the awakening of the buddhas." The benefits of these deeds are: "Having attained through one's own yoga The difficult siddhi of the deity, The great bliss of the awakening of the buddhas, And the supreme, eternal state,"

དང་པོ་རང་གི་དོན་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་ཚུལ་ནི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པར་དཀའ་བ་དག་དང་། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཟག་པ་མེད་པའི་གོ་འཕང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ། རྟག་པར་གནས་པ་དག་རང་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་གཞན་གྱི་དོན་དུ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་དག། མ་ལུས་པར་ནི་རྒྱས་འདེབས་ཤིང་། ། འཆི་མེད་བྱང་ཆུབ་དཀའ་བ་དག། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བརྟན་པ་སྦྱིན། ། རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་འདེབས་ཤིང་། རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞིང་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟར་མཛད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྟ་མཆོག་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ཡིས། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་ཡི། ། བསྐལ་པ་ཀུན་དུ་སྲིད་པར་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་ཡང་བྱེད། ། རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཇི་ལྟར་གདུལ་བས་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་གནས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས། དེ་ལྟར་རྟ་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས། ། རྟོག་པ་བླ་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས། ། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རིགས་གཅིག་ལས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་མི་མཐུན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟོག་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པར་སྤྲོ་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའོ། །

First, regarding the manner of attaining accomplishments for one’s own benefit: one will attain through one’s own yoga the difficult-to-accomplish divine siddhis, such as the eight supreme common accomplishments, as well as the supreme accomplishment of a buddha’s enlightenment—the unsurpassed state of the uncontaminated body of great bliss that abides eternally. Furthermore, for the benefit of others: “Sealing the entire realm of sentient beings without exception, One grants the stable, deathless enlightenment that is so difficult to attain to all beings.” By means of the four mudrās that manifest the enlightened activities of the six families, one seals [beings] and thoroughly engages them in and teaches them the enlightenment of their respective families. The characteristics of acting in such a way are: “Through the miraculous manifestations of the Supreme Steed (Hayagrīva), One remains in existence throughout all eons, without exception or remainder, And also acts for the benefit of all sentient beings.” This demonstrates the manner of constantly abiding for the sake of sentient beings through the activities of the families, according to how they are to be tamed. Now, by way of the vast activities: “In this way, through all the unsurpassed conceptualizations Of the glorious Supreme Steed and the rest, The realms of sentient beings, as infinite as the expanse of space, Are thoroughly accomplished.” Through various wheels of miraculous manifestation arising from a single family, such as the root maṇḍala and so forth, one radiates the unsurpassed conceptualizations of body, speech, and mind throughout the infinite expanse of space and acts for the benefit of sentient beings.

དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ཤིང་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་དཔལ་རྟ་མཆོག་གི་གསང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་རྟ་མཆོག་གི་དབུགས་དབྱུང་བའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་དབུགས་དབྱུང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྒྱ་ཆེན་པོའི་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་དོན་མཛད་པའི་ཚུལ་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏེ་རིགས་བསྡུས་པའི་ཐུན་མོང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མང་པོར་བསྟན་པ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ལས། དང་པོར་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཞིང་དེ་ཉིད་སྤྲོས་པའི་གནས་དང་གདུལ་བྱ་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་དག་ནི། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་གཏམ་གྱི་རྟགས། ། གང་གི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་དེ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་སྣང་བའི་མགོན་པོ་སངས་རྒྱས་དྲུག་གོ། ། དེ་རེ་རེ་ལས་བྱུང་ཡང་རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་ལས་སྣང་ཞིང་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཐའ་ཡས་པར་བྱུང་ཞིང་། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་སུ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གར་ཁྱབ་པའི་མཉམ་པ་དང་། མི་མཉམ་པ་དག་ཏུ་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཤིང་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱིས་མཐའ་ཀླས་པར་ཁྱབ་ཅིང་རྒྱས་སོ། །

The stages of practice and accomplishment for that very [reality] by the yogi should be understood from the Glorious Hayagrīva’s Secret Meaning Arrayed. This is the explanation of the meaning of the Glorious Hayagrīva’s Consolation. Furthermore, the manner in which the welfare of all vast migratory beings is accomplished through various doors of consolation is taught extensively in the Great Root Tantra. In order to summarize the teachings on the common maṇḍala of the gathered families, the various individual maṇḍalas, and the many maṇḍalas arising from them, two verses were spoken. First, regarding how the various maṇḍalas arose and the history of their emanation—the locus of emanation and the taming of those to be tamed—it is said: "Those and others, infinite and supreme, Equal and unequal to the expanse of reality, As far as the limits of the expanse of space, Are the signs of the discourse of the self-arisen ones." The source of all qualities, which has become the identity of all bodies and wisdoms, is the Great Vajradhara himself. From the wisdom and the specific distinctions of the families of that very Great Being, who is without beginning or end, appear the six Protector Buddhas. Although each of these arises, from the families and wisdoms there emerge infinite wheels of maṇḍalas, the miraculous manifestations of qualities and activities. They are emanated in states of equality and inequality, pervading the abodes of buddhas and sentient beings wherever phenomena and the nature of phenomena extend, filling and expanding as far as the limits of the expanse of space.

དེ་ཡང་གདུལ་བྱའི་རིས་སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དག་སྦྱོང་བའི་གཉེན་པོར་རང་བྱུང་གི་འཕྲུལ་པ་དག་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ནི། གཏམ་གྱི་ལོ་རྒྱུས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཚོན་པ་དེ་དག་ཉིད། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་དག་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ། དང་པོར་དྲེགས་བྱེད་སྡེ་ཚན་ལ་སོགས་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ནི། སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པར་བཞུགས་ཏེ། བསྙེམས་ཚུལ་གྱིས་རབ་ཏུ་གནོན་པའི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ཤིང་། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་མཐུས་རང་ཉིད་དང་ཆ་ལུགས་འདྲ་བའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཕྱུང་ངོ་། ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཿཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿསུ་ར་ཏ་སྟྭཾ། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། དགྱེས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཡན་ལག་བདུན་རྣམ་པར་བཀོད་པས་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇིགས་པར་མཛད་དེ། དེ་དག་གི་གཙོ་བོ་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་གཞོམ་ཞིང་གཉེན་པོའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་སོ། ། ཡང་འཁོར་གྱི་དྲེགས་བྱེད་གཞན་རྣམ་པར་འཇོམས་པའི་བཀོད་པའི་ཡན་ལག་བདུན་རྣམ་པར་བསྟན་ཅིང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་མོ་ཡུམ་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པ་ལས་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུ་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཤིང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་གདུལ་བྱ་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་གཞོམ་པར་མཛད་དོ། །

Furthermore, as for how the self-arisen emanations appear as the remedies to purify the karmic obscurations of the various classes of those to be trained, these are illustrated by various historical accounts. To explain these as they are taught in the Root Tantra: first, for the sake of those to be trained, such as the classes of arrogant spirits, the glorious Vajrasattva maṇḍala appeared. The Great Glorious Vajradhara, the Buddha of the non-dual three kāyas, abided in the samādhi of various emanations and so forth. Emitting rays of light that utterly suppress through a display of pride, by the power of the king of mantras, he brought forth two forms of the glorious Vajrasattva—method and insight—that were identical in appearance to himself. OṂ MAHĀSUKHA VAJRASATTVA AḤ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SURATA STVAṂ. Enjoying the flavor of the great bliss of his own body, he caused all the hosts of arrogant spirits to be utterly terrified by the display of the seven-limbed wisdom miracles through rays of joyful light. Thus, he remained as the remedy to destroy the pride of their great leaders. Furthermore, he displayed the seven-limbed arrangement that completely subdues the other arrogant spirits of the retinue. From the non-dual play with the Mother Samantabhadrī, the manifestation of insight, he emanated twenty goddesses of the retinue, and thereby completely subdued those very beings to be trained who corresponded to them.

དེ་ཡང་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྣང་བའི་ཐུགས་རྗེའི་རིགས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་ལྷ་མོ་དཔལ་བདེ་མཆོག་མའི་སྐུ་ཕྱུང་ཞིང་རང་གི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྤྲོས་སོ། ། ཛཿབཛྲ་དྲྀཥྚི་ས་མ་ཡ་མ་ཊ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མུན་པ་མོའི་གནས་སྦྱོང་ཞིང་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ཏེ། ཞི་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་གཞན་དག་རྣམས་ཀྱང་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་རྣམ་པར་སྦྱོང་ཞིང་། རང་གི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཛད་དོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་ལྷ་མོ་གཞན་དག་ལ་ཡང་རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་། མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་དང་། གདུལ་བྱ་དང་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལས་སྣང་བའི་ལྷ་མོ། ཨེ་མ་ཧོ་བདེ་བ་མོ་ཕྱུང་སྟེ། ། ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལི་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་རིན་ཆེན་དཔལ་འཕྲོག་མ་ལུས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྣང་བའི་གསུང་པདྨའི་རིགས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ལྷ་མོ་སྣང་མཛད་མའི་སྐུ་ཕྱུང་སྟེ། བཾ་བཛྲི་ཎི་སྨ་ར་རཊ་ཅེས་པས་པདྨས་ལུས་ཀུན་དུ་ཀླུབས་པ་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རིགས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་ལྷ་མོ་སློབ་མ་མོ་ཕྱུང་ཞིང་། ཧོཿབཛྲ་ཀཱ་མེ་ཤྭ་རི་སྟྭཾ་ཞེས་པས་གནས་འཇོམས་དྲག་པོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། དེ་དག་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། རིགས་རྣམ་པ་བཞིའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། །

Furthermore, from the mirror-like wisdom, the goddess Śrī Cakrasaṃvarī was emanated, the embodiment in which all the families of compassion appear as one, and she projected her own secret mantra: Jaḥ vajra-dṛṣṭi samaya maṭa. She purifies the abode of the darkness of the charnel grounds and dwells in the direction of the natural maṇḍala. Through peaceful activities, she thoroughly purifies others in vast enlightened activities and acts non-dually with the maṇḍala of her own family. In this same manner, the families, wisdoms, activities, and the characteristics of the disciples to be tamed and the tamer should be extensively applied to the other goddesses as well. Thus, from the precious family of qualities, the nature of the discerning wisdom, the goddess Ema Ho Devī was emanated. With Hūṃ vajra kīli kīla hūṃ, she tames the body of Ratnaśrīhāriṇī. From the wisdom of equality, the goddess Ālokakāriṇī was emanated, the embodiment in which all the speech of the lotus family appears as one. With Baṃ vajriṇi smara raṭ, she tames the one whose body is entirely enveloped by lotuses. From the nature of the all-accomplishing wisdom, the goddess Śiṣyā was emanated, the embodiment in which all the activities of the karma family appear as one. With Hoḥ vajra kāmeśvari stvaṃ, she tames the fierce destroyer of the abode. These are the manifestations of the four types of wisdom, the Sugatas of the four families.

ཡང་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་ཆེན་མོ་རྣམ་པ་བཞི་ལས་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་མོ་གཞན་ཡང་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་ཨཾ་མ་དྷུ་བཛྲི་གྷུཾ་གྷུཾ་ཞེས་པས་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་འཛིན་མ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མེ་གྷེ་གུ་ལུ་གུ་ལུ་བྷྲཱུཾ་ཞེས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མས་སྡེ་འཛིན་དྲག་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། ཨོཾ་མ་ཧེ་ཤྭ་ར་ཙ་བཛྲི་ཨོཾ་ཨོཾ་ཞེས་པས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་མས་གསུམ་སྒྲུབ་སྡིག་བྱེད་མའི་ཚོགས་འདུལ་བར་བྱེད་དོ། ། ཨོཾ་ཁཾ་བཛྲ་ཤེ་ཤི་རི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ལྷ་མོ་འདོད་པའི་ལྕུག་མ་མོས་ཡིད་མྱུར་གཟུགས་ཅན་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། དེ་དག་ནི་རྩ་བའི་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་འདུལ་བར་མཛད་པའི་གླེང་གཞིའོ། ། ཡང་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་དག་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མས་འདུལ་བར་མཛད་པའི་རྡོ་རྗེ་གླིང་བུ་མ་བྱུང་སྟེ། ཨོཾ་ཧེ་ར་ཏི་བཛྲ་བི་ལཱ་སི་ནི་ཏྲཊ་ཅེས་པས་འབྲུག་སྒྲ་རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་པི་ཝང་མ་ཕྱུང་སྟེ་ཧེ་ར་ཏི་བཛྲ་གཱི་ཏེ་ཏེ་ཧེ་ཞེས་པས་རྒྱུད་གསུམ་གྱིས་དྲག་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་རྔ་ཆེན་མ་ཕྱུང་སྟེ་ཧེ་ར་ཏི་བཛྲ་ཏྲ་སེ་ཧ་ཧ་བཾ་ཞེས་པས་མིང་ཚིག་ཀུན་ལྡན་མ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་རྫ་རྔ་མ་ཕྱུང་སྟེ་ཧེ་ར་ཏི་བཛྲ་ནྲྀ་ཏྱེ་བེ་པ་བེ་པ་ཛཾ་ཞེས་པས་སྒྲ་སྐད་དྲག་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་མ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཞེས་པས་འདོད་པའི་ལྷ་མོ་གཟུགས་འཛིན་མ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤོས་མེ་མ་ཕྱུང་སྟེ།

Furthermore, other goddesses emanated from the four great mothers of the families appeared. With "Oṃ aṃ madhu vajri ghuṃ ghuṃ," the goddess who assumes the forms of Buddhas and Bodhisattvas subdues [the spirits]. With "Oṃ vajra megha gulugu lu bhrūṃ," the Wheel of Dharma subdues the fierce ones who hold the classes. With "Oṃ maheśvara ca vajri oṃ oṃ," the Victress of the Three Realms subdues the hosts of those who commit sins in the three realms. With "Oṃ khaṃ vajra śeśiri hūṃ hūṃ," the goddess who is the Vine of Desire subdues the one with a swift mind and physical form. These are the introductory accounts of how the root maṇḍala subdues the hosts of the root arrogant spirits. Furthermore, the ḍākinīs of the outer maṇḍala are subdued by the ḍākinīs of the outer maṇḍala. The Vajra Flute appeared, and with "Oṃ herati vajra vilāsini traṭ," she subdues the one who emits the sound of thunder. The Vajra Lute appeared, and with "Herati vajra gīte te he," she subdues the fierce one through the three lineages. The Vajra Great Drum appeared, and with "Herati vajra trase ha ha vaṃ," she subdues the one endowed with all names and words. The Vajra Clay Drum appeared, and with "Herati vajra nṛtye vepa vepa jaṃ," she subdues the fierce one of sound and speech. The Vajra Flower appeared, and with "Oṃ vajra puṣpe," she subdues the goddess of desire who assumes forms. The Vajra Incense appeared...

ཨོཾ་བཛྲ་དྷུཔྤེ་ཞེས་པས་རྩེ་གསུམ་དྲི་ལྡན་མ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་མར་མེ་མ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་ཞེས་པས་གློག་གི་ཕྲེང་བ་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲི་ཆབ་མ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷནྡྷེ་ཞེས་པས་དྲག་བྱེད་གཡོ་བ་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྟ་མགྲིན་འཕང་མཐོ་མ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤི་ཛཿཞེས་པས་དྲག་མོ་འགུགས་པ་ཅན་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། ཕག་གདོང་ཞགས་པ་མོ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་དྲག་མོ་སྡོམ་པ་མོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་མོ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤཾ་ཁ་ལེ་བཾ་ཞེས་པས་གཟུང་འཛིན་དཀའ་ཟློག་མ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། ཐལ་འཇིག་རོ་ལངས་མ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྜེ་ཧོཿཞེས་པས་གཏུམ་མོ་ཐལ་བྱེད་མ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་མོའི་རིགས་རྣམས་ཀྱིས་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་གཙོ་མོ་རྣམ་པར་སྦྱོང་ཞིང་། ཡང་དེའི་རིགས་དང་འཁོར་ན་གནས་པའི་སྡེ་དང་རིས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དག་འདུལ་བའི་ཕྱིར། ལྷ་མོ་རེ་རེ་ལས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པའི་སྒོ་ནས་དོན་མཛད་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་མི་འདྲ་བ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་ཡང་རྣམ་པར་དབྱེ་སྟེ། དེ་ནས་གོང་ནས་བཤད་པ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱེ་བས་གྲངས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་གཙོ་བོ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ནི། དབུགས་དབྱུང་བ་བསྡུས་པའི་རིམ་པ་སྟེ་རྒྱ་ཆེར་སྤྲོས་པ་ནི་རྒྱས་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

With "Oṃ Vajra Dhūpe," he subdues the goddess Gandhavatī. He emanates Vajradīpā and, with "Oṃ Vajra Āloke," he subdues the goddess Vidyut-mālā. He emanates Vajragandhā and, with "Oṃ Vajra Gandhe," he subdues the goddess Caṇḍa-calā. He emanates Hayagrīva and, with "Oṃ Vajra Aṅkuśi Jaḥ," he subdues the fierce goddess Ākarṣaṇī. He emanates the sow-faced goddess Pāśā and, with "Oṃ Vajra Pāśe Hūṃ," he subdues the fierce goddess Bandhanī. He emanates Vajrālokā and, with "Oṃ Vajra Śaṅkhale Vaṃ," he subdues the goddess Durgā. He emanates the ash-smearing Vetālī and, with "Oṃ Vajra Ghaṇṭe Hoḥ," he subdues the fierce goddess Bhasmī-karī. In this way, the classes of goddesses emanated from the maṇḍala of glorious Vajrasattva purify the principal haughty goddesses. Furthermore, in order to subdue the inconceivable hosts and factions residing within those families and retinues, each goddess performs the welfare of beings through the gateway of an extensive maṇḍala; thus, seventy-one distinct maṇḍalas arise within the family of Vajrasattva. Likewise, other maṇḍalas of the families are also to be distinguished. Subsequently, as explained above, they become infinite through the various divisions of the maṇḍalas. This presentation by way of the principal deities alone is the "concise stage of granting relief"; the extensive elaborations should be understood according to the detailed method.

གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དྲག་པོ་མུན་པའི་ཚོགས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་ཡབ་ཡུམ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཕྱུང་ཞིང་། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་ཁཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཉིད་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། ཡང་འཁོར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མ་དང་དཔའ་མོ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་མོ་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་སྣོད་འཛིན་མ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལྡན་མ་དང་། མཛེས་པ་མོ་དང་། སྤྲིན་ཆེན་མོ་དང་། ནམ་མཁའི་སྤྱན་མ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ། སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པས་ང་རོ་ཆེར་སྒྲོགས་པ་མ་དང་། དཔའ་བོ་མཚོན་ཆ་མ་དང་། མཛེས་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན་དང་། ཡིད་མཆོག་རྒྱལ་མོ་དང་། ཀུན་གཟུགས་མ་དང་། མཛེས་ཆེན་མོ་དང་། དྲག་མོ་སྒྲ་ཆེན་མོ་དང་། འགྱུར་བའི་སྤྱན་ཅན་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། ཡང་འཁོར་ལོའི་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་ཕྱུང་ཞིང་། རང་རང་གི་གསང་སྔགས་བརྗོད་པས་མེ་ཏོག་གསུམ་འཛིན་མ་དང་། འགྲོ་བའི་ཡིད་འཕྲོག་མ་དང་། རྒྱལ་མཚན་གསུམ་འཛིན་མ་དང་། རབ་ཏུ་གཏུམ་པ་མོ་དང་། མེ་ཏོག་གི་མདའ་འཛིན་མ་དང་། ནག་མོ་ཆུ་ལ་སྤྱོད་པ་མོ་དང་། དམར་མོའི་ཕྲེང་བ་ཅན་དང་། དྲི་མཆོག་སྣ་ཚོགས་ཟབ་མོ་དང་། དྲག་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་འདྲེན་པ་མོ་དང་། རབ་གཏུམ་ཡིད་མོ་དང་། ཀེང་རུས་སྡོམ་པ་མོ་དང་། རྨོངས་བྱེད་མོ་ཆེན་མོ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། གཞན་ཡང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དོན་མཛད་པའི་ཚུལ་ནི།

Furthermore, in order to teach by way of the Blessed One, the glorious Vairocana, the great glorious Vajradhara manifested the two forms of the Buddha Vairocana—the father and mother—for the sake of those to be trained, such as the fierce ones possessing masses of darkness. By uttering "Oṃ Bhrūṃ Khaṃ," he subdued that very lord of the haughty ones. Moreover, for the sake of subduing the hosts of the retinue, he manifested the Buddha-Bodhicittā, the Heroine, Samantabhadrī, the Holder of the Untainted Vessel, the One Endowed with All Buddhas, the Beautiful One, Mahāmeghā, and Gagananetrī. By uttering their respective mantras, he subdued Mahānādinī, Vīraśastrī, Rucimālā, Paramacittarājñī, Sarvarūpā, Mahāśobhā, Caṇḍamahānādā, and Vikāranetrī. Again, he manifested the twelve goddesses of the wheel, such as Vīṇā, and by uttering their individual secret mantras, he subdued Trimukhapuṣpā, Jagaccittahāriṇī, Trimukhadhvajā, Pracāṇḍā, Puṣpaśarā, Kṛṣṇajalavāsinī, Raktamālā, Nānāgandhagambhīrā, Caṇḍarūpākarṣiṇī, Pracāṇḍacittā, Kaṅkālasaṃvarā, and Mahāmohinī. Furthermore, the manner in which the glorious Heruka’s maṇḍala performs the welfare of beings is as follows:

རུ་ཏྲ་ལ་སོགས་པའི་གདུལ་བྱ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལས། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱུང་སྟེ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། གཞན་ཡང་ལྷ་མོ་གཽ་རཱི་དང་། རྩཽ་རཱི་དང་། པྲ་མོ་ཧ་དང་། བཻ་ཏཱ་ལི་དང་། པུཀྐ་སཱི་དང་། ཙཎྜ་ལཱི་དང་། གྷསྨ་རཱི་དང་། སྨ་ཤ་ནཱི་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ་རང་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པས་ཚིག་གསུམ་དྲག་མོ་དང་། མཆེ་བའི་སྡེ་ཅན་དང་། མི་སྡུག་གཟུགས་ཅན་དང་། གནས་འཇོམས་མཚོན་ཆ་མོ་དང་། ཀུན་དུ་རྒྱུ་མ་དང་། ཚེ་འཕྲོག་མ་དང་། འཇིགས་པའི་ལས་མཁན་མ་དང་། དོན་བྱེད་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་མདའ་འཛིན་མ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་མ་དང་། འཁོར་ལོ་འཛིན་མ་དང་། སྣ་ཚོགས་བ་དན་འཛིན་མ་མོ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ། སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པས་སྲིན་མོ་མི་ཁྲག་འཐོར་བ་མོ་དང་། དྲག་མོ་རྩེ་གསུམ་མ་དང་། ཡིད་མྱུར་གཅོད་པ་མོ་དང་། སྣ་ཚོགས་མདའ་འཛིན་མ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། ཡང་ཁྲོ་མོ་མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་ཕྱུང་སྟེ་སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པས། ཀེང་རུས་འཐོར་བྱེད་མ་དང་། བདུག་པའི་དྲི་ལྡན་མ་དང་། དབང་པོའི་ཕྲེང་བ་མ་དང་། སྲིན་མོ་ཁྲག་འཐོར་མ་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཕྲེང་འཛིན་མ་དང་། མྱུར་དུ་འཆིང་བ་མོ་དང་། རབ་སྡོམ་ཆེན་མོ་དང་། རྒྱུད་གསུམ་རློག་བྱེད་མ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། །

These are the general and specific disciples to be tamed, such as Rudra and others. As their antidote, from the body of the Great Vajradhara, the Great Seal (Mahāmudrā) of the glorious Heruka emerged in a non-dual manner; by reciting his own mantra, he tamed the principal [disciple]. Furthermore, the goddesses Gaurī, Caurī, Pramohā, Vaitālī, Pukkasī, Caṇḍālī, Ghasmarī, and Śmaśānī were emanated, and by reciting their respective mantras, he tamed the fierce Tṛtīyā, the one with fangs, the one with an ugly form, the weapon-wielding Abhedyā, the wandering Yoginī, the life-taking Jīvanī, the terrifying Karmakarī, and the purposeful Dūtī. Again, the goddesses holding the arrow, holding the khaṭvāṅga, holding the wheel, and holding the multicolored banner were emanated, and by reciting their respective mantras, he tamed the rākṣasī who scatters human blood, the fierce Triśūlī, the swift-cutter Kṣepaṇī, and the multicolored-arrow holder Citrā. Again, the eight wrathful goddesses beginning with Puṣpā were emanated, and by reciting their respective mantras, he tamed the skeleton-scatterer Kaṅkālī, the incense-scented Gandhā, the Indra-garlanded Indrā, the blood-scattering rākṣasī Raktākṣī, the charnel-ground-garlanded Śmaśānī, the swift-binder Kṣiprabandhanī, the great restrainer Mahābandhanī, and the three-lineage-destroyer Trivajravidāriṇī.

གཞན་ཡང་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་སྒོ་ནས་དྲེགས་བྱེད་མཐའ་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཡབ་ཡུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུ་ཕྱུང་སྟེ། རང་གི་གསང་སྔགས་བརྗོད་པས་བདུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་རྣམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་མོ་རྣམ་པར་གཟིགས་མ་དང་། སྒྲོལ་མ་དང་། ས་འཛིན་མ་དང་། ཁྲོ་གཉེར་མ་དང་། པདྨ་གཏུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། སྣ་ཚོགས་པདྨོ་དང་། པདྨའི་ན་བཟའ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་པདྨོའི་དབང་ཕྱུག་མོ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ་སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པས། ཕྱོགས་ཀུན་མཐོང་བ་མོ་དང་། དཀའ་ཟློག་མ་ཆེན་མོ་དང་། གནས་བདག་མོ་དང་། འཇིགས་པའི་གདོང་པ་ཅན་དང་། འཇིགས་པའི་སྒྲ་འབྱིན་མ་དང་། མེ་ལྕེའི་གཤོག་ཅན་དང་། མི་ལྤགས་ཀྱི་གོས་ཅན་མ་དང་། ཀུན་དུ་འཁྲུག་བྱེད་མ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། པདྨའི་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཉིས་ཕྱུང་སྟེ། སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པས་གླུ་མཁན་མ་དང་། ནོར་སྲུང་མ་དང་། འཇོམས་མ་དང་། ཀུན་བྱེད་མ་དང་། མེ་ཏོག་གདུགས་འཛིན་མ་དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་དང་། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་མོ་དང་། ལམ་གྱི་གནས་འཇིག་མོ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་འཇིག་འཁྲུག་མཛད་མ་དང་། གནས་ཀུན་སྡོམ་པ་མོ་དང་། འཇིགས་པའི་ལས་སྤྱོད་མ་དང་། འཇིགས་བྱེད་དྲག་པོ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། གཞན་ཡང་དྲེགས་བྱེད་འཇུངས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལས།

Furthermore, for the sake of various disciples such as the haughty ones dwelling at the periphery, the Great Glorious Vajradhara himself emanated the form of the Glorious Padmanarteśvara in union with his consort, the non-dual union of method and insight. By reciting his own secret mantra, he subdued the King of Māras. In order to subdue his retinue, he emanated the goddesses Vīkṣaṇī, Tārā, Dharaṇī, Bhṛkuṭī, Padmacaṇḍeśvarī, Viśvapadmā, Padmavastrā, and Vajrapadmeśvarī; by reciting their respective mantras, he subdued Sarvatomukhī, Mahādurjayā, Vāsinī, Bhīmavaktrā, Bhīmanādinī, Jvālāpakṣā, Naramāṃsā, and Samkṣobhaṇī. He emanated the twelve goddesses beginning with Padmavaṃśī; by reciting their respective mantras, he subdued Gāyatrī, Vasurakṣā, Vināśanī, Sarvakāriṇī, Puṣpacchatradharā, Cakravarmanī, Samcāriṇī, Mārgasthānavināśinī, Vīryavināśasaṃkṣobhaṇī, Sarvasthānabandhanī, Bhīmakarmā, and Bhīṣaṇogrā. Furthermore, for the sake of disciples such as the stingy haughty ones, the manifestation of the maṇḍala of the Glorious Vajrasūrya from the Glorious Great Vajradhara is as follows:

རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་སྣང་བར་མཛད་ཅིང་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པས་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཉིད་འདུལ་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་རྣམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་མོ་དབང་བསྐུར་མ་དང་། གཏེར་ལྡན་མ་དང་། རྒྱལ་མཚན་མཆོག་ལྡན་མ་དང་། མཆོད་ཆེན་མ་དང་། མདའ་འཛིན་མོ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན་མ་དང་། ཉི་མ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་མ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ། སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པས་མ་མོ་རྒྱན་ཅན་མ་དང་། མི་ཐུབ་དཔའ་མོ་དང་། ཀུན་སྤྱོད་མ་དང་། ཀུན་ཟ་མོ་དང་། ཕྱག་བརྙན་མོ་དང་། གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བ་མོ་དང་། ཉི་མའི་མིག་ཅན་མོ་དང་། འཇིག་རྟེན་སྲེག་བྱེད་མ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་མོ་རིན་ཆེན་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཉིས་ཕྱུང་སྟེ་སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པས། ཡི་དྭགས་ལྟོ་མོ་ཆེ་དང་། དགྲ་འཛིན་མ་དང་། རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མོ་དང་། གནོད་སྦྱིན་མཆེ་བ་ཅན་དང་། ཀུན་འཛིན་དམ་བྱེད་མོ་དང་། མི་མཐུན་སྒྱུར་བ་མོ་དང་། རང་འོད་གསལ་བ་མོ་དང་། དྲི་ངན་འཐོར་བྱེད་མ་དང་། འགུགས་པ་མོ་དང་། འཆིང་བ་མོ་དང་། དྲག་མོ་ནད་བདག་མོ་དང་། ནག་མོ་བེ་ཅོན་མ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། གཞན་ཡང་དཔལ་རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་སྒོ་ནས་དྲེགས་བྱེད་སྣ་ཚོགས་འཕྲུལ་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས་རྟ་མཆོག་ཡབ་ཡུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུ་ཕྱུང་སྟེ་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པས་བདུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་ཉིད་དང་། ལྷ་ཆེན་པོ་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། །

The father and mother Vajrasūrya manifest their bodies and, by reciting their own mantra, subdue that very lord of the haughty ones. In order to subdue his retinue, they emanate the goddesses Abhiṣekā, Nidhānavatī, Varadhvajā, Mahāpūjā, Śaragrahī, Khaṭvāṅgadhāriṇī, Sūryā, and Vajrakoṭī; by reciting their respective mantras, they subdue the Mātṛs: Ābharaṇavatī, Ajayā, Carcikā, Sarvabhakṣī, Anucārī, Saṃgrāmajayā, Sūryanetrī, and Lokadāhī. They emanate the twelve outer goddesses, such as Ratnavaṃśī and so forth, and by reciting their respective mantras, they subdue the Pretas: Mahodarī, Śatrugrahī, Vāyuvegā, Yakṣadaṃṣṭrī, Sarvagrahī, Viṣamāśanī, Svaprabhā, Durgandhī, Ākarṣaṇī, Bandhanī, Ugrarogī, and Kālikadaṇḍī. Furthermore, through the gateway of the glorious Hayagrīva-vikrīḍita, for the sake of various disciples such as the various haughty ones possessing magical illusions, the Great Glorious Vajradhara himself emanates the Hayagrīva father and mother—the non-dual body of method and insight—and by reciting their own mantra, he subdues that very king of Māras and the hosts of haughty great gods.

དེ་དག་གི་འཁོར་ཐམས་ཅད་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལྷ་མོ་གཉིས་དང་། ཐུན་མོང་གི་ལྷ་མོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འདུལ་བར་མཛད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ཕྲིན་ལས་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་གྱི་ཆགས་ཆེན་རྒྱལ་མོ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀུན་སྤྱོད་མ་དང་། དེ་དང་རིགས་མཐུན་པའི་སྡེ་རྣམས་འཇོམས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཞིང་དེ་རེ་རེ་ལ་སྣང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་ཚོགས་གྲངས་མེད་པ་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན། འདི་ནི་དབུགས་དབྱུང་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་དག་གང་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སྐབས་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས། དཔེར་ན་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་ཏིལ་འབྲུས་བཅེར་ཞིང་དེ་དག་ལ་མར་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་འདྲ་བར་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བར་མཚམས་མེད་པར་ཁྱབ་ཅིང་། དེ་དག་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ལས་བྱུང་བའོ། ། གཞན་ཡང་མཛད་པའི་ཚོགས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས། གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་རབ་གྲུབ་པས། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད། ། སོ་སོའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་རྣམས་རྣམ་པར་སྤྱོད་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གསལ་ཞིང་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། ། གཏམ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་བྱུང་དང་རྗེས་འཇུག་གི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པའོ། ། ལེའུ་ལྔ་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་ཞིག་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་དུ་བྱ་བ་ནི།

All their retinues are tamed by means of two special goddesses and various common goddesses. Through the forms of the maṇḍalas of the four activities—Vicitrapadma, Vicitravajrī, Mahārāgārājñī, and Sarvakarmacāriṇī, along with their corresponding classes—they bring about subjugation. Thus, by manifesting vast maṇḍalas and each of those appearing as individual maṇḍalas, they tame immeasurable hosts of those to be trained; therefore, this is called the "Various Consolations." As for the nature from which these arise, the glorious Vajrasattva is perfectly accomplished within the expanse of space. For example, just as a sesame pod is filled with sesame seeds and pervaded by oil, all things of the environment and its inhabitants are pervaded without interval by the maṇḍala of deities; these arise from the nature of the glorious Vajrasattva. Furthermore, by way of the collection of deeds together with their results, it is said: "The lords of accomplishment, having attained supreme accomplishment, cause all to enter into the self-nature." By engaging in the rituals of their respective activities, all appearances of qualities are clarified, and one is joined to the natural state. The "Seal of Narrative" explains the characteristics of the extensive modes of the past and the followers. This is the explanation of the meaning of the fifth chapter. Whatever is to be practiced as the path for accomplishing all the aims of oneself and others is as follows:

བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་སྟེ། ཐེག་པ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ལམ་གཉིས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་སྒོ་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཆེན་པོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱོང་བའི་མཐུ་དག་གིས། ། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་དེ། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་གནས་ལ་སྦྱོར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོག་གྱུར་པའི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་བཤད། ། མཚོན་བྱའི་དབང་དུ་འགྲོ་བའི་ཡན་ལག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྗེས་ལ། ཚོགས་ཀྱི་རིམ་པ་རྩོམ་པ་དང་། ། ཚིག་གི་དབང་དུ་ལེའུ་ལྔ་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་བྱུང་བས་མཚམས་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་སྤྱོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་རང་གི་མོས་པ་དང་འབྱོར་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། གནས་དང་དུས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་། ཧེ་རུ་ཀའི་དུས་སྟོན་དང་། དཔའ་བོའི་དུས་ཀྱི་སྟོན་མོའི་རིམ་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ཆོས་སོ་སོའི་ཆོ་ག་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང་སྤྱོད་པའི་མཐུས།

This is the activity of the accumulations of merit and wisdom. At the time of practicing the two paths together, which are superior to other vehicles, one applies oneself to the basis of all qualities; through the completion of all activities of the three doors, the entire path along with its fruition arises, and all of one's own perfect qualities are accomplished. As it is said in the Root Tantra: "By the power of thoroughly purifying the great accumulations of merit and wisdom, all results are perfected, and one is joined to the state of one's own wisdom." Regarding that, first, the commitment to explain the maṇḍala of the accumulations is as follows: "Then, furthermore, in all places, I shall explain the Ḍākinī Illusion, the Supreme Bliss, the union of all Buddhas in their various supreme forms." Following the section on the perfect branches that lead to the signified [meaning], the sequence of the accumulations is commenced. In terms of the words, this serves as the transition occurring immediately after the fifth chapter. Furthermore, in order for a yogi to accomplish the path through the specific modes of conduct, one should engage in the various rituals of the accumulations according to one's own inclination and resources. Having understood the distinctions of place, time, and so forth, one should practice and engage in the various sequences of the gaṇacakra, the gaṇasādhana, the gaṇapūjā, the Heruka festival, and the festival of the heroes, just as they appear in the rituals of their respective teachings. Through the power of such conduct:

རྒྱུ་རྐྱེན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མཐུས། ལམ་སྦྱོང་ཞིང་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ། བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་དང་། ཡིད་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྟེན་གནས་སུ་གྱུར་པ་འདིས་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། གང་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་ལས་སྦྱོར་བ། ། དེ་ཉིད་ཚོགས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་བྱེད། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་སྦྱོར་བས། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། དེ་སྦྱོར་ཐབས་ནི་རྣམ་ལྔ་སྟེ། ། བརྟན་གནས་དུས་གསུམ་སྔོན་འགྲོ་དང་། ། སྒྲུབ་པ་ལྔ་ཡི་ཆོ་ག་སྟེ། ། དེ་སྤྱོད་ལས་རྣམས་མཐར་ཕྱིན་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་མཆོག། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཆེན་ཡིན། ། གང་སྔོན་ཚོགས་ལམ་མ་སྦྱོར་བར། ། བསྒྲུབ་བྱས་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་དག། རྟེན་དང་བྲལ་བའི་ས་བོན་བཞིན། ། ལེགས་སྨིན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་འབྲིང་གི་ལས་ལ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་གི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བཤད་པའི་ཕྱིར། ལེའུ་དྲུག་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པའི་རིམ་པ་དག་ནི་སོ་སོའི་ཆོ་ག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཚོགས་ཀྱི་དགའ་བདེའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་བདེ་བ་སྒྲུབ། ། ཐམས་ཅད་དོན་ཕྱིར་རྣམ་སྤྲུལ་མཆོག། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྒྲུབ་པ་དང་། ། མཆོད་ཚོགས་སྟོན་མོ་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་སྒྲུབ་མཛད།

Through the power of the most excellent and perfect causes and conditions, one trains in the path and is joined to the supreme fruit. This serves as the basis for the perfect qualities of the nature of unsurpassed bliss and mental joy, and it is by means of this that accomplishment is achieved. Therefore, the Seventh Chapter on Conceptualization states: "Whoever applies themselves to yoga, That very person achieves it through the accumulations. By applying the accumulations of merit and wisdom, The various aspects become supreme. The methods for that application are fivefold: The stable abiding, the three times, the preliminaries, And the ritual of the five accomplishments; Through these, the activities of conduct will reach completion. Therefore, the supreme branches of the path Are the great accumulations of merit and wisdom. Without first applying oneself to the path of accumulation, The stages of the activity to be accomplished Will not ripen or be achieved, Like a seed devoid of a support." The meaning of this is that, by way of uniting with all the buddhas, one engages in the activities of the superior and middling maṇḍalas of the accumulations through the conduct of the ḍākinī-illusion Cakrasaṃvara. In order to explain that very point, it is taught in the sixth chapter. The stages of accomplishment should be understood from their respective rituals. Furthermore, the Root Tantra states: "Through the union with all the buddhas, And the enjoyment of the bliss of the accumulations, One accomplishes the bliss of the ḍākinī-illusion. For the sake of all, the supreme emanation, Through the accomplishment of the gaṇacakra And the two types of offerings and feasts, One accomplishes the purpose of perfection."

། གསང་བ་གསང་ཆེན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལ་བཞུགས། ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོའི་མཆོག། སྒྲུབ་བྱེད་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ། ། གར་ཐབས་འཁོར་ལོ་རབ་བཤད་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་དོན་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དངོས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། དང་པོར་ལྷའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདེ་བྱུང་བ། ། གསང་བ་མཆོག་གིས་དགྱེས་པ་ན། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། གང་ཞིག་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་མི་འབྲལ་བར་བསྐོར་བ་ནི་དཔལ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཞལ་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པས། མཚོན་བྱ་དང་མཚོན་བྱེད་དུ་འབྲེལ་པའི་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་བཀོད་པ་བསྟན་ནས། གདུལ་བྱའི་གནས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དེ། གསང་བ་ལྔའི་དགོངས་པ་མངའ་ཞིང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལས་རྣམ་པ་དྲུག་གིས་དགྱེས་ཤིང་། ལོངས་སྤྱོད་བཞིའི་དགྱེས་པས་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འཕྲོ་འདུ་མཛད་པའི་ལས་ལ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་པའི། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ། ། བདེ་ཆེན་གསང་བའི་གནས་བཞུགས་ཏེ། ། གསང་བའི་དགོངས་པ་ལྔ་དང་ལྡན། ། ལས་དྲུག་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི། ། དགྱེས་མཛད་དགྱེས་པ་བཞི་ལ་སྤྱོད། ། འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་མཆོག། ལས་མཛད་འཕྲོ་འདུས་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། རིགས་དྲུག་དཀྱིལ་འཁོར་སྐུ་ཡིས་ནི། །

The body of the secret, the great secret itself, Abides in the vajra-like state. I shall explain the supreme king of the maṇḍala of the assembly, The manner of the two branches of accomplishment, And the dance of the wheel. Thus it is said. In accordance with the meaning explained there, in order to actually accomplish the maṇḍala, first the characteristics of the deity are shown: The glorious essence of all buddhas, Arisen from the bliss of Vajrasattva, When delighted by the supreme secret, He dwells eternally as the identity of all. One who is surrounded, never separated, by a host of goddesses is "glorious." He is the identity of all buddhas, the body of Vajrasattva, abiding in the manner of the union of method and insight. Thus, he enjoys the bliss of the connection between the signified and the signifier; having displayed the array of the emanations of the maṇḍalas of the six families, he enjoys the abodes of those to be trained. Possessing the realization of the five secrets, he is delighted by the six supreme activities and, through the delight of the four enjoyments, he eternally abides in the activity of radiating and reabsorbing as the identity of all wheels. Furthermore, from the Seventh Chapter of Conceptualization: The glorious body of Vajrasattva, Non-dual in method and insight, Abides in the secret place of great bliss, Possessing the five secret intentions. With the six supreme activities, He enjoys the delight of the four delights. The supreme identity of all wheels, He eternally abides in the activity of radiating and reabsorbing. By means of the bodies of the maṇḍalas of the six families...

རིགས་མཐུན་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མཛད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་སྒྲུབ་པ་དག་ལ་ནི་དང་པོར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོ་ག་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་དཔལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྣང་བ་བདེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྷ་རྫས་མཆོག། རིན་ཆེན་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་སྤྲས། ། དྲིལ་བུ་རྒྱལ་མཚན་མཆོག་ལྡན་པའི། ། བླ་རེ་དམ་པ་བྲེས་པ་ན། ། དངོས་སུ་འབྱོར་པ་དང་། ཡིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་དང་། སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་བཻ་ཌཱུརྱ་དང་། ཀརྟི་ཀ་དང་། ཨསྨ་རཱ་ག་དང་། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་། པུ་ཤ་ར་ག་དང་། སྤུག་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོའི་སྙིང་པོ་དང་། ཨཎྜ་རྙིལ་དང་། ནི་མན་དང་། ཤེལ་དང་། གཟི་དང་། མུ་ཏིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྲེང་བ་དང་། ཆུན་འཕྱང་དང་། དྲ་བས་མཛེས་པ་དང་། རས་དང་། དར་ལ་སོགས་པའི་གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། བླ་རེ་དང་། ཡོལ་བ་དང་། ཟར་ཚགས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་ཞིང་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཆགས་པ་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྣང་བ་མི་འབྲལ་བར་གནས་པའོ། ། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྷ་རྫས་རིན་པོ་ཆེའི་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའི་ཁང་པ་ཆེན་པོ་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པ་འཁྲོལ་བའི་སྒྲ་ལས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྣམ་པར་སྒྲོགས་པར་མཛད་པས། རང་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཚོན་ཞིང་གསལ་བར་མཛད་དོ། ། གཞན་ཡང་མཆོད་པའི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དགོད་པའི་ཕྱིར།

"Act as the leader of the assembly of those of similar type." Thus it is said. For those who accomplish the activities of the maṇḍala of the assembly, first the preliminary rituals are required. Regarding the ornaments of the maṇḍala: "The glory of the samaya of all buddhas, The appearance of bliss of Vajrasattva, The supreme divine substances of the tathāgatas, Adorned with precious ornaments and the like, When a sublime canopy is spread, Possessing the finest bells and victory banners, It is beautified by garlands, tassels, and lattices Arising from actual wealth, mental emanations, And those blessed by mantra, mudrā, and samādhi— Such as beryl, karketana, asmarāga, Indranīla, puṣparāga, musāragalva, Vajra, marakata, añjanīla, Nīma, crystal, agate, pearl, and so forth. These consist of garlands, tassels, lattices, Cotton and silk parasols, victory banners, Pennants, canopies, curtains, and fine mesh." These are the appearance of Vajrasattva and that very bliss is the samaya of all buddhas, abiding inseparably from the attachment to qualities and the appearance of enlightened activity. Furthermore, the great palace is exquisitely adorned with the divine substances of the tathāgatas, such as the archways and so forth, and by the sounding of bells and the like, it proclaims the profound and vast aspects. Thus, it symbolizes and clarifies the suchness of each [deity]. Furthermore, in order to arrange all the vast assemblies of offerings:

རྡོ་རྗེ་ཚིག་དང་མཆོད་ལ་སོགས། ། གླུ་དང་སིལ་སྙན་རྣམ་པར་སྤྲུལ། ། མེ་ཏོག་བདུག་པའི་སྦྱོར་བ་དག། མར་མེ་དྲི་ལ་སོགས་ལྡན་པར། ། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་དག་དང་བཅས་པའི་མཆོད་པའི་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་། མཆོད་པའི་དངོས་པོ་བརྒྱད་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་རྫས་བརྒྱད་དང་། བུམ་པ་བཟང་པོ་དང་། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་། འདོད་འཇོའི་བ་དང་། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལ་སོགས་པའི་འདྲ་འབག་གིས་བཅོས་པའི་ལྷ་མོ་དག་ཀྱང་གཞག་པར་བྱའོ། ། སྒྲའི་བྱེ་བྲག་གླིང་བུ་དང་། པི་ཝང་དང་། རྫ་རྔ་དང་། རྔ་ཟླུམ་དང་། དུང་དང་། ཟངས་དུང་དང་། མུ་ཏིག་ཧ་ར་དང་། དགུ་པོ་རྒྱུད་མང་དང་། ཆ་ལང་དང་། ཕེག་རྡོབ་པ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་སྒྲ་འབྱིན་པ་དང་། རོལ་མོ་དང་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་བཅོས་པ་དག་ཀྱང་གཞག་པར་བྱའོ། ། དྲིའི་ཚོགས་ལ་ཨ་ཀ་རུ་དང་དུ་རུ་ཀ་དང་། སྤོས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དང་། གོཪྴི་ཤ་དང་། སྦྲུལ་གྱི་སྙིང་པོ་དང་། བསུང་ལྡན་དང་། ག་པུར་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཁྱད་པར་ཅན་དག་ཀྱང་གཞག་པར་བྱའོ། ། སྦྱར་བ་དང་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོའི་གནས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། རོའི་ཚོགས་མངར་བ་དང་སྐྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རོ་དྲུག་དང་སྦྱར་བའི་རྫས་སྟོན་མོའི་གཡོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ཀྱང་དགོད་པར་བྱའོ། ། རེག་བྱའི་བྱེ་བྲག་སྟོད་གཡོགས་དང་། སྨད་གཡོགས་དང་། ཅོད་པན་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། དོ་ཤལ་དང་། སེ་མོ་དོ་དང་། ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་རྣམས་ཀྱང་གདགས་པར་བྱའོ། །

The vajra words, offerings, and so forth, as well as songs and cymbals, should be emanated. The preparations of flowers and incense, together with lamps, perfumes, and the like, should be arranged. Along with the offering goddesses, the various forms of the offering assembly—including the seven types of precious jewels, the eight substances of offering, the eight auspicious substances, the excellent vase, the wish-fulfilling tree, the cow of plenty, the wish-fulfilling gem, and so on—should be set out, fashioned as images of goddesses. As for the various types of sounds, the actual sounding of flutes, lutes, clay drums, kettledrums, conchs, copper trumpets, mutig-hara, the nine-stringed lute, cymbals, hand-claps, and so forth, as well as musical instruments and images fashioned as such, should also be set out. Regarding the collection of scents, substances produced from sources such as agaru, duruka, and incense, as well as special substances such as gorsisha, "snake-essence," bsung-ldan, and camphor, should also be set out. Both those produced from compounded and natural sources should be placed in their respective locations. Regarding the collection of tastes, the six flavors such as sweet and sour, and various types of food prepared for a feast, should also be arranged. Regarding the various types of tactile objects, ornaments such as upper garments, lower garments, crowns, earrings, armlets, necklaces, se-mo-do pendants, and garlands should also be hung.

གཞན་ཡང་བསྲུང་བའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མདའ་དང་ཕུར་བུ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ཡུངས་ཀར་དང་། གུ་གུལ་དང་། ཐལ་བ་དང་། རང་རང་གི་ཕྱག་མཚན་དང་། བྱེ་མ་དང་། དྲི་ཆུ་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོའི་གནས་རྣམས་སུ་དགྲམ་པར་བྱའོ། ། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མའི་རྫས་དང་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པ་དང་། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏོར་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པ་ལས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཞིང་དགོད་པར་བྱའོ། ། སྤྱིའི་མཆོད་པའི་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་ཆབ་དང་། ཞལ་ཟས་དག་ཀྱང་གནས་བརྒྱད་དུ་དགྲམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པས་ལས་སུ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ་ཅེ་ན། སྒྲུབ་པའི་དོན་བཤད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་སྒྲུབ། ། རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བརྩམ་པར་བྱ་བ་དང་། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་བཞིན་པའི་སྒོ་ནས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་ཅིང་། དེ་དག་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རིགས་བསྡུས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱ་ཆེན་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་བཞིན་སྒྲུབ་པ་དང་། ། རིགས་གཅིག་དཔའ་བོ་གཅིག་པ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བ་དག། སྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་སྦྱོར། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཆེན་པོའི། ། རིམ་པར་འཇུག་པ་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། །

Furthermore, all the substances for protection—arrows, ritual daggers (kīla), swords, white mustard seeds, guggulu resin, ashes, the respective hand implements, sand, and urine—should be distributed in their respective locations. One should apply and arrange all the substances for offerings and torma, as well as the mudrās for all offerings, according to the explanations in the Sādhana and the mudrās for the torma of all offerings. The general branches of offering—flowers, incense, lamps, scented water, and food—should also be distributed in the eight locations. The rituals for blessing these and so forth should be understood from the Sādhana. If one asks what is to be accomplished through such conduct, in order to explain the purpose of the practice: "The union of all Buddhas, the Ḍākinī-māyā-Cakrasaṃvara, should be accomplished." This should be undertaken by way of the maṇḍala that condenses the families, or by way of the successive maṇḍalas of the families. Furthermore, first one practices by way of the wheel of merit, and upon its completion, one should practice by way of the wheel of the accumulation of wisdom. Regarding this, the Root Tantra states: "The extensive maṇḍala that condenses the families, The practice of the successive maṇḍalas, And any maṇḍala of a single family or a single hero— Apply the mudrās of practice. This is taught as the sequential entry Into the great accumulations of merit and wisdom."

དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་དག་ཀྱང་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་གནས་སུ་སྒྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་བདེ་བའི་གནས་དག་གམ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལ་སོགས་པར་སྒྲུབ། ། གང་ཞིག་རང་གི་སྔོན་དུ་བརྩམས་པའི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་དག་གིས་ནི་རང་གི་མོས་པའི་གནས་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་དང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལས་བྱ་བ་ལ། དང་པོར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ནི་སྔོན་དུ་སའི་ཆོ་ག་དང་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐིག་གདབ་ཅིང་བྲིས་ནས། སོ་སོའི་གནས་སུ་རྡུལ་ཚོན་མ་དགྱེ་བར་གདན་ཙམ་དགོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ནི་དང་པོར་གདན་བཤམས་ཏེ། ། འཇམ་ཞིང་རེག་ན་བདེར་འགྱུར་བའི། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་རས་ཀྱིས་གཡོགས། ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་དག་པའི་གདན། ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བའི་སྒོ་ནས་ལྷའི་གྲངས་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་དུ་ཡོད་པས་སོ་སོའི་གདན་དུ་ཡོད་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། སྟན་དེ་ཉིད་ཀྱང་དངོས་སུ་པདྨ་རས་ཀྱིས་གཡོགས་པའམ། རས་དེ་ཉིད་པདྨས་མཚོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པའི་གྲངས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་གྲངས་པས་མང་བ་ཞིག་ན་ནི་མཆོད་པའི་ལྷ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལྷའི་གནས་སུ་གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞིའི་གྲངས་ཀྱིས་གདབ་ཅིང་གལ་ཏེ་གྲངས་ཉུང་བ་ཞིག་ན་ནི་འདྲ་འབག་གི་བཅོས་མ་དག་ཀྱང་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བ་བཞིན། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཆ་ལུགས་གནས་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་རང་གནས་ལས་ལྷག་འགྱུར། །

In order to show that those objects to be accomplished should be practiced in a desired location by a person who serves as a support and is endowed with perfect qualities, it is said: "Alternatively, practice in pleasant places, or in groves and the like." This means that those who do not possess a previously established excellent location should practice in whatever place they prefer, such as a pleasant spot or a grove. Regarding the performance of the activities to be accomplished there, first, for the accumulation of merit, one should perform the preliminary rituals for the site and the rituals for the preparation, and then lay out and draw the lines of the maṇḍala. In order to arrange only the seats without yet spreading the colored powders in their respective places, it is said: "There, first arrange the seats, / Covered with various lotuses and cloth, / Soft and pleasant to the touch; / These are the seats of total purity." According to whichever maṇḍala is used, one should remain upon as many individual seats as there are yogins corresponding to the number of deities. Those seats should be actually covered with lotus-patterned cloth, or the cloth itself should be marked with lotuses. Furthermore, if the number of yogins is greater than the number of deities in the maṇḍala, one should arrange two, three, or four seats in the positions of the offering deities and the activity deities; if the number is fewer, one should also place artificial representations. As it says in the Root Tantra: "According to whichever maṇḍala is used, / One should remain in the attire of the mudrās. / Whatever exceeds one's own position..."

མཆོད་དང་ཕྲིན་ལས་ལྷ་མི་ཡིས། ། གནས་སུ་བཏབ་སྟེ་གཞག་པར་བྱ། ། མ་ཚང་བ་དག་བརྙན་མས་བསབས། ། དེ་དག་སོ་སོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། པདྨ་ལ་གནས་མཚན་མ་འཛིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་དེས་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་ཕྱིར། སྒོམ་པའི་རིམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་འཕྲུལ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། སྦྱོར་བའི་དབང་ཕྱུག་རྣམ་འཕྲུལ་པས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱི་ལྷ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པར་མཛད། ། རིགས་བསྡུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབང་དུ་ལྷ་ཉིས་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྣམས་དང་རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པའི་དབང་དུ་ལྷ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་དང་། རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཁ་ཡར་བའི་སྒོ་ནས་ལྷ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དང་། རྟ་མཆོག་གི་ལྷ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་ལྷག་པ་དང་། དཔའ་བོ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་ལྷ་སུམ་ཅུ་པོ་དག་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའོ། ། དེ་ཉིད་གང་གི་སྒོ་ནས་ཤེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་དོན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྦྱོར་བའི་དབང་ཕྱུག་གི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྐྱེན་གང་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱི་ལྷ་ལས་བྱུང་བའོ། ། འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་གིས་མཛད་པ་ལ་སྤྱོད་ཅེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་དག་གིས་གོང་མའི་སོ་སོའི་བྱ་བ་གྲུབ་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱ་ཆེན་པོ་དག་ཀྱང་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འདུས་ཏེ།

Through offerings and activities, the gods and humans should be established and stationed in their places. Any deficiencies should be supplemented by substitutes. These should be held as signs resting upon lotuses through their respective yogas. Thus it is said. One who possesses such preliminary branches should then enter the stages of the gaṇacakra. First, in order to accumulate the collection of merit, the emanation of the maṇḍala through the stages of meditation is as follows: "Through the emanation of the Lord of Union, The glorious deity Vajrasattva, All the Buddhas in equal union, Then perform the miraculous manifestation." In terms of the maṇḍala that condenses the families, there are two hundred and sixty deities. In terms of the stages of the maṇḍalas of the individual families, there are one hundred and twenty-eight deities. Through the individual family maṇḍalas and their various gateways, there are twenty-one deities, plus two goddesses of Hayagrīva, and thirty deities through the maṇḍala of the heroes and heroines. If one asks by what means this occurs, it arises from the non-dual essence of the equal union with all the Buddhas. If one asks in what manner, it is by way of the miraculous manifestation of the Lord of Union. If one asks by what condition, it arises from the glorious deity Vajrasattva. If one asks what result is accomplished, the higher maṇḍalas perform the respective activities of the higher ones. In that way, even the vast maṇḍalas are subsumed within the six types of family maṇḍalas.

དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟར་འཕྲུལ་པའི་ཚུལ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་སྣང་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་དང་། དུང་དང་ཀུནྡ་ཟླ་བའི་བཞིན་གྱིས་མཛེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མདངས་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རིགས་དྲུག་གི་སྐུ་བྱུང་བས་མཛེས་པ་དང་། འཇོ་སྒེག་དགྱེས་པའི་འཛུམ་མིག་དང་བཅས་པས་ཆགས་པའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་དཀར་པོ་དང་མཐིང་ག་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོའི་ཞལ་བཞིས་མཚན་ཞིང་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དང་། ཅོད་པན་དུ་བཅས་པ་ཕྱག་གཡས་གཡོན་གྱི་དང་པོས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཐུགས་ཀར་བསྙེམས་པའི་ཚུལ་དུ་གསོར་ཞིང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པས་འཁྲོལ་བའོ། ། འོག་མ་གཉིས་མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པ་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་སྤྲས་ཤིང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་མཛེས་པ། སྐུ་སྟོད་དར་དཀར་གསེར་གྱི་དང་རིས་སྟོད་གཡོགས་སུ་མནབས་ཤིང་སྐུ་སྨད་ཚེ་གུའི་ན་བཟའ་ཅན་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བའི་རྐེད་ཆིངས་ཅན་མགུར་ཆུ་དང་དོ་ཤལ་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་ཕྱག་ཞབས་ཀྱི་གདུ་བུ་དང་། སེ་མོ་དོས་མཚན་པ། རང་ཉིད་ཀྱི་ཆ་འདྲ་བའམ། ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མ་ལྟ་བུའི་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་དང་ཞལ་སྦྱོར་དུ་བཞུགས་པའོ། ། དེའི་ཕྱོགས་བཞིར་གསང་བའི་ལྷ་མོ་བཞི་རང་ཉིད་ཀྱི་ཆ་འདྲ་བའི་འོད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་བཞི་ལ་འཁྲིལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་ཏེ། ཤར་དུ་ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མ་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གོས་དང་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པ། འགྱིང་བག་གིས་ཕྱག་ན་མདའ་གཞུ་འགེངས་པ་སྟེ་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའོ། །

Regarding the manner in which the maṇḍala of Vajrasattva emanates from that: from the very nature of the glorious Great Vajradhara himself, there appears the body of Vajrasattva, beautiful as a conch, a kunda flower, or the moon, with the radiance of wisdom emitting rays of light from the five kinds of precious gems. He is beautified by the emergence of the bodies of the six buddha families, and he dwells in a state of passion with a playful, smiling gaze. He is marked by four faces—white, blue, yellow, and red—and is adorned with a precious crown and a diadem. With his first right and left hands, he brandishes a five-pronged vajra at his heart in a proud manner, while ringing a khaṭvāṅga together with a bell. His lower two hands hold a bow and an arrow. He is adorned with the thirty-two major marks and eighty minor signs, and beautified by the five mudrās. Upon his upper body, he wears a white silk upper garment with golden patterns, and his lower body is clad in a skirt of fine cloth, with a precious jeweled belt. He is marked by necklaces, long necklaces, armlets, bracelets and anklets, and a breast-ornament. He dwells in union with Samantabhadrī, who is either his own counterpart or like the goddess Cakrasaṃvarī. In the four directions of that [maṇḍala], the four secret goddesses dwell in an embracing manner with four light-beings who resemble themselves. In the east is the goddess Cakrasaṃvarī, white in color, beautified by various garments and ornaments, holding a drawn bow and arrow with a graceful, haughty posture, and dwelling upon a lotus maṇḍala.

ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཨེ་མ་བདེ་བ་མོ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་ན་བྷ་ག་དང་ལིངྒའི་མཚན་མ་འཛིན་ཅིང་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མོ་སྣང་མཛད་མ་དམར་མདངས་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་འཛིན་ཅིང་བདག་པོའི་སྐུ་ལ་འཁྱུད་ནས་གཡོན་པས་ཐོད་པའི་སྣོད་བདུད་རྩིས་བཀང་བ་ཐོགས་ཏེ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་གྲུ་མོར་བཅུག་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་སློབ་མ་མོ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག་ཅན་གཡས་པས་བདག་པོ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་གཡོན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུས་མཚན་པའི་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་གྱི་རེའུ་མིག་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མ་དཀར་དམར་གྱི་མདངས་ཅན་ཚངས་པའི་མགོ་བཞིས་མཚན་པའི་མདའ་བཞི་དུས་གཅིག་ཏུ་འཕེན་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མ་དཀར་སེར་གྱི་མདངས་ཅན་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་གུང་མོ་ལ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དང་། སྔོན་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་གཉིས་བརྩེགས་པའི་ཚུལ་དུ་བརྒྱུད་ཅིང་འདེབས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟོད་པ། གཡོན་པ་འགྱིང་བག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཁུ་ཚུར་དཀུའི་གནས་སུ་བརྟེན་ཏེ་བཞུགས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་མ་དམར་སྐྱའི་མདོག་ཅན་གཡས་ན་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་རྩེ་གསུམ་བསྟོད་པའི་ཚུལ་ཅན་འཛིན་ཞིང་། གཡོན་པས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཐུགས་ཀར་བརྟེན་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་འདོད་པའི་དབང་མོ་ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཉིས་ན་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལྕུག་མ་དང་བཅས་པ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་འཛིན་ཞིང་གར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་དང་ཆ་བྱད་ཀྱིས་མཛེས་ཤིང་།

In the south is Emadevī, golden in color, holding the marks of the bhaga and liṅga, and adorned with vajras and jewels. In the west is the goddess Ālokakarī, with a reddish complexion, holding a crossed viśvavajra in her right hand; she embraces the body of the Lord with her left, holding a skull-cup filled with nectar, with a khaṭvāṅga tucked into her elbow. In the north is the female disciple Indranīlavarṇā, embracing the Lord with her right hand and holding a nectar flask marked with the body of a Buddha in her left. Furthermore, in the eastern outer square is Buddhobodhi, with a reddish-white complexion, simultaneously shooting four arrows marked with the heads of Brahmā. In the south is Dharmacakrā, with a whitish-yellow complexion, her right middle finger piercing two eight-spoked wheels—one white and one blue—stacked one above the other in the manner of a praise; her left hand rests in a graceful, haughty gesture at her hip. In the west is Trailokyavijayā, with a pale red complexion, holding a trident in her right hand in a gesture of praise, and resting a five-pronged vajra at her heart with her left. In the north is Kāmeśvarī, green in color, holding the branches of a wish-fulfilling tree swaying in the wind with both hands, and performing a dance. Thus, all these goddesses of the root maṇḍala are beautiful, adorned with precious ornaments and attire.

རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་དང་འཁྲིལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཞལ་སྦྱོར་ཏེ་འགྱིང་བག་གི་རྣམ་པས་བཞུགས་པའོ། ། མེ་མཚམས་ཀྱི་རེའུ་མིག་ལ་རྡོ་རྗེ་གླིང་བུ་མ་བཻཌཱུརྱའི་མདོག་ཅན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་གླིང་བུ་སྒྲོགས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་རེའུ་མིག་ལ་རྡོ་རྗེ་པི་ཝང་མ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་པི་ཝང་གླུ་དབྱངས་དྲུག་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྔ་ཆེན་མ་ཨསྨ་རཱ་གའི་མདོག་ཅན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རྔ་ཟླུམ་བརྡུང་བའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྫ་རྔ་མ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག་ཅན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རྫ་རྔ་བརྡུང་བའོ། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་མ་དམར་མོ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་མེ་ཏོག་གི་གཞོང་པ་ཐོགས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྤོས་མེ་མ་དཀར་སྔོན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་སྤོས་མེ་ཐོགས་པའོ། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་མར་མེ་མ་དམར་མོ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་མར་མེ་འདེགས་པའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དྲི་ཆབ་མ་ལྗང་གུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་དྲི་ཆབ་འཐོར་བའོ། ། ཡང་ཤར་གྱི་སྒོར་རྡོ་རྗེ་རྟ་མགྲིན་འཕང་མཐོ་མ་ཆུ་ཤེལ་གྱི་མདོག་ཅན། གཡས་ན་ལྕགས་ཀྱུ་གཡོན་ན་ཐོད་པའི་བདུད་རྩི་རྟ་མགོ་དང་བཅས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཕག་གདོང་མ་བཻ་ཌཱུརྱའི་མདོག་ཅན་གཡས་ན་མཆེ་བ་གཡོན་ན་ཞགས་པ་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་སྣང་བ་མོ་དམར་གསལ་གྱི་མདངས་ཅན་ཕྱག་གཉིས་ན་ལྕགས་སྒྲོག་ཉི་ཟླས་མཚན་པའོ། ། བྱང་གི་སྒོར་ཐལ་བྱེད་མ་ལྗང་གུ་གཡས་ན་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ་ཞིང་།

He abides in a majestic posture, in union with his consort, his own radiance, in the manner of an embrace. In the southeast square is Vajravīṇā, the color of lapis lazuli, sounding a flute marked with a vajra. In the southwest square is Vajravīṇā, golden in color, sounding a lute marked with a vajra and the sounds of the six musical modes. In the northwest is Vajramahāḍamaru, the color of emerald, beating a small drum marked with a vajra. In the northeast is Vajramṛdaṅgī, the color of sapphire, beating a clay drum marked with a vajra. Furthermore, in the outer southeast is red Vajrapuṣpā, holding a flower basket marked with a vajra. In the southwest is blue-white Vajradhūpā, holding an incense burner marked with a vajra. In the northwest is red Vajradīpā, holding a lamp marked with a vajra. In the northeast is green Vajragandhā, sprinkling scented water marked with a vajra. Furthermore, at the eastern gate is Vajrahayagrīvottuṅgā, the color of crystal, holding a hook in her right hand and a skull-cup of nectar in her left, together with a horse's head. At the southern gate is Varāhamukhī, the color of lapis lazuli, holding a fang in her right hand and a noose in her left. At the western gate is Vidyutprabhā, with a brilliant red radiance, holding in her two hands a chain marked with the sun and moon. At the northern gate is Kṣepaṇī, green, ringing a bell in her right hand.

གཡོན་པས་བྷནྡྷ་བདུད་རྩིའི་ནང་ནས་སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྐུ་ཕྱུང་བའོ། ། ལྷ་མོ་ཉི་ཤུ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་དང་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་མཛེས་པར་གྱུར་ཏོ། ། བསྡུས་པའི་དབང་དུ་ནི་ལྷ་མོ་ཀུན་ཀྱང་ཁ་དོག་འདྲ་བར་ལེའུ་དགུ་པ་ལས་གསུངས་པའི་དོན་བཞིན་བསྟན་པའོ། ། ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས་སྣང་བའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཉི་མ་འབུམ་གྱི་འོད་དང་ལྡན་པའི་གངས་རིའི་ལྷུན་པོ་ལྟར་བཞུགས་པ། གསེར་དང་ཀརྟི་ཀ་དང་། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་ཨསྨ་རཱ་གའི་མདོག་ཅན་གྱི་ཞལ་བཞི་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་བཞི་ན་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་དང་འཁར་སིལ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་འཛིན་པ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་ཆ་ལུགས་ཅན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན་གྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པ། རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ཡུམ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཞལ་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤར་དུ་སངས་རྒྱས་ཀུན་བརྗོད་མ་ཆུ་ཤེལ་གྱི་མདོག་ཅན་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ཀུན་གྱིས་མཛེས་པར་བྱས་པ། ཕྱག་ན་མེ་ལྕེས་མཚན་པའི་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་དཔའ་མོ་ཤིན་ཏུ་རྒྱལ་མ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཉིས་ན་ཆ་ལང་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ན་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོ་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་ཟ་མ་ཏོག་འཛིན་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ན་མི་བཟད་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་འཛིན་མ།

From the left hand, a buddha Amitābha is drawn forth from within a bhaṇḍa filled with nectar. Those twenty goddesses are also made beautiful by their ornaments, attire, and circles of light. In terms of the condensed version, all the goddesses are shown to be of a similar color, in accordance with the meaning taught in the ninth chapter. Furthermore, for the sake of the miraculous manifestation of the maṇḍala of Vairocana, that very buddha appearing from the Great Vajradhara himself is golden in color, possessing the radiance of a hundred thousand suns, and seated like a mass of snow mountains. He has four faces with the colors of gold, kartikeya, indranīla, and asmarāga. In his four hands, he holds a religious robe, an alms bowl, a mendicant’s staff, and a volume of the sublime Dharma. He is adorned with the attire of a universal monarch (cakravartin) and is beautified by the seven precious jewels and all desirable enjoyments. He dwells in union with his consort, the self-radiant vidyā Buddha-locanā, in the manner of face-to-face embrace. To his east is the buddha Sarvabhāṣiṇī, the color of crystal, beautified by all precious ornaments, holding in her hand a lotus marked with a flame. In the southern direction is the heroine Suvijayā, golden in color, holding a pair of cymbals in her two hands. In the western direction is Samantabhadrī, the color of a ruby (padmarāga), holding in her two hands a five-pronged vajra and a precious casket. In the northern direction is the goddess holding an inexhaustible precious vessel.

སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མདོག་ཅན་རིན་པོ་ཆེས་བཀང་བའི་སྣོད་དང་ཆོས་ཀྱི་དུང་འཛིན་པའོ། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རེའུ་ཆ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀུན་འཛིན་མ་གུར་གུམ་གྱི་མདོག་ཅན་སངས་རྒྱས་མི་བསྐྱོད་པའི་སྐུ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ན་ལྷ་མོ་ཞལ་བཟང་མ་མེ་ལོང་གི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཉིས་མེ་ལོང་དང་རྔ་ཡབ་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མོ་སྤྲིན་ཆེན་མ་བཻ་ཌཱུརྱའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་སེར་བ་འབེབས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནམ་མཁའི་སྤྱན་མ་སེར་སྐྱའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཉིས་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མིག་གིས་མཚན་པ་འཛིན་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་མོ་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། རྟ་མགྲིན་འཕང་མཐོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་དག་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བསྟན་པ་དང་འདྲ་བར་གནས་པ་ལས། ཅུང་ཞིག་གི་ཁྱད་པར་ནི་ཞི་བའི་ཆ་ལུགས་འཛིན་ཅིང་རྒྱན་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པས་མཚན་པའོ། ། ཡང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས་སྣང་བའི་འབྲས་བུའི་ཧེ་རུ་ཀ་དེ་ཉིད་སྐུ་བཻ་ཌཱུརྱའི་མདོག་ཅན་འབར་བ་ཆེན་པོའི་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པ། ཞལ་གཡས་ཞི་བའི་རང་བཞིན་དཀར་པོ་དབུས་མཐིང་ནག་དྲག་པོའི་ཆ་ལུགས་ཅན། རྒྱབ་མ་ཆགས་མཛད་དམར་པོའི་ཞལ་གཡོན་པ་རྨོངས་མཛད་སེར་པོར་བཞུགས་པ། སྨིན་མཚམས་ཀྱི་ཁྲོ་གཉེར་བཅུ་འགྱུར་ཞིང་སྤྱན་མིག་དམར་པོ་ལས་འཇིགས་པའི་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་དང་།

She holds a vessel filled with various precious gems and a Dharma conch. Furthermore, in the eastern square of the exterior, is the Buddha Sarvabuddhadhāriṇī, saffron-colored, holding an image of the Buddha Akṣobhya at her heart. In the south is the goddess Sulocanā, mirror-colored, holding a mirror and a fly-whisk with her two hands. In the west is the goddess Mahāmeghā, lapis lazuli-colored, with her two hands causing hail to fall from a maṇḍala of vajra clouds. In the north is Ākāśanetrī, pale yellow in color, holding a lotus maṇḍala marked with eyes in her two hands. The four outer goddesses, such as Vaṃśā and the others, the four such as Puṣpā and the others, and the four such as Ucchuṣmā Hayagrīvā and the others, abide in the same manner as taught in the Vajrasattva maṇḍala; however, their slight distinction is that they maintain a peaceful appearance and their ornaments and hand-symbols are marked with the form of wheels. Furthermore, for the sake of the emanation of the glorious Heruka maṇḍala, the resultant Heruka who appears from the Great Vajradhara himself is lapis lazuli-colored and endowed with great blazing rays of light. His right face is white, peaceful in nature; the central face is dark blue, with a wrathful appearance; the back face is red, performing the act of passion; and the left face is yellow, performing the act of delusion. The ten wrinkles between his eyebrows are furrowed, and from his red eyes, terrifying sparks of fire radiate.

དབུ་སྐྲ་དང་སྨ་ར་སེར་ནག་ཏུ་འཁྱིལ་ཞིང་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་བ་སྤུ་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་གྱིས་གཡས་སུ་འཁྱིལ་པ་ཞལ་གདངས་པ་དང་། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་དང་། ལྗགས་འདྲིལ་བ་དང་། རྐན་བརྡབ་པ་དང་། འཛུམ་པའི་མདངས་ཀྱིས་གནས་པ་དང་། སྒེག་པ་དང་། དཔའ་བ་དང་། འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། དགོད་པ་དང་། གཤེ་བ་དང་། འཇིགས་པར་བྱེད་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། རྔམ་པ་དང་། ཞི་བའི་མདངས་ཀྱིས་གནས་པ། ཕྱག་གཡས་གཡོན་གྱི་དང་པོ་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྲིལ་བུས་མཚན་པ་འཛིན་པ། དེའི་འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་པགས་པ་རླུང་གི་ཚུལ་གྱིས་བསྐོར་བ། གསུམ་པ་གཉིས་ན་མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པ། གཡས་ཀྱི་བཞི་པ་ན་དུང་ཆེན་པོ་ཁྲག་གིས་བཀང་ཞིང་གསོལ་བའི་སྟབས་ཀྱིས་གནས་པ། གཡོན་གྱི་བཞི་པ་ན་དུང་ཆེན་པོ་སྙིང་གིས་བཀང་བའོ། ། ཡང་ལ་ལར་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ་ལ་གཡས་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དང་དུང་ཁྲག་གིས་བཀང་བ། གཡོན་གཉིས་ན་ཐོད་པ་དང་ཞགས་པས་མཚན་པ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་སེ་རལ་ཁར་ཐོགས་པའོ། ། ཡང་ལ་ལར་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་དུང་ཆེན་པོ་ཁྲག་གིས་བཀང་བ་འཛིན་ཅིང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་རྒྱབ་བརྟེན་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་སྐུ་ལ་གླང་ཆེན་གྱི་ཀོ་རློན་དང་། སྦྲུལ་གྱི་ཆུན་པོ་དང་། སྟག་གི་པགས་པ་དང་། ལྷ་ཆེན་པོའི་གཡང་གཞི་དང་། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་དང་། ཁྲག་དང་། ཞག་དང་། ཐལ་བའི་རི་མོས་མཚན་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་སྙན་ཆ་བྱས་པ་ཡུམ་ཀྲོ་དྷི་ཤྭ་རི་དང་ཞལ་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའོ། །

His hair and beard are dark yellow, swirling and bristling upward; the body hairs curl to the right in the manner of vajras. His mouth is agape, his fangs are bared, his tongue is curled, and he slaps his palate. He abides with a smiling radiance, and possesses the expressions of the seductive, the heroic, the terrifying, the laughing, the scolding, the awe-inspiring, the compassionate, the wrathful, and the peaceful. His first right and left hands hold a vajra and a vajra-khaṭvāṅga marked with a bell. The next two hands brandish the skin of Mahābhairava, swirling it in the manner of the wind. The third pair holds a bow and arrow. The fourth right hand holds a great skull-cup filled with blood, in the posture of drinking; the fourth left hand holds a great skull-cup filled with a heart. Furthermore, in some traditions, he has one face and four arms, with the two right hands holding a vajra and a skull-cup filled with blood, and the two left hands marked with a skull-cup and a noose, while a vajra-khaṭvāṅga is slung across his shoulder. In other traditions, he has one face and two arms, holding a vajra and a great skull-cup filled with blood, and leaning his back against a khaṭvāṅga. In all these forms, his body is adorned with a raw elephant hide, clusters of snakes, a tiger skin, the hide of Mahādeva, a garland of skulls, and the marks of blood, grease, and ashes. He is adorned with the five mudrās, with earrings made of the sun, moon, and jewel garlands, and he abides in union with the consort Krodhīśvarī.

དེ་ཉིད་ཀྱི་མདུན་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཽ་རཱི་དཀར་སེར་ཞི་བའི་མདངས་ཅན། ཞལ་བཞི་ཕྱག་བརྒྱད་ན་མདའ་དང་གཞུ་འགེངས་པ་ལས་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་བཞི་སྦྱངས་པ་གཡོན་བརྐྱང་བའི་གར་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རྩཽ་རཱི་དམར་སེར་དྲག་པོའི་མདངས་ཅན་གཡོན་ན་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་ཞིང་གཡས་པའི་གུང་མོས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བསྟོད་ཅིང་འཛིན་པ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་བརྟེན་བཅས་ནས་ཞབས་གཡས་པ་བཏེག་པའི་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་པྲ་མོ་ཧཱ་དམར་ནག་ཞལ་གཉིས་ཀྱིས་གོང་མ་ཕག་གི་གདོང་ཅན་ཕྱག་བཞི་ལ་དང་པོ་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཁམ་ཕོར་ཆང་གིས་བཀང་བ། འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ཏེ་འཁོར་ལོ་འདེགས་པ། གཡས་བརྐྱང་བའི་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་ཤིང་རྨོངས་བྱེད་ཀྱི་མདངས་དང་ལྡན་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་བཻ་ཏཱ་ལི་དཀར་མོ་ཤི་བ་སློང་བའི་ཚུལ་ཅན་དགའ་བའི་གར་སྟབས་ཀྱིས་གནས་ཤིང་། གཡས་ན་ཐོད་པ་མཚན་ལྡན་བདུད་རྩིའི་བཀང་བ། གཡོན་པ་བ་དན་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་ནོ། ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་པུཀྐ་སཱི་དྲག་མོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མདོག་ཅན། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གསོར་ཞིང་གཡོན་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལྕུག་མ་དང་བཅས་པ་འཛིན་ཅིང་། གར་གྱི་གཟིགས་ཐབས་ཀྱིས་འགྱུར་བའི་བཞིན་དང་བཅས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུ་ཙཎྜ་ལཱི་སྔོ་ནག་དབུགས་འབྱིན་པའི་ཚུལ་ཅན་གཡས་ན་རས་སྒྱེ་རླུང་གིས་བཀང་བ་རྡོ་རྗེས་མཚན་ཞིང་འཐོར་བ། གཡོན་ན་ཏྲི་ཤཱུལ་འཛིན་ཅིང་གར་བྱེད་པའོ། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་གྷསྨ་རཱི་སེར་ནག་རོ་ལྡག་པའི་ཚུལ་ཅན་གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་།

To the east in front of that [central deity] is Gaurī, white-yellow and with a peaceful radiance. She has four faces and eight arms, drawing a bow and arrow from which she has purified the four heads of Brahmā. She dwells in a dancing posture with her left leg extended. To the south is Caurī, orange-red and with a wrathful radiance. She holds a hook in her left hand and, with the middle finger of her right, she raises and holds an eight-spoked wheel. She dwells in a posture with her right leg raised, leaning against a khaṭvāṅga. In the west is Pramohā, dark red with two faces, the upper one having the face of a sow. Her four hands hold a vajra and a bowl filled with beer in the first two, and she raises a wheel with her fists clenched in the lower two. She dwells in a posture with her right leg extended and possesses the radiance of one who causes delusion. In the north is Vetālī, white, in the manner of reviving the dead, abiding in a joyful dancing posture. In her right hand is a skull-cup filled with nectar, and her left is in the three-pointed banner mudrā. In the southeast is Pukkasī, fierce and of variegated color. She brandishes a five-pronged vajra in her right hand and holds a sprig of the wish-fulfilling tree in her left. She possesses a face transformed by the gaze of dance. In the southwest is Caṇḍālī, dark blue, in the manner of providing relief. In her right hand she scatters a cotton sack filled with wind and marked with a vajra; in her left she holds a trident and performs a dance. In the northwest is Ghasmarī, yellow-black, in the manner of licking a corpse. In her right hand is a sword, and...

གཡོན་ན་མེ་ཐབ་འཛིན་པ་གཡོན་བརྐྱང་བའི་གར་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་སྨ་ཤ་མཐིང་ནག་ཧེ་རུ་ཀ་ཕྱག་བཞི་པ་དང་འདྲ་བར་གཡས་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དུང་ཁྲག་འཛིན་ཅིང་། གཡོན་གཉིས་ཀྱིས་ཐོད་པ་དང་ཞགས་པར་བཅས་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་སེ་རལ་ཁར་ཐོགས་པའོ། ། ལྷ་མོ་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་དང་། སྦྲུལ་མདུད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་ཞིང་ལྤགས་རློན་པ་དང་དར་གྱི་ན་བཟའ་གསོལ་བ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའོ། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་མཚམས་སུ་མདའ་འཛིན་མ་ཆུ་ཤེལ་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་ན་མདའ་དང་གཞུ་ཐོགས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན་མ་སེར་མོ་ཕྱག་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྲིལ་བུ་བ་དན་དང་བཅས་པའོ། ། རླུང་མཚམས་སུ་འཁོར་ལོ་འཛིན་མ་དམར་སེར་མོ་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་འཛིན་པའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་སྣ་ཚོགས་གདན་འཛིན་མཆུ་ཤེལ་གྱི་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་ན་བ་དན་དང་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པ་འཛིན་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་རྟ་མགྲིན་འཕང་མཐོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་དག་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བ་ལས། ཅུང་ཞིག་གི་ཁྱད་པར་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་སུ་གནས་ཤིང་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོས་ཉེ་བར་མཚན་པའོ། ། ཡང་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་དཀར་གསལ་ཤེལ་གྱི་རི་བོ་ལྟ་བུ་ཞལ་བཅོ་ལྔ་འོད་མདངས་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་ལྔ་བཅུ་ཕྲག་གཉིས་ཞབས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིས་མཛེས་པར་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པ།

To the left, she holds a fire pit and stands in a dancing posture with her left leg extended. In the northeast corner is Māṃśā, dark blue, similar to the four-armed Heruka; her two right hands hold a vajra and a skull-cup of blood, while her two left hands hold a skull-cup and a lasso, with a khaṭvāṅga slung across her back. All these goddesses are adorned with garlands of skulls and snake knots, wear fresh human skins and silken garments, and are embellished with jewel necklaces. Furthermore, in the outer southeast corner is Śaragrahī, the color of crystal, holding a bow and arrow in her hands. In the southwest is Khaṭvāṅgagrahī, yellow, holding a khaṭvāṅga together with a bell and a banner. In the northwest is Cakragrahī, orange-red, holding an eight-spoked wheel in her hand. In the northeast is Viśvāsanagrahī, the color of crystal, green, holding a banner and a bell. Moreover, the four outer goddesses, Puṣpā and the others, and the four such as Aśvaghoṣā and the others, are similar to the maṇḍala of the glorious Vajrasattva, with the slight distinction that they abide in the attire of wrathful deities and are marked by blue wrathful vajras. Furthermore, for the sake of the miraculous manifestation of the maṇḍala of the glorious Padmanarteśvara, the Great Vajradhara himself emanates as the nirmāṇakāya, the glorious Padmanarteśvara, whose body is a brilliant white like a mountain of crystal, possessing fifteen radiant faces, two hundred arms, and twenty-four legs, seated beautifully upon a lotus maṇḍala.

ཕྱག་ཀུན་གྱིས་པདྨ་འཛིན་པ་ལས། གཡས་པ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ། གཡོན་གྱི་པདྨ་དག་ཀྱང་ཁ་དོག་སོ་སོའི་མདངས་དང་ལྡན་པ། སྐུ་ལས་ཁ་དོག་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་འོད་འཕྲོ་བ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱན་དང་གོས་ཀྱིས་སྤྲས་ཤིང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དུ་ལྡན་པའོ། ། ལ་ལར་ཞལ་བཞི་ཕྱག་བརྒྱད་བྱེད་པ་དང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། བྱི་རུའི་སྡོང་པོ་ལྟ་བུར་གནས་པའི་མཚན་མའི་མདངས་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བས་ཡུམ་གོས་དཀར་མོ་འཁྲིལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། ཤར་དུ་རྣམ་པར་གཟིགས་མ་པདྨ་རཱ་གའི་མདངས་ཅན། ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨ་དམར་པོ་བསྙེམས་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་ཅིང་གཡས་པས་ཁ་འབྱེད་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོལ་མ་ལྗང་གུ་གཡོན་པ་པདྨ་ལྗང་གུའི་སྡོང་བུ་ནས་བཟུང་སྟེ། དཀུའི་གནས་སུ་བརྟེན་ཅིང་གཡས་འདྲེན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ས་འཛིན་མ་སྔོན་མོ་གཡོན་པས་པདྨ་དཀར་པོ་དང་། གཡས་པས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་འཛིན་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཁྲོ་གཉེར་མ་ལྗང་གུ་གཡོན་པས་པདྨ་མཐིང་གའི་སྡོང་བུ་འཛིན་ཅིང་། གཡས་པས་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟོད་པའོ། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་པདྨོ་གཏུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་མ་མཐིང་ག་གཡོན་པས་པདྨ་དམར་པོ་བཟུང་ཞིང་། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གྱེན་དུ་བསྟོད་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་སྔོན་མོ་གཡོན་པས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འཛིན་ཅིང་། གཡས་པས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་གྱེན་དུ་བསྟོད་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་པདྨའི་ན་བཟའ་མ་སེར་མོ་གཡོན་པས་པདྨ་འཛིན་ཅིང་། གཡས་པས་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པའོ། །

All her hands hold lotuses, while the right ones are adorned with vajras, wheels, and so forth. The lotuses in her left hands also possess the luster of their respective colors. From her body, light of twenty-five colors radiates; she is arrayed in ornaments and garments of various jewels and endowed with the major and minor marks. In some depictions, she has four faces and eight arms, or one face and four arms, and possesses the luster of a coral stem. She dwells in the manner of embracing the consort Pāṇḍaravāsinī through that very radiance. In the east is Locanā, with the luster of a ruby; her left hand holds a red lotus in a proud manner, while her right hand opens it. In the southern direction is green Tārā; holding the stem of a green lotus in her left hand, she rests it at her hip and draws it upward with her right. In the western direction is blue Dharaṇīdhara; her left hand holds a white lotus, and her right holds an eight-spoked wheel. In the northern direction is green Bhṛkuṭī; her left hand holds the stem of a dark blue lotus, and her right displays the three-pronged mudrā. Furthermore, in the outer east is dark blue Padmacaṇḍeśvarī; her left hand holds a red lotus, and her right raises a vajra upward. In the south is blue Viśvapadmā; her left hand holds a variegated lotus, and her right raises an eight-spoked wheel upward. In the west is yellow Padmavastrā; her left hand holds a lotus, and her right holds a makara banner.

བྱང་ཕྱོགས་སུ་པདྨ་དབང་ཕྱུག་མ་དམར་མོ་གཡོན་པདྨ་དམར་པོ་འཛིན་ཅིང་། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཐུགས་ཀར་གསོར་བའོ། ། ལྷ་མོ་འདི་དག་ཀྱང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ཆས་དང་། དར་གྱི་ན་བཟས་བཀླུབས་པའོ། ། གཞན་ཡང་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། རྟ་མགྲིན་འཕང་མཐོ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བ་བཞི་དག་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བཤད་པ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལས། ཅུང་ཞིག་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། ཆགས་པའི་བཞིན་མདངས་དང་བཅས་ཤིང་པདྨའི་ཕྲེང་བས་བཀླུབས་པའོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་སྐུར་ཕྱུང་སྟེ། གསེར་གྱི་རི་བོ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་ཤར་བ་བཞིན་དུ་མདངས་གསལ་བ་ཞལ་བཞི་པ་སྤྱན་མིག་གཡོན་གྱེན་དུ་གཟིགས་པ། གཡས་གཡོན་གྱི་དང་པོས་མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པ། གཡས་ཀྱི་འོག་མས་རལ་གྲི་དང་གཡོན་གྱི་འོག་མས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་མཛེས་པའི་པདྨ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ཅིང་། གདན་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་ཤིང་ཡུམ་མཱ་མ་ཀཱི་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཁྲིལ་བའོ། ། གནས་སྐབས་ལ་ལར་དྲག་པོའི་ཚོགས་དག་གདུལ་བའི་ཕྱིར་སྐུ་མདོག་དམར་པོའི་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ཅུང་ཞིག་ཁྲོས་པའི་བཞིན་གྱིས་གནས་ཤིང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་བཀླུབས་པའོ། །

In the north is the red goddess Padmeśvarī, holding a red lotus in her left hand and brandishing a five-pronged vajra with her right at her heart. These goddesses are also adorned with precious ornaments and draped in silken garments. Furthermore, the four goddesses beginning with Vaṃśā, the four goddesses beginning with Puṣpā, and the four gatekeepers beginning with Uccairhayaśirasī abide as described in the maṇḍala of Śrī Vajrasattva; however, their slight distinction is that they possess a passionate facial radiance and are draped in garlands of lotuses. Moreover, in order to manifest the maṇḍala of Vajrasūrya, the Great Vajradhara emerges from his body in the form of Vajrasūrya. Like the light of the sun’s maṇḍala shining upon a mountain of gold, he is brilliant in complexion, four-faced, with his left eye gazing upward. His first right and left hands hold a bow and arrow; his lower right hand holds a sword, and his lower left hand holds a lotus beautified by a sun maṇḍala and marked with a five-pronged vajra. Adorned with the seven precious jewels of great qualities and so forth, he sits upon a lotus maṇḍala seat, embracing the consort Māmakī in non-dual union. In certain circumstances, in order to subdue hosts of wrathful beings, he abides with a slightly wrathful countenance and the appearance of red light, draped in garlands of various precious gems.

ཤར་དུ་ལྷ་མོ་དབང་བསྐུར་མ་དམར་གསལ་གྱི་མདངས་ཅན་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མོ་གཏེར་ལྡན་མ་སེར་མོ་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེས་བཀང་བའི་བུམ་པ་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་རྒྱལ་མཚན་མཆོག་ལྡན་མ་དཀར་དམར་གྱི་མདངས་ཅན་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱལ་མཚན་ཏོག་དང་བཅས་པ་འཛིན་པའོ། ། བྱང་དུ་མཆོད་རྟེན་མ་ལྗང་སྔོན་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་རིན་པོ་ཆེའི་རྫས་ཀྱིས་བཀང་བ་འཛིན་པའོ། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་དུ་མདའ་གཞུ་མ་དམར་སེར་ཕྱག་ན་རང་གི་མཚན་དང་མཐུན་པའི་རྟགས་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་མ་སྔོན་མོ་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མོ་དམར་སེར་ཕྱག་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་མེ་མོ་ལྗང་དམར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་མེ་ཐབ་འཛིན་པའོ། ། ལྷ་མོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་འོད་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་འབྱུང་ཞིང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཕྱིའི་ལྷ་མོ་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བ་ལས་ཅུང་ཞིག་གི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོན་ཏན་རྒྱས་པའི་སྒོ་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་ཆགས་པ་འཕྲོ་ཞིང་མདངས་དང་ལྡན་པ། སྐུ་དང་ཕྱག་མཚན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའོ། ། ཡང་རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས་སྣང་བའི་འབྲས་བུའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་སྐུ་ལྗང་གུ་དང་། སྔོན་པོ་དང་།

In the east is the goddess Abhiṣekā, brilliant red in hue, holding in her hand a precious crown marked with a five-pronged vajra. In the southern direction is the goddess Nidhānavatī, yellow, holding a vase filled with jewels. In the west is the goddess Varadhvajā, with a reddish-white complexion, holding a precious victory banner complete with its crest. In the north is the goddess Caityā, greenish-blue, holding a precious vessel filled with precious substances. Furthermore, in the outer east is the goddess Cāpabāṇā, orange-red, holding the symbol corresponding to her own name. In the southern direction is the goddess Vajrakhaṭvāṅgā, blue, holding a sword and a khaṭvāṅga. In the western direction is the goddess Vajrasūryā, orange-red, marked by that very [symbol]. In the north is the goddess Vajrāgnī, reddish-green, holding a fire hearth marked with a vajra. From all these goddesses, five-colored light rays emanate, and they are adorned with various precious ornaments. These twelve outer goddesses, such as the Flute Player and so forth, are similar to the maṇḍala of Vajrasattva, with the slight distinction that, by way of the expansion of their qualities, they radiate precious passion and are radiant; and in terms of their bodies and hand symbols, they are marked with precious jewels. Furthermore, in order to manifest the maṇḍala of Hayagrīva’s Play, the Great Vajradhara himself appears as the resultant buddhas, with bodies that are green and blue, and...

དམར་བའི་ཞལ་གསུམ་དབུའི་སྟེང་ན་རྟ་མགོ་ལྗང་གུ་མགྲིན་པ་བསྟོད་དེ་སྒྲ་འབྱིན་པ། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ལ་གཡས་པ་བཞིས་བ་དན་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དང་། རལ་གྲི་དང་། མདའ་འཛིན་པའོ། ། གཡོན་པ་བཞི་ན་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་། ཤཀྟི་རྩེ་གཅིག་དང་། བེ་ཅོན་དང་། གཞུ་འཛིན་པ། ཞབས་གཡས་ཀྱི་རྨིག་པ་དང་པོས་དངོས་གྲུབ་གསུམ་དང་། དཔལ་མོ་གནོན་པ་གཉིས་པས་ཞི་བ་མོ་དང་དགའ་བ་མ་གནོན་པ། གཡོན་གྱི་དང་པོས་དྲག་པོ་དང་ཁྱབ་འཇུག་གནོན་པ། གཉིས་པས་འདོད་པའི་ལྷ་དང་ཚངས་པ་མནན་པ། ཁྲོ་བ་དང་། སྒེག་པ་དང་། དྲག་པོ་དང་། ཞི་བའི་སྒོ་ནས་གཟིགས་པའི་མདངས་ཅན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱན་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྤྲས་པའོ། ། གཡས་ཕྱོགས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨོ་ལྗང་སེར་གྱི་སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པ་ཕྱག་ན་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། གཡོན་ཕྱོགས་སུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་སྔོན་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ། ཕྱག་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། མདུན་དུ་རང་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་ཡུམ་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ་དང་ཞལ་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་དུ་འཁྲིལ་ནས་བཞུགས་པའོ། ། འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་གཞན་དག་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བཞིན་དུ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་ལྷ་མོ་དང་མཐུན་པ་ལས། ཅུང་ཞིག་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་ནི་སྐུ་དང་། ཕྱག་མཚན་དག་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་ཅིང་དབུ་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་སྐུས་བརྒྱན་པའོ། ། ལྷ་མོ་གཞན་དག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་མཛད་པའི་འཁོར་ལོ་མི་འདྲ་བ་དག་དང་།

He has three red faces, and above the head is a green horse’s head with its neck raised, neighing. His body is green; his four right hands hold the three-pointed banner mudrā, a crossed vajra, a sword, and an arrow. His four left hands hold a variegated lotus, a single-pointed śakti, a club, and a bow. With the first hoof of his right leg, he treads upon Siddhi and Śrī; with the second, he treads upon Śāntī and Nandī. With the first of his left legs, he treads upon Rudra and Viṣṇu; with the second, he treads upon Kāmadeva and Brahmā. He possesses a radiant gaze that looks out through the modes of wrath, charm, ferocity, and peace, and is adorned with various jewel ornaments and the specific insignia of his character. To his right, from a variegated yellow-green lotus, radiates light; he holds a variegated lotus in his hand. To his left, from a variegated blue-green Vajravārāhī, light radiates; she holds a variegated vajra in her hand. In front, he sits in union with his consort, the Samaya Tārā, who is the manifestation of his own light. As for the other goddesses of the retinue, they correspond to the goddesses of other family maṇḍalas according to their specific activities; however, their slight differences consist in their bodies and hand-symbols being marked with variegated vajras, and their heads being adorned with the form of Amoghasiddhi. There are also different wheels where other goddesses act as the central deity of the maṇḍala.

རིགས་བསྡུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ནི་གདུལ་བྱའི་མོས་པ་བཞིན་དུ་བྱུང་ཞིང་། མགྲོན་ཐབས་སུ་བཀོད་དེ་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཕྱག་བརྙན་པ་ཡིན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲངས་སུ་བཞག་ཀྱང་། སྐབས་འདིར་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པར་མི་བྱ་སྟེ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ལྷ་དེ་དག་གི་བཞུགས་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྟན་དེ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་དགོད། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ནི་ཞབས་གཡས་གཡོན་གྱི་སྦྱོར་བས་བདེ་བའི་ཆ་ལུགས་བཞིན་དུ་གར་བྱེད་ཅིང་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཞུགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ནི་གཡས་པའི་ཡན་ལག་གནོན་པས་གཡོན་པའི་ཡན་ལག་ཀུན་ལས་རྒྱས་ཏེ་སེམས་དཔའི་འགྱིང་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀའི་ལྷ་རྣམས་ནི་གཡས་གཡོན་གྱི་སྦྱོར་བས་བདེ་བའི་གར་བྱེད་ཅིང་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་རྐང་པ་རང་གི་བརླས་མནན་པའོ། ། པདྨ་གར་དབང་གི་ལྷ་རྣམས་ནི་གཡས་གཡོན་གྱི་སྦྱོར་བས་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་རྒྱལ་པོའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་གནས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ལྷ་རྣམས་ནི་པུས་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་ལྷ་རྣམས་གཡས་གཡོན་གྱི་སྦྱོར་བས་བརྐྱང་བསྐུམ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཁྲོ་བོའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅིངས་པའོ། །

The various worldly deities of the maṇḍala that condenses the families arise in accordance with the inclinations of those to be trained. Although they are arranged as guests and serve as attendants of enlightened activity—thereby being included within the count of the maṇḍala—they are not explained here as emanated deities. This should be understood as being extensively taught in the Sādhana of the Gaṇacakra for the practitioner who follows this path at the time of accomplishment. Now, in order to show the manner in which those deities reside: those seats should be arranged exactly as they are situated. The deities of the maṇḍala of glorious Vajrasattva dance in a posture of bliss with the union of their right and left legs, seated in the sattvaparyaṅka (heroic) posture. The deities of the Buddha Vairocana family press down with their right limbs while extending all their left limbs, seated in the majestic manner of a bodhisattva. The deities of Vajra Heruka dance in bliss with the union of their right and left legs, seated in the half-lotus posture with the foot pressed against the thigh. The deities of Padmanarteśvara are seated in the royal paryaṅka with the union of their right and left legs in the half-lotus posture. The deities of Vajrasūrya sit with the two knees joined in the vajraparyaṅka. The deities of Hayagrīva, with the union of their right and left legs, assume the wrathful paryaṅka in a posture of extension and contraction.

དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གདན་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རང་རང་གི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བརྟེན་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་བཞུགས་གནས་ལྷའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་མཛེས་པར་བྱས། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨོ་སོགས། ། སྒོ་སྲུང་དང་ནི་ལྡན་པར་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱར་ནི་ར་བ་རིམ་པ་གསུམ་དང་བཅས་པའི་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་། དེའི་ནང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྒྱས་ཤིང་ཚད་མེད་པ་བཞི་ལ་སྦྱངས་པས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞིར་འཇུག་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སོགས་པས་མཚོན་པའི་མཚན་མ་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་དང་། རིགས་ཀྱི་མཚན་མས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་རྟགས་མཚོན་པ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་སྲུང་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་དབུས། ། གྲུ་བཞི་སྒོ་ཁྱུད་རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་མཚན། ། རིན་ཆེན་སྣ་ལྔའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིག་པ་ལ། ། རང་བྱུང་ཉི་ཤུ་ལྔ་ཡི་འོད་དང་བཅས། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཀ་བ་མཆོག་བརྒྱད་སྤྲས། ། རིན་ཆེན་མུ་ཏིག་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་མཛེས། ། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱའི་ལྷ་མོ་འཁྲིགས། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་བླ་རེ་རྔ་ཡབ་དང་། ། ཟླ་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བ་དན་བཅས། ། དྲིལ་བུ་སྙན་པའི་སྒྲ་སོགས་ཐམས་ཅད་སྒྲོགས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནང་གི་ཕོ་བྲང་ནི་རིགས་བསྡུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་།

All of them likewise abide upon lotus maṇḍalas in their respective attire and characteristics. If one asks what the celestial palace, the dwelling place of the supported deities of the maṇḍala, is like: It is square with four gates, beautified by four archways (toraṇa). It should be provided with gatekeepers of vajra, jewel, lotus, and so forth. On the outside, it is adorned with the eight charnel grounds and three successive enclosures. Within that is the celestial palace, square with four gates, expanded by all the great qualities of a buddha. Because it has been purified by the four immeasurables, one enters through the four gates of liberation. It is adorned with archways and other symbols that represent the thirty-seven factors of enlightenment and so forth, and it possesses gatekeepers of its own family who symbolize the collection of the qualities of its own wisdom through the signs of the family. Furthermore, the Root Tantra states: In the center of a golden wheel and a crossed vajra, It is marked by four gates, recesses, and four archways. On the walls of the five kinds of jewels in the directions, It is endowed with the light of twenty-five self-arisen [deities]. Adorned with eight supreme pillars marked by vajras, It is beautified by garlands of jewels, pearls, and flowers. The goddesses of form, sound, smell, taste, and touch are gathered there. With parasols, victory banners, canopies, and fly-whisks, Along with half-moons, vajras, jewels, and streamers, It resounds with the melodious sound of bells and all else. Thus it is said. By that very [description], the inner palace is the maṇḍala of the condensed families.

རིགས་སོ་སོ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་དུ་ལྷའི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ལྷ་དང་འདྲ་བ་ཡི། ། བུད་མེད་དག་ནི་ལེགས་བསྒྲུབ་པ། ། སྐལ་བཟང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་མཚན། ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པར་བྱ། ། རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ལྷ་མོ་རང་གི་རྟགས་དང་ཁ་དོག་དང་མཚན་མས་བརྒྱན་ཅིང་། རང་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་ནས། རང་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་སྐལ་པ་བཟང་པོའི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ལ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། ག་ན་བིནྡྷུ་ར་ཞེས་པས་སྐལ་ལྡན་དང་འབྱོར་ལྡན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་བཤད་དོ། ། གྷ་ན་བི་ཧ་ར་ཞེས་པས་དེ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པས་དེ་ལྟ་བུའི་རྟགས་གསལ་ཞིང་། ཡུན་རིང་དུ་བརྟགས་པས་དེ་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པའོ། ། ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཚོགས་ཀྱི་དབུས་སུ་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། མེ་ཡི་ཚལ་ནི་གྲུབ་པ་ལ། ། དམར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་གསུངས་ཏེ། གང་ཞིག་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་ལྔ་གྲོགས་དང་བཅས་པ་ལས། བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བསྟན་ཏེ།

One should understand this through the specific maṇḍalas of the individual families. In that very context, in order to arrange the maṇḍala that serves as the support for the deities, it is said: "One should properly prepare women who resemble one's own deity, Marked by their own mudrās, the fortunate ones; One should examine the maṇḍala of the assembly." According to the manner of the maṇḍalas of the individual families, the goddesses are adorned with their own symbols, colors, and signs. Abiding in their respective samādhis and having properly accomplished their very forms, they should remain in their respective directions in the manner of mudrās arising from the samaya of good fortune. Thus, by means of the four mudrās, through the sequence of emanation and reabsorption, one should examine the maṇḍala of the assembly in order to perfect all appearances of qualities in a single instant. The term gaṇabindu is explained as the gathering of all the excellences of the fortunate and the wealthy. The term gaṇavihāra refers to practicing within that very state, whereby such signs become clear and, through long-term examination, the corresponding result is achieved. Now, in order for the yogin to accomplish the five nectars in the midst of the assembly, six verses beginning with: "When the fire-grove is accomplished, It is explained as the 'Great Red'" were spoken. These teach the method of accomplishment through the branches of approach and achievement, based on the five nectars together with their companions, in order to clarify one's own samādhi and to accomplish the desired aim by relying on the extraordinary substances of siddhi.

དེ་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོས་ནི་སྔགས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་མཚལ་ཆེན་པོ་དག་ནི། སྒྲོན་མ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པས་རང་གི་སྒྲ་དང་ལྡན་ཏེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲའི་དངོས་གྲུབ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དག་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་དང་རྡོ་རྗེ་དྲི་ཆེན་དང་། མཚལ་ཆེན་པོ་དང་སྦྱར་ཞིང་བསྒྲུབས་ཏེ་པདྨའི་སྣོད་དུ་བཞག་ནས། ཐུགས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་རྟགས་བལྟ་བ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་གསལ་བར་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་བཤད་ཅིང་དེ་ལས་མི་འདའ་བར་གནས་པ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ངེས་ཚིག་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་པས་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དྲིལ་བུ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་། དེའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་པས་ནི་དངོས་གྲུབ་དེ་དག་གི་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཆོ་ག་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་སྟེ། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱི་ཉི་མ་དང་། ཟླ་བའི་མཆོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་བྱེད་པའི་དུས་སུ། བྲངྒ་རའི་རྒྱལ་པོའི་བརྡ་སྦྱོར་བཤམས་པ་བཞིན་དུ་ད་དུ་རའི་གཡོས་བཤམས་པ་མྱང་བ་ལྟར་བཏུང་བ་དང་། གཙོ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྲིན་མཐེབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ལན་གསུམ་དུ་བླངས་པ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྟག་པའི་དངོས་གྲུབ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་བསྒྲུབས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། ར་ས་ཡ་ན་བདེ་བ་འདིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་ཏེ།

Furthermore, the first verse explains that the great vermilion drawn forth by the mantra serves as the support for the two lamps; possessing its own sound, it clearly reveals the power and the naturally established essence of the siddhi of sound. The second verse describes how the vajra, water, vajra-viḍ, and great vermilion are combined and prepared, placed in a lotus vessel, and the signs of the five aspects of the wisdom of the enlightened mind are observed. The third verse explains the qualities of the clearly established signs of that very [wisdom] and how one abides without transgressing them. The fourth verse teaches the definition of that very [wisdom] along with its etymology. The fifth verse teaches the method for accomplishing the bell of the siddhi of the application of the five nectars and its benefits. The sixth verse teaches the ritual for practicing those siddhis together with their results: at the time of the great sacrificial offerings to the sun and moon by the brahmins, one drinks the prepared datura preparation just as the King of Vṛgira prepared his symbolic arrangement; then, all the principal and retinue members take it three times with the ring-finger mudrā, whereby the siddhi of the eternal body, speech, and mind will arise. Regarding the benefits of accomplishing these, three verses beginning with "By this bliss of rasāyana, the essence of all Buddhas..." are spoken.

བདུད་རྩི་ར་ས་ཡ་ན་འགྲུབ་པའི་མཐུས་འཇིག་རྟེན་འདིའི་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་དང་། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་དངོས་གྲུབ་དག་ཀྱང་འགྲུབ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཔལ་བཞི་འགྱུར་དང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། བདུད་རྩི་དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་ནི། འདིས་ནི་བསྲུང་བ་བྱས་པས་དཔལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞིན་དུ་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་མཁའ་འགྲོ་བདེ་མཆོག་གིས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་འགྲུབ། ། ཡི་གེ་ལྔས་མཚན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེས་དབང་པོ་ལྔ་ལ་ཐིག་ལེ་བྱ་ཞིང་། བསྲུང་བ་བྱས་པས་དེ་ཉིད་དུ་རིགས་རྣམ་པ་ལྔའི་སྐུ་གསལ་ཞིང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང་ཁོང་དུ་ཡང་འཐུངས་ཤིང་གནས་གསུམ་དུ་ཡང་བྱུགས་པས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དྲི་མ་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་སྐུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཡིས། ། གནས་རྣམས་ཀུན་དུ་བརྒྱན་བྱས་པས། ། དེ་ཉིད་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། བསྲུང་ཞིང་འགྲུབ་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་བདུད་རྩི་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏེ་གོ་རིམ་རྒྱས་པས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཐབས་སུ་ནི་ཆོ་ག་ལྔས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྐབས་འདིར་སྨོས་པ་མང་བས་མ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ནས་རྒྱུ་མཐུན་པའི་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱ་བའི་དོན་དུ་གང་ཟག་གི་རྒྱན་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་དྲི་ཞིམ་ལུས། ། ཅི་འབྱོར་པ་ཡི་གོས་དང་རྒྱན། ། སྣ་ཚོགས་གོས་དག་བགོས་ནས་ནི། །

Through the power of accomplishing the nectar rasāyana, all the fruits of the qualities of this world and the siddhis of the next world are also accomplished; one becomes four times the glory of Vajrasattva and the very essence of all the buddhas. Regarding the ritual for protecting that very nectar: "By protecting with this, one becomes glorious, just like Vajrasattva. Through the yoginī Ḍākinī Saṃvara, one accomplishes the identity of all the buddhas." One should apply the drops of bodhicitta marked by the five syllables as tilakas upon the five sense faculties. By performing this protection, the bodies of the five families will become clear and accomplished in that very state. Furthermore, by drinking it and anointing the three places, the glorious body of Vajrasattva, free from the three stains, will be accomplished. As it says in the Root Tantra: "By adorning all the places with the drops of bodhicitta, one will become the supreme protection and accomplishment through the maṇḍala of that very family." These points have shown the stages of accomplishing the nectar; as for the method of practice through the detailed sequence, it should be understood via the five rituals, but they are not explained here as it would be too wordy. Thus, having accumulated the collection of merit, in order to accomplish the result by way of the path of concordant cause, the ornaments of the individual are taught for the purpose of performing the maṇḍala of the collection of wisdom: "Then, having bathed, with a fragrant body, wearing whatever clothes and ornaments are available, and having put on various garments..."

མེ་ཏོག་ཕྲེང་ལྡན་ཁ་དྲི་ཞིམ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བ་གསུམ་གྱི་ཁྲུས་ལེགས་པར་བྱས་ནས་ལུས་དྲི་ཞིམ་པོའི་རྫས་ཀྱིས་བྱུགས་ཏེ་ཁའི་སྤོས་ལ་སོགས་པས་དྲི་བསྒྱུར་ཞིང་ཅི་འབྱོར་པའི་གོས་དང་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་བགོས་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་གདགས་ཤིང་རང་གི་ཆ་ལུགས་སུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཁ་དྲི་ཞིམ་པོར་བྱས་པའི་སྤོས་ནི་ལེའུ་དགུ་པ་ལས། ཀཀྐོ་ལ་དང་སུག་སྨེལ་དང་། ། གླ་སྒང་ག་པུར་གླ་རྩི་དག། འདི་དག་ཞིབ་ཏུ་བཏགས་པ་ནི། ། སེང་ལྡེང་བུ་རམ་དག་དང་སྦྱར། ། ཤིང་ཚ་བ་ཏྲ་ལོ་ཏྲ་དང་། ། ན་ལེ་ཤམ་དང་ག་པུར་སྦྱར། ། ཧ་ས་ཀ་རི་ཤིང་མར་གྱིས། ། སྦྲུས་པ་ཁ་ཡི་སྤོས་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་སྦྱོར་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྣ་ཚོགས་ཀུན་གྱི་སྐལ་བཟང་པོས། ། སློང་བས་དལ་གྱིས་དལ་གྱིས་སུ། ། གོས་དགབ་པ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་གིས་འབྱུང་བ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་བསྟན་ཏེ། རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དག་རྙེད་པ་དང་དགའ་བའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའི་གླུ་བརྗོད་ཅིང་། གར་སྟབས་བསྐྱོད་ཅིང་འགྱིང་བ་དང་། བལྟ་བ་དང་། འཛུམ་པ་དང་། འཁྱུད་པ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། ཏ་མ་ལའི་ཕུར་པ་འདེབས་པ་དང་། གནས་དགུར་སེན་མོ་གདབ་ཅིང་རོལ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་མི་དྲག་པར་བསྐྱོད་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་བརྡས་བསྐུལ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། གཏམ་གྱིས་འདྲིས་པར་བྱ་བ་དང་། ཐུགས་འབྲེལ་བར་བྱ་བ་དང་། ཆགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་གླེང་བའོ། །

Adorned with flower garlands and fragrant breath, having properly performed the outer, inner, and secret ablutions, one should anoint the body with fragrant substances, transform the scent of the mouth with incense and the like, and don whatever clothes and various ornaments are available. One should then wear flower garlands and abide in one’s own attire. Regarding the incense for making the breath fragrant, the ninth chapter states: “Kakkola, cardamom, Andot, camphor, and musk— These, finely ground, Combined with khadira and molasses, Cinnamon, vātra, and lotra, Along with long pepper and camphor, Kneaded with hasakari and tree-butter, This is the mouth incense.” Furthermore, in order to demonstrate the specific methods of union, it says: “With the good fortune of all varieties, By the beggar, slowly, very slowly, Through the application of covering with clothes, I shall stimulate the emergence.” Sixty-four specific methods of union are taught by way of the six families. Having found the mudrās of their respective families, one should utter songs of stimulation through joy, move with dance steps and graceful postures, gaze, smile, embrace, and engage in union. By planting the tāmalī stake, marking the nine places with fingernails, and moving gently in the conduct of play, one should cause the bodhicitta to descend. The preliminaries to these are: stimulation by signs, the application of making supplications, becoming familiar through conversation, establishing a connection of heart, and recounting stories of passion.

དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་རིམ་པར་གྱུར་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་བླང་བ་དང་། འཕགས་པ་མཆོད་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། འགྲོ་དོན་བྱ་བའོ། ། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ནི། རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཉི་ཟླ་རྣམས། ། ཤར་བ་དང་ནི་མཐོང་བ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ་འགྱུར་ཞིང་། ། བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ངེས་པའི་ལམ་དང་ཀུན་ལྡན་པ། ། རྣམ་པར་འདས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གང་ཞིག་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒོ་ནས་མཐོང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་སྣང་ལ། དེ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་དག་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་མངོན་སུམ་དུ་ཤར་བ་ནི་སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་ཞལ་བདག་གིས་མཐོང་བའོ། ། དེའི་མཐུས་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལས་གྲོལ་ཞིང་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་སྟེ། ལེགས་པའི་ལམ་ཀུན་དང་ལྡན་པའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པར་འགྱུར་རོ། ། རོལ་པའི་དུས་སུ་ལྷ་མོའི་གླུས་བསྐུལ་བའི་དགོས་པ་ནི། བརྟན་ཞིང་གྲུབ་པ་སློང་བྱེད་པ། ། ཀུན་ནས་སློང་བའི་བདེ་བ་ནི། ། སྒོ་གསུམ་དག་ནས་དངོས་གྲུབ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བརྟན་ཞིང་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྐུལ་བའི་གླུ་བརྗོད་པས། དགའ་བདེ་རྣམ་པ་གཉིས་སློང་བར་བྱེད་པ་དང་།

Through the great bliss arising from that, the sequence of method and insight is established, whereby the maṇḍala is visualized, accomplishments are received, the noble ones are honored, empowerment is conferred, and the welfare of beings is accomplished. Furthermore, regarding the activity of bodhicitta: By the rising and seeing of the sun and moon of the perfect Buddhas, One is liberated from all misdeeds, And all merit will be accomplished. Possessing the definitive path in its entirety, It is adorned by that which has transcended all. That which is the bodhicitta of great bliss—abiding as the characteristic of passion—seen through the gateway of the utterly pure accumulations of merit and primordial wisdom (jñāna) of one’s own suchness (tattva), appears like the sun and moon. The two aspects of bodhicitta that symbolize this, as well as the non-dual bliss, are its very nature. When that itself is clearly experienced and arises as direct perception, it is the seeing of the Buddha, the non-dual three kāyas; it is seeing one’s own face with one’s own eyes. By its power, one is liberated from all misdeeds and all merit is accomplished, becoming adorned with all the arrays of great qualities that possess the entire excellent path. Regarding the purpose of the goddesses’ songs of exhortation at the time of the play: To rouse the stable and the accomplished, The bliss that thoroughly arouses— By uttering the songs of exhortation for the sake of oneself and others, all the accumulations of accomplishments and qualities are stabilized through the three doors, thereby rousing the two types of joy and bliss.

འབྲས་བུའི་དབང་དུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུ་ལས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པར་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་དག་གི་གླུ་ནི། སྟོང་པ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ཡོད་མེད་མཐུས། ། ནམ་མཁའ་ཉིད་དུ་དམ་ཚིག་ཉེ་བར་གནས། ། བདེ་གཤེགས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་བཞེངས་སུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐལ་བཟང་དཔལ་ཁྱོད་བདག། དང་པོར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ནི་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ནི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་ཤིང་། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པའི་རྣམ་པ་དང་། སྟོང་པ་མཐའ་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས་དང་བྲལ་ཞིང་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བཞུགས་པའོ། ། དེའི་དཔེ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བཞུགས་ཤིང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་མི་མངའ་བའི་དམ་ཚིག་ཉེ་བར་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་བཞེངས་བཞུགས་མི་མངའ་ཡང་། སེམས་ཅན་གྱི་བློའི་ངོས་ནས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་དང་བཅས་པར་བཞེངས་ཏེ་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེས་པའོ། ། ཅི་འདྲ་བའི་རྣམ་པས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུའི་སྐལ་བ་བཟང་པོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་ཞེས་པའོ། ། གླུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ནི། འདི་དག་ཉིད་ནི་གླུར་བླངས་ནས། ། ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་ཡོངས་འདས་པར། ། ཤི་བའང་སླར་ནི་སློང་འགྱུར་ན། ། ཡང་སྲིད་པ་ལྟ་སྨོས་ཅི་དགོས། ཞུ་བ་དེ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་འོད་ཀྱི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པ་ལས།

From the perspective of the result, this is an exhortation to perform the benefit of beings from the non-dual body. Their song is as follows: "By the power of the yoga of emptiness, which is neither existent nor non-existent, The samaya abides closely within space itself. Sugata, Sugata, please arise! Vajrasattva, you who are the glory of good fortune, I am yours." First, the body of great non-dual bliss is the nature of the wisdom of great emptiness. Characterized by the two types of yoga, it transcends the extremes of existence and non-existence, yet abides as the essence of both existence and non-existence. Free from the aspects of eternal permanence and the aspect of a void devoid of extremes, it abides as the nature of great bliss from the perspective of the non-duality of appearance and emptiness. Its analogy is that it abides like space, and the samaya, which does not exist apart from its own characteristic, abides closely. Although such a Sugata has no arising or abiding, from the perspective of the minds of sentient beings, he arises with the manifestation of the form body and its qualities; thus, it says, "Please turn your attention toward me." If one asks in what manner: it is in the manner of Vajrasattva together with the assembly of the twenty goddesses of good fortune. The benefit of this very song is as follows: "If by singing these very songs, One is restored even from death Into the state of ultimate nirvāṇa, What need is there to mention rebirth?" From those two types of requests, [the deities] become spheres of light.

སྔོན་དུ་ལམ་སྦྱངས་ཤིང་ཚོགས་བསགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ལྷ་མོ་བཞི་བྱུང་ནས་ཕྱོགས་བཞི་ནས་བསྐུལ་བའི་གླུ་བླངས་པ་དང་། གཙོ་བོ་འགོག་པ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞེངས་པའོ། ། གླུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐུལ་བས་ཀྱང་འགྲུབ་བམ་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་ཀྱང་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་ལྟ་བ་ལ་སློང་བར་བྱེད་ན། ཡང་སྲིད་པའི་འགྲོ་བ་གཞན་དག་ནི་ཅི་ཞིག་སྨོས་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་བླང་ཞེ་ན། ལམ་བཞི་དང་ནི་མཉམ་ལྡན་པ། ། རྣམ་པར་འདས་པས་མཛེས་པར་བྱས། ། ཕྱོགས་བཞི་ནས་ལྷ་མོ་བཞིས་ཚད་མེད་པའི་གླུ་མ་ཏྲ་ཕྱེད་པ་དང་། གཉིས་པ་དང་། བཞི་པ་དང་། བརྒྱད་ཀྱི་ཆས་རིམ་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས། རང་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམ་པར་འདས་པས་མཛེས་པར་བྱས་པའི་གླུས་བསྐུལ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། མ་ཏྲ་ཕྱེད་པའི་གླུ་ཡིས་ནི། ། གདུང་བ་རྣམ་པར་སེལ་བྱེད་ཅིང་། ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བའི་རྩར་བཞིན་དུ། ། མ་ཏྲས་ཕྲིན་ལས་གསལ་བར་བྱེད། ། མ་ཏྲ་གཉིས་པ་གླུ་ཡི་རྒྱུན། ། སེང་གེ་བསྒྱིངས་པའི་ང་རོ་བཞིན། ། རྗེས་ཆགས་གདུང་བ་སངས་བྱེད་ཅིང་། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་མཛད། ། མ་ཏྲ་བཞི་པའི་དབྱངས་རྒྱུན་གྱིས། ། མཐའ་ཡི་འཆིང་བ་གྲོལ་མཛད་དེ། ། བུང་བའི་སྒྲ་བཅས་གསལ་བའི་རྒྱུན། ། ཚིག་བཞིས་མཚོན་དོན་གསལ་བར་བྱེད། ། མ་ཏྲ་བརྒྱད་པའི་གླུ་དབྱངས་ཀྱིས། ། མགོན་པོ་གནས་ནས་བསྐྱོད་མཛད་དོ། ། རིན་ཆེན་གཽ་རྒྱུད་མང་སྒྲས། ། སྣ་ཚོགས་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པར་སྦྱོར།

The four goddesses, who are the concordant results of having previously trained in the path and accumulated the collections, appear and sing songs of exhortation from the four directions, causing the central deity to arise from the samādhi of great cessation. If one asks, "Is it accomplished merely by being exhorted by those songs?" [the answer is:] "If even the śrāvakas and pratyekabuddhas who have attained the ultimate nirvāṇa are stirred from their one-sided view of peace, what need is there to mention other beings in the cycle of existence?" How are those songs to be taken up? "Endowed with the four paths, beautified by transcendence." From the four directions, the four goddesses, through the four branches, use the mātra melodies of the half-measure, the second, the fourth, and the eighth parts respectively to apply all the great qualities of a Buddha. Thus, they are exhorted by songs beautified by the transcendence of their own appearances. Furthermore, from the Root Tantra: "By the mātra of the half-measure song, The torment is completely dispelled; Like the string of a pearl necklace, The mātra clarifies the enlightened activity. The stream of the second mātra song Is like the roar of a lion’s stretch; It clears away the torment of attachment And causes non-dual wisdom to arise. By the melodic stream of the fourth mātra, The bonds of the extremes are liberated; Like the clear stream of a bee’s sound, The four lines clarify the symbolic meaning. By the melodic song of the eighth mātra, The Protector is moved from his abode; With the sound of many precious lutes, The various enlightened activities are applied."

། ལམ་བཞི་དང་ནི་མཉམ་ལྡན་པའི། ། བསྐུལ་པ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་གི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། དགོས་པ་མཚན་ཉིད་དང་བཅས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་འབྲང་བ་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་རབ་བསྒྲུབ་པའི། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས་སྣ་ཚོགས་འབྲང་བའོ། ། དེ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་གནས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཅིང་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་སྒོ་ནས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་དངོས་གྲུབ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ནི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་སྟོན་པ་པོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་སྐྱིད་སྦྱིན་པ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་བདག་ལ་བསྒྲུབས། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མངའ་བརྙེས་པས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་སྐུའི་བཀོད་པ་རྣམ་པར་སྤྲོ་བ་མཛད་ཅིང་ཀུན་གྱི་ཕྱག་གནས་སུ་གྱུར་པ། ཧེ་རུ་ཀའི་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་དག་མངའ་བརྙེས་པར་དྲག་པོ་ཆེན་པོའི་སྐུ་སྟོན་ཅིང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དྲེགས་བྱེད་རུ་ཏྲ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་འཇོམས་པར་མཛད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་དག་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལ་སོགས་པའི་གདུལ་བྱའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་སྐྱེད་པར་སྨིན་པ་དང་།

"The four paths, when in union, become the supreme invocation." Thus it is said. Furthermore, in order to accomplish the siddhis of the six maṇḍalas within the gaṇa-maṇḍala, the purpose along with its characteristics is as follows: "The manifold follower is thoroughly accomplished." Because it is the most supreme among all the siddhis to be accomplished for the sake of thoroughly establishing the three worlds, it joins one with all qualities; thus, it is the "manifold follower." Through its thorough accomplishment, all the abodes of the three worlds are overwhelmed, and the manifestation of all qualities is shown within the continuum of one's speech. The manner in which the siddhis of all the family maṇḍalas are brought to perfection by means of that is: "Honored by the three worlds, the teacher of the three worlds, the giver of happiness to the three worlds, I have accomplished the three worlds for myself." Having attained mastery over all the qualities of the Buddha Vairocana, he emanates the array of his body throughout the three worlds and becomes an object of veneration for all. Having attained mastery over the fruits of the qualities of Heruka, he displays the body of the Great Fierce One and acts to subdue the hosts of the arrogant ones of the three worlds, such as Rudra. Having attained mastery over the fruits of the qualities of Vajrasūrya, he ripens and generates the enjoyments of those to be trained, such as the seven precious jewels, for the three worlds.

པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་མཛད་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དག་དངོས་གྲུབ་དམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོར་སྒྲུབ་པའོ། ། གཞན་ཡང་འགྲུབ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཔལ་སྦྱོར་བ། ། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་འགྲོགས་པ་ཡིས། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་གྱི་སྐལ་བཟང་པོ། ། ཨ་རལླི་ནི་ཀུན་འགྲུབ་འགྱུར། ། རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟ་མཆོག་གི་འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དག་ལ་མངའ་བརྙེས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འདོད་པར་བྱ་བ་ཨ་ར་ལླིའི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་འགྲུབ་པའོ། ། ཡང་དོན་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་ནི། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་བདེ་མོས་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་གསལ་བར་ཤར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་སྦྱོར། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་བདེ་མཆོག་འབྱུང་། ། བདག་གི་དོན་དུ་དམན་པའི་དབྱིབས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། མཐར་ཐུག་ཆོས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བ་དང་། སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོ་དག་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཤར་བ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་སྣང་སྟེ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའོ། ། དེས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཐུས་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་སངས་རྒྱས་པར་གྱུར་པས། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་བདེ་མཆོག་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའོ། །

Because Padmanarteśvara exercises mastery over all the fruits of enlightened qualities, he establishes the three worlds as the pure essence of the supreme siddhi. Furthermore, it is accomplished as follows: Through union with the glory of Vajrasattva, And by associating with all the goddesses, The auspicious fortune of all variety— Aralli is accomplished in its entirety. Vajrasattva, the embodiment of all families, and the great qualities of the fruit of Hayagrīva, which prevail over all activities, have attained mastery. Thus, the desires of the three worlds are perfectly accomplished in the essence of Aralli. Moreover, the manner in which the untainted primordial wisdom (jñāna) is accomplished is as follows: As far as the limits of the expanse of space, All goddesses and blissful devotion, Vajrasattva, perfectly complete, The sun and moon arise clearly. Through the perfect union of Vajrasattva, The supreme bliss of the ḍākinī-illusion arises. By relying on inferior forms for one's own sake and by relying on the ultimate Dharma, all phenomena included within appearance and existence are enjoyed as the non-dual bliss of the maṇḍala of the families in the manner of method and insight. The nature of Vajrasattva appears clearly, like the rising of the sun and moon maṇḍalas, and is thus in perfect union. Therefore, through the power of clearly experiencing one's own characteristics, one becomes a Buddha in which the six bodies of untainted primordial wisdom are spontaneously accomplished; thus, the supreme bliss of the ḍākinī-illusion arises.

ད་ནི་གཞན་དོན་འཕྲུལ་པའི་དོན་དུ་གླུས་བསྐུལ་བ་ལས། དང་པོར་དགོངས་པ་མཚན་ཉིད་དང་བཅས་པ་ནི། ལན་ཅིག་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། བདེ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀུན་འབྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གསུམ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་ཤིང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་གླུ་འདི་ལན་ཅིག་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བདེ་བ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་ཞིང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བརྟན་པར་འགྱུར་བ་དང་གྲུབ་པ་སློང་བར་བྱེད་དོ། ། དེས་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཚུལ་དང་ལྡན་པས་གླུ་དབྱངས་མཐུག་པོ་དང་སྲབ་བུའི་སྒོ་བྱེ་བྲག་ཁུག་པ་རིང་ཐུང་དང་དེའུ་མཐོ་དམན་གྱི་སྒོ་ནས་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་བླང་ཞིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ལ་གཅིག་གིས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་རྣམ་མང་དགའ་བའི་པདྨོ་རྣམ་དག་པའི། ། མཆོད་པས་གསལ་བར་རྗེས་སུ་མཆོད་བྱས་པས། ། མཆོག་ཏུ་རྟག་པའི་རྣལ་འབྱོར་བདེ་བས་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་མཛོད། ། དང་པོར་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞིས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུངས་ཏེ། ཆགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་ཞིང་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་མང་པོ་གྲུབ་པར་མཛད་དེ། བདེ་མཆོག་མའི་མདའ་གཞུའི་སྒོ་ནས་སོ། ། གཉིས་དང་གཉིས་འཁྱུད་པའི་རྣམ་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་བྷ་ག་དང་ལིངྒའི་མཚན་མ་དགའ་བའི་པདྨ་སྟེ།

Now, regarding the exhortation by song for the sake of the miraculous benefit of others, first, the intention together with its characteristics is expressed in two and a half verses beginning with: "By merely focusing on it once, the siddhi of bliss arises..." By merely singing this song once, which focuses upon and applies the aspects of the qualities of the assembly of deities of the maṇḍala, the siddhi of the two types of bliss arises, the body, speech, and mind become stable, and accomplishments are summoned. Therefore, because it possesses various modes, one should sing in a passionate nature, employing the various ways of thick and thin melodies, distinct melodic turns, long and short durations, and high and low pitches, in order to exhort one another within the single maṇḍala of Vajrasattva. The verses for that are: "Through the offering that clearly honors the pure lotus of manifold joy of passion, May you accomplish bliss through the bliss of the supreme, eternal yoga." First, the four goddesses of the families speak by way of their respective families and wisdoms to illustrate their own qualities. Possessing the two types of passion and enjoying the bliss of union, they accomplish many aspects of qualities by way of the bow and arrow of Śamvarī. The two-fold embrace symbolizes great bliss; it is the lotus of joy, the sign of the bhaga and liṅga.

ཨེ་མ་ཧོ་བདེ་བ་མོའི་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་མཆོད་པ་སྟེ་ཁམས་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་བྱེད་ཅིང་བདུད་རྩིའི་བཅུད་ཀྱིས་བརླན་པར་གྱུར་པའི་སྣང་མཛད་མའོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་འཆི་བ་མེད་པའི་བདུད་རྩིས་གཞན་དག་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་གསལ་བར་རྗེས་སུ་མཆོད་པ་བྱས་པ་སྟེ་སློབ་དཔོན་མོ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མཆོག་ཏུ་རྟག་པར་རྒྱུན་མི་ཆད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་བདེ་བ་གྲུབ་པར་མཛོད་ཅེས་པའོ། ། ཡང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་གི་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། ཀྱེ་མའོ་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་དམ་ཚིག་ངོ་བོ་ཉིད། ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་སྐལ་བཟང་མཆོག། དགྱེས་པ་རང་གི་དམ་ཚིག་སྐྱོན་མེད་རྟག་ལ་རོལ་ཅིག་རོལ་ཅིག་ཧོ། ། ཀྱེ་མ་ཧོ་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་བདག་པོ་རང་གི་དམ་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། རབ་ཏུ་གསང་བའི་ལྷ་མོ་མཆོག་རྣམས་སོ། ། ངོ་མཚར་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པར་གཞན་དག་གི་རྨོངས་པ་སེལ་བར་མཛད་ཅིང་། ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་མཐུས་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པས་ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མའི་རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གདུལ་བའི་གདུལ་བྱ་གྲོལ་བར་མཛད་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བའི་རྒྱུན་མཚོན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཉིད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་ནི། ཨེ་མ་ཧོ་བདེ་བ་མོ་སྟེ།

Emaho! Because she is free from all the stains of the afflictions, she is the offering of total purity. She is the Illuminator who triumphs over the three realms and is moistened by the essence of nectar. Because she clarifies the Buddha-body that satisfies others with the deathless nectar that attains all the qualities of Maheśvara, she is the one who performs the clear subsequent offering. If one asks what the nature of those female masters is: it is the request, "May you accomplish the bliss of the yogi, which is supremely eternal and uninterrupted." Furthermore, from the perspective of enlightened activity, because she is exhorted by her own karma: "Kye ma! O essence of the samaya of supreme bliss! O supreme fortunate one of the supreme yoga of bliss! Delight, delight, Ho! In your own faultless and eternal samaya of joy!" Kye ma ho! Because she is the master of the supreme secret, she is the supreme goddesses of the most secret [nature]. Possessing various wondrous miracles, she dispels the delusions of others. Through the power of engaging in the supreme activity, she dwells eternally in the essence of her own samaya, the untainted great bliss. By means of that very activity of the family of the goddess Cakrasaṃvara, she liberates those to be trained. By means of the sign that symbolizes the continuous flow of untainted bliss, she enjoys the bliss of method and insight itself; thus, being liberated from the extremes of that very [bliss], she is Emaho, the Blissful One.

སྐལ་བཟང་མཆོག་ལ་དགྱེས་པར་གནས་པ་དང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གིས་གཞན་སྐྱོང་བར་མཛད་ཅིང་ཁམས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ནས་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་དྲི་མའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་དག་ལ་རྟག་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་པས། ལྷ་མོ་སྣང་མཛད་མའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་དུས་ཀུན་དུ་རོལ་ཅིང་གནས་སྐབས་ཀུན་དུ་རོལ་ཅིག་པ་དང་། ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་མཛད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་གསང་བར་གྱུར་པའི་དོན་ལ་དབང་ཐོབ་པས་བདག་པོར་གྱུར་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ལུགས་སྟོན་པས་སློབ་མ་མོ་སྟེ། རང་གི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་མཛད་པའི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་ལས་བྱུང་བའི་ཚོགས་ལ་དགའ་བ་རབ་ཏུ་གསང་བའི་དོན་དང་ལྡན་པས་ལྷ་མོ་མཆོག་རྣམས་སོ། ། ད་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གདུལ་བ་གསལ་བར་མཁྱེན། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་བརྟན་གཡོ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར། ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་བདེ་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་ཧོ། ། ཀྱེ་མ་དམ་པ་རྟག་པའི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ལ་སྟོན། ། སོ་སོའི་ལས་ལས་གྲུབ་པའི་གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་གི་རྒྱུད་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་གཟིགས་ནས་དེ་དང་ཚུལ་མཐུན་པའི་གདུལ་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གསལ་བར་མཁྱེན་པའི་དོན་མཛད་པའི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་སོ་སོའི་ལྟ་བ་དང་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་གི་ལམ་ལས་བཟློག་ནས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །

Abiding joyfully in supreme good fortune, you protect others through the samayas of body, speech, and mind. Having triumphed over the three realms, you constantly enjoy the streams of nectar free from the stains of defilement. Thus, through the enlightened activity of the goddess Ālokakāriṇī, you sport at all times and in all circumstances. Having attained mastery over the secret meaning of the various activities that characterize the application of diverse modes of enlightened activity, you have become the sovereign. By displaying the attire of the bodies of all the Buddhas, you are the "female disciple" (śiṣyā), for you abide in your own samaya. Therefore, because you possess the secret meaning of the great joy arising from the accumulation of qualities through your deeds, you are the supreme goddesses. Now, in order to exhort them by way of their perfections: You clearly know how to tame the various mental continuums of beings. You have become the essence of all samayas, the stable and the moving. O Ḍākinī Illusion, the blissful yoga that is the nature of all Victors—Ho! Kye ma! O Holy One, please manifest and bestow the great, eternal siddhi! Having perceived the full extent of the mental continuums of the various disciples accomplished through their respective karmas, you act for their benefit by clearly knowing the diverse methods of taming that accord with them. Through such conduct, you turn them back from the paths of their various views and conceptualizations, and by joining them to the nature of their own suchness—the great samaya—they become the very essence of all phenomena.

དེ་དག་གིས་མཆོད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་བདེ་བའི་དབྱིངས་ནས་མཁའ་འགྲོ་བདེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་པའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་བཞིའི་སྔགས་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་ཕྲིན་ལས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གླུ་བླངས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། གླུ་ཡི་རྒྱལ་པོ་འདི་དག་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་ལ་གནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། གང་ཞིག་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བའི་གང་ཟག་གི་ལས་བཞིའི་སྒོ་ནས་དངོས་གྲུབ་མཐའ་དག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གླུ་རྣམ་པ་བཞི་གསུངས་པ་ལས་དང་པོར་ནི་སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་དོན་དུ་དབང་གི་ཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དོན་མཛད་པར་བསྐུལ་བ་དང་། གཉིས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པའི་ལས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་འདོད་པ་དག་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་མཛད་པར་བསྐུལ་བ་དང་། གསུམ་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་ལ་དྲག་པོའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་དོན་མཛད་པར་བསྐུལ་བ་དང་།

These [verses] demonstrate the extraordinary methods of the activity of offering, which arise from the very essence of the Great Vajradhara himself. He reveals the maṇḍala of the ḍākinīs of bliss from the expanse of the bliss of yoga, the nature of all the Victors. In that very manner, it says: "Accomplish the siddhis of the spontaneously present six bodies within the continuum of the yogin!" Furthermore, in order to invoke [the deities] through the gateway of the specific activities of the four goddesses and so forth, the words "jaḥ hūṃ baṃ hoḥ" and so on were spoken; these should be applied respectively to their individual activities. Regarding the benefits of singing these songs, two verses beginning with "These kings of songs abide in the glory of Vajrasattva" were spoken, but they are not explained here as they are easy to understand. For the sake of individuals who prefer concise practice, four songs were taught to accomplish all siddhis through the four activities. First, for the purpose of taming sentient beings, there is the invocation for the maṇḍala of Śrī Padmanarteśvara to perform the activity of magnetizing from the maṇḍala of Vajrasattva. Second, there is the invocation for the activity of enrichment to perform the benefit of those sentient beings who delight in desires, by way of the maṇḍala of Vajrasūrya from Vajrasattva. Third, there is the invocation for the activity of wrath to perform the benefit of malicious sentient beings, by way of the maṇḍalas of Śrī Heruka and Hayagrīva from Vajrasattva.

བཞི་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་སྲོག་གིས་ཕོངས་ཤིང་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་ཞི་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་དོན་མཛད་པར་བསྐུལ་བའོ། ། ཡང་རིགས་ཀྱི་འཁོར་སོ་སོ་རེ་རེའི་སྒོ་ནས་ཡང་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་མཛད་པར་བསྐུལ་བ་སྟེ་གནས་སྐབས་ཀྱིས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལས་རྣམ་པ་མང་པོའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་འདུལ་བ་ནི། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལས་འོད་དམར་པོ་འཕྲོས། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་སྤྲུལ་ནས་ཚུལ་རྣམ་པ་ལྔ་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་མཛད་ཅིང་དེ་ཉིད་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྐུལ་བའི་དམ་ཚིག་ནི། ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། ། ཡོན་ཏན་རྒྱས་པའི་ཚོགས་ལ་དགའ་བའི་གར་ཐབས་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་འདུལ་བར་མཛད་ཅིང་དེ་ཉིད་དང་མཐུན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པས་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ནི་ཧཱུཾ་གསུམ་བརྗོད་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་རང་རྒྱུད་པ་དག་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ནི་ཉམས་དགུའི་ཕྱག་རྒྱས་རྣམ་པར་གནོན་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་རུ་ལུ་རུ་ལུ་ཧཱུཾ་བྷྱོ་ཧཱུཾ་གིས་བསྐུལ་བར་མཛད་པའོ། ། ཚེ་སྲོག་ཡལ་བར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་མང་པོ་དག་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་བཅུ་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་ཞི་བའི་ལས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བའི་ཕྱིར། ཧཱུཾ་ཤི་ཤ་བི་ཤ་ཧཱུཾ་ཞེས་སོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཞིག་གིས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་དམིགས་ནས།

The fourth [verse] exhorts Vajrasattva to act for the benefit of sentient beings who are destitute of life and who abide in the extreme of a one-sided peace, by means of the maṇḍala of Vairocana through the activity of pacification. Furthermore, it exhorts him to act for the benefit of beings through the four types of activity by means of each of the individual maṇḍalas of the families; this should be applied according to the specific occasion. Regarding the taming of sentient beings with various continuums of desire: red light radiates from his own body, and through that very maṇḍala of the family, he emanates the maṇḍala of the Ḍākinī Illusion. He engages them in the five modes of conduct and, in order to bring that to completion, the samaya mantra of the exhortation is: te na te te hūṃ. To tame sentient beings through the eight modes of the dance that delights in the assembly of expanding qualities, and to act for their benefit by emanating a maṇḍala concordant with that, he utters three hūṃs. To tame those with the actual temperament of wrathful deities, he subdues them with the mudrās of the nine moods; this is the exhortation by the samaya mantra rulu rulu hūṃ bhyo hūṃ. To bring happiness to many sentient beings whose life-force is fading and so forth, he manifests the activity of pacification through the eleven branches of method; thus, he says hūṃ śi śa vi śa hūṃ. The summarized meaning is as follows: any yogin who, focusing on the welfare of self and others, [proceeds in this way]...

མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་ཅིང་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོའི་གཞུང་ངམ། གཅིག་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་དང་། བཟླས་བརྗོད་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་ཅིང་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་གཞན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྟ་བའི་བྱེ་བྲག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྒྱུར་ཞིང་དབང་གི་ལས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པས་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཨོཾ་བ་བྷུ་བི་བྷི་ཏ་ར་ག་སནྟ་ཏི། ཨེ་ཤེ་ཥ་ནི་ཤེ་ཥ། སརྦ་བི་ན་ཡ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྭ་ལེ་པྲ་ཛྭ་ལེ། ཀུརྦ་བི་ཀུརྦ་སརྦ་ཤམྦ་རེ། ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུན་གྱི་བསྙེན་པ་སྟེ་གྲངས་སུམ་འབུམ་མོ། ། པ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་བརྟགས་ནས་མཚན་རྟགས་གསལ་བར་གྱུར་པ་དང་ལས་ལ་སྦྱོར་བས་ནི་རྒྱལ་པོ་དབང་དུ་བསྡུ་བ་དང་། བློན་པོ་དང་། བུད་མེད་དང་། རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་བརྗོད་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་ཞིང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དུས་འདིར་ཡང་འགྲོ་བ་གང་གིས་མཐོང་བ་དག་ཆགས་པའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དག་ནི་གཞན་དག་ལ་ཡང་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལས་རྒྱས་པར་འདོད་པ་དག་གིས་ནི། ཨོཾ་བ་བྷུ་བི་བྷི་ཏ་ར་ཏི་སནྟ་ཏི། ཨེ་ཤེ་ཥ་ནི་ཤེ་ཥ། ས་ཏྲ་བི་ན་ཡ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྭ་ལེ་པྲ་ཛྭ་ལེ། ཀུརྦ་བི་ཀུརྦ། སརྦ་ཤམྦ་རེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ།

In what manner does one enter the maṇḍala of the ḍākinī-illusion? In order to engage in the stages of enlightened activity through the individual texts of the various family maṇḍalas, or by means of a single one, one should practice and engage in the specific distinctions of the two types of siddhis: those based on meditative concentration and those based on mantra recitation. First, one should transform the mudrās and the specific views of the retinue maṇḍalas, such as the goddess Saṃvarī and others, and perform the mantra recitation while remaining one-pointedly focused on the activity of magnetizing. The mantra is: Oṃ ba bhu bi bhi ta ra ga santati | e śeṣa ni śeṣa | sarva vinaya | sarva tathāgata jvale prajvale | kūrva vikūrva sarva śambhare | te na te te hūṃ. This is the regular approach retreat, with a count of three hundred thousand. By reciting paśaṃ kuru hūṃ after the signs of accomplishment have become clear, one applies the activity to bring a king under one's power, as well as ministers, women, and the entire realm, including the kingdom itself. By reciting it constantly, all the qualities of the Sugatas will be integrated into one's continuum and accomplished. Even in this life, whoever sees such a person will develop a mind of attachment. Such qualities are also taught extensively to others. For those who desire a more extensive version, the mantra is: Oṃ ba bhu bi bhi ta ra ti santati | e śeṣa ni śeṣa | satra vinaya | sarva tathāgata jvale prajvale | kūrva vikūrva | sarva śambhare | hūṃ hūṃ hūṃ.

རྒྱུན་གྱི་བསྙེན་པའི་སྔགས་སོ། ། པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་ནི་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྔགས་སོ། ། དྲག་པོར་འདོད་པའི་གང་ཟག་གིས་ནི་རང་གི་ཆ་ལུགས་དང་། མཚན་མའི་སྒོ་ནས། ཨོཾ་བ་བྷུ་བི་ཏ་རཽ་ཏྲ་སནྟྲ་ཏི། ཨེ་ཤེ་ཥ་ནི་ཤེ་ཥ། སཏྭ་བི་ན་ཡ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྭ་ལེ་པྲ་ཛྭ་ལེ། ཀུརྦ་བི་ཀུརྦ། སརྦ་ཤམྦ་རེ། རུ་ལུ་རུ་ལུ་ཧཱུཾ་བྷྱོ་ཧཱུཾ། རྒྱུན་གྱི་སྔགས་སོ། ། མཱ་ར་ཡ་ཕཊ། ཅེས་པས་ནི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། གང་ཞིག་ཞི་བར་འདོད་པ་དག་གིས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བ་བྷུ་བི་བྷི་ཏ་ཛི་བཾ་སནྟ་ཏི། ཨེ་ཤེ་ཥ་ནི་ཤེ་ཥ། སཏྭ་བི་ན་ཡ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྭ་ལེ་པྲ་ཛྭ་ལེ། ཀུརྦ་བི་ཀུརྦ། སརྦ་ཤམྦ་རེ། ཧཱུཾ་ཤི་ཤ་བི་ཤ་ཧཱུཾ། རྒྱུན་གྱི་བསྙེན་པའོ། ། ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་པས་ནི་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། ། འདི་དག་གི་ཡོན་ཏན་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། ལན་ཅིག་ཙམ་བརྗོད་པས་ཀྱང་སོ་སོའི་ལས་འགྲུབ་པར་བྱེད་ན་གྲངས་བཞིན་དུ་བསྙེན་པ་དང་། རྒྱུན་དུ་བརྗོད་པས་ནི་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། ལས་དག་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ཀུན་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་ཆེན་རྣམ་བཀོད་པ། ། རབ་འབྱམ་ཚོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་མཆོད་པར་བྱེད། །

This is the mantra for the regular approach practice (sevā). "Puṣṭiṃ kuru svāhā" is the mantra for the application of the activity. For an individual who desires wrathful activity, by way of their own attire and the [deity's] signs, the regular mantra is: OṂ VA-BHU-VI-TA-RAU-TRA-SANTṚTI E-ŚEṢA NI-ŚEṢA SATVA-VI-NAYA SARVA-TATHĀGATA-JVĀLE PRAJVĀLE KURVA VIKURVA SARVA-ŚAMBARE RULU RULU HŪṂ BHYO HŪṂ. "Māraya phaṭ" is the application of the activity. Those who desire pacification should engage by way of that same [mantra]: OṂ VA-BHU-VI-BHI-TA-JI-VAM-SANTATI E-ŚEṢA NI-ŚEṢA SATVA-VI-NAYA SARVA-TATHĀGATA-JVĀLE PRAJVĀLE KURVA VIKURVA SARVA-ŚAMBARE HŪṂ ŚI-ŚA VI-ŚA HŪṂ. This is the regular approach practice. "Śāntiṃ kuru" is the application of the activity. The qualities of these are inconceivable; if even reciting them just once accomplishes their respective activities, what need is there to mention reciting them according to the number of the approach or reciting them continuously? They accomplish the activities. To demonstrate their qualities, three verses beginning with "In that regard, the infinite supreme..." and "Equal and unequal to the dharmadhātu..." were spoken; they are not explained here as they are easy to understand. Now, to demonstrate the offering of bodhicitta: "The great clouds of offerings arising from all the sense faculties, arranged in all their vast arrays, make offerings to the Self of All."

བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྤྲོ་ཞིང་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་མཛད་པ་དང་། འགྲོ་བ་སྦྱང་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་གསལ་བ་དང་། སླར་ཡང་རང་ཉིད་ཡབ་ཡུམ་གསལ་བར་བྱས་ནས་དགའ་བདེའི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འོད་ཟེར་ལས། ། ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་ཚུལ་འདྲ་བར། ། ཕྱོགས་དུས་སངས་རྒྱས་ཡབ་ཡུམ་རྣམས། ། དགའ་བ་ཆེན་པོས་མཉེས་པར་མཛད། ། རྡུལ་ཕྲན་ཡི་གེའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར། ། རང་གི་ཞལ་དུ་ཞུགས་པ་ལས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་འདུས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ལས་རིམ་བཞིན་སྤྲོ། ། འབྲ་ཏ་ཀ་རའི་གནས་བྱུང་སྟེ། ། བདེ་ཆེན་ཆགས་དང་གཉིས་མེད་འདྲེས། ། ཁམས་གསུམ་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་བསྲེགས་པས། ། རིགས་དྲུག་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུབ། ། རྣལ་འབྱོར་དག་པའི་རྒྱུད་བསྐུལ་ཞིང་། ། རྣམ་གསུམ་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་སྣང་། ། སླར་འདུས་གནས་སུ་གཞལ་ཡས་དང་། ། གདན་དང་རྒྱན་བཅས་སྔོན་བཞིན་བྱུང་། ། ཐིག་ལེ་གནས་སུ་མཚན་བྱས་ནས། ། སྤྲོས་པས་ཡི་གེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལས་ནི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བསྐྱེད་པའོ། ། ཅི་མཆོད་པ་ཙམ་ལས་མ་སྨོས་པའི་སྐབས་སུ་ཕྲིན་ལས་ཀུན་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་འཕགས་པ་མཉེས་པར་མཛད་པས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤྲིན་མཆོད་པའི་ཚོགས། ། མ་ལུས་ཀུན་དུ་སྤྲོ་མཛད་ཅིང་། ། མཆོད་དང་བདག་གཞན་དོན་རྫོགས་པ། །

Through the light rays of the bodhicitta, the vast offerings of the twelve goddesses are emanated, pleasing all the Buddhas of the directions and times, purifying migratory beings, clarifying the yoga, and once again clearly manifesting oneself as the father and mother, to be pleased by the offering of great bliss. Thus, the maṇḍala of the support and the supported becomes clearly manifest. Regarding this, the Root Tantra states: From the light rays of great bliss, In the manner of the twelve goddesses, The Buddhas of the directions and times, with their consorts, Are pleased by great joy. They become the shape of syllables within subtle particles; Entering through one’s own mouth, They gather in the place of great bliss. They emanate sequentially from the four wheels, Arising from the location of the āmrātaka fruit. Blending non-dually with the passion of great bliss, They incinerate the continuums of migratory beings in the three realms, And the maṇḍalas of the six classes of beings are established. Stirring the continuum of pure yoga, The threefold maṇḍala appears clearly. Gathering back again, the celestial palace, The seats, and the ornaments appear as before. Having marked the location with the bindu, Through emanation, the maṇḍala of syllables is clarified. Thus, from that, the maṇḍala of the deities is clearly generated. If one asks: "In cases where only the offerings are mentioned, how is it that all enlightened activities are shown?" It is because all of these also please the Noble Ones, and are thus the ritual of offering. As the Seventh Conceptualization states: The cloud-mass of bodhicitta offerings Is emanated everywhere without exception; Through offering, the benefit of self and others is perfected.

མཉེས་པའི་ཆོ་ག་ཆེན་པོ་སྤྲོ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་གིས། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ལུས། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འགྲུབ། ། དོན་འདི་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དག་སྤྱོད་པའི་མཐུས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོ་དག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་སྦྱོར་ཞིང་། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་སྐུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དག་གསལ་བར་སྟོན་ཅིང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་རྫོགས་པའོ། ། ད་ནི་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་སྟོན་ཅིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། སྟོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕབ་པ་ཡིས། ། བུད་མེད་དག་ཀྱང་བསྒྲུབས་ན་ནི། ། རྡོ་རྗེར་བཅས་པའི་མཚན་མ་འཛིན། ། རྣལ་འབྱོར་མར་ནི་རབ་ཏུ་འགྱུར། ། འདི་དག་རང་གི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འདྲ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བསྒྲུབས་ནས། ། གང་གསུངས་རང་གི་ལྷ་འདྲ་བའོ། ། བུད་མེད་དག་གིས་ལེགས་བསྒྲུབས་པའི། ། ཞེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པའི་ལྷ་དག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་བྱ་བ་དང་། སྟོན་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་ནང་མ་བརྒྱད་དག་སོ་སོའི་ཆ་ལུགས་རྣམ་པར་བསྒྲུབ་ཅིང་མཚན་མའི་རྟགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་མཐུས་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དེ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའོ། ། དེས་ནི་རིགས་རྣམ་པ་བཞི་དང་ཡུམ་བཞི་དག་ལས་འཕྲུལ་པའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་བསྟན་པའོ། ། ཡང་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་དག་ནི། སྔོན་མེད་རོལ་མོ་སིལ་སྙན་གར། ། རྣམ་པར་སྤྲུལ་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི། །

"The great ritual of pleasing is emanated," it is said. As for its benefits: "Through the union of all Buddhas, the Ḍākinī Illusion, and Cakrasaṃvara, the body, which is the nature of all things, is accomplished without exception or remainder." By the power of practicing the aspects of this very meaning, one joins all phenomena with the nature of great bliss, which is pure, and clearly displays the various emanated bodies; thus, all categories of qualities are clearly perfected. Now, in order to clearly display and consecrate the maṇḍala of the twenty goddesses: "By the descent of the Teacher’s mudrā, if even women are accomplished, they hold the signs together with the vajra and become yoginīs." Having accomplished the consecration so that these are similar to their own deities, they are like the deities of their own [family] as described. By the words "well accomplished by women," the ritual of consecration by the deities of the arranged maṇḍala is performed. Through the power of the Teacher’s mudrās of body, speech, and mind, the eight inner goddesses of the respective family maṇḍalas are established in their individual attire and adorned with the signs of their emblems; by this, they are accomplished through the blessing of being identical to those very deities of the family. This teaches the eight emanated goddesses arising from the four families and the four consorts. Furthermore, regarding the offering goddesses such as the Flute Player and so forth: "Through the emanation of unprecedented music, cymbals, and dance, they will be accomplished. The forms, sounds, and scents of the gods..."

རོ་དང་རེག་པའི་བདེ་མོས་པས། ། བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷར་མཐོང་ཞིང་། ། མཆོད་པ་དག་ཀྱང་བྱེད་པར་འགྱུར། ། རང་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ལྷ་མོ་སྔོན་དུ་མ་བྱུང་བའི་བཀོད་པའི་ལྷའི་རོལ་མོ་དང་། སིལ་སྙན་དང་། གར་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་གླུ་དབྱངས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུར་འཁྲིགས་པར་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་སྟེ། ལྷའི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་དང་། ། སྒྲ་སྣ་ཚོགས་དང་། དྲི་སྣ་ཚོགས་དང་། རོ་སྣ་ཚོགས་དང་། རེག་བྱའི་ཚོགས་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བདེ་བས་ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་དུ་བསྒྱུར་ཞིང་རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་དག་མཉེས་པའི་ཆོ་ག་ལ་བརྩོན་པར་མཛད་པའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་མཆོད་པ་ནི། ལྷ་ཡི་མཆོད་པ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། སྐལ་བཟང་མཆོག་གི་འདོད་ཆགས་ཅན། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་བསྐལ་པ་ཡི། ། བདེ་བ་ཡང་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། གོང་མ་ལྟར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྤྲོ་ཞིང་ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་དག་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པར་ལོངས་སྤྱོད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞིའི་བདག་ཉིད་སྐལ་བ་བཟང་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་རང་གི་གཙོ་བོ་མཉེས་པར་མཛད་དོ། ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལྷ་དག་ནི་ཞར་ལས་བྱུང་བའི་འཕྲུལ་པ་ཡིན་པས་ཤུགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཆེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་སྒྱུ་མར་བྱིན་བརླབས་པས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་མཉམ་སྦྱོར་བའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་བདེ་བ་རྣམས། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་དགའ་མྱོང་བར་འགྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བཀོད་པ་དང་། འཕྲུལ་པའི་ལྷ་རྣམས་དང་།

Through the devotion to the bliss of taste and touch, one perceives oneself as one’s own deity and performs offerings. By means of goddesses emanated from one’s own qualities—previously unarisen arrangements of divine music, cymbals, dance, and the melodies of shifting songs—one radiates and reabsorbs them, filling the ten directions. Through various divine forms, various sounds, various scents, various tastes, and various tactile objects, one transforms them into the bliss of diverse offerings according to one’s inclination, and applies oneself to the ritual of pleasing the lords of one’s respective families. Furthermore, regarding the offerings of the four goddesses, Puṣpā and the others: “The union of divine offerings, For the fortunate ones possessing supreme passion, Perfectly accomplishes the bliss Of all the aeons in every way.” As described above, one radiates various offerings of the five sensory qualities and, through the purity of the untainted aggregates, enjoys all phenomena in equipoise. By means of the enjoyment of the fortunate Vajrasattva, who is the nature of the four types of bodhicitta, one pleases one’s own lord. Since the deities of enlightened activity are emanations that arise incidentally, they should be understood by implication. To demonstrate the greatness of such blessings: “Through the blessing of the Buddha as an illusion, One is united with Vajrasattva. The blisses of all accomplishments Are experienced as the supreme joy of the maṇḍala.” Thus, the arrangement of the maṇḍala and the emanated deities...

སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོའི་ཆ་ལུགས་ཅི་འདྲ་བར་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་སྐུར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཐུས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཆ་ལུགས་གཉིས་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཞིང་དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་བདེ་བ་དག་མཐོང་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གཉིས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་གྱི་སྐལ་བཟང་པོ། ། རང་གི་བདེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ། ། དེའི་དོན་ནི་རྩ་རྒྱུད་ལས། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཆེན་པོ། ། རྣམ་གྲོལ་བདེ་བའི་འཁོར་ལོའི་དབྱིབས། ། སྣ་ཚོགས་སྐལ་པ་བཟང་སྦྱོར་བ། ། ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་བདེ་ཆེན་འགྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། གཞན་ཡང་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གཟུགས་ཆེན་དང་། ། དབྱངས་དང་དྲི་དང་རོ་བདེ་བས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་ཏེ། སྣང་བ་དང་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ལས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཞིང་། རང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པས་རང་ཉིད་ལ་མཆོད་པར་མཛད་པའོ། ། དེས་ན་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལ་བཞུགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམ་འཕྲུལ་པས། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པར་བྱ། ། ཀུན་དུ་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། ། རྡུལ་ཕྲན་རིན་ཆེན་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། གཉིས་མེད་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་བྱས་ནས། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་གནས་ལ་རོལ། །

Through the power of being blessed in the illusory body of the ḍākinī, by way of the maṇḍalas of the six buddhas, one is joined in union with the two forms of Vajrasattva and perceives the bliss of all siddhis, thereby seeing the two types of maṇḍalas. If one asks what the essential nature of the gaṇamaṇḍala is: "By the very power of union with Vajrasattva, In all things, the auspicious fortune of all variety Is accomplished through one's own bliss itself." Regarding its meaning, the Root Tantra states: "The great accumulations of merit and wisdom, The form of the wheel of liberated bliss, The union of various auspicious fortunes— The essence of the gaṇa accomplishes great bliss." Furthermore, the characteristics of the vast offering are described as: "By the great forms of all buddhas, And by melody, fragrance, taste, and bliss," and so forth. Three verses are spoken: all phenomena subsumed within appearance and existence are emanated from the manifestation of great self-arisen wisdom, and they perform offerings to themselves in their own forms. Thus, the great siddhi that abides in the state of all desired enjoyments of great qualities will become clear. Furthermore, the Root Tantra states: "Through the emanation of one's own enjoyments, One should make offerings to one's own maṇḍala. With the perfection of all desired enjoyments, And with collections of precious atoms, Having pleased the non-dual maṇḍala, One enjoys the state of one's own wisdom."

རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་གི་མཆོད་པའི་ཐབས་ནི། དེ་ནས་ཡང་དག་རབ་གསང་བས། ། བུད་མེད་དག་ནི་བཞི་རྣམས་དང་། ། གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོད་པ་ཡིས། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་དབུལ་བར་བྱ། ། རིགས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་བཞིའི་འོད་གསལ་བར་མཛད་པ། རང་ལས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ལྷ་མོ་བཞིས་ཚད་མེད་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྔགས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་དང་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་དབུལ་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་བདག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་པ་གྲུབ་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ། དམ་ཚིག་དམ་པ་གྲུབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དག་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་མཛོད། ། མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལ་རོལ་དུ་གསོལ། ། ཚིག་རྐང་པ་དྲུག་དང་བར་མཚམས་ཀྱི་སྔགས་དག་ལེགས་པར་སྦྱར་ཏེ། སྔགས་དང་རྐང་པ་དང་མཆོད་པ་ཀུན་གྱི་ཐོག་མར་གདགས་ཤིང་། རྐང་པ་ཐ་མ་དང་པོ་སོ་སོའི་སྔགས་ཐ་མར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེས་ནི་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་བདག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་པ་གྲུབ་པར་མཛོད། ། མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལ་རོལ་དུ་གསོལ། ། ཧེ་ར་ཏེ་བཛྲ་བི་ལ་སི་ན་ཏྲཊ་ཅེས་བརྗོད་ཅིང་གླིང་བུ་ཕྲེང་བ་ལྟར་བྱ་བ་དང་།

"All that is to be realized is the perfect enjoyment of Samantabhadra." Thus it is said. Regarding the method of offering these: "Then, through the most perfect secret, with the four women and the offering of the mudrās of dance, one should present all offerings." This means that by means of the four families, the four goddesses—who represent the secret mudrās of suchness arising from oneself and who clarify the luminosity of the four types of wisdom—should present all offerings such as flowers and incense through the dance mudrās of mantra and meditative absorption, by way of the immeasurables and enlightened activities. How is this done? "Homage to the self of supreme joy! May you accomplish the sublime siddhi of the Tathāgatas! Oṃ Hūṃ! Please accomplish the sublime samaya! Purify all great offerings! Oṃ Hūṃ! Accomplish all great offerings! Please enjoy the state of great equanimity!" These six lines and the intermediate mantras should be properly combined. They are to be prefixed to the beginning of every mantra, line, and offering, and the first line should be joined to the end of each respective mantra. Thus it becomes: "Oṃ Āḥ Hūṃ! Homage to the self of supreme joy! May you accomplish the sublime siddhi of the Tathāgatas! Please enjoy the state of great equanimity!" One should recite "Herate Vajra Vilasini Traṭ" while performing the movements like a flute or a rosary.

ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་རྗེས་ལ་ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མེ་ཏོག་འཐོར་བའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་རོ། ། དེ་དག་གི་དོན་ནི་རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཚད་མེད་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལས་ལ་བསྐུལ་བའི་དོན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འདིས་མེ་ཏོག་འཐོར་བའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། མཆོད་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར། གླུ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ནི་དཔལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་གནས་ཏེ། ། མཆོད་པ་མ་ལུས་མེད་པ་ཡི། ། རབ་འབྱམ་ལས་ལ་སྦྱར་དུ་རུང་། ། སོ་སོའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྒྱུར་ཞིང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་མཆོད་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གཞན་ལ་ཡང་གོང་ནས་གསུངས་པའི་གླུ་འདི་དག་ཀུན་གྱིས་ནི། བསྙེན་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ཕྲིན་ལས་དག་གི་དུས་སུ་སྤྱན་དྲང་བ་དང་། མཆོད་པ་དབུལ་བ་དང་། བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་དུ་རུང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གླུ་ཡི་བསྐུལ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། རབ་འབྱམ་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། ། བསྙེན་དང་སྒྲུབ་སོགས་གང་དག་གིས། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཀུན་འགྲུབ་བོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། གང་དག་གྲུབ་པར་མ་གྱུར་དང་། ། མཆོད་པ་དག་ནི་མི་འབྱོར་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་མཆོད་བྱས་ན། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། ཡུན་རིང་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ལམ་གང་དག་གསལ་བར་མ་གྱུར་པ་དང་།

Furthermore, after the verses, one should recite "Oṃ Vajra Puṣpe" while performing the gesture of scattering flowers. The same should be applied extensively to the others as well. Their meaning should be understood as an exhortation to the families, the wisdoms, the immeasurables, and the activities. Thus, with this mudrā of offering, one should perform the gesture of scattering flowers. In order to apply it to all activities of offering, it is said: "This mudrā of song is glorious; Abiding in Vajrasattva, It is suitable to be applied To the vast activities of all offerings without exception." By transforming through the respective mantras, mudrās, and meditative absorptions, one should apply this verse to all activities of offering. Furthermore, it is said that all these songs mentioned above may be applied to all activities of inviting, presenting offerings, praising, and exhorting during the times of approach, accomplishment, the gaṇacakra, and the performance of activities. As it says in the Root Tantra: "Through various exhortations by song, One should apply them to the vast activities; By means of approach, accomplishment, and so forth, All branches of the ritual are fulfilled." Regarding the benefits of offering in this way: "For those who have not achieved accomplishment, And for those who do not possess offerings, If one makes offerings with this mudrā, All offerings will be swiftly accomplished." For those whose path of long-term analytical investigation has not become clear, and...

དངོས་སུ་འབྱོར་པའི་རྫས་མ་ཚོགས་པ་དག་གིས་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོད་པ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྤྲུལ་ཞིང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་འཕྲུལ་པའི་མཐུས། ། ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ད་ནི་སློབ་མའི་ལས་སུ་བྱ་བའི་རིམ་པ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཐབས་བསྟན་ཏེ། མཆོད་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་དག་དང་། ། ལྷ་མོ་བཞི་པོ་དག་གིས་ནི། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་མཆོད་བྱས་ནས། ། སློབ་མ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཅས་པས་འབྱོར་པའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ལྷ་མོ་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་ཕྲེང་བ་དང་། བདུག་སྤོས་ཀྱི་རིལ་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་། མར་མེའི་སྡོང་པོ་དང་། ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། དྲིའི་སྦྱར་མ་རང་བཞིན་དང་། བཅོས་མ་ལས་བྱུང་བདག་གིས་སྣ་དྲངས་ཤིང་། དེའི་རྗེས་ལ་གཞན་དག་ཀྱང་ཕུལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཐུན་མཚམས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་དང་། ཡོལ་བའི་ནང་དུ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་དང་། རྗེས་སུ་བྱ་བའི་ལས་དག་གི་རིམ་པར་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཆོ་ག་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་དག་པ་བསྒོམ་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། བདེན་པ་བདར་བ་དང་དབང་བཞི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་དང་།

For those who have not gathered the actual material substances, a vast accumulation is emanated through the aforementioned offerings of the mudrās, and everything is accomplished by the power of the well-manifested maṇḍala. Now, from the sequence of the disciple’s activities, the method for entering the maṇḍala is taught: "Through these applications of offering, And by the four goddesses, Having made offerings of flowers and so forth, All disciples should be gathered." The Vajra Master, having applied and blessed all the available substances with the mantras, mudrās, and meditative absorptions (samādhi) of all the offerings within the maṇḍala of the assembly, leads the way with garlands of flowers and so forth, incense pills and the like, lamp stands, strings of beads and so on, and natural or artificial perfumes in the manner of the four goddesses. Following that, others are also presented, and the Master enters. Then, in order to make the request for the sake of the disciples and for their entry, one should proceed through the sequence of the rituals to be performed during the intervals, the ritual for entering within the curtain, and the subsequent activities. The rituals for these are as follows: first, the Vajra Master should act just as he previously entered the maṇḍala, meditate on the purity of the maṇḍala, recite the verses of bodhicitta to make the request, proclaim the truth, and generate the four empowerments within the continuum.

ལྷ་དང་བླ་མ་ལ་མཉེས་པའི་ཆོ་ག་དག་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སློབ་མ་སྟེགས་བུ་ལ་བཞག་སྟེ། བུམ་པའི་ཆུས་བསང་བ་དང་། མཆོད་པ་འབུལ་བ་དང་། གདོང་གཡོགས་པ་དང་། ཕྲེང་བ་ཐོགས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དྲིས་ལེན་དང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། སླར་གཞུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེས་ན། དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་ཅི་འདོད་པར། ། སྙིམ་པའི་གར་ནི་ཀུན་བསྐྱེད་ནས། ། དེ་དག་གདོང་ནི་མཛེས་པ་ཡི། ། རས་ཀྱིས་གཡོགས་ནས་གཟུང་བར་བྱ། ། དམན་པའི་དངོས་གྲུབ་དང་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་དངོས་གྲུབ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རིགས་དང་མཐུན་པའི་རས་ཁ་དོག་རྣམ་པ་དྲུག་གིས་གདོང་གཡོགས་ཏེ། སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འདོད་པའི་དོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་སྙིམ་པའི་གར་ཐབས་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བཅིངས་ཏེ། ལག་པ་གཡོན་པའི་ཐལ་མོ་ཁ་སྦུབ་པའི་སྟེང་དུ་གཡས་པའི་ཐལ་མོ་གན་རྐྱལ་དུ་བཞག་པ་སྟེ། མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེབ་ཆེན་དུ་བསྣོལ་མར་སྦྲེལ་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ཐོགས་ཏེ་ཡོལ་བའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གཞུག་པའི་ཐབས་དང་། ཚོགས་བསགས་པ་དང་། གསང་བ་བསྒོ་བ་དང་། དམ་ཚིག་བསྒྲག་པ་དང་། མནའ་ཆུ་བླུད་པ་དང་། སྐུའི་དམ་ཚིག་བསྣན་པའི་ཆོ་ག་བཞིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན་དུ་བྱ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་དབབ་པའི་ཐབས་དང་། དབབ་པའི་མཚན་མ་དང་། བདེ་བ་སྦྱིན་པ་དང་། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེས་ན་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་འདོད་པར། །

One should perform the rituals to please the deities and the guru. Following that, the disciple is placed upon the pedestal; the rituals of purification with the water of the vase, the presentation of offerings, the veiling of the face, holding the garland, the generation of the awakening mind, the question and answer, taking refuge, the supplication, and the ritual of re-entry are performed. Thus: "Those who desire accomplishments, having generated the 'dance of the cupped hands' as desired, should hold [the garland] while their faces are veiled with beautiful cloth." In order to obtain various accomplishments—whether inferior or supreme—exactly as desired, the face is veiled with cloth of six colors corresponding to the respective family. Having supplicated for the desired aim in their respective maṇḍalas and performed the "dance of the cupped hands" three times, they are bound with the mudrā of the Vajra-holder. This is done by placing the right palm, facing upward, upon the left palm, facing downward, with the little fingers and thumbs interlaced. Holding a precious garland, they are led inside the curtain. Furthermore, through the four rituals of the method of entry, the accumulation of merit, the instruction on the secret, and the proclamation of the samaya, they are made to possess the vajra of body, speech, and mind. Then, through the supplication, the method of descent, the signs of descent, the bestowing of bliss, and the five qualities of greatness, the wisdom is made to descend. Therefore, the ritual of entry is as follows: "In whatever way one desires to obtain accomplishments..."

སློབ་མ་མེ་ཏོག་འཐོར་དུ་གཞུག། ལྷ་མོ་གང་ལ་ལྷུང་བ་ནི། ། ལྷ་དེ་དེ་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་བརྟག་པའི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྟས་བརྟག་པའོ། ། དེ་ཡང་བདེན་པ་བརྗོད་པ་ལས་དངོས་གྲུབ་དབབ་པ་དང་། མེ་ཏོག་འཐོར་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་བརྟག་པ་དང་། ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་གདོང་ནི་བཀྲོལ་ནས་ཀྱང་། ། ཡོན་གྱི་མཆོག་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། གསེར་གྱི་ཐུར་མས་མིག་དབྱེ་ཞིང་གདོང་གཡོགས་བསལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟས་ནས་ཡོན་དབུལ་བ་དང་བཀའ་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་དབང་བསྐུར་བས། ། ཇི་ལྟ་བར་ནི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ཡང་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། སྟེགས་བུ་བཅའ་བ་དང་། སློབ་མ་གདན་ལ་གཞག་སྟེ་བརྒྱན་པ་དང་། སློབ་མ་སྦྱང་བ་དང་། རིགས་ཀྱི་ལྷར་བསྒོམ་ཞིང་མཆོད་པ་སྟེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡན་ལག་བཞིའི་རྗེས་ལ་རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་དག་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེ་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་དབང་བསྐུར་བ་བཞིན་དུ་རིགས་ལྔའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རྟགས་མཚོན་ཞིང་། དོན་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཆུའི་དབང་དང་། དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་དང་། རྡོ་རྗེའི་དབང་དང་། དྲིལ་བུའི་དབང་དང་། མིང་གི་དབང་དག་བསྐུར་ཞིང་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏེ། དམ་ཚིག་བསྒྲགས་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྣན་ཞིང་སྡོམ་པ་ནི་སྦྱིན་པ་དང་སྡོམ་པ་ཉམས་པའི་སྐྱོན་དང་། སྲིད་པ་དག་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་སྤང་བྱ་དང་།

The disciple should be made to scatter flowers. Whichever goddess the flower falls upon, that deity will be accomplished for them. In order to examine the signs of one's own siddhi, the flower is scattered into the maṇḍala; it is through this very means that the omens are examined. Furthermore, according to the Satyavākya, this consists of: invoking the siddhi, scattering the flower, examining the siddhi, and being adorned with the garland. The subsequent procedure is as follows: "Then, having removed the face veil, the supreme gift should be offered." Having opened the eyes with a golden probe and removed the face veil, one should look at the maṇḍala, offer the gift, and receive the instructions. Following that, for the purpose of conferring the empowerment: "Just as the Buddha bestowed the jewel empowerment, so shall the empowerment be conferred." This involves the four preliminary branches: making the supplication, preparing the platform, seating and adorning the disciple, and purifying the disciple. After meditating on the disciple as the deity of the family and making offerings, the vidyā-empowerment should be conferred. Just as the former Victors were empowered by the precious crown and so forth, one should confer the water empowerment, the crown empowerment, the vajra empowerment, the bell empowerment, and the name empowerment—which symbolize the five wisdoms of the five families and bring about the accomplishment of the goal—while explaining their benefits. Then, one should add the proclamation of the samaya according to the sequence and bestow the vows, as well as the faults of violating the vows, the purification of existence, and the things to be abandoned that are discordant.

ལྟ་སྤྱོད་དང་ལྡན་པར་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལ་སྤྱོད་པའི་མན་ངག་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་དག་རིམ་པ་བཞིན་བྱས་ནས། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར། དམར་ཆེན་པོ་དང་ག་པུར་བཅས། ། ཙནྡན་དམར་པོ་སྦྱར་བ་རྣམས། ། ཚོགས་ཀྱི་དབུས་སུ་བཞག་པ་ལ། ། གཡོན་པ་མཚན་འཛིན་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྒོ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཙམ་ལ་བརྟེན་ཏེ་དབང་བསྐུར་བ་ལས་དང་པོ་པའི་དབང་དུ་ཡབ་ཡུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་དག་ཙནྡན་དམར་པོ་དང་སྦྱར་ཏེ། མཚན་དང་ལྡན་པའི་ཐོད་པར་བླུགས་ལ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བཞག་སྟེ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། གཡོན་པ་མཚན་འཛིན་རྡོ་རྗེའི་སྲིན་མཐེབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ཞི་བའི་བཏུང་བ་བཞིན་དུ་མྱང་བས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་དབང་བསྐུར་བ་འབའ་ཞིག་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དུས་སུ་ནི། གསང་བའི་གནས་ནས་སྨྲ་བྱེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བླངས་ཏེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་སུ་གཞུག་པར་བྱ་བ་ལས། འདིར་ནི་ཚོགས་བསགས་ཤིང་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པས་བྱ་བ་མི་འདྲ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་དབེན་ཞིང་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་ཞུས་ཏེ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ནས་ཤེས་རབ་མ་ཡོན་ཏན་ཅན་རབ་ཏུ་བརྟགས་ནས།

One should grant the pith instructions for engaging with the five sensory qualities while possessing the correct view and conduct. Then, having performed the rituals for the conferral of the Vajra Master empowerment in their proper sequence, for the sake of conferring the secret empowerment, it is said: "The great red [fluid] together with camphor, and red sandalwood mixed together, should be placed in the center of the assembly. The left [hand] holds the vajra of the signs..." and so forth. Regarding the conferral of empowerment by way of relying on the gaṇacakra maṇḍala and the practice, or by relying on a mere reflected-image maṇḍala for a beginner: from the play of the non-dual method and wisdom of the Father and Mother, the two maṇḍalas of the sun and moon merge into one. These are mixed with red sandalwood and poured into a skull-cup possessing the [proper] characteristics. Placing it in the center of the gaṇacakra maṇḍala, one blesses it while endowed with deity yoga. By tasting it like a peaceful beverage using the mudrā of the ring and thumb fingers of the left hand—which holds the vajra of the signs—one will attain the supreme siddhi. Furthermore, at a time when one seeks only the conferral of the empowerment, one should take [the substance] from the secret place with the mudrā of speech and place it in the place of enjoyment. However, since this is taught here for the purpose of accumulating merit and accomplishment, the procedure is shown to be different. The summarized meaning is as follows: having requested the Vajra Master to reside in a secluded place adorned with ornaments, one thoroughly examines a qualified consort.

དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སློབ་དཔོན་ལ་དབུལ་ཞིང་མཉེས་པར་བྱས་ལ། སླར་སློབ་མས་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་གནང་བའི་ལན་བརྗོད་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་ཁྲུས་ལ་སོགས་པས་ལྷ་མོ་སྦྱང་ཞིང་ལྷར་བསྐྱེད་པ་དང་། དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་རོལ་པ་མཛད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་སྒྲུབ་པའམ། ཡང་ན་སློབ་མའི་ཁར་དབབ་ཅིང་གནང་བའི་ལན་བརྗོད་པ་དང་། སློབ་མས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་སུ་གཞུག་སྟེ་དོན་བཞིན་བསྒོམ་པའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གསང་བ་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་ཚིག་གཅིག་ལ་ཟུར་གཉིས་སུ་འདྲེན་ཏེ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། སྲིན་ལག་དང་ནི་མཐེ་བོའི་རྩེས། ། ཞི་བའི་བཏུང་བ་བཞིན་མྱངས་ན། ། རྟག་པའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་ཡང་གོང་ནས་འབྱུང་བའི། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་དྲི་ཞིམ་ལུས། ། ཅི་འབྱོར་པ་ཡི་གོས་དང་རྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱིས་སློབ་དཔོན་ལ་བསྐུལ་ཞིང་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་ལག་ཏུ་གཏད་དེ་ལན་གདབ་པ་དང་། ལྷ་མོས་གྲོགས་ལ་བསྐུལ་བ་དང་། གྲོགས་ཀྱིས་ལན་བརྗོད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་གནས་དབེན་པར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསྒོམ་པ་དང་། སྦྱོར་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཚན་མ་བརྟག་པ་དང་། མཚོན་བྱ་དོན་དང་བཅས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བླང་ཞིང་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་། །

Having offered the empowerment and the consecrated substances to the master and having pleased him, the disciple should again make a supplication. The master then gives the response of permission. For the purpose of the empowerment, the goddess is purified through bathing and so forth, and generated as a deity. She is then empowered and consecrated, and the play is performed. The bodhicitta is either realized in the center of the maṇḍala or brought down into the disciple’s mouth, where the response of permission is spoken. The disciple then enters the state of enjoyment and meditates according to the meaning. Following that, in order to confer the great secret empowerment, a single line is drawn with two aspects: “If one possesses the yoga of one’s own deity, And tastes [it] with the tips of the ring finger and thumb, Like a peaceful drink, One will attain the siddhi of the eternal.” Furthermore, one should exhort and supplicate the master according to the meaning of the passage that appears above: “Then, having bathed, with a fragrant body, wearing whatever clothes and ornaments are available,” and so forth. The goddess is placed in the hand and the response is given. The goddess exhorts the companion, the companion gives the response, and the qualities are proclaimed. For the purpose of the empowerment, one meditates on method and insight in a secluded place. Through various methods of union, the signs are examined. One receives the bodhicitta, which is the signified meaning, and pleases the master. This is the ritual for the empowerment of great bliss. The benefits of these are: “By the hosts of ḍākinīs Of all the Buddhas in union...”

རྒྱས་མི་ཐེབས་ཤིང་མི་རྨོངས་ཏེ། ། དེ་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དག་ལ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་དྲག་པོ་དྲག་མོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་མི་ཐེབས་ཤིང་། རིམས་ལ་སོགས་པའི་གློ་བུར་དག་གིས་ཀྱང་གནོད་མི་ནུས་སོ། ། དེ་དག་གི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པའི་རིམ་པ་ནི། དེ་ནས་མནའ་ནི་བསྒྲག་བྱས་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཐུན་པ་ཡིས། ། མཆོག་ཏུ་རྟག་པའི་བཀའ་སྩལ་པ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དང་པོ་སློབ་མའི་དབང་བསྐུར་ནས་དམ་ཚིག་བསྒྲགས་པའི་རིམ་པ་ནི་མནའ་བསྒྲག་ཅིང་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་གསལ་བའི་ཐུགས་ཀའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དབང་པོའི་ཚུལ་དུ་ཀུན་གྱིས་དབྱངས་མཐུན་པའི་གསུང་གིས་བརྗོད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ཉམས་པའི་སྐྱོན་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། སྡོམ་པ་ཉམས་པར་ཁྱེད་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དམ་བཅས་པའི་དོན་ལས་འགལ་བར་བྱས་ན་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་རིག་འཛིན་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཆད་པས་བཅད་ཅིང་ཁྱད་པར་དཀྱིལ་འཁོར་དག་སྙིང་ནས་ཕྱུང་ཞིང་། ཁྲག་འཐུང་ཞིང་གཤེགས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྲིད་པ་དག་པར་བསྒྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་གི་དགོས་པ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་དོན། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་བྱའི་ཕྱིར། །

They shall not be sealed, nor shall they be deluded; they will not be harmed. For those yogins who engage in the conduct properly by means of the empowerment of awareness alone, the fierce hosts of worldly ḍākinīs and the like will not seal them, and even sudden afflictions such as epidemics will be unable to harm them. Regarding the sequence of their samayas and vows: "Then, having proclaimed the oath, All the Buddhas in harmony Have issued the supreme, eternal command: Bestow the samaya vows." First, after the student empowerment has been conferred, the sequence for proclaiming the samayas is for the purpose of proclaiming the oath and bestowing the vows. Through the light rays from the heart that clarify the application of the maṇḍala of the family, all the maṇḍalas of the family are expressed by the speech of all in a harmonious melody, in the manner of the sense faculties. Regarding the fault of violating the samayas, two verses were spoken beginning with: "You who cause the vows of the union of all Buddhas to degenerate..." If one acts in contradiction to the meaning of the commitment made through this very maṇḍala, one will be punished by the Buddhas and Bodhisattvas of the common vehicle, the Vidyādharas of the yogins, and so forth. In particular, one will be cast out from the heart of the maṇḍalas, and the blood-drinkers will depart. One should grasp the purpose of the samaya for accomplishing the purification of existence: "For the sake of the benefit of the entire realm of sentient beings, In order to thoroughly purify existence."

མི་འགོག་ཆོས་ཉིད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། བདག་དང་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་འཛིན་རྟོག་གི་མཚན་མ་མ་ལུས་པ་དག་སྦྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་མཐའ་དག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྦྱོར་ཞིང་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འགོག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་གསལ་བར་བྱས་པའི་མཐུས་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྡིག་པ་དག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུ་སྦྱོར་བའི་དངོས། ། དག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དབྱིངས། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པའི་རྒྱུ། ། མི་འགོག་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ། ། ཅེས་པ་དང་། ཡང་། རང་བཞིན་ལ་གནས་དམ་ཚིག་ཆེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་གསལ་བྱེད་པ། ། གཉིས་མེད་ཆོས་སུ་སྦྱོང་བའི་མཐུས། ། སྐུ་དྲུག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མི་མཐུན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སྤངས་ཤིང་། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་གཟིར་མི་བྱ། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བདེ་བར་སྤྱད། ། འདིར་ནི་ཕྱི་དུས་སངས་རྒྱས་ཡིན། ། གང་ཞིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པར་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་བཟང་པོ་དག་ཐོབ་པར་འདོད་ཅིང་། མུ་སྟེགས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་སྣ་ཚོགས་ལ་ཞུགས་ནས་རང་གི་ལུས་ངག་གདུང་བས་གཟིར་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་། གཞན་དུ་ཡང་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྲད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །

Through the application of the unceasing nature of phenomena, one should establish permanence itself. In order to purify all signs of grasping and conceptualization regarding oneself and all wandering beings without exception, one applies the entirety of the three realms as the characteristic of the complete purity of causes, conditions, and results. By the power of clarifying the unceasing nature of phenomena—the cessation of non-abiding nirvāṇa—one will establish the essence of permanence, the spontaneously present meaning of the six kāyas. Regarding this, the Root Tantra states: "In order to establish the purification of negativity, The actual application of causes, conditions, and results Is the pure expanse, like the sky; The cause of non-abiding nirvāṇa Establishes permanence itself as unceasing." And also: "The great samaya abiding in the nature, Which clarifies as body, speech, and mind— By the power of training in non-dual phenomena, The six kāyas are to be established." Now, in order to abandon the world's discordances: "Having completely abandoned one's own [conventional] essence, One should not be oppressed by asceticism. Enjoying bliss as it is most pleasant, One is a Buddha in this very life." Those who, without knowing their own nature, desire to attain the excellent results of qualities and engage in various asceticisms of the non-Buddhists or the Hearers, thereby oppressing their own body and speech with torment, are practicing the causes of suffering even in this world and will not encounter the wisdom of bliss in the future.

དེས་ན་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་ལྔ་དག་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་སྟེ། ཡོན་ཏན་གྱི་རྩལ་མ་འགགས་པས་ཇི་ལྟར་མོས་ཤིང་བདེ་བའི་སྒོ་ནས་སྤྱད་པའི་མཐུས་འདིས་ནི་རིག་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྲིན་ལས་ཀུན་འགྲུབ་ཅིང་དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་གི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་དང་པོར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་རྟེན་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་། སློབ་མའི་ཡོན་ཏན་དང་། མི་མཐུན་པའི་སྤང་བྱ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ལྟ་སྤྱོད་དང་ལྡན་པས་འདོད་པ་ལྔ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྡིག་པ་མེད་ཀྱིས་ཁྱེད་མ་འཇིགས། ། དམ་ཚིག་འདའ་བར་དཀའ་བའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་ཕྱིའི་ཡུལ་དང་ནང་གི་འབྱུང་བ་ལས་བསྡུས་པ་མཐའ་དག་གི་ཉོན་མོངས་པ་དུག་ལྔ་དང་། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་མཐའ་དག་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པར་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་མཐར་ཕྱིན་པར་མཛད་པ་དང་། ཟབ་པའི་དབང་དུ་གཡོ་བ་དང་། གནས་དང་། དབང་པོའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་མ་འགགས་པའི་ཚོགས་མཐའ་དག་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་དེ། བག་ཡངས་ཀྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་ནི། ། གྲུབ་པ་གཅིག་པུ་གཅིག་ལ་སྤྱོད། ། ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་དང་རྗེས་སྤྱོད་སྡུག། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བླ་མེད་ཡིན། ། ཡང་དག་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བརྟེན། །

Therefore, the five types of sensory qualities are appearances arising from one's own wisdom. Because the creative power of these qualities is unceasing, by the power of enjoying them through whatever mode of devotion and bliss one prefers, all enlightened activities are accomplished through the qualities of the vidyādharas and so forth, and thereby the wisdom of a buddha is attained. The summarized meaning of these points is as follows: first, in order to accomplish all activities, the characteristics of the support are taught; one should understand the qualities of the master, the qualities of the disciple, the discordant factors to be abandoned, and so on. Furthermore, because one endowed with the view and conduct enjoys the five sensory desires, it is said: "In all the enjoyments of yoga, Be joyful, for there is nothing to fear. Since there is no sin, do not be afraid; The samaya is difficult to transgress." For the sake of the specific meaning, one enjoys all external objects and internal elements, including the five poisons of the afflictions and every single substance of sensory enjoyment, without exception, as the assembly of goddesses of the maṇḍala of the families. One brings the welfare of self and others to completion, and in the profound sense, one enjoys the entire unceasing assembly of the movements, abidings, and sensory manifestations as the enjoyments of yoga, and should remain in a state of relaxed ease. Furthermore, regarding the stages of conduct: "One practices alone for the sake of accomplishment; The companion and the follower are difficult. The unsurpassed awakening of a buddha Is to be constantly relied upon in its very reality." Thus, one should always rely upon the authentic state.

གང་ཟག་བཞིའི་སྒོ་ནས་བདག་གཞན་གྱི་ལས་ལ་སྤྱོད་པ་པོས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡན་ལག་རྫོགས་པའི་སྒོ་ནས་ལྷ་དཔའ་བོ་གཅིག་པ་ཡབ་ཡུམ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཙམ་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་རིག་མ་དང་འོད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་དག་ཞལ་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་འཁོར་གྱི་ཚོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ལྷ་དག་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་འཕྲོ་འདུས་བདག་གཞན་མཛེས་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་དང་། ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་བཀོད་པས་ན། ཡང་དག་པར་རྟག་ཏུ་བསྙེན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ངེས་སམ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དེ་སྐད་བཀའ་སྩལ་དཔལ་ལྡན་གྱི། ཡང་དག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་མི་ཟད་པར་བསྒོམས་པའི་མཐུས་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཡེ་ནས་གནས་པའི་ངོ་བོར་གསལ་ཞིང་རྒྱན་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པར་བཀོད་པ་དག་རྣལ་འབྱོར་དག་པའི་མཐུ་ལས་གསལ་བར་སྣང་སྟེ། དེ་ཉིད་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱིས་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཐོག་མར་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་བཅས་དང་གསང་བཅས་པའི། ། བདག་གི་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་བསྒྲུབས་ནས། ། ཇི་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་གར་བྱེད་པས། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བདེ་བ་སྦྱིན། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་བཞི་དང་།

Through the four types of individuals, the practitioner who engages in the activities of self and others should, by way of completing the preliminary branches such as manifest enlightenment, meditate on either a solitary male or female deity; or meditate on that very deity in union with a consort or a light-being; or meditate on the form of engaging together with the assembly of the maṇḍala circle; or meditate on the form of beautifying oneself and others through the radiation and reabsorption of light rays from the deities who have been empowered and blessed; and by establishing all as the unsurpassed essence of the Buddha’s awakening, one should always perform the approach practice correctly. If one asks, "Is it certain to be so?" the Glorious One, Vajrasattva, the Tathāgata, the Perfectly Complete Buddha, and the Holder of the Vajra spoke thus: "By the power of meditating on inexhaustible great qualities, they arise constantly. These are the manifestations of the ornamental miracles of the essence that has been primordially present, appearing clearly through the power of pure yoga. This is what was taught by Vajradhara, the lord of all families, and by all the maṇḍalas arising from him." Now, in order to show the ritual for the descent of wisdom at the beginning of the empowerment mentioned above: "Having accomplished the expanse of my own wisdom, together with yoga and the secret, by performing the dance in the proper manner, I bestow bliss upon the disciples." This refers to the four types of yoga and—

གསང་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་བཅས་པས་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་ཡི་གེའི་མཚན་མ་དང་བཅས་པར་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་ལས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་རང་གི་མཚན་མ་དབབ་པ་དང་། བདག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་ཅིང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ལས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བདེ་བ་སྦྱིན་པ་དང་། ཇི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་གར་ཐབས་སུ་བསྐྱོད་ཅིང་སློབ་མ་ལ་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་སྦྱིན་པར་མཛད་པའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱ་བ་ནི། སློབ་མ་དམ་པས་དེ་ཕྱིན་ཆད། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་རྗེས་བཟུང་བས། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མཆོག་བཞིན་དུ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་འགྲུབ། ། རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་མ་དག་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པས་སྐུ་གཡོ་ཞིང་འགུལ་བ་དང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་རྣམ་པ་གསལ་བས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་དུ་སྐུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འགྲུབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཆ་ཚོགས་བསགས་ཤིང་བསྒྲུབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ལ་ལྷ་དང་སློབ་དཔོན་མཆོད་པའི་ཐབས་ནི། དེ་ནས་རོ་དང་ཟས་དང་གནས། ། གླུ་དང་སིལ་སྙན་ལ་སོགས་པ། ། དེ་དག་མགོན་པོ་རྣམས་ལ་དབུལ། ། རྡོ་རྗེ་བླ་མ་ཆེན་པོ་དང་། ། བདག་དང་གཞན་ཡང་འདོད་དགུས་མཆོད། ། འདོད་དོན་འབྲས་བུ་ཕུན་ཚོགས་འགྲུབ། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཚོགས་འགྲུབ་པ་དང་། གཞན་ཡང་མཆོད་པའི་རྫས་མ་ལུས་པ་དག་དངོས་སུ་སྦྱར་བ་དང་། ཡིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཐོག་མར་མཆོད་པ་ཕུལ་ཞིང་།

Through the secret mantra and mudrā, one meditates on the four types of maṇḍalas arising from the method of descending the wisdom of the secret mudrā, together with their symbolic syllables. From that, one descends one's own symbols through the mudrās of body, speech, and mind. By accomplishing the wisdom mudrā of oneself and abiding one-pointedly, the bliss of yoga is bestowed. In whatever manner one moves in the dance, the blissful wisdom is granted to the disciple. The subsequent practice is as follows: "From that time forth, the sublime disciple, Having been sustained by the wisdom of the mudrā, Like the supreme Vairocana, Will accomplish the nature of all buddhas." By abiding one-pointedly on the signs of one's own experience, the body vibrates and moves. Adorned with the clarity of the major and minor marks, one accomplishes the supreme body like the Buddha Vairocana and becomes the nature of all buddhas. Thus, having accumulated the collections and completed the practice, the method for making offerings to the deities and the master after the empowerment is as follows: "Then, with flavors, food, and dwellings, With songs, cymbals, and so forth, These should be offered to the Protectors. To the great Vajra Guru, And to oneself and others, offer all that is desired. The fruit of the desired aims will be perfectly accomplished." The collection of desired enjoyments is accomplished. Furthermore, by actually preparing all the offering substances and through the gateway of mental emanation, one first presents the offerings to the assembly of deities of the maṇḍala.

དེའི་རྗེས་ལ་སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་ཚུལ་དེ་ལྟར་མཆོད་ནས། བདག་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་གཞན་དག་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམས་པ་རྣམས་ཀྱང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་སྣ་དགུས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བདག་ཉིད་རབ་བསྒྲུབས་ནས། ། ཀུན་གྱི་སློབ་དཔོན་རབ་གནས་པ། ། ཇི་ལྟའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིས། ། བདེན་པའི་ཆོས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གང་ཞིག་གིས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་རིམ་པས་བདག་གི་རྒྱུད་ལས་སུ་རུང་བར་བྱ་སྟེ། གསང་བའི་དོན་བཀོད་པ་དག་ལས་བསྟན་པའི་ཆོ་གས་བསྒོམ་པ་དང་། བཟླས་པའི་བྱ་བས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། ཚོགས་བསགས་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པའི་དོན་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་མཐའ་དག་རྫོགས་ཤིང་། རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པ་ལ་མཁས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས། ཀུན་གྱི་སློབ་དཔོན་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པས་ཇི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སའི་ཆོ་ག་དང་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་བསགས་པ་དང་སྒྲུབ་པ་དག་ལ་ནི་དང་པོ་ནས་སའི་ཆོ་གས་མགོ་རྩོམ་ཞིང་འཇུག་པར་བྱ་བ་དང་། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པ་དག་ལ་ནི་བསྙེན་པ་རྣམ་པ་ལྔ་གང་ཡང་རུང་བ་དག་རྫོགས་པ་ལས་རྩོམ་པར་བྱེད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དུས་ཀྱི་ཆོ་གའི་ཐོག་མར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དགོས་པ་ཤེས་པས། ས་བརྟག་པ་དང་། ས་བསླང་བ་དང་། ས་གཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། སའི་དབང་པོ་བསྒོ་བ་དང་།

Following that, after having made offerings to the second Buddha in that manner, one should also make offerings with the nine varieties of desirable enjoyments to oneself and other yogins who have meditated upon the maṇḍala of the deity. Now, in order to teach the branches of entering the maṇḍala: "Then, having thoroughly accomplished oneself, The preceptor of all, being well-established, Should speak the Dharma of truth By way of entering in the proper manner." Any Vajra Master should first make their own continuum serviceable through the stages of the preliminary service (sevā). Having completed the meditation and recitation practices according to the rituals taught in the Guhyārthavyūha, and having exerted themselves in the purposes of the rituals for accumulating merit, accomplishment, empowerment, consecration, and so forth, they should complete all activities such as the ten suchnesses. Possessing an intellect skilled in initiating the maṇḍalas of the individual families, and being well-established as a preceptor of all, they should enter by way of the rituals for the site and the preparatory rituals, and so on. The sequence is as follows: for the accumulation of merit and the stages of accomplishment, one should begin and enter from the very start with the rituals for the site. For the stages of conferring empowerment upon disciples, one begins once any of the five types of preliminary service have been completed. At the outset of the rituals for the time of the maṇḍala, knowing the purpose of the maṇḍala, one performs the examination of the site, the requesting of the site, the blessing of the ground, and the command to the lords of the earth.

ས་སྲུང་བའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱའོ། ། དེས་ན། ཇི་ལྟའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིས། ། ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་དོན་དུ་མཎྜལ་བྱུག་ཅིང་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དང་བཅས་པ་དགྲམ་པ་དང་། མཆོད་པ་བཤམས་ཤིང་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་རིམ་པར་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་མཉེས་པར་བྱ་བས་ན། ཇི་ལྟའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིས། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་སློབ་མ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་དོན་དུ་བཀའ་བསྒོ་བ་དང་། སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། རྗེས་སུ་གདམས་པ་དང་། དབང་པོའི་སྤྱན་སྔར་ཚོགས་བསགས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་དང་། ཤིས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གནས་གསུམ་དག་པར་བྱ་བ་དང་། ཚེམས་ཤིང་སྦྱིན་པའི་རིམ་པ་དང་། སྐྱོན་བསལ་ཞིང་དོར་བ་དང་། དེ་ལ་མཚན་མའི་ལྟས་བལྟ་བ་དང་། དྲི་ཆབ་ཀྱིས་སྦྱང་བ་དང་། ཀུ་ཤ་སྦྱིན་པ་དང་། སྲུང་སྐུད་གདགས་པ་དང་། སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྟ་གོན་གྱི་གནས་སུ་གཏོར་མ་གཏང་ཞིང་སློབ་མ་ཀུ་ཤའི་སྟན་ལ་ཉལ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། མཚན་མ་བཟང་ངན་གྱི་བྱ་བ་བསྟན་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ཡང་ཇི་ལྟའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། བུམ་པ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བསྟན་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་མཚན་མས་བརྒྱན་ཅིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་ཉིད་དང་། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟིམ་ཞིང་བཟླས་བརྗོད་ཚང་བས་སྔགས་ཀྱི་ཆུར་གྱུར་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཤིས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་དང་།

One should perform the extensive ritual of requesting and protecting for the sake of guarding the site. Thus it is said: "By the manner of entering." Furthermore, for the sake of the preliminary preparation of the deities, one should smear the maṇḍala, scatter various flowers, arrange the offerings, meditate on the protection wheel, and please the deities by making requests according to the stages of meditation. Thus it is said: "By the manner of entering." Moreover, for the sake of the preliminary preparation of the disciples, there is the command, the generation of enthusiasm, the subsequent instructions, the accumulation of merit before the Lord, the generation of the mind of awakening and the taking of vows, the purification of the three places for the sake of auspiciousness, the sequence of giving the tooth-stick, the removal and discarding of defects, the observation of signs, the purification with scented water, the giving of kuśa grass, the tying of the protection cord, the generation of enthusiasm, the offering of the torma at the site of preparation, the disciples sleeping on kuśa mats, the master pleasing the maṇḍala within, the teaching of the activities regarding good and bad signs, and the conferral of blessings. Furthermore, one should enter in the following manner: for the sake of the preliminary preparation of the vases, one should explain the materials, shapes, and colors; adorn them with the symbols of the families and confer blessings; [explain] the reality of complete purity; dissolve the maṇḍala of the families and, through the completion of the recitation, transform them into mantra water; and perform the ritual for making them auspicious.

གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའི་རྗེས་ལ་སོགས་སོ་སོའི་གནས་སུ་དགྲམ་པའོ། ། ཡང་ཇི་ལྟའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པ་དང་། གཏོར་མ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་དང་། རབ་གནས་ཀྱི་ལས་དག་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་ནི་ལེའུ་བདུན་པ་ལས་བསྟན་པས་དེ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བཤད་དོ། ། དེ་དག་སྤྱིའི་ལས་སུ་བྱ་བའི་རིམ་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ལས་བསྟན་ཏེ། འདིར་རྒྱས་པར་མ་སྤྲོས་སོ། ། དེས་ན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ནི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཀུན་གྱི་སྤྱི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྐང་པ་དང་པོས་ནི་སྔོན་དུ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་ཏོ། ། གཉིས་པས་ནི་རྟེན་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། གསུམ་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དུས་ཀྱི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་བཅུ་པོ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ཏོ། ། བཞི་པས་ནི་དེ་དག་དང་མི་འགལ་བའི་གདམས་ངག་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ནས་བདག་ཉིད་རབ་བསྒྲུབས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་གསལ་བར་གོམས་པའི་མཐུས། ། བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་གང་དག་གིས། ། སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་པོ་བརྩམས། ། དེ་ཉིད་བཅུ་སོགས་རིམ་པ་དག། ཀུན་གྱི་སློབ་དཔོན་ལ་གནས་ཤིང་། ། བློ་ལྡན་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། བདག་གཞན་དོན་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུས་ཀྱི་ཆོ་གའི་ཚོགས། ། ཇི་ལྟའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིས། ། ས་ནས་ཆོ་ག་ལྷག་མའི་བར། ། མ་འདྲེས་ལས་ཀྱི་དོན་སྤྱོད་པས། ། དོན་མཐུན་གདམས་ངག་ཇི་བཞིན་པར། ། དེར་འཇུག་འགྲོ་བ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། བདེན་པའི་ཆོས་ནི་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། ། བསྟན་པའི་དོན་ནི་ཚིམ་པར་མཛད། །

After accomplishing the maṇḍala of reflected images, one should arrange them in their respective places. Furthermore, one should engage in the manner of entering the maṇḍala of reflected images, as well as the activities of constructing the maṇḍala, accomplishing the maṇḍala, offering cakes (bali), fire offerings (homa), and consecrations (pratisthā). The detailed rituals for these are taught in the seventh chapter and are explained clearly therein. The general sequence of activities for these is taught in the maṇḍala ritual manual and is not elaborated upon here. Therefore, this verse should be understood as the general meaning of all the branches of the ritual: the first line teaches the preliminary branch of entering; the second teaches the characteristics of the support; the third teaches the ten branches of the ritual for the time of the maṇḍala in a condensed manner; and the fourth teaches the instructions that are not in contradiction with those. Furthermore, the Root Tantra states: "Then, having thoroughly accomplished oneself, Through the power of clear familiarity with yoga, By means of whichever branches of the approach (sevā), One begins the first preliminary. Abiding in the role of the master of all, The stages such as the ten realities, The wise and great hero Diligently applies himself to the welfare of self and others. Through the manner of entering The assembly of rituals for the time of the maṇḍala, From the site preparation to the remaining rituals, By performing the activities without confusion, And according to the concordant instructions, In order to sustain the beings who enter there, One should proclaim the Dharma of truth And satisfy the purpose of the teaching."

ཅེས་སོ། ། ད་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིགས་བསྡུས་སྤྱིའི་འགྲོ་བ་དག་འདུལ་བར་མཛད་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱི་ཚུལ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་ཅིང་། ། རྟོག་པ་ཀུན་གྱི་རབ་སྦྱོར་བའི། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཕྱིར་ཆེན་པོའི་མཆོག། སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་དབང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོར་འཇུག་པར་འདོད་པའི་དོན་དུ་རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལས་དཔལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྣང་བ། རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་ཅིང་། རྟོག་པའི་ཆོ་ག་ཀུན་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་དག་གི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་ཞིང་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་སྟོན་པར་མཛད་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་གསལ་བར་འགྲུབ་པོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་རིགས་བསྡུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རྩོམ་པ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། བློ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་བློ་ཕྱེས་ནས། ། ངེས་པར་བརྟགས་པའི་ས་གཞི་ལ། ། བླ་མས་ངེས་པའི་ལུང་འདི་བསྟན། ། གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས།

Thus it is said. Now, the definition of enlightened activity is shown through the manner in which the general classes of beings are tamed: "In the manner of the glorious Vajrasattva, All conceptualizations are thoroughly accomplished, And through the application of all conceptualizations, Because of the nature of reality, he is the supreme Great One." The Great Vajradhara, who is the non-dual nature of the three kāyas, for the sake of those who delight in gathering the vast assemblies into one and who wish to enter through that very gateway, taught the maṇḍala of the condensed families. From the body of the Blessed One himself, the appearance of the two types of glory—the thorough accomplishment of all conceptualizations of the six families, and the application to the vast benefit of others through the gateway of all conceptual rituals—manifests the non-dual display of ultimate suchness and conventional emanations. Thus, the ritual of the mudrā is clearly accomplished in accordance with its own essential nature. The summarized meaning is that, by means of the great maṇḍala of the condensed families, one initiates the great maṇḍala of the assembly, and based upon that, for the purpose of accomplishing the maṇḍala of the assembly, the wise yogi should prepare a site possessing the required characteristics. Regarding this, the Seventh Tantra states: "Having opened the intellect with insight, Upon a ground that has been thoroughly examined, The guru teaches this definitive transmission: The excellence of the Lord of Siddhas." And from the Root Tantra:

བཞིན་བཟང་རང་བཞིན་ཞི་བའི་ཆོས། ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་དགའ་མཁའ་འདྲའི་བློ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱིས་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་དང་ལྡན་པས། རྫས་དང་ས་གཞི་བརྟགས་པ་དེ། ། ཅིར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཡིག་འབྲུ་བསམ། ། འོད་ཟེར་ཀུན་དུ་སྤྲོས་ནས་ཀྱང་། ། མ་ལུས་ཉེ་བར་ཁྱབ་བྱས་ཏེ། ། རེ་དང་དམ་པའི་ཚུལ་དུ་དགོངས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསགས་པ་དང་། སའི་ཆོ་ག་དང་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་དང་། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྲུ་བཞི་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་རིམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་ཞིང་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་གནས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་ནང་དུ་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་རིམ་པ་དང་བཅས་པའི་ནང་དུ་ཕྱི་ནང་གི་བར་ཁྱམས་དང་ཕོ་བྲང་གི་ཕྲེང་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེའི་ནང་རོལ་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་གདུང་མས་ཕྱེ་བའི་ཕྱོགས་མཚམས་ཀྱི་ས་གཞི་སྟེ་ལྟེ་བ་དང་བཅས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དགུའི་གནས་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞི་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་དཀར་དམར་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པའི་རྭ་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕོ་བྲང་ལ་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་མཛེས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་གམ་ཁ་ནང་དུ་བསྟན་པ་ལ་རེའུ་མིག་དགུར་ཕྱེ་བ་ལ། ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་རྩེ་མོ་གྱེས་པས་བསྐོར་བའོ། །

"O fair-faced one, the nature of phenomena is peace; the mind of all beings is like space, joyful." Having understood the distinctions between qualities and faults through the meaning of such passages, and being endowed with the four perfections, one should examine the substances and the ground. Then, one should contemplate the syllable that can become anything, and: "Having radiated light rays in all directions, And having thoroughly pervaded everything without exception, One should contemplate in the manner of hope and the sublime." Through the meaning of such passages, one should proceed according to the sequence of: the accumulation of perfections, the ritual of the earth, the ritual of the preparatory stage, the construction of the maṇḍala of forms, and the stages of accomplishing the maṇḍala. Furthermore, regarding the specific features of the maṇḍala: it is surrounded by successive tiers, such as the outer square vajra garland, and within it are the eight great charnel grounds. Inside is a square with four doors and successive tiers, containing inner and outer corridors and a garland of palaces. Within that, the ground of the cardinal and intermediate directions is divided by the beams of eight pillars, including the center. One should arrange the locations for the nine great maṇḍalas. In the center is the maṇḍala of Vajrasattva, with a white and red five-pronged peaceful vajra and its radiating light rays. In the directions, the palace of Vairocana is beautified by a garland of wheels. In the southern direction is the maṇḍala of Heruka, a crescent shape facing inward, divided into nine squares, surrounded by blue wrathful vajras with spreading prongs.

ནུབ་ཏུ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཕོ་བྲང་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་པདྨ་དམར་པོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་སེར་པོས་བསྐོར་བའོ། ། མཚམས་ཀྱི་རེའུ་མིག་བཞི་ལ་རྟ་མཆོག་ལས་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞིའི་ཁ་དོག་དང་མཚན་མས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ལྟར་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་དགུ་པོ་དེ་དག་ལ་ནི་ནང་གི་ལྷ་བཅུ་གསུམ་པོ་དག་སོ་སོའི་གནས་སུ་བཀོད་ཅིང་། དེའི་ཕྱི་རོལ་བར་ཁྱམས་ནང་མ་ལ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དག་ཁ་དོག་དང་རྒྱན་ཆས་མི་འདྲ་ཞིང་ཕྱག་གི་མཚན་མ་མཐུན་པར་མཚམས་རེར་དགུ་དགུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། སྒོ་ནང་མ་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོ་དགུ་བཞི་བཀོད་ཅིང་ཕྱི་མ་ལ་ནི་དེ་དང་ཆ་ལུགས་གཅིག་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་མོ་དགུ་བཞི་དགོད་པར་བྱའོ། ། བར་ཁྱམས་ཕྱི་མ་ལ་ནི་སྤྲུལ་པ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མཐུན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རང་རྒྱུད་པ་དག་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་ཏེ། ཤར་དུ་ལྷ་ཆེན་པོ་དག་དང་ཕྱོགས་སྐྱོང་དག་གོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཆེན་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་སོ། ། ནུབ་ཏུ་ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་རང་རང་གི་འཁོར་ཚོགས་དང་བཅས་པའོ། ། བྱང་དུ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་གཙོ་བོ་འཁོར་དང་བཅས་པའོ། ། སྒོ་ནང་མ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་དང་བཅས་པས་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་གྱིས་མཚན་པའོ། ། སྒོ་ཕྱི་མ་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བར་ཁྱམས་ཟླུམ་པོ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ནས་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་དང་།

In the west is the palace of Padmanarteśvara, a lotus maṇḍala surrounded by a garland of red lotuses. In the north is the maṇḍala of Vajrasūrya, surrounded by a yellow garland of jewels. In the four intermediate squares are the maṇḍalas of the four supreme horses, adorned with the colors and symbols of the four activities. Thus, within those nine central palaces, the thirteen inner deities are to be arranged in their respective places. On the inner intermediate corridor, the four offering goddesses are to be arranged in groups of nine at each corner, with their colors and ornaments differing but their hand symbols being consistent. On the inner gates, the thirty-six wisdom goddesses are to be arranged, and on the outer gates, the thirty-six worldly goddesses, identical in appearance to the former, are to be arranged. On the outer intermediate corridor, the emanated worldly deities and the independent ones are combined into a single maṇḍala: in the east are the great gods and the guardians of the directions; in the south are the hosts of the eight great ḍākinīs; in the west are the eight great nāgas with their respective retinues; and in the north are the leaders of the six classes of beings with their retinues. The inner gates are adorned with archways and other ornaments that display the sublime qualities of the Buddha. The outer gates are adorned with worldly ornaments on a circular worldly intermediate corridor. Then, in order to thoroughly accomplish all realizations, one should accumulate the collection of merit.

སྦྱིན་གཏོར་གྱི་ཆོ་ག་རྒྱ་ཆེན་པོས་བར་ཆད་ཀྱི་བགེགས་བསལ་ཞིང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་མཚམས་ཀྱི་རིམ་པ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྟོག་པ་ཀུན་ལས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། ཚོགས་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དག་གིས་བདག་གཞན་གྱི་དོན་མཐར་དབྱུང་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་དང་ལྷག་མའི་གཏོར་མས་མཉེས་ཤིང་བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་། རྗེས་སུ་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཆོ་གའི་ལྷག་མ་དག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བསྒྲུབ་པ་མཐར་དབྱུང་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐའ་མ་བསྐོར་ཞིང་མི་འབྲལ་བའི་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་དང་། ལྷག་ཆད་བསྐང་བ་དང་། བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལྷག་མ་བླང་བ་དང་། ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་བསྟོད་བྱ་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གསུམ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྡུ་བ་དང་། མཚམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དགྲོལ་ཞིང་སྲུང་མ་དང་། མགྲོན་ཚོགས་དག་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་པ་དག་ཡོན་གྱིས་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། འགྲོ་བའི་དོན་དུ་སྨོན་ལམ་གདབ་ཅིང་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བརྗོད་པ་དང་། སྤྱོད་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལས་མི་ཉམས་པར་གནས་པས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། དེས་ནི་རིགས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་གསལ་བར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དང་། སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་རྒྱས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞིང་གནས་པས་དེ་དང་མཐུན་པའི་མཆོག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

Through the extensive ritual of the torma offering, one should dispel obstructing spirits and stabilize the stages of the boundary through the protection wheel and so forth. Then, one should perform the practice endowed with the branches of approach and accomplishment by means of the wheel of the accumulation of merit and the wheel of the accumulation of primordial wisdom. Thereafter, in order to thoroughly engage in all conceptualizations, one should bring the welfare of oneself and others to completion through the feast ritual and extensive activities. One should please and sustain the deities with the fire offering and the torma of the leftovers. Then, by means of the concluding branches of the ritual, one should bring the accomplishment of the maṇḍala to its conclusion. This involves circumambulating the perimeter of the maṇḍala and making aspirations not to be separated from it, mending any omissions or additions, reciting verses of auspiciousness, receiving the remainder of the siddhis, offering worship and praise to the deities, and dissolving the three types of maṇḍalas in their proper sequence. One should then release the boundary maṇḍala, give tormas to the protectors and the assembly of guests, please the Vajra Master and others with offerings, make aspirations for the benefit of migratory beings, and recite the gift of Dharma. Finally, one should remain engaged without falling away from the yoga of daily conduct. Thus, in order to clearly accomplish the essential nature of the great maṇḍala that condenses the families, one should remain engaged through the mudrās by means of the great maṇḍala and the great method of accomplishment; thereby, the supreme attainment concordant with that will be achieved.

དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ནི་རྟོག་པ་དགུ་པའི་གནས་སྐབས་ནས་ཀྱང་བཤད་ལ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པའི་དོན་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་དགའ་བ་དག་གི་དོན་དུ་སོ་སོའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་བསྟན་པ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས། སྣ་ཚོགས་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་། ། གདུལ་བའི་ཐབས་ནི་སྣ་ཚོགས་པས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་གདུལ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན། ། ཐབས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་བསྟན་ཏེ། དེས་གདུལ་བའི་གདུལ་བྱ་མཐའ་དག་དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་ལ་གཞུག་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་མངའ་བས། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོགས་དང་། ཚོགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་སྤྱད་པའོ། ། དེ་ཡང་བསྡུས་པའི་དོན་སྔ་མ་དང་འདྲ་བར་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་ལེའུ་བདུན་པ་ལས་འབྱུང་བའི་རང་གི་གནས་སུ། ཡུམ་དང་། འཁོར་དང་། ཡོ་བྱད་དང་། རྒྱན་ཆ་ལ་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་དང་ལྡན་པས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རིགས་བསྡུས་ཀྱི་བྱ་བ་དག་དང་ཆ་འདྲ་བར་སྤྱོད་པ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་དང་། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པ་དང་། གླུ་དང་། གླུའི་ལན་དང་། བརྡ་དང་། བརྡའི་ལན་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཕྱག་རྒྱའི་ལན་དང་།

The manner of that is explained even in the context of the ninth chapter, and should be understood according to the meaning extensively taught in the Root Tantra. Now, for the sake of those who delight in the maṇḍalas of the individual families, the activities of the maṇḍala are to be accomplished through their respective enlightened activities. Regarding the presentation of six modes, first, by way of Vajrasattva: "Through various applications of activity, And various methods for subduing, In order to subdue sentient beings, It is taught in a manner other than that." The various enlightened activities of the means of great compassion are thus displayed. Because he possesses the sublime methods to lead all those to be subdued onto such a path, in order to lead them through that very gateway, there is the assembly arising from the form of Vajrasattva, and the engagement by way of accomplishing through that assembly. Furthermore, as in the previous summary, a qualified individual, possessing the four excellences—the consort, the retinue, the requisites, and the ornaments—in their own abode as described in the seventh chapter, should accomplish the practice by way of their own maṇḍala. Moreover, the conduct is similar to the activities of the condensed family: drawing the reflected-image maṇḍala, accomplishing the maṇḍala, and engaging through the four branches of approach and accomplishment based on the activities of the accumulations of merit and wisdom; as well as songs and song responses, signs and sign responses, mudrās and mudrā responses, and so forth.

བྲོ་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། བཟའ་བཏུང་གི་ཚོགས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། གནས་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་པ་དང་། སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རོལ་པའོ། ། རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་གང་ཟག་གི་དོན་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་། རྟ་མཆོག་རོལ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་གསུངས་ཏེ། བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པས་འདིར་སྤྲོ་བར་མི་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་། རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། རང་གི་ལྷ་དང་འདྲ་བ་ཡི། ། རང་གི་བྱིན་རླབས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། གཟུགས་བརྙན་ངོ་བོར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བས་གར་བྱའོ། ། ཐ་མལ་པའི་འགྲོ་བ་དག་གིས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དག་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་དང་། གསུང་གི་མཚན་མ་དང་། ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དག་བདག་ལ་བསྟན་ཅིང་སྦྱོར་བ་རྣམས་གར་བྱེད། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ལ། བསྙེན་སྒྲུབ་ལ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་རྟགས་རྣམ་པ་ལྔ་གསལ་བར་གྱུར་པ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་གོང་མ་དག་གི་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ལས།

One should individually please [the deities] through various mudrās of dance, enjoy the assembly of food and drink, abide in the mudrās of the place and the samaya, and sport through their respective activities. For the sake of the individuals who follow [the practice], the accomplishment of the maṇḍala of Vairocana is to be performed as described above. In order to teach the methods for engaging in the activities of accomplishing Vajra Heruka, Padmanarteśvara, Vajrasūrya, and Hayagrīva, the Blessed One, the Yoga of Suchness, Vajrasattva, the Tathāgata, and so forth, these six verses were spoken. Since the stages of accomplishment are taught extensively in the ritual of the gaṇacakra, they shall not be elaborated upon here. Furthermore, in order to accomplish [the practice] by way of the support: For the sake of accomplishing one's own blessings, Which are similar to one's own deity, By means of the application of the essence of the reflected image, One should perform the dance through the application of the mudrā. In order to apply the body, speech, and mind of ordinary beings to the body, speech, and mind of the Sugatas, one performs the dance by displaying and applying the reflected image of the body, the signs of speech, and the mudrās of the mind to oneself. The summarized meaning is that, within the maṇḍala of the assembly, one should take up the siddhi of the mudrā once any one of the mudrās of body, speech, or mind has become clear through the five signs by means of the four branches of approach and accomplishment. Now, from the teaching on the results of the aforementioned [practices]:

དང་པོར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། དམ་ཚིག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གསུམ་གསུངས་ཏེ་བསྒྲུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མས་རྒྱུད་ལ་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཐབས་ལམ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ་གཞི་དང་རྟེན་ལ་སོགས་པའི་ལས་གསལ་བ་དག་ལ་དམིགས་ཤིང་དེ་ཉིད་དང་ཚུལ་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་དག་རྣམ་པར་སྤྱད་ནས་དོན་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་མཐུས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དབང་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་ཡོན་ཏན་འབྲས་བུ་དག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་ཀུན་ནས་ཐམས་ཅད་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་འཕྲུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དྲུག་གསུངས་ཏེ། རིགས་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་དོན་རྟགས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་ཞིང་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་ལྔའི་མཛད་པ་རང་གི་གདུལ་བྱ་གྲོལ་བར་མཛད་ནས་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་སྦྱོར་བར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། ཡང་འབྲས་བུའི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་གསུངས་ཏེ།

First, regarding the general characteristics, three and a half verses beginning with "By means of the various types of samaya, if one analyzes in that way" are taught. In order to experience within the continuum all the activities arising from accomplishment in a single instant, one should apply oneself to the two types of methods for practice. By focusing on the clear activities of the basis, the support, and so forth, and by engaging in the stages of conduct that accord with that very reality, through the power of teaching according to the actual meaning, the siddhi of the supreme bliss of the ḍākinī-illusion, which is the union equal to all buddhas, will be accomplished. Specifically, in order to show the respective qualities and results of the maṇḍalas of the families, such as the result of accomplishing the maṇḍala of Vajrasattva, six verses beginning with "In every way, from all sides, and in all respects, by all the miraculous powers of the buddhas" are taught. Through the symbolic meaning of the five families and the five wisdoms, one applies these to all phenomena; having performed the deeds of the five specific activities to liberate one's own disciples, one is joined to the supreme qualities of the result of accomplishment. The results of these are not explained here as they are easy to understand. Furthermore, in order to conclude the section on the result, one and a half verses beginning with "In that regard, the infinite supreme [qualities], the dharmadhātu, equal and unequal" are taught.

དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཁྲིགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཚད་མེད་ཅིང་མཐའ་ཡས་པའི་མཆོག་གི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པས་བསྡུས་པ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་བར་དུ་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཤིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའོ། ། ད་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དཔལ་དགྱེས་རོལ་པ་རྣམ་འཕྲུལ་པ། ། སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་རོལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་གསུངས་ཏེ། དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་དང་། བརྒྱད་དང་། བཅུ་དྲུག་དང་། ཉི་ཤུ་དང་། སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུའི་བར་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དག་གི་མཛད་པའི་རྣམ་པས་གྲོལ་བའི་དོན་དུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བས་རྣམ་པར་རོལ་ཅིང་། ཐམས་ཅད་སྐལ་པ་བཟང་པོའི་བདེ་བ་མཆོག་གིས་གདུལ་བྱའི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དག་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་གསུངས་ཏེ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་དང་པོར་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། དེའི་དོན་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་དང་མཐུན་པའི་ཚོགས་སྣང་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །

From the gathering of vast siddhis, the result arises: the supreme essence, immeasurable and infinite, which is the ultimate, inexhaustible expanse of phenomena (dharmadhātu) encompassing both the equal and the unequal. This is established as the glorious Vajrasattva himself, adorned with the wisdom of great bliss. Now, in order to conclude the section on enlightened activity (karma), the following one and a half verses are spoken: "The glorious, playful manifestation / Plays in manifold ways," and so forth. From the body of glorious great bliss, the four, eight, sixteen, twenty, and up to three hundred and sixty types of extraordinary enlightened activities are displayed through the modes of the maṇḍala wheels for the sake of liberation. Through these various deeds, he plays in manifold ways, and by means of the various activities for those to be trained, he brings the realms of sentient beings to perfection through the supreme bliss of good fortune. Furthermore, in order to conclude the section on the maṇḍala of the assembly (gaṇa-maṇḍala), the following one and a half verses are spoken: "In that regard, the infinite supreme / Equal and unequal expanse of phenomena," and so forth. For the yogins who have entered the gateway of the assembly maṇḍala, they must first understand the stages of accomplishment; by practicing in accordance with that meaning, the very result of qualities is manifested as the appearance of the assembly.

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྟོག་པ་ཞེས་པ་ནི་སྤྱིའི་སྒྲ་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྦྱར་བ་སྟེ། ལས་མཁན་གྱི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཚིག་བཞིན་དུ། ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་མཁའ་འགྲོ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྟོག་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྟོག་པ་དྲུག་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་ཞིག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་དོན་མི་ཤེས་ཤིང་། ལས་སྒྲུབ་པ་དག་གིས་ཕན་ཡོན་མ་རྟོགས་པ་དག་གིས་ནི་བྱ་བའི་སྒོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་རྨོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རེན་བུའི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་གསང་ནད་པར་ལས་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལོང་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་ལ་སྤྱོད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་དག་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་ནི་ཤེས་པའི་ལོ་རྒྱུས་ཙམ་ལ་བརྟེན་པས་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཀླུ་ཏཀྵའི་སྤྱི་བོ་ནས་རྒྱན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའམ་ལས་མཐའ་ལ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་དུག་ཟ་བའི་བདུད་རྩི་བཞིན་ནོ། ། དེ་དག་སྤྱོད་པར་མི་ནུས་པས་ནི་བསྒྲུབས་ཤིང་བསགས་པས་ཀྱང་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བྲམ་ཟེ་མོ་བཟང་མཛེས་མ་ལྟ་བུའམ། བཙུན་མོ་རིན་སྤྱོད་མ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་སྔོན་གྱི་ལོ་རྒྱུས་ལ་སོགས་པས་དེ་ནི་མ་བསྒྲུབས་ཤིང་། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཡན་ལག་དང་བྲལ་བས་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་མི་ཆེས་ཤིང་གསལ་བའི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།

The phrase "The Ritual Manual of the Ḍākinī Maṇḍala: The Union with All Buddhas" is a specific application of a general term, just as a term used in the context of a ritual officiant applies to the deities of the assembly maṇḍala by way of that very method of cutting through conceptualization. Therefore, it is understood as the ritual manual of the ḍākinī maṇḍala. This concludes the explanation of the meaning of the sixth ritual manual. Those who do not understand the meaning of how the characteristics of all phenomena abide, and who do not realize the benefits of accomplishing the activities, are deluded regarding all the gateways of practice. They are like a group of blind men acting upon the secret instructions of a king of jewel merchants. They are like a group of blind men engaging with all the treatises they have conceptualized. Because they are unable to accomplish them, relying merely on the history of their knowledge will not be beneficial; it is like the jewel ornament on the crown of the nāga Takṣaka, or like drinking nectar that is actually poison at the time of performing a ritual. Because they are unable to engage in the practice, even if they accumulate and gather [the materials], it will not be beneficial; they are like the Brahmin woman Bhadraśobhanā, or like the queen Ratnācārā. Furthermore, because they have not accomplished it through past histories and the like, and because they lack the branches of engaging in the methods of accomplishment, they will not enter [the path]; they will not gain conviction, and the experience of the clear meaning will not be generated in their continuum.

བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་གང་ཡང་མེད་པའི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཚོགས་པའི་བྱ་བ་རྩོམ་པ་སྟེ། ཁྱིམ་བདག་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་ཤིང་མཁན་གྱི་གནས་སུ་ཞུགས་པ་ལྟ་བུའམ། རྒྱལ་པོ་སྒྲ་གཅན་གྱི་ལས་གསུངས་པའི་འཁོར་ལོར་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་ལས་དག་ལ་སྦྱོར་བར་མ་བྱས་ཤིང་། རང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་མ་སྦྱངས་པས་ནི་སྟོབས་འཕེལ་ཞིང་འཇུག་པར་མི་ནུས་ཏེ་མ་ཕམ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལྟ་བུ་དང་། ཁྱིམ་བདག་བཤེས་གཉེན་ཅན་གྱི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་དག་གི་རྟེན་གནས་ནི་ལམ་དང་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། གང་ཞིག་དེ་ལམ་བརྟེན་པར་བྱ་བའི་ལས་གཞན་རྩོམ་པར་འདོད་པ་དག་རྒྱལ་པོ་སེར་སྐྱོང་གི་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བས་རང་དགའི་བློ་དགག་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ནི་རྟེན་ཉམས་པ་དང་། གནས་དང་མི་ལྡན་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་དག་མ་མཐོང་ཞིང་ཐོབ་པར་མ་བྱས་པ་སྟེ། ནེ་ཙོ་སྨྲ་རྒྱལ་དང་བྲམ་ཟེའི་བུ་མོ་སྔོ་བསངས་དང་། རྒྱལ་པོ་ཡུལ་སྐྱོང་གི་བུ་དང་། གསུམ་མཛེས་ཕྲེང་བ་ཅན་གྱི་བུ་དང་། རྒྱལ་པོ་སྐྱབས་སེང་དག་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་ལེའུ་བདུན་པ་ལས་འབྱུང་བའི་དོན་དག་ནི་ཀུན་གྱི་ཐོག་མར་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ལས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་གང་དག་ལ། ། བརྟེན་ནས་ཕུན་སུམ་མ་ཚོགས་པར། ། རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ། ། གང་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། རྟེན་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལྡན་པས། །

Engaging in a path for which there is no history of the treatise, or undertaking an activity for which the causes and conditions are not assembled—such as a householder entering the domain of a carpenter with mere analytical skill, or a king attempting to accomplish the wheel of activity described for Rāhu—all such cases fail to apply the activities through the door of excellence. Because their own mental continuums have not been purified, they are unable to increase their power and engage [in the practice], like the wealth of Ajita or the wheel of the householder Bandhumat. The basis for these is derived from the characteristics of the first path; those who wish to undertake other activities without relying on that path will become like the fourfold army of King Pāṇḍu, and thus their own arbitrary inclinations must be restrained. Their characteristics are: a deficient basis, lacking the proper location, not having entered the maṇḍala, and failing to see or attain the purposes arising therefrom—such as the parrots Śukarāja and Śyāmāvatī, the son of King Deśapāla, the son of Trimaṇḍanadāmaka, and King Śaraṇasiṃha. Therefore, the points arising in the seventh chapter are the very first to be undertaken. As it says in the Root Tantra: "Whatever activities for accomplishment are undertaken without relying on the excellence [of the conditions], whatever the subsequent practice may be, none of it will be accomplished." The general characteristics of these are stated in the Seven Chapters on Conceptualization: "By possessing the excellence of the basis and location..."

སྔོན་འགྲོའི་བསྙེན་པ་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། ས་གཞི་སྟ་གོན་གནས་པ་དང་། ། གཟུགས་བརྙན་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་སྒྲུབ་ཅིང་། ། གཏོར་མ་སྦྱིན་སྲེག་ཤིས་པའི་ལས། ། འཇུག་པ་དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་རྣམས། ། བདག་གཞན་སྨིན་ཅིང་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། ། དམ་པའི་ལུང་བཞིན་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལས་དང་པོ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མདོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱི་ལྷ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གྱི་མཆོག། འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཕྲུལ་པ། ། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པར་ནི། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ། ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཚོགས་བསགས་པ་དང་། བསྲུང་བར་བྱ་བ་དང་། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ལས་གོང་དུ་མ་དག་ལས་གཞན་དུ་བྱ་བའི་རིམ་པ་དག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་སྟང་སྟབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་སྔོན་བྱུང་གི་དུས་སུ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་དཀྱིལ་འཁོར་འཕྲུལ་ཞིང་བཤད་པའི་ཚུལ་དག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྣང་བ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཔའ་བོ་ཡན་ལག་བདུན་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པར་མཛད་པ་དང་། དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ནས་བཟུང་སྟེ།

Having completed the preliminary retreat, one should perform the preparation of the site, the construction and accomplishment of the reflected-image maṇḍala, the offering of torma, the fire ritual, and the rites of auspiciousness; as well as the entry and empowerment and so forth. For the sake of maturing and liberating oneself and others, one should practice in accordance with the instructions of the holy ones. Regarding that, first, in order to briefly present the reflected-image maṇḍala: "Furthermore, that which is to be explained is the glorious deity Vajrasattva, the supreme of all various forms, the emanation of all wheels. In the joy of the supreme secret, one should accomplish the nature of all." Since the explanation of the reflected-image maṇḍala is now appropriate, for the sake of the rituals of empowerment, the accumulation of merit, protection, consecration, and so forth, one should apply the various types of postures through the application of knowing the mudrās of all maṇḍalas, following a sequence of activities other than those previously mentioned. The manner in which these were extensively manifested and explained as emanations of the maṇḍala on the summit of Mount Meru in the past is found in the maṇḍala of the glorious Vajrasattva, where the Teacher reveals it by way of the seven-limbed hero through the mode of the emanation of all wheels. That very special method of accomplishment begins from the individual who serves as the support.

དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་རྣམས་རྫོགས་པར་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་གང་ཟག་གིས་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་པའི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། ཚིག་མཐའ་མའི་རྐང་པ་གཉིས་ནི་ཕྱི་ནང་གསང་བ་གསུམ་གྱི་གནས་དབེན་པར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། རི་རབ་རྩེ་མོར་སྤྲུལ་མཛད་ཅིང་། ། གདུལ་བྱའི་སྣང་བ་ཇི་ལྟ་བར། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཚུལ། ། རྗེས་འཇུག་འགྲོ་བ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་མཛད་ཅིང་། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་གནས་དག་ཏུ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བསྟན། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་རྒྱས་པའི་སྒོ་ནས་གནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དབེན་པ་ཡི་ནི་གནས་དག་གམ། ། རང་གི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་སོགས་པར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་བདུན་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་ནི་རྟེན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔས་ནི་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་། རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའི་གནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ནི།

The Teacher reveals all the maṇḍalas explained as the branches of accomplishment for those individuals who follow the complete sequence of ritual branches, such as the conferral of empowerment. The final two lines of the verse state that one should practice in a secluded place—outer, inner, or secret—that is endowed with all perfections. As it says in the Root Tantra: "The vast arrayed maṇḍala Was emanated upon the peak of Mount Meru; In accordance with the perceptions of those to be trained, The manner of the maṇḍala’s manifestation Was taught as that very maṇḍala In order to guide the followers. In outer, inner, and secret places, The practice endowed with perfections was shown." Now, in order to teach the location in detail, seven and a half verses beginning with "In secluded places, or in one's own grove," and so forth, are spoken. First, the first half-verse teaches the location of Vajrasattva. Then, one verse teaches that one should engage with the branches of accomplishment and the preliminaries for the maṇḍala, being endowed with a perfect support and so forth. Following that, five verses teach the locations for accomplishing the maṇḍalas of Śrī Vairocana, Heruka, Padmanarteśvara, Vajrasūrya, and Hayagrīva, respectively. Having thus understood the general characteristics, the specific meaning is as follows:

དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པ་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པའི་གནས་སུ་ཁང་པ་རིམ་པ་གསུམ་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བར་ཁྱམས་སུ་ཕྱིའི་སྲུང་མ་དང་གར་དང་རོལ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་དག་དགོད་པར་བྱའོ། ། བར་གྱི་ཁྱམས་སུ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སློབ་མའི་ཚོགས་རྣམས་གཞག་པར་བྱའོ། ། ནང་གི་ཁང་པར་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་ཞིང་རྒྱན་དང་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པས་མཛེས་པར་བྱས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་གཙོ་བཟུང་དག་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གནས་དག་དང་མི་ལྡན་ན་རང་གི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། ཆུ་བོའི་འགྲམ་དང་། རྒྱ་མཚོའི་ངོགས་དང་། ནེའུ་སིང་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པ་ལ་སོགས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པ་དང་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་བརྩམ་མོ། ། དེ་ཡང་རྟེན་ཇི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། རང་ཉིད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གནས་ཤིང་ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བ་བཟང་པོའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་ཅིང་གསལ་བར་གྱུར་པ་དང་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཕྲིན་ལས་ཕྱོགས་གཅིག་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་དུས་སུ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པ་དག་གི་མཐུས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཅི་བདེ་བའི་དུས་སུ་ནི་གནས་ཅི་བདེར་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ཞི་བའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྟེན་གནས་སུ་གྱུར་པ་དང་།

For the accomplishment of the maṇḍala, one should construct a three-storied house in a place secluded from all discordant factors. In the outer courtyard, one should arrange the outer protectors and materials such as dance and music. In the middle courtyard, the assembly of disciples—the outer yogins, such as the Karma-vajra and others—should be stationed. In the inner chamber, the reflected-image maṇḍala should be drawn and beautified with ornaments, requisites, and so forth, and the principal yogins should reside there. If such a place is not available, one should begin the stages of constructing and accomplishing the maṇḍala in one's own grove, on a riverbank, at the shore of the ocean, or in a meadow adorned with flowers and the like. Furthermore, if one asks in what manner of support the accomplishment should be performed: one should abide in the mahāmudrā of the glorious Vajrasattva, together with the assembly of goddesses of the various auspicious fortunes, and thus initiate one's own maṇḍala. Through the manner of meditating on the maṇḍala and so forth, one should accomplish the maṇḍala, make it manifest, and initiate the various activities. Moreover, when the activities are one-sided or the accomplishment is one-sided, it is achieved through the power of the gathering of causes, conditions, and dependent origination; however, during the time of the approach and accomplishment (sevā-sādhana) as one pleases, one should begin in whatever place is convenient. For the purpose of initiating the maṇḍala of the Buddha Vairocana during a peaceful rite, it should be at a site that serves as a support for any of the Three Jewels.

ཁྱད་པར་དུ་རྟེན་བཙུགས་པའི་གནས་དང་། གྲོང་ལས་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱས་དགོན་པར་གྱུར་པ་དེའི་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆོས་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རི་བོའི་རྩེ་མོ་དག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དྲག་པོའི་དུས་སུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་གནས་ནི། ཆོས་དགུ་དང་ལྡན་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གནས་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་ཆེན་པོ་དག་གསོལ་མཆོད་བྱེད་པའི་གནས་དང་། མ་མོའི་གནས་བདུན་ལ་སོགས་པར་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དབང་གི་དུས་སུ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་པདྨོའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། མེ་ཏོག་དམར་པོའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། ཆུ་རྒྱུན་གཡས་ནས་འཁྱིལ་བ་དང་། ཆུ་བོ་འདུས་པའི་མདོ་དང་། རྒྱ་མཚོའི་གནས་ལ་སོགས་པར་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་པའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་ཕོ་བྲང་ངམ། དགའ་མཆོག་མང་པོ་འདུས་པའི་གནས་སམ། ཁྱིམ་བདག་འབྱོར་ཅན་གྱི་གནས་དང་། པདྨོའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལ་སོགས་པར་བྱའོ། ། ལས་སྣ་ཚོགས་པ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྟ་མཆོག་གི་གནས་ནི་བྱ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ལས་སོ་སོ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་དང་། ཉེ་བའི་གནས་དང་། རྒྱལ་པོའི་བཞུགས་གནས་དང་། སྨད་འཚོང་མ་དང་། ཤན་པའི་མཁར་དག་གམ། ཆུ་བོའི་འགྲམ་མམ། གནས་ཁང་གཞན་ལས་འཕགས་པ་དག་ཏུ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་རྒྱན་དང་ཡོ་བྱད་བསགས་པའི་ཕྱིར། ཆ་ལུགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། སྒྲུབ་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དགོས་པ་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། །

In particular, one should practice in a place where a sacred support has been established, or in a wilderness that is five hundred yojanas from a town, such as a temple, or on the peaks of mountains possessing the eight qualities. For the practice of the glorious Heruka’s maṇḍala during the time of wrathful activity, one should begin in a charnel ground possessing the nine qualities, a place where the great worldly deities are worshipped, or the seven abodes of the mamos, and so forth. For the practice of Padmanarteśvara during the time of magnetizing, one should begin in a lotus grove, a grove of red flowers, a place where a stream of water swirls to the right, the confluence of rivers, the ocean, and so forth. For the practice of Vajrasūrya during the time of enriching, one should practice in the palace of a great king, a place where many supreme delights gather, the residence of a wealthy householder, a lotus grove, and so forth. For the practice of Hayagrīva for various activities, one should begin in a monastery or its subsidiary sites that correspond to the specific various activities to be performed, or in the residence of a king, the quarters of a prostitute, the castle of a butcher, a riverbank, or any other place that is superior to others. Now, in order to gather the ornaments and requisites in that very desired place: With various types of attire and various types of practice, For the purpose of Vajrasattva, One should thoroughly accomplish the maṇḍala and so forth.

དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་རྒྱན་དང་། ཆ་ལུགས་དང་། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་སྦྱར་ཞིང་བཀོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། གོང་དུ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེའི་དོན་ནི་ཁྱད་པར་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱན་དང་ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཞར་ལ་རྒྱན་དང་གདན་དགོད་པ་དག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་པདྨོ་དམར། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་ལ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་གི་ཁ་དོག་དཀར། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དཔལ་གྱི་སེར། ། ཁ་དོག་ཀུན་དང་ཅི་འབྱོར་པ། ། བླ་རེ་རྒྱལ་མཚན་རྒྱན་གྱི་རྣམས། ། སྣ་ཚོགས་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་དཔལ། ། རྟ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱན་དང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱན་དང་། མཆོད་པའི་རྫས་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་དམར་པོར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཆགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་མ་བྲལ་ཞིང་། ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཧེ་རུ་ཀའི་ནི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་སྣ་ཚོགས་འགྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་གྲོལ་བར་མཛད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་ནི་གཏི་མུག་གི་རྒྱུད་དག་པར་མཛད་ཅིང་། སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་དང་། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཚན་མ་དག་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་དཀར་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆགས་སྲེད་ཅན་དང་འཇུངས་པའི་ཚོགས་དག་སྒྲོལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་སེར་པོའོ། །

For the purpose of accomplishing the maṇḍala, various ornaments, attire, offering materials, and so forth should be prepared and arranged; this has already been explained in detail above. The meaning of this is that it should be applied specifically to the maṇḍala of Vajrasattva. In order to incidentally teach the arrangement of ornaments and seats for the specific ornaments and materials of the other family maṇḍalas, it is said: "The lotus of the Buddhas is red; Vajrapāṇi is multicolored; Lokanātha is white; Vajrasūrya is glorious yellow; With colors of all kinds and whatever is available, The canopies, victory banners, and ornaments— These are the various accomplishments of Śrī. This is for the Supreme Steed, the Vajra-holder." The ornaments of the maṇḍala of the Buddha Vairocana, the ornaments of the yogin, and the substances of offering and so forth should be made red. This is because they are not free from the two types of passion and because they overwhelm the one-sided nirvāṇa of peace. Likewise, Heruka is multicolored because, through the accomplishment of various activities of wrathful subjugation, he liberates the hosts of arrogant spirits. Padmanarteśvara is white because he purifies the continuum of delusion, pacifies all extremes of exaggeration and denigration, and purifies the signs of eternalism and nihilism. Vajrasūrya is yellow because, through the gateway of various collections of precious qualities, he liberates the hosts of those with craving and the stingy.

རྟ་མཆོག་གི་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མེད་དེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱན་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བླ་རྒྱན་དང་། མཆོད་པའི་རྒྱན་དག་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་དང་མཐུན་པར་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་བྲི་བའི་ཕྱིར། གནས་དང་འཁོར་རྣམས་ཅི་འདྲ་དང་། ། བཀོད་དང་འགྲོ་བ་ཅི་འདྲ་དང་། ། འཁོར་རྣམས་བཀོད་པ་ཅི་འདྲ་བ། ། དེ་འདྲའི་འཁོར་ལོ་མཆོག་གིས་མཛད། ། སྔོན་བྱུང་གི་དུས་སུ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བསྲུང་བར་བྱ་བ་བཞིན་དུ། རྗེས་སུ་འཇུག་པ་པོ་དག་གིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་གནས་གང་དག་སའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པས་དག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ས་གཞི་རྒྱན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྟག་པ་དང་། དབྱིབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བརྟག་པ་དང་། ལས་དང་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་བརྟག་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་བརྟག་པ་རྣམ་པ་བཞི་བྱས་ནས། ས་སྣང་བ་ལ་བསླང་བའམ། རིན་གྱིས་ཉོ་བ་དང་། མི་སྣང་བ་ལ་བསླང་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པ་དང་། གཏོར་མས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་ས་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་རྫས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔགས་ཀྱིས་དག་པར་བྱ་བ་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་བརྟག་པ་དང་། སྐྱོན་བསལ་ཞིང་སྟེགས་བུ་བརྩིགས་པ་ནས། སྙིང་པོ་གཞུག་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་སྔགས་དང་དྲིས་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་གཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་མཆོད་གཏོར་བཤམས་ཤིང་གཙོ་འཁོར་གྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷར་བསྒོམ་པ་དང་།

For Hayagrīva, there is no single fixed rule; the ornaments of the yogin, the upper ornaments of the maṇḍala, and the ornaments of the offering should be explained according to one’s preference through various colors. Now, in order to draw the reflected-image maṇḍala in accordance with the aspects of the natural maṇḍala: "Just as the place and the retinue, The arrangement and the beings, And the array of the retinue Were made by the Supreme Wheel," Just as in the past the Sugata himself blessed and protected the site on the summit of Mount Meru, so too should those who follow the practice purify the site of accomplishment through the ritual of the earth and so forth. The sequence is as follows: having performed the fourfold examination—examining the site by way of its ornaments, its shape, its activities and functions, and the mudrā of the consciousness-wisdom—one should either request the visible earth or purchase it for a price. To request the invisible earth, one should abide in the application, please it with torma offerings, and purify the site through substances, meditative absorption, and mantras. Then, having examined the direction of the khu-byug (the subterranean serpent), removed defects, and constructed the platform, one should insert the essence, and anoint it with fragrance using the mantra of the utterly pure nature of phenomena (dharmatā). Then, in order to bless the site, one should arrange offerings and torma, and meditate on the deities of the principal and retinue families.

འབྱུང་བ་རིམ་བརྩེགས་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ་སོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱས་བརྟན་པར་བྱས་ཤིང་སའི་དབང་པོ་ལ་བསྒོ་བའི་ཕྱིར་ཐལ་མོ་ས་ལ་བརྡབས་ནས་ལྷ་མོ་བཏོན་པ་དང་། དེ་ལ་མཆོད་གཏོར་དབུལ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། ལྷ་མོས་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་། ས་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་གཙོ་འཁོར་གྱི་བྱ་བ་དང་། ཕྱོགས་བཞིའི་ལྷ་མོས་ཚད་མེད་པ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བ་དང་། ཐུན་མོང་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། སྐུའི་ཆ་ལུགས་དང་། མིག་གིས་ལྟ་བ་དང་། ཡི་གེ་བཞིའི་འཕྲོ་འདུ་དང་། མཚོན་ཆ་འཁྲོལ་ཞིང་སྔགས་བརྗོད་དེ། དྲག་པོའི་ཚོགས་སྤྲོ་བ་དང་། བཀའ་བསྒོ་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་ཞིང་ཕུར་པས་གདབ་པ་དང་། སྟང་སྟབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དག་གིས་ནི་སའི་ཆོ་ག་རྣམ་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེར་འཁོར་རྣམས་ཅི་འདྲ་ཞེས་པས་སྔོན་བྱུང་གི་དུས་སུ་རྟེན་གནས་གཞལ་ཡས་ཁང་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་མཛེས་ཤིང་། ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་བྱེ་བྲག་དང་། དེ་ལྟར་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟེན་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཅི་འདྲ་བ་དང་། དེར་འཇུག་པའི་གང་ཟག་གིས་འཁོར་རྣམས་ཅི་འདྲ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང་། བཀོད་པ་དང་ཞེས་སྒྲས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱན་དང་། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་དག་ཇི་ལྟར་ཚོགས་པ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་པོ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་དག་སྟ་གོན་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།

The ritual of the site is summarized as follows: blessing the stacked elements, the vajra fence, and so forth; stabilizing them with the mantra and mudrā of the crossed vajra; clapping the hands against the ground to summon the Goddess in order to command the Lord of the Earth; offering her a torma and making supplications; the Goddess granting her permission; the activities of the yogin and his retinue for the purpose of protecting the site; the deities of the four directions exhorting through the four immeasurables and so forth; making supplications by way of both the common and the general characteristics; the physical attire, the manner of gazing with the eyes, the radiation and reabsorption of the four syllables, and brandishing weapons while reciting mantras; emanating the fierce hosts, issuing commands, circling the maṇḍala, and striking with ritual daggers; and the various types of ritual postures. Regarding the question of what the retinue is like: in the past, the support—the celestial palace—was exquisitely adorned with ornaments, consisting of various types of multi-storied mansions. In that way, the assembly of deities who inhabit the maṇḍala is as it is; and the individuals who enter it should abide in a manner consistent with that retinue. By the term "array," it refers to the ornaments of the maṇḍala, such as the vases, and the ritual implements for offerings; the practitioners who follow the practice must also prepare these accordingly.

ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མཎྜལ་བྱུག་ཅིང་མེ་ཏོག་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པར་དགྲམ་པ་དང་མཆོད་པ་བཤམས་ཤིང་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་གསལ་བའི་དམིགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ལས་བྱ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། སློབ་མའི་དོན་དུ་བཀའ་བསྒོ་བ་དང་། སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། རྗེས་སུ་གདམས་པ་དང་། ཚོགས་བསགས་པའི་དོན་དུ་དབང་པོའི་སྤྱན་སྔར་དམ་བཅས་པ་དང་། རྒྱས་པའི་དབང་པོ་ཡན་ལག་བཅུ་བཞིས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། བསྡུས་པའི་དབང་དུ་ཡན་ལག་བདུན་པས་དག་པར་བྱ་བ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་སྡོམ་པའི་རིམ་པ་དང་། ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གནས་གསུམ་དག་པར་བྱ་བ་དང་། ཚེམས་ཤིང་སྦྱིན་པའི་རིམ་པ་དང་། སྐྱོན་བསལ་ཞིང་དོར་བ་དང་། དེ་ལ་མཚན་མའི་ལྟས་བལྟ་བ་དང་། དྲི་ཆད་ཀྱིས་སྦྱང་བ་དང་། ཀུ་ཤ་སྦྱིན་པ་དང་། སྲུང་སྐུད་གདགས་པ་དང་། སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྟ་གོན་གྱི་གནས་སུ་གཏོར་མ་བཏང་ཞིང་སློབ་མ་ཀུ་ཤའི་སྟན་ལ་ཉལ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། མཚན་མ་བཟང་ངན་གྱི་བྱ་བ་བསྟན་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། བུམ་པའི་དོན་དུ་རྒྱུ་དབྱིབས་ཁ་དོག་བསྟན་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་མཚན་མས་བརྒྱན་ཅིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཉིད་རང་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟིམ་ཞིང་བཟླས་བརྗོད་ཚང་བས་སྔགས་ཀྱི་ཆུར་གྱུར་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཤིས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའི་རྗེས་ལ་སོ་སོའི་གནས་སུ་དགྲམ་པའོ། ། དེས་ནི་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་རྣམ་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །

For the purpose of establishing the deities in the preliminary stage (sbyor ba), one should smear the maṇḍala and scatter flowers accompanied by mantras and mudrās, arrange the offerings, and meditate on the protection wheel. One should perform the activities of the two stages of clear visualization, make supplications and please the deities, issue the command for the sake of the disciples, and inspire them. One should provide the subsequent instructions, make a vow before the Lord for the sake of accumulating merit, and perform the purification through the fourteen branches of the extensive version or the seven branches of the concise version. One should generate the awakening mind and the sequence of the vows, purify the three places for the sake of understanding, and perform the sequence of giving the tooth-stick. One should remove and discard defects, observe the signs of the marks, purify with fragrant water, give the kuśa grass, and tie the protection cord. One should inspire enthusiasm, offer the torma at the site of the preliminary stage, and have the disciples sleep on mats of kuśa grass. The master should please the maṇḍala within, demonstrate the activities of good and bad signs, and perform the consecration. For the sake of the vases, one should demonstrate the materials, shapes, and colors, adorn them with the symbols of the families, and consecrate them. One should dissolve the purity itself into the maṇḍala of one's own family and, through the completion of the recitation, transform it into mantra-water. This is the ritual for the preliminary stage, including the rite for auspiciousness and the arrangement of the vases in their respective places following the accomplishment of the maṇḍala. This concludes the summary of the ritual for the preliminary stage.

དེས་ན་འགྲོ་བ་ཅི་འདྲ་བ་དང་ཞེས་པའི་དོན་གྱིས་གདུལ་བྱའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་དགོངས་པ་སྟེ། སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བདུན་བརྒྱ་བཅུ་གསུམ་བྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དེའི་གྲངས་དང་མཐུན་པར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བཀོད་པའི་ཚོགས་དེ་འདྲ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། ཅི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་མངོན་སུམ་བྱུང་བར་མ་མཐོང་བར་བཅོས་པ་ལ་སྤྱོད་པས་འགྲུབ་བམ་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གསུམ་བསོད་ནམས་འདྲ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། འཁོར་ལོ་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་ལས། བསོད་ནམས་རྟག་པ་ཅི་འདྲ་བ། ། ཕྱིས་བྱས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ལས་བྱུང་བའི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་སྣང་བའི་བྱེ་བྲག་སྔོན་དུ་འཕྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་བཤད་ཅིང་འཕྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་དང་། དེའི་དོན་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་བར་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་དག་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཕྱིས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྒོ་ནས་མཚོན་པར་བྱེད་པ་དག་བསོད་ནམས་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་སའི་ཆོ་ག་དང་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོར་ཐིག་གི་ལས་དང་། ཆ་དབྱེ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་ཤེས་རབ་ཅན། ། ཕྱོགས་ཀུན་མཉམ་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་ཅིང་། ། ཤར་ནུབ་བྱང་གི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ། ། ཐིག་བཞི་བཏབ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད། །

Therefore, the meaning of the phrase "what kind of beings" refers to the various conceptualizations of those to be trained. This indicates that just as seven hundred and thirteen emanated maṇḍalas appeared, the maṇḍala of reflected images is also taught as a collection of arranged maṇḍala wheels corresponding to that same number. One might ask: "Is it possible to achieve accomplishment by practicing with a contrived maṇḍala without seeing the sequence of the maṇḍala directly?" In order to show that the three types of maṇḍalas are equal in terms of merit, it is said: "Whatever merit is constant from Directly seeing the wheel of deities Of the glorious Vajrasattva, That which is done later is likewise." The specific manifestations of the six families arising from the miraculous display of the Great Vajradhara himself—the previously manifested maṇḍala, the maṇḍala taught as manifested on the summit of Mount Meru, and the clear meditation on samādhi according to their meaning—are equal and identical in merit to those who, not having seen them, represent them later by means of reflected images. Thus, following the explanation of the rituals for the site, the preliminary rituals, and the benefits of the maṇḍala, one should undertake the activities such as constructing the maṇḍala of reflected images. First, for the activity of the lines and the division of parts: "The wise one who lays the maṇḍala lines Should establish the equality of all directions; By laying four lines in the directions Of east, west, and north, the eight maṇḍalas [are formed]."

སློབ་དཔོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དང་ལྡན་ཞིང་། ཕྱི་ནང་གི་ལས་དང་གསང་བའི་བྱེ་བྲག་མཐའ་དག་ཤེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ལས་དང་པོར་ཐིག་གདབ་པའི་ལས་བརྩམས་ཏེ། ཐིག་གཡོག་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མོ་དང་ལྡན་པའམ་གཞན་ཡང་ལྷ་མོ་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་བཞིས་ཕྱོགས་བཞི་ནས་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་། རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་བརྒྱན་ཏེ། ཐིག་སྐུད་ཚོན་རྩི་སྣ་ལྔ་ལས་བྱུང་བའི་སྦོམ་ཕྲ་སྒོའི་ཉི་ཤུའི་ཆ་རིང་ཐུང་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་དུ་སླེབ་པས། ཕྱོགས་ཀུན་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ནས། ཤིས་པ་དང་མི་ཤིས་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་ནས་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་བློས་ནམ་མཁའ་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བཞུགས་གནས་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་དབུབ་ཅིང་། དེ་ཉིད་དུ་སྟ་གོན་གྱི་ལྷ་རྣམས་དབང་པོའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ནས། ཕྱག་རྒྱའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་བསྐོར་ཞིང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤར་ནུབ་བྱང་དང་ལྷོའི་ཕྱོགས་རྣམས་མ་ནོར་བའི་སྒོ་ནས་ས་གཞི་ལ་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་ཀུན་ལྡན་ཞིང་། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཤེས། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྤྱོད་ལྡན་པས། ། ཤེས་ལྡན་མཚན་མ་བཅུ་གཉིས་བརྒྱན། ། ཞེས་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཐིག་སྐུད་སར་པ་ཚད་ལྡན་པ། ། སྔགས་བཅས་ལྷ་མོས་བཀལ་བ་ཡིས། ། རིང་ཐུང་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་ལ། ། སྦོམ་ཕྲ་སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ། ། རིན་ཆེན་ཐོད་པའི་སྣོད་བཞག་ལ། ། རིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད། ། ཅེས་པ་དང་། དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། །

The master, possessing the ten aspects of suchness and knowing all the outer and inner activities as well as the various secret distinctions, first undertakes the activity of laying the lines for the maṇḍala ritual. Accompanied by a ritual assistant who is a mudrā, or otherwise by four supreme companions for accomplishment who have entered the meditative absorption of the four goddesses, they offer supplications from the four directions. Adorned with their respective mudrās, they take a line-cord made from five-colored pigments, with a thickness of one-twentieth the width of the door and a length reaching twice the size of the maṇḍala. Visualizing all directions as equal, they clear away all conceptualizations of auspiciousness and inauspiciousness. With a mind of single nature, they construct the multi-storied palace, the dwelling place of the deities, in the sky. Having requested the preparatory deities to remain there in the manner of the sense faculties, they circumambulate with mudrā gestures and, in accordance with that, lay the lines upon the ground without error in the directions of east, west, north, and south. Therefore, the Seventh Chapter of Conceptualization states: "The master, possessing all characteristics, Knowing the suchness of authentic wisdom, Engaging in the conduct of his own deity, Is adorned with the twelve marks of the wise." Thus, the characteristics of the master are shown. Furthermore, the Root Tantra states: "A new line-cord of proper measure, Spun by a goddess with mantras, In length twice the maṇḍala, In thickness one-twentieth the door. Placed in a vessel of precious skull, It is generated by the wisdom-mantra of the family." And also from the Compendium of Suchness Tantra:

མིག་གི་ལྟ་བས་དགུག་བྱས་པའི། ། སངས་རྒྱས་རིགས་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ། ཐིག་སྐུད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། དེ་ཉིད་རིགས་ཀྱི་ལྷར་བསྐྱེད་པའོ། ། ཡང་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། ཉི་ཤུ་འབར་བའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། གཉིས་མེད་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དག། མཆོད་དབུལ་བསྟོད་པས་མཉེས་བྱས་ནས། ། གཙོ་བོའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྒྲིལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པས་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པར་བྱ་ཞིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམས་ནས། མཆོད་ཅིང་བསྒྲིལ་བ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཨོཾ་དིཔྟ་དྲྀཥྚི་ཨཾ་ཀུ་ཤི་ཛ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པས་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་། དོན་ཡོད་ཞགས་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་ནུབ་གནས་པས། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་གསང་སྔགས་ལ། ། ཛྫཿབདག་གཙོ་བོའི་ཐུགས་ཀ་ནས། ། རང་གི་སྨིན་མཚམས་དྲང་པོར་འདྲེན། ། ཞེས་པས་ཐིག་བརྐྱང་བ་དང་། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། སྟོབས་མཆོག་དཔའ་བོ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གི་སྒྲར་ལྡན་པས། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་བསྒྲུབ་ཅིང་། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་སྐུལ་བར་མཛད། ། ཅེས་པས་ཐིག་གི་སྒྲས་བསྐུལ་བ་དང་དེ་ཡང་ངན་སོང་སྦྱོང་བ་ལས། ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱ། སྥ་ར་སྥ་རཱ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨ། ཨཏྱནྟཱ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཧཱུཾ། ཞེས་པས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བསྐུལ་བ་དང་། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས། གྲོགས་མཆོག་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཛཿགསུམ་ལྟེ་བའི་གནས་སུ་འདྲེན། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སར་གཞག་ཅིང་། ། དང་པོའི་ཐིག་སྐུད་གདབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་།

"By summoning with the gaze of the eyes, the buddha families should be made to enter." Thus, one should visualize the characteristics of the marking cord and generate it as the deity of the family. Furthermore, from the Compendium of Rituals: "With the twenty blazing hooks, those who abide as non-dual unity, having been pleased with offerings and praise, should be wound together with the mantra of the principal deity." By this, one should summon the wisdom maṇḍala and dissolve it non-dually; then, one offers and winds it. Furthermore, from the Tattvasaṃgraha Tantra: "Oṃ dīpta-dṛṣṭi aṅkuśi jaḥ | oṃ vajra-samaya-sūtra-mātikrama hūṃ | oṃ āḥ hūṃ." By this, one stabilizes it. Also, from the Amoghapāśa Tantra: "The supreme companion, standing to the west, [recites] the secret mantra of the three realities. 'Jaḥ!' From the heart of the principal deity, he draws [the cord] straight to his own brow." By this, the cord is extended. From the Compendium of Rituals: "O supreme powerful hero, please attend! With the sound of the vajra cord, perfectly accomplish the maṇḍala of space and act to inspire the welfare of beings." By this, one exhorts with the sound of the cord. Furthermore, from the Sarvadurgatipariśodhana: "Oṃ anyonyānugata sarvadharmāḥ | sphara sphara anugata sarvadharmāḥ | atyantānupraviṣṭa sarvadharmāḥ hūṃ." By this, one exhorts with passion. From the Compendium of Rituals: "With the vajra mudrā of the supreme companion, draw the three 'jaḥ' to the navel. Placing the vajra fists on the ground, one should strike the first marking cord." Thus it is said.

ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཤར་ནུབ་བྱང་ལྷོའི་ཐིག་བཞིའི་རྗེས། ། ལོགས་དང་མཚམས་སུ་གདབ་པར་བྱ། ། དང་པོའི་ཆ་ཆེན་བཅུ་དྲུག་ལས། ། ཁྱམས་ཀྱི་སྣམ་བུ་མ་གཏོགས་པར། ། ཆ་ཕྲན་བཞི་བཞིར་བགོ་བྱས་པས། ། ཕྱི་ནང་བཅུ་དྲུག་རྟ་བབས་སྒོ། ། རྩིག་པ་རྒྱན་བཅས་འདོད་ཡོན་གནས། ། ར་བ་དུར་ཁྲོད་ཅི་རིགས་བརྟག། དབུས་མ་རང་གི་རིགས་འཁོར་ལོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོའི་ཆ་བཞི་བགོ། ། ཞེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆ་ཆེན་གདབ་ཅིང་ཞིབ་ཏུ་བགོ་བ་དང་། ཡང་། ཐིག་གདབ་ཆོ་ག་རྫོགས་བྱས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སྐུད་པ་མཆོད་བསྟོད་ཅིང་། ། ཕྱག་རྒྱ་གསང་སྔགས་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། རང་གི་གནས་སུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་མཉེས་པར་བྱ་ཞིང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའོ། ། དེ་ནས་ཆ་དབྱེ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། རིགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། མིག་གཉིས་ཉི་ཟླའི་ལྟེ་བ་ཡིས། ། ཕྱོགས་བཅུར་རྫི་མ་འདྲེན་བྱེད་ཅིང་། ། ཧི་བཅས་སྒོ་དང་ཆ་རྣམས་དབྱེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་གཱ་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ཞེས་པས་རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་སྒོ་དང་ཆ་དབྱེ་བ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཨོཾ་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཕྲུལ་རང་བཞིན་མཆོག། དངོས་མེད་ཞི་བའི་འོད་ལྡན་གསལ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་གཏེར་ཆེན་འབྱིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། མཉམ་པའི་སྔགས་བློ་རྣམས་གསལ་བ། ། ཉེས་པའི་ཟུག་རྔུ་དག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པས་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་ཉེས་པའི་ཟུག་རྔུ་དག་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀུན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བ་ཡིན་པས།

Furthermore, the Root Tantra states: "Following the four lines of east, west, north, and south, One should strike the sides and the intermediate directions. From the first sixteen large units, Excluding the molding of the courtyard, Divide them into four small units each; Thus, the outer and inner sixteen, the archways, and the gates, The walls with their ornaments, the abodes of the sensory qualities, The enclosures, and the charnel grounds are to be examined as appropriate. In the center is the wheel of one's own family; Divide each maṇḍala into four parts." This explains how to strike the large units of the maṇḍala and divide them in detail. Furthermore: "Having completed the ritual of striking the lines, One should offer worship and praise to the wisdom thread, And through mudrās, secret mantras, and meditative absorption, Request it to depart to its own abode." This explains how to please the wisdom thread and request its departure. Then, in order to open the divisions, the Vajra Peak states: "Possessing the pride of the family and the yoga, With the sun and moon at the centers of the two eyes, Drawing the lashes toward the ten directions, With the syllable Hī, open the gates and the divisions. Oṃ vajra vegākrama hūṃ." This explains how to open the gates and divisions with the vajra gaze. Furthermore, the Root Tantra states: "Oṃ, the supreme nature of all emanations, Luminous and peaceful, devoid of substantiality, Vajra-holder, the great treasury that bestows, Bless the maṇḍala to be pure. The minds of those with the mantra of equality are clarified; The thorns of faults are purified." This explains how to make the supplication and purify the thorns of faults. Following that, one should view all directions as equal by means of this very verse.

བླ་མ་དམ་པའི་གདམས་ངག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའི་ལས་བསྟན་པས་དེའི་དབང་དུ་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་བསྒྲིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐིག་བཞི་ནི་ཚངས་ཐིག་གཉིས་ཟུར་ཐིག་གཉིས་ཏེ་བཞིའོ། ། དེ་བཏབ་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆ་རྩེ་ཕྲན་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིན་ནི་ཚད་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་དེའི་རྗེས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་ཇི་ལྟ་བར། ། རབ་ཏུ་བརྟག་པར་སུ་ཞིག་ནུས། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དོན་དམ་པ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ། དེ་ལས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་དག་ནི་གདུལ་བྱ་ཀུན་གྱིས་མཐོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། རང་གི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་དུ་སྤྱོད་པར་མི་ནུས་པ་དག་གིས་ཀྱང་། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བརྟེན་ཅིང་འཇུག་པའི་མཐུས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཟག་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། དང་པོས་ནི་མཚན་བཅས་དང་མཚན་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གཉིས་པས་ནི་རང་བཞིན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་གནས་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ནི་རྟེན་གྱི་སྦྱོར་བས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་ཤིང་བརྟགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ལྷག་ཆད་བསྐང་ཞིང་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷར་སྦྱོར་བས། །

Through the instructions of the sublime guru, the ritual activities of the maṇḍala are taught; it is in accordance with these that the branches of the ritual are arranged. The four lines consist of the two Brahma lines and the two corner lines. By drawing these, the maṇḍala is divided into eight sectors, which serves the purpose of ensuring that the proportions do not change. Furthermore, following that, in order to examine and accomplish the maṇḍala: "Who is able to examine the maṇḍala Exactly as it truly is? Through the nature of one's own deity, The examination of the maṇḍala will be accomplished." The ultimate maṇḍala and the wisdom deities emanated from it cannot be seen by any ordinary disciples. If one asks, "Then how should the maṇḍala be viewed?" it is by meditating on it as non-dual with the wisdom maṇḍala of one's own nature. Even those who are unable to practice in that way will achieve accomplishment through the power of engaging with and relying upon the reflected-image maṇḍala. These are further divided according to three types of individuals: the first should apply themselves to all the qualities of the Sugatas through the gates of both with and without signs; the second should abide through the gate of the non-duality of the natural and samādhi maṇḍalas; and the last will achieve accomplishment by focusing on and examining the reflected-image maṇḍala through the application of the support. Furthermore, in order for the yogi to compensate for any additions or omissions and to accomplish the practice: "By joining oneself with one's own deity..."

དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཆོ་ག་ལྷག་གམ་མ་ཚང་ན། ། ཉེས་པ་མེད་དེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། བདག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པས་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་ན། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཉམས་པ་དག་གིས་བསྒྲིབས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་གསང་བ་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལས། མཚན་བཅས་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དངོས། ། ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་པས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་དག། ལྷག་ཆད་ཉེས་པར་ཡོད་མི་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་ལས། ། བདག་ཉིད་རང་ལྷར་སྦྱོར་བས་འགྲུབ། ། གང་ཞིག་སྦྱོར་བ་དམན་གྱུར་པ། ། དེ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། སྦྱོར་བ་ཆེན་པོའི་དོན་བརྩམ་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བཟང་པོ། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་འཁོར་ལོ་ཅན། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་གི་མཚན་མ་ནི་རེའུ་ཆ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ལས། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་བཞིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དེའི་ཕྱི་རིམ་ན་རེའུ་ཆ་བརྒྱད་པ་ཟླུམ་པོ་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་བསྐོར་བ། མུ་ཁྱུད་དང་མཚམས་འབྱེད་དག་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་བཅས་པས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣང་བས་མཛེས་པར་བྱས་ཤིང་། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པས་མཚན་པའོ། །

One should accomplish all siddhis. If the ritual is either redundant or incomplete, there is no fault, and it will be accomplished. By possessing the two types of samādhi that are non-dual with oneself, if one analyzes that very reality, one will not be obscured by the impairment of even the slightest branch of the ritual; rather, it will be accomplished as a branch of siddhi. Furthermore, from the Secret Union Tantra: Through the two mudrās, both with and without signs, The actual nature of the two [mudrās], Abiding in the wisdom of samādhi, All siddhis will be accomplished. Even if there are faults of redundancy or omission In the subtle branches of the ritual, They will not occur; therefore, through the maṇḍala and so forth, One accomplishes by uniting oneself with the deity. Whoever’s application becomes inferior Will not attain siddhi. Therefore, with all diligence, One should undertake the purpose of the great application. Thus it is said. Now, in order to show the distinctions of the maṇḍala’s shape and so forth: For the sake of accomplishing all various fortunes, The one with various wheels everywhere, The maṇḍala is everywhere various. Regarding the internal signs of the maṇḍala, it possesses eight squares. Divided by four vajra lines, its outer rim is a circle of eight squares in the manner of a wheel. With the perimeter and the demarcations together with a vajra fence, it is beautified by the appearance of the qualities of the fortunate Vajrasattva, and is marked by the form of the various wheels everywhere.

དེས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཁྱད་པར་གྱི་གནས་བསྟན་ཅིང་། ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་ཀྱིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་པོ་ཀུན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་མ་ཕྱིའི་བར་ཁྱམས་ནས་བཟུང་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ར་བའི་བར་དུ་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། རྟ་བབས་ཀྱི་རྒྱན་དང་། འདོད་ཡོན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་སྣ་ཚོགས་འཁྲིགས་པར་མཛེས་པ་དང་། པདྨ་དང་། རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་བསྐོར་ཞིང་དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་གནས་བརྒྱད་འཇིགས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་ཤིང་། ཀུན་འབྱུང་གི་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་། ཕྱིའི་ལྕགས་རི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་ར་བར་བཅས་པ་དག་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་ལྡན་མཉམ་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་ལེགས་ཕྱེ་བའི། ། ཁང་པ་གྲུ་བཞི་སྒོ་དང་བཅས། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་མཛེས་པར་བརྒྱན། ། བར་ཁྱམས་སྒོ་ཁྱུད་འཁོར་བ་ཡི། ། རིན་ཆེན་སྣ་ལྔའི་རྩིག་པར་བཅས། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པོ་དང་། ། རིན་ཆེན་ཕ་གུ་མེ་ཏོག་བཤམ། ། འདོད་ཡོན་དྲུག་གི་ལྷ་མོ་འཁྲིགས། ། ཟླ་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་མཚན་མས་མཛེས། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་རྔ་ཡབ་ཕྲེང་། ། བ་དན་དྲིལ་བུ་སྒྲ་སྙན་ཚོགས། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་ན་རང་གི་དབྱིབས་དང་། རྒྱན་དང་། མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕྱིའི་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་གསུངས་ཏེ། རེའུ་ཆ་བརྒྱད་ལ་ཐིག་བཞིས་ཕྱེ་བ་དང་། སྣ་ཚོགས་པད་མཚན་མུ་ཁྱུད་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། མཚམས་ཀྱི་རེའུ་ཆར་བུམ་པ་གང་བ་བཞི། །

This indicates the specific location of Vajrasattva. Furthermore, by means of the half-verse, the outer characteristics of all six maṇḍalas are described: starting from the outer intermediate gallery and extending to the outer vajra fence, it is square with four gates, beautifully adorned with the ornaments of the archways (toraṇa) and a dense array of various sensory enjoyments. It is surrounded by three enclosures—a lotus, a vajra fence, and a garland of vajra light—and outside of that, the eight great charnel grounds are situated in a terrifying manner. One should also draw the eight qualities of the origin of suffering, the outer iron wall, and the vajra garland and fence. Therefore, it is called the "variegated" maṇḍala. Regarding this, the Root Tantra states: "On a standard, level maṇḍala, Well-delineated by vajra lines, A square house with gates, Beautifully adorned with four archways. With intermediate galleries, door-surrounds, and enclosures, Together with walls of the five kinds of jewels, Lattices and half-lattices, And a frieze of jewels and arranged flowers. Densely crowded with goddesses of the six sensory qualities, Adorned with crescent moons and vajra symbols, Garlands of parasols, victory banners, and fly-whisks, With flags, bells, and a multitude of pleasant sounds." Furthermore, it is also taught in order to show the shapes, ornaments, symbols, and so forth, as well as the outer charnel grounds and the like: "The eight squares divided by four lines, With a variegated lotus symbol and a vajra perimeter, And in the intermediate squares, four full vases."

བདུད་རྩི་བཅུད་ལྡན་རྒྱན་དང་མཚན་མས་མཛེས། ། རེའུ་ཆ་ཕྱི་མ་ཀུན་དུ་འཁོར་ལོའི་ཚུལ། ། མཚམས་འབྱེད་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དག་དང་ལྡན། ། ཕྱི་རོལ་ར་བ་རིམ་གསུམ་གནས་པའི་རྒྱབ། ། ཕྱི་ཡི་ལྕགས་རི་རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ནང་། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྒྱད། ། ཤིང་བརྒྱད་ངོས་ནས་ཞིང་སྐྱོང་ལུས་ཕྱེད་འཐོན། ། གདོང་པ་ཕྱོགས་སྐྱོང་བརྒྱད་ཀྱི་གདན་དང་མཐུན། ། གཡས་ཀྱི་གྲི་གུག་གཡོན་ན་ཐོད་པ་འཛིན། ། མཚོ་བརྒྱད་ནང་ནས་ཀླུ་བརྒྱད་ལུས་ཕྱེད་འཐོན། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གུས། ། ཤིང་བརྒྱད་དྲུང་ན་རྣལ་འབྱོར་འཁོར་བཅས་གནས། ། སྤྲིན་དང་མཆོད་རྟེན་རང་བྱུང་མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས། ། རོ་ལངས་ཤ་ཟ་འབྱུང་པོ་མང་གནས་ཤིང་། ། རོ་དང་བྱ་ཁྱི་ཅེ་སྤྱང་རྣམ་པར་འདྲེས། ། དེ་དུས་དྲེགས་བྱེད་མཁའ་འགྲོའི་ལྷ་ཚོགས་ལ། ། འཛམ་བུའི་གླིང་བཞིན་དུར་ཁྲོད་རྣམ་པར་སྣང་། ། ཕྱི་རོལ་དཔག་བསམ་བུམ་པ་བ་དན་རྫིང་། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་མཛེས། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཚད་ལྡན་མཉམ་པར་ཕྱེ་བ་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་ཕྲེང་བའི་ར་བས་མཛེས། ། རྟ་བབས་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་སྤྲས་ཤིང་། ། བར་ཁྱམས་ཆ་ཆེན་གཅིག་གི་ཚད། ། ཀ་བ་མཆོག་བརྒྱད་གདུང་རྣམས་ལ། ། སོ་སོའི་མཚན་མའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། རིན་ཆེན་རྡོར་སོགས་དོ་ཀེར་འབར། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཞན་དག་གི་དབྱིབས་ཀྱི་ནང་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་ཟླ་གམ་བཞིན། །

Adorned with ornaments and signs, it is filled with the essence of nectar. The outer grid is entirely in the form of a wheel, and it is endowed with a vajra garland that demarcates the boundaries. Behind it, situated in three successive tiers of enclosures, is the outer iron wall within a vajra fence. In the cardinal and intermediate directions are the eight great charnel grounds. From the sides of the eight trees, the field-protectors emerge from their upper bodies; their faces correspond to the seats of the eight directional guardians. In their right hands they hold curved knives, and in their left, skull-cups. From within the eight lakes, the eight nāgas emerge from their upper bodies; with palms joined, they show reverence to the Blessed One. At the foot of the eight trees dwell yogins together with their retinues. There are clouds, stūpas, and self-arisen assemblies of ḍākinīs. Many vetālas, piśācas, and bhūtas dwell there, mingled with corpses, birds, dogs, and jackals. At that time, to the assembly of haughty ḍākinī deities, the charnel grounds appear just like the four continents of Jambudvīpa. On the outside, it is beautified by wish-fulfilling trees, vases, banners, and ponds, with all the enjoyments of desire. Furthermore, from the Root Tantra: Square with four doors, Divided into equal and proportionate parts, Beautiful with a fence of yogic garlands, Adorned with eight archways, The intermediate courtyard is the measure of one large unit. Upon the eight supreme pillars and beams, It is decorated with garlands of their respective symbols. Jewels, vajras, and so forth blaze as crest-ornaments. Now, in order to show the specific details such as the internal shapes of the other family maṇḍalas: The maṇḍala of the Buddha is circular; That of the Vajra-holder is like a crescent moon.

པདྨོ་དབང་གི་པདྨོའི་དབྱིབས། ། རིན་ཆེན་མཆོག་གི་རིན་ཆེན་དབྱིབས། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནང་རྒྱ་ནི་འཁོར་ལོ་རྩེ་མོ་བརྒྱད་པ་ལ་ཕྱིའི་མུ་ཁྱུད་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་དང་། རེའུ་ཆ་བརྒྱད་པའི་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱིབས་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་བ་ཁམ་པའི་དབྱིབས་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལས། དམར་པོ་ཤར་དུ་བསྟན་པ་དབུས་སུ་རེའུ་ཆ་དགུར་ཕྱེ་ཞིང་། ཕོ་བྲང་ནང་མ་ལ་སྒོ་དང་བཅས་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ནི་པདྨའི་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་པདྨའི་ཕྲེང་བ་དང་། རེའུ་ཆ་བརྒྱད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པ་ལ་ལྟེ་བ་རེའུ་ཆ་དགུར་ཕྱེ་བ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་སེར་པོས་བསྐོར་བའོ། ། དེ་དག་གི་མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་གསལ་བ་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བཤད་པའི་དོན་སྒྲུབ་ཐབས་དག་ལས་བསྟན་པ་དང་། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། ཡང་རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཅི་འབྱོར་པ། ། ཇི་ལྟའི་དུས་དང་ཅི་བདེ་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་གསལ་བའི་དཔལ། ། རྟ་མཆོག་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེའོ། ། རྟ་མཆོག་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ལ་མངའ་མཛད་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་ཀུན་དང་ལྷ་མོ་ཀུན་ལ་རོལ་ཅིང་ཞི་རྒྱས་དབང་དྲག་བཞིའི་གདུལ་བྱ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དང་། ཇི་སྙེད་འབྱོར་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །

The lotus of Padmeśvara is the shape of a lotus. The supreme jewel of Ratneśvara is the shape of a jewel. Within the maṇḍala of the Buddha Vairocana, the inner seal is an eight-spoked wheel surrounded by an outer rim of a wheel garland, arranged in the manner of an eight-sectioned wheel. The shape of the maṇḍala of Vajra Heruka is like a wind maṇḍala in the form of a half-moon; it is red, facing east, with a central area divided into nine sections, and the inner palace, complete with gates, is surrounded by a garland of blue vajras. For Padmanarteśvara, the lotus maṇḍala is surrounded by a lotus garland and a garland of eight sections arranged in the manner of a wheel. Vajrasūrya is an eight-sided jewel with a central hub divided into nine sections, surrounded by a yellow garland of jewels. The clear distinctions of their respective symbols are explained in the sādhanas based on the meaning taught in the Root Tantra, and since they are also taught in the Saṃkṣiptakalpa, there is no doubt. Furthermore, to show the maṇḍala of Hayagrīva: "In whatever way desired and whatever is available, at whatever time and in whatever way is convenient, the glorious Hayagrīva, the mudrā of the vajra, is the splendor that clarifies all maṇḍalas." Hayagrīva presides over the activities of all families; he sports in all the locations of the maṇḍala and with all the goddesses, and should be accomplished through whatever means are desired and whatever resources are available for the four types of disciples to be tamed: pacifying, enriching, magnetizing, and subjugating.

དེ་ཡང་ཕྲིན་ལས་སོ་སོའི་བྱ་བའི་དུས་དང་ལས་དག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་བཞིན་རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་རང་གི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆ་ཕྱེད་ནས་རིགས་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་གས་ཚོན་གྱི་ལས་བྱ་སྟེ། ཚོན་གྱི་རྒྱུ་བསགས་པ་དང་། ལྷར་བསྐྱེད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པ་དག་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཚོན་གྱི་གོ་རིམ་གྱིས་པཉྩ་རཱ་ག་བྲི་བ་དང་། དེ་ལ་མཆོད་ཅིང་གདབ་པ་དང་། ཚོན་ཤིས་པར་བྱ་བ་དང་། ཚོན་བཟང་ངན་གྱི་ལྟས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིགས་སོ་སོའི་མཚན་མ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་གང་ཟག་གི་མི་མཐུན་པའི་སྤང་བྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་མ་ཞུགས་ཤིང་། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་སྤངས་པ་དང་། ། གསང་བ་ཡང་དག་མི་ཤེས་པས། ། སྒྲུབ་པ་ཅི་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། ། དང་པོར་རྟེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པ་དང་། དེས་བླ་མ་དམ་པ་མཉེས་པར་མ་བྱས་པ་དང་། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་ཤིང་། དབང་ལེགས་པར་མ་ཐོབ་པ་དང་། དམ་ཚིག་ལ་མི་གནས་ཤིང་གསང་བའི་དོན་ཡང་དག་པར་མ་ཤེས་པ་དག་གིས་ནི་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ངལ་ཞིང་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གིས་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། སྲོག་ཆགས་གསད་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནི་ཡང་མི་སྤང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་མི་གཏོང་སྟེ། ། སློབ་དཔོན་སྐལ་བཟང་ཡང་མི་གཏོང་། ། ཐེག་པ་མཐའ་དག་གི་གཞུང་གི་སྡོམ་པར་བྱ་བ་འདི་དག་ཉིད་ཡིན་ཏེ།

Furthermore, having understood the timing and the specific activities of each of the enlightened actions, one should draw the maṇḍala of Hayagrīva as is convenient. For this purpose, any suitable wheel should be encircled by the various symbols of the deities, such as the crossed vajra. Then, from the half-measure of the maṇḍala, one should perform the work of the colors according to the common ritual of all the families. This involves gathering the materials for the colors, generating them as deities and pleasing them in non-duality, drawing the pañcarāga in the proper sequence of colors, making offerings and applying the colors, ensuring the colors are auspicious, and observing the signs of whether the colors are good or bad. After that, the symbols of the individual families should be arranged, as will be explained below. In order to show the unfavorable factors to be abandoned by the practitioner, it is said: "Those who have not entered any maṇḍala, Who have abandoned the samayas, And who do not know the secret reality, Will not achieve any accomplishment whatsoever." First, those who lack the characteristics of a suitable vessel, who have not pleased the sublime guru, who have not entered the reflected-image maṇḍala and have not properly received empowerment, and who do not abide by the samayas and do not correctly understand the secret meaning, will find all their practices exhausting and will not achieve the result. Furthermore, the practitioner as a vessel should abide by the common vows: "One should not kill living beings, Nor should one abandon the Three Jewels, Nor should one forsake the bodhicitta, Nor should one abandon the fortunate master." These are precisely the vows to be maintained according to the scriptures of all the vehicles.

དེ་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་གཞུང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་སྡོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུར་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་ལམ་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་ཏེ། དེ་དག་གཅིག་ཙམ་ལ་ཡང་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲངས་མེད་པས་བརྒྱན་པའི་ཕྱིར། སྲོག་ཆགས་གཅིག་ཙམ་བསད་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚོགས་མང་པོ་དག་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དག་སྤངས་པ་ནི། བརྟེན་པའི་གནས་མེད་དེ་བྱ་བ་གང་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤངས་ཤིང་ཉམས་པར་བྱས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཆོད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་དག་སྐམས་པར་འགྱུར་བ་ལ། སློབ་དཔོན་སྐལ་བ་བཟང་པོ་སྤངས་པས་ནི་འདྲེན་པར་མཛད་པའི་མིག་མཁན་དང་བྲལ་ཞིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བློ་གྲོས་དང་བྲལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་གྱི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་སྡོམ་པ་འདི་དག་ལས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་སྐལ་བ་བཟང་ངན་གྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བཟང་པོ། ། བདག་རང་སྒྲུབ་པས་བསྐལ་པ་བཟང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བདུན་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་སྦྱོར་ཞིང་བདག་གི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་མཛད་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོར་བཞུགས་པས་ན་སྐལ་བ་བཟང་བའོ། །

Furthermore, according to the scriptures of the Unsurpassed Secret Mahāyāna, these are to be observed with particular care: all sentient beings dwelling on the paths of the six classes throughout the ten directions abide as the essence of the maṇḍala of gods and goddesses. Since even a single one of them is adorned by an infinite maṇḍala of deities within their aggregates, elements, and sense bases, to kill even a single living being is to destroy a vast multitude of maṇḍalas. Likewise, to abandon the Three Jewels—both in their common and extraordinary aspects—is to be without a basis of reliance, whereby no activity whatsoever will be accomplished. To abandon and impair the ultimate and conventional bodhicitta is to sever the root of the lineage and cause the fruits of enlightenment to wither. By abandoning a fortunate master, one is deprived of the eye-doctor who provides guidance and is separated from the wisdom of insight; thus, the sprouts of enlightened qualities will not grow. Therefore, one must not transgress these vows. Moreover, in order to demonstrate the distinctions between the fortune or lack thereof of the individual who serves as the support, seven verses beginning with "The all-encompassing variety is fortunate; I myself am fortunate through practice" were spoken. First, the glorious Vajrasattva is "fortunate" because he engages with all phenomena and establishes them as his own nature, abiding as the essence of the bodhicitta of great bliss.

དེ་ཉིད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ལ་གནས་ཤིང་། ས་དང་ལམ་གྱི་རིམ་པ་རིམ་གྱིས་སྦྱོང་བར་མཛད་པ་དག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤངས་ཤིང་བདག་མེད་པའི་ཆོས་ལ་གནས་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྐལ་བ་ངན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཆགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་མ་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་འགྲོ་མཐའ་དག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་སྒྲུབ་པའི་མཛད་པས་ན་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ནི་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ལམ་སྒྲུབ་ཅིང་། འཁོར་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་བྱེད་པས་ན་སྐལ་བ་ངན་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞེ་སྡང་གི་ལམ་པའི་དྲེགས་བྱེད་མཐའ་དག་འདུལ་བར་མཛད་ཅིང་། ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ། ། མི་མཐུན་པའི་གདུལ་བྱ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་སྟོང་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་སྦྱོར་བར་མཛད་ཅིང་གདུལ་བྱའི་དོན་དང་བྲལ་བས་ན་སྐལ་བ་ངན་པའོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོར་གཟིགས་པས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དག་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཉིད་དང་མཐུན་པའི་དོན་སྤྱོད་པས་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ། ། མི་མཐུན་པའི་གདུལ་བ་ནི་རྟག་ཆད་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཐའ་དག་གནས་ཤིང་ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པའི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་རིགས་རྣམས་ཏེ་སྐལ་བ་ངན་པའོ། །

The disciples who are the discordant factors for that [Vairocana] are those who abide in the Bodhisattva Vehicle and gradually purify the stages of the grounds and paths; because they have abandoned bodhicitta and abide in the dharma of selflessness, they are devoid of the nature of great bliss and are thus of inferior fortune. The Buddha Vairocana, by way of not being separated from the two types of passion, performs the activity of establishing all beings of the three realms of existence on the path to unsurpassed enlightenment, and is thus of excellent fortune. The disciples who are the discordant factors for that [Vairocana] are those who practice the path to a one-sided nirvāṇa of peace and abandon all the phenomena of saṃsāra, and are thus of inferior fortune. Śrī Heruka, by way of all conceptualizations, subdues all the arrogant ones who follow the path of hatred, and by way of various methods, joins beings to the path, and is thus of excellent fortune. The discordant disciples are the Pratyekabuddhas, who join to a one-sided emptiness and are devoid of the welfare of disciples, and are thus of inferior fortune. Padmanarteśvara, by perceiving all phenomena as the essence of the purity of passion, purifies all beings; because he acts for the benefit of others in accordance with that [nature], he is of excellent fortune. The discordant disciples are the classes of non-Buddhists who abide in the two extremes of eternalism and nihilism and possess wrong views, and are thus of inferior fortune.

རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྡུད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་མཛད་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ། ། མི་མཐུན་པའི་གདུལ་བྱ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དཀའ་ཐུབ་ལ་གནས་པ་དག་ནི་རང་གི་བུ་ལའང་ཡོངས་སུ་མ་ཆགས་ཤིང་སྙིང་རྗེའི་རྒྱུན་དང་བྲལ་ཏེ། འགྲོ་བ་གཞན་ལ་དམིགས་པར་མི་བྱེད་པས་ན་སྐལ་བ་ངན་པའོ། ། རྟ་མཆོག་གིས་ནི་དྲག་པོར་སྦྱོར་བའི་དབང་ཕྱུག་གི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། སྐྱེ་འགྲོ་མཐའ་དག་གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་འཛུད་པས་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ། ། ལྷ་ཆེན་པོའི་དྲང་སྲོང་ཡ་མཚན་ཅན་དག་ནི་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཤིང་བདག་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་མཐའ་སྒྲུབ་པས་ན་སྐལ་བ་ངན་པའོ། ། རྒྱུ་བདེ་བའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པར་མཛད་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དག་ནི་ལམ་བདེ་བ་སྒྲུབ་ཅིང་འབྲས་བུ་བདེ་བའི་རྣམ་དག་གསལ་བར་མཛད་པས་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ། ། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་གདུལ་བྱ་ནི་ལྟ་བ་ངན་པ་དང་། དམ་ཚིག་ལ་སྡང་བ་དག་གི་སློབ་མ་རྣམས་སོ། ། ད་ནི་གསང་བའི་དོན་ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གསང་བའི་དོན་ནི་ཡང་དག་ཉིད། ། འདི་ནི་གསལ་བར་ཤེས་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བཀའ་བཞིན་དུ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཐོབ་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དང་། དམ་ཚིག་སྦྱིན་པའི་དོན་དང་།

Vajrasūrya gathers all the sublime Dharma and completely purifies the buddha-fields; because he establishes the sovereignty of the sublime Dharma, he is of good fortune. Those disciples who are discordant with this—those who abide in worldly asceticism—are of poor fortune, for they lack attachment even for their own children, are devoid of the stream of compassion, and do not direct their attention toward other beings. Hayagrīva, through the power of fierce application, gathers all worldly and transcendent sovereignties and leads all living beings onto the path of liberation; thus, he is of good fortune. The wondrous sages of Mahādeva have abandoned all sensory enjoyments, yet because they do not know the suchness of selflessness, they establish the extreme of permanence and are therefore of poor fortune. The Vajra Masters who practice by way of the cause of bliss accomplish the blissful path and clarify the pure result of bliss; thus, they are of good fortune. Those disciples who are discordant with this are those with evil views and those who are hostile to the samaya. Now, in order to show the benefits of knowing the secret meaning: "The secret meaning is the very reality; By knowing this clearly, In accordance with the command of all Buddhas, One will achieve all Buddhas." This refers to the meaning of the empowerment obtained by relying on the maṇḍala of reflected images, and the meaning of bestowing the samaya.

སྒྲུབ་པའི་དོན་དག་གསལ་བར་ཤེས་པས་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབས་ན་མཐར་ཕྱིན་པའི་འི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཚིག་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཞི་བསྟན་ཏོ། ། གསུམ་པས་ནི་ལམ་བསྟན་ཏོ། ། བཞི་པས་ནི་འབྲས་བུ་བསྟན་པས་འདི་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་འཇུག་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་སློབ་དཔོན་ལ་གནས་པས། ། འཁོར་ལོར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་སློབ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་བྱ་བ་ལ་འཇུག་དགོས་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པ་དག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གཞན་དོན་བརྩོན་པའི་བློ་ལྡན་པས། ། རང་བཞིན་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི། ། ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་བླང་ཐོབ་ལྡན། ། ཡོན་ཏན་རྩལ་ལྡན་གང་ཡང་རུང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱག་རྒྱ་ཏིང་འཛིན་སྔགས། ། དགུག་མཆོད་ལས་སྦྱོར་བསྲུང་བ་ཆེ། ། ཉེར་བསྡུས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ཡི། ། དེ་ཉིད་བཅུ་སོགས་ལས་ལ་མཁས། ། ཁྱད་པར་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིས། ། གསལ་མཛད་རྒྱ་ཆེན་འགྲོ་བ་དམིགས། ། རྒྱ་མཚོ་རི་རབ་ནོར་བུ་རྫིང་། ། ནམ་མཁའ་ས་གཞི་གསེར་བཞིན་གནས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པས་གསང་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་ཞུགས་ནས། ། རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་སློབ་མ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དག་གཞུག་སྟེ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། དེས་ཤིང་འཇམ་ལ་སྙན་པར་སྨྲ། ། དད་བརྩོན་ཤེས་རབ་བློ་ལྡན་པས། ། ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་ལས་ལ་བརྩོན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བྱམས་སེམས་ཅན། །

By clearly understanding the meaning of the practice and accomplishing it accordingly, the ultimate fruit will be achieved. Therefore, the first two lines of the verse teach the basis, the third teaches the path, and the fourth teaches the fruit; thus, this should be understood as the general definition. Now, in order to show the manner of entry, two verses beginning with "When entering the maṇḍala, one must rely upon the master" are spoken. A Vajra Master endowed with perfect qualities must engage in the activities and duties of the disciples and so forth; it is not for others to do so. Regarding those qualities, the Root Tantra states: "Intelligent ones who strive for the benefit of others, Whose nature is thoroughly cultivated, Possessing the attainment of both common and special [attainments], And any skill in qualities, In the maṇḍala, mudrā, samādhi, and mantra, In summoning, offering, ritual application, and great protection, In the concise [rituals] and the request to depart— Skilled in the ten such realities and so forth, Who clarify the stages of the special activities, And focus on the vastness of migratory beings, Abiding like the ocean, Mount Meru, a jewel pond, The sky, the earth, or gold." One endowed with such qualities enters the great maṇḍala of Secret Mantra and then admits disciples who possess the necessary qualities and desire to follow. Regarding this, the Sevenfold Conceptualization states: "Those who are gentle and speak pleasantly, Endowed with faith, diligence, and the intelligence of insight, Who strive in the activities of hearing, reflecting, and meditating, And possess a mind of loving-kindness toward all sentient beings."

སྙིང་རྗེ་དགའ་བ་བཏང་སྙོམས་གནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱུད་དང་བླ་མ་དང་། ། ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་རྩེ་གཅིག་དགའ། ། བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལ་འཇིགས་མེད་ཅིང་། ། བརྟན་པོ་བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་བས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ལས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བུམ་པའི་ཆུས་བསང་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་། གདོང་གཡོགས་པ་དང་། ཕྲེང་བ་ཐོགས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དྲིས་ལན་དང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། སླར་གཞུག་པ་དག་བྱའོ། ། དེ་ལ་གཞུག་པའི་དྲིས་ལན་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཞུང་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་ཁྱོད་ཅི་ལ་དགའ་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། སློབ་མས་ཀྱང་བདག་གིས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་དེ་དག་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་ཅིང་དབང་ནོད་པར་འདོད་དོ་ཞེས་སོ། ། གཞུག་པའི་ཐབས་ནི། གསང་བ་ཡང་དག་འདི་ཤེས་ན། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པར་རབ་ཏུ་གཞུག། གསང་བ་ཡང་དག་མི་ཤེས་ན། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། སྔོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སུ་ཞུགས་ཤིང་བརྡའི་དོན་ཤེས་པ་དག་གིས་སྔ་མའི་བྱ་བ་དག་གི་ཚུལ་གྱིས་རང་ཉིད་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་བརྡ་མེད་དག་ནི་གཡས་པ་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། གསང་བའི་ཆོ་ག་ཉིད་ཤེས་པས་མི་འགྱུར་བའི་མཆོག་འགྲུབ་པའོ། །

Abiding in compassion, joy, and equanimity, Delighting one-pointedly in the maṇḍala, the tantra, the guru, And the profound Dharma, Fearless in all the treatises, And steadfastly seeking awakening—thus it is said. These should be undertaken as follows: according to what is explained in the maṇḍala rituals, one should perform the purification with water from the vase, the offerings, the veiling of the face, the holding of the garland, the generation of the bodhicitta, the questions and answers, the taking of refuge, the supplication, and the re-entry. Regarding the questions and answers for the entry: the characteristics arising from the secret maṇḍala manual of the Vajra Master are recited, and he asks, "In what do you take delight?" The disciple replies, "In order to accomplish those excellent fortunes, I wish to enter the maṇḍala and receive empowerment." As for the method of entry: "If one knows this secret reality, One should enter according to one's desire. If one does not know the secret reality, One should enter by way of the right [hand]." Those who have previously entered the site of the maṇḍala and understand the meaning of the symbols should enter the maṇḍala according to their own desire, following the manner of the previous activities. If they lack the symbols, they should be entered by way of the right, which is the method. What is the manner of the subsequent activities? Having thus entered the maṇḍala, one should likewise offer a gift. By knowing the secret ritual itself, the supreme unchanging state is accomplished.

སློབ་མ་ཡོལ་བའི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་ཆོ་ག་རྣམ་པ་ལྔ་རྫོགས་པར་བྱས་པའི་རྗེས་སུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན་ཞིང་། ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་ཆོ་ག་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། འཇུག་པའི་ཆོ་ག་ལྔས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། རྗེས་སུ་བྱ་བའི་ལས་མིག་དབྱེ་བ་དང་། གདོང་གཡོགས་བསལ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟ་བ་དང་། ཡོན་ཕུལ་བ་དང་། བཀའ་བསྒོ་བ་དག་བྱའོ། ། དེས་ནི་གསང་བའི་ཆོ་ག་ཉིད་ཤེས་ནས་དེའི་དོན་བཞིན་དུ་འཇུག་ཅིང་སྤྱོད་པས་མི་འགྱུར་བའི་མཆོག་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ལ་ཡོན་གྱི་རིམ་པ་ནི། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་བླ་མ་ལ། ། ཡོན་མཆོག་དག་ནི་དབུལ་བར་ངེས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དགུ་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་དག་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། གང་རང་ལ་ཕངས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བར་དཀའ་བའི་རྣམ་པ་དག་དང་། རང་གི་སྙིང་དུ་སྡུག་པ་དག་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྫས་ཀྱི་རྣམ་པ་དག་གིས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མི་ཟད་པ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅང་འགྲུབ་པར་ནུས་སམ་ཞེ་ན། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདྲ་བ་ལས་ཕན་པའི་སྒོ་ནས་ལྷག་པར་གྱུར་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཡོན་གྱི་མཆོག་འབུལ་བར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་ཇི་ལྟར་འདོད་པའམ། ཐུགས་ལ་དགྱེས་པའི་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་དག་བསྒྲུབས་པས་ནི་ཆུང་ངུ་དག་ཀྱང་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཡོན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །

Having led the disciple inside the curtain, after the five types of rituals have been completed, the vajras of body, speech, and mind are bestowed. Having perfected the five rituals for the descent of wisdom and the five rituals of entry, the subsequent activities—the opening of the eyes, the removal of the blindfold and the viewing of the maṇḍala, the offering of the fee, and the giving of the command—should be performed. By knowing the secret ritual itself and entering and practicing according to its meaning, the supreme immutable state is accomplished. Regarding the sequence of the fee, nine verses beginning with: "To the guru, who is the manifold universal, One must certainly offer the supreme fee," were spoken. First, one must please the glorious Vajrasattva and the Vajra Master, who abide in a state of non-duality. One should please them with things that are dear to oneself and very difficult to give, those that are beloved to one's heart, and various types of extraordinary substances. Why is this? It is because one desires the inexhaustible meaning of that very reality. If one asks, "Is it possible to accomplish this?" [the answer is that] one is non-dual with the Universal Vajra Holder; because the distinctions of body, speech, and mind are similar, one becomes superior by way of benefit. Therefore, it is certain that the supreme fee must be offered. Alternatively, by performing whatever actions please their mind and accord with their wishes or delight their heart, even small things become great; this is what constitutes the supreme fee.

གལ་ཏེ་སློབ་མ་དེ་ལ་ཡོ་བྱད་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྫས་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་ལས་གང་ངན་པ་དང་དམན་པར་གྱུར་ཅིང་རང་ཉིད་ལ་མི་དགོས་པ་དག་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་འབུལ་ན་བརྙས་པའི་ལས་ཀྱིས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ལམ་ལ་འཁོར་ཞིང་མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་། དེ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དག་ནི་ཚད་གཟུང་བར་མི་ནུས་ཤིང་དེ་ལ་མ་གུས་ཤིང་ངན་དུ་བསགས་པའི་ལས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཚད་གཟུང་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། རེ་ཞིག་དང་པོར་དངོས་གྲུབ་ནི། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། ། སློབ་དཔོན་མེད་པར་གྱུར་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བས། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་མཚན་ཉིད་བཤད། ། བརྟན་ཞིང་དུལ་ལ་བློ་གྲོས་ལྡན། ། བཟོད་ལྡན་དྲང་ཞིང་གཡོ་སྒྱུ་མེད། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཤེས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ལས་ལ་བརྩོན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། ཐེག་པ་ཆེ་ལ་དགའ་བ་དང་། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་ཡོངས་ཤེས་པས། ། དེ་ནི་སློབ་དཔོན་ཡིན་པར་གསུངས། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་མཆོད་པས་ནི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་འགྱུར་ཞིང་། ། གང་ཞིག་དེ་ལ་སྨོད་པ་དག། སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་རྒྱུད་འདིར་དབང་ཐོབ་པའི་སློབ་དཔོན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བསྟན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་མ་ལུས་པའི་འབྱུང་གནས་སོ། །

If a disciple possesses various excellent articles and materials, yet offers to the Vajra Master those that are inferior, low-quality, or unnecessary to themselves, they will fall through the karma of contempt. They will perpetually wander on the path of suffering and experience undesirable results. Therefore, the qualities of the Vajra Master and the results of serving and honoring them are immeasurable; likewise, the karma of disrespecting and mistreating them is also beyond measure. For this reason, the Vairocana-māyājāla states: "First of all, the attainment of siddhis Follows the Master. Without a Master, Siddhis will not be attained; therefore, The characteristics of the Master are explained: Stable, disciplined, and endowed with intelligence, Patient, upright, and free from deceit, Knowing the application of the Secret Mantra tantras, Diligent in the activities of the maṇḍala, Bestowing fearlessness upon all sentient beings, Delighting in the Mahāyāna, And fully knowing the ten suchnesses— He is said to be the Master. By thoroughly honoring him, The enlightenment of a Buddha will be achieved. Whoever disparages him Will experience suffering." Furthermore, the Glorious Guhyasamāja also states in this tantra that the Master who has received empowerment is taught to be bodhicitta. Bodhicitta is the source of all Buddhas without exception.

དེ་བས་ན་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་དེ་དང་ཕྲད་ན་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་མཆོད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་དཔལ་ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་མཆོད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། བརྙས་པའི་སྐྱོན་མང་དུ་བཤད་དེ། དེ་དག་སྤྲོས་པ་མང་བས་གཞག་གོ། ། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ལ་ནི་བུ་མོ་ཤིན་ཏུ་བརྒྱན་པ་དང་། ཆུང་མ་སྡུག་པ་དག་དབུལ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་ནམ་མི་དགོས་པའི་དུས་སུ་རིན་གྱིས་སླར་སླུ་བའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དེའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དག་ལ་ནི། རང་ཉིད་དམ་གཞན་དག་ལ་ནི་གང་ཡང་རུང་བའི་སྐྱེས་བུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་དབུལ་ཞིང་སླར་སླུ་བའོ། ། ཡང་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སློབ་དཔོན་དག་ལ་ནི་མུ་ཏིག་བཟང་པོ་དང་། ནོར་བུ་དང་། རས་དཀར་པོ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པ་དང་། རྟ་དཀར་པོ་དག་དབུལ་ཞིང་བསླུ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སློབ་དཔོན་དག་ནི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རིན་པོ་ཆེ་དང་། གོས་དང་རྒྱན་དག་དབུལ་ཞིང་བསླུ་བར་བྱའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སློབ་དཔོན་དག་ལ་ནི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་རྟ་དང་། གླང་པོ་ཆེ་དང་། ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པ་དག་དབུལ་ཞིང་སླར་བསླུ་བའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར། ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྲོག་དང་རྩ་བ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱད་གསུངས་ཏེ།

Therefore, it is said that when all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions encounter such a master, they prostrate and make offerings. Furthermore, the Śrī-Guhyacandratilaka and other tantras extensively explain the qualities of making offerings to the vajra master and the faults of disparaging them; these are omitted here as they are too numerous. Moreover, for the maṇḍala of the Buddha Vairocana and his master, one should offer a well-adorned maiden or a beloved wife, and at a time when the vajra master does not need them, one should redeem them by paying their price. For the maṇḍala of Śrī Heruka and his vajra masters, one should offer any suitable person endowed with the [required] marks, whether oneself or another, and redeem them later. For the maṇḍala of Padmanarteśvara and his masters, one should offer fine pearls, jewels, a pair of white cotton cloths, and white horses, and redeem them. For the maṇḍala of Vajrasūrya and his masters, one should offer the precious enjoyments of a kingdom, as well as garments and ornaments, and redeem them. For the maṇḍala of Hayagrīva and his masters, one should offer horses, elephants, chariots, and so forth, adorned with ornaments, and redeem them later. Thus, for the purpose of conferring empowerment upon the disciples who have entered the maṇḍala, eight verses beginning with "All the natures of the elements, and likewise the life-force and the root..." were spoken.

དང་པོར་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་སློབ་མ་དག་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་མཚན་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་ནི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བ་དང་སྲོག་ཆགས་དང་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བ་དག་གོ། ། དེ་ཉིད་ལས་དབུ་རྒྱན་རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཁང་བུ་སྒོ་ཅན་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས་པའི་གནས་སུ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པ་ལྔ་བཞུགས་ཤིང་རང་རང་གི་ཆ་ལུགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མས་བརྒྱན་པར་གནས་པ་དག་གིས་གནས་རྣམ་པ་ལྔར་སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཞག་པར་བྱའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དེ་ཉིད་འཆིང་བའི་དོན་དུ་དར་གྱི་ཅོད་པན་དཀར་དམར་གྱི་འཕུར་མ་དང་བཅས་པའོ། ། ཡང་ཡེ་ཤེས་དྲུག་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་། མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་སྣང་བས་རིགས་རྣམ་པ་ལྔའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་ལ་བརྒྱན་པའི་རྟགས་སུ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱུན་ཐག་ལ་ཐོད་པ་དྲུག་གིས་མཚན་པས་མཐའ་མར་ཐོད་ཐབས་བཞིན་དུ་བཅིངས་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རང་ཉིད་དང་ཆ་འདྲ་བའི་རྣམ་པས་སྤྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་དབུ་རྒྱན་གྱི་རྩེ་མོ་དབུ་མ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པའོ། ། ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་རིན་པོ་ཆེའི་ངོ་མཚར་ཅན་རྒྱུ་དང་ཁ་དོག་གཅིག་ལས་བྱས་པའི་རྩེ་མོ་གཅིག་པ་ལ་ཁང་བུ་སྒོ་དང་བཅས་པའི་ནང་ན་རིགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་གཅིག་གི་སྐུ་དང་ཐོད་པ་གཅིག་གིས་མཚན་ཞིང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་དང་དར་དཔྱངས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། །

First, for the meditation on the deity Vajrasattva Buddha and for the disciples who are to be empowered in the maṇḍala, they should be marked with a precious crown. As for the materials, they are produced from all the natures of the elements, as well as from living creatures and roots. Within that very [crown], in a jeweled chamber with a door and adorned with ornaments, the five types of buddhas reside; they are established in the five locations through mantra, mudrā, and samādhi, abiding adorned with their respective attire and the signs of their mudrās. For the purpose of binding that very precious crown, it is accompanied by a fluttering silk ribbon of white and red. Furthermore, as a sign of adorning the Sugatas of the five families with the manifestations of the six wisdoms, the six perfections, and the six types of enlightened activities, the jeweled chain is marked with six skulls and bound at the end in the manner of a skull-ornament. The central peak of the crown is situated at the crown of the head in a form identical to the Lord of the Family himself, like a crest-jewel. Furthermore, the precious crown of Vairocana is a single-peaked wonder made of a single material and color; within it, inside a chamber with a door, is the body of a single Buddha of the family, marked by a single skull, adorned with various jewels, and further embellished with garlands of wheels and silk pendants.

ཅི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་གང་ཞིག་ཉིད་ཀྱིས་ཉིད་ལ་མཚན་པ་དག་ནི་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འགལ་བ་མེད་དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ལས་རྒྱུའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པས། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་སྤྲུལ་པའི་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་དག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་གཉིས་སུ་སྣང་བའོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ལ་རྡོ་རྗེ་(བྱེད་,ཕྱེད་)པས་མཚན་ཞིང་ཁང་པ་སྒོ་དང་བཅས་པར་རང་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བཞུགས་ཤིང་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་མཚན་པའོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ནི་པདྨ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ལ་རང་གི་སྐུས་མཚན་པ་པདྨའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཟུར་བརྒྱད་པ་རྩེ་མོ་ལ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བས་མཚན་པ་ལས་རང་ཉིད་ཀྱི་སྐུས་བརྒྱན་ཅིང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་ནི་རིགས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དབུ་རྒྱན་སངས་རྒྱས་ལྔའི་མཚན་མ་དང་། རྣམ་སྣང་གི་དབུ་རྒྱན་རིན་པོ་ཆེ་དང་གར་དབང་གི་དབུ་རྒྱན་པདྨོ་དང་། ཧེ་རུ་ཀའི་དབུ་རྒྱན་རྡོ་རྗེ་དང་ཉི་མའི་དབུ་རྒྱན་ནོར་བུ་དག་གང་རུང་གིས་མཚན་པ་ལས། རང་ཉིད་ཀྱི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའོ། ། ད་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མཚན་མ་དགོད་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་མཚན་མ་དག་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བཟང་པོ། ། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མའི་རྒྱ། །

If one asks, "Is there no need for a lord of the family to mark the Buddha’s body with his own?" there is no contradiction. Because he abides as the causal basis through the blessing of the families of all the Sugatas, he appears as two through the distinction of those who hold the characteristics of the result, emanated for a specific purpose from the Great Vajradhara. As for Heruka, his jeweled crown is marked with a vajra, and his own body resides within the palace together with its doors, marked by a vajra garland. For Padmanarteśvara, his jeweled crown is marked by his own body and surrounded by a lotus garland. For Vajrasūrya, his eight-cornered jeweled crown is marked at its peak by a blazing precious jewel; it is adorned by his own body and surrounded by a jeweled garland. For Hayagrīva, because he acts for the benefit of beings through the four families, his crown is marked by any one of the following: the five Buddha symbols of Śrī Vajrasattva, the jewel of Vairocana, the lotus of Narteśvara, the vajra of Heruka, or the jewel of Sūrya; it is then adorned by a garland of his own crossed viśvavajras. Now, regarding the common presentation of the placement of symbols in the maṇḍala of the reflected image and the symbols of empowerment: first, by way of the Vajrasattva maṇḍala: "The seal of the symbols of the self-arisen ones, The universal, various, and fortunate."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཚན་མ་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བ་བཟང་པོའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གསལ་བར་བྱེད་པ། རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་བཅས་པའི་བརྡར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། དེ་ཉིད་ཆེན་པོ་གསང་བ་ལྔ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔར་འདོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་འདུས་པ་ཡིས། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བ་བཟང་། ། ཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མ་གཞན་དག་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། མདའ་དང་གཞུ་དག་ཀྱང་རྣམས་ཀྱི་སྒྲས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་བདེ་མཆོག་མའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔས་མཚན་པའི་མདའ་དང་གཞུའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ཨེ་མ་བདེ་བ་མཆོག་གི་བྷ་ག་དང་། ལིངྒ་སྐལ་བ་བཟང་པོའི་མཚན་མ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ནི་སྣང་མཛད་མོའི་ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་མོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ནི་སློབ་མ་མོའི་ཐོད་པའི་ནང་ནས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་སྐུས་མཚན་པའོ། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་གྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མའི་མདའ་བཞིས་ཕུག་པའི་ཚངས་པའི་མགོ་བཞི་སྦྱངས་པའོ། །

Thus it is said, and so forth. Furthermore, at the central hub of the maṇḍala is the sign of Vajrasattva, a symbol that represents the meaning of the expanse and primordial wisdom (dharmadhātu-jñāna). It clearly manifests the self-arisen primordial wisdom of the "all-encompassing, manifold good fortune." That which is the vajra sign is so designated because it serves as the symbolic representation of the four goddesses of the maṇḍala. As it is said in the Seventh Chapter of Conceptualization: "The five great secrets of reality itself are asserted to be the five-pronged vajra." And also: "Through the union with all the goddesses, there is the all-encompassing, manifold good fortune." Then, the word "others" is used because other mudrā signs arise. Therefore, the signs of Vajrasattva—the vajra, the vajra-ḍamaru together with the bell, and the bow and arrow—should be understood by the word "others." Furthermore, regarding the goddesses: in the eastern square is the bow and arrow marked with the five-pronged vajra of Saṃvara. In the southern square, one should arrange the bhaga and the liṅga of Emā Sukhavarā, which are the signs of good fortune. In the western square are the skull-cup, the ḍamaru, and the crossed vajra of Vairocanī. In the northern square, within the skull-cup of Śiṣyā, the center of a crossed vajra is marked by the form of the Buddha Amitāyus. Moreover, in the outer eastern square, the four heads of Brahmā are purified, pierced by the four arrows of Buddhabodhi.

ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མའི་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་རྩེ་བརྒྱད་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་མའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དང་ཏྲི་ཤཱུ་ལའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་འདོད་པའི་དབང་མོའི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་མེ་ཏོག་དང་ལྕུག་མས་བརྒྱན་པའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་རྟ་མགྲིན་འཕང་མཐོ་མ་ཐོད་པའི་བདུད་རྩིའི་ནང་ནས་བྱུང་བའི་རྟ་མགོ་ལྗང་གུ་རྟ་སྐད་མཚེར་བ་དང་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་གདོང་མོའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་མཆེ་བ་དང་ཞགས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྤྱན་མའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ལྕགས་སྒྲོག་དང་ཉི་ཟླའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ལ་ནི་ཐོད་པའི་ནང་ནས་སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྐུ་བྱུང་ཞིང་བདུད་རྩིས་བཀང་བ་དང་དྲིལ་བུའོ། ། ཕྱིའི་རེའུ་ཆའི་མཚམས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་གླིང་བུ་དང་པི་ཝང་དང་རྔ་ཆེན་དང་རྫ་རྔའོ། ། ནང་གི་རེའུ་མིག་གི་མཚམས་བཞི་དང་ཕྱིའི་གྲུ་ཆད་དག་ལ་ནི་བདུད་རྩིའི་བུམ་པའོ། ། བར་ཁྱམས་ཀྱི་མཚམས་བཞིར་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་ཆབ་དག་སྟེ། སོ་སོའི་ལྷ་མོ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་དང་ལྷུང་བཟེད་དང་། ཆོས་གོས་དང་། འཁར་གསིལ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་མོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྩེ་མོ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྤྱོད་མའི་ལྕེས་མཚན་པའི་པདྨ་སྡོང་བུ་དང་བཅས་པའོ། །

In the southern square is the white wheel of Dharmacakrā and a blue eight-spoked wheel. In the western square is the five-pronged vajra and trident of Trailokyavijayā. In the northern square is the wish-fulfilling tree adorned with flowers and creepers of Kāmeśvarī. At the eastern gate is the green horse-head of Uccāṭanā-Hayagrīva, neighing, emerging from the nectar within a skull-cup, and a hook marked with a vajra. At the southern gate is the fang and noose of Vajramukhī, marked with a vajra. At the western gate are the iron chain and the sun and moon of Vajralocanā, marked with a vajra. At the northern gate is a skull-cup filled with nectar from which the body of the Buddha Amitābha emerges, and a bell. At the intermediate points of the outer grid are a flute, a lute, a large drum, and a clay drum, all marked with vajras. At the four intermediate points of the inner grid and the outer corners are vases of nectar. At the four intermediate points of the veranda are the mudrās of the respective goddesses: a flower, incense, a lamp, and scented water, each marked with a vajra. In the center of the maṇḍala of Śrī Vairocana are a wheel, an alms bowl, a religious robe, a mendicant’s staff, and a volume of the sublime Dharma. At the tip of the eastern wheel is a lotus with its stalk, marked by the tongue of Sarvaceṣṭā-Buddhī.

ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ལ་དཔའ་མོའི་ཆ་ལང་དང་རྔའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ལ་ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་དང་རིན་པོ་ཆེ་འོད་འབར་བའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ལ་ཟད་མེད་ཀྱི་སྣོད་འཛིན་མའི་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀང་བ་དང་ཆོས་ཀྱི་དུང་ངོ་། ། ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་གྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྡན་མའི་སངས་རྒྱས་མི་བསྐྱོད་པའི་སྐུའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ཞལ་མཛེས་མའི་མེ་ལོང་དང་རླུང་ཡབ་བོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་སྤྲིན་ཆེན་མོ་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ལས། རྡོ་རྗེའི་སེར་བ་འབེབས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་(གྱི་,ཀྱི་)ལེའུ་ཚེ་ལ་ནམ་མཁའི་སྤྱན་ལྡན་མའི་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མིག་གིས་མཚན་པའོ། ། ལྷག་མ་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མཐུན་པ་ལས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་འཁོར་ལོས་མཚན་པའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྲིལ་བུས་བརྒྱན་པ་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཁམ་ཕོར་གཉིས་སུ་དམར་ཆེན་པོ་དང་སྙིང་ཆེན་པོས་བཀང་བའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་གཽ་རཱི་མའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་མདའ་རྣོན་པོ་དང་གཞུའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་རྩཽ་རཱི་མས་འདྲེན་པར་བྱེད་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་འཁོར་ལོ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ནི་ཕྲ་མོའི་ཐོད་པ་ཆང་གིས་བཀང་བ་དང་།

On the southern peak are the hand-drum and the drum of the Heroine. On the western peak are the five-pronged vajra and the blazing jewel of Samantabhadrī. On the northern peak are the precious vessel of the Holder of the Inexhaustible Vessel, filled with all ornaments, and the Dharma conch. Furthermore, in the eastern outer square is the body of the Buddha Akṣobhya, the Buddha-Body-Endowed Goddess. In the southern square are the mirror and the fly-whisk of the Beautiful-Face Goddess. In the western square, from the great cloud maṇḍala of the Great Cloud Goddess marked with a vajra, vajra hail falls. In the northern square is the lotus maṇḍala of the Sky-Eyed Goddess, marked with an eye. As for the symbols of the remaining twelve outer goddesses, they are consistent with the Vajrasattva maṇḍala, with the distinction that they are marked with wheels. In the center of the glorious Vajra Heruka maṇḍala is a black five-pronged vajra, a khaṭvāṅga adorned with a bell, and a skull-cup and a clay bowl filled with great red [blood] and great heart [flesh]. In the eastern square are the sharp arrow and bow marked with a vajra of Gaurī. In the southern square are the hook that draws forth, the wheel, and the khaṭvāṅga of Caurī. In the western square is the small skull-cup filled with liquor.

འཁོར་ལོའི་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ནི་བཻ་ཏཱ་ལཱིའི་ཐོད་པ་བདུད་རྩིའི་ཆུས་བཀང་བ་དང་རྡོ་རྗེ་བ་དན་ནོ། ། ཤར་ལྷོའི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ནི་པུཀྐ་སཱིའི་དཔག་བསམ་ཤིང་གི་ལྕུག་མ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ནི་ཙཎྜ་ལཱིའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རལ་གྲི་དང་ཏྲི་ཤཱུ་ལའོ། ། ནུབ་བྱང་གི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ནི་གྷསྨ་རཱིའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་མཚན་པའི་མེ་ཐབ་དང་རལ་གྲིའོ། ། བྱང་ཤར་མཚམས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་ནི་སྨ་ཤ་ནཱིའི་ཕྱག་མཚན་གསལ་བར་མ་སྨོས་ཀྱང་དཔལ་ཁྲག་འཐུང་ཕྱག་བཞི་པའི་ཕྱག་མཚན་དང་འདྲ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཞགས་པ་དང་ཐོད་པའོ། ། འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་གཞན་དག་གི་ཕྱག་མཚན་ཡང་། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། གྲུ་ཆད་བཞི་ལ་ལྷ་མོ་མདའ་འཛིན་མ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་མ་དང་། འཁོར་ལོ་འཛིན་མ་དང་། སྣ་ཚོགས་བ་དན་འཛིན་མ་དག་གིས་མཚན་དང་མཐུན་པའི་ཕྱག་མཚན་དགོད་པར་བྱའོ། ། བར་ཁྱམས་ཀྱི་མཚམས་བཞིར་མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། སྒོ་བཞིར་སྒོ་མ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མཐུན་པ་ལས་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེས་མཛེས་པའོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དཀར་པོ་དང་། མཐིང་ག་དང་། སེར་པོ་དང་། ལེ་བརྒན་དག་སྟེ་པདྨའི་མཚན་མ་བདུན་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ནི་རྣམ་པར་གཟིགས་མའི་པདྨོ་སྙིང་པོ་ཁ་དོག་དམར་ལ་ཁ་ཟླུམ་པའོ། །

In the northern sector of the wheel, there is the skull-cup of Vetālī filled with nectar-water and a vajra-banner. In the southeast sector, there is the wind-swayed sprout of the wish-fulfilling tree of Pukkasī and a five-pronged vajra. In the southwest sector, there is the sword marked with a vajra of Caṇḍālī and a trident. In the northwest sector, there is the fire-hearth marked with a blazing vajra of Ghasmarī and a sword. In the northeast sector, although the hand-symbols of Śmaśānī are not explicitly mentioned, they are similar to the hand-symbols of the glorious four-armed Heruka: a blazing vajra, a khaṭvāṅga, a noose, and a skull-cup. The hand-symbols of the other goddesses of the retinue should also be arranged as they appear in the Root Tantra. On the four corners, one should arrange the hand-symbols corresponding to the names of the goddesses: the Arrow-Holder, the Khaṭvāṅga-Holder, the Wheel-Holder, and the Variegated Banner-Holder. At the four intermediate points of the veranda are the four goddesses, Flower-Maiden and the rest, and at the four gates are the Gatekeepers, who are similar to those in the Vajrasattva maṇḍala but are beautified by wrathful vajras. In the maṇḍala of Padmanarteśvara, one should draw seven lotus symbols in the center: a multicolored lotus, and likewise red, green, white, blue, yellow, and vermilion. On the eastern petal is the lotus of Locanā, with a red center and a rounded opening.

ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ནི་སྒྲོལ་མའི་བུད་མེད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་པདྨ་ལྗང་གུའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ནི་ས་འཛིན་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩེ་བརྒྱད་དང་པདྨ་དམར་པོའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་མའི་གསལ་ཤིང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་པདྨ་ནག་པོའོ། ། ཡང་པདྨོའི་མཚན་མའི་ཚོགས་གཞན་ཞེས་པའི་སྒྲས་ནི་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་དག་གི་ཕྱག་མཚན་བསྟན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་པདྨ་གཏུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་མའི་པདྨ་དམར་པོ་དང་ཏྲི་ཤཱུ་ལའོ། ། ལྷོར་སྣ་ཚོགས་པདྨོའི་པདྨ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མདོག་ཅན་དང་འཁོར་ལོ་རྩེ་བརྒྱད་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་པདྨའི་ན་བཟའ་མོའི་པདྨ་སེར་མོ་དང་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། བྱང་དུ་པདྨ་དབང་ཕྱུག་མའི་པདྨ་ལེ་བརྒན་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཅུ་གཉིས་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲ་བ་ལས་པདྨས་མཚན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་དབུས་སུ་གཞུ་དང་མདའ་དང་རལ་གྲི་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབར་བའི་མེ་འོད་དང་བཅས་པའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་དབང་བསྐུར་མའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུས་མཚན་པའི་དབུ་རྒྱན་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་གཏེར་གྱི་བུམ་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་རྒྱལ་མཚན་མཆོག་ལྡན་མའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའི་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལེའུ་ཚེ་ལ་མཆོད་ཆེན་མའི་མཆོད་པའི་མཚན་མ་རིན་པོ་ཆེའི་གཞོང་པར་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཀང་བའོ། ། བསྡུས་པ་པོའོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཞིའི་མཚན་མ་བསྟན་ཏེ། མདའ་གཞུ་མ་དང་། རལ་གྲི་མ་དང་། ཉི་མ་མོ་དང་།

On the southern petal is the green lotus and the mudrā of Tārā’s female fist. On the western petal is the eight-spoked maṇḍala and the red lotus of Dhāraṇī. On the northern petal is the three-pointed stake and the black lotus of Bhṛkuṭī. Furthermore, by the phrase "the collection of other lotus symbols," the hand implements of the outer goddesses are indicated: on the eastern outer petal is the red lotus and trident of Padmacaṇḍeśvarī; in the south, the multicolored lotus and eight-spoked wheel of Viśvapadmā; in the west, the yellow lotus and makara-banner of Padmavastrā; and in the north, the vermilion lotus and five-pronged vajra of Padmeśvarī. The twelve outer goddesses are similar to the previous ones, but are marked with lotuses. In the maṇḍala of Vajrasūrya, in the center are a bow, an arrow, a sword, and a blazing sun-maṇḍala with the light of fire. In the eastern square is the five-pointed crown of Abhiṣekā marked with a wish-fulfilling jewel. In the southern square is the treasure vase. In the western square is the banner of Dhvajottamā marked with a precious jewel. In the northern square is the offering symbol of Mahāpūjā, a jeweled bowl filled with various precious ornaments. By the phrase "the collector," the symbols of the four outer goddesses are indicated: the goddess of the bow and arrow, the goddess of the sword, and the goddess of the sun.

མེ་མོ་དག་གི་རང་རང་གི་མཚན་དང་མཐུན་པའི་མཚན་མ་དག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་མོ་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲ་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་དབུས་སུ་རང་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་བརྒྱད་དང་ལྷ་མོ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་བྲི་བར་བྱའོ། ། གཞན་དག་ནི་ཕྲིན་ལས་སོ་སོའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཕྱག་མཚན་དེ་དག་ཀྱང་སྐབས་འདིར་མི་གསལ་བ་དག་ནི་གཞན་གྱིས་ཁ་བསྐངས་ཏེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་མཚན་མ་དེ་དག་བགོད་ཅིང་སྒྲུབ་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕན་ཡོན་དང་། རྟ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་དུ་གསུངས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་སོགས་པ། ། དངོས་པོ་བརྟན་གཡོ་མ་ལུས་ཀུན། ། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མའི་རྒྱ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་མཐས་ཀླས་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་བདེན་ཞིང་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་བཅོམ་ལྡན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱིས་གསུངས། ། འདི་ཉིད་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་འདི་དག་བསྡུས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་གསུངས་ལ། སྟོན་པས་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་དོན་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་སྡུད་པ་པོས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཡང་བཀོད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེར་བཀོད་པའི་མཚན་མ་དག་གི་སྒོ་ནས་རྒྱས་འདེབས་ཤིང་གསལ་བར་བྱེད་པས་སོ། ། རྟོག་པ་བདུན་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། །

The female deities have symbols that correspond to their respective names. As for the outer goddesses, such as the Flute Player and the others, they are similar to the previous ones, with the distinction that they are marked with jewels. In the maṇḍala of Hayagrīva, one should draw the eight symbols of oneself in the center, as well as the symbols of the two goddesses. The others should be differentiated according to the specific circumstances of their respective activities. Thus, regarding those hand symbols explained above, those that were not clear in this context have been supplemented and explained by others. To arrange those mudrās and symbols, to accomplish the practice, and to explain the benefits of conferring empowerment through that very means, the common teaching at the conclusion of the Hayagrīva mudrā is as follows: "All buddhas and so forth, All things, stable and moving, without exception, Are the mudrā of the symbols of the self-arisen, Extending to the limits of the expanse of space." Because that is true and non-deceptive, it is said: "Thus the Blessed Tathāgata, the glorious Vajrasattva, spoke." This was also spoken because it appeared in the manner of a summary from the great root tantra, and it was also arranged because the compiler collected the meaning exactly as the Teacher explained it, free from the extremes of exaggeration or denigration. The term "mudrā of all maṇḍalas" refers to the fact that one seals and clarifies [the practice] by means of the reflected-image maṇḍala and the symbols arranged therein. This concludes the detailed explanation of the meaning of the seventh chapter.

གང་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཤེས་ཤིང་འབྲས་བུ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་དེ་དག་གིས་ནི་སྒྲུབ་པའི་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དག་གསལ་བར་བསྟན་པའོ། ། ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དག་དང་། དེ་དག་གི་ཐུན་མོང་དུ་འགྲོ་བའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་བསྟན་པ་ལས་འདི་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་དགོད་པར་མཛད་ཅེ་ན། ལམ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་ག་ནི་མཉེས་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་མཆོད་པ་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ། དེས་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་སོ་སོའི་ཞར་བྱུང་དུ་བཤད་ཟིན་ཀྱང་། འདིར་ཞེས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བསྡུ་བའི་དུས་སུ་ནི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བཀོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལས། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པའི་ལས་དག་ནི། ། གནས་སྐབས་ཀུན་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། ། བརྩོན་ལྡན་འཇུག་པས་ཀུན་དུ་སྦྱོར། ། ལྷ་དང་བླ་མ་མཉེས་པའི་མཐུས། ། འདོད་ཡོན་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ལེའུ་བརྒྱད་པ་འདི་ནི་ཀུན་གྱི་ཡན་ལག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཐུན་མོང་དུ་བཤད་པ་སྟེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གཞག་པ་ནི་མེད་དོ། ། དེ་ལས་དང་པོར་མདོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱི་ལྷའི། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་མཆོག། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཕྲུལ་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱི་བླ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཐུན་མོང་དང་།

Those who understand the basis to be accomplished and are oriented toward the result should engage in the two types of activities of accomplishment by means of the ritual branches. Therefore, this is a clear exposition of the mudrās of homage and the mudrās of offering. If one asks why these are specifically set aside in one place, whereas the activities such as the invitation and their various common mantras and mudrās were previously taught, it is because the common ritual for the two paths is the act of pleasing; that very act depends upon homage and offering. Thus, although these were already explained in their respective contexts within the Great Root Tantra, it is appropriate to arrange them separately here at the time of summarizing them into one section. As the Root Tantra states: "Of all the branches of the ritual, The activities of homage and offering Are engaged in at all times; The diligent practitioner should apply them everywhere. Through the power of pleasing the deities and the guru, One will be engaged in the activities of the sensory qualities." Therefore, this eighth chapter is explained as a common branch for all, and is not placed in a single location elsewhere. First, to provide a brief summary of that, it says: "Furthermore, what is explained next Is the emanation of all offerings, The supreme variety of all aspects Of the glorious deity Vajrasattva." This refers to the common [offerings] for the maṇḍala circle, one’s own guru, and so forth.

ཁྱད་པར་གྱི་ལྷ་རྣམས་མགུ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ལས། མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཞིང་ཕྱག་འཚལ་བའི་མཆོད་པ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་སྒོ་ནས་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣམ་འཕྲུལ་ལས། ། མཆོད་པའི་ཚོགས་མང་རབ་སྤྲོས་ཏེ། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པ་ལས་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི། ལག་པ་གཡས་གཡོན་གཉིས་དག་ནི། ། མཛུབ་མོ་མཐེའུ་ཆུང་མཛེས་པར་བསྒྱུར། ། དཔལ་ལྡན་གཡོན་པ་འགྱིང་བའི་ཐབས། ། གཡས་པ་བ་དན་གསུམ་པ་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ལ་ནུས་པ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ལག་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གཡོན་དང་། གཡས་དང་། མདུན་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་པདྨའི་ལག་སྐོར་ལན་གསུམ་དུ་བསྒྱུར་ཞིང་། དེ་ལས་གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དུ་བཅངས་ཤིང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཀུའི་གནས་སུ་བཞག་སྟེ། འགྱིང་བག་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་དང་། གཡས་པའི་སྲིན་མཐེབ་སྦྱར་ཏེ། བ་དན་གསུམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ནས་བཀན་ཏེ་སྙིང་གར་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཚུལ་ཇི་ལྟའི་སྒོ་ནས་ཤེ་ན། སྲི་ཞུར་བྱས་ཤིང་བཏེག་པའི་མཆོག། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ། །

In order to please the extraordinary deities, from the emanations of the glorious Vajrasattva, all varieties of offerings—the supreme among all—are emanated. This includes the offering of homage arising from the three doors of body, speech, and mind, as well as the offering mudrās emanated through the outer, inner, and secret gates by means of song, dance, and so forth, thereby pleasing the maṇḍala. As it is said in the Root Tantra: "From the emanations of Vajrasattva, A vast multitude of offerings is projected; By means of the mudrās of all varieties, May all maṇḍalas be pleased." Now, regarding the offering through the mudrā of homage, first is the maṇḍala of Vajrasattva: "The right and left hands, Beautifully arranged with the index and little fingers; The glorious left in a majestic posture, The right forms the three-pronged banner." In order to empower the binding of the mudrā with strength and potency, the hands are first consecrated. From the vajra fists, the mudrās are emanated in three ways: left, right, and front. One performs the lotus-circling gesture three times. Then, the left hand is clenched into a fist in the manner of holding a bell and placed at the hip in a majestic pose. The right hand joins the ring and thumb fingers in the manner of holding a vajra, forming the three-pronged banner, and is held upright at the heart. If one asks by what manner this is done: "Acting with service and lifting the supreme, I myself am the glorious Vajrasattva."

འཛུམ་དང་བཅས་པའི་མིག་གིས་བལྟ། ། བསམ་པ་གཡོས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་དུ་ཆགས་པ་ལས་འཛུམ་པ་ནི་སྲི་ཞུར་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་དང་ཞལ་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པ་ནི་བཏེག་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལྟ་བུ་སྔོན་དུ་སོང་བས་འཛུམ་མིག་དང་བཅས་པར་ལྟ་ཞིང་། བསམ་པ་གཡོས་པའི་སྒོ་ནས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། སྒྱུ་འཕྲུལ་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་རོལ་མོའི་ཚོགས། ། གཞན་ལ་སྣང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་མཛེས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ལྔའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཨ་ཏི་པུ་ཧོ། བནྡྷ་ནཾ་ཀ་རོ་མི། ག་རུ་པ་ཏི་ཨ་ལ་ལ་ཧོ། ཨོཾ་ཨ་ཏི་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཕྱག་བཙལ་བར་བྱའོ། ། འདི་དག་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཕན་ཡོན་ནི། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཁམས་གསུམ་པས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་དང་། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐུན་མོང་བའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་ཆེན་པོ་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། །

Gaze with smiling eyes; this is the mudrā of the stirred intention. Arising from the state of non-duality with oneself as Vajrasattva, the smile born of universal passion is accompanied by service. Abiding in the manner of union with the consort of one’s own light is the "lifting up." Having preceded this with such a mudrā, one should gaze with smiling eyes and, through the gateway of the stirred intention, prostrate to the assembly of deities of the glorious Vajrasattva maṇḍala. Furthermore, from the Seventh Chapter of Conceptualization: "The assembly of the vajra music of the magical play of joy, The maṇḍala appearing to others is exquisitely beautiful." With these and other verses of prostration through the five aspects of body, speech, mind, qualities, and activity, and by reciting the mantras: Oṃ āḥ hūṃ / Atipu ho / Vandanaṃ karomi / Garupati alala ho / Oṃ ati hūṃ, one should prostrate. These should be applied extensively during the stages of other family maṇḍalas as well. Regarding the benefits of prostrating in this way, two verses are taught: "The Buddha, Vajra, and Lotus Holder, Vajra Sun, and the one of the three realms..." Thus, one will be prostrated to and all activities will be performed by all the maṇḍalas of the six supramundane families, the common buddhas and bodhisattvas of the family maṇḍalas, and the entire host of great worldly gods and arrogant spirits.

གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་ཕྱག་འཚལ་ཕྱག་རྒྱ་དག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་ཐལ་མོ་བསྒྱུར། ། བསམ་པ་གཡོས་པས་ཕྱག་བྱས་པའི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཚུལ་གོང་མ་དང་འདྲ་བ་ལས་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཐལ་མོ་དཔྲལ་བར་གཏུག་ཅིང་ཨོཾ་ཨ་ཏི་པུ། ཨོཾ་ཞེས་པའི་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོས་ཐམས་ཅད་མཉེས་ཤིང་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་སྨིན་མ་གཡོན་པ་བཏེག་ཅིང་གར་སྟབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཐེའུ་ཆུང་མཆེ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་ཁར་བཞག་ནས་ཨོཾ་ཨ་ཏི་པུ་ཧི་ཧི་རུ་ལུ་རུ་ལུ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་ཆེན་པོ་དྲེགས་བྱེད་ཀུན་གྱིས་བྲན་བཞིན་དུ་ལས་ལ་འདུད་པའོ། ། པདྨ་གར་དབང་གི་ནི་པདྨའི་ཐལ་མོ་ཁ་འབུས་བཞིན་དུ་མཐེ་བོང་མཐེའུ་ཆུང་བཞི་པོ་དག་པདྨའི་འདབ་མ་ཁ་བྱེ་བ་བཞིན་དུ་སྙིང་གར་སྦྱར་ཏེ། ཨོཾ་ཨ་ཏི་པུ་ཧྲི་ཞེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ངང་དུ་སྦྱོར་ཞིང་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ནི་གར་བསྐོར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ས་ལ་ཕབ་སྟེ་གནས་གསུམ་དུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཞིང་། ཨོཾ་ཨ་ཏི་པུ་ཏྲཾ་ཞེས་པས་ཕྱག་འཚལ་བས་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་ནི་གར་བསྐོར་བ་སྔོན་དུ་སོང་བས་རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བག་གི་ཐབས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་འཛུམ་པའི་མིག་དང་ལྡན་པས།

Furthermore, in order to demonstrate the homage mudrās for other maṇḍalas, such as that of the Buddha Vairocana and others, five verses beginning with "Transform the palms of the vajra-glory; prostrate with a shifting intention" were spoken. First, for the maṇḍala of Vairocana, which is similar to the previous method, one should touch the palms of the wheel mudrā to the forehead and recite "Oṃ atipu oṃ." By doing so, all are pleased through the vast offerings to the Buddha, and everything will be accomplished. For Heruka, one should raise the left eyebrow and, through a dancing posture, form the little fingers like fangs and place them at the mouth, reciting "Oṃ atipu hi hi rulu rulu hūṃ." By this, all the great arrogant worldly deities will submit to one's activities like servants. For Padmanarteśvara, one should join the palms in the shape of a budding lotus at the heart, with the four fingers—the thumbs and little fingers—spread like the opening petals of a lotus. By reciting "Oṃ atipu hriḥ," all phenomena are joined within the state of total purity and will flourish. For Vajrasūrya, preceded by a circular dance, one should prostrate by lowering all the limbs of the body to the ground and joining the palms at the three places. By reciting "Oṃ atipu traṃ," one prostrates and all the precious families of qualities will flourish. For Hayagrīva, preceded by a circular dance, one should bind the viśvavajra mudrā using the method of the vajra-dignified posture and, with smiling eyes, [recite the mantra].

ཨོཾ་ཨ་ཏི་པུ་ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དག་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེས་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གར་གྱི་རྒྱུད་རྣམས་ཇི་སྙེད་དང་། ། དེ་བཞིན་བྱ་བའི་ཚུལ་སྟོན་ཀུན། ། དེ་དག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྒྱ། ། རང་གི་དོན་རྣམས་སྒྲུབ་བྱེད་པའོ། ། གར་གྱི་གཙུག་ལག་ལས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བརྒྱད་ལྡིང་དང་དྲུག་འགྱུར་དང་། ཡན་ལག་ཅན་དང་། ཚིག་ཆེན་དང་། བུང་བའི་སྟོབས་དང་། དོ་ཤལ་དང་། སེང་གེ་བསྒྱིངས་པ་དང་། གནས་བདུན་རོལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གླིང་བུའི་སྟབས། པི་ཝང་དང་། མུ་སྟི་ཧ་ར་ལ་སོགས་པའི་སྟབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གར་དང་ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་བསྒྱུར་ཞིང་བྱ་བའི་ཚུལ་དང་བཅས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་རང་གི་དོན་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཚུལ་གཞན་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འགྱིང་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་བསྟན་ནས། ། ཇི་ལྟའི་ཚུལ་བཞིན་གར་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོའི་ལས་དང་མཐུན་པར་བྱེ་བྲག་གི་ཚུལ་དུ་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་དང་། མཆོད་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་སྦྱར་ཞིང་གཡོན་ཕྱོགས་ནས་བསྐོར་བའི་གར་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལས་སུ་བྱ་བ་དག་སྤྱད་པར་བྱའོ། །

By reciting "Oṃ atipu haṃ," all the three realms are purified and overwhelmed. This concludes the explanation of the meaning of knowing the mudrā of homage. Now, regarding the pleasing of the maṇḍala by means of the offering mudrā, first, in order to show the mudrā of the principal deity of the Vajrasattva maṇḍala: "However many dance tantras there are, And likewise all that shows the manner of performance, These are the mudrās of Vajrasattva, Which accomplish one's own purposes." Through whatever is explained in the treatises on dance—such as the eight-step, the six-fold, the limb-possessing, the great word, the bee-strength, the necklace, the lion’s stretch, and the play of the seven positions—as well as the flute rhythms concordant with those, and the rhythms of the lute, the mṛdaṅga, and so forth, one should perform various dances and mudrās along with the manner of activity to accomplish one's own purposes by means of the mudrā of Vajrasattva. To further show their manner, two verses beginning with "Having shown the manner with pride, dancing according to the proper way" are spoken. In accordance with the specific activities of the respective gaṇamaṇḍalas and so forth, one should engage in the activities by means of the dance movements that circumambulate from the left, applying all the outer, inner, and secret offerings, including their mantras, offerings, mudrās, and meditative absorptions (samādhi).

དེ་ཡང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ཞིང་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གླུའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཞིང་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མཉེས་པར་བྱའོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གིས་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དག་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐུལ་བ་དང་། སྤྱན་དྲང་བ་དང་། གཞུགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། མཆོད་པ་སྤྲོ་བ་དང་། དབུལ་བའི་སྔགས་དང་། གླུ་འགྱུར་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལྷ་རྣམས་དགུག་གཞུག་བྱ་བ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསལ་ཞིང་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་བསྐུལ་བ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གླུའི་སྒོ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། འཛུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། བདུད་རྩིའི་མཆོད་པ་དང་། གསང་བའི་མཆོད་པ་དག་གིས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་བཏབ་ན་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འགྲོགས་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འགྲོགས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་འདིའི་མཐུས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བར་མཛད་པའོ། ། དཔལ་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

Furthermore, one should please the Lord of the Family by binding the mudrā of glorious Vajrasattva and employing the mudrās that appear below, as well as the mudrās of the view, the mudrās of song, and so forth. The summarized meaning is as follows: having completed the stages of meditation, during the occasion of offering to the maṇḍala and so forth, one should please the deities through the application of the maṇḍala exhortation, the invitation, the request to enter, the homage, the emanation of offerings, the mantras of presentation, the melodic songs, the mudrās, the summoning and entering of the deities, the clarification and pleasing of the mahāmudrā, the exhortation for siddhis, the stabilization by the samaya-mudrā, the supplication by way of the four offerings, the supplication by way of the vajra song, the supplication by way of various activities, and the pleasing through the mudrās of the face, the mudrās of the smile, the nectar offering, and the secret offering. Regarding their benefits, a single verse is spoken beginning with: "If one is sealed with this mudrā, one will associate with all the Buddhas," and so forth. In that context, "associating with all the Buddhas" means that by the power of this mudrā, one is joined with the nature of all the Sugatas' body, speech, mind, qualities, and activities. This is the explanation of the mudrā called "Glorious Good Fortune." Now, in order to teach the offerings to the goddesses such as Saṃvarī and the rest:

སྙེམས་འཛིན་ཆེན་པོར་བཅས་པ་ཡི། ། སྦྱོར་བས་དེ་ནི་བཏེག་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། ལྷ་མོ་ཉི་ཤུ་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོའི་འགྱིང་བག་དང་བཅས་པས་གར་ཐབས་ལན་གསུམ་དུ་བསྒྱུར་ཞིང་། འགྲམ་པའི་ཕྱོགས་སུ་བཏེག་སྟེ་ཡང་བསྒྱུར་ཞིང་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་སྤྱི་བོའི་མཚམས་སུ་བཞག་པ་ལས་བཀྲོལ་ནས་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་རྗེས་ལ་ཧཱུཾ་གི་གླུ་བླང་ཞིང་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དཔལ་སྐལ་བ་བཟང་པོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལག་པ་གཡས་གཡོན་གཉིས་དག་གི། ། མཛུབ་མོ་མཐེའུ་ཆུང་མཛེས་བསྒྱུར་བའི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པ་ལས། དང་པོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ནི་གར་བསྒྱུར་བ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཞིང་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བསྒྱུར་ཞིང་བཏེག་སྟེ་སྤྱི་བོའི་མཚམས་སུ་བཞག་ནས་ཨོཾ་གྱི་གླུ་དང་བཅས་པས་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་ནི་གར་བསྒྱུར་བ་ལས་ཐལ་མོ་གྱེན་དུ་བཀྲོལ་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཞལ་ལམ། ཐོད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ནས་མཆོད་པ་དང་། གཏོར་མས་བཀང་བའི་ཚུལ་གྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཆས་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲག་པོའི་གད་མོའི་སྒོ་ནས་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། པདྨ་གར་དབང་གི་ནི་གར་བསྐོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཐལ་མོ་ལན་གསུམ་དུ་བརྡབ་ཅིང་ཧྲིའི་གླུ་བླངས་ཏེ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །

"Having lifted it up through the union with the great pride," and so forth—these two verses are taught. The twenty goddesses and the others, each with their respective haughty gestures, perform the dance three times. They lift it toward the side of the cheek, perform the dance again, and join their palms at the level of the crown of the head. Having released them from there, they bind their respective mudrās, after which they should sing the song of HŪṂ and present all the offerings. This concludes the explanation of the mudrās of the activities from the Glorious Good Fortune of Great Bliss. Now, in order to show the offering mudrās of the other family maṇḍalas, the following verses are taught: "The index and little fingers of both the right and left hands, beautifully transformed..." and so forth. First, for Vairocana, from the performance of the dance, one should join the "wheel palms," turn them to the left, lift them, and place them at the level of the crown of the head; then, accompanied by the song of OṂ, they should be applied to the activity. For Heruka, from the performance of the dance, one should open the palms upward, form the face of the Vajrayakṣa or the manner of a skull-cup, and present the offering. Having assumed the attire of the charnel ground, one should apply the activity by means of the fierce vajra laughter. For Padmanarteśvara, from the performance of the dance, one should strike the "vajra jewel palms" three times, sing the song of HRĪḤ, and apply it to all activities.

ཉི་མས་ནི་གར་བསྐོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཞིང་ཏྲཾ་གི་གླུ་བླངས་ཏེ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་ནི་གར་བསྐོར་བ་ལས་སོ་སོའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བྱ་བ་བཞིན་དུ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོ་བཅིངས་ཤིང་བཀྲོལ་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ལ་རང་གི་སྙིང་པོ་ཧཾ་གིས་བརྒྱན་པའི་གླུ་བླངས་པའོ། ། ད་ནི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བརྩམ་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་གོང་མ་དག་བཅིང་བའི་རྗེས་སུ་མཆོད་པ་འདི་དག་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བའི་ཕྱིར། གྱེན་དུ་འཐོར་དང་ཐུར་དུ་འབེབས། ། བསྐོར་ཞིང་དེ་བཞིན་ཉུག་པ་དང་། ། མེ་ཏོག་བདུག་པ་མར་མེ་དང་། ། དྲི་ཡི་མཆོད་པ་འབྱུང་བའོ། ། ལྷ་མོའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་མེ་ཏོག་གྱེན་དུ་འཐོར་བ་དང་། བདུག་སྤོས་ཐུར་དུ་བླུགས་པ་དང་མར་མེ་ཕྱོགས་བཅུར་བསྐོར་བ་དང་། དྲིས་བདག་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཉུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་ལས་དེ་རྣམས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཐ་མ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་དག་ཀྱང་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་དེ་དག་གྲངས་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། གང་ངམ་འོན་ཏེ་སྟོང་ཡང་རུང་། ། ཡང་ན་ཅི་འབྱོར་པ་ཡིས་ཀྱང་། ། དམ་ཚིག་མཉམ་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིས། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སྣོད་གཅིག་ནས་བཟུང་སྟེ་སྟོང་གི་བར་དུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་མཆོད་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བཀང་བའམ། ཡང་ན་ཅི་འབྱོར་པ་བཞིན་དུ་བཤམས་ཤིང་། དངོས་སུ་འབྱོར་པས་གང་བ་དང་། མ་འབྱོར་པའི་སྟོང་པ་དག་ཀྱང་སེམས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་སྤྲུལ་ཏེ་མཆོད་པར་བྱའོ། །

For the Sun, one should perform the dance, join the vajra-jewel palms, and sing the song of traṃ, applying it to all activities. For the Supreme Steed (Hayagrīva), one should perform the dance and, according to the specific activity to be performed, bind and release the crossed-vajra palms, singing the song of Vairocana’s mudrā and mantra adorned with one’s own essence-syllable haṃ. Now, beginning with the four offering goddesses and following the binding of the aforementioned mudrās, in order to present these offerings and so forth: Scattering upward and pouring downward, Circling and likewise anointing, The offerings of flowers, incense, lamps, And fragrance thus arise. One should apply these activities according to the goddesses’ mantras and mudrās: scattering flowers upward, pouring incense downward, circling lamps in the ten directions, and anointing oneself and the deities’ hearts with fragrance, and so on. Furthermore, this very final verse also symbolizes the offering goddesses. If one asks what the measure of these offerings should be in terms of number and so forth: Whether it be one or even a thousand, Or whatever one can afford, By accomplishing the samaya with equanimity, All offerings will be perfected. Whether filling a single vessel up to a thousand with precious materials and collections of offerings, or arranging whatever is available, one should offer both what is actually present and what is not available by mentally emanating them extensively.

དེ་ཡང་དམ་ཚིག་དང་མཉམ་པར་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚོགས་པའི་རྣམ་པས་མཆོད་པའི་ཚོགས་རྣམས་བསྒྲུབ་ཅིང་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་བཅིངས་ན་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་གསུངས་ཏེ་གོ་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་བཟང་པོ་དམ་ཚིག་གི་རྟོག་པ་ཉིད་རང་གི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ལས་བྱུང་བས་རང་ཉིད་མཆོད་པར་མཛད་པས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ། དེ་དག་མི་འབྲལ་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པར་མཛད་པས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་དཔལ་གྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། ལེའུ་བརྒྱད་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། གང་ཞིག་ལམ་གྱི་ཆོས་ཉམས་སུ་བླངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པས་ནི་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་རྟ་རྣའི་བཀོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་མ་ཚང་བའི་གསང་སྔགས་དང་། རྟེན་འབྲེལ་མ་ཚོགས་པའི་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྲམ་ཟེ་མོ་བཟང་ལྡན་གྱི་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་འབྲས་བུ་དག་ནི་རྒྱུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་རྐྱེན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་རག་ལས་ཏེ། ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་ཤིང་རྟ་དག་ཀྱང་རྟ་ལ་མ་བརྟེན་པར་རང་གི་གནས་སུ་ཕྱིན་པར་མི་ནུས་ལ། བདེན་པའི་མཐུས་ནི་ཟོལ་པའི་ལས་དག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་བྱེད་དེ། སྒྱུ་མ་མཁན་བཟའ་པོའི་བཟའ་སྟོན་བཞིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་དང་ལྡན་པས་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང་།

Furthermore, it means that a practitioner endowed with the samaya should accomplish and present the various offerings through the combined application of mantra, mudrā, and samādhi. Regarding their benefits, four verses beginning with, "If one binds these mudrās, one will make offerings to all the Buddhas," were spoken; as they are easy to understand, they are not explained here. Because the excellent union with all offerings arises from the manifestation of the great qualities of the samaya ritual itself, and because one makes offerings to oneself through that union, it is called the "Fortunate Samaya of Glory" (Śrī-samaya-bhāgya), which is the inseparable enjoyment of those [qualities]. This concludes the explanation of the meaning of the eighth chapter. Those who practice the dharma of the path will not achieve accomplishment if they lack the perfection of the ritual branches. This is like the arrangement of King Aśvatara; likewise, secret mantras with incomplete branches and activities where the dependent origination is not assembled are like the arrangement of the Brahmin woman Bhadrā. Therefore, the results to be accomplished depend upon the perfection of causes and the perfection of conditions. Even well-constructed chariots cannot reach their destination without relying on horses, and even deceptive activities are accomplished through the power of truth, as in the banquet of the illusionist Bhāṣaka. For that reason, by possessing the twenty-seven mudrās, one applies oneself to all activities.

དེ་དག་གི་ཕྲིན་ལས་མ་ལུས་པ་འབྱུང་བའི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བསྒྲུབ་པའི་ལས་རྣམས་གང་ཞིག་ལ། ། གོམས་པའི་ལས་ཀྱིས་བརྩམ་བྱ་བའང་། ། རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་མ་ཚོགས་པར། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་པའི། ། རྨ་བྱ་ཤི་རི་ཤའི་བཞིན་དུ། ། བསྐལ་པར་བསྒྲུབས་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། སྨིན་ཅིང་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཐབས། ། ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྤྱོད་པ་དང་། ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་སོགས་ཚོགས་པའི་མཐུས། ། འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ལས་སྦྱོར་འགྲུབ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་དག་ལ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཀྱིས་མ་བསྒྲུབས་པར། ། ལེགས་སྤྱད་འབྲས་བུ་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་འཇུག། ཅེས་སོ། ། དེས་ན་ལམ་གང་མ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་གྱིས་བྱ་དགོས་སོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། བསྙེན་སྒྲུབ་ལ་སོགས་ལས་གང་བའི། ། ཕྱག་རྒྱ་རིམ་པ་གསལ་བ་དག། བསྒྲུབ་བྱའི་ལམ་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ། དེ་གསལ་འབྲས་བུའི་ལས་ལ་སྦྱོར། ། ཚོགས་པའི་ཡན་ལག་ཉི་ཤུ་བདུན། ། ཕྱག་རྒྱའི་ལས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཁྱད་པར་སོ་སོའི་ལས་དག་གི། འཇུག་པའི་ཡན་ལག་གྲོགས་སུ་བཤད། ། དེ་དག་གནས་སྐབས་གོང་དུ་འགྲོ་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ཡང་བསྡུ་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་དང་། དྲུག་པ་དང་། བདུན་པ་དང་། བརྒྱད་པ་དག་གི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པ་དང་། བཅུ་དྲུག་པ་དང་། བཅུ་དགུ་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དགུ་པ་དང་། བཅུ་པ་དང་། བཅུ་གཅིག་པ་དང་།

These serve as the companions for the arising of all their enlightened activities without exception. Furthermore, the Root Tantra states: "In whatever activities of accomplishment are to be undertaken, Even if one begins with familiarized practices, If the causes, conditions, and dependent origination are not assembled, And one is hindered by discordant factors, Like a peacock or a śirīṣa tree, One will not achieve success even if practicing for an eon. The methods for ripening and liberating, The conduct of the branches of method, And the power of the assembly of causes, conditions, and so forth, Through these, the application of the desired result is accomplished. In whatever maṇḍalas of mudrās there are, If they are not accomplished by the assembly of mudrās, The fruit of virtuous conduct will not arise. Therefore, one should engage with excellence." Thus, in order to accomplish any path that is not yet purified, one must employ the twenty-seven mudrās. Regarding this, the Sevenfold Conceptualization states: "The clear stages of mudrās for whatever activities Such as approach and accomplishment, Become the path for that which is to be accomplished; Through their clarity, one applies them to the activity of the result. The twenty-seven branches of the assembly Are renowned as the activities of the mudrās. They are explained as the companions For the branches of engagement in their respective specific activities. Their progression to higher stages has already been explained above. Furthermore, if condensed, they should be understood as the four mudrās: the first, the sixth, the seventh, and the eighth are the mahāmudrā (great seal). The second, the third, the fourth, the sixteenth, and the nineteenth are the samayamudrā (pledge seal). The ninth, the tenth, and the eleventh..."

བཅུ་གསུམ་པ་དང་། བཅོ་བརྒྱད་པ་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལྔ་པ་དང་། བཅུ་གཉིས་པ་དང་། བཅུ་བཞི་པ་དང་། བཅོ་ལྔ་པ་དང་། བཅུ་བདུན་པ་དང་། ཉི་ཤུ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཚིག་གི་འབྲེལ་ཚུལ་དང་པོར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལ་བརྟེན་དགོས་པས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་བཏབ་ནས། ཡང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བརྟེན་པར་བྱ་དགོས་པས་གཉིས་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་ཏེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་གསུམ་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་དག་གི་གཞིར་གྱུར་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་ལྡན་དགོས་པའི་ཕྱིར་བཞི་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེས་ནི་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལྔ་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེས་ལས་སྒྲུབ་པ་དག་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཆ་ལུགས་དང་འཛུམ་པའི་རིམ་པ་དང་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སྦྱོར་དགོས་པས་དྲུག་པ་དང་། བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་དག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ངག་དག་པར་བྱས་ཤིང་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་དང་མཆོད་བསྟོད་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར། དགུ་པ་དང་བཅུ་པ་དང་བཅུ་གཅིག་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ལྷ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྡོ་རྗེའི་གླུ་དང་། མཆོད་པ་དང་། གཏོར་མ་བརྩམ་དགོས་པས་བཅུ་གཉིས་པ་དང་། བཅུ་གསུམ་པ་དང་། བཅུ་བཞི་པ་དང་། བཅོ་ལྔ་པ་དག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པས་མཉེས་པའི་རྗེས་ལ་ལྷ་དང་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་དགོས་པས་བཅུ་དྲུག་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་དང་།

The thirteenth and eighteenth are the dharma-mudrās. The fifth, twelfth, fourteenth, fifteenth, seventeenth, and from the twentieth up to the end are the karma-mudrās. Regarding the sequence of these terms: first, because one must rely upon the body of the mahāmudrā, the mudrā from which all arise is taught. Having been sealed by that, because one must then rely upon the samaya-mudrā, the second is taught. Furthermore, because it arises by relying upon the great samaya-mudrā, the third is taught. The basis for those is the yoga-mudrā; because one must possess that very thing, the fourth is taught. Because one must perform activities through various modes of yoga, the fifth is taught. Because one must understand how to accomplish those activities, the sixth, seventh, and eighth are taught, as one must engage through the distinctions of the attire of others, the stages of smiling, and the specific differences in the gaze. Because one must purify speech and perform recitations and so forth, as well as offerings, praises, and so forth, the ninth, tenth, and eleventh are taught. Because one must please the deity, the twelfth, thirteenth, fourteenth, and fifteenth are taught, as one must perform the mudrās of dance, vajra songs, offerings, and torma offerings. Following the pleasing of the deity through such offerings, because the deity and the disciples must be empowered, the sixteenth is taught. By that, the activities of the siddhis and—

བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ལ་སྦྱར་དགོས་པའི་ཕྱིར་བཅུ་བདུན་པ་དང་བཅོ་བརྒྱད་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་བརྡའི་མཚན་མ་ལ་གནས་པས་ལས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བཅུ་དགུ་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེས་དངོས་གྲུབ་དང་། ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་ལའང་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་ཉི་ཤུ་པ་ནས་ཉི་ཤུ་བདུན་གྱི་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱ་མཐའ་དག་ཀུན། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལས་སྤྲོས་པ་སྟེ། ། དེ་ཡི་ཡན་ལག་ཉི་ཤུ་བདུན། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟོན་པར་བྱེད། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་དང་། ། ཕྲིན་ལས་ཆོ་ག་རབ་འབྱམ་དག། ཕྱག་རྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་གྱིས། ། གསལ་ཞིང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ། ། སྣ་ཚོགས་དམ་ཚིག་རྗེས་ཆགས་ཤིང་། ། སྣ་ཚོགས་ཆོས་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་པས། ། སྣ་ཚོགས་ཕྲིན་ལས་ཀུན་དུ་སྤྱོད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་མཆོག། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་ཀུན་སྤྱོད་གནས། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམ་གསལ་འགྲུབ། ། རང་གི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་མཐུས། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་གསལ་བས་འགྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་དུ་འདུས་པ་དེ་དག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞིར་འདུས་པའོ། ། དེས་ན་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས་ཀྱང་། ཕྱག་རྒྱ་སྤྲོས་སོགས་མ་ལུས་ཀུན། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་འདུས་པར་བསྟན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལས་དང་པོར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱི་ལྷ། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་མཆོག་རྣམས་ཀྱི། །

The seventeenth and eighteenth [chapters] are taught because it is necessary to apply [the mudrās] to activities such as protection. The nineteenth is taught because one engages in activities by abiding in the symbolic signs of reality itself. The twentieth through the twenty-seventh are taught in order to apply [the mudrās] to the attainments and other specific activities. Regarding this, the Root Tantra states: "All various mudrās without exception Are emanated from the four mudrās. Their twenty-seven branches Reveal the ritual procedures of activity. For the accomplishment of all attainments And the infinite rituals of enlightened activity, Through the twenty-seven mudrās, They are clarified and brought to fruition. The non-dual maṇḍala of various [forms] is clarified; Through passion for the various samayas And the recitation of the various dharma mantras, One engages in all various activities. Through the union of all buddhas, The supreme samaya of all buddhas, The conduct of the ḍākinī-illusion, The ritual procedures of activity are clearly accomplished. By the power of application to one's own activity, The wisdom of the mudrā is accomplished through clarity." Therefore, all emanated mudrās are subsumed within the twenty-seven mudrās, and those are subsumed within the four types of mudrās. Thus, the Seventh Chapter also states: "All emanated mudrās and so forth without exception Are taught to be subsumed within the four mudrās." Following that, in order to first briefly teach the characteristics of the Great Mudrā (mahāmudrā), it says: "Furthermore, that which is explained next is: 'The glorious deity Vajrasattva, of all the various supreme [forms]...'"

ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཕྲུལ་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གོང་མ་དག་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་གཞན་ཡང་དང་པོར་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོའི་སྐུ་མདོག་དང་། ཆ་ལུགས་དང་། རྒྱན་ཆས་དང་། བཞུགས་ཚུལ་དང་། ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་དང་ལྡན་ཞིང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའོ། ། ད་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་གི་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། གསང་བ་མཆོག་གི་དགྱེས་པ་ན། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་སྐུ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། རིགས་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། བདེ་བ་ཀུན་ལ་ཞེན་པ་དང་། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། ཟླ་བ་ཉ་ལྟར་རྩ་དམར་སྐུ། ། བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལུགས་སུ་མདངས་དམར་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཏེ།

All mudrās are emanations. Regarding the mudrās that arise from the limbs of the practice of the maṇḍala of mudrās, there are other distinct characteristics that differ from the aforementioned [sections]. First, the various mudrās from which all the particulars—the body colors, attire, ornaments, postures, hand symbols, and so forth—of each individual deity maṇḍala arise, are the manifestations of the glorious Vajrasattva. How so? All the supreme mudrās, possessing a variety of universal attire, are emanations. Now, in order to show the characteristics of the principal deity of the Vajrasattva maṇḍala from among the characteristics of the mudrās from which all six maṇḍalas arise by way of their specific distinctions: The being who is the essence of all buddhas, Vajrasattva, the supreme bliss, In the joy of the supreme secret, Abides eternally as the identity of all. The glorious Vajrasattva arises from the manifestation of the Great Vajradhara, the buddha of the non-dual three kāyas, and abides as the identity of the six families. Regarding his characteristics, such as body color and so forth: For the sake of attachment to all bliss And for the sake of the purity of all siddhis, Vajrasattva, the supreme bliss, Has a body red as the full moon. Because he enjoys the dharma of unsurpassed bliss and mental joy, he possesses a radiant red complexion in the attire of great passion. Because he enjoys the two aspects of bodhicitta, which are the purity of all siddhis, his accumulations are fully perfected.

ཚེས་བཅུ་དྲུག་གི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་ལ་རྒྱས་པའི་ཞལ་མངའ་བའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། དམ་པའི་ཡི་གེ་གྲུབ་པ་དང་། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་ཅིང་། ། གསང་བ་དེ་ཉིད་དག་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཟླ་བའི་མདོག། ཅི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཆགས་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་། ། སྣ་ཚོགས་དམར་མོ་འབར་བའི་མདོག། ཅེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་གཞན་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ཀུན་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི། ། དམར་པོ་སྣ་ཚོགས་འབར་བའི་འོད། ། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་འགྲོ་མཐའ་དག་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་དབྲི་བཀོལ་མེད་པར་གཟིགས་ཤིང་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་རྒྱ་ཞལ་རྣམ་པ་བཞི་དང་། ཕྱག་རྣམ་པ་བཞིས་མཛེས་ཤིང་སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འོད་འཕྲོ་བ་ལས་རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་གཞན་གྱི་ལས་ལ་སྦྱོར་བ་རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་སུ་བཅས་པའི་སྐུ་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། གངས་རི་རྡུལ་བྲལ་ཉི་ཤར་འོད། ། རིན་ཆེན་ལྔ་ཡི་ཟེར་ཕྲེང་མཛེས། ། སྒེག་དགྱེས་འཛུམ་མིག་ཆགས་པའི་བཞིན། ། དཀར་མཐིང་གསེར་མདོག་དམར་བའི་མདངས། ། ཞལ་མང་ཕྱག་བཞི་སྒེག་བཞད་འཆང་། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འབར། ། བསྙེམས་བཅས་གསོར་ཞིང་ཐུགས་ཀར་བརྟེན། ། གཡོན་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་རྒྱ་གྲམ་ཅན། ། དྲིལ་བུ་བ་དན་བཅས་པ་འཁྲོལ། ། འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་མདའ་དང་གཞུ། ། མཚན་དཔེའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་མཛེས། །

He possesses a face as white and full as the moon on the sixteenth day. Furthermore, the Seventh Chapter of Conceptualization states: "Because the sublime syllables are accomplished, All phenomena are utterly pure, And because the secret reality is pure, The Vajra Holder is the color of the moon. Why is the Blessed One great passion? Because he is passionately attached to all passion, The Vajra Holder himself Is the color of various blazing reds." In order to eliminate the appearance of other lights from that very [reality], it says: "Because he is attached to all passion, The Blessed One is Great Passion. This mudrā of Vajrasattva Is red, with various blazing lights." Because he gazes with great compassion upon all beings of the three-thousandfold world system without partiality and acts for their benefit, the glorious Vajrasattva displays a body adorned with four faces and four arms, from which various colored light rays radiate. He manifests a body complete with ornaments and attire, joined with the maṇḍalas of the six families to engage in the activities of others. Furthermore, the Root Tantra states: "Like the light of the sun rising over a stainless snow mountain, Beautiful with garlands of rays from the five jewels, With a face of passionate, smiling, and joyful eyes, With the luster of white, blue, gold, and red, Many faces and four arms, holding a graceful smile, In the right hand, a blazing five-pronged vajra, Brandishing it with pride and resting it at the heart, In the left, a crossed khaṭvāṅga, Resounding with a bell and a banner, The two lower hands hold a bow and arrow, Beautiful with the five mudrās of the marks and signs."

སྟོད་གཡོགས་དར་དཀར་གསེར་རིས་ཅན། ། སྐུ་སྨད་ཚེ་གུའི་ན་བཟའ་ལ། ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བའི་སྐེད་ཆིངས་ཅན། ། མགུར་ཆུ་དོ་ཤལ་དཔུང་རྒྱན་དང་། ། ཞབས་ཕྱག་གདུ་བུ་སེ་མོ་དོ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་ལ་རིགས་རྣམ་པ་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་དང་། རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་དག་གིས་མཚན་པའི་ཕྱིར། ། ཁམས་གསུམ་དག་ན་རིན་ཆེན་གཞན། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ལྟ་བུ་མེད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་ཏེ། སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་དག་ན་ནོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། དཀོན་ཞིང་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་གིས་ཟག་བཅས་ཀྱི་རྫས་སྟོན་པར་ནུས་ཀྱང་། ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་འདུས་བྱས་ཀྱི་རྫས་སོ། ། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་དུ་བརྟགས་པའི་སངས་རྒྱས་དག་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་ཤིང་། དམ་ཚིག་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དབུ་རྒྱན་མེད་དེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའོ། ། འདིར་གསང་སྔགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷ་མོས་དབང་བསྐུར་བའི་འབྲས་བུ་ལས་རིགས་ཀྱི་བདག་པོས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ལྷ་མོ་ཡིས། ། ཁྲུས་བྱས་དྲི་མ་གསུམ་དག་ནས། ། དབང་བསྐུར་འབྲས་བུ་བསམ་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་གཙུག་གི་ནོར་བུའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་གཞན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ།

An upper garment of white silk with golden patterns, lower robes of fine silk, and a jeweled belt around the waist; a neck-ornament, a long necklace, armlets, bracelets, and anklets, as well as a se-mo-do breast-ornament. Thus it is said. Now, in order to indicate that the Buddha is marked by the crown of the five families, the lord of the family, and a garland of skulls, three verses are spoken, beginning with: "In the three realms, there is no other jewel like the Buddha-jewel." In the three-thousandfold world system, the supreme among all riches is the precious gem, for it is rare and the source of all qualities, and because it is a jewel. Although such things can display contaminated substances, they are conditioned substances because they are not of the nature of uncontaminated wisdom. Because he is superior to those, he is the Precious Jewel. Furthermore, the Buddhas as conceptualized in the common vehicles have not entered the maṇḍala of Secret Mantra and do not possess the samaya; therefore, they lack the crown, as they have not experienced the wisdom of great bliss. Here, as a result of being empowered by the goddess in the Secret Mantra maṇḍala, the Buddha is crowned by the lord of the family. As it says in the Seventh Chapter of Conceptualization: "The goddess of the maṇḍala performs the bath; once the three stains are purified, one should contemplate the result of the empowerment: the jewel upon the Buddha’s crown." Moreover, this is not like the jewels of others.

རང་ཉིད་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོའི་བདུད་རྩིའི་བུམ་པའི་ཆུ་རྒྱུན་ནི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་འོད་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཚན་མའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་མཛད་པས་ཆུ་རྒྱུན་ལྟ་བུ་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་མཐུ་དང་། ལྷག་པའི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲས་བུ་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་དྲུག་དང་རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་རྟགས་ཀྱིས་མཚན་ཞིང་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་རྒྱས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་སྦྱོར་བ། ། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་འདུས་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི། སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལུགས་ལ་གནས་པའི་མཚན་ཅན་ནོ། ། སྐལ་བ་བཟང་པོ་དཔལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག་རོལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་དང་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོལ་པའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཡས་དང་གཡོན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདེ་བའི་ཆ་ལུགས་གར་བྱེད་ཅིང་། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ན། ། དཔུང་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས། །

It arises from the manifestation of one’s own uncontaminated wisdom. Then, the stream of water from the goddess’s vase of nectar arises from the non-dual light of the divine maṇḍala. That very stream is like a flow of water because it perfectly purifies all collections of signs, being the essence of the wisdom of emptiness. Through the power of the accumulations of merit and wisdom, and by the very nature of aspirations with a pure superior intention, the result is made manifest as spontaneously present. Furthermore, it is marked by the signs of the six types of wisdom and the six families, and the entire trichiliocosm is pervaded by the maṇḍala of the Buddha. Regarding their benefits, three verses beginning with "The glorious union of Vajrasattva, / Gathered with all the goddesses..." were spoken; they are not explained here as they are easy to understand. As for the application to supreme joy, it is characterized by abiding in the attire of Mahāmudrā through the gateway of union and so forth. The characteristics of the principal deity’s nature, body color, and so on are explained in the mudrā known as "The Fortunate Glory, Vajrasattva, the Play of Supreme Bliss." Now, to explain the cross-legged posture of the non-dual play of the father and mother: "Through the union of the right and left, / Dancing in the attire of bliss, / When the sattva posture is assumed, / All hosts are utterly subdued."

དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་ཞལ་སྦྱོར་ཏེ་ཞབས་གཡས་གཡོན་བསྣོལ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་སྦྱོར་བས་བདེ་བའི་ཆ་ལུགས་དང་འོད་ཟེར་གྱི་འཕྲོ་འདུས་ཕྲིན་ལས་གཉིས་ཀྱི་བྱ་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་གར་བྱེད་ཅིང་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་གནས་པས་བདུད་ཀྱི་དཔུང་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གཙོ་བོའི་ཞབས་གཡས་གཡོན་གྱི་རྐང་པའི་བོལ་གཉིས་བརླའི་སྟེང་དུ་ཕྱུང་ནས་ཡུམ་པང་དུ་བཞག་སྟེ་ཞབས་ཀྱིས་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ལས་ཐུན་མོང་དུ་ཁ་དོག་གི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བའི་ཁ་དོག་འཛུམ་པའི་ཞལ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དག་པ་དང་། ། པདྨོ་འདོད་ཆགས་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། བརླ་ཡི་དབུས་ནི་དཀར་ལ་དམར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་གསུངས་ཏེ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་མཐུན་པར་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདིར་ཁ་དོག་མཚུངས་པར་བསྟན་ཏེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་རབ་ཏུ་རྒྱས་ཤིང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དུ། ཞལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་བ་རྒྱས་པ་འདྲ་བ་ལས་བཞིན་འཛུམ་པའི་མདངས་དང་ལྡན་པའོ། ། བརླ་གཉིས་ཀྱི་ནང་རོལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་དཀར་ལ་དམར་ཞད་ཆགས་པའོ། ། ཕྱག་དག་ནི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ལས་མི་འགྱུར་བའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པར་མཛད་པ་དང་།

The glorious Vajrasattva and consort are in union, with their right and left legs crossed, entering into the meditative equipoise of non-dual play. Through this union, they dance with the display of bliss and the radiation and reabsorption of light rays, performing the assembly of activities of the two [enlightened] deeds. Abiding in the bodhisattva posture, they subdue all the hosts of Māra. How is this so? The soles of the primary deity’s right and left feet are placed upon the thighs, and the consort is held in the lap, with the feet embracing the means. This is the explanation of the glorious Vajrasattva’s bodhisattva posture. Now, in order to show the common distinctions of color from the characteristics of the great mudrās of the goddesses of the maṇḍala, four verses are spoken: "Like the color of the moon, with a smiling face, For the purity of all siddhis, And for the complete purity of lotus-like passion, The center of the thighs is white and red." These and other verses are taught. In this tantra, which summarizes all the goddesses in common, their colors are shown to be similar. For the sake of the complete expansion of the two accumulations of merit and wisdom and the total purity of all siddhis, the maṇḍala of their faces is like the full moon, possessing a radiant smile. The inner part of the two thighs is white with a reddish tint, as a sign of possessing the two types of bodhicitta. Their hands act through the gateway of the unchanging nature of all enlightened activities.

དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་མངའ་བརྙེས་པའི་རྟགས་སུ་བྲ་མ་ཏའི་ལོ་མ་གཅིག་ཏུ་གཅུས་པ་ལྟ་བུ་ལས་འོད་འཇའ་ཚོན་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞབས་ཀྱི་བྱིན་པ་གཉིས་ཀྱང་སྔོན་པོར་གནས་པའོ། ། བདེ་བའི་དབང་ཕྱུག་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་སྦྱོར་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་བདག་གཞན་གྱི་འདོད་པ་མཐའ་དག་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། བརླའི་རྒྱབ་དང་མཐའ་བཞི་དང་ནི་དཀར་ལ་སེར་བའི་མདངས་ཅན་ནོ། ། སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་ཞིང་དེ་དག་གི་རྩེ་མོ་ལས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་གང་བར་མཛད་པས་རིན་པོ་ཆེའི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་ལྷ་རྫས་ཀྱི་ཚོགས་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གདན་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་ཤིང་། དབུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་དག་སངས་རྒྱས་ལྔའི་མཚན་མས་སྤྲས་ཤིང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པའོ། ། དེ་དག་གི་སྐུའི་སྣང་བས་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་མཛད་དེ། དཔེར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་ཟེར་བཀོད་པའི་གནས་ལ་འཇུག་ཅིང་མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཀང་སྟེ། གདུལ་བྱའི་ལྷ་མ་སྲིན་སྡེ་བརྒྱད་དག་སྐད་ཅིག་གིས་འདུལ་བར་མཛད་པ་བཞིན་ནོ། ། ད་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལྷ་མོ་དག་གི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་བསྟན་པ་ལས་དང་པོར་ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མའི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱ་བ་དང་ནི་ཟློག་པ་དང་། ། འཕྲོག་པ་དག་ཀྱང་ལྷག་པར་མཛད། །

As a sign of having attained the great enjoyment of that very [nature], a single leaf of the pramata tree is twisted into a coil from which light radiates like a rainbow. Likewise, the two calves of the feet also remain blue. Because he is the Lord of Bliss who applies himself to the entire collection of qualities and, through the guise of great bliss, reveals all the desires of self and others, the backs of the thighs and the four extremities are white with a yellowish luster. From his body, multicolored light rays emanate, and from their tips, the maṇḍalas of the six buddhas fill all the world systems of the trichiliocosm, thereby displaying a collection of divine substances with the colors of precious gems. They also sit upon lotus seats, the maṇḍala of the complete purity of all phenomena, in meditative absorption; their heads and other parts are adorned with the symbols of the five buddhas and various ornaments such as precious jewels. The radiance of their bodies extensively pervades the entire trichiliocosm; for example, just as the Blessed One enters the Abode of Arrayed Light rays and fills these Sahā worlds with various buddha maṇḍalas, thereby subduing the eight classes of gods and spirits to be trained in a single instant. Now, regarding the individual characteristics of the particular goddesses, first, to teach the goddess Cakrasaṃvarī: "He performs activities, reversals, and even the act of seizing."

བདག་ལ་འཁྱུད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་པ་འགྲུབ། ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་མདའ་གཞུ་འགེངས་པས་གཙོ་བོའི་ཐུགས་བསྐུལ་ཞིང་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱི་རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་བཏབ་ན་ནི། ། འདོད་པ་གཞན་དུ་འགྲོ་འོང་ལྡིང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མདའ་བདེ་བའི་མཆོག་རོལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་གཞན་དག་གི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དམ་ཚིག་ཆགས། ། བདེ་བ་འབབ་པའི་གར་བྱེད་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཨེ་མའོ་བདེ་བ་མོའི་དམ་ཚིག་ཆགས་པ་མོའི་དམ་ཚིག་གི་བརྡས་མཚོན་ཏེ། བྷ་ག་དང་ལིངྒའི་མཚན་མ་འཛིན་ཅིང་རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ་དང་། སྣང་མཛད་མའི་སེ་རལ་ཁའི་ཚུལ་དུ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་རྒྱབ་བརྟེན་བཅས་ཤིང་། གཡས་པ་རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ་དང་། གཡོན་པས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་འཛིན་པ་དང་། སློབ་མ་མོས་གཡས་པ་རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་གཡོན་པས་ཐོད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་བཅས་པ་འཛིན་པའོ། ། ལྷ་མོ་འདི་དག་ལ། དབུས་ཀྱི་ལྷ་མཆོག་ཆེན་པོའོ། ། ཞེས་པ་ནི་རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྟ་བུ་དང་འཁྲིལ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ཕོ་བྲང་ནང་མའི་ཁོངས་སུ་ཆུད་པའོ། ། དེས་ན་རྩ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་ཕན་ཡོན་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པ་དག་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་གཞན་དག་གིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

By the mudrā of embracing me, the seizing of all limbs is accomplished. This refers to drawing the bow and arrow of the union of śamatha and vipaśyanā to invoke the heart of the Principal Deity and embrace the consort of self-radiance in a manner of passionate attachment. Regarding their benefits, a single verse is spoken: "If one is marked by this mudrā, other desires will come and go and soar," and so forth; this is easy to understand. As for the title Śrīvajraśaravarasuratakrīḍā, it is given by way of the hand symbols. Furthermore, to teach the other goddesses, it says: "Various forms, attached to the samaya, performing the dance of descending bliss," and so forth. This indicates the samaya of the goddess of bliss through the symbolic samaya of attachment: holding the signs of the bhaga and liṅga while embracing the consort of self-radiance; Vairocanī holding a khaṭvāṅga as a sash with its back leaning against her; the right hand embracing the consort of self-radiance and the left holding a crossed vajra; and the disciple embracing the consort of self-radiance with the right and holding a skull-cup containing a Buddha’s body with the left. Regarding these goddesses, it says, "The great supreme deity in the center," which means they are entwined with the consort of self-radiance, such as Vajrasattva, and are contained within the inner vajra palace. Therefore, they are also explained as the "assembly of root mudrās." The common and specific benefits of binding the mudrās are easy to understand. Furthermore, to teach the other outer goddesses:

གཙུག་ལག་ཇི་ལྟའི་རྗེས་མཐུན་པར། ། དཔལ་རྫོགས་རྒྱ་ཆེན་གར་དག་གིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། རྟ་མགྲིན་འཕང་མཐོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་འཆིང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་གོང་དུ་གསལ་བར་བསྟན་ཟིན་ལ། རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཆོ་ག་ལྔ་པ་ལས་གསལ་བར་བསྟན་པས་འདིར་སྤྲོ་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་མཆོག། ཆོས་དབྱིངས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་བསྐུལ་བའི་གླུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་མཆོག་གི། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་དགོས་པའི་དོན་དང་གླུའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐལ་བཟང་དཔལ་ཁྱོད་བདག་ལགས་བདག་ཅག་བསྒྲུབས་ལ་རྟོགས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཀྱེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་བདེ་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་སྣ་ཚོགས་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རོལ་པ་དང་བཅས་པའི་གར་ཐབས་ཀྱིས་སྐལ་བ་བཟང་པོའི་ལྷ་མོ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་བདག་གི་རང་བཞིན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་པ་ལགས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་བདག་གི་རྒྱུད་ལ་མི་གསལ་བ་དག་གསལ་བར་སྒྲུབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་པ་དང་། ཡང་། འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་བདེ་བ་དང་། །

"In accordance with the scriptures, through the dances of glorious and vast perfection," and so forth. This refers to the mudrās of the four goddesses beginning with Buddhabodhi, the four beginning with Uccairhayagrīva, the four beginning with Vaṃśī, and the four beginning with Puṣpā. The characteristics of how these are bound have already been clearly explained above. Since their pure suchness is clearly explained in the fifth ritual, it need not be elaborated upon here. To demonstrate their benefits collectively, it is said: "Infinite supreme [qualities] such as these, equal and unequal to the dharmadhātu," and so forth. Furthermore, to demonstrate the song of exhortation, two verses beginning with "The union of all Buddhas, the Ḍākinī-māyā-saṃvara" teach the purpose and the characteristics of the song; then, in order to exhort with verse: "O Vajrasattva, fortunate and glorious one, I am yours; please grant that we may achieve realization!" and "O Lord of all Tathāgatas, blissful Ḍākinī-māyā, supreme bliss of manifold forms," and so forth. This means that the glorious Vajrasattva, through the dance movements of the play of the mudrā of bliss, dwells non-dually with the nature of the fortunate goddesses; therefore, please grant that the great qualities of that very nature, which are not yet clear in my continuum, may be clearly established. Furthermore: "The nature of all the goddesses of the retinue, the bliss of all the Tathāgatas..." and so forth.

མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་སྣ་ཚོགས་བདེ་བ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་གདུལ་བའི་མཆོག་འགྲུབ་པ་དང་། སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གར་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་ཅིང་། སྔགས་རྣམ་པ་བཞིས་གསུང་མཚོན་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བཞིས་ཐུགས་མཚོན་པར་མཛད་པ་དང་། དེའི་ཡོན་ཏན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་། སྐུ་མདོག་དང་། རང་བཞིན་དང་། ཕྱག་མཚན་དང་། རྒྱན་ཆས་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་། སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། འཁོར་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། གླུའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལས། དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཐར་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱ་དཔལ་དུ་གནས། ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྲིད་པ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དོན་ལ་གནས་པ་དག་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་ཆ་ལུགས་སམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་ཆ་ལུགས་སུ་རབ་ཏུ་སྤྲུལ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མདོག་ནི། དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་དག་པའི་ཕྱིར། ། བཙོ་མ་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་བཞིན། ། ཆགས་མེད་ལ་སོགས་ཆགས་ཆེན་ཕྱིར། །

Through the various ḍākinī-illusions of bliss and the accomplishment of the supreme means of training various beings, suchness is revealed by way of the dance of various applications. The speech is symbolized by the four types of mantra, the mind is symbolized by the four samayas of enlightened activity, and the qualities along with their results are thus taught. This concludes the explanation of the meaning of the "Mudrā from which All Arise" of the glorious Vajrasattva maṇḍala. Now, in order to show the "Mudrā from which All Deities of the Glorious Vairocana Maṇḍala Arise," it says: "The Blessed One, the yoga of suchness, Vajrasattva, the Tathāgata," and so forth. By these words, the general characteristics of the assembly of deities in the maṇḍala, their body colors, natures, hand symbols, ornaments, activities, postures, the characteristics of their retinues, and the distinctions of their songs are taught. Regarding that, the characteristics of the central principal deity are: "Because all liberation is completely pure, the Buddha-mudrā abides as glory." Those who abide in the meaning of the emergence from existence through the mundane and supramundane paths—such as the Śrāvakas and others—are purified by the glorious Vairocana, the Universal Monarch, who manifests in the guise of a Universal Monarch or in the guise of the Blessed One Śākyamuni, demonstrating the mudrā of great bliss. As for his body color: "Because all meanings are pure, like the color of refined gold; because of great passion and so forth, he is without passion."

དཀར་ཞིང་སྣ་ཚོགས་གསལ་བའི་མདངས། ། ཞེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོར་སྦྱོར་བས་མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་མི་འགྱུར་བས་སྐུ་བྱིན་པོ་དང་ཞལ་དབུས་མ་ནི་སེར་པོར་གནས་པའོ། ། ཡང་འདུལ་བའི་མོས་པ་བཞིན་དུ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་ལ་ཞལ་གཡས་སེར་པོར་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། བདག་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་ཆགས་པ་མེད་དེ་དཀར་པོའི་ཚུལ་དང་། ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པས་ལྗང་གུའི་ཚུལ་དང་། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་མཛད་པས་དམར་གསལ་དུ་བཞུགས་པའི་ཞལ་བཞི་དང་ལྡན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞིས་ནི་རང་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་ཞིང་རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་མཛེས་པར་སྤྲུལ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཞལ་བཞི་སེར་དཀར་ལྗང་དམར་མདོག། སྐུ་མདོག་གངས་རི་ཉི་ཤར་བཞིན། ། ཕྱག་ན་ཆོས་གོས་ལྷུང་བཟེད་དང་། ། འཁར་གསིལ་དམ་ཆོས་གླེགས་བམ་འཛིན། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་ཆ་ལུགས་དང་། ། ལོངས་སྤྱོད་ཚོགས་ཀྱིས་ཉེར་མཛེས་པར། ། ཐུན་མོང་རྒྱན་ཚོགས་ཚངས་པ་ལས། ། ཁྱད་པར་རྟགས་ཀྱིས་རྣམ་སྤྲས་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ཆས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་རབ་བསྒྲུབ་པ། ། རིན་ཆེན་ཆོས་ལས་ལྷག་པ་མེད། ། དེ་བས་ཐེག་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཅན། ། གང་ཞིག་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བྱེད་ལ།

"White and with a luster of various clarity." This means that because he has realized the wisdom of the dharmadhātu and unites all phenomena of saṃsāra and nirvāṇa within the essence of the spontaneously present six bodies, he is unchangeable by other conceptualizations of signs; thus, the central body and face abide as yellow. Furthermore, in accordance with the inclinations of those to be trained, the white maṇḍala of the body is also shown with a yellow right face. Because he has abandoned all conceptualizations of the afflictions of himself and others, he is without attachment and thus has a white aspect; because he possesses various enlightened activities, he has a green aspect; and because he exercises mastery over all phenomena of great passion, he possesses four faces abiding in a clear red hue. By means of the four mudrās of that very [deity], he holds the mudrā of his own insignia and is beautifully emanated with ornaments and attire. Regarding this, the Root Tantra states: "Four faces, yellow, white, green, and red in color; The body color is like a snow mountain with the rising sun. In his hands he holds the Dharma robe, the alms bowl, The mendicant’s staff, and the volume of the sublime Dharma. In the attire of a Universal Monarch, And beautifully adorned with a collection of enjoyments, He is more exquisitely arrayed with the special insignia Than Brahmā with his common collection of ornaments." Furthermore, in terms of the precious ornaments: "The sovereignty of Dharma is perfectly accomplished; There is nothing superior to the precious Dharma. Therefore, the Mahāyāna bodhicitta Is the Victor, the possessor of the Vajra Jewel." Thus, all the enjoyments of worldly sovereignty are eclipsed by the sovereignty of Dharma.

རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་གནོན་པར་མཛད་དེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དང་རྒྱན་ཆས་ཀྱིས་སྤྲས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། གཡས་པའི་མཐེ་བོང་གུང་མོ་གཉིས། ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ཡི། ། སོར་མོ་ཀུན་ལ་རེག་པ་ནི། ། རྩ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པར་གྲགས། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསལ་ཡིན། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཚུལ་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐའ་དག་གསལ་བར་མཛད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གསུམ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་གསལ་བར་བྱས་པའི་སྒོ་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་མཛད་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་ཞིང་འབྲས་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་གིས་ལྡན་པ་འདི་མཐོང་ཞིང་། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མཆོད་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་གསུངས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་ཤིང་མཆོད་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་མཐོང་ཞིང་མཆོད་པ་དང་འདྲ་སྟེ།

All the collections of jewels are surpassed by the unsurpassed Mahāyāna dharma of bodhicitta; as a sign of possessing this, they are adorned with precious crowns and ornaments. Their action mudrā is as follows: "The thumb and middle finger of the right hand, / And the clenched fist of the left hand, / Touching all the fingers— / This is known as the root mudrā." This is the clarification of the prajñāpāramitā of all the Buddhas. By binding the mudrā in the manner of turning the wheel of dharma, they perfectly establish the sovereignty of dharma by clarifying the entire meaning of the prajñāpāramitā—both the phenomena and their ultimate nature. Their enlightened activity is described by the two and a half verses beginning: "The birth of bodhicitta in sentient beings / And the turning of the wheel of dharma..." By means of clarifying the mudrā, they generate the vast bodhicitta and, by cutting through all discordant factors with the wheel of dharma, they engage in the vast way of the prajñāpāramitā and clarify the suchness of the result. To demonstrate their benefits, the one and a half verses beginning "Whoever sees this [mudrā] possessed [of these qualities] / And makes offerings in every way..." are spoken. By meditating one-pointedly and making offerings through the clarity of the samādhi maṇḍala, it is equivalent to seeing and making offerings to all the wisdom maṇḍalas.

སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་ལམ་ལ་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་མཛད་པའོ། ། དཔལ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྤོང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཇོམས་པར་མཛད་པས་ན་རང་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཚོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཡས་པའི་ཡན་ལག་གནོན་པ་ཡིས། ། གཡོན་པའི་ཡན་ལག་ཀུན་ལས་རྒྱལ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བྱས་ན། ། བདུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས། ། ཡབ་ཡུམ་གྱི་བརླ་གཡས་པ་དག་གིས་སོ་སོའི་བརླ་གཡོན་པ་མནན་ཏོ། ། ཞབས་བསྣོལ་བའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་ཞུགས་པས་སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་མཐའ་ལ་གནས་པ་དག་འདུལ་བར་མཛད་པའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དང་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་དང་། འོག་ནས་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་སྦྱར་ཏེ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་སུ། ། ལག་པ་གཡོན་པས་བཀབ་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་གྱི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་ཕྱིར། གར་བསྐོར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལག་པ་གཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་རང་རང་གི་ཁུ་ཚུར་བཞིན་གཡོན་པའི་ཐལ་མོས་འགེབས་པར་མཛད་པའོ། །

As soon as one generates the mind of awakening and enters the path, the fruit of buddhahood is accomplished, and one turns the wheel of Dharma. Regarding the mudrā called the "Glorious Samaya": because the glorious Vairocana does not abandon but rather enjoys all the phenomena of saṃsāra, he overcomes the one-sided nirvāṇa of peace; thus, he abides in the manner of the Great Mudrā that symbolizes his own suchness. To demonstrate the cross-legged posture of the father and mother: "By pressing down with the right limb, The left limb is victorious over all. When the bodhisattva cross-legged posture is assumed, All māras are utterly subdued." The right thighs of the father and mother each press down upon their respective left thighs. By assuming the cross-legged posture with the feet interlaced and entering into non-dual meditative union, they subdue those who abide in the extremes of existence and peace. The cross-legged posture of the glorious Vajrasattva is likewise similar to that of Vajrasattva. This concludes the explanation of the characteristics of the principal deity. Now, regarding the characteristics of the retinue goddesses, the qualities of their mudrās are shown, and their names are to be understood as they are applied below. To bind the mudrās of the eight special goddesses, it says: "Having clenched the vajra fists, cover them with the left hands," and so forth. Preceded by a dance movement, the right hands form their respective fists as described, while the left palms cover them.

དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནི་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་ཀུན་བརྗོད་མའི་སྟེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་གི་བར་དུ་མཐེ་བོའི་རྩེ་བཅུག་སྟེ། མཛུབ་མོ་བརྐྱང་སྟེ་ཅུང་ཟད་བཀུག་པའོ། ། དེ་ཡང་། སྲིན་ལག་མཐེའུ་ཆུང་ཡན་ལག་དབུས། ། མཐེ་བོང་ལེགས་པར་གཞག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་ནི། ། མཛུབ་མོ་ལེགས་པར་དགུག་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ལྷ་མོ་དཔལ་མོའི་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་ཁུ་ཚུར་ནི། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས། ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ནི་རབ་བརྐྱང་སྟེ། ། ཞེས་མཆེ་བ་ལྟར་བྱས་པའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་ནི་པདྨོའི་བུད་མེད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ཏེ། བརྡེག་པའི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས། ། མཐེ་བོང་དག་ལ་གུང་མོ་གཞག། ཅེས་ཏེ། ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་དང་གུང་མོ་རྩེ་སྦྱར་ཏེ་པདྨའི་འདབ་མ་འདྲ་བར་བྱས་པའོ། ། མི་བཟད་སྣོད་འཛིན་པ་ཡི་ནི། ། རིན་ཆེན་འཛིན་པའི་ཁུ་ཚུར་ཏོ། ། གོང་མ་ལས་གུང་མོ་སྦྱར་ཞིང་ཚིགས་ཟུར་ཅན་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ཡང་། རིན་ཆེན་འཛིན་པའི་ཁུ་ཚུར་ནི། ། ཁུ་ཚུར་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མཆོག། ཅེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་མའི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལེགས་བཅངས་ལ། ། བདག་གི་མཐེ་བོང་ནང་དུ་གཞུག། ཅེས་པའོ། ། ཞལ་བཟང་གཟུགས་མའི་བུད་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བསྟོད་དེ་མེ་ལོང་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ཡང་། ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཅིངས་པ་ནི། ། བུད་མེད་ཕྱག་རྒྱ་དེར་བཤད་དེ། ། ཞེས་པའོ། ། སྤྲིན་ཆེན་མོ་ནི་རྟ་མཆོག་གི་ཁུ་ཚུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས། ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཟུང་། །

Regarding that, the vajra-fist of the goddess Sarvabuddhāvāg is formed by clenching the fist and inserting the tip of the thumb between the ring finger and the little finger, then extending the index finger and bending it slightly. As it is said: "Between the ring finger and the little finger, the middle part, the thumb should be properly placed. Then, having clenched the fist, the index finger should be properly bent." The fist of the goddess Śrī is the Heruka-fist: "From the clenched vajra-fist, the two little fingers are fully extended," which is formed like fangs. The fist of Samantabhadrī is the lotus-woman-fist: "From the clenched striking-fist, the middle fingers are placed upon the thumbs." This means that from the clenched fist, the tips of the thumb and middle finger are joined to form a shape like a lotus petal. The fist of the terrible Vajra-vessel-holder is the jewel-holding-fist. It is formed by joining the middle fingers as before and making them angular. As it is said: "The jewel-holding-fist is the supreme vajra-jewel fist." The fist of the Buddha Endowed with the Seven Limbs is the Buddha-fist: "Having properly clenched the vajra-fist, one's own thumbs are inserted within." The mudrā of the goddess Surūpā is the woman-fist, which is formed by placing the fist at the heart in the manner of holding a mirror. As it is said: "Binding the fist at the heart is explained as the woman-mudrā." The great cloud [mudrā] is the supreme horse-fist: "From the clenched vajra-fist, all the fingers are fully grasped."

རྟུལ་ཕོད་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་འགྲུབ། ། ཅེས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་སྤྱན་ལྡན་མ་ཡི་ནི། ། དཔལ་གྲུབ་སྤྱན་གྱི་ཁུ་ཚུར་བཞིན་ཏེ། མཛུབ་མོས་མཐེ་བོང་མནན་ནས་ནི། ། རང་གི་མཐེ་བོས་མཛུབ་མོ་མནན། ། དཔལ་གྲུབ་སྤྱན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། མཛུབ་མོ་མིག་གི་འབྲས་བུར་བཅས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་ལྷ་མོ་འདི་དག་གི་སོ་སོའི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས་རང་གི་ཕྱག་མཚན་ནང་དུ་ཆུད་པའོ། ། དེ་ཡང་རིགས་དྲུག་གི་ཁུ་ཚུར་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས་བཤད་ཅིང་། བུད་མེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་བཤད་པ་ལ། དཔལ་གྲུབ་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་དག་འཆིང་བའི་དུས་སུ། སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་སོ་སོའི་སྐུ་གསལ་བར་བསྒོམས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྒྱས་འདེབས་པའོ། ། ལྷ་མོ་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ཞིང་། སོ་སོའི་སྔགས་ལ་འཁོར་ལོའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་འོག་མ་དག་ལ་ཡང་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་བསྐུལ་བའི་གླུ་ལས། དང་པོའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པ་འདི་དག་གི། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པ་གླུ་མཆོག་གི། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་གསུངས་པ་ལ། གོང་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དག་གི་དོན་ཤེས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་གླུ་བླང་ཞིང་བསྐུལ་བའི་མཐུས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་། ཐམས་ཅད་འགག་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བའོ། །

"All heroic activities, without exception or remainder, are accomplished." Thus it is said. Regarding the glorious accomplishment of the goddess Ākāśanetra, it is like the "eye-fist": having pressed the thumb with the index finger, one presses the index finger with one's own thumb. This is the mudrā of the glorious accomplishment of the eye; the index finger is joined with the pupil of the eye. So it is said. Furthermore, from the respective fists of these goddesses, their own hand symbols are contained within. Moreover, the fist of the six families is explained in the Sarvakarmamudrā, the mudrā of women is explained in the Siddhisvāminīmudrā, and the mudrā of the glorious accomplished ones is taught in the Samayamudrā. At the time of binding these, one should recite the respective mantras and clearly visualize their respective bodies, thereby sealing them with the Mahāmudrā. As for the goddesses such as Vaṃśā and the others, one should bind their mudrās as explained in the Vajrasattva maṇḍala, and recite their respective mantras together with the sound of the wheel. One should understand that the same method applies to the lower maṇḍalas as well. Now, regarding the song of exhortation, the general definition of the first is stated in one and a half verses beginning: "By knowing these mudrās, the supreme song of the Buddha's emanations..." and so forth. Since the mudrās mentioned above are for the purpose of knowing the meaning of those that follow, by the power of singing the song of the Buddha's emanations and exhorting them, everything is accomplished, and through the cessation of all [obstacles], one is joined to everything.

དེས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་ཞེན་པ་དག་ཀྱང་སློང་བར་བྱེད་ཅིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་འགྲུབ་པས་ན་གླུ་མཐུག་པོ་དང་། སྲབ་བུ་ལ་སོགས་པ་བྱེ་བྲག་བཞི་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་དབྱངས་ཕྲལ་འཁྱུག་པ་དང་། ཚངས་པའི་དབྱངས་དག་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་བསྐུལ་བའི་གླུ་དངོས་ནི། འཇིག་རྟེན་ཁམས་མང་རྡུལ་ཕྲན་གྲངས་མེད་ཁྱད་པར་སྤྲོས་པ་ཡི། ། རྒྱལ་བའི་དོན་རྣམས་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡུལ་གྱི་གྲངས་སྙེད་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གསུངས་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྣྲེལ་ཞི་དང་། སྤྱིའུ་ཚུགས་དང་། ཡན་མན་དང་། ཕན་ཚུན་ལ་སོགས་པའི་བཀོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཐའ་དག་ཏུ་དེ་དང་མཐུན་པའི་མཛད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་ཅིང་ཞེས་པ་དང་། བྱ་བའི་ཚུལ་དེ་དག་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱི་རྣམ་པས་བདག་ལ་སྦྱོར་ཞིང་གྲུབ་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། གླུ་འདི་དག་ནི་བླངས་པ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མ་བདེ་བའི་མཆོག། འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར། བསྐུལ་བའི་རྗེས་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་བུད་མེད་བཞི་རྣམས་དང་། ། རང་གི་ཡང་དག་གསང་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མངོན་པར་སྤྲུལ་པའི་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་དག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྤྲོས་ཤིང་མཆོད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས།

This also rouses those who are attached to the path of nirvāṇa. Since the mudrās of body, speech, and mind are thereby accomplished, one should sing songs with the four distinctions of thick, thin, and so forth, with melodies that are distinct, swift, and like the voice of Brahmā. The actual songs of exhortation are those beginning with: "The activities of the Victors, as numerous as the atoms in countless world systems of diverse elaborations..." and so on. From this single verse, it is said that throughout all the vast arrays of world systems—whether horizontal, upright, inverted, or intersecting—the Victors perform various deeds in accordance with those realms for the benefit of all sentient beings. It means: "May you apply those modes of activity to me in a single instant and bring them to accomplishment!" Regarding the benefits, it is said: "By singing these songs, one will undoubtedly accomplish the supreme bliss of the Ḍākinī Illusion, which is the union of all space." Thus, following the exhortation, for the sake of making offerings, one should offer with the four offering goddesses, as indicated by the passage beginning: "Then, with the four women and one's own authentic secret..." and so forth. One should emanate and offer extensively the outer, inner, and secret offerings manifested through meditative absorption. This concludes the explanation of the meaning of knowing the mudrās of the Tathāgatas. Now, from the Great Mudrā of the glorious Heruka maṇḍala:

དང་པོ་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དམ་ཚིག་ལ་སྡང་རྣམ་སྦྱང་ཕྱིར། ། དུར་ཁྲོད་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་གསལ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ལས་དམ་ཚིག་ལ་སྡང་བའི་རུ་ཏྲ་ལ་སོགས་པ་གཞོམ་པའི་དོན་དུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་ཆས་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ལས། གཙོ་བོའི་སྐུ་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་གང་གི་དོན་དུ་ཞེ་ན། ཐུགས་རྗེ་བསྐྱེད་པའི་ཡུལ་དག་གི་ཕྱིར་ཏེ། ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་ལ། ། ཞི་བས་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་གཉེན་པོར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི། ། རྣལ་འབྱོར་བདེ་མཆོག་དམ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ལུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ནི། སངས་རྒྱས་ཁྲོ་བྱུང་ཁྲོ་བོ་ནི། ། ཐལ་བར་འཇིག་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྱག་བརྒྱད་ལས་དང་པོའི་འོག་མ་གཉིས་ན་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་པགས་པ་བརྒྱད་སྟེ་འཛིན་པ་དང་། གསུམ་པ་དག་ན་མདའ་དང་གཞུ་འཛིན་པ། བཞི་པ་དག་ན་ཤ་ཆེན་པོ་དག་དང་། སྦྲང་རྩིའི་སྒྲས་ཁྲག་ཆེན་པོ་དག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་འཛིན་པ་དང་། དང་པོ་གཉིས་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། གཞན་དག་གི་དོན་ནི་གོ་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ནི། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་བཅས་པའི། ། ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་སྤྲུལ་པས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

First, regarding the general characteristics: The Blessed One, the yoga of suchness, Vajrasattva, the Tathāgata, manifests in the mudrā of the charnel ground dance in order to purify those who are hostile to the samaya. From the great qualities of the glorious Vajrasattva, for the purpose of subduing Rudra and others who are hostile to the samaya, one should assume the attire of the glorious Heruka, complete with the eight ornaments of the great charnel ground and so forth. Now, regarding the specific characteristics: For what purpose is the body of the principal deity shown in that way? It is for the sake of those who are the objects for generating compassion, for it is said: "For those who are extremely fierce and violent, peaceful means will not be beneficial." As an antidote to that, the characteristic of great compassion is: "Through the yoga of insight and method, the yoga becomes the supreme Cakrasaṃvara." Regarding the signs of that very attire: "The wrathful buddhas who have arisen from wrath are the supreme destroyers, reducing [the enemy] to ashes," and so forth. Among the eight hands, the two lower ones hold the eight-skin hide of Maheśvara; the third pair holds a bow and arrow; the fourth pair holds a skull-cup filled with "great meat" and "great honey"—the latter being the term for great blood; and the first two hold the vajra and khaṭvāṅga that appear below. The meaning of the others is easy to understand and thus is not explained. Regarding its enlightened activity: "Through the emanation of various mudrās together with the glorious Heruka," and so forth.

པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་པ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གར་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབང་སྒྱུར་བར་མཛད་པས་སོ། ། ཡབ་ཡུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སེ་རལ་ཁ་ཡི་ཚུལ་དག་ཏུ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་རྒྱབ་བརྟེན་བྱས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་མདོག་དང་། རྒྱན་ཆས་དང་ཕྱག་མཚན་དག་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡོན་ཏན་ནི། བུད་མེད་ལ་སོགས་རིན་ཆེན་མཆོག། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཁའ་ལས་འབྱིན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གི་མཚན་ཉིད་ནི། གཡས་དང་གཡོན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདེ་བ་འབབ་པའི་གར་བྱེད་པས། ། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ནི་ཕྱེད་བཅས་པས། ། རྐང་པ་རང་གི་བརླས་མནན་ན། ། འགྱིང་བག་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་ལངས་ཏེ་ཡབ་ཀྱི་ཞབས་གཡས་པས་ཡུམ་གྱི་བརླ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། གཡོན་པ་བརྐྱང་སྟེ་ས་ལ་བཞག་ནས་ཡུམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་ཞབས་ཀྱིས་འཁྱུད་ཅིང་གནས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕྲིན་ལས་དང་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་ནི། དྲག་པོ་དབང་པོ་ཉེ་དབང་བཅས། ། ཉི་ཟླ་གཤིན་རྗེ་ཚངས་བཅས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདེ་བར་རེག་པ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་སྐལ་བ་བཟང་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་གནས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལས་སྤྲུལ་པར་བཅས་པས་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་དྲག་པོའི་ཚོགས་འཇོམས་པར་མཛད་པའོ། ། ད་ནི་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་ལས་དང་པོ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རབ་བཤད་པ། ། སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་བཅས་པའི། །

Regarding the name Padmanarteśvara, it is because the glorious Heruka exercises mastery over all phenomena through various modes of dance. To demonstrate the characteristics of the father and mother, it says: "In the manner of a sash, the khaṭvāṅga is leaned upon the back," and so forth; from these, the consort’s body color, ornaments, and hand implements should also be understood. As for the qualities of her mudrā, it is said: "Women and the like, the supreme jewels—all things are produced from space," and so forth, which is easy to understand. Regarding the characteristics of the father and mother’s cross-legged posture: "Through the union of the right and left, performing the dance of descending bliss, with the cross-legged posture half-formed, if the foot is pressed against one’s own thigh," it means that standing with a majestic bearing, the father’s right leg embraces the mother’s thigh, while the left is extended and placed on the ground; the mother likewise remains embracing him with her half-crossed legs. Their activities and qualities are described by: "The fierce one, Indra, Upendra, the sun, moon, Yama, and Brahmā," and so forth. "Abiding as the glorious Vajracaṇḍa, the fortunate one in the union of blissful touch" means that through the emanations of the light rays of non-dual bodhicitta, they are in union, and by that very activity, they subdue the hosts of the fierce. Now, regarding the general characteristics of the retinue goddesses, the first: "Then, furthermore, it is explained: in the maṇḍala of the Buddha-ḍākinīs, together with the glorious Heruka..."

ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་གནས་པའོ། ། གཙོ་བོའི་ཆ་ལུགས་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གནས་ཏེ། དང་པོར་སྐུའི་ཆ་ལུགས་བསྟན་པ་དང་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་དང་། ཕྱག་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། གར་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་སྣ་ཚོགས་སུ་གནས་པའོ། ། དེ་ལས་དང་པོ་སྐུའི་ཁྱད་པར་ནི། ཞི་དང་དྲག་པོ་རྨོངས་པ་མཆོག། དགའ་བའི་གར་བྱེད་འགྱུར་བར་བཅས། ། ཤི་བ་ལྡང་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་གནས། ། འདིར་གནས་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཞལ་གདོང་གི་ཁྱད་པར་དང་། བཞུགས་ཚུལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཽ་རཱི་ནི་རྒྱས་འདེབས་མ་སྟེ་ཞི་བའི་ཞལ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞལ་དང་བཞུགས་ཐབས་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱོར་ཏེ། ཙཽ་རཱི་ནི་སྙིང་འདྲེན་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དྲག་པོའི་ཚུལ་ལོ། ། པྲ་མོ་ཧཱ་ནི་རྨོངས་བྱེད་མ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། པུཀྐ་སཱི་ནི་གར་བྱེད་མ་ཞེས་ཏེ་དགའ་བའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། གྷསྨ་རཱི་ནི་འདེབས་བྱེད་མ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། བཻ་ཏཱ་ལཱི་ནི་གསོད་བྱེད་མ་སྟེ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའོ། ། སྨ་ཤཱ་མ་ནི་གསོད་བྱེད་མ་སྟེ། ཤི་བ་སློང་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། ཙཎྜ་ལཱི་ནི་ཟབ་མོ་སྟེ། ཤི་བ་ལྡང་བའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་མོ་ཀུན་ཀྱང་རང་རང་གི་སྐྱེས་བུ་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ན་བདེ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་དག་གི་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཞི་དང་དྲག་པོ་རྨོངས་བྱེད་དང་། ། གྱེན་དུ་དབུགས་འབྱིན་གར་བྱེད་ལུས། །

They abide in various mudrās. The characteristics of the goddesses, other than the attire of the principal deity, abide in the manner of various mudrās. First, they abide in various ways by way of the distinctions of their physical form, their gaze, their hand symbols, their dance movements, and their names. Regarding the first, the distinctions of their bodies: Peaceful, wrathful, deluding, supreme, Performing the dance of joy, together with transformation, Through the application of reviving the dead, They abide as the mudrā of bliss. Here, the term "abide" indicates the distinctions of their facial expressions and their modes of posture. Gaurī is the Sealer, possessing a peaceful face and abiding in that very manner. Likewise, this applies to both the faces and the postures: Caurī is the Heart-Extractor, having a wrathful manner. Pramohā is the Deluder, in that very manner. Pukkasī is the Dancer, possessing a joyful manner. Ghasmarī is the Impeller, in that very manner. Vetālī is the Slayer, abiding in a transformative manner. Śmaśānī is the Slayer, abiding in the manner of reviving the dead. Caṇḍālī is the Profound, abiding in the manner of reviving the dead. Thus, all the goddesses are inseparable from their respective consorts and enjoy bliss; therefore, they are the mudrā of bliss. Furthermore, to demonstrate the distinctions of the goddesses' gazes: Peaceful, wrathful, deluding, With upward breath and dancing bodies.

ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གྲུབ་པའི་མཆོག། གསང་བའི་སྦྱོར་བ་དེ་མཆོག་གིས། ། དེ་ལ་ཞི་བའི་ལྟ་བ་ནི་མིག་ཟམ་ཟིམ་དུ་བྱས་ལ་གླང་པོ་ཆེ་ཁྱོ་ཤུག་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་ནོ། ། དྲག་པོའི་ལྟ་བ་ནི་སྡང་མིག་གི་ཚུལ་དུའོ། ། རྨོངས་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཆང་གིས་མྱོས་པ་བཞིན་མི་གསལ་བར་བརྟགས་པའོ། ། ཤི་བ་སློང་བ་ནི་ཅུང་ཟད་གྱེན་དུ་གཟིགས་པའོ། ། དབུགས་འབྱིན་པའི་ཚུལ་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་བལྟ་བའོ། ། གར་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་གཡས་དང་གཡོན་དུ་རེས་བཞིན་གཟིགས་པའོ། ། རྣམ་པར་གཡེང་བ་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་ཕུར་བུ་འདེབས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟིགས་པའོ། ། རོ་ཟ་བ་ནི་མདུན་དུ་རེས་ཀྱིས་ལྟ་བའོ། ། གྲུབ་པའི་མཆོག་ནི་ལྟ་བ་དེ་དག་གི་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང་། གསང་བའི་སྦྱོར་བའི་བདེ་མཆོག་ལ་གནས་པའོ། ། ཕྱག་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། མེ་ཏོག་བདུག་པར་སྦྱར་བའི་མཆོག། ཆང་དང་ཆུ་དང་ལྕུག་མ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་གསུངས་ཏེ། དང་པོས་ནི་མཆོད་པའི་མཚན་མ་བརྒྱད་བསྟན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་རྒྱས་འདེབས་པར་མཛད་པའོ། ། གཉིས་པས་ནི་ཕྲིན་ལས་རྒྱས་འདེབས་པར་མཛད་པའོ། ། གསུམ་པས་ནི་ཆ་ལུགས་ཀྱི་རིམ་པ་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། བཞི་པ་དང་ལྔ་པས་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་དག་བསྟན་པའོ། ། མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། དང་པོ་རྒྱས་འདེབས་མ་ཡི་རྒྱ། ། སྙིང་འདྲེན་མ་ཡི་གཉིས་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་པའོ། ། ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ལན་དང་བཅས་པ་ནི། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཀུན་གྱིས། ། ཕྱག་རྒྱའི་ལན་རྣམས་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

The supreme accomplishment of the mudrās of the view, through that supreme secret union: regarding that, the peaceful gaze is with eyes half-closed, like the state of a male and female elephant in union. The wrathful gaze is in the manner of a piercing stare. The deluded gaze is to look unclearly, as if intoxicated by liquor. The gaze for reviving the dead is to look slightly upward. The manner of granting relief is to look in the ten directions. Dancing is to look alternately to one's right and left. Distraction is to look in the ten directions in the manner of planting stakes. Eating the corpse is to look at the front in turns. The supreme accomplishment is to apply oneself to the activities of those gazes and to abide in the bliss of the secret union. As for the distinctions of the hand symbols, five verses beginning with "The supreme application of flowers and incense, liquor, water, and creepers" are taught. The first teaches the eight signs of offering, which perform the sealing of the object to be accomplished. The second performs the sealing of the enlightened activities. The third illustrates the sequence of the attire. The fourth and fifth teach the hand symbols of the enlightened activities. As for the distinctions of the names, two verses beginning with "The first is the seal of the Sealer, the second is of the Heart-Extractor" are taught. Furthermore, regarding the mudrās together with their responses, it says: "Then, by all these mudrās, the responses to the mudrās are unsurpassed," and so forth.

གཞན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པས་མི་ཚུགས་པར་བྱ་ཞིང་། རང་གི་དངོས་གྲུབ་མཐའ་དག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཅིང་ཞིང་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱ་ཞིང་། རང་གི་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གླུས་བསྐུལ་བ་ལས་དང་པོ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པ་འདི། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བའི་གླུ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་སྒྲུབ་པ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་ཞིང་། ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་པའི་གླུ་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ལས་དང་པོ་གཙོ་བོའི་ཞལ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། གཟིགས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འགྱུར་བའི་རྒྱས་ཐོབ་ལ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འོ་བྱེད་འཁྱུད་པས་རྨོངས་མཛད་དེ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བདེ་བའི་མཆོད་སྟོན་ཀུན་གསོལ་ལ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བདེ་མཆོག་ངོ་མཚར་བསྟན་དུ་གསོལ། ། ཞལ་དང་པོ་དྲག་པོའི་སྒོ་ནས་གཟིགས་པ་སྣ་ཚོགས་འགྱུར་བའི་རྒྱས་འདེབས་པ་དང་། ཞལ་གཉིས་པ་རྨོངས་པའི་སྒོ་ནས་འོ་བྱེད་འཁྱུད་པ་དང་། ཞལ་གསུམ་པ་ཟ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཆོད་བསྟོད་ཀུན་གསོལ་བ་དང་། ཞལ་བཞི་པ་སྒེག་པའི་སྒོ་ནས་ངོ་མཚར་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐུལ་བའི་གླུ་གསུངས་ཏེ། རྒྱས་བཏབ་རྨོངས་བྱས་མནབས་སུ་གསོལ། ། བདེ་མཆོག་ངོ་མཚར་བདེ་བར་བཞུགས། ། ཞེས་པ་ནི་ནང་གི་ལྷ་མོ་བཞིའིའོ། །

One should remain unassailable by the applications and other tactics of others, and in order to accomplish all of one’s own siddhis, one should sequentially bind the mudrās of the glorious Heruka and the goddesses of the retinue, applying them to all activities. To please the deities of the maṇḍala and to engage them in one’s own activities, there is the exhortation by song; first, the general characteristics are as follows: "Now, this knowledge of mudrās, The song of the glorious Vajra-yoga, Which perfectly accomplishes all activities— I shall explain it in particular." This refers to the utterance of a song that clearly reveals one’s own suchness (tattva) by way of non-dual union with the mudrā of the glorious Heruka, in a manner that accomplishes all activities. Regarding that, first, in order to exhort the principal deity by way of his four faces: "Seal with the seal of various changing gazes, Delude with various kisses and embraces, Partake of all the offerings of various bliss, And display the wonder of various supreme bliss!" The first face, through its wrathful aspect, seals with various changing gazes; the second face, through its deluding aspect, kisses and embraces; the third face, through its devouring aspect, partakes of all offerings and praises; and the fourth face, through its graceful aspect, displays wonders. Now, the songs of exhortation by the eight goddesses of the retinue are spoken: "Seal, delude, and partake; Abide in the wonder of supreme bliss!" This is the song of the four inner goddesses.

ཧཱུཾ་ཨ་ལ་ལ་ཧོ་སྣང་བར་མཛོད། ། རྣལ་འབྱོར་བདེ་མཆོག་སྒྱུ་མས་སྤྲུལ། ། ཞེས་པ་ནི་ནང་གི་ལྷ་མོ་བཞིའི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། དམ་ཚིག་ལ་འཇུག་ཏུ་གསོལ། ཉོན་མོངས་ཀུན་ལས་རྒྱལ་བར་མཛོད། ། མ་ལུས་པ་དག་མནབས་སུ་གསོལ། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་མཛོད། ། ཅེས་པ་ནི་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཞིའིའོ། ། ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས། དང་པོར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྦྱང་ཕྱིར། ། པདྨོའི་ཕྱག་རྒྱ་དཔལ་དུ་གནས། ། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བས་ཀུན་དུ་བསླང་ཅིང་། རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་རྣམ་པ་གཉིས་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གང་ཞིག་པདྨའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལས་གཙོ་བོའི་སྐུ་མདོག་གི་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མི་འགྱུར་དག་པ་དམ་པའི་ཕྱིར། ། ཤེལ་སྒོང་བཞིན་དུ་དག་པ་ཡི། ། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་དག་པའི་ཕྱིར། ། འབར་བ་སྣ་ཚོགས་འཁྲིགས་པའི་འོད། ། མི་མཐུན་པའི་མཚན་མ་གཞན་དང་། རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་འགྱུར་བ་མེད་དེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ནོར་བུ་ཆུ་ཤེལ་གྱི་མདངས་དང་ལྡན་པའོ། ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་གདུལ་བྱ་དུ་མའི་འདུལ་ཐབས་མཁྱེན་ཅིང་མཐུན་པའི་མཛད་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར།

"Hūṃ! A la la ho! Make [them] appear! Emanated by the yoga of the supreme bliss of illusion." This is the activity of the four inner goddesses. "Please enter into the samaya! Make [us] victorious over all afflictions! Please don [the armor] without exception! Make all afflictions vanish!" This is for the four outer goddesses. The benefits are easy to understand. This is the detailed explanation of the meaning of "the glorious Heruka’s vajra mudrā." Now, from the great mudrā of the maṇḍala of the glorious Padmanarteśvara, first, the general definition is: "The Blessed One, the yoga of suchness, is Vajrasattva, the Tathāgata. In order to completely purify all desire, he abides as the glorious lotus mudrā." This is called the great mudrā possessing the characteristics of a lotus for the purpose of purifying those who are motivated by the view of self-grasping and who are attached to the two extremes of permanence and nihilism. To show the purity of the principal deity’s body color: "Because of the supreme, unchanging purity, he is pure like a crystal ball. Because all desire is purified, he has a blazing, swirling light of various colors." Because he is unchanging due to discordant signs and the habitual tendencies of conceptualization, and because he has attained mastery over the complete purity of all phenomena from form up to omniscience, he possesses the luster of a water-crystal gem. Because he knows the methods for taming the many disciples through the great compassion of non-abiding nirvāṇa and displays concordant deeds:

ཁ་དོག་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་མདངས་འཕྲོ་བའོ། ། ད་ནི། རྒྱན་དང་མཚན་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཚེ་ཡི་རིན་ཆེན་སྤྲས། ། གོས་དང་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་མི་འགྱུར་ཞིང་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱས་གདབ་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་རིགས་དང་མཐུན་པའི་མཛད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། སྣ་ཚོགས་པའི་གོས་དང་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྐུའི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བར་གཤེགས་པས་སྟོང་གསུམ་གང་བར་མཛད་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཞལ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལས་ཕྱག་རྒྱས་མཚན་པའམ། ཞལ་བཞི་ལ་ཕྱག་ལྔ་བཅུས་མཚན་པའམ། བརྒྱད་དང་བཞིས་མཚན་པའི་གཡས་ཀྱི་པདྨ་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རྩེ་གསུམ་པ་དང་། དབྱུག་པ་དང་། གཏུན་ཤིང་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་མཚན་མ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པས་མཚན་ཞིང་། གཡོན་པ་དག་ནི་པདྨ་རྐྱང་བའོ། ། དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་ཞིང་། པདྨའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྱུ་མས་འདུལ་བའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་སྟོན་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་པའོ། ། ཡབ་ཡུམ་དང་ཞལ་སྦྱོར་དུ་བཞུགས་པའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གི་མཚན་ཉིད་ནི། གཡས་དང་གཡོན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ནི་ཕྱེད་མར་གནས། ། རྒྱལ་པོའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད། ། མེ་ཏོག་པདྨའི་སྟེགས་བུ་ལ་གཡས་པ་བརྐྱང་སྟེ་ས་ལ་བརྟེན་ཅིང་། གཡོན་པ་བསྐུམ་སྟེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་ཚུལ་དུ་ཡུམ་དང་ཞལ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པའོ། །

The radiance of twenty-five colors emanates. Now, in order to show the ornaments and symbols, it is said: "Adorned with the jewels of the Buddha of Life, and decorated with garments and various ornaments," and so forth. In order to seal the result with the unchanging symbol of the family, he is adorned by the Buddha Amitāyus, performing deeds consistent with that family. For the sake of his conduct, he is adorned with various garments and ornaments; the Sugatas arising from the light rays of his body fill the three-thousandfold world system. Furthermore, his twenty-five faces are marked by mudrās, or his four faces are marked by fifty arms, or marked by eight and four. On the right lotuses, he is marked by the eight auspicious symbols, such as the vajra, wheel, jewel, sword, trident, staff, pestle, and so forth, while the left hands hold single lotuses. Through these, he emanates the maṇḍalas of the families, and the Lotus Ḍākinīs display various illusory means of subduing, establishing beings in the enlightenment of the Buddha. Regarding the characteristics of the cross-legged posture in which the father and mother abide in union: "By the union of the right and left, the cross-legged posture remains half-folded. Having assumed the royal cross-legged posture, all suffering is dispelled." On the pedestal of a lotus flower, the right leg is extended and rests on the ground, while the left is drawn in, abiding in the manner of a cross-legged posture in union with the consort.

དཔལ་པདྨ་རྒྱལ་པོ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི། བསྙེམས་པའི་ལག་པ་གཡོན་པ་ཡིས། ། པདྨ་དམར་པོ་ཅི་བདེར་བཟུང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལྷ་མོ་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་གིས། ། ཕྱག་གཡོན་པ་ན་པདྨ་སོ་སོའི་ཁ་དོག་དང་མཐུན་པར་འགྱིང་བག་གི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ཤིང་འཛིན་པ། གཡས་པ་དག་ན་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱའི་གར་གྱི་ཆ་ལུགས་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལས་དང་པོ་ལྷ་མོ་རྣམ་པར་གཟིགས་པས་ནི་གཡོན་པས་པདྨ་དམར་པོ་ཅི་བདེ་བར་འཛིན་ཞིང་། གཡས་པའི་མཐེབ་མཛུབ་རྩེ་སྤྲད་ཅིང་སྐམ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་རང་གི་སྙིང་གར་འདྲེན་ཞིང་ཁ་འབྱེད་པར་མཛད་པའོ། ། དེས་ན་རྣམ་པར་གཟིགས་པའི་རྣམ་དག་དཔལ་ཏེ་ཆོས་དག་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། སྒྲོལ་མས་ནི་པདྨ་སྔོན་པོ་བཟུང་སྟེ་རང་གི་སྙིང་གར་བུད་མེད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་འདྲེན་པའོ། ། དེས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པའོ། ། རྒྱན་ཅན་མས་ནི་གཡོན་པས་པདྨ་དཀར་པོ་བཟུང་སྟེ་གཡས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའོ། ། དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་གཅོད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་མས་ནི་གཡོན་པ་པདྨ་མཐིང་ག་འཛིན་ཅིང་། གཡས་ཀྱིས་བ་དན་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་གར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སླར་ཟློག་པར་མཛད་པས་ན། ཕྱག་རྒྱའི་ལན་ཞེས་སོ། ། པདྨ་གཏུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་མས་ནི་གཡོན་པ་པདྨ་ཐོགས་ཏེ་བསྙེམས་བག་གིས་སྐུའི་གནས་སུ་བརྟེན་ཅིང་། གཡས་པས་ནི་རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་པའོ། །

This is the explanation of the mudrās of the one known as the Glorious Lotus King. Furthermore, regarding the characteristics of the great mudrās of the goddesses in the retinue, it is said: "With the left hand held in a proud [pose], hold a red lotus as is comfortable," and so forth. These eight goddesses hold lotuses in their left hands that correspond to their respective colors, maintaining a majestic and haughty posture. In their right hands, they possess the specific dance movements of their individual mudrās. Among them, the goddess Vipaśyin holds a red lotus comfortably in her left hand, while with the tips of her right thumb and forefinger joined in the "drying" mudrā, she draws it toward her heart and opens it. Thus, she is the glorious purity of Vipaśyin, practicing the pure Dharma. Tārā holds a blue lotus and draws it toward her heart with a woman’s fist. Thus, she possesses the mudrā of enjoying the supreme awakening. Ābharaṇavatī holds a white lotus in her left hand and turns the wheel of Dharma with her right. Thus, she cuts through the wheel of cyclic existence with the wheel of Dharma. Bhṛkuṭī holds a dark blue lotus in her left hand and performs a dance with the three-pointed banner mudrā in her right. Because she repels the mudrās of others through that very means, she is called the "counter-mudrā." Padmacaṇḍeśvarī holds a lotus in her left hand, resting it proudly at the position of her body, while her right hand holds a jewel.

དེས་ནི་གཞན་དག་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྐོང་བར་མཛད་པས། པད་གཏུམ་དབང་ཕྱུག་རིན་ཆེན་མཆོག། ཅེས་སོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་མོས་ནི་གཡོན་ན་པདྨ་ལྗང་གུ་བསྟོད་ཅིང་གཡས་ན་རྩེ་གསུམ་པ་འཛིན་པས་ཕྲིན་ལས་གསུམ་གྱིས་གཞན་འཇོམས་པའི་ཕྱིར། སྣ་ཚོགས་པདྨ་རྩེ་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ཞེས་སོ། ། པདྨ་དཔལ་ཆེན་མོས་ནི་གཡོན་ན་པདྨ་སེར་པོ་འཛིན་ཅིང་གཡས་ན་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པའོ་ཞེས་པས་ན། དེས་པདྨོ་གནས་པའི་སྐྱེད་པའོ་ཞེས་སོ། ། འདོད་པའི་དབང་མོས་ནི་གཡོན་ན་པདྨོ་ལེ་བརྒན་འཛིན་ཅིང་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་ཐོགས་ཏེ་གར་བྱེད་པས་འགྲོ་བ་གསུམ་དབང་དུ་བསྡུ་བའོ། ། ད་ནི་དེ་དག་མཉེས་པར་བྱ་བའི་གླུ་དབྱངས་གསུངས་པ་ལས། དང་པོ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གོ་སླའོ། ། གཞན་ཡང་གཙོ་བོ་ལ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་མཆོག་སྣ་ཚོགས་འཛིན། ། སེམས་ཅན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འདུལ་མཆོག་དངོས་གྲུབ་མཆོག་མངའ་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལས། ཀུན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་མཆོག་ཅན་ཏེ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་དྲེགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དག་གི་སྐུ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་ཅིང་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་འཕྲུལ་པའོ། ། དེས་ན། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བདག། ཚངས་པ་འཇུག་སེལ་དབང་ཕྱུག་བདག། ཉི་ཟླ་བདག་ལགས་ཞེས་པ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་འགྲོ་བ་འདུལ་བ་ལ་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་བསྟན་ཏེ། འགྲོ་བ་འདུལ་བ་ཀུན་གཟུགས་ཅན། ། ཞེས་བསྟན་ཏོ། །

Because he fulfills all the desires of others, it is said: "The supreme jewel, the powerful Padma Caṇḍeśvara." As for Viśvapadmā, she holds a green lotus in her left hand and a trident in her right; because she subdues others through the three activities, she is called "Victorious over the Tridents of the Viśvapadma." As for Mahāpadmaśrī, she holds a yellow lotus in her left hand and a makara banner in her right; thus, she is called "The One Who Generates the Abode of the Lotus." As for Kāmeśvarī, she holds a vermilion lotus in her left hand and brandishes a three-pronged vajra in her right while dancing, thereby bringing the three realms of beings under her power. Now, regarding the songs of praise spoken to please them, the general characteristics of the first are easy to understand. Furthermore, in order to exhort the central deity, it is said: "He assumes the various supreme forms of all the Tathāgatas and so forth; he possesses the supreme siddhi that is the best for taming the various types of sentient beings," and so on. This means he possesses supreme forms such as all [the Buddhas] and so forth, manifesting the various bodies of Buddhas, Bodhisattvas, and the great arrogant worldly deities as emanations for the benefit of beings. Thus, it is said: "I am the Buddha Vajradhara; I am Brahmā, Viṣṇu, and Maheśvara; I am the Sun and the Moon." Furthermore, the Yoga Tantra Vajraśekhara also teaches that through the emanations of this very family, the taming of beings is shown through the appearance of various phenomena of both saṃsāra and nirvāṇa, stating: "The tamer of beings possesses all forms."

ཡང་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གླུ་ནི། པདྨོ་སྒྱུ་མ་དཔལ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འདུལ་མཛད་དག་པའི་ཚུལ་གྱིས་གར་མཛད་པ། ། པདྨོ་དམ་ཚིག་དབང་ཕྱུག་སངས་རྒྱས་གར་རྣམས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པར་བསྟན་ཏོ། ། དཔལ་པདྨོ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས་དང་པོ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ནོར་མཆོག་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར། ། དཔལ་ལྡན་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱར་གནས། ། གང་ཞིག་སེར་སྣའི་ལམ་ལ་གནས་ཤིང་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཅན་དག་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྦྱིན་པ་བཞི་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། གང་ཉི་མའི་གཟུགས་དང་། གཟི་བརྗིད་དག་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ད་ནི་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ལས། དང་པོར་ཞི་བའི་ཆ་ལུགས་སུ་གནས་པའི་ཚུལ་ནི། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། བུད་མེད་ལ་སོགས་རིན་ཆེན་མཆོག། རིན་ཆེན་ཐམས་ཅད་མཁའ་ལས་འབེབས། ། གང་ཞིག་ནམ་མཁའི་ལུས་ཅན་ལ། ། གསེར་གྱི་རི་བོ་ལྟར་བཞུགས་པ། ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་རེ་བ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་བཙུན་མོ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་བདུན་པོ་དག་ཆར་བཞིན་དུ་འབེབས་པར་མཛད་པ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་དག་པོའི་ཚོགས་རྣམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་སུ་བསྟན་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་ལ། །

Furthermore, the songs of the goddesses of the retinue are as follows: "Glorious Lotus Illusion, you who perform the dance in the manner of purity, taming beings in various ways; O Lotus Samaya Lord, please perform the dances of the Buddhas." Through such verses, they are taught along with their qualities. This concludes the detailed explanation of the meaning of the "Mudrā of the Glorious Lord of the Lotus Dance." Moreover, in order to first teach the general characteristics of the Great Mudrā of the Vajra Sun Maṇḍala: "The Blessed One, the Yoga of Reality, Vajrasattva, the Tathāgata, dwells in the mudrā of the glorious Sun in order to completely purify the supreme wealth." This refers to one who possesses the form and brilliance of the sun, and who, for the sake of establishing those dwelling on the path of avarice and those stained by the defilement of immoral conduct in the four types of generosity completely purified of the three spheres, is so designated. Now, regarding the characteristics of the Principal Deity, first, the manner of abiding in a peaceful form is as follows: "Ākāśagarbha, in all directions, completely fulfilling all hopes, causes the supreme jewels, such as women and so forth, and all precious things, to descend from the sky." He who possesses a body of space and dwells like a mountain of gold, who causes the seven precious possessions, such as the precious queen, to descend like rain from all directions to fulfill the hopes of sentient beings, is Ākāśagarbha himself. Then, specifically, to tame the hosts of the wicked, he is shown in the form of a wrathful deity: "To those who are extremely fierce and violent..." [The passage continues with the wrathful manifestation.]

ཞི་བས་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཉི་མ་འབུམ་གྱི་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་དག་གི་གདུང་བ་སེལ་ཞིང་། དྲག་པོའི་ཆ་ལུགས་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་ཞིང་། སྐུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབར་བ་བཞིན་དམར་སེར་དུ་གནས་ནས། དྲག་པོའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་དག་འདུལ་བར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་གཞུ་དང་མདའ་མཆོག་དང་། ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་འགྱིངས་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཕྱག་རྣམ་པ་བཞི་ནི་གཞུ་དང་། མདའ་དང་། ཉི་མ་དང་། རལ་གྲི་འཛིན་ཅིང་འཛུམ་བག་(དད་,དང་)བཅས་པའི་བཞིན་གྱིས་སྤྱན་མིག་གཡོན་པ་གྱེན་དུ་བཏེག་སྟེ། མཁའ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་ཆར་འབེབས་པ་གཟིགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ནི་གོ་སླའོ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་གི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་པུས་མོ་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་དབྱིབས་ལྟར་པུས་མོ་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ཡུམ་དང་ཞལ་སྦྱོར་དུ་བཞུགས་ཤིང་། བགེགས་ཐམས་ཅད་གཞིག་པར་མཛད་པའོ། ། གཞན་ཡང་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལུགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དབང་བསྐུར་བ་དང་གཏེར་དག་དང་། ། རྒྱལ་མཚན་མཆོག་ལྡན་མཆོད་པ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་ནང་གི་ལྷ་མོ་བཞིའོ། ། ཇི་ལྟའི་ཚུལ་དག་སྟོན་པ་དང་། ། རང་གི་དོན་རྣམས་རབ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་དག་དང་སོ་སོའི་ལས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དེ་དག་མཉེས་ཤིང་ལས་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་བསྐུལ་བའི་གླུ་གསུངས་པ་ལས།

It is said, "Peaceful means will not be beneficial," and so forth. By means of possessing the radiance of a hundred thousand suns, he dispels the suffering of others. Possessing various wrathful forms, his body remains orange-red like a blazing solar maṇḍala, and he subdues them through various wrathful methods. To demonstrate the distinctions of his hand implements and so forth, it says: "The vajra, bow, and supreme arrow, / And the most excellent, majestic stance." From these words, the four hands hold a bow, an arrow, a sun, and a sword. With a smiling face, his left eye is cast upward, gazing at the sky where a rain of the seven precious gems is falling. His enlightened activity is easy to understand. To demonstrate the distinction of his posture, it says: "Binding the two vajra knees, / And assuming the vajra cross-legged posture." From these words, his two knees are bound in the shape of a precious jewel; he dwells in union with the consort and destroys all obstructing spirits. Furthermore, to demonstrate the attire of the Great Seal (mahāmudrā) through the characteristics of the surrounding goddesses, it says: "Empowerment, treasures, / The supreme victory banner, and great offerings." These are the four inner goddesses. "Showing the manner of how it is, / And thoroughly accomplishing one's own aims." These are the outer goddesses and their respective activities. To please those deities of the maṇḍala and engage them in their activities, the songs of exhortation are spoken:

དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པ་འདི། ། རྒྱལ་པོ་སྒྱུ་མ་མཆོག་གི་གླུ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་སྒྲུབ་པ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། གར་སྣ་ཚོགས་དང་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་གྱུར་པ་ལ་དམིགས་ཏེ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན་པས་ལས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཞལ་བཞིའི་རྣམ་པས་ལྷ་མོ་བཞིའི་ཕྲིན་ལས་ལ་གཟུང་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་སྤྲིན་ལས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་སྦྱིན་སྣ་ཚོགས་ཆར་འབེབས་པ། ། བདག་གི་རེ་བ་ཀུན་སྒྲུབ་མྱུར་དུ་སྟོན་ཨ་ལ་ལ་ཧོ། ། ཞལ་དང་པོ་དང་ལྷ་མོ་དབང་བསྐུར་མའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་སྤྲིན་ཚོགས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཞལ་གཉིས་དང་། ལྷ་མོ་གཏེར་ལྡན་མའི་སྒོ་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆར་འབེབས་ཤིང་བྱིན་པ་དང་། ཞལ་གསུམ་པ་དང་ལྷ་མོ་རྒྱལ་མཚན་མཆོག་ལྡན་མའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་། བདག་གི་རེ་བ་ཀུན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་མྱུར་དུ་སྟོན་པ་དང་། ཞལ་བཞི་པ་དང་ལྷ་མོ་མཆོད་ཆེན་མའི་སྒོ་ནས་དགའ་བཞིའི་མཆོད་པ་སྤྲོ་བའོ། ། གཞན་ཡང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་གྱི་ལས་ལ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། མི་ཟད་གཏེར་གྱི་དབང་བསྐུར་ཁྱད་པར་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཁྱད་པར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བུད་མེད་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གླུ་དང་ཕན་ཡོན་དག་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་དཔལ་རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས། དང་པོ་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས། །

Then, this knowledge of the mudrās, the song of the supreme illusory king, which perfectly accomplishes all activities, shall be explained in particular. Having performed various dances and bound the individual mudrās, one should engage in the activity while focusing on the clearly manifest maṇḍala of the body, endowed with the mantra and the mudrā. Furthermore, in order to engage in the activities of the four goddesses through the four faces by way of the four types of activity: "From the clouds of sentient beings, you rain down the various supreme gifts of awakening; quickly show me the fulfillment of all my hopes—A-la-la-ho!" Through the first face and the goddess Abhiṣekā, the empowerment of the bodhicitta is bestowed upon the clouds of sentient beings. Through the second face and the goddess Ratnāvatī, a rain of various supreme jewels is showered and given. Through the third face and the goddess Dhvajāgrakeśinī, all phenomena are overwhelmed, and the method for quickly fulfilling all my hopes is shown. Through the fourth face and the goddess Mahāpūjā, the offering of the four joys is emanated. Furthermore, in order to exhort the goddesses toward their specific activities, it is said: "Please grant me the special empowerment of the inexhaustible treasure," and "All these special [qualities] are for the sake of the precious women," and so forth. These are the songs and the benefits that were taught. This is the explanation of the Mahāmudrā of Śrī Vajrasūrya. Moreover, from the Mahāmudrā of the maṇḍala of Śrī Hayagrīva-vikrīḍita: "First, the general definition: The Blessed One, the reality of yoga..."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དྲག་ཤུལ་སྦྱོར་བར་རྣམ་སྤྱོད་དཔལ། ། རྟ་ཡི་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་གནས། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལས་རྟ་མཆོག་གི་སྐུར་སྤྲུལ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལུགས་ལས་དགོངས་མཛད་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི། ཐམས་ཅད་དག་པར་མོས་པ་ཡིས། ། སྡིག་མེད་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་མཐོན་དུ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལྷ་ཆེན་པོ་བཞིའི་(དྲགས་,དྲེགས་)པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཞལ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་མངའ་བར་བསྟན་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་ཆ་ལུགས་ནི། ། ཞལ་བཞི་པ་ལ་ཕྱག་བཞི་པ། ། ཞབས་བཞི་པ་ལ་རྨིག་པ་བཞི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཔུང་པ་བཞི་ལ་ལག་ངར་བརྒྱད་དུ་གྱེས་པའོ། ། གཡོན་པ་དག་ན་ནི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་། མདུང་དང་། དབྱུག་པ་དང་། གཞུ་ཐོགས་པའོ། ། གཡས་པ་དག་ན་ནི་བ་དན་གསུམ་པ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་མདའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་བཅིངས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་བཏབ་ན་ནི། ། ཤིན་ཏུ་ལྟུང་བར་གྱུར་པ་ཡང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་སློང་བ་ནི་པདྨ་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བཅས་པས་དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་བརྒྱལ་ཞིང་སླར་སངས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི། གཡས་དང་གཡོན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བརྐྱང་བསྐུམ་པ་ཡི་ཚུལ་བཅས་ནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བའི་དང་པོས་གསུམ་གྲུབ་མ་དང་དཔལ་མོ་མནན་པའོ། ། གཉིས་པས་སྒྲོལ་མ་དང་དགའ་མོ་མནན་པའོ། ། གཡོན་བསྐུམ་པའི་དང་པོས་མིག་གསུམ་པ་དང་ཁྱབ་འཇུག་མནན་པའོ། །

Vajrasattva, the Tathāgata, the glorious one who engages in wrathful application, is perfectly established as the King of Horses. This is the manner in which the glorious Great Vajradhara emanates in the form of the Supreme Steed (Hayagrīva). Now, regarding the mode of intention from the perspective of the Mahāmudrā attire: "Through the conviction that all are pure, by the power of being without sin, in a manifest manner," and so forth. This teaches that in order to subdue the pride of the four great arrogant deities, he possesses the four types of enlightened activity through the four faces. Furthermore, regarding the attire of the mudrā: "Four faces, four arms, four legs, and four hooves," and so forth; this means that from the four upper arms, eight forearms branch out. In the left hands, he holds a variegated lotus, a spear, a staff, and a bow in fists. In the right hands, he holds a three-pointed banner raised upward, a variegated vajra, a sword, and an arrow. Regarding the benefits of binding these mudrās: "If one is struck by this mudrā, even those who have fallen into the deepest downfalls," and so forth, which is easy to understand. "Vajra Summoning" refers to causing the hosts of arrogant spirits to faint and then revive by means of the lotus-fear-not mudrā. Regarding his cross-legged posture: "By the union of the right and left, assuming the manner of extended and tucked legs," and so forth. This means that with the first right leg extended, he tramples Umā and Śrī; with the second, he tramples Tārā and Nandā. With the first left leg tucked, he tramples the Three-Eyed One (Śiva) and Viṣṇu.

གཉིས་པས་ཚངས་པ་དང་ལྷའི་བུ་དགའ་རབ་དབང་ཕྱུག་མནན་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་གནས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལུགས་ཀྱི་བརྐྱང་བསྐུམ་གྱིས་མནན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་བསྐུལ་བའི་གླུ་ནི། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་འདི། ། རྟ་མཆོག་དཔལ་ལྡན་གནས་པའི་གླུ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདོད་པའི་ལྷ་མོ་དག་དང་ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ཤིང་། གླང་པོ་ཆེ་སྨྱོན་པ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་མྱོས་པ་སྟོང་བས་ལྷག་པར་གནས་པ་དག་འདུལ་ཞིང་བདེ་བ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། ཞལ་དང་པོ་སྒེག་པར་བསྟན་པ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་ཞེ་སྡང་གི་མེ་བསྔོ་བས་གཤིན་རྗེ་སྟོང་པས་འཇིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འདུལ་བའི་ཕྱིར། ཞལ་གཉིས་པ་དྲག་པོར་བསྟན་པ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་ཞི་བའི་སྐུ་ཚངས་པ་སྟོང་བས་ལྷག་པའི་བཞིན་དང་ལྡན་པ་གདུལ་བའི་ཕྱིར། ཞལ་གསུམ་པ་ཞི་བའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པ་དང་། ཐམས་ཅད་དག་པར་མོས་པས་ངོ་མཐོན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གདུལ་བའི་ཕྱིར། ཞལ་བཞི་པ་རྟའི་གདོང་པ་ཁྲོ་གཉེར་དང་བཅས་པ་ལས་དགྱེས་པའི་གད་མོ་ཕ་རོལ་གནོན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲ་དང་བཅས་པར་སྒྲོགས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཞབས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་བཞི་མནན་ཞིང་དེ་དག་གི་ཆུང་མ་ལ་སྤྱོད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ཆུང་མ་ནི་མིག་ལས་ཕྱུང་བ་སྟེ། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་མཆོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ལྷ་གཞན་དག་མ་བོས་པར་སྔོན་དུ་ཚོགས་ནས་དེ་དག་འདུས་པའི་རྗེས་ལ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་སྤྱན་དྲངས་པ་ལས། ང་ཀུན་གྱི་མཐའ་མར་བོད་པ་ཅི་ཉེས་ཞེས་ཏེ་གཏུམ་ཚིག་དྲག་པོར་སྨྲས་ཤིང་ཁྲོས་ནས་དཔྲལ་བ་ནས་མིག་ལྷག་པ་གཅིག་བྱུང་བར་མཛད་དོ། །

The second [face] tramples Brahmā and the divine son Harivāśin. As for the wrathful abiding, it is the trampling with the extended and tucked legs in the attire of a great wrathful deity. The song of exhortation for that very [deity] is: "Then this mudrā is the song of the abiding glorious Hayagrīva," and so forth. He abides in a state of passion with the goddesses of desire. In order to subdue and establish in bliss those who abide as more than a thousand intoxicated, mad elephants of passion, the first face is shown as charming. In order to subdue Yama, who possesses the characteristics of being more terrifying than a thousand [others] due to the fire of Viṣṇu’s hatred, the second face is shown as fierce. In order to subdue Śakra, who possesses a face more [beautiful] than a thousand peaceful Brahmās, the third face is shown in a peaceful manner. In order to subdue through the power of boldness by means of the conviction that all are pure, the fourth face is the horse head, which, together with its frown, proclaims the sound of a joyful laugh through the power of overcoming the opponent. Furthermore, by way of the four legs, he tramples the four great gods and enjoys their wives. Moreover, the wife of Maheśvara was produced from his eye. At the time when Śakra, the lord of gods, was performing a great sacrifice, he gathered the other gods first without inviting them; after they had assembled, he invited Maheśvara. Maheśvara said, "What is the fault in inviting me last of all?" and speaking these fierce, wrathful words, he became enraged and caused an extra eye to emerge from his forehead.

དེས་བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་ནད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། མུ་གེ་དང་གདུག་པའི་མཚོན་ཆའི་ཆར་དང་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་སྤྲོ་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་སྐྱེ་འགྲོ་ཀུན་ལ་གནོད་པར་མཛད་དོ། ། དེ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འོད་མཐའ་ཡས་པའི་སྐུས་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལས་ཁྲོ་བོ་མི་གཡོ་མགོན་པོའི་སྤྲུལ་པ་སྣང་བར་མཛད་དེ། ལྷ་ཆེན་པོའི་སེམས་རྨོངས་པར་བྱས་ཤིང་། སྒོ་གསུམ་གནོན་པར་མཛད་པ་ལས་ཞུམ་པའི་སྒོ་ནས་མཆི་མ་ཕྱུང་བདག་རང་ཉིད་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུས་ལྷ་མོ་གསུམ་གྲུབ་པར་གྱུར་ནས། དེ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་རྟ་མཆོག་གི་མཐུས་ཕྲོགས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱབ་འཇུག་གིས་ནི་ཉིད་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ལྷ་མོ་མངོན་པར་སྤྲུལ་པ་དང་། ཚངས་པས་ནི་སྦྱོར་བའི་མཐུ་ལས་ལྷ་མོ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་དང་། དགའ་རབ་དབང་ཕྱུག་གིས་ནི་མེ་ཏོག་གི་མདངས་གཞན་དག་གི་མདངས་བསྡུས་ཏེ་ཆགས་པའི་སེམས་གཡོས་པས་རང་ཉིད་ཀྱི་མདངས་འཕེལ་བར་བྱས་པ་ལས་གྲུབ་པའི་ལྷ་མོ་སྟེ། དེ་ལྟར་དཔལ་མོ་དང་སྒྲོལ་མ་དང་དགའ་བ་མོ་དག་ལ་སྤྱོད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ལོ་རྒྱུས་ནི་གསུང་བཀོད་པའི་རྒྱུད་ལས་བཤད་པའོ། ། ཅི་ལྷ་མོ་འདི་དག་རེས་འགའ་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་སྐྱོབ་པར་མཛད་པ་དང་འཁོར་དུ་མཛད་པ་དང་། ཡུམ་དུ་མཛད་པ་དང་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པ་དག་ནི་འགལ་བར་སྣང་ངོ་ཞེས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོར་ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་གཞན་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྣང་བར་བཀོད་པ་དང་། དེ་ཉིད་གཟུང་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །

By his mere glance, he emanated many kinds of diseases, famines, rains of fierce weapons, conflicts, and so forth throughout the world systems, causing harm to all living beings within them. To subdue him, the body of the Buddha Amitābha manifested the emanation of the wrathful protector Acala from an immeasurable radiance of light rays. This caused the mind of the Great God to become deluded, and as his three doors were suppressed, he shed tears in a state of dejection. Through the power of his own aspirations, three goddesses were accomplished, and through the power of the Supreme Steed, they were seized from his enjoyment. Furthermore, Viṣṇu manifested his own goddess through his aspirations; Brahmā manifested a goddess through the power of ritual application; and Īśvara, having gathered the luster of other flowers, stirred a mind of passion and increased his own luster, thereby accomplishing a goddess. Thus, he enjoyed Śrī, Tārā, and Rati. Their histories are explained in the Tantra of the Arrayed Speech. If one asks, "Is it not contradictory that these goddesses are sometimes used to protect disciples, sometimes as retinues, sometimes as consorts, and sometimes as those to be trampled underfoot?" there is no fault, for they are manifestations established through various skillful means according to how they are to be tamed as great miracles of primordial wisdom, and they are presented in that way for the sake of grasping that very reality.

ཡང་ལྷ་མོ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གསུངས་པ་ལས། གང་ཞིག་གིས་གཉེན་ལ་མཛའ་བར་བྱ་བའི་སེམས་དང་། དགྲ་ལ་བརྒལ་བར་བྱ་བའི་སེམས་དག་ནི་རྩེ་གཅིག་པའི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་སྟེ། ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིད་གཉིས་སུ་བཅས་པས་ནི་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གསང་སྔགས་འདིའི་སྒོར་འཇུག་པའི་གང་ཟག་གིས་ཀྱང་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་པ་སྤང་བར་བྱའོ། ། དེས་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་རྨོངས་པར་བྱེད། ། ལས་རྣམས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ། འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་མི་ཤེས་ཏེ། ། བསྒྲུབས་ཀྱང་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། གཉིས་པས་ནི་མཛའ་བ་དང་རྒོལ་བ་དག་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་རྟོག་པ་དག་མ་སྐྱེས་ཀྱང་སླའི། གཉེན་ལ་ཆགས་པ་དང་དགྲ་ལ་ཞེ་སྡང་བའི་ཆོས་དེ་དག་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་རྣམ་པ་མི་བརྟན་པའི་ངོ་བོ་བཅོས་པ་དང་སྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སུ་ཞིག་གིས་ཡིད་བརྟན་པར་རུང་སྟེ་གནས་པར་མི་བྱའོ། ། གང་ཞིག་ལྷ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་ལ་སེམས་མཛའ་བར་བྱས་ནས་མི་འབྲལ་ཞིང་བསྒྲུབ་པ་དང་། ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཚོགས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དགྲ་དག་ལ་རྒོལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཡུམ་གྱི་སྲིད་བརྟན་པའི་ལས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་ཡོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་གསུམ་པའི་དོན་གྱིས་འདི་ལྟར་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་གང་ཞིག་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་། གནོད་པར་བྱ་བའི་རྟོག་པ་གཞི་ནས་མ་སྐྱེས་ན་སླའི། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁས་བླངས་ཕན་ཆད་དུ་ནི་དེའི་དོན་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་དག་སྒྱུ་མ་ཙམ་ཡང་མི་རུང་སྟེ།

Furthermore, in order to exhort by means of two goddesses, a single verse was spoken: "The mind that is to be affectionate toward kin and the mind that is to be combative toward enemies are accomplished through one-pointedness; they are not accomplished by means of doubt and hesitation. Likewise, an individual who enters the gateway of this Secret Mantra Mahāyāna should also abandon conceptualizations of hesitation." Thus, the Root Tantra states: "Doubt causes delusion; activities will not be accomplished, and one will not know the stages of engagement. Even if one practices, the result will be non-existent." By the second [point], although it is easy for conceptualizations of affection and hostility not to arise through the gateway of worldly affairs, those phenomena of attachment to kin and hatred for enemies are of an unstable, momentary nature, being artificial and illusory. Therefore, who could place trust in them? One should not abide in them. Whoever, having made the mind affectionate toward the deity and the supreme deity, remains inseparable and practices, and who combats the enemies of conceptualization—the discordant factors of the path—is engaging in the stable activity of the Mother and is joined to the fruit of all virtues. Furthermore, by the meaning of the third [point], it is easy if the conceptualizations of benefiting or harming gods, humans, and so forth do not arise from the very beginning. However, once they have been accepted, it is not even suitable to treat them as mere illusions if one is unable to accomplish their purpose.

དེ་ཉིད་ནི་མཛའ་བོ་ལྟར་སྣང་བའམ་མཛའ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་ནམ་སྒྱུ་མའི་མཛའ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་མི་གདགས་པར་མི་རིགས་ཏེ། སུ་ཞིག་གིས་རྗོད་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་དག་ལ་ཆགས་སྡང་ཞེན་རྟོག་གི་བློ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བ་དང་། མི་སྩོལ་བའི་རྟོག་པ་ག་ལ་ཡོད། གལ་ཏེ་མངའ་བ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་སུ་ཞིག་གིས་ལྷ་ཞེས་བརྗོད་དེ་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་གིས་རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་ལས་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པར་མཛད་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཡང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་རིགས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་པས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བས་འཇུག་པའོ། ། དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོར་སྦྱོར་ཞིང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུས་དྲག་པོའི་ཚོགས་འཇོམས་ཤིང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨོ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གདུལ་བྱའི་ཇི་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་དབྱིངས་སུ་སྦྱོར་བས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དང་ལྡན་པའོ། །

Because that very [deity] is like a friend in appearance, or a reflection of a friend, or an illusory friend, it is not unreasonable to designate it as such; who would say otherwise? Since the yidam deities possess no conceptual mind of attachment, aversion, or clinging, how could they have the conceptualization of bestowing or not bestowing accomplishments? If they were to possess such [concepts], who would call them "gods"? It would be inappropriate. These [verses] demonstrate the characteristics of Mahāmudrā by way of the six families, showing the manner in which the great activity is accomplished through the six modes of union. Furthermore, because the glorious Vajrasattva is the essence of all families, he is said to be "in union with all Buddhas," engaging through various modes of activity. The glorious Vairocana is said to be "in union with all space," because he unites all phenomena with the essence of the Perfection of Wisdom and pervades them with the wisdom of the expanse of reality (dharmadhātu-jñāna). The glorious Heruka is said to be "in union with all vajras," because he subdues the hosts of the fierce with his vajra-like body, speech, and mind, and is the manifestation of the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). The glorious Padmanarteśvara is said to be "in union with the various lotuses," because he knows the various ways of those to be trained and unites all phenomena within the expanse of total purity, thus possessing the manner of the wisdom of equality (samatā-jñāna).

རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ལ་ནི་རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡོན་ཏན་རྒྱས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་པའི་རྒྱུད་གྲོལ་བར་མཛད་ཅིང་། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། རྟ་མཆོག་རོལ་པ་ལ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྷ་ཆེན་པོ་དག་གི་རྟོག་པ་ཞི་བར་མཛད་ཅིང་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བཞུགས་ནས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས། ། སྣ་ཚོགས་ཆོ་ག་ཀུན་གྱི་ཚུལ། ། སྣ་ཚོགས་འགྲོ་བ་སྒྲོལ་བར་བྱེད། ། ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། རྣམ་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ། ། དམན་རྣམས་ལྟ་བ་གྲོལ་བར་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡི་ཚོགས། ། དྲག་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམས་མཛད། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། པདྨ་གར་དབང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། སྣ་ཚོགས་དག་པའི་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་། ། སྒྲོ་སྐུར་རྟོག་པ་ཞི་བར་མཛད། ། རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། བཀོད་པའི་ཡོན་ཏན་འཕེལ་མཛད་དེ། ། གདུངས་པའི་ལས་མཐའ་རྣམ་པར་གྲོལ། ། སྣ་ཚོགས་དག་པར་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། ལས་ཀུན་པ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། ལྷ་ཆེན་དྲག་པོའི་རྒྱུད་འདུལ་ཞིང་། ། ཕྲིན་ལས་སྟོབས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་གནོན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

Regarding Vajrasūrya, it is called "the union with all sovereignty," because it liberates the continuum of engagement through the assembly of flourishing qualities and possesses the manner of the discerning wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna). Regarding Hayagrīva, it is called "the union with all activities," because it pacifies the conceptualizations of the great gods and, abiding as the nature of the four types of enlightened activity, applies itself to all through the manner of the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). Furthermore, the Root Tantra states: Through the deities of Vajrasattva, the union of all buddhas, The manner of all various rituals Liberates the various classes of beings. Through the maṇḍala of Vairocana, the union of all space, The manner of the perfection of wisdom Liberates the views of the inferior. Through the maṇḍala of Heruka, the union of all vajras, The assembly of the vajra body, speech, and mind Subdues the fierce opposing forces. Through the maṇḍala of Padmanarteśvara, the union of the various lotuses, The pure phenomena of various kinds are accomplished, And the conceptualizations of exaggeration and denigration are pacified. Through the maṇḍala of Vajrasūrya, the union of all sovereignty, The qualities of the array are made to increase, And the ends of the activities of the tormented are completely liberated. Through the maṇḍala of Viśvakarman, the union of all purity, The continuum of the fierce great gods is tamed, And all are suppressed by the power of enlightened activity. Thus it is said.

དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་མདུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་སྔགས་བཞིའི་དགུག་གཞུག་བྱས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྐུ་གསལ་ཞིང་མཉེས་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྗེས་ལ་དངོས་གྲུབ་བསྐུལ་བའི་གླུ་བླང་བར་བྱའོ། ། ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་པོའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། དེ་ལྟར་གླུས་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ལ། གཉིས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཛུབ་མོས་མཐེ་བོང་མནན་ནས་ནི། ། རང་གི་མཐེ་བོས་མཛུབ་མོ་མནན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། དང་པོ་ལག་པ་གར་ཐབས་ལན་གསུམ་དུ་བསྒྱུར་ཞིང་སོར་མོ་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལས་ཡི་གེའི་འཕྲོ་འདུས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟིམ་ཞིང་། དགའ་ཆེན་དཔལ་གྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས། མཛུབ་མོས་མཐེ་བོང་རྩ་བ་མནན་ཏེ་མིག་གི་འབྲས་བུ་བཞིན་བྱ་བའོ། ། ཡང་དེ་ལས་ཁུ་ཚུར་སོ་སོར་ཕྲལ་ཏེ་གར་ཐབས་སུ་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་ཞིང་། སོར་མོའི་ལྷག་མ་རྣམས་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ནས་ལྷ་སོ་སོའི་གནས་སུ་བསྟན་ཞིང་། གོང་མ་བཞིན་དུ་སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བརྟན་པར་བྱས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བཅིངས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། །

The branches of that very ritual are as follows: having prostrated to the maṇḍala in front and pleased it with offerings, one performs the summoning and entry with the four mantras. Having clearly visualized the body of the Mahāmudrā and pleased it, one should then sing the song that invokes the siddhis. This concludes the explanation of the meaning of the first mudrā, from which the body colors and other attributes of all the deities in the maṇḍala arise. Following that invocation by song, because the second, the samaya-mudrā, must be shown, the mudrās of the maṇḍala are presented. First, in order to show the maṇḍala of Vajrasattva, it is said: "Pressing the thumb with the forefinger, and pressing the forefinger with one's own thumb," and so forth. First, one should perform the dance movement of the hands three times, interlace the fingers, and join them in the vajra-palms. From that, through the radiation and reabsorption of syllables, one dissolves the respective maṇḍalas and unifies them into the vajra-binding that arises from the glorious Vajra of Great Joy. One should then press the base of the thumb with the forefinger, making it like the pupil of the eye. Furthermore, from that, one separates the fists individually and circles them three times in a dance movement. The remaining fingers are joined in hollow palms and displayed at the respective locations of the deities. By reciting their respective mantras as before, the body, speech, and mind are stabilized. The benefits of binding [the mudrās] in this way are not explained here, as they are easy to understand.

གཞན་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་པོ་དག་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་མཉམ་སྦྱར་ནས། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་དགུག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོའི་ཚུལ་དུ་སོར་མོ་བསྣོལ་ཏེ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་བཀུག་སྟེ། མཐེ་བོང་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བཅུག་ནས་གཙུག་ཏོར་བཞིན་དུ་བྱ་ཞིང་། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ཏེ་དཔྲལ་བར་བཞག་པས་ནི་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་གྱེན་དུ་ཕྱེ་ལ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཞལ་གནམ་དུ་གདངས་པ་བཞིན་བཅིངས་པས། གདུག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ཟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། པདྨ་གར་དབང་གི་ནི་པདྨའི་འདབ་མ་ཁ་འབྱེད་པ་བཞིན་དུ་བྱས་པའོ། ། སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་ལས་ལ་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་གཟུགས་ལྟ་བུར་བྱས་པས། རང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་སྐྱོང་བའི་ལས་ལ་སྦྱར་རོ། ། རྟ་མཆོག་གི་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་རྒྱུད་ལ་སྦྱར་རོ། ། དེ་དག་གི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ལ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་དང་བཅས་པས་བརྟན་པར་བྱས་ནས། དེ་མ་ཐག་ཏུ་མཆོད་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གླུའི་སྒོ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེས་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་ཚིག་ལས་མི་འདའ་ཞིང་། བདག་ཉིད་ལ་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །

Furthermore, in order to sequentially demonstrate the samaya mudrās of the five maṇḍalas, such as Vairocana and the others, along with their benefits, it is said: "Joining the vajra palms together, hook the tips of the two index fingers," and so forth. Regarding that, for Vairocana: interlace the fingers in the manner of the vajra palms, hook the tips of the two index fingers, and place them between the two thumbs. Forming it like a uṣṇīṣa and placing the hollowed palms against the forehead will provide protection. For Heruka: open the vajra palms upward and bind them like the gaping mouth of the Vajrayakṣa; this will accomplish activities such as devouring the hosts of malevolent beings. For Padmanarteśvara: form it like the opening of a lotus petal; this is applied to the activity of purifying misdeeds. For Vajrasūrya: form it like a precious jewel; this is applied to the activity of governing one's own kingdom. For Hayagrīva: this is his very mudrā, which is applied to the tantra of all activities. The sequence of the ritual for these is as follows: after exhorting the siddhis, stabilize them with the samaya mudrās and mantras. Immediately thereafter, one should offer supplications by way of the four offerings and offer supplications by way of the vajra song. By doing so, the Sugatas will never transcend their samaya at any time and will bestow siddhis upon oneself. This is the detailed explanation of the meaning of the "samaya mudrās."

གསུམ་པ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཤིས་པ་ནི། རང་གི་ལྷ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱོར་ཞིང་བྱིན་རླབས་ཁྱད་པར་ཅན་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་ནི། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན་བྱས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། བདག་གི་ལྷར་ནི་བདག་ཉིད་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་མལ་པའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། གནས་གསུམ་དུ་ཟླ་བ་དང་། པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་རྣམ་པ་གསུམ་སོ་སོའི་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་གནས་གསུམ་དུ་བསྡུ་ཞིང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་གྲུབ་ནས། སྔགས་བརྗོད་པས་བདག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྲུབ་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། འདིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དཔལ། ། དེ་བཞིན་དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་ཐོག་མར་རང་ཉིད་རིགས་ཀྱི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བར་བསམས་ནས་ནུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། སྒོ་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། བདག་སྦྱང་བ་དང་། འགྲོ་བ་སྦྱང་བ་དང་། གསལ་བར་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་འགྲོ་ལ། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་གསུམ་བསྐྱོད་པའི་རྗེས་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས།

Third, the auspicious mudrā of the great samaya is for the purpose of uniting with one’s own deity at all times and making the extraordinary blessings clearly manifest. Furthermore, this is to be understood by way of the three aspects of body, speech, and mind. First, regarding the method of union: "By means of the vajras of body, speech, and mind, Endowed with the mudrās of the signs, Through the mudrā from which all arise, One should make oneself one's own deity." In order to accomplish the ordinary body, speech, and mind of the yogi and others as the body, speech, and mind of the Sugatas, one should place the three syllables, each with their respective colored light rays, upon the moon, lotus, and sun at the three places. By gathering all the wisdom maṇḍalas into the three places and establishing them as the three signs of body, speech, and mind, one recites the mantra and achieves non-duality with oneself. Regarding the benefits, it is said: "By this, all the glorious Buddhas, and likewise all the heroes," and so forth. As for the branches of the ritual: first, one visualizes oneself as whichever deity of the family is appropriate. Then, in order to generate power, there is the blessing of the limbs, the blessing of the three doors, the purification of oneself, the purification of migratory beings, and so on, which also occurs during the stage of making [the deity] clear. Subsequently, following the movement of the three unions, one should apply the common blessing of the three—body, speech, and mind—as well as other ritual branches such as the empowerment of the disciples. Furthermore, from the Root Tantra:

ལས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཐོག་མ་དང་། ། ཐ་མ་ལ་སོགས་གནས་རྣམས་སུ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པས་ནི། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་བཞི་པ་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མི་གནས་པས་ནི་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མི་འགྱུར་བས། ལྟ་བ་དང་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་དམིགས་པའི་ཡུལ་དང་། སྦྱོར་བའི་ཐབས་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སྦྱོར་བ་བཞི་ཡི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། ། ཕྱག་རྒྱས་ལས་ཀུན་གནས་ལ་འཇུག། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ལས་ཅན་ཏེ། ། རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་མཛད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལས། དང་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་སྦྱོར་བ། ། ཇི་ལྟའི་གཟུགས་དང་དབྱིབས་སུ་ལྡན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མཚན་མ་མེད་པ་དང་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཇུག་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་ལ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྦྱར་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱས་གནས་པས་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཟག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བཞུགས་པར་མཛད་ཅིང་།

"At the beginning, the end, and all other stages of all activities, one should consecrate everything with the mudrās of body, speech, and mind." Thus it is said. In that way, possessing the samayas of body, speech, and mind is the basis for all siddhis; therefore, it becomes the Mahāmudrā, known as the "Mudrā of the Great Samaya." This is the detailed explanation of the meaning of the "Mudrā of the Great Samaya." Furthermore, if one does not abide in the fourth, the mudrā of union, one's own suchness will not become clear. Therefore, that very suchness should be understood during all stages of the view and meditation. Consequently, the specific characteristics, the objects of focus, the methods of application, and so forth, are taught together in one place. As it says in the Root Tantra: "By the characteristics of the four unions, The mudrā engages in all activities. Being the preliminary activity, It brings about the wisdom of liberation." From that: "First, regarding Vajrasattva: The glorious union of Vajrasattva, Possessing such form and shape," and so forth. These two verses teach the nature and qualities of suchness. One enters by way of both the signless and the manner with signs. Having applied all phenomena to the essence of total purity in the manner of the two maṇḍalas, by abiding in the mudrā of Vajrasattva, all appearances of the six sense faculties are caused to abide as the nature of uncontaminated wisdom of great bliss.

དེ་དང་ཚུལ་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་། ལྷ་མོ་དག་གི་ཁྱད་པར་དུ། ། སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཆགས་པ་མེད་ཅིང་མ་ཆགས་མེད། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་དམིགས་སུ་མེད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་བྱ་དང་མཚོན་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ལས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་། དེའི་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ནི། ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པ་མིན། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་དམིགས་སུ་མེད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གསུངས་པ་ལས་དང་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་དང་། དེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་དེ་ལས་སྦྱོར་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ལ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྦྱར་བ་ནི་གསལ་བར་སྣང་བས་མ་བཤད་དོ། ། སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ལྔ་པ་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་བཤད་པ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏེ། སྦྱོར་བ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཀུན། ། བྱེད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གསལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱི་རྒྱ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་གྲུབ་པའོ། ། དང་པོར་གར་དང་གླུའི་བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་སྙེད་པའི་སྒོ་ནས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་སྤྱོད་པ་དག་གི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་བརྩམ་ཞིང་།

In a manner consistent with that, the distinctions of the four types of application and so forth appear clearly. Furthermore, regarding the specific characteristics of the goddesses, it is said: "The characteristic of the mudrā of application is neither attachment nor non-attachment; it is also not to be perceived in the middle." Through such passages, the application to their respective characteristics and activities is shown by way of the non-duality of the signified and the signifier, along with their benefits. Furthermore, regarding the Buddhas such as Vairocana, it is taught: "It is neither existent nor non-existent; it is also not to be perceived in the middle." From the meaning of such statements, first the manner in which all phenomena are completely pure is shown, then their nature is shown, and from that, the method of application is shown. This should be understood by way of its qualities and enlightened activities. The meaning of the verses has already been explained above, and since the application to the maṇḍalas of the families is clear, it is not explained here. This concludes the explanation of the meaning of the "mudrā of application." Now, for the explanation of the fifth, the meaning of the "mudrā of all applications," it is first taught by way of Vajrasattva: "All applications that exist, / Their various functions are clear; / The mudrā of the glorious Vajrasattva / Perfectly accomplishes all siddhis." First, in accordance with what appears in the treatises on dance and song, one begins with the mudrā of the glorious Vajrasattva in order to apply oneself to the activities of the gaṇacakra, enlightened activities, and conduct through as many mudrās of application as there are.

དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་དག་གི་སྒོ་ནས། བྱ་བ་དང་ནི་བཟློག་པ་དང་། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དབྲོག་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་གསུངས་པ་ལས། དང་པོར་ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་ནས་མེ་ཏོག་གི་མདའ་འཕེན་ཞིང་། སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དབབ་པ་དང་། བཟློག་པ་དང་། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་རྒྱས་པར་མཛད་ཅིང་ལས་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱོར་ཏེ། སོ་སོའི་བྱ་བའི་ལས་ལ་གཟུད་ཅིང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ལས་བཟློག་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དག་དབྲོག་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། མདའ་བཞི་ཡོངས་སུ་འཕངས་མཛད་ནས། ། གཙོ་བོ་ཆགས་པའི་ཐུགས་བསྐུལ་ཞིང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤྲིན་དབབ་པ་དང་། ། བཟློག་ལ་སོགས་པའི་ལས་དག་གིས། ། ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་སྤྱོད་མཛད་དེ། ། བདུད་བཞི་དག་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར། ། གཉིས་པ་ནི་ཨེ་མའོ་བདེ་བའི་སྒོ་ནས་བྷ་ག་དང་ལིངྒ་དག་འཛིན་ཅིང་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་འོ་བྱེད་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་པ་དག་རྒྱས་འདེབས་ཤིང་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་གསུམ་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཡང་། བྷ་ག་ལིངྒའི་མཚན་མ་ཡིས། ། བདེ་བའི་གར་ཐབས་རྒྱས་འདེབས་ཤིང་། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡི་འཇིག་རྟེན་དག། ཕྲིན་ལས་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་སྤྱོད། ། ཅེས་སོ། །

One should apply these to the accomplishment of all activities of the siddhis. Their benefits are easy to understand. Furthermore, regarding the goddesses of the retinue, four verses beginning with "Action, reversal, and especially seizing..." are taught. First, through the goddess Saṃvarī, she shoots flower-arrows from her hand; by means of all the activities of union, she causes the bodhicitta to descend, reverses it, and causes it to expand through great qualities, applying it to other activities as well. She engages beings in their respective activities, reverses improper actions, and seizes the collections of qualities belonging to others. As it says in the Root Tantra: "Having fully shot the four arrows, she exhorts the passionate mind of the Lord; by means of the activities of causing the cloud of bodhicitta to descend, reversing it, and so forth, she performs various enlightened activities and becomes victorious over the four māras." Second, through the gateway of "Emao Bliss," she holds the bhaga and liṅga; by means of the mudrās of the expanse and wisdom, through kissing, embracing, and so forth, she seals the three realms and applies them to the three special enlightened activities. As it says: "By means of the signs of the bhaga and liṅga, she seals with the dance of bliss; she thoroughly engages the worlds of the three realms through the three enlightened activities."

གསུམ་པ་ནི་ལྷ་མོ་སྣང་མཛད་མའི་སྒོ་ནས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་བདུད་རྩི་ལོངས་སྤྱོད་ཕོ་བྲང་དང་བཅས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞལ་དུ་གསོལ་ཞིང་ཁམས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བའི་མཚོན་ཆས་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཡང་། སྟོང་གསུམ་བྷནྡྷ་བཟང་ཁོར་ཡུག། སྦྱོར་བའི་ལོངས་སྤྱོད་བདུད་རྩིས་རྒྱས། ། རྩེ་གསུམ་མཚོན་ཆས་ཁམས་གསུམ་ལས། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་ཀུན་སྤྱོད་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། བཞི་པ་ནི་ལྷ་མོ་སློབ་མ་མོའི་སྒོ་ནས་བདུད་རྩིའི་སྣོད་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུས་བརྒྱན་པ་འཛིན་ཞིང་། གླུ་དང་གར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བའི་ཚུལ་དུ་ཕྲིན་ལས་ལྔ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ཡང་། སྦྱོར་བ་ཀུན་གྱི་བདེ་བའི་རྒྱས། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྡན་མཚན་མ་འཛིན། ། གར་དང་གླུ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། རང་གི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་ལྔར་སྤྱོད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་རང་གི་གཙོ་བོ་དང་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞིའི་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དེའི་སྒོ་ནས་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་གཞན་དག་དང་། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོའི་བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་དྲུག་པ་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། དང་པོར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་བདེ་བའི་མཆོག།

The third is, by means of the goddess Ālokakāriṇī, to bless the entire world of the environment and its inhabitants, together with the palace of nectar and enjoyments, and to partake of them in the mouth; then, with the weapon that conquers the three realms, to engage in the four types of enlightened activity. As it is said: "The three-thousandfold world system is a fine skull-cup, filled with the nectar of union; with the three-pointed weapon, one conquers the three realms and enjoys them all." The fourth is, by means of the goddess Śikṣāṇī, to hold the vessels of nectar adorned with the bodies of the Buddhas, and to enjoy all unions through various songs and dances; thus, in the manner of conquering the three realms, one engages in the five types of enlightened activity. As it is said: "Filled with the bliss of all unions, holding the signs of the Buddha's body; through various dances and songs, one engages in one's own fivefold enlightened activity." In this way, the characteristics of all the unions of the principal deity and the four goddesses of the Vajrasattva maṇḍala have been shown. Through this, one should understand the other goddesses of the retinue and the other maṇḍalas of the families. As for the sequence of the ritual, it should be applied to all activities according to what appears in their respective treatises through various methods of union. This concludes the explanation of the meaning of "the mudrā of all unions." Furthermore, regarding the "mudrā of the sixfold face," first: "The characteristic of Vajrasattva is the supreme bliss of all goddesses."

མཛེས་པའི་ཞལ་ནི་རྣམ་བསྒྱུར་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལས་རང་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལས་ཀུན་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཞིན་གྱི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མི་གསལ་གྱི་བར་དུ་བཞིན་གྱི་འགྱུར་བའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། བུད་མེད་མཁས་པ་སྒྱུ་མ་ཆེ། ། མཛེས་པའི་བཞིན་ནི་རྣམ་པར་བསྒྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། བུད་མེད་ཀྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཅིག་གི་སྒྱུ་རྩལ་ལ་སྦྱར་ཞིང་། མཛེས་པའི་བཞིན་རྣམ་པར་བསྒྱུར་ཏེ་རང་གི་ཕྲིན་ལས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པ་ཞལ་གྱི་མདངས་རི་མོའི་མཚན་མ་ཅན་ཟུར་གྱི་མིག་གིས་བལྟ་བ་དང་། འགྱིང་བག་གི་སྲི་ཞུར་བཅས་པ་སྟེ་བུད་མེད་ཀྱི་ཆ་ལུགས་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བས་ལྟ་ཞིང་འཛུམ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་ལས། དང་པོར་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ནི་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་ཀུན་བརྗོད་མ་ལ་སོགས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་ཞིང་ཞི་བའི་ཚུལ་དུ་དགའ་བའི་བཞིན་གྱིས་གསང་བའི་ལྟ་བ་ལ་གནས་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་དང་བཅས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་ནས་བཤད་པ་དག་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་འདིར་མ་བསྟན་ཏོ། །

Regarding the statement, "The beautiful face is transformed," and so forth, this refers to the application of the facial expressions as a limb for engaging in all activities within their respective maṇḍalas. Until the mudrās of body, speech, and mind are clearly manifest, one should remain in the manner of transforming the facial expressions. Furthermore, regarding the mudrās of the other goddesses in the retinue, it says: "A skilled woman, a great illusionist, / Her beautiful face is transformed," and so forth. This is applied to the sixty-one arts of feminine illusion; by transforming the beautiful face, they abide in the manner of engaging in their own enlightened activities. Their facial radiance is marked by the signs of a painting, they gaze with sidelong glances, and they possess a graceful, dignified poise—thus they are the supreme among all feminine forms. Furthermore, to demonstrate those of Vairocana and the others, it says: "The Buddhas, in union with awakening, / Gaze and smile with great joy," and so forth. From this teaching of their respective qualities, first, for the Buddha Vairocana, his retinue goddesses such as Sarvabuddhābhāṣaṇī and others abide in secret gazing with joyful faces in a peaceful manner, in union with him in a concordant form. As for the glorious Heruka and his retinue of goddesses, they are not explained here because they are to be understood from the explanations given in the context of the Mahāmudrā.

པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ནི་སྟེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་བཞི་དང་ལྡན་པ་མཛེས་པའི་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་ཞལ་རི་མོ་དང་བཅས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་ཤིང་རྒྱལ་པོའི་བཞིན་གྱི་ཁྲོ་འཛུམ་དང་བཅས་པར་རྒྱལ་བའི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་ནི་ཞལ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བཞིན་གྱི་ཆ་ལུགས་སོ་སོར་གནས་པ་སྟེ། ཞལ་དབུས་མ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་མྱོས་པས་གཡེམ་སྤྱོ་བ་ལྟ་བུ་དང་། གཡས་པ་དྲག་པོ་མཆེ་བ་གཙིགས་པས་གདུག་པ་ཟ་བ་འཇིགས་འཇིགས་ལྟར་གནས་པ་དང་། གཡོན་དགའ་ཞིང་འཛུམ་པའི་ཆ་ལུགས་དང་སྤྱི་བོར་རྟ་མགོ་ལྗང་སེར་ཁྲོས་པའི་ཆ་བྱད་ཅན་ནོ། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་ནི། མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དག་ལ་སྟེ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་འཛུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བདུད་རྩིའི་མཆོད་པ་དང་གསང་པའི་མཆོད་པ་བྱའོ། ། བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་དོན་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བདུན་པ་འཛུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། དང་པོར། གཙོ་བོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། ། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་བདེ་བའི་མཆོག། མཛེས་པའི་མ་མཆུ་སོས་མནན་པའི། ། འཛུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་འདི་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགྱེས་པར་བྱེད། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་སྤྱན་དང་མཆུའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ལས། ལྟ་བ་ནི་ལོགས་སུ་བཞག་པས་འདིར་ནི་མཆུའི་ཁྱད་པར་གཅིག་པུ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཆ་ལུགས་དང་ལྡན་པས་མ་མཆུ་སོས་མནན་ཅིང་འཛུམ་པའི་གཉེར་མ་དང་བཅས་པས་དགྱེས་པའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར།

Padmanarteśvara possesses the four modes, such as the posture of pride, and his beautiful face is transformed and marked with lines. Vajrasūrya has his fangs slightly bared and a royal face with a wrathful smile; he should be applied to the activities of the Victors. Hayagrīva has four faces, each with a distinct facial expression: the central face is intoxicated by passion and appears lecherous; the right face is fierce with bared fangs, appearing terrifying as it devours the wicked; the left face has a joyful and smiling expression, and atop the head is a greenish-yellow horse head with a wrathful appearance. Regarding the sequence of the ritual: for activities such as offerings and praises, after making the supplication, one should perform the nectar offering and the secret offering using the facial mudrā and the smiling mudrā that appears below. This concludes the explanation of the "facial mudrā." Now, regarding the seventh, the "smiling mudrā": first, "The principal Vajrasattva, the supreme bliss of all goddesses, pressing his lower lip with his teeth—this supreme smiling mudrā delights all the Buddhas." From among the facial mudrās of the deities, this is taught specifically by way of the eyes and the lips. Since the gaze is set aside separately, here one should apply it to the single distinction of the lips. Thus, possessing the appearance of Vajrasattva, he is joyful, pressing the lower lip with the teeth and with the wrinkles of a smile. Furthermore, in order to explain the characteristics of the goddesses:

འདོད་ཆགས་བདེ་བས་གཡེམ་སྤྱོ་བ། ། བཏེག་པའི་མ་མཆུ་སོས་མནན་པའི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་གསུངས་པ་ལས། དང་པོར་ནི་ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མའིའོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཨེ་མ་བདེ་བ་མའིའོ། ། གསུམ་པ་ནི་སྣང་མཛད་མའིའོ། ། བཞི་པ་ནི་སློབ་མ་མོའིའོ། ། ཚུལ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རང་རང་གི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པའོ། ། ཆོ་ག་འདིས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འཛུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་ཅེས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བརྒྱད་པ་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས། བདེ་བ་མྱོང་བར་རབ་སྦྱོར་བ། ། ཟམ་ཟིམ་ལྟ་བ་རྣམ་འགྱུར་བས། ། རྒྱས་བཏབ་རྨོངས་བྱས་ཟོས་པ་ཡིས། ། ཁམས་གསུམ་དག་ཀྱང་འཚོ་བར་བྱེད། ། བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གཟིགས་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལྷག་པར་བསྟན་ཏེ་གཙོ་བོ་སྐུ་ཞལ་སྦྱོར་དུ་གནས་ཤིང་། བདེ་བ་མྱོང་བའི་ཚུལ་དུ་སྤྱན་ཟམ་ཟིམ་དུ་གཟིགས་པས་ཕྲིན་ལས་བཞི་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་བདེ་མཆོག་མ་ལ་སོགས་པའི་ནི། བུད་མེད་མཁས་པ་སྒྱུ་མའི་མཆོག། མཛེས་པར་ལྟ་བའི་གར་བྱས་པས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྷ་མོ་རྣམས་སོ་སོའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་གཟིགས་ཐབས་མཐའ་དག་གིས་རང་རང་གི་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའོ། ། དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་ནི། སངས་རྒྱས་གསང་བའི་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ལྟ་བ་རབ་ཞི་བདེ་བར་གནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་སྣང་གི་ཞི་བའི་ལྟ་བ་དང་། ཧེ་རུ་ཀའི་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཁྲོ་འཛུམ་གྱི་ལྟ་བ་དང་།

Regarding the four verses beginning with: "Intoxicated by the bliss of passion, / Pressing the raised lower lip with the teeth," the first refers to the goddess Saṃvarī; the second to Emānandā; the third to Vairocanī; and the fourth to Śiṣyā. In this manner, each performs her own enlightened activity. This ritual procedure should also be applied to other maṇḍalas of the [five] families. This concludes the explanation of the meaning of "the supreme mudrā of the smile." Now, regarding the eighth, the "mudrā of the gaze," first, from the perspective of Vajrasattva: "By thoroughly engaging in the experience of bliss, / Through the expression of a squinting gaze, / Having sealed and deluded, and then consumed, / One sustains even the three realms." This specifically teaches the distinction of the method of gazing through the mudrā of the face. While the principal deity remains in the union of the male and female bodies, by gazing with a squinting look in the manner of experiencing bliss, one engages in the four types of enlightened activity. Furthermore, regarding the goddesses such as Saṃvarī and the others: "By the dance of the beautiful gaze / Of the skilled woman, the supreme illusion," and so forth. Through all the methods of gazing for the individual enlightened activities of the goddesses, they engage in their respective tasks. Regarding the other maṇḍalas of the families, such as the glorious Vairocana and so on, four verses are spoken: "The secret union of the Buddha, / Abiding in the bliss of the most peaceful gaze," and so forth. These are: the peaceful gaze of Vairocana, the wrathful gaze of Heruka, and the wrathful-yet-smiling gaze of Vajrasūrya.

པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་མཛད་པའི་ལྟ་བའོ། ། འདིར་རྟ་མཆོག་མ་སྨོས་པ་ནི། ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པས། གང་ཞིག་གི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་ལྟ་བ་དང་ཚུལ་དང་ལྡན་པའོ། ། ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་དགུ་པ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པ་ལས་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། ན་མོ་སྟུ་སརྦ་བུདྡྷེ་བྷྱཿཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐུ་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པས་ལྕེ་ལ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསམས་ཏེ། གེ་སར་དང་ཟེ་འབྲུ་དག་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་དམར་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་བུམ་པ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པ་བསྒོམས་ནས། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱབ་ཅིང་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ། ཡི་གེའི་ཚུལ་དུ་གཡས་ནས་བསྐོར་བའི་རིམ་པས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་བསྟོད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་ཞིང་བཟླས་པའི་མཐུས་རང་གི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་པོ་དག་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཏིཥྛ་སིདྡྷ་ལོ་ཙ་ནེ་སརྦཱརྠ་སཱ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ནི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་ནི་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ནི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སུ་བྷ་ག་སྟ་མ་ཧཱ་དེ་བི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། །

This is the view of Padmanarteśvara, which brings all attachments under control. The reason Hayagrīva is not mentioned here is that he is the performer of all activities; thus, in whichever context one is, one should possess the view and the method of that very deity. This concludes the explanation of the meaning of knowing the view-mudrā. Now, regarding the ninth, the knowledge of the dharma-mudrā: first, for Vajrasattva, it is said: Namo stu sarvabuddhebhyaḥ and so forth. Abiding in the application of the body-mudrā and so on, one should visualize an eight-petaled lotus on the tongue, from the filaments and the pericarp of which light rays radiate. In its center, one should meditate on a white and red five-pronged vajra arisen from the syllable Hūṃ, its vase marked with the syllable Hūṃ. One should then imagine that light rays emerging from it pervade the ten directions, gathering all the secret mantras of the speech of the Sugatas into one, and that in the form of syllables, they revolve clockwise, praising and prostrating to all the Buddhas. By meditating and reciting in this way, one’s own vast qualities will be accomplished; this is easy to understand. Furthermore, for the Buddhas such as Vairocana and the others, there are mantras such as Oṃ ruru sphuru tiṣṭha siddhalocane sarvārthasādhani svāhā. For Vairocana, that very mantra encircles a wheel resting upon a lotus. For the glorious Heruka, a wrathful vajra resting upon a lotus is encircled by the mantra Subhaga stamaha devi and so forth.

པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ནི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་ལ་ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ནི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ལ་ཏྲཱཾ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་ནི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་ཤྲཱི་བཛྲ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་སྒོ་གསུམ་དག་པར་བྱ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་རྒྱས་གདབ་པ་དང་། བཟླས་བརྗོད་དང་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ཡང་བཅུ་པ་གླུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་བཤད་པ་ལས། དང་པོར་སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། ། སྐད་ཀྱི་གསང་ནི་མཐོན་དམན་དང་། ། གྲེ་སྒྱུར་བཅོས་ཤིང་བཟླས་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་གསུངས་པ་ལས་གླུ་གང་ཡང་རུང་བ་དག་བླང་བའི་ཐོག་མར་རང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་གསལ་བར་བྱས་ནས། སོ་སོའི་སྔགས་དང་ཡི་གེ་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་དབྱངས་ཀྱི་དེའུ་མཐོན་དམན་དང་། གྲེ་འགྱུར་དང་ཁུགས་སུ་བཅས་པས་དུས་གསུམ་དུ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ལྷ་རྣམས་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཧཱུཾ་གིས་སྣ་དྲངས་ཏེ་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་དག་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་ལས། ཧཱུཾ་གི་གླུ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་དཔལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ནི་ཧཱུཾ་གི་གླུ་ཅི་བདེ་བར་ལེན་ཅིང་།

For Padmanarteśvara, it is a lotus situated upon a lotus, encircled by the mantra oṃ tāre and so forth. For Vajrasūrya, it is a jewel situated upon a lotus, encircled by the mantra trāṃ and so forth. For Hayagrīva, it is a crossed vajra situated upon a lotus, encircled by the mantra śrī vajra and so forth. As for the branches of the ritual, they should be applied in order to purify the three doors, to seal with the dharma-mudrā, and to accomplish activities such as recitation and praise. This concludes the explanation of the meaning of the dharma-mudrā. Furthermore, regarding the explanation of the meaning of the tenth, the song-mudrā (gītamudrā): first, as for its general definition, it is taught in one and a half verses beginning with: "The pitch of the voice, high and low, / Modulating the throat and reciting..." and so forth. Before singing any song whatsoever, one should first clearly visualize the maṇḍala of one’s own family. Then, by means of the respective mantras, syllables, and verses, one should lead with the syllable hūṃ—which symbolizes the utterly peaceful deities of the three times—and utter melodies of praise and so forth, employing the high and low pitches, throat modulations, and melodic turns of the musical scale. To show the specific meanings of these according to the sequence of the family maṇḍalas, it says: "The glorious hūṃ-song mudrā / Accomplishes Vajrasattva." Regarding this, for the glorious Vajrasattva, one should sing the hūṃ-song as is convenient.

ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ལྔ་ལྡན་དང་དྲུག་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་བརྗོད་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ནི་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྨྲང་འདོན་པ་ལྟར་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་ཨོཾ་ཚར་ཕྱེད་དང་གསུམ་བརྗོད་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ནི་དབྱངས་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་རུ་ལུ་འབྲུ་བརྒྱད་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་ཅིང་འོད་ཟེར་གྱི་འཕྲོ་འདུས་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ནི་དེའི་སྒོ་ནས་ཆགས་པའི་གླུ་དག་བླང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ནི་ཧིའི་སྒོ་ནས་སྦོམ་ཞིང་ཁུགས་མཉམ་པས་རིང་བ་དང་བཅས་པའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་སྒོ་ནས་ལས་རྣམ་པ་བཞི་ལ་སོ་སོའི་གནས་སྐབས་སུ། སྦོམ་ཞིང་དལ་བ་དང་། ཕྲ་ཞིང་འཁྱུག་པ་དང་། གདངས་སྙན་པ་དང་། དྲག་པོའི་གླུ་དག་བླང་བར་བྱའོ། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་གཞན་དག་གི་ཡང་ཡན་ལག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གླུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བཅུ་གཅིག་པ་རྔ་དང་སིལ་སྙན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་སྒོ་ནས་རིགས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གླིང་བུ་དང་ནི་རྒྱུད་གཅིག་དང་། ། དེ་བཞིན་རྒྱུད་མང་རྒྱུད་སྟུག་དང་། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་པ་ལས། སིལ་སྙན་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་སྦྱང་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། རང་རང་གི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་འཛིན་པས། གར་དང་དབྱངས་སུ་བཅས་པས་འཁྲོལ་ན་དཔལ་བཞི་འགྱུར་འགྲུབ་ཅིང་། མ་དཀྲོལ་ཞིང་བཀོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ལས་ཕྲ་མོ་དག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་དག་ནི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་དང་།

The goddesses express melodies such as the fivefold and sixfold. Vairocana recites the syllable Oṃ two and a half times with the Brahma-voice, like the chanting of the Vedas. Śrī Heruka expresses the sound of the eight-syllable Rulu mantra through the six melodies, clarifying it through the radiation and reabsorption of light rays. Padmanarteśvara, through that same means, sings songs of passion. Vajrasūrya, through the syllable Hi, sings with a thick, resonant, and sustained tone. Through Hayagrīva, one should sing songs of the four activities according to their respective occasions: thick and slow, thin and flickering, melodious, or fierce. The sequence of the ritual is to be applied as an auxiliary to the offerings, praises, and other elements of the gaṇacakra. This concludes the explanation of the meaning of the "mudrā of song." Now, to show the general characteristics of the family by way of the eleventh, the "mudrā of the drum and cymbals," three verses beginning with "The flute, the single-stringed, likewise the multi-stringed, the thick-stringed," and so forth, are spoken. By purifying and blessing the various types of cymbals and having the hosts of their respective goddesses hold them, if they are played with dance and melody, the four glories are accomplished; even by merely arranging them without playing them, minor activities will be accomplished. In that regard, the essence, mudrā, secret mantra, and vidyā-mantra are the four types of enlightened activity.

རིགས་བཞི་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྷ་མོ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་པ་ལས་ལྷ་མོ་ནང་མ་དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་གྱིས་རང་གི་ལས་ལ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའོ། ། རུ་ཏ་མ་ཏ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མའིའོ། ། སྨ་ར་དྷ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མའིའོ། ། ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་མའིའོ། ། པྲ་སིཏྱ་ནི་འདོད་པའི་ལྕུག་མ་མའིའོ། ། ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛཿལྷ་མོ་དག་ལས་རོལ་པའི་ཚིག་གོ། ། ཀི་ནི་གླིང་བུ་མའིའོ། ། དུ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་མའིའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་རྒྱུད་མང་མའིའོ། ། དྷུཾ་ནི་རྒྱུད་སྟུག་མའིའོ། ། ཊཀྐི་ནི་རྟ་གདོང་མའིའོ། ། ཧཱུཾ་ཛཿནི་ཕག་གདོང་མའིའོ། ། ཧུ་ལུ་ནི་ཉི་ཟླ་མའིའོ། ། ཡང་ཧུ་ལུ་ཞེས་པ་ནི་ཐལ་བྱེད་མའིའོ། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ལ་ཧོ་ཞེས་པ་ནི་མེ་ཏོག་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའིའོ། ། ཤུདྡྷྱ་སིདྡྷྱཱ་དཪྴ་ཡ་སརྦན་ཞེས་པ་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའོ། ། ཏ་གྷེནྡྷེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐལ་མོ་བརྡབ་པའི་སྒྲ་སྐད་དོ། ། ཧེན་དོན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་བརྡབ་པའི་སྒྲ་སྐད་དོ། ། ཏ་གྷེ་གྷེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེ་མཆོག་མ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་གྱི་རྔའོ། ། ཨང་ཨང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་རྔའོ། ། དེ་ཀོང་ཀོང་ཀོང་ཀོང་ཞེས་པ་ནི་ཀཽ་རཱི་མའིའོ། ། དྷེ་བཛྲ་བཛྲཱ་ཎྱ་ར་ཎྱ་ར་ཞེས་པ་ནི་ཙཽ་རཱི་མའིའོ། །

These are characterized by the four families, the four mudrās, the four goddesses, and so forth. To explain their specific significance, the maṇḍalas of the families are presented in succession. First, by way of the goddesses of Vajrasattva: jaḥ hūṃ baṃ hoḥ. Through these, the inner goddesses incite their respective activities by means of the seed syllables of the dharma. Ruta mata belongs to Buddhabodhi. Smara dhā belongs to Dharmacakrā. Hulu hulu belongs to Trailokyavijayā. Prasitya belongs to Kāmataru. Ṭakki hūṃ jaḥ are the words of play for the goddesses. Ki belongs to Vaṃśā. Du belongs to Ekatantrī. Hūṃ belongs to Mahatantrī. Dhūṃ belongs to Ghana-tantrī. Ṭakki belongs to Aśvamukhī. Hūṃ jaḥ belongs to Śūkarāsyā. Hulu belongs to Candrasūryā. Furthermore, hulu belongs to Kālarātrī. A la la la la ho belongs to the four [goddesses] beginning with Puṣpā. Śuddhyasiddhyā darśaya sarvān is the incitement by way of various [means]. Ta gheṇḍe and so forth are the sounds of the clapping of hands of Vajrasattva. Hen don and so forth are the sounds of the clapping of hands of the Mātṛs. Ta ghe ghe and so forth are the continuous drums of Cakrasaṃvarī and the others. Aṅ aṅ and so forth are the drums of the three samayas of the Vairocana maṇḍalas. De koṅ koṅ koṅ koṅ belongs to Kaurī. Dhe vajra vajrāṇya raṇya ra belongs to Caurī.

ཡང་ཀོང་ཀོང་ཀོང་ཀོང་ཞེས་པ་ནི་པྲ་མོ་ཧཱའིའོ། ། ཧཱུཾ་བྷྱོ་བཞི་ནི་བེ་ཏཱ་ལཱིའིའོ། ། རུ་ལུ་རུ་ལུ་ཧཱུཾ་བྷྱོ་ནི་དཔལ་ཆེན་པོ་དང་ལྷ་མོ་སྨ་ཤ་ནཱིའི་ཐུན་མོང་གི་སྔགས་སོ། ། དྷེང་ཀོང་ཀོང་ནི་པུཀྐ་སཱིའིའོ། ། ཡང་ཀོང་ཀོང་བཞི་ནི་ཙཎྜ་ལཱིའིའོ། ། དྷེ་ཀོང་ཀོང་ནི་གྷསྨ་རཱིའིའོ། ། པདྨ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་བསྐུལ་བའོ། ། ཏྲཱཾ་ཏྲཱཾ་ཏྲཱཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའོ། ། ཊཀྐི་ནི་ཧཱུཾ་ཛྫཿཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟ་མཆོག་གི་ལས་བཞིའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའོ། ། ཆོ་ག་ཡན་ལག་ནི་ལྷ་མཉེས་པའི་དོན་དུ་མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པའི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། རྔ་དང་སིལ་སྙན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བཅུ་གཉིས་པ་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་སྦྱོར་བས། ། ལག་གཉིས་རྡོ་རྗེར་བཅིངས་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། རིགས་སོ་སོའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལས་བྱུང་བའི་སེ་གོལ་དང་། ཐལ་མོ་དག་གི་སྒྲས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་ཞིང་། དེ་དག་གི་ལས་ལ་རྣམ་པར་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ལ་གཡས་པས་ནི་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་ཐལ་མོའི་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ཡིན་ལ། གཡོན་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་སྒྲར་བརྗོད་པའོ། ། ད་ནི་གར་དགུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རིགས་བསྡུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒེག་དང་དཔའ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་། ། དགོད་དང་ཁྲོ་དང་འཇིགས་པ་དང་། །

Furthermore, koṅ koṅ koṅ koṅ is the mantra of Pramohā. Hūṃ bhyo four times is the mantra of Vetālī. Rulu rulu hūṃ bhyo is the common mantra of the Great Glorious One and the goddess Māṃsāśanī. Dheṅ koṅ koṅ is the mantra of Pukkasī. Yang koṅ koṅ four times is the mantra of Caṇḍālī. Dhe koṅ koṅ is the mantra of Ghasmarī. The words "Padma" and so forth are the exhortations to the body, speech, and mind of the glorious Padmanarteśvara. Trāṃ trāṃ trāṃ and so forth are the exhortations to the maṇḍala of Vajrasūrya by way of its names. Ṭakki ni hūṃ jaḥ and so forth are the exhortations to Hayagrīva by way of the four activities. The "limbs of the ritual" refers to the application of the activities of offering and praise for the purpose of pleasing the deities. This explains the meaning of the "mudrās of the drum and cymbals." Now, for the twelfth [section], the application of the "mudrās of dance" which summarizes everything: "By uniting myself with Vajrasattva, / Binding the two hands as a vajra," and so forth. Possessing the application of the respective families, one summons all the Buddhas with the sound of the se-gol (finger-snap) arising from the vajra-fists and the clapping of the palms, and applies them to their respective activities. In that regard, the right hand, being the nature of method, is applied to the activity of the palms, while the left, being the nature of insight, is expressed as the sound applied to that very activity. Now, in order to show the maṇḍala of the combined families by way of the characteristics of the nine dances: "Graceful, heroic, and compassionate, / Laughing, wrathful, and terrifying..."

ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རིགས་བསྡུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གར་རྣམ་པ་དགུ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་མུ་སྟེགས་པའི་མ་ཧཱ་དེ་བ་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྷ་མོ་ཉི་ཤུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་མཛེས་པར་བསྟན་པ་དང་། དཔའ་བོའི་ལྷ་སྟོབས་ལྡན་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུར་བསྟན་པ་དང་། དགོད་པའི་གད་མོ་ཅན་ཚངས་པ་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་སྐུར་བསྟན་པ་དང་། ། ཁྲོ་བོ་བི་ན་ཡ་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མར་སྟོན་པ་དང་། འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་ཁྱབ་འཇུག་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་དཔལ་རྟ་མཆོག་གི་སྐུར་བསྟན་པ་དང་། མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་ཅན་ལོག་འདྲེན་སྣ་ཡོན་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྐུར་བསྟན་པ་དང་། ངོ་མཚར་ཅན་སྒྲ་གཅན་འཛིན་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྐུར་སྟོན་པ་དང་། ཞི་བའི་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་སེ་ཤ་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུར་བསྟན་ཅིང་། སྐྱེ་འགྲོ་མཐའ་དག་གི་དོན་སྤྱོད་པའོ། ། གཞན་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བལྟ་བས་མི་ངོམས་པ་ཡི་གཟུགས། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ།

Thus it is said, and so forth. These maṇḍalas of the condensed families arise from the nine modes of the dance of the body, speech, and mind of the Great Vajradhara himself. Specifically, in order to subdue the non-Buddhist Mahādeva, he manifested as the glorious Vajrasattva, beautified by the ornaments and attire of a maṇḍala of twenty goddesses. To subdue the powerful god Vīrabhadra, he manifested as the Buddha Vairocana together with a host of goddesses. To subdue the compassionate lord of gods, Śakra, he manifested in the form of the Vajra-holder Heruka. To subdue the laughing Brahmā, he manifested in the form of Padmanarteśvara. To subdue the wrathful Vināyaka, he manifested as Vajrasūrya. To subdue the terrifying Viṣṇu, he manifested in the form of the glorious Hayagrīva. To subdue the ugly-faced Upendra, he manifested in the form of Śākyamuni. To subdue the wondrous Rāhula, he manifested in the form of a ḍākinī. To subdue the peaceful nāga king Śeṣa, he manifested in the form of the Buddha Vairocana; in these ways, he acts for the benefit of all living beings. Furthermore, in order to demonstrate the manner of attaining siddhis, he spoke these two verses beginning with: "He displays his own nature as a form that one can never tire of beholding." Thus it is said.

བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་དུས་སུ་སེམས་མངོན་པར་གོམས་པའི་མཐུས་ནང་གི་མཚན་མ་གསལ་ཞིང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བྱིན་བརླབས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལས་སྣང་བ་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་ལས་མཐའ་དག་སྩོལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར། རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དང་སྣ་ཚོགས་སུ་བསྟན་ཏེ། བལྟ་བས་མི་ངོམས་པའི་སྐུ་དང་། ལེགས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བརྗོད་ཅིང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་དག་སྩོལ་བར་མཛད་ནས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རེ་བ་སྐོང་ཞིང་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་སྟེར་བར་མཛད་པའོ། ། ཡང་། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བས་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་འདི་དག་གིས། ། རང་གི་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་དུ་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རང་ལས་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྦྱར་ཞིང་། དེ་དག་གི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཡང་རྒོལ་བ་ལན་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སྣ་ཚོགས་ལ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བཟང་པོ། ། ཀུན་དུ་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་བསྒྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དང་། སློབ་མའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དག་རྣམ་པར་སྤྱོད་ཅིང་། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བྱ་བའི་ལས་དག་རྩོམ་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་དང་ནང་གི་མཚམས་བཅད་ནས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དག་སྒོ་སྲུང་གི་ཁྲོ་བོར་གནས་པ་ལས།

During the stages of approach and accomplishment, through the power of the mind’s thorough familiarization, the internal signs become clear. Because the Sugatas’ blessings—which are like a wish-fulfilling jewel—bestow all desired activities in accordance with those signs, the supporting maṇḍala is displayed in various ways, adorned with the major and minor marks. The body is such that one can never tire of beholding it, and by uttering words such as "Excellent!", they bestow the supreme siddhis, fulfilling the hopes of all beings and granting untainted bliss. Furthermore, regarding the passage: "For the sake of offering through the application of mudrās, By means of these applications of mudrās, One should thoroughly apply one's own offerings," and so forth: in the texts on the gaṇacakra and similar practices, the mudrās applied during the branches of approach and accomplishment are the mudrās of the hosts of goddesses emanated from oneself. Through the exchange of mudrās and counter-mudrās, one applies vast offerings and should abide in those applications. Furthermore, regarding the application of various mudrās through the exchange of challenges and responses: "The one of universal and diverse good fortune, The master himself transforms everywhere," and so forth: the Vajra Master and the assembly of disciples perform the preliminary activities for the great gaṇamaṇḍala. In order to initiate the activities endowed with excellence, they establish the outer and inner boundaries. Then, the activity-vajras remain as the wrathful gatekeepers.

ཕྱི་ནས་འཇུག་པ་པོ་དག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་དཀྲོལ་ཞིང་། སླར་ནང་ནས་དེ་དག་གི་ལན་བསྟན་པར་བྱ་ཞིང་། ལུས་དང་ངག་ལས་བྱུང་བའི་བརྡ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཚོན་ཞིང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སློབ་མའི་ཚོགས་བརྡ་དང་བརྡའི་ལན་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་སྒོ་ནས་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་དང་ཕྲིན་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་ཀྱིས་གར་སྟབས་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་དང་པོར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷ་མོ་སོ་སོའི་སྔགས་དང་ཕྲིན་ལས་སུ་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་གར་བསྒྱུར་ཞིང་། དེའི་རྗེས་ལ་རྒོལ་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་དང་བཅས་པར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཆིང་ཞིང་། ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་། རྟ་མཆོག་རོལ་པ་དང་། ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བར་དུ་རྒོལ་བ་དང་སླར་རྒོལ་བ་དག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྒྱུར་ཞིང་། དེ་དག་རྫོགས་པ་དང་བསྐུལ་བའི་གླུས་སོ་སོའི་རྒྱུད་བསྐུལ་ཞིང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་བསྐུལ་བ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་འདི། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟོན་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྡ་དང་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པར་བསྟན་ཏོ། ། གླུའི་བྱེ་བྲག་ནི་ལ་ལར་དྲི་མེད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བ་དང་།

Subsequently, those entering from the outside should release the mudrās, and those inside should again display the responses to them. They should enter in sequence, indicated by various signs arising from body and speech. Following that, the Vajra Master and the assembly of disciples should engage in the signs and responses, applying them to the specific characteristics and activities of the maṇḍalas of the six families. After that, the two yogins, through the manner of dance movements, first perform the dance of the Great Mudrā of glorious Vajrasattva, together with the mantras and activities of the individual goddesses. Following that, the challenger binds the mudrās and mantras of the maṇḍalas of Vairocana in sequence. Then the respondent binds the mudrā of Heruka, and likewise those of Padmanarteśvara, Vajrasūrya, and Hayagrīva, up to the maṇḍala of Vajrasattva, with the challenger and respondent performing the mudrās in sequence. When these are completed, they should invoke the respective tantras with songs of exhortation and please them with the feast offering. Furthermore, regarding the general characteristics of the initial exhortation: "Then this so-called mudrā, which perfectly reveals all vows," and so forth, teaches abiding in the samaya through the manner of signs and responses. As for the specific types of songs, in some instances, through "the stainless moon maṇḍala" and so forth, the exhortation is made by way of the maṇḍala of Vajrasattva.

ལ་ལར་རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཧེ་རུ་ཀའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བ་དང་ལ་ལར་མདངས་བཟང་གཟི་ཆེན་ཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐུལ་བ་དང་། བདེ་དང་ཞི་བར་ལྡན་པ་རྒྱལ་བའི་གཟུགས་སུ་སྣང་། ། ཞེས་པས་རྣམ་སྣང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐུལ་བ་དང་། ལ་ལར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་གར་དབང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐུལ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐུལ་བ་དང་རྣམ་པ་མང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལྷ་མོའི་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་གླུས་བསྐུལ་བ་དང་། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་དག་ནི་ཡི་གེའི་དོན་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་གླུས་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ལ་ཚོགས་ཀྱི་ཡོན་བདག་དང་། གསར་དུ་ཞུགས་པ་དང་ཕམ་པ་དག་གིས་གཞན་རྣམས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམས་ནས། དབང་དང་དམ་ཚིག་གསོལ་བའི་དོན་དུ་བཟའ་སྟོན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་གཞན་དག་མཆོད་ཅིང་ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་གར་བྱས་ཏེ། ། དེ་ལས་གང་ཞིག་ཕམ་གྱུར་པ། ། ཚོགས་ལ་དེ་ཡིས་ཚོགས་ཀྱི་ཟས། ། ཡོན་དང་བཅས་པར་དབུལ་བར་བྱ། ། བརྡ་དང་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་མཚོན་པའི་དུས་སུ་ཕམ་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དག་གིས་ཚོགས་པ་དག་ལ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བཟའ་སྟོན་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་འདི་དག་གིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ཐར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །

In some instances, with the words "extremely terrifying" and so forth, there is an exhortation by way of Heruka; in some, with the words "radiant and of great splendor," there is an exhortation to the maṇḍala of Vajrasūrya; with the words "appearing in the form of the Victorious One, endowed with bliss and peace," there is an exhortation to the maṇḍala of Vairocana; in some, with the words "all wandering beings" and so forth, there is an exhortation to the maṇḍala of Lokeśvara; with the words "Vajrasattva" and so forth, there is an exhortation to the maṇḍala of Hayagrīva; and with the words "in many forms" and so forth, there is an exhortation to the hosts of goddesses by means of a special song. The benefits of these are not explained here, as the meaning of the words is easy to understand. Following such an exhortation by song, the patrons of the feast, those newly entered, and those who have been defeated should meditate on the others as the maṇḍalas of their respective families. Then, for the sake of requesting empowerment and the samaya, they should make offerings and present gifts to the others through various types of food and drink. Regarding this: "Thus, having performed the dance, whoever is defeated therein, That person should offer the feast food to the assembly, Along with a gift." This means that those who are defeated at the time of the symbolic gestures and the mudrās of the dance should provide the feast-offering (gaṇacakra) banquet to the assembly. As for their benefits: "By these offering rituals, One will be liberated from all misdeeds," and so forth, which are easy to understand. The branches of the ritual should be applied to the procedure for admitting yogins during the time of the practice and the feast-offering.

གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བཅུ་གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་གླུའི་མཆོད་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས། རབ་ཏུ་དགའ་བ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དགའ་བའི་མདའ་གཞུ་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྒྱས་བཏབ་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གི་དོན་ནི། དང་པོར་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་དང་། གཉིས་པ་འགྲོ་བའི་ལས་ལ་བསྐུལ་བ་དང་། གསུམ་པ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་ཡང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་དགའ་བདེ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་། བདེ་མཆོག་མས་དགའ་བའི་མདའ་གཞུས་ཆོས་ཉིད་ཕྲ་བའི་དོན་འབིགས་ཤིང་། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱས་འདེབས་པ་དང་། ཨེ་མའོ་བདེ་བ་མོས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བདེ་བ་བདག་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་། སྣང་མཛད་མོས་བདེ་བའི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། སློབ་མ་མོས་དགའ་བའི་དབང་ཕྱུག་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་སྐུ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པས་ནི། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་དགྱེས་ཤིང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལས་དག་ལ་རྟ་མཆོག་གི་མཛད་པ་བཞིན་དུ་རོལ་པའོ། ། ཡང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདེ་མཆོག་མས་བདེ་བའི་མཆོག་ལ་རོལ་པ་དང་། ཨེ་མ་བདེ་བ་མོས་བདེ་བས་སློང་ཞིང་རྣམ་པར་རོལ་པ་དང་། སྣང་མཛད་མོས་ཐུགས་རྩེ་གཅིག་གིས་རྣམ་པར་གསལ་བར་བྱེད་ཅིང་དགའ་བ་རྣམ་པ་བཞིའི་ལས་ལ་རོལ་པ་དང་། སློབ་མ་མོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་གྱིས་ལས་མཛད་པའོ། །

This is the detailed explanation of the meaning of the "dance mudrā." Now, regarding the thirteenth [chapter], the mudrā through the offering of the vajra song: first, by way of the goddesses of the Vajrasattva maṇḍala, it is said, "Sealed by the extremely subtle bow and arrow of the joy of passion and supreme delight," and so forth. The meaning of these verses is as follows: first, praise by way of the qualities of the deities; second, an exhortation to the activities of migratory beings; and third, an exhortation for the sake of the accomplishments (siddhis). Furthermore, the glorious Vajrasattva is passionately attached to the two types of activities by way of the two types of joy and bliss. Cakrasaṃvarī pierces the subtle meaning of the nature of phenomena (dharmatā) with the bow and arrow of joy and seals all migratory beings. "Emao" (Astonishing Bliss) accomplishes bliss for oneself through the non-duality of the expanse (dhātu) and wisdom. Vairocanī raises the victory banner of bliss and enjoys it. Śikṣāṇī dwells together with the body of Amitāyus, the lord of joy. Thus, through the qualities of the goddesses, they are delighted and sport in the activities of enlightened deeds just like the deeds of Hayagrīva. Moreover, through the various activities of the goddesses: Cakrasaṃvarī sports in supreme bliss; "Ema" (Astonishing Bliss) rouses and sports through bliss; Vairocanī clarifies with one-pointed mind and sports in the activities of the four joys; and Śikṣāṇī performs activities in the manner of the illusory ḍākinīs of all the Tathāgatas.

ཡང་ལྷ་མོ་བཞིའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་དེ་ལྟ་བུ་བདག་ལ་སྩོལ་བར་མཛད་དེ། བདེ་བའི་མཆོག་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བས་བདེ་བ་སྩོལ་བ་དང་། དམ་པ་གཞུག་ཅིང་བདེ་བར་གྱུར་པ་དང་། བདེ་བའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའོ། ། དེས་ན་དཔེའི་བདེ་བ་བསྐྱོད་ཅིང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་གྲོལ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་དང་། བརྟན་པར་གྱུར་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། བདེ་བའི་གར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྟག་ཏུ་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་རྡོ་རྗེ་གླུའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས། དང་པོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྡུད་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བླ་ན་མེད། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་གསུངས་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། འཁོར་ལོའི་གླིང་བུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིས་རང་གི་ཕྲིན་ལས་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ། གླིང་བུ་མས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་དང་། པི་ཝང་མས་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་བླ་ན་མེད་པར་སྤེལ་བ་དང་། ལྷ་མོ་རྫ་རྔ་མས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་གསུང་སྒྲོགས་པ་དང་། རྔ་ཆེན་མས་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚོགས་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། དེས་ན་ལྷ་མོ་རྣམ་པ་བཞིས་བསྐུལ་བའི་གླུ་འདི་དག་ལ་ཐོག་མར་ཨོཾ་བརྗོད་ཅིང་མཐར་སོ་སོའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན་པས་མཆོད་པའི་ལས་དག་བྱ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཅི་མཆོད་པ་ཐུན་མོང་བ་འདི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན།

Furthermore, the four goddesses grant me such supreme siddhi: the accomplishment of supreme bliss, the bestowing of bliss through bliss, the entry into the sublime and the attainment of bliss, and the turning of the wheel of bliss. Thus, the exemplary bliss is stirred, and based upon that, the untainted path of liberation is released; the bodhicitta increases, expands, and becomes stable, thereby conquering all phenomena; and the wheel of the dance of bliss constantly arises from the continuum. The benefits of these are easy to understand. Furthermore, regarding the mudrās of the vajra song offerings for the other family maṇḍalas, first, by way of Vairocana: "Vajrasattva gathers, Vajraratna is unsurpassed, Vajradharma speaks, And Vajrakarma acts." The four, such as the Vīṇā goddess and the others, engage in their respective activities: the Vīṇā goddess gathers all phenomena through bodhicitta; the Vīṇā goddess increases the unsurpassed collection of precious qualities; the goddess Mṛdaṅgā proclaims the speech of the complete purity of all phenomena; and the Mahāḍamaru goddess applies herself to the collection of completely pure activities. Therefore, for these songs exhorted by the four goddesses, one should first utter Oṃ and finally perform the offering rites endowed with their respective mantras and mudrās; this should also be applied during the stages of the other family maṇḍalas. If one asks, "Why are these common offerings described in the context of the Vairocana maṇḍala?"

དཀྱིལ་འཁོར་འདིའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པའི་ལས་དག་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། ཐེག་པ་དམན་པ་དང་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལས་ཅན་དག་སློང་ཞིང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། མགོན་པོ་རྣམ་སྣང་མཛད་ཆེན་སྐུས། ། ཆགས་པའི་ལམ་ཆེན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། འགོག་པའི་ལམ་རྣམས་སློང་མཛད་དེ། ། སྣ་ཚོགས་མཆོད་དང་བསྟོད་པར་མཛད། ། ཅེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་མཆོད་པ་དག་ནི་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཡང་རྒྱལ་པོའི་ཆ་ལུགས་སུ་བཞུགས་ཤིང་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེ་ན། གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་གཞན་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་དྲུག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ཧེ་རུ་ཀའི་སྒོ་ནས་ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་མདའ་གཞུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་དམ་ཚིག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་རབ་ཏུ་འཇིགས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རབ་ཏུ་འཁྲོལ་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་མདའ་གཞུ་དང་། ཆགས་པ་གཉིས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་མི་འབྲལ་བའི་རྟགས་སུ་ལྷ་ཆེན་པོའི་གཡང་གཞི་དང་། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་དང་། ཁམས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བའི་རྟགས་སུ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་རྩེ་མོ་གསུམ་པ་དང་།

Through this maṇḍala, the activities of offering and praise are distinguished; for it rouses those whose karma is directed toward the Lesser Vehicle and the one-sided nirvāṇa of peace, and because it engages with all the phenomena of saṃsāra in the manner of a universal monarch (cakravartin). As it is said in the Root Tantra: "The Protector, the Great Vairocana, in order to accomplish the great path of passion, rouses the paths of cessation and performs various offerings and praises." Therefore, the offerings explained in the context of Vairocana should be understood as common to all. One might then ask: "But does not Vajrasūrya also abide in the attire of a king and engage in the offering of precious qualities?" This is due to the power of those to be trained and for the sake of performing other specific enlightened activities. Therefore, the six specific enlightened activities are taught in relation to the six maṇḍalas of the families. Furthermore, from the perspective of the Heruka, one pays homage to the Hūṃ-vajra bow and arrow of activity; one pays homage to the glorious Vajra-attachment samaya; one pays homage to the terrifying vajra khaṭvāṅga; and one pays homage to the glorious vajra bell that rings out clearly. The bow and arrow represent the union of śamatha and vipaśyanā; the elephant hide of Mahādeva is the sign of never being separated from the samaya of the two types of attachment; the five-pronged vajra symbolizes the five aspects of wisdom; and the three-pronged khaṭvāṅga is the sign of victory over the three realms.

དུག་གསུམ་དག་པར་བྱས་ཤིང་སྣོད་བཅུད་ཅིག་ཅར་དུ་གསོལ་བའི་རྟགས་སུ་ཤ་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་གའི་རྒྱ་གྲམ་ལ་བ་དན་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པ་འཁྲོལ་བའོ། ། འདི་དག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ནི་གོང་མའི་ཚིག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞི་འདུལ་བར་མཛད་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་སྒོ་ནས་སྟོན་ཞིང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གསང་བའི་ལྷ་མོ་བཞི་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། གཞན་ཡང་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་སྒོ་ནས། ལ་ལར་རབ་ཏུ་དྲག་ཅིང་སྐྱེ་བོ་དྲག་ལ་དྲག་པའི་བུད་མེད་སྐུ་ལྟར་རབ་ཏུ་སྣང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞལ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས། དྲེགས་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འདུལ་བར་མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་སྒོ་ནས། ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་མི་ཟད་གཏེར་མཆོག་བདག་ལ་གྲུབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཞལ་བཞི་དང་ལྷ་མོ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ལས་ལ་(བསྐུལ་བའོ་,བསྐུལ་) བའོ། ། རྟ་མཆོག་གི་ནི་ལ་ལར་མཁས་པའི་གཟུགས་ཀྱང་འཛིན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཞལ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཕྲིན་ལས་བཞི་ལ་བསྐུལ་བའོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞིའི་དངོས་གྲུབ་བདག་ལ་བསྡུ་ཞིང་བསྐུལ་བ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞིའི་མཆོད་པ་བདག་ལ་སྩལ་བ་དང་། ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཙོ་བོའི་མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀུན་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་དང་།

As a sign of having purified the three poisons and simultaneously consumed the vessel and its contents, there is a skull-cup filled with flesh and blood, and a crossed khaṭvāṅga with a banner and bell ringing. When these are joined into a single maṇḍala of Vajrasattva, the preceding words demonstrate the subduing of the four aspects of bodhicitta. Furthermore, they are shown by way of Vajrasūrya, and by this very means, the four secret goddesses are symbolized. Moreover, by way of Padmanarteśvara, the passage beginning with, "In some places, she appears in a form like a woman who is extremely fierce and violent toward the fierce," and so forth, demonstrates the enlightened activity of subduing the four classes of arrogant spirits through the four faces. Again, by way of Vajrasūrya, the passage beginning with, "Please grant me the accomplishment of the supreme, inexhaustible treasure of the lord of all empowerments," and so forth, is an exhortation to activity by way of the four faces of Vajrasūrya and the four goddesses. By the passage beginning with, "In some places, Hayagrīva also assumes the form of a scholar," and so forth, the four activities are exhorted by way of the four faces. The summarized meaning is: in the maṇḍala of Vajrasattva, the accomplishments of the four goddesses of the family are gathered and exhorted for oneself; in the maṇḍala of Vairocana, the offerings of the four aspects of bodhicitta are bestowed upon oneself; and in the maṇḍala of Heruka, one is to be endowed with all the enlightened activities of the principal deity.

པདྨ་གར་དབང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གདུལ་བྱ་རྣམས་འཇོམས་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བ་དང་། རྟ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྲིན་ལས་སོ་སོའི་རྣམ་པས་ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་གྲུབ་པར་མཛོད་ཅེས་པའོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་སོ་སོའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པ་ཕུལ་བའི་རྗེས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གླུའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བཅུ་བཞི་པ་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཆོད་པའི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མེ་ཏོག་དཀར་དང་དམར་བ་དང་། ། མཐིང་ག་སེར་པོ་ཀུན་བསྡུས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མེ་ཏོག་གི་ཁྱད་པར་གང་དག་རང་བཞིན་གྱི་དྲི་དང་ཁ་དོག་ཏུ་ལྡན་པ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔའི་འོད་དང་ལྡན་པ། རྒྱ་སྐྱེགས་དང་རམས་ལ་སོགས་པའི་ཚོན་དག་གིས་ཁ་བཅོས་པ་དང་། གཤེར་དང་སྐམ་ལས་བྱུང་བ་དང་། སྲོག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ལྷའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡང་རུང་བ་དག་གིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་སྤོས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། མར་མེའི་རྣམ་པ་དང་། དྲིའི་བྱུག་པའི་རྫས་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བ་དང་། དེ་དག་སྦྱོར་བའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་གྱི་མཆོད་པ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མེ་ཏོག་དམར་པོ་སངས་རྒྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་སྣ་ཚོགས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

In the maṇḍala of Padmanarteśvara, one possesses the power to subdue those to be trained; in the maṇḍala of Vajrasūrya, one gathers the entire collection of qualities; and in the maṇḍala of Hayagrīva, one accomplishes oneself through the various modes of enlightened activity according to how each is to be tamed. The branches of the ritual consist of offering outer and inner offerings with their respective mantras and mudrās, followed by the presentation of the supplication. This concludes the detailed explanation of the meaning of the "mudrā of the vajra song offering." Now, regarding the fourteenth section, the "mudrās of all offerings," in order to first extensively teach the sequence of offerings for Vajrasattva, it is said: "White and red flowers, and blue and yellow, all gathered together," and so forth. One should offer whatever flowers are appropriate—whether they naturally possess fragrance and color, possess the luster of the five kinds of precious gems, are dyed with colors such as lac or indigo, are produced from moisture or dry land, originate from the bodies of living beings, arise from the miraculous emanations of deities, or are produced from one's own meditative absorption. Furthermore, there are various types of incense, lamps, and substances for scented unguents, which appear in their natural essence or are produced through the power of their preparation. Now, to briefly teach the offerings for the other maṇḍalas, it is said: "Red flowers for the Buddha, and various [flowers] for the Vajra-holder," and so forth.

མེ་ཏོག་དང་བདུག་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་དྲིའི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པ་དག་གིས་རང་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་བཅོ་ལྔ་པ་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཏོར་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། ཐུན་མོང་དུ་ཕྱིའི་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་གཏོར་མ་ནི། སྒེག་མོ་དང་ནི་ན་ཆུང་དང་། ། མྱོས་དང་དེ་བཞིན་བདུད་རྩི་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒེག་མོ་ནི་འབྲུའི་ཆང་ངོ་། ། ན་ཆུང་ནི་སྦྲང་རྩིའི་ཆང་ངོ་། ། མྱོས་པ་ནི་བུ་རམ་གྱི་ཆང་ངོ་། ། གཅིག་པུ་དཔའ་བ་ནི་རྒུན་ཆང་དང་སྦྲང་རྩི་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ནི་ཚྭའོ། ། དེ་ཉིད་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་ནི་འདོད་ཆགས་སྲ་བའོ། ། གཡོན་ཅན་ནི་སྐྱུར་པོའི་ཁུ་བའོ། ། བྲན་མོ་ནི་འདོད་པའི་ཚོད་མའོ། ། ལན་ཚྭ་ནི་ཚྭ་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། ལ་སོགས་ཀྱིས་ནི་ཕྲུ་མ་དང་ཤ་དང་ཆང་དང་ཟན་དང་བཟའ་བཏུང་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། ཁར་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྡ་སྦྱོར་བའི་རིམ་པ་དག་གོ། ། བདུད་རྩི་དག་ནི་རྒུན་ཆང་ལ་སོགས་པ་བཏུང་བའི་ཡན་ལག་བརྒྱད་དོ། ། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱི་རོ་ནི་དེ་དག་ཀུན་གྱི་རོ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་མཐུས་སོ། ། ཚེའི་དམ་པ་ནི་དགའ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་སྐལ་པ་བཟང་པོའོ། ། ཡང་ནང་གི་འབྱུང་བའི་རྫས་ལས་གྱུར་པའི་མཆོད་གཏོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཨ་མྲ་སྨིན་དང་རྒུན་འབྲུམ་དང་། ། པ་ན་སེ་དང་ན་ལེ་ཀར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། །

This demonstrates the manner of offering to each respective maṇḍala with various types of flowers, incense, lamps, and perfumes. This concludes the detailed explanation of the meaning of the "mudrā of all offerings." Furthermore, regarding the fifteenth [chapter], the "mudrā of the torma of all offerings," it is said: "The common external torma derived from the elements consists of the lāsikā, the yuvati, the madirā, and likewise the amṛta," and so forth. Here, lāsikā is grain liquor; yuvati is honey liquor; madirā is molasses liquor; and ekavīra is a mixture of grape wine and honey. Rāga is salt; rāgakaṭhina is salt that has been aged for a long time; śaṭha is sour liquid; dāsī is a desired condiment; lavaṇa is various salts; and "and so forth" refers to various items such as phruma, meat, wine, and grain-based foods. Khara and so forth are the stages of symbolic application. Amṛta refers to the eight components of drink, such as grape wine. Sarvarasa is the power of all those flavors being unified into a single taste. Paramāyuḥ is the fortunate enjoyment of joy. Furthermore, to demonstrate the offering torma derived from internal elemental substances, it is said: "The ripe āmra, the grape, the panasa, the nālikera," and so forth. These five great fruits should be taken as substances for accomplishment in a manner free from faults.

དེ་དག་དམ་ཚིག་གི་རྫས་སུ་རི་ལུར་བྱས་ཏེ། མངར་གསུམ་གྱིས་བྱུག་ཅིང་གཏོར་མར་དབུལ་བ་དང་། ལྕེ་ཞབས་སུ་བཅངས་ནས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཡང་བཅོས་པའི་གཏོར་མ་ནི་སེམས་ཅན་ལྔའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ། ཁར་ལ་སོགས་པས་བྱུག་ཅིང་ཤིང་མངར་ལ་སོགས་པའི་དྲི་དང་ཡུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་གིས་བསྒྱུར་བའི་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་ལྔའི་གཟུགས་བརྙན་དག། ཤིང་ཤུན་ནམ་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པས་ལེགས་པར་བྱས་ཤིང་མཆོད་པའི་གཏོར་མ་དབུལ་བའོ། ། ད་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཆོད་གཏོར་གྱིས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དང་། དེའི་འཁོར་ན་གནས་པ་དག་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་བཤོས་དབུལ་བ། ། ཤ་དང་ཆང་ནི་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དག་སྤངས་པའི་ཤ་དང་ཆང་གི་སྟོན་མོ་དང་། གླུ་དང་སིལ་སྙན་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ནི་སྐྱེས་བུ་མཚན་དང་ལྡན་པའི་ཤ་ཁྲག་གི་གཟུགས་བརྙན་དག་དབུལ་ལོ། ། གཞན་དག་ནི་གོ་སླའོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་སྦྱིན་སྲེག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པའི་གཏོར་མའི་གནས་སྐབས་ཀུན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བཅུ་དྲུག་པ་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། མཐེ་བོང་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་དགུག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དང་པོར་རིན་པོ་ཆེ་དང་། དབུ་རྒྱན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ལས་མཐེ་བོང་གཡས་པས་གཡོན་པ་མནན་ཞིང་།

These should be made into pills as samaya substances, smeared with the three sweets, and offered as torma; they should also be held beneath the tongue while performing the recitation. Furthermore, as for the fabricated torma, one should make images of the five sentient beings, smear them with molasses and so forth, and offer them as a torma of the five great fruits—such as the jujube and others—which have been transformed by the scents of licorice and the like, and by the colors of turmeric and so forth, and which have been well-crafted from tree bark, birch bark, or similar materials. Now, in order to please the maṇḍalas of the families and those residing in their retinues through the special offering torma, it says: "Offer food to the Buddhas; completely abandon meat and alcohol," and so forth. For Vairocana, this refers to an offering of meat and alcohol that have been purified of faults, along with songs, cymbals, and the like. For Heruka, one should offer images of the flesh and blood of a person possessing the [auspicious] marks. The others are easy to understand. The branches of the ritual should be applied in all instances of torma, such as the fire offering and the maṇḍala ritual. This concludes the explanation of the meaning of "the mudrā of all offerings and tormas." Now, regarding the sixteenth [section], "the mudrā for conferring empowerment by means of mudrās," it says: "First, for Vajrasattva, the thumb is the bodhisattva’s cross-legged posture; the tips of the two index fingers are hooked," and so forth. First is the empowerment of the jewel and the crown: from the joining of the vajra-palms, the right thumb presses down upon the left.

མཆོད་རྟེན་གྱི་གདན་ཁྲི་ལྟར་བྱས་ནས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་བཀུག་སྟེ། གུང་མོ་ལ་བཅར་བར་ཁྲི་འཕང་གི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ། གུང་མོའི་ཚིགས་དང་པོར་བཅག་སྟེ་བུམ་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་ཞིང་། མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་བསྣོལ་བ་རྒྱབ་ཡོལ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་བྱས་པའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་དང་བཅས་པར་མགོ་བོའི་གནས་རྣམ་པ་ལྔར་གཏུག་ཅིང་དབང་བསྐུར་ཏེ། དར་དཔྱངས་ཀྱི་མཐའ་མ་ནས་འཆིང་ཞིང་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་སྔགས་ནི་རཏྣ་མཱ་ལེ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཾ། པ་ཊ་ལ་ཨ་བ་ལཾ་བི་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དགྱེས་པའི་ཐལ་མོ་ལན་གསུམ་དུ་བརྡབ་ཅིང་བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་སྔ་མ་དང་འདྲ་བར་བྱས་ལ་ཧཱུཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ་པདྨོ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐོད་པའི་དབུ་རྒྱན་དང་། ཧེ་རུ་ཀའི་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཞིང་། པདྨོ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་གནས་པའོ། ། ཡང་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་གྱི་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་མཉམ་སྦྱར་ཏེ། ། ལག་གཉིས་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཁཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་པས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཧེ་རུ་ཀའི་མཛེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཁྲོ་གཉེར་དུ་བཞག་སྟེ། ཧི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་པ་དང་། པདྨ་གར་དབང་གི་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་ཧྲཱིཿཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་པ་དང་།

Forming the base of a stūpa, bend the tips of the two index fingers and press them against the middle fingers to form the shape of a tiered pedestal. Bend the first joints of the middle fingers to form the shape of a vase. Cross the little and ring fingers behind to form a backrest like a maṇḍala of light. Together with the mantra of this very [mudrā], touch the five locations of the head and confer empowerment. Bind and then release the ends of the silk streamers. The mantras for these are: ratnamāle abhiṣiñca traṃ and paṭāla avalambaya hūṃ. Recite these while clapping the palms of joy three times and saying vajra tuṣya hoḥ. Following that, bind the skull-cup mudrā as before and say hūṃ abhiṣiñca māṃ. Regarding the "Glorious Vajra Heruka, Lotus Jewel" (Śrī Vajraheruka Padmaratna): this is the skull-ornament of Vajrasattva, and for Heruka as well, it is the same; it is produced from the substance of jewels and abides as the characteristic of the pure lotus. Furthermore, to teach the maṇḍalas of the other families, it is said: "Join the vajra palms together; the two hands are like precious jewels," and so forth. Moreover, having bound the jewel mudrā of Vairocana, confer empowerment with khaṃ abhiṣiñca māṃ. Having bound the beautiful mudrā of Heruka and placed it in a frowning expression, say hi abhiṣiñca māṃ. Having bound the lotus mudrā of Padmanarteśvara, say hrīḥ abhiṣiñca māṃ.

རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་ཏྲཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་པ་དང་། རྟ་མཆོག་གི་ནི་ཕྲིན་ལས་གང་ལ་བབ་པ་བཞིན་དུ་དབུ་རྒྱན་གང་ཡང་རུང་བ་བཅིངས་ཏེ་ཧཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་བརྗོད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་ཐབས་དང་ཕན་ཡོན་དག་ནི་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སྦྱར་ཏེ། དང་པོའི་དབང་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་ཐར་སྒོ་བཞིའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་གནས་པ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་དང་། མངོན་བྱང་ལྔས་སྐུར་གྱུར་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མདོག་མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་དང་། གནས་ལྔ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་སྐུའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གྲུབ་པ་དང་། གནས་ཀུན་དག་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་དག་གི་རྗེས་ལ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ཞིང་དར་དཔྱངས་བཅིངས་པས། འབྲས་བུ་རིགས་ཀྱི་སྐུ་གྲུབ་པའོ། ། གཉིས་པ་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སུ་འཇུག་པ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། སྟེགས་བུ་བཅའ་བ་དང་། སློབ་མ་སྟན་ལ་བཞག་སྟེ་བརྒྱན་པ་དང་། སློབ་མ་སྦྱོང་བ་དང་རིགས་ཀྱི་ལྷར་བསྒོམ་ཞིང་མཆོད་པ་དང་། ཆུའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ལ་དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བཅུ་བདུན་པ་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས་དང་པོར་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བའི་སྐུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སོར་མོ་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཡིན་པར་བཤད། ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་བསྡམས་པ་ནི། །

Having bound the precious mudrā of Vajrasūrya, one says traṃ abhiṣiñca māṃ. For Hayagrīva, one binds any appropriate crown according to the specific activity to be performed and recites haṃ abhiṣiñca māṃ. The methods for binding these mudrās and their benefits are not explained here as they are easy to understand. Regarding the branches of the ritual, they are applied in two contexts: the meditation on the deity and the time of conferring empowerment upon the disciple. First, in the context of the deity: Vajrasattva abides in the meditative equipoise of the four doors of liberation. He is empowered through the five manifest enlightenments, and his body is formed through the specific colors and marks. By blessing the five places, the subtle particles of the body are established, and all locations are purified. Following that, he is empowered with the crown of any appropriate family maṇḍala and the silk ribbons are bound, whereby the resultant body of the family is accomplished. Second, for the purpose of conferring empowerment upon the disciple: one enters the site of the maṇḍala, makes the supplication, prepares the pedestal, and seats the disciple upon it adorned with ornaments. After purifying the disciple and meditating on them as the deity of the family and making offerings, the water empowerment is conferred, followed by the crown empowerment. This concludes the detailed explanation of the meaning of the "empowerment by mudrā." Now, regarding the seventeenth [chapter], "The Mudrā of All Vajras," in order to first show the body that binds the mudrā: "The fingers interlaced with one another Are explained as the Vajra-palms. All the fingers bound together..."

རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། དང་པོར་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ལག་པ་གཡས་པའི་སོར་མོ་ལྔའི་བྲེག་དང་། མཐིལ་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གསང་བའི་རིགས་དྲུག་གི་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡུམ་དྲུག་གི་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་འཕྲོ་འདུས་སོ་སོའི་ཕྱག་མཚན་དང་སྐུ་ཕྲ་མོའི་བར་དུ་བསྒོམས་ཏེ། རང་རང་གི་ཕྲིན་ལས་ལ་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཤིང་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་བསྡུས་ནས་སོ་སོའི་སྐུ་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། སོ་སོའི་སྐུ་ལ་ཐིམ་པ་ལས་ཐུགས་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་གཡོས་ཏེ་ཡབ་ཡུམ་གཅིག་ལ་གཅིག་གཟིགས་ཤིང་སྦྱོར་བའི་བརྡས་སྐུལ་བར་མཛད་དོ། ། དེའི་རྟགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བསྣོལ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྦྱོར་བའི་རོལ་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་གནས་པའི་རྟགས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིང་ངོ་། ། ཡང་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བྱས་ནས་ནི། ། མཛུབ་མོ་མཐེ་བོང་མངལ་དག་ཏུ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། དང་པོས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་སྐུའི་གསང་བ་ལས་བྷ་ག་དང་ལིངྒ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཞུ་བ་དེའི་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བར་བསྟན་པའོ། ། གཉིས་པས་ནི་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལས་དངོས་གྲུབ་རབ་འབྱམ་གྱི་ལས་སྣ་ཚོགས་འགྲུབ་ཅིང་། ཟག་པ་མེད་པའི་དོན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ།

It is explained as the vajra-binding. First, one who possesses the yoga of the family should visualize the seed-syllables of the six secret families upon the sun maṇḍala on the five fingers and the palm of the right hand. One should visualize the seed-syllables of the six consorts upon the moon maṇḍala of the left hand. From these, light rays radiate and reabsorb, meditating up to the respective hand-symbols and subtle forms. These emanate their respective activities, and having gathered the maṇḍalas of the families, one should imagine them dissolving into their respective bodies. From their dissolution into the bodies, the mind moves in a state of passion, and the father and mother gaze at one another, inciting each other with the sign of union. As a sign of this, one should cross the vajra palms. Furthermore, as a sign of abiding in the meditative equipoise of the play of the four mudrās, one binds the vajra-binding. Moreover, to demonstrate their nature, two verses beginning with "Having formed the vajra-binding, the index fingers and thumbs [enter] the womb" are spoken. The first demonstrates that from the secret body of the maṇḍalas, the melting into the two—the bhaga and the liṅga—generates great bliss. The second demonstrates that from the great self-arisen wisdom, the non-dual meaning of the expanse and wisdom, the various activities of the infinite siddhis are accomplished, and the siddhi of the untainted meaning of great bliss is attained. Now, to distinguish them specifically:

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་ཐབས་རྣམ་པ་གཉིས་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་ལས། ཐུགས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་བསྐུལ་ཞིང་རང་ཉིད་ལ་གཏུགས་པས། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཚོགས་དང་ལས་རབ་འབྱམ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་མཛད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དག་གི་དོན་དུ་ཡང་བསྒྱུར་བར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་མ་ལས་གུང་མོ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གར་སྦྱར་ཞིང་འོད་ཟེར་གྱིས་འདོད་པའི་ལས་མཐའ་དག་འགུགས་པར་མཛད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། བསྒྲུབ་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་། ཆོ་གའི་དུས་སུ་སྦྱར་རོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་བསྐོར་བ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་བྱས་པས་དངོས་གྲུབ་དེ་དག་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། (ཧོ་,ཧེ་)རུ་ཀའི་ནི་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་ཁ་གྱེས་པ་ལས་གུང་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་དབྱིངས་དང་། ཡེ་ཤེས་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། པདྨ་གར་དབང་གི་ནི་པདྨའི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་ཏེ། མཐེ་བོང་གཉིས་ཕན་ཚུན་བཅར་ཞིང་། མཛུབ་མོ་གཉིས་རྩེ་མོ་སྤྲད་དེ་བཀུག་ནས་པདྨའི་འདབ་མ་འདྲ་བར་བྱས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་རིན་པོ་ཆེ་འདྲ་བར་ཟུར་ཅན་དུ་བཀུག་སྟེ།

In order to apply oneself to all the activities of the siddhis of Vajrasattva, two methods for binding mudrās are taught along with their benefits. First, by binding the five-pronged vajra mudrā, which symbolizes the five aspects of the unchanging wisdom of the enlightened mind, one exhorts the deities of the maṇḍala and touches it to oneself. Through this, one brings under one's control the entire assembly of siddhis and the infinite array of activities without exception; one should then employ that very mudrā for the benefit of others. The second mudrā is formed by making the middle fingers into the shape of a hook from the previous mudrā, joining them at one's heart, and summoning all desired activities with rays of light. This is to be applied at the times of inviting the wisdom maṇḍala, the practice, the enlightened activities, and the ritual procedures. Regarding the Buddha Vairocana: from the vajra-binding, one rotates like a wheel from the vajra mudrā to apply it to all things; and by making the vajra mudrā with the palms hollowed out, those siddhis are sealed in a single instant. Regarding Heruka: from the wrathful vajra with the prongs spread apart, one makes the middle fingers like a hook to clarify the meaning of the expanse and wisdom. Regarding Padmanarteśvara: one binds the lotus-vajra, pressing the two thumbs together and hooking the two index fingers with their tips joined, making them resemble lotus petals. Regarding Vajrasūrya: from the vajra-binding, one hooks the two middle fingers with angled tips like jewels.

མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་མདའ་བཞིན་བྱས་པས་ཁམས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། རྟ་མཆོག་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་རང་གི་ཕྲིན་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་དང་། སོ་སོའི་དགོངས་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གནས་གང་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཆོ་ག་ལྔ་པ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་ལས་བསྟན་པས་འདིར་རྒྱ་ཆེར་མ་(སོས་,སྤྲོས་)སོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བའི་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་དག་ནི་ལས་དང་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་སྦྱར་ཞིང་། སོ་སོའི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་ནི་བསྙེན་པ་དང་། ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བླང་བའི་དུས་དང་། ཕྲིན་ལས་ཕྲ་མོ་དག་གི་ལས་སྒྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བཅོ་བརྒྱད་པ་སྟོན་པ་དང་བཅས་པའི་མིང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། དང་པོར་ཐུན་མོང་གི་དོན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་སྦྱར་ནས། ། ཁ་ཡི་ཐད་ཀར་མདུད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་གནས་དབེན་ཞིང་བརྒྱན་པར་གང་ཟག་བློའི་བྱེ་བྲག་རབ་འབྲིང་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསམ་གཏན་ལ་དམིགས་པས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པ་དང་། རྟེན་སྦྱང་བ་ལས་མཚན་མ་བསྒྲུབ་པ་དང་། རི་མོ་བྲིས་པའི་སྒོ་ནས་ཚོགས་བསག་ཅིང་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །

By forming the two little fingers like an arrow, one brings all the kingdoms of the three realms under one's power. Hayagrīva is formed from the vajra-binding in a manner resembling a crossed vajra, thereby engaging in one's own enlightened activities. Their characteristics, their respective intentions, and the points of application for the attainments are taught in the fifth ritual and the ritual of the gaṇacakra, and thus have not been elaborated upon here. Regarding the branches of the ritual, the causes and natures of binding the mudrās are to be applied at the beginning of all action and samaya mudrās; their specific individual characteristics are to be applied at the times of taking the attainments of approach, close approach, and great accomplishment, as well as during the stages of accomplishing the various minor activities. This concludes the detailed explanation of the meaning of "all vajra mudrās." Now, regarding the eighteenth [chapter], the "Name Mudrās of the Teacher and Others," first, in order to show the general definition of the common meaning, three verses beginning with "Having joined the vowels and consonants, bind them level with the mouth" are spoken. First, a yogi endowed with perfect qualities, in a secluded and adorned place, should engage in the ritual of the wheel of syllables in order to meditate on their own suchness by focusing on meditative concentration through the three levels of mental capacity—superior, middling, and inferior—and to accomplish the signs through the purification of the support, and to accumulate merit and provide protection by means of drawing [mandalas].

དེ་ཡང་བྲི་བའི་དབང་དུ་ས་གཞི་ལེགས་པར་བྱས་ལ། རྡུལ་ཚོན་གྱིས་བྲི་བ་དང་རས་དང་ཤིང་ཤུན་ལ་སོགས་པ་ལ་པིར་ཚོན་གྱིས་བྲིས་ཏེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་རིམ་པ་བདུན་དང་ལྡན་པ་ལ་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བར་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བའི་རྩ་བའི་སྙིང་པོ་མགོ་ནུབ་ཏུ་བསྟན་པ་སོ་སོའི་ཁ་དོག་བཞིན་དུ་གནས་པ་བྲིའོ། ། དེ་དག་གི་མུ་ཁྱུད་རྣམས་ལ་ནི་རང་རང་གི་མཚན་མའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། དེའི་མཐའ་མར་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་། གང་བསྲུང་བར་འདོད་པའི་གསང་བའི་མིང་དང་སྲུང་སྔགས་བྲི་བར་བྱའོ། ། ནང་གི་འཁོར་ལོ་རྩེ་མོ་བརྒྱད་པ་ལ་ནི་ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་མ་ནོར་བར་ལྷ་མོ་སོ་སོའི་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡི་གེ་བརྒྱད་དག་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རིམ་འཁོར་ལོ་རྩེ་མོ་བཅུ་དྲུག་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཤར་གྱི་དང་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྩེ་མོ་དང་པོ་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡའོ། ། གཉིས་པར་ནི་མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡའོ། ། གསུམ་པར་ནི་བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛའོ། ། བཞི་པར་ནི་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བའོ། ལྔ་པར་ནི་སུ་ཏོཥྱོ་མེ་བྷ་བའོ། ། དྲུག་པར་ནི་ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བའོ། ། བདུན་པར་ནི་སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བའོ། ། བརྒྱད་པར་ནི་སརྦ་སིདྡྷིསྨེའོ། ། དགུ་པར་ནི་པྲ་ཡཙྪའོ། ། བཅུ་པར་ནི་སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེའོ། ། བཅུ་གཅིག་པར་ནི་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུའོ། ། བཅུ་གཉིས་པར་ནི་ཧཱུཾ་དང་ཧ་བཞི་དང་ཧོཿའོ། ། བཅུ་གསུམ་པར་ནི་བྷ་ག་ཝཱན་ནོ། ། བཅུ་བཞི་པར་ནི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏའོ། ། བཅོ་ལྔ་པར་ནི་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩའོ། །

Furthermore, regarding the method of drawing: having properly prepared the ground, one should draw with colored powders, or with a brush and pigments on cloth, tree bark, or similar materials. One should draw a wheel garland consisting of seven successive tiers resting upon a moon maṇḍala; in the central hub, the root essence mantra of whichever family maṇḍala is appropriate should be placed, with its head pointing west, according to its respective color. The rims of these should be encircled by garlands of their respective symbols. On the outer edge, one should write the secret name of the yogin and the name of whoever is to be protected, along with the protection mantra. On the inner eight-spoked wheel, starting from the east and without confusing the cardinal and intermediate directions, one should arrange the eight syllables of the dharma-essence mantra of each respective goddess. On the next outer tier, the sixteen-spoked wheel, one should arrange the hundred-syllable mantra starting from the first spoke of the east and continuing until the end. Specifically, the first spoke is Oṃ vajrasattva samaya; the second is manupālaya; the third is vajrasattva tvenopatiṣṭha; the fourth is dṛḍho me bhava; the fifth is sutoṣyo me bhava; the sixth is anurakto me bhava; the seventh is supoṣyo me bhava; the eighth is sarvasiddhiṃ me; the ninth is prayaccha; the tenth is sarvakarma sucame; the eleventh is cittaṃ śreyaḥ kuru; the twelfth is Hūṃ and the four Ha-s and Hoḥ; the thirteenth is bhagavān; the fourteenth is sarvatathāgata; and the fifteenth is vajra māṃ muñca.

བཅུ་དྲུག་པར་ནི་བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་པའོ། ། འདི་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དབང་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། རིགས་གཞན་དག་གིས་ནི་རང་གི་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་བའི་གསང་སྔགས་གཞན་ནོ། ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་མཆན་བཅུ་དྲུག་པ་ལ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིགས་སོ་སོའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་གསང་སྔགས་མཐའ་རྒྱན་དང་བཅས་པར་བྲིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་བཞིའི་ར་དབུས་མ་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དཀྱིལ་མ་དང་མཐུན་པར་འདྲི་བ་ལས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་དུ་ཨོཾ་མོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རྩིབས་མཆན་བཞིར་ནི་ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཧཱུཾ་བཞི་དང་སྦྱོར་བ་དང་བཅས་པར་བྲི་སྟེ། ཤར་ལྷོར་ནི་ཨོཾ་སུམ་བྷ་ནི་སུམ་བྷ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་ནི་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། ། བྱང་ཤར་དུ་ནི་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་ཝཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་མུ་ཁྱུད་ལ་ཕྱོགས་མཚམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་ལས་གནས་རེ་རེ་རུ་གཉིས་གཉིས་དགོད་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་མུ་ཁྱུད་ལ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཕྱོགས་དང་། མཚམས་སུ་སྡེ་པ་རེ་རེ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དབུས་ཀྱི་ཡི་གེ་མ་གཏོགས་པའི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ནི་མགོ་བོ་ཤར་ནས་བསྟན་ཏེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། མཐའ་མའི་མུ་ཁྱུད་ལ་ནི། ཨོཾ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ལས་བྱུང་། ། དེ་རྒྱུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། ། རྒྱུ་ལ་འགོག་པ་གང་ཡིན་པ། ། དགེ་སྦྱོང་ཆེན་པོ་འདི་སྐད་གསུངས། །

The sixteenth is: vajrībhava mahāsamayasattva āḥ. These are taught as the empowerments of Vajrasattva; for the other families, there are other secret mantras modified by their respective names. On the sixteen spokes of the wheel, one should write the secret mantras of the activities of the individual families as they appear below, together with their concluding ornaments. On the central prongs of the four prongs of the crossed vajra (viśvavajra) on the outside of that, one writes the essence of the Dharma (dharmagarbha) in accordance with the center; specifically, for Vairocana, it is oṃ. On the four spokes of the crossed vajra, one should write the four hūṃ syllables of the wrathful Yamāntaka together with their applications: in the southeast, oṃ sumbhani sumbha hūṃ; in the southwest, gṛhṇa gṛhṇa hūṃ; in the northwest, gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ; and in the northeast, ānaya hoḥ bhagavān vidyārājāya hūṃ phaṭ. On the outer rim, the sixteen vowels (āli) are to be arranged, two in each position, proceeding in order through the cardinal and intermediate directions. On the outer rim of that, the consonant letters (kāli) are to be arranged, one group in each cardinal and intermediate direction. With the exception of the central letter, all letters should be written with their heads facing east. On the final rim, one writes: Oṃ. All phenomena arise from a cause; the Tathāgata has taught their cause. That which is the cessation of the cause—this the Great Śramaṇa has thus proclaimed.

ཞེས་པའི་རྗེས་ལ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་ཀྱང་འདི་དག་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། གཞུང་མང་པོའི་ཚོགས་འཛིན་པ་དག་ལ་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ནས་མཆོད་པ་དང་བསྒོམས་པས་ནི་འོག་ནས་བརྗོད་པའི་ཡོན་ཏན་དག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་ཚོན་སྣ་ཚོགས་དང་གུར་གུམ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་སྣ་ཚོགས་བཟང་པོས་བརྒྱན་ཅིང་མཆོད་པའི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཤམས་ནས། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་གཞུག་བྱས་ཏེ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡི་གེའི་དོན་ནི་གང་ཞིག་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཚོན་པའི་རྟགས་སུ་བྱུང་བས། འོད་ཀྱི་སྐུད་པ་དང་བཅས་པར་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་སུ་བྱ་ཞིང་། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁའི་ཐད་ཀར་མགོ་མཇུག་གི་རྩེ་མོ་མདུད་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་ནི་སྙིང་གར་གནས་པས་ཡི་གེའི་སྦྱོར་མཚམས་ཁའི་ཐད་ཀར་མདུད་པ་ཡིན་ལ། རྟེན་ལ་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པའི་མདུན་དྲང་པོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡི་གེ་སྣ་ཚོགས་བཀོད་པའི་སྒོ་ནས་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་གར་བསྟན་པ་སྟེ། གང་ཟག་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱིའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ལས་རིགས་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱི་ལྷའི། ། བསྟོད་དང་བཅས་པའི་མཚན་བྲིས་ནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

Following that, one should adorn it with "svāhā." Therefore, these are also explained in detail in the Great Root Tantra; here, the meaning of the verses is presented in a condensed form for those who uphold a vast collection of scriptures. Once such a maṇḍala has been drawn, by means of offering and meditation, the qualities described below will be accomplished. Furthermore, having adorned it with various pigments and excellent fragrances such as saffron, and having arranged a vast array of offerings, one should summon and dissolve the maṇḍala of the family, and through the rite of consecration, make it non-dual. Regarding the meaning of the syllables: since the vowels and consonants arise as symbols representing method and insight, one should form two equal and identical garlands together with threads of light, and tie their ends together at the level of the mouth in the eastern direction. At the time of meditation, because they reside at the heart, the junction of the syllables is tied at the level of the mouth; and at the time of accomplishing the support, it is because they are to be displayed directly in front of the yogin. In that way, by means of arranging various syllables, all the syllables should be set forth. These are taught as the common ritual; they should be understood as the general meaning of the maṇḍala of the family for the three types of individuals. Now, in order to teach the maṇḍalas of the six families in sequence according to their specific characteristics, it says: "Having written the names, together with the praises, of the glorious deities of Vajrasattva," and so forth.

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས་གཞན་བསྲུང་ཞིང་སྡིག་པ་སྦྱང་བར་བྱ་བ་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་ལ་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་འཁོར་ལོའི་བྱེ་བྲག་གཉིས་བསྟན་ཏེ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་མཆན་བཅུ་དྲུག་ལ་གནས་པའི་སྔགས་དང་མཐའ་རྒྱན་དག་བསྒྱུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་དག་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། གང་དག་བྲིས་ཤིང་བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕན་ཡོན་ནི། བྲིས་ན་བསོད་ནམས་ཆེ་བ་ལྟར། ། བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རབ་འབྱམ་དག། མ་ལུས་པར་ནི་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། གང་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྒོམ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་མི་ནུས་པ་དག་གིས་ནི་སྔགས་བརྗོད་པས་ཀྱང་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། ། གང་ཞིག་གིས་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་དང་བླ་མ་དག་གི་མཚན་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ནི། ལྷག་པའི་ལྷ་ནི་གང་གང་གིས། ། སློབ་དཔོན་གང་དང་གང་ཡིན་པ། ། དེ་དང་དེ་ཡི་མཚན་དག་ནི། ། དཔལ་གྱི་ཚིག་དང་ལྡན་པར་བརྗོད། ། དེ་དག་ལ་མ་གུས་པ་སྤང་བའི་དོན་དུ་གནས་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་དཔལ་གྱི་ཞབས་ཞེས་པའི་སྒྲ་གཞུག་གོ། ། ཡང་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་སྦྱོར་བ་འདི་དག་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ། སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུག་ནས་ཀྱང་། ། ཡོན་གྱི་མཆོག་དག་བླངས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་མིང་གིས་དབང་བསྐུར་བས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་དེ་ལུང་བསྟན། ། ཞེས་སོ། ། གཉིས་པར་ནི་ཡི་དམ་(དམ་ལྷའི་,ལྷའི་)སྔགས་བླང་བའི་དོན་དུ་གནས་དབེན་པར་མཎྜལ་ལེགས་པར་བྱུགས་ཏེ།

Through the gateway of Vajrasattva, there are two specific types of wheels taught for the purpose of protecting others, purifying misdeeds, and engaging oneself in the attainment of siddhis: by means of the mantras residing on the sixteen spokes of the wheel and the transformation of the terminal ornaments. Likewise, the wheels of the Buddhas such as Vairocana and others should also be understood, but they are not explained here for the sake of brevity. Regarding the benefits of the specific distinctions of drawing and reciting: "Just as drawing [the mandala] brings great merit, so too is recitation; the vast array of karmic siddhis will be swiftly accomplished without exception." For those who are unable to meditate or perform the practice exactly as it arises in the source texts, even the mere recitation of the mantra will engage them in all activities. As for the manner of reciting the names of the yidam deity and the guru: "Whichever is the supreme deity and whichever is the master, their respective names should be recited together with the word 'Śrī' (Glorious)." To avoid disrespect toward them, the term "Śrī-pāda" (Glorious Feet) should be appended by way of their station and qualities. Furthermore, for the purpose of conferring empowerment through these means—such as the reflected-image maṇḍala and the gaṇacakra wheel—it is said: "Having led the disciple into the maṇḍala and received the supreme offerings, by conferring the vajra-name empowerment, they are prophesied as a Tathāgata." Second, for the purpose of receiving the mantra of the yidam deity, one should thoroughly smear a maṇḍala in a secluded place.

རྡོ་རྒྱུས་ཀྱི་ཕྱེ་མས་ཨེ་གྲུ་གསུམ་དཀར་པོ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་དག་དགོད་དེ། དབུས་སུ་ནི་ཀྵ་མགོ་ནུབ་ཏུ་བསྟན་པའོ། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ནི་ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཀའི་སྡེ་ཚན་དང་། ཙའི་སྡེ་ཚན་དང་། ཏ་ལོག་གི་སྡེ་ཚན་དང་། ཏ་དྲང་གི་སྡེ་ཚན་དང་། པའི་སྡེ་ཚན་དང་། ཡའི་སྡེ་ཚན་དང་། ཤའི་སྡེ་ཚན་དང་། ཨཱ་ལིའི་སྡེ་ཚན་དག་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་མཐའ་མར་མཆོད་པའི་ཚོགས་དང་གཏོར་མའི་ཚོགས་དང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་བཀྲམ་ཞིང་། དེ་དག་སྦྱངས་ནས་སླར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ལས་དག་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་དང་། གཞི་རྟེན་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། དམིགས་པ་གསུམ་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དགུག་གཞུག་བྱ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པས་བསྟིམས་ནས་མཉེས་པར་གྱུར་པ་དང་། ཡི་དམ་གྱི་ལྷའི་སྙིང་པོ་བཏུ་བར་བྱ་སྟེ། མཎྜལ་གྱི་མཐའ་མར་རྡོ་རྒྱུས་ཀྱིས་བྲིས་ནས་སློབ་མ་ཀློག་ཏུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བྱིན་རླབས་དང་། སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་དབབ་པ་བྱས་ནས། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བརྟན་པར་བྱ་ཞིང་ལས་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་རྗེས་ལ་གཏོར་མའི་ཆོ་གས་མགྲོན་རྣམས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་ནི། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་འདི་དག་གིས། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་མིང་དུ་རབ་ཏུ་གནས། །

With chalk powder, one should draw a white triangle (e) upon which rests a red eight-petaled lotus. Upon that, the vowels and consonants should be arranged; in the center is the letter kṣa with its head pointing west. On the eight petals, starting from the east, one should write the ka-group, the ca-group, the ṭa-group, the ta-group, the pa-group, the ya-group, the śa-group, and the āli (vowel) group. Around the perimeter, one should spread out the various offerings, the torma offerings, and all the ornaments; having purified them, they should be consecrated once again. Then, the Vajra Master should perform the preliminary activities, accumulate the collection of merit, meditate on the protection wheel, and through the samādhi of the preparatory basis and the activity of the three visualizations, summon and cause the wisdom maṇḍalas to enter. Having dissolved them in the form of mantras and rendered them pleased, one should extract the heart-mantra of the yidam deity. Having written it with chalk around the edge of the maṇḍala, the student should be made to recite it. Then, having brought down the blessings of the Sugatas and the very nature of the mantra into the student's continuum, one should stabilize it with the hundred-syllable mantra and bring the activity to completion. Following those, one should please the guests with the torma ritual and recite the verses of auspiciousness. As for the benefits: "By these applications of the mudrās, until the heart of enlightenment, one will remain firmly established in the name of Vajra."

དེ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་ཡང་འགྱུར། ། ཞེས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། བསྲུང་ཞིང་བསྒྲུབ་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། གསང་སྔགས་བླང་བ་དག་གི་དུས་སུ་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དག་དང་ལྡན་པས་འདི་ཉིད་བརྩམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། བསྟོད་པ་དང་བཅས་པའི་མིང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་བཅུ་དགུ་པ་བརྡའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། དང་པོར་ལུས་ཀྱི་བརྡ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་བཙལ་བའི་ཕྱིར། སྤྱི་བོར་ཉུག་པ་གང་ཡིན་པ། ། ཕྱག་འཚལ་བར་ནི་བསྟན་པ་ནི། ། དཔྲལ་བར་རེག་པར་བྱེད་པ་ནི། ། ཕྱག་ལན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ནང་པར་ཚོགས་པའི་ཚེ། སྒོ་གང་ནས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དང་། ། ཕྱི་ནང་གི་མཚན་མ་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གནས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་གཅིག་ལ་གཅིག་གིས་དམ་ཚིག་བརྟག་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དུས་སུ་གསང་བའི་བརྡ་ལ་གནས་ཤིང་། ཐ་མལ་པའི་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་འཚལ་བའི་དུས་སུ་ནི་སྤྱི་གཙུག་ས་ལ་གཏུགས་པ་སྟེ་དེར་ཉུག་པའོ། ། ཕྱག་ལན་གྱི་དུས་སུ་དགའ་བའི་མདངས་ཀྱིས་དཔྲལ་བ་གྱེན་དུ་འདེགས་པའོ། ། ཡང་སྨིན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་། ཉིང་ལག་ལ་སོགས་པ་ཀུན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྨིན་མ་བསྐུལ་བ་གང་ཡིན་པ། །

"Then one will also become a Buddha"—this is easy to understand. Regarding the branches of the ritual: when performing the accumulation of merit, the protection and accomplishment, the application to all activities of the siddhi, the conferral of empowerment, and the receiving of the secret mantra, one should undertake this very practice while possessing the preliminary branches of the ritual. This concludes the detailed explanation of the meaning of "the mudrā of names together with praise." Now, regarding the nineteenth [section], the "Symbolic Mudrā": first, in order to prostrate by means of the symbolic mudrā of the body, it is said: "That which touches the crown of the head Is taught to be the act of prostration; That which touches the forehead Should be known as the return greeting." When yogins assemble in the morning at places such as charnel grounds, they must enter through the proper gate and so forth, recognize the outer and inner signs, and examine one another's samaya within the context of the gaṇacakra. During the time of accomplishment and ritual activity, they must abide by secret symbols so that ordinary physical conduct does not become an obstacle. Therefore, both the Vajra Master and the disciples should all enter in this very manner. At the time of prostrating, one touches the crown of the head to the ground—that is, one touches it there. At the time of the return greeting, one raises the forehead upward with a joyful expression. Furthermore, in order to show [the gestures] through all the limbs and minor parts of the body, such as the eyebrows and so forth, it is said: "That which beckons with the eyebrows..."

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གནས་པའི་བརྡ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྨིན་མ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དག་གི་བྱེ་བྲག་གི་ལྷ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་ཞེས་པས། གཡས་པ་གྱེན་དུ་བཏེག་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་བལྟ་བ་སྟེ། དེ་དང་ཚུལ་མཐུན་པའི་མཁའ་འགྲོ་མའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཅེས་པའོ། ། གཡོན་པ་བཏེག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དངོས་གྲུབ་མཐའ་དག་ལ་སྦྱོར་ཞིང་དེ་དག་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའོ། ། མིག་གཡོན་པ་བསྒྱུར་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བརྡ་སྟེ་བུད་མེད་མཚོན་པའོ། ། གཡས་པ་ཐབས་ཀྱི་བརྡ་སྟེ་སྐྱེས་པ་མཚོན་པའོ། ། རྣ་བ་གཡོན་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་གླུ་སྙན་པའི་དབྱངས་ཉན་པ་དང་། གཡས་པ་ཐབས་ཀྱི་ཚིག་ལེགས་པར་བརྗོད་པའོ། ། སྣ་བུག་གཡས་པ་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འདུག་པ་སློང་བ་དང་། གཡོན་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་དྲི་དེ་ལས་གཞན་དག་སློང་བའོ། ། ལྕེ་གཡས་དང་གཡོན་པར་ཉུག་པ་ནི་གཏུམ་པའི་ཤ་དང་། སྒོག་པའི་ཆང་ངོ་། ། མཆེ་བ་གཡས་པས་མ་མཆུ་མནན་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་མཚན་མས་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ལ་གཡོན་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བརྡས་ནི་བུད་མེད་དོ། ། ལྐོག་མ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པའི་སྒྲའི་གནས་ཏེ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། སྙིང་ག་ནི་གསང་བའི་མཛོད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ཡིན་པས། དེ་ཉིད་ནས་མཛུབ་མོས་འདྲེན་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་དོན་སྟོན་ཅིང་། འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའོ། །

It is said, "The sign of the abiding of all buddhas," and so forth. This means that the right and left eyebrows abide as the essence of the male and female deities. Lifting the right eyebrow upward is looking into space; it signifies attaining the siddhi of the ḍākinīs in accordance with that. Lifting the left eyebrow is engaging with and overwhelming all the siddhis of the three worlds. Turning the left eye is the sign of insight, symbolizing the female. The right eye is the sign of method, symbolizing the male. Through the gateway of the left ear, one listens to the melodious songs of insight; through the right, one articulates the words of method. Through the gateway of the right nostril, one exhales the breath of method; through the left, one exhales the scent of insight. Touching the tongue to the right and left [corners of the mouth] refers to the meat of the fierce ones and the beer of garlic. Pressing the lower lip with the right fang is the sign of method, representing the male; the left is the sign of insight, representing the female. The throat is the locus of the sound that expresses all the sublime Dharma, symbolizing the meaning of all conceptual thoughts. The heart is the secret treasury, the abode of self-arisen primordial wisdom (jñāna); drawing [the breath] from there with the index finger indicates the meaning of the Vajrayāna and unites all phenomena of saṃsāra with the path of great enlightenment.

ལྟེ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་དུ་གྱུར་པས་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མའི་དོན་སྒྲུབ་ཅིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་ཅིང་བསྐོར་བར་མཛད་པའོ། ། དབང་པོ་འགྲེང་བ་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཕྲག་པ་གཡས་པས་ནི་འགུགས་པའི་དོན་དུ་བསྐུལ་ཞིང་། གཡོན་པས་ནི་སླར་གཏོང་བར་བྱེད་པའོ། ། དཔུང་པ་གཡས་གཡོན་དག་གིས་བདག་ལ་འཁྱུད་པ་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་དང་། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའོ། ། ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་བཅིངས་པས་ནི་གང་ཡང་རུང་བ་དག་བཅིངས་ཤིང་། གཡོན་པ་བཀྲོལ་བས་ནི་དེ་དག་སླར་ཐོང་ཤིག་པའོ། ། བརླ་གཡས་པས་ནི་འདོད་པའི་བྱ་བ་ལ་སྦྱོར་ཞིང་། གཡོན་པས་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། པུས་མོ་གཡོན་པས་ནི་འདུད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། གཡས་པས་ནི་དགའ་ཞིང་དང་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། ཡང་གཡས་པ་དང་གཡོན་པས་བྱ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་འཆིང་བ་དང་། གྲོལ་བར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། རྐང་པ་གཡོན་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་། གཡས་པ་ཐབས་ཀྱིས་ནི་དེ་དག་འཇོམས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླའོ། ། དེས་ནི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་གི་སྒོ་ནས་བརྡའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ངག་གི་བརྡ་ལས་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། དེའི་ལན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཨོཾ་ཨ་ཏི་པུ་ཞེས་པའི་བརྡ་འདི་ནི་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་བསྟན་པའོ། ། པྲ་ཏི་པུ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་ལན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །

The navel, being the center of the body, accomplishes the meaning of the Middle Way, which is free from all extremes, and turns the wheel of wisdom that reveals the meaning of the various dharmas. The erect organ symbolizes the body of great bliss arising from the bliss of self-arisen great wisdom. The right shoulder beckons for the purpose of summoning, and the left releases. The right and left upper arms, by embracing oneself, accomplish everything, and specifically accomplish all the mastery of sublime qualities. The binding of the right fist binds whatever is appropriate, and the opening of the left releases them. The right thigh engages in the activities of desire, and the left engages in the various dharmas. The left knee is a mere bowing, while the right prostrates with joy and devotion; furthermore, the right and left perform all activities of binding and liberating. The left foot treads with the manner of insight, and the right with skillful means subdues them. The benefits of these are easy to understand. Thus, the symbolic samaya mudrās have been shown by way of the limbs and digits of the body. Now, in order to show the prostration and its response through the symbols of speech: the symbol "Oṃ atipu" is taught to mean "prostration," and "pratipu" should be understood as the "response."

རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་མཚོན་ཞིང་གུས་པའི་སྒོ་ནས་ཚིག་བརྗོད་པ་དང་། དགྱེས་པའི་སྒོ་ནས་ལན་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་སྤྱིར་བསྟན་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བ་དག་སྟེ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་གར་བསྡུས་ཤིང་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བརྡ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། ། སེམས་དཔའ་སྔོན་དང་མཐའ་མེད་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་འཁོར་བའི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་དུས་སུ་བྱུང་ཞིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་འབྱུང་གནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུར་གནས་པའོ། ། དེས་ན། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་གཙོ་བོའི་གཙོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཀུན་བདག་ཉིད། ། ཅེས་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པས་ཨེ་མ་བདེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲས་བརྗོད་ན་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐར་ཞིང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདེ་མཆོག་ཨེ་མའོ་བདེ་བ་དང་། ། སྒྲོན་མ་དེ་བཞིན་ཤི་ཤི་དག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རང་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་སྣང་བ་རིགས་རྣམ་པ་བཞིའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་ནི་ལྷ་མོ་བཞིའི་མཚན་མར་གནས་ཏེ།

In the maṇḍalas of the respective families, one should express the words by means of their own mantras with a sense of devotion, and respond with a sense of joy. These are the general teachings; the detailed explanation of the specific meaning is found in the Root Tantra, which has been condensed and clarified here in the ritual of the gaṇacakra. Now, regarding the symbolic terminology of the characteristics of the maṇḍala: first, concerning Vajrasattva, it says: "The being without beginning or end, Vajrasattva, the supreme bliss," and so forth. The glorious Vajrasattva arose in the time without beginning or end of saṃsāra, and abides as the body of great bliss, the nature and source of all phenomena. Thus, it is also said in the Śrīparamādya Tantra: "The being without beginning or end, Vajrasattva, the supreme bliss, the chief of the supreme bodhicitta, the universal self of Samantabhadra." Because he possesses such wondrous and marvelous qualities, he is called "Ema" (Aha! Bliss); when expressed by the term "Glorious" (Śrī), one is liberated from all sins and all bliss is accomplished. Now, in order to show the sequence of the goddesses of the maṇḍala, it says: "Supreme Bliss, Ema Bliss, Lamp, and likewise Śiśi," and so forth. The Sugatas of the four families, who are the manifestations of the four wisdoms—the great qualities of oneself—abide as the symbols of the four goddesses.

དེ་དག་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་སྒོ་ནས་གསང་བའི་ལྷ་མོ་བཞི་ཞེས་ཏེ། ཕུང་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་པོ་རྣམ་པར་འཛད་པའི་ཕྱིར། རྒྱས་འདེབས་མ་དང་རྨོངས་བྱེད་མ་དང་། ཟ་བ་མོ་དང་ཚེ་འཕེལ་མོ་ཞེས་བརྡར་བསྟན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་བཞི་དག་ནི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མ་ལ་སོགས་པའི་བརྡས་བསྟན་པའོ། ། ཐབས་མཁས་པའི་ཚད་མེད་པ་བཞིའི་མཛད་སྤྱོད་ཀྱི་སྣང་བ་དག་ལ་རྟ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའི་བརྡས་བསྟན་ཏོ། ། དགའ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་བཞི་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་མཚན་པའི་བརྡར་ནི་ནང་གི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཞི་དག་བསྟན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚན་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བརྡས་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་མཚོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཉིད་ཀྱི་སྣང་བའི་ཡོན་ཏན་རང་ལས་བྱུང་བ་ཚོགས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སོ། ། ཡང་གསང་བའི་ལྷ་མོ་བཞིའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་བརྡ་ནི། སྨིན་མ་བསྐྱོད་པ་བརྡ་བཞི་ཡིན། ། བྷ་ག་ལིངྒ་ཨེ་མའོ་བདེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་མེ་ཏོག་གི་མདའ་འཕེན་པ་དང་། སྨིན་མ་བསྐྱོད་པའི་ལྟ་བ་དག་ཆོས་མཐུན་ཏེ། བདེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་དགའ་བ་རྣམ་པ་བཞིས་གནས་པའི་བརྡར་འགྱུར་བའོ། ། བྷ་ག་དང་ལིངྒས་ནི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དག་བསྐྱེད་པའི་བརྡར་གྱུར་པའོ། ། ཐོད་པ་ནི་པདྨོ་དང་ཆོས་མཐུན་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་ལ།

Because they are never separated from those [aggregates] and abide constantly, they are called the four secret goddesses. In order to completely exhaust the five aggregates and the five afflictions, they are designated by the symbols of Mudrā, Mohanī, Bhakṣaṇī, and Āyurvivardhanī. The four consorts of the families, who appear as the objects of wisdom—the purified characteristics of the four types of bodhicitta—are designated by the symbols of Buddhabodhi and so forth. The manifestations of the activities of the four immeasurables of skillful means are designated by the symbols of Hayamukhī and so forth. The four types of bodhicitta of the Mahāmudrā arising from joy, and as symbols for the five untainted aggregates, the four inner offering goddesses and the four outer goddesses are taught. Through the extensive symbols of the maṇḍala, the various meanings are illustrated; these are all the qualities of one's own manifestations arising from oneself. Furthermore, the symbols of the hand implements of the four secret goddesses are the four gestures of moving the eyebrows, such as: "The bhaga and liṅga—how wonderful is the bliss!" and so forth. Through the gate of passion, the casting of the flower-arrows and the gaze of moving the eyebrows are concordant with the Dharma; they become symbols for abiding in the four types of joy within the essence of bliss-bodhicitta. The bhaga and liṅga become symbols for generating the great bliss of body and mind. The skull cup is concordant with the lotus and demonstrates the meaning of complete purity.

དེས་ནི་འཁོར་བའི་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱོད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དང་ཚུལ་མཐུན་པར་གནས་ཤིང་། ཁམས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ནས་བསྙེམས་པ་མི་མངའ་བའི་རྟགས་སུ་ཐོད་པ་བདུད་རྩིས་བཀང་བ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། བདེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་སྐྱེ་འགྲོ་མཐའ་དག་འཛིན་ཅིང་འཆི་བ་མེད་པའི་སྐུར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཐོད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངེས་ཚིག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་འཁོར་ལོར་བཤད། ། དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་བཤད། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་། མཚོན་ཆའི་འཁོར་ལོ་དག་ནི་ཆོས་དང་ལས་མཐུན་ཏེ། ཚོགས་པ་དང་གཅོད་པ་དང་བསྲུང་བ་དང་མྱུར་བ་དང་གཞན་དག་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་སུ་གནས་པའོ། ། ཡང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ངེས་ཚིག་ནི། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པས་ན། ། སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ཀུན་ཚོགས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་དང་བཀོད་པ་བདུན་དང་། མཛའ་བ་མཐའ་དག་འདུས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་རྟེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་དང་། རྒྱལ་ཐེབ་དང་ལས་མཁན་ལ་སོགས་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀུན་འདུས་པས། ། ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བ་བཟང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བཞུགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་དང་།

Thus, although one engages with all the environments and inhabitants of saṃsāra, one abides in a manner consistent with that very reality. As a sign of having triumphed over the three realms and being free from pride, the skull cup filled with nectar and the khaṭvāṅga appear. In order to sustain all living beings with the nectar of the bliss of bodhicitta and to accomplish the deathless body, the skull cup is shown together with the Buddha’s body. Now, to explain the etymology of the maṇḍala: "The maṇḍala is explained as a wheel (cakra); That itself is explained as the samaya." The maṇḍala wheel and the weapon wheel are consistent in their qualities and activities: they are assemblies, they cut, they protect, they are swift, and they cause others to be terrified. That itself abides as the natural dharma through its diverse aspects. Furthermore, the etymology of the gaṇacakra is: "Because all the deities are assembled, All noble beings are gathered," and so forth; it is taught by way of the four excellences, the seven arrangements, and the gathering of all friends. Now, to teach the characteristics of the supports—the Vajra King, the Vajra Regent, the Ritual Assistant, and so forth—in their proper order: "Because all goddesses are gathered, All have various good fortunes," and so forth. The Vajra King is the aspect of abiding non-dually with the glorious Vajrasattva, possessing all the enjoyments of all the goddesses.

འདོད་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་རྨོངས་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་རྟག་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་ལ་བརྩོན་པའོ། ། རྒྱལ་ཐེབ་ནི་དེ་ཉིད་རྗེས་སུ་སློབ་ཅིང་ལས་དང་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་ཤེས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་དང་། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཀུན་དང་ལྡན་པའོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཕྱོགས་གཅིག་ཉམས་སུ་ལོན་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཤེས་རབ་ཀྱི་གྲོགས་དང་ལྡན་ཞིང་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་གྱི་སྐལ་བ་ཅན་ནོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་བརྡ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རིན་ཆེན་མཆོག། དབུ་རྒྱན་མི་འགྱུར་དམ་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་ལྔ་ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་དང་བཅས་པར་མཚོན་པའི་བརྡར་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་ལས་གྲུབ་པའི་དབུ་རྒྱན་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་དང་ཡེ་ཤེས་དྲུག་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་མཚོན་པའི་བརྡར་ནི་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་དང་། དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བརྡར་ནི་སངས་རྒྱས་གཙུག་གི་ནོར་བུས་མཚོན་པའོ། ། ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རིགས་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་དང་མཛད་པའི་ཚོགས་དག་མཚོན་པའི་རྟགས་སུ་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་གཅིག་དང་། དེ་བཞིན་པདྨོའི་རང་བཞིན་གཅིག། ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་དབང་བསྐུར་ཆེ། ། ཡིན་པར་དོན་ཀུན་གྲུབ་པར་གསུངས། །

They are the source from which all desired states arise, possessing the omniscient wisdom that is undeluded regarding all objects of knowledge, and are constantly diligent in acting for the benefit of wandering beings. The Viceroy (Rgyal thib) is one who follows that very [wisdom], clearly understands and accomplishes all activities and tasks, and is endowed with all the branches of the ritual. The Karma-vajra is one who has mastered a portion of the enlightened activities, possesses the companions of diligence and insight, and is of the three capacities: superior, middling, or inferior. These have shown the characteristics of the individuals who serve as the support. Now, in order to show the symbols of the empowerment, it says: "The supreme jewel of all Buddhas, the unchanging and sacred crown," and so forth. As symbols representing the five maṇḍalas of the families together with the sovereignty of qualities, there is the five-pointed crown made of the five precious gems. As symbols representing the six wisdoms and the six perfections, there is the garland of skulls. As a symbol representing the possession of the sixth, the Great Vajradhara, there is the Buddha-crown jewel. Furthermore, as signs representing the nature of the other family maṇḍalas such as Vairocana, as well as their wisdoms, qualities, and collections of deeds, it is said: "The single Buddha-nature, likewise the single lotus-nature, the great empowerment that empowers all—this is the accomplishment of all purposes."

རིགས་སོ་སོའི་དབུ་རྒྱན་གོང་ནས་གསུངས་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བརྡ་གྲོལ་བར་མཛད་པའོ། ། གཞན་ཡང་ཡོན་གྱི་རིམ་པ་ནི། ནོར་གྱི་དབྱིག་ཏུ་བཤད་པ་སྟེ། ། སྙིང་ཡང་ནོར་གྱི་མཆོག་ཡིན་པས། ། སངས་རྒྱས་བརྡ་ཡི་ཕྱག་རྒྱས་བཤད། ། ཡོན་རབ་འབྲིང་རྣམ་གསུམ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་དད་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སེམས་གདུང་བས་བཀའ་བཞིན་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཡང་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྫས་ནི། ག་པུར་ཙནྡན་དམར་པོ་དང་། ། སྦྱར་བ་ཁྲག་ཆེན་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་མཚན་མ་དང་མཆོད་པའི་རྫས་རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་ཀུན་དུ་བསྡུས་ཤིང་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེས་ནི་མཆོད་པའི་དུས་སུ་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཚུལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྟོན་ཅིང་། རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཚོན་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚོན་ཉིད་མཉེས་པར་མཛད་པའོ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་གི་བརྡ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གྲུབ་པའི་མནའ་བསྒག་པ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་པར་བཤད་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཤིང་དབང་ཐོབ་ནས་སྡོམ་པའི་རིམ་པ་དག། ཇི་ལྟར་མནའ་དང་དམ་ཚིག་ཏུ་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་དུ་གནས་ཤིང་། དེ་ལས་མི་འདའ་བ་དང་། ལྷ་མོ་བཞིའི་དོན་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བའོ། ། ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་བརྡ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

By teaching the crown ornaments of the individual families as previously described, the symbolic signs of suchness are liberated. Furthermore, regarding the sequence of the offering: it is explained as the essence of wealth. Since the heart is the supreme wealth, it is explained by the symbolic mudrā of the Buddha. Among the three grades of offerings—superior, middling, and inferior—the most excellent is to possess faith and, with a yearning mind, to practice according to the instructions. Furthermore, regarding the substances for accomplishment in the gaṇacakra maṇḍala, it is said: "Camphor, red sandalwood, and the mixture is explained as the great blood," and so forth. In the center of the gaṇacakra maṇḍala, one should gather and offer all the conditions for the enjoyment of the five nectars, the signs of great passion, and the six types of offering substances. Thus, at the time of offering, the meaning of suchness is shown through the outer, inner, and secret modes, characterizing their respective natures and pleasing the characteristics of the maṇḍala. Now, in order to show the symbolic signs of the samaya, it says: "Then, the oath of accomplishment is explained as the samaya," and so forth. Having entered the maṇḍala and received empowerment, one should abide by the stages of the vows just as they were pledged in oath and samaya, not transgressing them. Furthermore, through the meaning of the four goddesses, one should practice by way of knowing the suchness of accomplishment. Moreover, regarding the symbolic signs of the mudrā, it says: "Since even all the Tathāgatas cannot transgress it," and so forth.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམ་ཞིང་བསྒྲུབ་པ་དང་། བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱས་འདེབས་པའི་ཕྱིར། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སྦྱོར་བར་གྱུར་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་སྟེ། དེ་ནས་སྦྱོར་བ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་དམ་ཚིག་དག་གི་ཚུལ་གཅིག་པའི་ལས་ཅན་དེ། སྣ་ཚོགས་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་མཆོད་པའི་སྒོ་ནས་བརྡ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡི་ཉེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ནི། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསལ་བའི་སྦྱོར་བས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་སྣང་སྲིད་མཐའ་དག་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་ཞིང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་མཐའ་དག་ནི་མཆོད་པའི་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་ཞིང་བཀོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་དྲུག་སྟེ། རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་རང་ཉིད་མཆོད་པའི་བརྡར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་རྣམ་པ་དག་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོའོ། ། སྒྲའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པར་གྲག་པ་དག་ནི་སྒྲའི་ལྷ་མོའོ། ། དྲི་ཞིམ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དྲིའི་ལྷ་མོའོ། ། རོ་ཐམས་ཅད་ར་ས་ཡ་ནའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བས་དེ་ཉིད་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་རོའི་ལྷ་མོའོ། ། དགའ་བ་དང་བདེ་བ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རེག་གི་ལྷ་མོའོ། ། ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བས་ཆོས་ཀྱི་ལྷ་མོ་སྟེ། འདི་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྱུང་བ་ཀུན་ལ་ཡང་སྣང་ལ།

The mudrās of the samaya of body, speech, and mind are to be meditated upon and accomplished by the yogi at all times, and because the Sugatas also seal that very reality, to engage with the mudrās of body, speech, and mind is the supreme samaya. Furthermore, because the functions of union, mudrā, and samaya are of a single nature, they are joined within the essence of the manifold as one. Moreover, in order to indicate this through the gateway of offering, it is said: "Its proximate enjoyments are the entirety of the three realms without exception," and so forth. Through the union clearly manifest in the maṇḍala of the family, one should meditate on the entire appearance of existence—the outer vessel and inner contents—as the maṇḍala of gods and goddesses, and emanate and arrange all appearances arising from that as a collection of offerings. If one asks what their form is like, they are the six types of sensory qualities. They serve as the symbols for offering oneself through one's own enjoyments. Furthermore, the aspects of color and shape are the goddess of form. The various distinct sounds that resound are the goddess of sound. The manner of making fragrant is the goddess of smell. Because all tastes are transformed into the nature of rasāyana, by way of apprehending that, they are the goddess of taste. Because one experiences the meaning of both joy and bliss, they are the goddess of touch. Because one is joined to the path of liberation through uncontaminated wisdom, they are the goddess of phenomena. These appear even within all external elements.

རང་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་སྦྱོར་བ་བཞིའི་རིམ་པའི་བརྡ་ལས་དང་པོར་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདག་གི་ལྷག་པའི་ལྷར་སྦྱོར་བ། ། རང་གི་མཆོད་པའི་དམ་ཚིག་ཡིན། ། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བས་མཆོད་ན་ནི། ། སྦྱོར་བ་ཀུན་གྱི་བདེ་བའི་མཆོག། སངས་རྒྱས་བརྡ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་བཤད། ། དང་པོར་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བས་རང་ཉིད་རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྒྲུབ་པ་ནི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་རང་ཉིད་མཉེས་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བས་ཡུམ་བསྐྱེད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྲིན་ལས་དག་མཐར་ཕྱིན་པ་ནི་མཉེས་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ཅིང་དེ་དག་གིས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ལས་རྒྱ་ཆེར་མཛད་པ་ནི་མཉེས་པའི་ཡན་ལག་གསུམ་པའོ། ། དེ་ལ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པས་བདེ་བ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དག་འགྲུབ་ཅིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། དེས་ན་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོ་ནི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་གནས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་ཚིག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡེ་ཤེས་ཙམ་ལ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ།

Because it arises from oneself, it should be taught as being as pleasant as the enjoyments of the yogi. Now, in order to first show the definition through the sequence of the four applications, it is said: The application to one’s own meditational deity Is the samaya of one’s own offering. If one offers with subsequent application, It is the supreme bliss of all applications. By the symbolic mudrā of the Buddha, It is explained as great bliss. This is the brief presentation of the definition. The application by which one establishes oneself as the causal Vajrasattva is the application to the meditational deity; it is the branch of pleasing oneself. The branch of pleasing the second is the generation of the consort through subsequent application and the completion of enlightened activities by the light rays of bodhicitta. The branch of pleasing the third is the generation of the maṇḍala through intense application and the extensive performance of general and specific activities by those [deities]. In that regard, the supreme bliss is achieved by blessing the six sense bases and meditating on the vajra body, speech, and mind, whereby the wisdom of omniscience and the superknowledges of this very life are accomplished, and one is joined to the body of great bliss. Therefore, it is also explained that the great application abides as the nature of the result. Furthermore, to show the etymology of that very [term], two verses beginning with: "Equanimity in mere wisdom Is explained as 'yoga' (union)," were spoken.

དང་པོར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱོར་ཞིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་ལྔ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐབས་ཀྱི་སྐུ་གཅིག་པུ་ལ་དམིགས་པ་ཙམ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དག་ནི་གོ་སླ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་ནི་རྟོག་པ་བདུན་པ་ལས་གསལ་བར་བཤད་པ། སྦྱོར་བ་བཞི་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ནི། ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ལས་དག་གིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་རིམ་པ་བཞིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། རྒྱུ་མཐུན་ལམ་གྱི་ཚོགས་ལས་ནི། ། རྣམ་གྲོལ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། སྦྱོར་བ་བསྒོམས་པའི་མཐུ་དག་གིས། ། རྗེས་སྦྱོར་ལ་སོགས་གསལ་བར་འགྱུར། ། མི་རྟོག་རྣམ་གྲོལ་བློ་འབྲས་བུ། ། ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་གནས་འགྲུབ། ། ཅེས་སོ། ། ད་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་བརྡ་ལས་དང་པོར། མཚན་ནི་དགའ་སྤྱོད་སྒྲུབ་པར་བཤད། ། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་རིམ་པ་དག་མཚོན་པའི་མཚན་མར་ཁྱད་པར་སོ་སོའི་མིང་གིས་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། དང་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དགོས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། སྦྱོར་བའི་བར་དུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པ་ནི་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བ་དང་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོའི་བར་དུ་གསལ་བར་སྒོམ་པ་དག་ནི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པའོ། །

First, one applies the five aspects of manifest enlightenment by way of the five primordial wisdoms. By way of clarifying the five aspects of bodhicitta, the term "merely focusing on the single body of method" is expressed. The other points are easy to understand, and their meaning is clearly explained in the Seventh Chapter of the Conceptualization (Kalpadruma-saptama): "By means of the sequence of the four applications, Having completed the maṇḍala, Through the subsequent activities, The maṇḍala is to be accomplished." Furthermore, the Root Tantra states: "Having clearly meditated upon the maṇḍala Through the sequence of the specific applications, From the collection of the path of concordant causes, The fruit of liberation will arise. By the power of meditating on the applications, The subsequent applications and so forth will become clear. The fruit of the non-conceptual, liberated mind Accomplishes the source of various qualities." Now, regarding the terminology of approach and accomplishment, two verses are spoken: "First, the name is explained as the practice of joyful conduct; The subsequent application is the subsequent accomplishment," and so forth. These verses indicate the specific names of the signs that characterize the stages of approach and accomplishment. From the initial purpose of meditative concentration up to the application, meditating clearly is "accomplishment" (sādhana). Likewise, meditating clearly from the subsequent application through the great application is "subsequent accomplishment," "great accomplishment," and "thorough accomplishment."

འདི་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཀུན་གྱི་ཡང་གནས་སུ་ཡང་འཇུག་ཅིང་། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་གང་ཟག་བློ་དམན་པ་དང་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་རྒྱས་པར་བཤད་ཅིང་། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དཔལ་ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ལས་ཀྱང་། སྒྲུབ་པ་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལྷ་མོའི་དོན། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་གཉི་གའི་རྒྱ། ། མཉམ་པར་སྦྱོར་བར་རྡོ་རྗེའི་མཆོག། ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་གཉི་གའི་གནས། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བ་བདེ་དམ་པ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་གི་འབྲུའི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་འབྲེལ་ཚུལ་ནི། ཐམས་ཅད་ལྡན་པ་ཀུན་འགྲོ་བ། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་རབ་ཏུ་བཤད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུན་མོང་དང་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་སྦྱོར་ཞིང་རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་གནས་སྐབས་སོ་སོའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་པའི་ལས་དག་ཚུལ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་པར་བྱེད་དེ། རང་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་རྐྱེན་ཚོགས་པས་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། ད་ནི་བརྡ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པ་ལས་དང་པོར་མཆོད་པ་ལྔ་ནི། ཁྲག་ནི་མེ་ཏོག་ཡིན་པར་བཤད། ། མདངས་ནི་བདུག་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཤ་ཆེན་དག་ནི་མར་མེ་སྟེ། ། ཐལ་བ་དག་ནི་སྤོས་སུ་བཤད། ། གང་ཞིག་ཆགས་པའི་མཚན་མར་གྱུར་ཅིང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་དང་། ཡིད་ཚིམ་པའི་སྒོ་ནས་བདུག་པ་ལྟ་བུ་དང་། སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་ཤས་མར་མེར་འགྱུར་བ་དང་།

This is the basis for all the branches of approach and accomplishment (sevā-sādhana), and it is taught specifically for the sake of individuals of lesser intellect who prefer concise methods. That very point is explained extensively in the Root Tantra, and in accordance with it, the Śrī Guhyacandratilaka also states: "Accomplishment is the union with the deity; Subsequent accomplishment is the purpose of the goddess. Great accomplishment is the seal of both; The supreme vajra is the equal union. Close union is the abode of both; Perfect union is the sublime bliss." The meaning of these words is easy to understand. Furthermore, regarding the manner of connection, two verses are spoken: "The all-pervading one who possesses all Is explained as the supreme siddhi." And so forth. Through the manner of the four branches of approach and accomplishment, one is joined to the two types of siddhi—the common and the supreme. By means of the four modes of activity that focus on the manifestations of the families and wisdoms according to their respective stages, accomplishment is achieved. This is because all the results of the qualities residing within oneself are made manifest through the gathering of conditions from the gathering of causes. The benefits of these are not explained here as they are easy to understand. Now, regarding the presentation of various symbols, first are the five offerings: "Blood is explained as the flower; Vital radiance is explained as the incense. The great flesh is the lamp; The ashes are explained as the perfume." That which becomes the sign of passion and makes things clear is like a flower; that which satisfies the mind is like incense; and the flesh of one who has passed through seven births becomes the lamp.

བྱུག་པའི་སྤོས་བཞིན་ལུས་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་བཟའ་བཏུང་གི་བརྡ་ནི། ཆང་ནི་སྒེག་མོ་ཡིན་པར་བཤད། ། རབ་ཏུ་མྱོས་པ་སྦྲང་རྩིའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདུད་རྩིའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ནི། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཞག་དང་། ཁྲག་དང་ཐལ་བས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་དག་གི་ལུས་ཀྱི་བཅུད་དུ་གྱུར་པས་བདུད་རྩི་ལྟ་བུའོ། ། གཞན་དག་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཡང་འབྲས་བུ་ལྔའི་བརྡ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཨ་མྲ་རྒུན་འབྲུམ་པ་ནས། ། ན་ལི་ཀེ་རི་ཨ་རུ་ར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་དང་། རྫས་སྦྱོར་བའི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་དང་། དེ་དག་སྒྲུབ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་ལྔའི་བརྡ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་བརྡ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། ཉི་མ་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་དང་། གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། རྟ་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་སྦྱོར་བའི། ། གླུ་དང་སིལ་སྙན་གར་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཔལ་འབྱོར་པའི་གླུ་དང་སིལ་སྙན་དང་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་གླུ་དང་། སིལ་སྙན་དང་། མིའི་དབང་པོའི་གླུ་དང་སིལ་སྙན་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གླུ་དང་། སིལ་སྙན་དང་། ཆགས་པའི་གླུ་དང་། སིལ་སྙན་དང་། རབ་ཏུ་དཔའ་བའི་གླུ་དང་སིལ་སྙན་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་མཛད་པའི་བརྡར་གྱུར་པའོ། ། ཡང་མཁའ་འགྲོ་མའི་ངེས་ཚིག་དང་།

It is for the sake of purifying the body, like an ointment of incense. Furthermore, regarding the terminology for food and drink: "Wine is explained as the Courtesan; the highly intoxicating is honey," and so forth. The eight branches of the path of nectar are adorned with the five nectars, fat, blood, and ash. Because these constitute the essence of the body, they are like nectar. The others have already been explained above and are easy to understand. Furthermore, in order to show the symbolism of the five fruits: "Mango, grape, pomegranate, nālikera, and myrobalan," and so forth. These represent the five great fruits that have arisen from the practice, possessing the power of their own nature, the power of chemical compounding, the power of consecration, and the supreme excellence of their accomplishment. Now, regarding the symbolism for pleasing the deities, in order to explain them in sequence for Vajrasattva, Vairocana, Sūrya, Heruka, Nṛtyeśvara, and Hayagrīva: "The song and cymbals of the glorious union of Vajrasattva, and the dance," and so forth. These are the symbols of making offerings with the songs and cymbals of prosperity, the songs and cymbals of perfect peace, the songs and cymbals of the lord of men, the songs and cymbals of the charnel ground, the songs and cymbals of passion, and the songs and cymbals of great heroism. Furthermore, regarding the etymology of the ḍākinīs and—

སྒྱུ་མའི་ངེས་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་རང་རང་གི་དོན་སྟོན་པར་མཚོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་བརྡར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་མཚན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བརྡའི་དོན་བསྟན་པ་ལས། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་མོ་དང་བཅས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྦྱོར་ཞིང་། ། སྒྱུ་མ་ཀུན་གྱིས་གར་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གཙོ་བོ་དང་འཁོར་དག་གི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་དང་། སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་སྔགས་རྣམས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཞར་ལ་ནི་རིགས་བཞིའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་དེ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རབ་ཏུ་བརྟན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། ཀུན་དུ་བརྟན་པའི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། རྒྱ་ཆེར་བརྟན་པའི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དག་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དག་པར་འགྱུར་བ་དང་། གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཞུགས་ཤིང་དབང་དུ་མཛད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྡའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་མཚན་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི། ཨཾ་ཨཱཾ་ཨ་ཨཱ་ཀུན་བཤད་པ། ། སངས་རྒྱས་བརྡ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས། གཙོ་བོའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་མཚན་གྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ཧེ་རུ་ཀའི་མཚན་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་ཀྲོ་དྷ་ཀྲོ་དྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་དབང་པོ་ལྔ་དང་ཡུལ་ལྔའི་སྒོ་ནས་སྒྲའི་དབྱིངས་དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་བརྡ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །

Through the door of the etymological definitions of "illusion" (māyā), the manner in which they represent their respective meanings serves as the symbolic designation for the entire maṇḍala, beginning with the glorious Vajrasattva. Now, regarding the explanation of the symbolic meaning through various names: first, concerning the maṇḍala of Vajrasattva together with the goddesses, the various enumerations of the names of the principal deity and the retinue, as well as their respective activity mantras, are taught by such passages as: "All buddhas in union, performing the dance of all illusions." In connection with that, the characteristics of all the buddhas of the four families are explained: the extremely stable Buddha Vairocana, the perfectly stable Vajradhara, the universally stable Lokanātha, and the extensively stable Ākāśagarbha are understood to be the symbolic signs of becoming known, becoming pure, becoming accomplished, and entering into and mastering [the state]. Furthermore, regarding the specific names of Buddha Vairocana, such as: "Aṃ, Āṃ, A, Ā—all explained; these are the symbolic mudrās of the buddhas," the specific mudrās of the principal deity’s body, speech, and mind, the qualities of the retinue goddesses, and the specific names of their enlightened activities are taught. Moreover, regarding the specific names of Heruka, terms such as "krodha krodha" and so forth indicate the symbolic representation of possessing a manifold expanse of sound through the doors of the five faculties and five objects.

དེ་ཡང་གནོད་སྦྱིན་ལངྐ་མགྲིན་བཅུ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཀླ་ཀློའི་སྐད་དུ་མིང་བཅུ་དང་། རླུང་བཅུ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་དང་། ས་བཅུ་དང་། མཆོད་པ་བཅུ་དང་། བསྟོད་པ་བཅུའི་སྒོ་ནས་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་མིང་བཅུའི་ཀྲོ་དྷ་ཀྵ་ཞེས་པའི་སྒྲས་རིམ་པ་བཞིན་དུ། ཁྱོད་ནི་ཕ་ལྟར་སློབ་པ་སྟེ། ། ཁྱོད་ནི་མ་ལྟར་བྱམས་པ་ཡིན། ། ཁྱོད་ནི་སེང་གེའི་འགྱིང་བག་ཅན། ། ཁྱོད་ནི་གླང་པོའི་ལྟ་སྟངས་ཅན། ། ཁྱོད་ནི་མེ་ལྟར་འབར་བ་སྟེ། ། ཁྱོད་ནི་ཆུ་ལྟར་སྡུད་པ་ཡིན། ། ཁྱོད་ནི་ཡོན་ཏན་ཕྲེང་བས་མཛེས། ། ཁྱོད་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀུན་གྱི་བདག། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཁྱོད། ། ཁྱོད་ནི་བདེན་པའི་སྤྲིན་ཆེན་ཡིན། ། ཞེས་ཡེ་ཤེས་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་དང་། རྡོ་རྗེ་བཀོད་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པས་འདིར་མ་སྤྲོས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཕྱག་མཚན་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་བརྡ་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྷ་མོ་དག་ལས་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། སྲུངས་ཤིག་མྱུར་དུ་རྣམ་རྒྱལ་དཔལ། ། ཐལ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་རློགས། ། ཞེས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། ཧཾ་ཧཾ་ཧྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་བཞི་ཕྲིན་ལས་ལ་གཞུག་པའི་སྔགས་སོ། ། རོལ་ཅིག་དགོངས་ཤིག་དེ་བཞིན་དུ། ། རོལ་དུ་ཆུག་པའི་གསོད་དུ་ཆུག། ཅེས་པ་ནི་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཞིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། མ་ཏ་ར་ཊ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་པ་ནི་ལས་ལ་གཞུག་པའོ། ། དེས་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བརྡའི་མཚན་མ་བསྟན་ཏོ། །

Furthermore, yakṣas such as Laṅka-kaṇṭha-daśa and others express these through ten names, ten winds, ten perfections, ten grounds, ten offerings, and ten praises in the language of the mlecchas. Regarding the ten names, by means of the sound krodhakṣa, they are described in sequence as follows: "You are a teacher like a father; You are loving like a mother; You possess the majestic bearing of a lion; You possess the gaze of an elephant; You blaze like fire; You gather like water; You are beautified by a garland of qualities; You are the master of all enlightened activities; You are the source of the jewels of qualities; You are the great cloud of truth." This is as taught in the Jñānaguhyatantra. It is also explained extensively in the Vajrapāṇyabhiṣekatantra and the Vajravyūhatantra, so I shall not elaborate further here. The benefits of these are easy to understand. The symbols of the hand implements and the goddesses have already been explained above. Furthermore, in order to engage the goddesses in activity through the door of enlightened activity, it says: "Protect! Swiftly, O glorious Victor! Crush them completely like ashes!" This is the specific enlightened activity of the four goddesses of the families. Haṃ haṃ hra hūṃ is the mantra for engaging the four goddesses in activity. "Play! Consider! Likewise, cause them to play! Cause them to kill!" This is the specific enlightened activity of the four outer goddesses. Mata raṭa phaṭ phaṭ is for engaging them in activity. This concludes the presentation of the symbolic signs of the glorious Heruka.

ཡང་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་མཚན་ཉིད་དག་བརྡའི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། གཙོ་བོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པའི་བརྡ་དང་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། མཚན་དང་ཕྲིན་ལས་དག་གི་དོན་རྣམས་བརྡས་བཤད་པའོ། ། ཤུདྡྷ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་སྙིང་པོའི་སྒོ་ནས་ལས་ལ་གཞུག་པའི་བརྡའོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་བརྡའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་དང་ཕྲིན་ལས་དང་། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ལ་གཞུག་པའི་སྔགས་དང་། མཚན་གྱི་བརྡ་དག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་དོན་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་བརྡ་ནི། སྣ་ཚོགས་པདྨོ་ཐམས་ཅད་སྤྱན། ། དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་པ། ། ཞེས་པས་རིགས་རྣམ་པ་བཞི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཚུལ་རྣམ་པ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་བྱེད་པའི་དུས་སུ་བརྡ་དང་། མཚན་མའི་སྒོ་ནས་འདོད་པར་བྱ་བའི་དོན་མཐའ་དག་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། བརྡའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཉི་ཤུ་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་བྱེ་བྲག་ཅེས་པའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་འདིའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། ཕྱི་མའི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱའོ་ཞེས། །

Furthermore, the explanation of the characteristics of Padmanarteśvara by way of symbolic terminology is as follows: "The King, Avalokiteśvara, is called the Lord of the World," and so forth. This indicates the symbolic terminology that reveals the suchness of the principal deity, as well as the nature, names, and activities of the retinue goddesses. The terms "śuddha" and so forth are symbols for engaging in the activities by way of the heart-mantras of the eight goddesses. Moreover, in order to demonstrate the meaning of the symbolism of Vajrasūrya, the passage beginning with "Ākāśagarbha, in all directions, fulfilling all hopes" teaches the characteristics and activities of the principal deity, the mantras for engaging the goddesses in their activities, and the symbolic terminology of their names. Furthermore, the symbolism that illustrates the meaning of Hayagrīva’s play is: "The various lotuses are the eyes of all, and likewise, they are all the worlds." This teaches the essence endowed with the four modes of accomplishing all mundane and supramundane activities through the four families and their activities, along with their qualities. The branches of the ritual are taught so that, at the time of performing the practice and so forth, one may understand all desired objectives by way of symbols and signs. This concludes the detailed explanation of the meaning of "symbolic mudrās." Now, by way of the twentieth section, the "distinctions of the wisdom mudrā," it is taught for the sake of accomplishing the superknowledges of this life and the unsurpassed awakening of the future: "One should be filled with passion," and so forth.

ཆ་ལུགས་ཤེས་པ་བཞིན་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆགས་ཤིང་། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་དངོས་གྲུབ་ལྷའི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་ཅིང་གནས་པས། དེ་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པས་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་མཐའ་དག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་རྗེས་སུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས། དེ་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བསྒོམས་ཤིང་། བསྒྲུབས་པའི་མཐུས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནས། དེ་ཉིད་དང་ཚུལ་མཐུན་པའི་ཕྲིན་ལས་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྒོ་ནས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱས་ཤིང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེ་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་སྒོ་ནས། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྷའི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྦྱང་ཞིང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་མ་འདྲེས་པར་མཁྱེན་ཅིང་གདུལ་བྱའི་ཚོགས་རྣམས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀུན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །

Regarding the phrase, "Acting in accordance with the attire and knowledge," and so forth: through the gateway of glorious Vajrasattva, one is attached to all phenomena by means of the wisdom of great emptiness. By abiding in the accomplishment of the characteristics of the deity’s body, the mudrā of siddhi, for the sake of oneself and others, one applies oneself to all activities through the corresponding result and its benefits. Through the gateway of the maṇḍala of Vairocana, one realizes all phenomena of saṃsāra and nirvāṇa as the essence of the wisdom of the dharmadhātu. Thereupon, one clearly meditates on one’s own maṇḍala conventionally, and through the power of that accomplishment, one applies oneself to activities consistent with that very state by means of the vajra body, speech, and mind. Through the gateway of glorious Heruka, one applies oneself to all phenomena by means of the mirror-like wisdom, and conventionally applies oneself to all siddhis by means of the mudrās of body, speech, and mind. Through the gateway of Padmanarteśvara, one applies oneself to all phenomena by means of the wisdom of equality, and conventionally purifies the entire collection of obscurations and accomplishes all siddhis by means of the attire of the deity’s body mudrā. Through the gateway of Vajrasūrya, one knows the various phenomena of the subject without confusion by means of the discerning wisdom, causes the assembly of those to be trained to rejoice, and accomplishes all activities such as offerings.

རྟ་མཆོག་གི་སྒོ་ནས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་དྲེགས་པ་ཐམས་ཅད་གཞོམ་ཞིང་། རང་གི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཚེ་འདིའི་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ། ། དུས་གཞན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་འགྲུབ་ཕྱིར། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དག་ནི། ། ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྗེས་ཆགས་ལ་སོགས་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་སྦྱོང་། ། ཞེས་དང་། ཡང་། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་རྣམས་ཀྱི། ། བསྙེན་རྫོགས་ཆོ་ག་གསལ་བའི་མཐུས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལས་མཐུན་སྐུ། ། སོ་སོའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་སོགས་དག། རང་གི་རྟེན་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། ཆ་ལུགས་ཤེས་པ་སྦྱོར་བའི་མཐུས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། བདག་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཚད་མེད་པ་བསྐྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། དང་པོར་བདག་ཉིད་སྒྲོལ་བར་དམ་བཅས་ནས་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དབང་པོ་བསམ་ཞིང་། འཕགས་པ་ལ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་དང་། གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྟེན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པའི་བྱ་བ་དང་། མདུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པའི་བྱ་བ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པའི་བྱ་བ་དང་། རྗེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གང་ཡང་རུང་བ་དག་བརྩམས་ནས། རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་སོ་སོའི་ཕྱག་མཚན་དག་ལ་བརྟེན་ཏེ།

Through the gateway of Hayagrīva, the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna) subdues all haughty spirits such as the ḍākas and others, and engages in the activities of enlightened deeds (phrin las) through one’s own attire. As it is said in the Root Tantra: "For the sake of attaining the clairvoyances of this life and so forth, And for the sake of achieving omniscience in all other times, The modes of the great wisdom Purify the maṇḍalas of the families Through the modes of passion and so forth for all phenomena without exception." And again: "By the power of the clear ritual for the approach and accomplishment Of the six maṇḍalas of the families, The bodies that accord with the activities of Mahāmudrā Will arise in one’s own continuum. The five clairvoyances and so forth Are to be accomplished upon one’s own support; By the power of applying the knowledge of the attire, All siddhis will arise." The summarized meaning is as follows: The yogi who generates the immeasurables for the sake of self and others, in order to liberate all beings, first makes the vow to liberate oneself. Then, possessing the application, one contemplates the faculties, accumulates merit for the Noble Ones, accumulates merit for sentient beings, meditates on the protection wheel, and engages in the meditative absorption of the ground, the meditative absorption of the support, the meditative absorption of the application, the activity of focusing on the wisdom maṇḍala, the activity of focusing on the front maṇḍala, the activity of focusing on the non-dual maṇḍala, and any of the subsequent yogas. Then, relying upon the respective hand symbols of the six families,

ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བཤད་དེ་འདིར་ནི་བསྡུས་པ་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཉི་ཤུ་གཅིག་པ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས། འཇིག་རྟེན་འདིའི་རྟགས་དང་། མཚན་མ་གྲུབ་པ་དང་། མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྟས་བལྟ་བའི་ཕྱིར་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས་ཕྲ་སེ་ན་དབབ་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་སྦྱོར་བ། ། གཟུགས་དང་དབྱིབས་ནི་ཅི་འདྲར་ལྡན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྙིང་པོའི་སྔགས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དག་འབུམ་དུ་བཟླས་ཤིང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་དག་སྤྱན་དྲངས་ཤིང་མཆོད་དེ། བདག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ནས་གནས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པར་མཎྜལ་ལེགས་པར་བྱས་ལ་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་ཅིང་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་གང་ཡང་རུང་བ་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། གོས་དང་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཏང་ནས་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དབབ་ཅིང་། དེ་ཉིད་ལ་བསྟིམས་ལ་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གསང་སྔགས་འབུམ་དུ་བརྗོད་ནས། བྱིས་པ་ལ་མཚན་མའི་ལྟས་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དྲི་བར་བྱའོ། ། ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་དང་། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་ནི་ཐམས་ཅད་ལས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས།

One should apply the essence of the Dharma to the activities for attaining accomplishments. The meaning of these points is explained extensively in the Root Tantra; here, it is presented as a mere summary. This concludes the explanation of the meaning of knowing the wisdom mudrā. Now, regarding the twenty-first [topic], the method of knowing the consciousness mudrā: in order to observe the signs and omens of this world, such as whether [the practice] has been accomplished or not, one first performs the descent of the praśena through Vajrasattva. As it is said: "The glorious union of Vajrasattva, possessing whatever form and shape..." and so forth. Abiding in the yoga of glorious Vajrasattva, one relies on one's own mudrā and recites the essence mantra and the essence of the Dharma one hundred thousand times. Having invited the deities of the maṇḍala and made offerings, one dissolves them into non-duality with oneself. Then, having well-prepared a maṇḍala adorned with ornaments and decorated with flowers, one should bless a boy or girl of any [suitable] age who has been washed and provided with clothes and ornaments. Having applied the vajra mudrā to that very [child], one should cause the maṇḍala of the family to descend and dissolve into them, pleasing them with offerings. Then, having recited the secret mantra one hundred thousand times, one should ask the child what signs and omens appear. Furthermore, through the gateway of the Buddha Vairocana: "From the earth, water, fire, wind, and space, and from all the three realms..." and so forth.

རིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་སྔ་མའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱུང་བ་རྣམ་པ་ལྔ་ལས་མཚན་མའི་ལྟས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་ནི། ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་བདག། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཞེས་པས་དེ་ཉིད་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། པདྨ་གར་དབང་གི་ནི། པདྨོ་ཆགས་པས་རྗེས་ཆགས་ཤིང་། ། སྣ་ཚོགས་པདྨོ་ཁ་འབྱེད་པས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ནི། མེ་ཏོག་བདུག་པ་མར་མེ་མཆོག། སྤོས་དང་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་ནི། རེག་དང་མ་རེག་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། རལ་གྲི་མེ་ལོང་མདའ་གཞུ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་གང་ཞིག་བརྟག་ཅེ་ན། བྱ་བ་དང་ནི་མི་བྱ་དང་། ། སྟོར་བ་དང་ནི་མ་སྟོར་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི། ལས་ཁ་ཚར་བ་དག་གི་གནས་སྐབས་གང་ཡང་རུང་བ་དག་ཏུའམ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་མའི་དོན་དུའམ། སྒྲུབ་པ་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བླང་བའི་དུས་དག་ཏུའང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཉི་ཤུ་གཉིས་པ་བསྲུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པ་ལས་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་བཤད་དེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཔལ་སྦྱོར་བ། ། ཇི་ལྟའི་གཟུགས་དང་དབྱིབས་ལྡན་པས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས། དུར་ཁྲོད་དང་ལྷའི་གནས་དང་མ་མོའི་གནས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཐལ་བ་བླངས་ཏེ།

Possessing the application of the family, one should observe the signs of the omens from the five elements according to the previous method. Regarding Heruka: "The self of all, everywhere, and everything, and all the qualities of desire"—one should examine that very point. Regarding Padmanarteśvara: "Through the lotus, one is impassioned with passion; by opening the various lotuses," and so forth—one should examine that very point. Regarding Vajrasūrya: "Flowers, incense, supreme lamps, perfumes, and all offerings," and so forth—one should examine that very point. Regarding Hayagrīva: "The great vajra, touching and not touching, the sword, mirror, bow, and arrow," and so forth—one should examine that very point. If one asks, "What is it that is to be examined?" it is the ritual branches such as "what is to be done and what is not to be done, what is lost and what is not lost," and so forth. These should be applied at any stage of the auxiliary rites, or for the sake of the disciples in the reflected-image maṇḍala, or at the times of receiving the accomplishments of the practice and activities. This is the explanation of the meaning of knowing the mudrā of consciousness. Now, for the twenty-second [chapter], the knowledge of the mudrās of all protections, first the application of Vajrasattva is explained: "The glorious application of Vajrasattva, possessing such form and shape," and so forth. Furthermore, possessing the application of the glorious Vajrasattva, one should take the ashes from any charnel ground, divine abode, or abode of the mātṛs.

རང་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་བརྗོད་དང་ལྡན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། གང་བསྲུང་བར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཐིག་ལེའམ་སོར་རིས་གསུམ་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ཆུས་བསྲུང་བ་དང་། ཡུངས་ཀར་གྱིས་བསྲུང་བ་དང་། ལྷ་དཔའ་བོ་གཅིག་པའི་སྐུས་བསྲུང་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པའི་སྦྱོར་བས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་གང་གིས་གང་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། སྔོན་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱས་ནས། རྟེན་རྣམ་པ་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བ་དག་མདུན་དུ་བཞག་སྟེ། རང་གི་གསང་སྔགས་འབུམ་དུ་བརྗོད་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། གང་བསྲུང་བར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་གསོལ་ཞིང་། སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་དེ་ཉིད་ལ་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་རྫས་དེ་དག་དང་མི་ལྡན་པ་དང་། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་ནི་བསྡུས་པ་དང་། རྒྱས་པའི་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་སྦྱོར་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་སྣང་གི་སྦྱོར་བས་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱས་བསྲུང་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་རྒྱས་བསྲུང་བ་དང་། པདྨ་གར་དབང་གི་ཕྱག་རྒྱས་བསྲུང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱས་བསྲུང་བ་དང་། རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བསྲུང་བའོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་རིགས་སོ་སོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས།

Having blessed [the object] with the recitation of one's own mantra, one should apply a drop or three lines [of ash] to that very person whom one wishes to protect. Thus, through the application of these methods, one should perform protection by means of water, protection by means of white mustard seeds, protection by means of the form of a solitary hero deity, and protection by means of the application of the extensive maṇḍala. The summarized meaning of these is as follows: for the sake of protecting someone, one first performs the stages such as the accumulation of merit, applies the protection wheel and the wisdom deity, and then places any of the three types of supports before oneself. Having blessed them by reciting one's own secret mantra one hundred thousand times, one should request the Three Jewels to take refuge in the very person one wishes to protect, and having blessed them with the mantra, one should protect them. If one lacks those substances and one's own meditative absorption is clear, one should protect them through both the concise and extensive applications. Now, in order to protect by means of another application, it is said: "The glorious application of Vajrasattva, possessing the application of the Lord of all Buddhas," and so forth. This refers to protection by the wheel mudrā through the application of Vairocana; likewise, protection by the mudrā of Heruka, protection by the mudrā of Padmanarteśvara, protection by the mudrā of Vajrasūrya, and protection by the mudrā of Hayagrīva. The summarized meaning is that by abiding in the yoga of the respective families, one should protect.

རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མ་ལ་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པའི་ཆོ་གས་གསལ་བར་བྱས་ནས་གང་བསྲུང་བར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ནི་ཕྲིན་ལས་བཞི་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྦྱར་ཞིང་རིགས་ཀྱི་ཆོ་གའི་སྒོ་ནས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི་གོ་སླ་བའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། ཡང་རྟ་མཆོག་གི་སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཤད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞིང་། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ནས། སླར་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་སྐུ་གསལ་བ་ལ་བསྲུང་བ་དང་། གང་བསྲུང་བར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུའམ། ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་གོ་ཆ་དང་གོ་ཆིངས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྱ་ཞིང་། རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དང་། དར་དཔྱངས་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་དགྱེས་པའི་ཐལ་མོ་ལན་གསུམ་དུ་བརྡབས་པས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། བསྲུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཉི་ཤུ་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་གསོ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། དང་པོར་ནད་བསལ་བའི་ཆོ་ག་བཤད་དེ། ཆོས་སེམས་པ་ཡི་ཚུལ་སྟོན་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་དག་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དང་པོར་རིམས་དང་། དུག་རྣམ་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར་རྩེ་གཅིག་པའི་སྦྱོར་བས། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཞི་བའི་ལྟ་བས་ནད་པའི་ལུས་ལ་བྱབ་ཅིང་། རིམས་དང་དུག་གི་གཟུགས་བརྙན་མི་སྡུག་པ་གདོན་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡང་གྲང་བའི་རིམས་ལ་ནི་སྐུ་དང་འོད་ཟེར་དམར་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྲུང་ཞིང་། ཚ་བའི་རིམས་ལ་ནི་ཆུ་ཤེལ་གྱི་མདོག་ཅན་གྱིས་སོ། །

Having clarified the respective hand symbols of the mudrās through the rituals of meditation and recitation, one should apply them to that which is to be protected. As for the branches of the ritual, the four activities should be applied according to the occasion and protection should be performed by means of the rituals of the respective families. Their benefits are not explained here as they are easy to understand. Furthermore, regarding the application of Hayagrīva, it is explained according to the ritual: the wisdom maṇḍala is requested to depart, and the samaya maṇḍala is dissolved. Then, while the body of the principal deity of the family is clearly visualized, one performs protection; that which is to be protected enters into one’s own body or into any appropriate deity, and one should act in the manner of armor and armoring. Adorned with a precious crown and silk pendants, one should stabilize [the protection] by clapping the palms of joy three times. This concludes the detailed explanation of the meaning of the hand symbols and mudrās of all protections. Now, regarding the twenty-third [section], the mudrā for healing all: first, the ritual for clearing away illness is explained. "Displaying the manner of contemplating the Dharma, with the two vajra fists," and so forth. First, in order to completely clear away infectious fevers and poisons, through the application of one-pointedness, one should brush the patient’s body with the vajra-fist mudrā and a peaceful gaze, thereby expelling the unsightly forms of the fevers and poisons. Furthermore, for cold fevers, one protects with a body and a mass of red light rays; for hot fevers, one uses [light rays] with the color of crystal.

ཡང་ནད་བཟློག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གཙུག་ཏོར་གྱི་ཚུལ་དུ་སྨིན་མཚམས་སུ་བཞག་ནས། ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ལྟ་ཞིང་ནད་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཞིག་པར་བྱའོ། ། ཟུག་རྔུ་མེད་པར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་སྐམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་འབྱིན་པ་ལྟར་མཛད་པའོ། ། མིག་ནད་ཞི་བར་བྱ་བ་ནི་དཔལ་གྲུབ་སྤྱན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་མིག་ལ་བྱུག་པའོ། ། ཀླད་ནད་སེལ་བར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དམ་པོས་ནད་རྣམས་ཁའི་ཕྱོགས་སུ་འདྲེན་ཞིང་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་བཏུང་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གསལ་བར་བྱས་པས་རང་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་གཞན་དག་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་གི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། གཡས་པ་ཡི་ནི་ལག་པ་ཡིས། ། སེམས་དཔའི་གཙུག་ཏོར་བཅིངས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དང་པོར་གཙུག་ཏོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་གཞོན་ནུ་བསྲུང་བ་དང་། སྦྲུལ་མགོའི་གདེངས་ཀའི་ཕྱག་རྒྱས་དུག་གི་ལས་དག་བསྲུང་བ་དང་། འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱས་གདོན་ཐམས་ཅད་ལས་ཐར་བར་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱས་ལས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པས་རང་ཉིད་ཀྱི་གསང་སྔགས་དག་ཁྲིའམ་འབུམ་དུ་བརྗོད་ཅིང་། བསྲུང་བའི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚེ།

Furthermore, in order to avert illness and eliminate suffering, one should place the single-pointed vajra mudrā at the brow in the manner of a uṣṇīṣa, look toward the cardinal and intermediate directions, and destroy all disease and suffering. To eliminate pain, one performs the single-pointed vajra "tongs" mudrā as if extracting it. To pacify eye disease, one applies the Śrī-siddha-locana mudrā to the eyes. To clear away brain disease, one draws the ailments toward the mouth with a firm vajra-fist and drinks them while endowed with the deity yoga. The mantras and mudrās for these are "Tathāgata" and so forth. The summarized meaning is as follows: having clarified the application of the family and blessed one's own body, speech, and mind, one should recite one's own mantra and engage in the respective activities by means of the individual mudrās in order to protect others. Now, for protection by means of mudrās, it says: "With the right hand, having bound the Sattvauṣṇīṣa..." and so forth. First, protection for the youth is performed with the uṣṇīṣa mudrā; protection against the effects of poison is performed with the nāga-hood mudrā; liberation from all malevolent spirits is performed with the cakra mudrā; and the accomplishment of all activities is performed with the vajra mudrā. These are the benefits taught. The summarized meaning is that while abiding in the application, one should recite one's secret mantras ten thousand or one hundred thousand times and engage in the activities of protection.

ཨོཾ་རཀྵ་རཀྵ་ཧཱུྃ་ཞེས་པས་མཐའ་སྔགས་སུ་སྦྱར་ཏེ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས། གང་ཞིག་བསྲུང་བར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བསྲུང་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་གསོ་བའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་སྦྱོར་བས། ། རྟ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཞོན་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་རྟ་གསོ་བ་དང་། གླང་པོ་ཆེ་གསོ་བ་དང་། བྱ་གསོ་བ་དང་། ཤིང་དགས་གསོ་བར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་གསོ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཉི་ཤུ་བཞི་པ་མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས་དང་པོར་དགྲ་ཆ་ལྔ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་འཕངས་མ་འཕངས་དང་། ། དེ་བཞིན་ལག་པས་འཕངས་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་བཟློག་ཅིང་གཞན་གྱིས་མི་ཚུགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཚོན་ཆ་ལྔའི་སྦྱོར་བས་གཞན་དག་གཞོམ་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་གྱིས་འཕངས་པ་ནི་མེ་སྒྱོགས་དང་ཆུ་སྒྱོགས་དང་རྡོ་སྒྱོགས་ལ་སོགས་པའོ། ། མ་འཕངས་པ་ནི་རལ་གྲི་དང་མདུང་དང་རྩེ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལག་པས་འཕངས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་མདའ་དང་རྡོ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཕངས་ནས་སླད་དུ་བཟུང་བ་ནི་ཞགས་པ་དང་ཐག་མདུང་ལ་སོགས་པའོ། ། སྟོབས་ཀྱིས་འགྱེད་པ་ནི་རྐང་པའི་ཕྲ་བ་དང་ལག་པའི་ཁུ་ཚུར་ལ་སོགས་པའོ། ། ད་ནི་འབིགས་པ་བཅུའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས། དབྱིབས་དང་བདེ་བླག་སྦྱོར་བ་དང་། ། ཀུན་དུ་སྦྱོར་དང་འདྲེན་དང་མྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

By joining the mantra oṃ rakṣa rakṣa hūṃ as a concluding mantra, one should protect and consecrate whatever is to be protected. Now, in order to teach the application of healing, it says: "By the glorious union of Vajrasattva, having mounted all the horses," and so forth. Possessing the yoga of glorious Vajrasattva, one should heal horses, elephants, birds, and wild animals by means of mantra, mudrā, and samādhi. This is the detailed explanation of the meaning of the "mudrā for healing all." Now, regarding the twenty-fourth [section], the "mudrā of all weapons," in order to first teach the five types of weaponry, it says: "Those launched by mechanical devices, those not launched, and likewise those launched by hand," and so forth. In order to repel all adversaries and make oneself invulnerable to others, one should destroy others through the application of the five weapons. In that regard, "launched by mechanical devices" refers to fire-cannons, water-cannons, stone-cannons, and the like. "Not launched" refers to swords, spears, tridents, and so forth. "Launched by hand" refers to wheels, arrows, stones, and the like. "Held after being launched" refers to lassos, slings, and so forth. "Striking with strength" refers to the soles of the feet, the fists of the hands, and so forth. Now, by means of the mudrās of the ten piercers, it is said: "The application of shape and ease, the universal application, the drawing, and the swift," and so forth.

དབྱིབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བདེ་བླག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཀུན་དུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། འདྲེན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། མྱུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། འགེངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། འཕེན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། མནན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་། རྟ་མཆོག་ལ་སོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལྷ་དག་གི་སྒོ་ནས་འབིགས་པ་བཅུའི་ལས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྦྱིན་པའི་ཡན་ལག་གི་སྒོ་ནས་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་འཕངས་དང་མཉམ་པར་འཕངས། ། དེ་བཞིན་གློག་ལྟར་འཕངས་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས། ཐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ངེས་པར་བཟློག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། འཕྲོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གོང་མའི་ཆོ་ག་ཀུན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་ལས་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ནི། སྲིན་ལག་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ནི། ། མཐེ་བོང་ལེགས་པར་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རིགས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོས་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས། དངོས་གྲུབ་དང་ལས་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་འགུགས་ཤིང་གྲུབ་པར་མཛད་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་གི་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

The mudrā of shape, the mudrā of ease, the mudrā of union, the mudrā of total union, the mudrā of leading, the mudrā of speed, the mudrā of filling, the mudrā of casting, the mudrā of clarity, the mudrā of pressing, and the mudrā of variety. The summarized meaning is that, at the time of the protection wheel and so forth, one should undertake the ten activities of piercing by means of the activity deities such as Heruka and Hayagrīva. Now, in order to perform the activities by way of the branches of generosity, it says: "Thoroughly cast, cast equally, likewise cast like lightning," and so forth. This teaches the mudrās of all methods, the mudrās of certain reversal, and the mudrās of all seizing, as well as their benefits; these should be applied as branches to all the aforementioned rituals. This is the explanation of the meaning of "the mudrās of all weapons." Now, regarding the first activity of the twenty-fifth, the "mudrā of all activities," for Vajrasattva: "Place the thumbs well within the two ring fingers," and so forth. This is the application to activity through the nature of all families. Possessing the mudrā that unifies all activities through the vast accumulations of merit and primordial wisdom of Vajrasattva, it summons and accomplishes all siddhis and collections of activities. In order to also show the others of the family maṇḍalas:

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལེགས་བཅངས་ལ། ། བདག་གི་མཐེ་བོང་ནང་དུ་གཞུག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཞི་བའི་ལས་བསྒྲུབ་པ་དང་། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྦྱོར་བས་དྲག་པོའི་ལས་བསྒྲུབ་པ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་སྦྱོར་བས་དབང་གི་ལས་བསྒྲུབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་སྦྱོར་བས་རྒྱས་པའི་ལས་བསྒྲུབ་པ་དང་། རྟ་མཆོག་རོལ་པའི་སྦྱོར་བས་ལས་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པའི་དོན་སོ་སོའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་ཕྲིན་ལས་བརྩམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྲིན་ལས་དག་བརྩམ་པའི་དུས་སུ་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་བསྙེན་པའི་རིམ་པ་དག་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། སོ་སོའི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཉི་ཤུ་དྲུག་པ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་གནོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། དང་པོར་གནོན་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལས། ། རྐང་པ་བརྐྱང་དང་གནོན་པ་དང་། ། བསྐུམ་ནས་འདེགས་པའི་སྟབས་དག་གིས། ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཟུགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མནན་པར་བྱ། ། རིགས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས། ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་གནོན་སྟབས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་ཤིང་། སྐྱེ་འགྲོ་མཐའ་དག་གི་ཕོ་མོ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཞབས་གཉིས་ཀྱིས་མནན་ཅིང་བཞུགས་པའོ། ། ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་རྣམས་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པའི་ཚུལ་ནི། སྡིག་མེད་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་མཐོན་དུ། །

"Properly forming the vajra fists, insert the thumbs within," and so forth, is taught. This means that one should undertake one's own activities by possessing the respective mantras, mudrās, and applications for the purpose of accomplishing the pacifying activity through the application of Vairocana, the wrathful activity through the application of Śrī Heruka, the magnetizing activity through the application of Padmanarteśvara, the enriching activity through the application of Vajrasūrya, and the various activities through the application of Hayagrīva. The summarized meaning is that when undertaking activities based on fire offerings, yantras, and mudrās, one should first complete the preliminary branches of the ritual and the stages of approach, and then, at the time of engaging in the respective activities, employ these mudrās. This is the detailed explanation of the meaning of the "mudrā of all activities." Now, regarding the twenty-sixth, the "mudrā of the glorious Vajra-Pressing," first, concerning the general characteristics of pressing: "By the postures of extending the feet and pressing, And by the movements of drawing in and lifting, Through the application of the right and left, All forms should be pressed down." Because he is the essence of all families, he abides in the manner of the pressing postures of the four types of activities, and he abides pressing down with his two feet—the method and wisdom of all male and female beings. Furthermore, regarding the manner in which the principal deities of the maṇḍala press down with their feet: "By the power of the sinless, in a manifest manner..."

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དཔལ་མནན་ནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱུའི་ཆ་ལ་གནས་པ་དང་། ལམ་གྱི་ཆ་ལ་གནས་པ་དང་། འབྲས་བུའི་ཆ་ལ་གནས་པ་དག་གི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཞུགས་ཏེ། དང་པོའི་དབང་དུ་རིགས་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཉིད་མནན་ཅིང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཅིང་འགུགས་པར་མཛད་པ་དང་། གཉིས་པའི་དབང་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོའི་རྗེས་སུ་སློབ་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་སྒོ་གསུམ་གྱི་རྒྱུད་སྦྱང་ཞིང་། རིགས་སོ་སོ་དང་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་དག་འགུགས་ཤིང་གསུམ་པར་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་རང་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ཅིང་། དེ་དག་གི་བཙུན་མོ་དག་བཀུག་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྟར་བསྟན་པའོ། ། ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ཅིང་། འབྲས་བུའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དང་། ། གྲུབ་དང་གཟུངས་དང་ས་རྣམས་དང་། ། རིགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་མནན་ནས། ། བདག་གིས་དཔྱད་པར་དེ་སྤྱོད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་དང་། ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་དང་། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་དང་། ས་བཅུ་དང་། རིགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། ཡང་འབྲས་བུའི་ལྷ་མོ་ནི་བདུན་ཅུ་སྟེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། བྱང་ཆུབ་རྣམ་བཅུའི་གནས་སྦྱོར་ཞིང་། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུའི་ལས་རྫོགས་མཛད། ། གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅུ་སྤྱོད་པས། ། གཟུངས་བཅུའི་ཡོན་ཏན་ཚུལ་འཇུག་པ། ། ས་བཅུ་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཕྱིན་ཅིང་། །

"Having trampled upon the glory of Vairocana," and so forth, is taught. He abides in three ways: by way of abiding in the causal portion, abiding in the path portion, and abiding in the resultant portion. Regarding the first, he tramples upon the very afflictions of the disciples of the [Buddha] families and generates and summons the results arising from them. Regarding the second, for those yogins who train in accordance with the respective maṇḍalas of the families, he directly purifies the continuum of their three doors and summons the siddhis concordant with each respective family. Regarding the third, by the power of the disciples, he tramples with his feet the Sugatas who are inseparable from himself and summons their consorts, demonstrating them as if he were enjoying them. Furthermore, he tramples with his feet the causes and results of the characteristics [of the vehicles] and enjoys the resultant goddesses. Thus: "Having trampled upon the perfections of awakening, The accomplishments, dhāraṇīs, and the grounds, The families and the mudrās, I practice by investigating them." This means he practices by engaging with the thirty-seven factors of awakening, the ten perfections, the authentic accomplishments, the doors of dhāraṇī, the ten grounds, the families, and the mudrās. Furthermore, there are seventy resultant goddesses, as stated in the Root Tantra: "Applying oneself to the ten states of awakening, Completing the activities of the ten perfections, Practicing the ten mudrās of accomplishment, Entering the manner of the qualities of the ten dhāraṇīs, Reaching the culmination of the wisdom of the ten grounds..."

རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་བཅུ་ཡི་སྟོབས། ། ཕྱག་རྒྱ་བརྗིད་གནོན་བཅུ་གསལ་བས། ། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་གནས་འཇུག་པའོ། ། ཞེས་པའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ཅིང་ལོངས་སྤྱོད་པར་མཛད་པའོ། ། གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་འདྲེ་དྲེགས་བྱེད་རྣམས་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པའི་ཕྱིར། སྡིག་མེད་སྟོབས་ཀྱིས་ངོ་མཐོན་དུ། ། དབང་ཕྱུག་དམ་པ་མནན་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་དང་། ཚངས་པ་དང་། དགའ་རབ་དབང་ཕྱུག་དང་། མ་མོའི་ཚོགས་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་ཀླུ་སྡེ་བརྒྱད་མིའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་གཞན་གྱིས་མནན་ཅིང་དེ་དག་གི་ཆུང་མའི་ཚོགས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མཛད་པའོ། ། གཞན་ཡང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ཅིང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་དང་ནི་མི་འགྲོ་བའི། ། དབང་པོ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པའང་། ། རྣལ་འབྱོར་བདག་གིས་དེ་མནན་ནས། ། བདག་གི་སྤྱད་པར་དེ་སྤྱོད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བསྡུས་པའི་དོན་ནི། ལམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དུས་སུ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་མཛོད་ལ་ཡིད་ཆེས་ཤིང་། དེའི་རྗེས་སུ་བསླབ་པར་བྱ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་མཐུ་བོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེན་རྟོག་བཟློག་པ་དང་། འབྲས་བུ་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཚུལ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཉི་ཤུ་བདུན་པ་དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལས། རིགས་དྲུག་སྦྱོར་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

"By the power of the ten activities of the families, and by clearly manifesting the ten majestic mudrās of suppression, one enters the abodes of all goddesses." Thus it is said. This means that the goddesses are trampled underfoot and enjoyed. Furthermore, in order to trample underfoot the arrogant worldly gods and spirits, it is said: "By the manifest power of the sinless, having trampled the supreme Īśvara," and so forth. This refers to trampling Maheśvara, Viṣṇu, Brahmā, Kāmadeva, the hosts of Mātṛs, the Ḍākinīs, Yakṣas, and so on—the eight classes of gods and nāgas, kings of men, and the like—and enjoying their assemblies of consorts. Furthermore, in order to trample underfoot all phenomena of saṃsāra and nirvāṇa and to enjoy their fruits, it is said: "Having trampled all the faculties, without exception, of the moving and the non-moving, I, the yogin, enjoy them as my own enjoyment." This is what was taught. The summarized meaning is: at the time of the activities of those on the path, one should have conviction in the intention of the Victorious One and train accordingly; one should reverse the attachments and conceptualizations of the powerful worldly gods and so forth; and the qualities of the manner of the result and the activities are shown. This is the detailed explanation of the meaning of the "Glorious Vajra Action Mudrā." Now, regarding the twenty-seventh, the "Mudrā of the Sovereign of All Siddhis," in order to show it according to the application of the six families:

ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཅངས་པ་ནི། ། བུད་མེད་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཤད་དེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་བུད་མེད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་རང་གི་སྙིང་གར་གཞག་ཅིང་། གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དཀུའི་གནས་སུ་བརྟེན་ནས། སླར་ཡང་གཡས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གྱེན་དུ་གསོར་ཞིང་བསྟོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པས་ནི་བུད་མེད་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་ཞིང་ལས་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། ། ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ས་འོག་མ་དག་འཕར་བར་མཛད་པ་དང་། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སྒྱུ་མའི་དབང་ཕྱུག་མ་དག་ཕྱུང་བ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དག་ཅིང་དགའ་བའི་ཚོགས་སྦྱོར་བར་མཛད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་དང་། རྟ་མཆོག་གི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་ཕྱུག་དམ་པར་མཛད་པའོ། ། སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་ནི་བསྙེན་པ་དང་། ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དག་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྲ་མོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཚུལ་དང་ལྡན་པས་དམ་ཚིག་ཏུ་གནས་པའོ། ། རྟོག་པ་དགུ་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། གང་ཞིག་གཞིའི་ཆོས་ལྟ་བའི་བྱེ་བྲག་དང་།

“Clasping the fists at the heart is explained as the female mudrā,” and so forth. By means of the application of glorious Vajrasattva, for the sake of siddhi, one places the female fists at one’s own heart. Relying on the left bell at the hip, one again brandishes a five-pronged vajra upward with the right mudrā and holds it in the manner of praise; by this, all women are brought under control and all activities are accomplished. Furthermore, by the mudrā of the application of Vairocana, the subterranean realms are made to rise; by the mudrā of the application of glorious Heruka, the Vajramāyā-īśvarīs are emanated; by the mudrā of the application of Padmanarteśvara, all dharmas are purified and the assembly of joy is accomplished; by the mudrā of the application of Vajrasūrya, all intentions are completely fulfilled; and by the mudrā of the application of Hayagrīva, supreme sovereignty is attained. Having completed the branches of application—the approach, the close approach, and the accomplishment—one should apply oneself to the activities of siddhi during the stage of great accomplishment, endowed with their respective mudrās. This is the detailed explanation of the meaning of the “mudrā of the sovereign of all siddhis.” The samaya of the various universals consists of the twenty-seven assemblies of mudrās and the manner of the various subtle mudrās arising from them, abiding as the samaya. This is the detailed explanation of the meaning of the ninth chapter. As for the distinctions of the view regarding the dharmas of the basis...

ལམ་གྱི་ཕན་ཡོན་དག་དང་དེ་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཐབས་དང་ལམ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དག་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་དག་བསྟན་ནས། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་འདིའི་དབང་དུ་ལས་ཕྲ་མོ་དག་གི་དངོས་གྲུབ་དང་ཐུན་མོང་གི་ལས་སྦྱོར་བ་དག་ལས་བྱུང་བའི་གྲུབ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་དམན་པའི་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་གྲུབ་མཛད་པ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལེའུ་བཞི་པ་དང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལེའུ་བཅུ་པའི་དོན་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་མཛད་པ་དང་ཕྲིན་ལས་བཅས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ལེའུ་དང་པོ་མཉམ་སྦྱོར་གྱི་སྒོ་ནས། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་བདག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ལས། དབང་པོར་བཤད་པར་དམ་བཅའ་བ་ནི། དེ་ནས་ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའི་སྒྲུབ་པ་འདི། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་བཤད་པར་བྱ། ། སྐུ་དྲུག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། སྣ་ཚོགས་སུ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ལས་གདུལ་བྱའི་སྣང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་བྱེ་བྲག་དག་ཤེས་ཤིང་། སྒྲུབ་པའི་མཐུས་ལམ་པའི་འགྲོ་བ་དག་དེ་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་གསལ་བ་ལྟར་སྣང་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྦྱར་བས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྣ་ཚོགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་དག་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་དོན་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ལས།

Having taught the benefits of the path, the methods for its practice, and the means for accomplishing the two types of paths, the results arising therefrom are presented. These include the eight common accomplishments (siddhi) and so forth, which arise from the mastery of subtle activities in this world and the application of common rites; and the manner in which various inferior worldly activities are transformed into supreme accomplishments, along with their enlightened deeds. Accordingly, the results and enlightened activities are taught in accordance with the fourth chapter and the glorious Vajrakarma-mudrā, as well as the tenth chapter. In that regard, in order to explain the meaning of the two verses spoken in the first chapter by way of the Samayoga—namely, "I am all the Buddhas, and all the heroes are I"—the characteristics of the result are taught. The commitment to explain the faculties is as follows: "Then, this practice called the 'All-Pervasive Variegated Mudrā' Through the application of the all-pervasive variegated, The all-pervasive variegated shall be explained." By the very manner in which the six bodies are spontaneously accomplished, there is a manifestation of variety. Just as the perceptions of those to be trained appear, one understands the specific distinctions of the all-pervasive variegated mudrās. Through the power of accomplishment, the results corresponding to the path appear clearly to migratory beings. By means of that, the enlightened activities are applied in all-pervasive variety, and thus the various appearances for the benefit of sentient beings shall be explained. In accordance with that meaning, the explanation proceeds:

དང་པོ་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་གར་ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། སྨིན་མ་མིག་དང་སོ་དང་མཆུ། ། ཁ་དང་ལུས་དང་རྐང་ལག་གིས། ། ཆ་ལུགས་བཞིན་དུ་གར་བྱེད་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དགྲོལ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྦྱོར་བའི་གར་ཐབས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་སྨིན་མ་དང་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གར་ཐབས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་ཞིང་། ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་དབྱུང་ཞིང་དགྲོལ་བར་མཛད་པའོ། ། ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པའི་དོན་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་སྦྱོར་བ། ། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་འདུས་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་། ལོངས་སྤྱོད་པར་མཛད་པ་ནི། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པའི་དོན་དུ་བདེ་བའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་གཉིས་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། ། དེ་དག་གི་དོན་དུ་ཡང་བསྟན་པ་སྟེ། ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ཤིང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་དང་། སྲུང་བའི་ཆོ་ག་དག་ལ་ཡང་སྦྱར་ཏེ། རྒྱལ་བའི་བཀའི་དོན་ལ་ནི་དགོངས་པ་དུ་མའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེ་དག་ཉམས་སུ་བླངས་ཤིང་སྤྱོད་པའི་མཐུ་འདི་དག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་བསྟན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཡང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

First, in order to release the mudrās of the dance movements associated with the preliminary union: "With the eyebrows, eyes, teeth, and lips, With the mouth, body, and hands and feet, Dancing according to the proper attire, All mudrās are completely released." Through the dance movements of the union of glorious Vajrasattva, he enters into various activities for the benefit of beings. By means of the eyebrows, eyes, and so forth, he radiates light rays of dance movements, and for the sake of beings, he brings forth and releases the maṇḍalas of mudrās. Furthermore, in order to accomplish the practice in accordance with the meditation on the maṇḍala, it is said: "The glorious Vajrasattva in union, Together with all the goddesses..." and so forth. The glorious Vajrasattva is never separated from the assembly of goddesses, and his enjoyment of them is the "universal, various, and auspicious fortune." This is because, through the prior meditation on the maṇḍala, the siddhi of bliss will be accomplished. Moreover, these two verses are to be applied subsequently. Their meaning is also taught for the sake of: meditating on the deity, inviting and requesting the wisdom maṇḍala to depart, dissolving the maṇḍala and releasing the mudrās, and the rituals of protection. The meaning of the Victor’s word possesses the characteristics of many underlying intentions; it is said that by practicing and engaging in these, these powers will be accomplished. The benefits of these are shown by a single verse and are easy to understand. Furthermore, in order to show the manner in which those essential natures of the result arise:

སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་པ་ལས། དང་པོར་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་སངས་རྒྱས་གཉིས་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་རྟོགས་ཤིང་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། དེའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལམ་གྱི་ཆོས་དག་ཉམས་སུ་བླངས་ན་དེ་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་གསལ་བར་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་མཛད་པ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བ་སྟེ། ལྟ་བས་མི་ངོམས་པ་ཡི་སྐུ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་དྲུག་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་། ལྟ་བས་མི་ངོམས་པའི་སྐུ་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་སྟོན་པར་མཛད་ནས་ལེགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་བདེ་བའི་ལམ་དང་། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དག་སྦྱིན་ཞིང་ལེགས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གསུང་བརྗོད་དེ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་གི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་སྩོལ་བར་མཛད་པའོ། ། ཡང་། རང་ཉིད་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། དབང་པོ་ཀུན་ལ་བྱུང་བ་ཡི། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བཀོད་པ་རབ་འབྱམ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་མཆོད་པར་མཛད། ། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་བརྙེས་ཤིང་། ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ཅུ་དང་། ཕྲིན་ལས་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་དག་རྒྱུད་ལ་རྫོགས་པར་དབང་པོའི་ཡུལ་དུས་མཐའ་དག་མཆོད་པའི་སྤྲིན་བཀོད་པ་རབ་འབྱམ་སྣ་ཚོགས་པར་གྱུར་ཏེ། བདག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པར་མཛད་པའོ། །

"By uniting with all the buddhas, one becomes equal to all the buddhas." From these two verses and others that were spoken, first, the definition of the view is realized and clarified through union with the two types of buddhas. If one then practices the dharmas of the path—the methods for accomplishing that meaning—the corresponding result will be clearly achieved. What is that [result] like? It appears in the manner of qualities and activities: "The body that one never tires of beholding Displays the nature of all things." These two verses and others were spoken. The six bodies of the Sugatas are arrayed and adorned with a collection of precious qualities. Having displayed the body that one never tires of beholding to the mental continuums of those to be trained, they bestow the excellent result, the path of bliss, and various siddhis, uttering words such as "Excellent!" and so forth, granting everything up to the supreme siddhi. Furthermore: "The ritual of self-offering Arises for all the sense faculties. Through the infinite arrays of all Clouds of offerings, One offers to the nature of all." Having attained mastery over all bodies and wisdoms and having become the nature of all, the eighty great qualities of a buddha and the three hundred and sixty activities are perfected within the continuum. All objects of the sense faculties and times become an infinite array of various clouds of offerings, which are then enjoyed in a manner of non-duality with oneself.

ཡང་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པའི་ཕྱིར། དཔལ་ལྡན་གཡོན་པ་འགྱིང་དང་བཅས། ། དཔལ་ལྡན་ལག་པ་གཡས་པ་ཡི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གྱིས་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་ལས། ཕྱག་རྒྱའི་ཆ་ལུགས་གསལ་བར་གནས་ཤིང་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པའི་ལས་མཐའ་དག་ལ་སྦྱོར་ཞིང་རྒྱས་གདབ་པའི་ཚུལ་གྱིས། གཡོན་པ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་དཀུའི་གནས་སུ་འཇོག་ཅིང་གཡས་པ་པདྨའི་ཁུ་ཚུར་དཔྲལ་བར་འཇོག་ཅིང་མིག་གི་ལྟ་བ་གྱེན་དུ་བཏེག་ནས། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གནས་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། འདི་ཉིད་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་གསུངས་ཤེ་ན། མཛད་པ་ཇི་བཞིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་གནས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། པདྨོ་གྱེན་དུ་འཕར་བའི་སྤྱན། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་དག་རྣམ་པར་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ཕན་ཡོན་ལས་དང་པོར་ངེས་པར་ལུང་མི་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་དཔག་མེད་ཚེ་དང་ལྡན། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ཀླས་པའི། ། བདེན་པའི་ཚིག་ནི་རབ་ཏུ་སྨྲ། ། ངེས་པའི་ཐེག་པའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་རྒྱས་པར་བཀང་ནས། རྟག་ཏུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བདེན་པའི་ཚིག་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་བཤད་པར་མཛད་པའོ། ། ཡང་རྒྱུད་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པའི་དོན་བསྟན་པ།

Furthermore, in order to perform the sealing, the three verses beginning with "The glorious left, with a haughty pose, and the glorious right hand..." teach the benefits. By means of this, one clearly abides in the attire of the mudrā and applies oneself to all activities such as the attainments (siddhi). In the manner of sealing, one places the left hand in the bell-mudrā at the hip and the right hand in the lotus-fist at the forehead, then lifts the gaze upward and enters the state of the attainments. Why is this taught in the context of the resultant stage? It is because one enters that state in the manner of the actual deeds [of the Buddha]. "The eyes of the upward-leaping lotus" refers to the manner of beholding all activities of attainment through the gateway of the total purity of all phenomena, thereby demonstrating the mudrās and the responses to mudrās. Now, to first demonstrate the characteristics of the definitive, unchanging prophecy among the benefits: "By the assembly of all Buddhas, Always possessing immeasurable life, They speak words of truth As vast as the limits of the expanse of space." Through the gateway of the definitive vehicle, the Buddhas, the Sugatas, together with their heirs, completely fill these great trichiliocosm world systems and, with their eternally unchanging body, speech, and mind, explain the various tantras of the words of truth of the resultant Vajrayāna, the meaning of the Mahāyāna. Furthermore, this demonstrates the meaning that transcends the expression of the qualities of the tantras and maṇḍalas.

དེའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཡང་འབྲས་བུ་རང་ཆས་སུ་གནས་པ་གསང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ནི། མཐུ་དང་རང་བཞིན་དག་གིས་འགྲུབ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་འགྲུབ། ། སོ་སོར་རྗེས་སུ་འགྲུབ་བདེ་སྟེར། ། འདི་ནི་གསང་མཆོག་མཆོག་གི་མཆོག། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་བསགས་པའི་མཐུ་དང་། འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་གནས་ཤིང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བས། ལས་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སོ་སོའི་རྗེས་སུ་གང་སྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་གསང་བའི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཆོག་གི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་རྒྱལ་བ་ནི་མཛད་པ་ཅི་ཡང་མི་མངའ་སྟེ། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་རིགས་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པར་མཛད་ཀྱང་དེར་འཛིན་གྱི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་ལས་རྣམས་སྦྱོང་བ་དང་། ། རྣམ་པར་སྦྱོར་བ་རྒྱལ་བ་ཡོངས་མི་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་ཞིག་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། གང་ཞིག་རང་གི་བདེ་བས་བདེ་བསྒྲུབ་པ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་གིས་ད་ནི་བརྟན་པར་མཛད། ། རང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅི་སྦྱིན་པར་གསལ་བའི་མཐུས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་བརྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྟག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །

Therefore, a single verse was spoken, which is easy to understand. Furthermore, to demonstrate the secret characteristic of the result abiding as a natural endowment: "Accomplished through power and nature, Always accomplished by its very essence, Accomplished individually, bestowing bliss— This is the supreme of the supreme secrets." This arises from the power of having accumulated the two collections of merit and wisdom, and from the strength of all phenomena abiding primordially as the nature of the result and the essence itself being made manifest. Thus, whatever is accomplished in accordance with the individual results of concordant karma, and through the gateway of accomplishment, the supreme wisdom of bliss is born; therefore, this is the most supreme of the meanings of all secret vehicles. Moreover, the Victor, who is free from all conceptualization, does not perform any deliberate activity. Although he displays various tantras, families, enlightened activities, and maṇḍalas, he is free from the conceptualization that grasps at them as such. Regarding this, it is said in the one and a half verses beginning with: "For the sake of sentient beings, he purifies And applies activities, yet the Victor Does not perform them at all." It is taught that whoever realizes such a meaning is the source of all qualities: "Whoever accomplishes bliss through their own bliss, Is now made firm by the supreme siddhi." Through the power of clearly manifesting whatever aspect of oneself is to be given, the supreme siddhi becomes firm; the siddhis of body, speech, and mind are perpetually present.

དེ་དག་གིས་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐ་མ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པས་དད་ཅིང་དགྱེས་ནས་ཡི་རང་བ་ལ་གཙོ་བོ་དགྱེས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་པས་ནི་དེ་སྐད་གསུངས། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་དགྱེས། ། རང་ཉིད་ལ་རང་ཉིད་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་དགོངས་པའི་དོན་ཇི་བཞིན་པ་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་ཕྱུང་ཞིང་། ལྗགས་ཀྱི་པདྨ་ལ་བཀྲམ་སྟེ་ཚེམས་བཟང་པོ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་བར་ནས་ཚངས་པའི་གསུང་དབྱངས་སུ་སྟོན་པ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་དམ་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བསྟན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གཏད་པ་མཛད་ནས་ངོ་མཚར་གྱི་འཛུམ་པ་ཆེན་པོས་འཁོར་གྱི་མདངས་ཕྱུང་ཞིང་། ཨ་ལ་ལ་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་འདི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་སྟོན་པར་མཛད་ཅིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འཁོར་གྱི་ཚོགས་དག་གིས་ཀྱང་མཆོད་པ་དང་བསྐོར་བ་ལ་སོགས་པ་དག་བྱས་ཤིང་མངོན་པར་བསྟོད་པ་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་གྱིས་ལེགས་གསུངས་ལ། ། མངོན་པར་བསྟོད་ཅིང་རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་དམ་ཚིག་གི་རྟོག་པ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་དྲུག་ཀ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དང་རང་བཞིན་དུ་བཞུགས་པས། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཡིན་ལ།

These points explain the meaning of the benefits. Now, in order to please the Principal One so that he may rejoice and grant his approval upon the teaching as it was spoken according to the final chapter of the Root Tantra, it is said: "The Blessed One, the Tathāgata, is eternally pleased; he spoke thus in all his various ways." From the heart-maṇḍala of his own mind, he brought forth the intended meaning exactly as it is in the manner of the sublime self to himself; he spread it upon the lotus of his tongue and revealed it as the Brahma-like melodic voice from between his forty-two excellent teeth, which became his own sacred commitment. Furthermore, having entrusted the teachings in the manner of the two modes shown in the Root Tantra, he displayed a great wondrous smile that brightened the assembly, exclaiming, "A-la-la! This essence of the teaching is supreme!" Why is that? Because he teaches in the manner of the non-duality of the profound and the vast, and so forth, he spoke. Following that, the assembly of the retinue also performed offerings, circumambulations, and so on, and offered high praise; therefore, it is said: "Vajrasattva, through his glory, has well spoken; he is highly praised and becomes exceedingly pleased." Regarding the title "The Samaya Chapter of the All-Vivid Good Fortune": because that very Buddha, whose nature is the spontaneous presence of all six kāyas, abides as the source and nature of all phenomena—the identity of both saṃsāra and nirvāṇa—he is the "Good Fortune of All-Vivid Diversity."

ཤྲཱིའི་སྒྲས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་མེད་ཅིང་། དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་ལ་ཡང་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་སྐུ། ། སྲིད་དངོས་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་མཆོག། རིགས་མང་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བའི་གནས། ། མགོན་མཆོག་ཐུགས་རྗེའི་བདག་པོ་རྨད་དུ་བྱུང་། ། དགོངས་པའི་བཅུད་རྫོགས་གསང་བ་རྒྱ་མཚོའི་རྒྱུད། ། ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་མུན་ཁམས་འོད་ཀྱི་རིན་ཆེན་གཟུགས། ། དུ་མའི་རྟོག་བཅོམ་ཆོ་ག་ཀུན་སྟོན་པ། ། བདེ་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་། ། སྐྱབས་མཛད་ཐུགས་གཉིས་ཉི་ཟེར་རིམ་ཤར་འདྲ། ། བློ་ཡི་མུན་སེལ་རིན་ཆེན་ཟུར་མང་གསལ། ། ལེགས་བཤད་ཚུལ་མང་མཁས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། ། རྣམ་པར་བཤད་ལས་འགལ་མེད་རྨད་དུ་བྱུང་། ། ཕྱི་དུས་རྟོག་མང་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་རྣམས། ། ལེགས་བཤད་རྒྱལ་བའི་གསུང་ལའང་མགུ་དཀའ་བ། ། བདག་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྒྲོ་སྐུར་སྨོད་འཛུགས་འགྱུར། ། དེ་དག་སྒྲིབ་བསགས་དྲི་མ་དག་གྱུར་ཅིག། རྡུལ་བྲལ་གངས་རི་རིན་ཆེན་ལྷུན་པོའི་རྒྱན། ། སྐར་ཚོགས་ཟླ་རྒྱས་ཉི་མའི་འོད་མདངས་ཀྱིས། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་བྲལ་ལེགས་པའི་ལམ་ཞུགས་ཏེ། ། མཚུངས་མེད་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་གནས་ཐོབ་ཤོག། དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་སྒྱུ་མའི་མཆོག་གི་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ཨུ་རྒྱན་གྱི་མཁས་པ་ཆེན་པོ་འཛམ་བུ་གླིང་གི་ཉི་མ་དང་འདྲ་བ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བརྒྱ་བྱིན་སྡོང་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། །

By the word śrī, it is shown that one is never separated from the entire collection of qualities, and that very [state] is also demonstrated to others by way of the samaya. This concludes the detailed explanation of the meaning of the tenth chapter. The body of the glorious lord of all Victors, the supreme sattva of existence without beginning or end, the source from which the various maṇḍalas of many families arise—the wondrous lord of compassion, the supreme protector. The ocean of secret tantras, the essence of the enlightened intent, are extremely difficult to examine, like the form of a jewel of light in the realm of darkness. They destroy manifold conceptualizations and reveal all rituals; the mahāmudrā of great bliss is wondrous and marvelous. The two intentions of the Protector arise like the rays of the sun; the many-faceted jewel of the intellect dispels darkness. This is the domain of the learned, with many modes of elegant explanation. This marvelous [work] is not in contradiction with the detailed explanation. In future times, those with many conceptualizations and infinite intellects will find it difficult to be satisfied even with the elegant speech of the Victors. Relying on me, they will engage in exaggeration, denigration, and slander. May the stains of the obscurations accumulated by those [faults] be purified. May they become the ornament of the stainless snow mountain, the precious Mount Meru; through the light and radiance of the stars, the full moon, and the sun, may they enter the excellent path free from discordant factors and attain the state of an incomparable Universal Monarch. This concludes the Detailed Explanation of the Meaning of the Glorious Sarvabuddhasamāyogaḍākinījālasamvara*, composed by the great scholar of glorious Oḍḍiyāna, the sun of Jambudvīpa, the accomplished master and great king Śakraskandha. It is finished.

། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བིདྱཱ་ཀ་ར་སིཾ་ཧ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡེ་ལྷའི་རིན་པོ་ཆེས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ། སྐད་གསར་ཆད་ཀྱིས་ཕྱིས་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

Translated and edited by the Indian abbot Vidyākarasiṃha and the chief editor-translator, the monk Lha'i Rin po che, and later finalized according to the new linguistic standards.