A Maṇḍala Ritual for the Mahāmāyā Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་མཱ་ཡཱ་སཱ་དྷ་ནཾ་མཎྜ་ལ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། དཔལ་ རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཇིག་དུས་ཆུ་ཡི་མདོག་ཅན་བརྒྱད་ཕྱེད་ཞལ། ། ཕྱག་བཞི་ཞབས་གཉིས་བདུད་ཀྱི་སྙིང་གར་མནན། ། རང་རིག་འོད་ཀྱིས་འཁྲིལ་ཞིང་བདེ་གང་ཡིན། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་ འབོད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་བདུད། ། སྐྱེ་བོ་རྟོག་པའི་དབའ་རླབས་གཡེངས་པ་ཡིས། ། སོ་སོའི་གཞུང་མང་བལྟ་བར་མི་ནུས་ཕྱིར། ། ལུང་དང་མན་ངག་རིགས་པས་གཞུང་བཀོད་དེ། ། མདོར་བསྡུས་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་དང་པོར་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་སྣོད་ དང་སྐལ་བར་ལྡན་པ་ནི། དེ་ཡང་། འཇམ་ཞིང་སྙན་སྨྲ་སྙིང་རྗེར་ལྡན། ། དགེ་བའི་ལས་ལ་མངོན་པར་བརྩོན། ། ཐེག་པ་ཆེ་ལ་ལྷག་པར་དང་། ། རྒྱུན་དུ་བླ་མ་ལ་གུས་ཤིང་། ། སྦྱིན་དང་གཏོང་ལ་མངོན་དགའ་བ། ། སློབ་མ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་། ། དེ་བས་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་ པའི་སློབ་མས་དབང་ནོད་པའི་འོས་སུ་གྱུར་པའི་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་། བརྟན་ཞིང་དུལ་ལ་བློ་གྲོས་ལྡན། ། བཟོད་ལྡན་དྲང་ཞིང་གཡོ་སྒྱུ་མེད། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་ལ་མཁས། ། དེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་བས་ན་དེ་ ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་ལ་ལན་གཉིས་ནས་གསུམ་གྱི་བར་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྫས་དང་།

In the language of India: Mahāmāyāsādhanamaṇḍalavidhiḥ. In the language of Tibet: Sgyu ’phrul chen mo’i sgrub thabs kyi dkyil ’khor gyi cho ga (The Ritual of the Maṇḍala for the Sādhana of the Great Illusion). Homage to the glorious Vajraḍākinī! Homage to the noble Avalokiteśvara! To the one with eight and a half faces, the color of the waters at the end of an eon, with four arms and two feet treading upon the hearts of the Māras, who is embraced by the light of self-awareness and filled with bliss—to the Vajradhara who summons all the Sugatas, I prostrate. Because ordinary beings, distracted by the waves of conceptual thought, are unable to consult the many individual source texts, I shall compose this work according to scripture, pith instructions, and reasoning, and write it down as a concise summary to be remembered. First, regarding the disciple who is a suitable vessel and fortunate recipient for empowerment: "Gentle, speaking pleasantly, and endowed with compassion; diligent in virtuous deeds; especially devoted to the Mahāyāna; constantly respectful toward the guru; and delighting in generosity and renunciation—such a disciple should be fully accepted." Therefore, a disciple possessing such characteristics should make a request to a guru who is worthy of conferring empowerment. Furthermore: "Stable, disciplined, and possessed of intelligence; patient, upright, and without guile; skilled in the application of the Secret Mantra tantras—by such a one the maṇḍala should be drawn." Therefore, one should make the request to a master endowed with such qualities two or three times. Then, the master [should consider] if you have the materials for the maṇḍala...

ཡོ་བྱད་འདི་དང་འདི་ལ་སོགས་པ་འབྱོར་རམ་མི་འབྱོར་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་འབྱོར་ བར་ཁས་ལེན་ན། དེའི་ཚེ་གནང་བ་བྱིན་ལ་སློབ་མ་སྦྱོང་ཞིང་བསྲུང་བ་བྱ་སྟེ། སློབ་མའི་རྐང་མཐིལ་དུ་ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར། གསང་བར་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར། སྙིང་གར་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྡིག་པའི་ངོ་བོ་པཾ་མམ། ཀཾ་ནག་པོ་ཅིག་བསམས་ ལ། དེ་ནས་རླུང་གིས་མེ་སྦར་བས་སྙིང་གའི་ཀཾ་བསྲེགས་ཏེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྦྱང་བར་བསམས་ལ། སློབ་མའི་གནས་གསུམ་དུ་འབྲུ་གསུམ་བཀོད་ལ། འཁོར་ལོ་ཅན་གྱི་སྔགས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ལ་སོགས་པ་བཟླས་ཏེ་བསྲུང་བ་ བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྙེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། མཎྜལ་དང་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་བཤམས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནམ་མཁའ་ལ་བལྟས་ལ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ། དེ་ནས་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ ཅན་གྱི་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་བཟླས་ལ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲི་ཕྲག་རེ་རེ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་ས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱས་ལ། གྲོགས་བཟང་པོ་དག་དང་བཅས་པས་ས་བརྟག་ཅིང་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་། གཙུག་ལག་ཁང་དང་ཚོང་དུས་དང་། ། ལྡུམ་ར་ གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི། ། ཤར་དང་བྱང་གི་ས་ཡི་ཆར། ། མཉམ་པར་གཞག་ཅིང་གཟུང་བར་བྱ། ། དེ་བས་ན་དེ་དག་ཏུ་བརྟགས་པའམ། ཡང་ན་དུར་ཁྲོད་དང་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གནས་དེར་ས་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འང་ གཉིས་ཏེ། ཕྱི་སྦྱང་བ་དང་། ནང་གི་སྦྱང་བའོ། ། ཕྱི་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ།

One should ask whether such and such requisites are available or not. If they then agree that they are available, at that time, having granted permission, one should purify and protect the disciple. One should visualize a wind maṇḍala arising from yaṃ at the soles of the disciple’s feet, a fire maṇḍala arising from raṃ at the secret place, and at the heart, a black paṃ or kaṃ, the essence of the misdeeds of karma and afflictions. Then, as the wind fans the fire, the kaṃ at the heart is burned; one should imagine that all non-virtuous misdeeds of karma and afflictions are purified. One should then place the three syllables at the disciple’s three places and perform the protection by reciting the mantra of the Wheel-Holder twenty-one times or more. Then the master enters the stage of approach (sevā). Having arranged the maṇḍala, offerings, torma, and so forth, one should gaze upon the wisdom maṇḍala in the sky and perform the offerings and so on. Then, possessing the absorption (samādhi) of the deity, one should perform the recitation: one hundred thousand recitations of the Wheel-Holder and ten thousand recitations for each of the goddesses. Then, having again performed the offerings to the earth and so forth, one should examine and purify the site together with good companions. Regarding that: "In the eastern or northern part of a temple, a marketplace, a garden, a village, or a city, one should take possession while in meditative equipoise." Therefore, one should purify the site in such places, or else in any pleasing location such as a charnel ground or a forest. In that regard, there are two types: external purification and internal purification. Regarding the external, there are also two:

ལས་ཀྱིས་སྦྱང་བ་ནི་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་དུ་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱས་ལ་བྱ་བས་སྦྱང་བ་ནི། དེ་ཡང་། པུས་ནུབ་ཙམ་དུ་བརྐོས་ནས་ནི། ། ས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དགང་ བར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ལྷག་པར་གྱུར་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡིན། ། དེ་བས་ན་པུས་ནུབ་ཙམ་དུ་བརྐོས་ལ་སའི་སྐྱོན་རྣམས་བསལ་ནས། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀང་སྟེ། གཞུང་དང་མཐུན་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཆུའི་ལྟས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་། མཐོ་གང་ཟླུམ་པོར་ བརྐོས་ནས་ནི། ། བ་ཡིས་བྱུགས་ལ་ཆུ་ཡིས་དགང་། ། མ་ཡེངས་སེམས་ཀྱིས་ཤར་ཕྱིན་ལ། ། སླར་ལོག་ལྟས་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་བས་ན་ཆུའི་ལྟས་རབ་འབྲིང་གསུམ་བརྟགས་ལ་དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པའི་སས་ཁུང་བུ་ལེགས་པར་བཀང་ནས། རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་འབྲུ་ ལྔས་སའི་དབུས་སུ་བཅུག་ལ་ལེགས་པར་བཅགས་ཏེ། བའི་རྫས་ལྔས་བྱུག་ཅིང་ཉེ་འཁོར་དུ་མེ་ཏོག་སིལ་མ་བཀྲམ་པ་དང་། ཕྱོགས་མཚམས་སུ་བ་དན་དང་། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་ལ་སོགས་པ་བཙུགས་ལ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུས་གཏོར་བ་ ནི་བྱ་བས་སྦྱང་བའོ། ། ནང་གི་སྦྱང་བ་ནི་ནང་ལ་གཞོལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ལ། དེའི་ངང་ལས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིར་བསྒོམ་ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲཱི་བྷ་ཝ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ནས་ས་བསླང་སྟེ། མཆོད་ པ་བཤམས་ལ་སའི་དབུས་སུ་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དམིགས་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པ་ས་ལ་བརྡབས་པས་ས་གས་པའི་སེར་གནས།

Purification by action involves performing a homa offering into a pacifying hearth using powdered human bone and so forth, thereby bringing about pacification. Purification by ritual action is as follows: "Having dug to the depth of the knees, one should fill it with that very same earth. If there is an excess, it is held that accomplishment will be attained." Therefore, having dug to the depth of the knees and removed the defects of the earth, fill it well with that same soil and make it conform to the source text. Then, the signs of the water should be examined: "Having dug a circle one span high, smear it with cow dung and fill it with water. With an undistracted mind, walk to the east and return to examine the signs." Thus, having examined the three grades of signs of the water, fill the pit well with fragrant soil. Place the five precious gems and the five grains in the center of the earth, compact it well, smear it with the five products of the cow, and scatter loose flowers around it. Having erected banners, parasols, victory standards, and so forth in the cardinal and intermediate directions, sprinkling with water consecrated by the recitation of the sarvakarma mantra is purification by ritual action. Internal purification involves reciting the dharmatā mantra with a mind focused inwardly and meditating on emptiness. From within that state, meditate on a vajra ground arising from the syllable HŪṂ, and consecrate it with the mantra: OṂ MEḌINĪ VAJRĪBHAVA BANDHA HŪṂ. Then, having requested the earth and arranged the offerings, abide in the absorption of the deity at the center of the earth and focus on great compassion. Striking the earth with the right hand, a fissure opens in the earth.

སའི་ལྷ་མོ་སྐུ་མདོག་སེར་མོ། ཞི་བའི་བཞིན་ཅན་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་བུམ་པ་འཛིན་པ་ཅིག་བྱུང་བར་བསམས་ ལ། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ཕུལ་ཏེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་མཆོད་ཅིང་། མ་མ་སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་འཛིན། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། ས་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་ས་བསླངས་ལ། དེ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་ པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་གྱི། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དབང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ལས་ནི། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། ས་བཟུང་བ་ནི་སློབ་དཔོན་སའི་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། ཅོད་པན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཟུང་སྟེ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ལ་སློབ་མ་བཞིས་རྒྱན་ཆ་དང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིར་བསྒོམས་ ལ། ཕྱོགས་བཞི་ནས་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ སྤངས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་(གསོང་,གསོལ)། ། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱང་བ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། །

Visualize that the goddess Pṛthivī appears, yellow in color, with a peaceful countenance, and holding a vase with her two hands. Present offerings and a torma, and make the request to Śrī Heruka: "O Goddess who holds various jewels, you have become the witness. I shall draw the maṇḍala upon this ground." Having thus requested the earth, then offer a supplication: "O Goddess, you have mastery over the modes of conduct and the specific stages and perfections of all the Buddhas, the Protectors. Just as the Protector Śākyasiṃha conquered the forces of Māra, so shall I conquer Māra and draw the maṇḍala." Recite this and visualize that she dissolves into that very spot. Regarding the seizing of the site: the ācārya sits in the center of the ground, adorned with flower garlands, crowns, and so forth. Holding a vajra and bell, he abides in the absorption of Śrī Heruka. Four disciples, adorned with ornaments and holding vajras and bells, visualize themselves as the four goddesses, such as Vajraḍākinī. From the four directions, they offer this supplication: "O Peaceful One, the Tathāgata, the abode of all Tathāgatas, arisen from the Vajra-holder, please explain the principal maṇḍala. Perfectly complete in all characteristics, having completely abandoned all signs, the supreme body of Samantabhadra—please explain the sublime maṇḍala. Arisen from the supreme peaceful Dharma, the purification of the conduct of wisdom, the supreme speech of Samantabhadra—please explain the essence of the maṇḍala."

སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་ བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་བདག་ལྷའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་པས་མིག་གཡས་པར་ཨ་ལས་ཟླ་བ་གཡོན་པར་ཊ་ལས་ཉི་མ་བསམས་ཏེ། རྐང་པའི་མཐིལ་དུ་ཧཱུཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ གདེངས་པ་བསྒོམས་ལ། དབང་ལྡན་དུ་སོང་ལ་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཏེ། ཧཱུཾ་རིང་པོ་བརྗོད་ལ། དེང་སློབ་དཔོན་ས་ཕྱོགས་འདིར་སློབ་མའི་དོན་དུ་ལས་འདི་བརྩམས་ཀྱིས། འདི་ན་གནས་པའི་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། འབྱུང་པོ་དང་། ཤ་ཟ་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་ གང་དག་གནས་པའི་སའི་བདག་པོ་རྣམས་མྱུར་དུ་དེང་ཤིག། འདི་ལྟར་དཔལ་ཧེ་རུ་བཀའི་བཀའ་ཐོས་ནས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་སོང་ཤིག་གང་དག་མི་འགྲོ་བ་དེ་དག་ལ་ངའི་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འདིས་མགོ་ཚལ་པ་བརྒྱར་བཀས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་ནས་དེ་ནས་ཡང་རྡོ་རྗེ་ གསོར་ནས། ཧཱུཾ་ལུས་ངག་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀུན་ང་ལ་ཉོན། ། ང་ནི་དཔལ་ལྡན་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་རབ་སྦྱོར་བས། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ཁ་ཊྭཱཾ་གས། ། སྐུ་གསུམ་ལས་བྱུང་དགས་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་བདག་ཚིག་ལས་འདས་ན། ། ཞིག་འགྱུར་ འདིར་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། གཡས་བརྐྱང་དང་གཡོན་བསྐུམ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བསྐོར་ཞིང་བཅགས་ལ། སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་པ་སོར་བརྒྱད་པ་ལ་ཙནྡན་དམར་པོ་བསྐུས་ཏེ། མེ་ཏོག་དམར་པོ་བཏགས་པ་དགུ་དབུས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་དགུ་བཏབ་ལ་ལྷ་ལ་ཕྱག་བྱའོ། །

The great mind of all sentient beings, Naturally pure and stainless, The supreme mind of Samantabhadra— Please explain the essence of the maṇḍala. Then, with the pride of oneself as the deity, one should visualize a moon from the syllable A in the right eye and a sun from the syllable Ṭa in the left. Meditating on a crossed vajra (viśvavajra) arising from Hūṃ at the soles of the feet, one should go to the northeast, brandish the vajra, and utter a long Hūṃ. Then, one should say three times: "Today, the master has begun this rite in this place for the sake of the disciples. You local lords of the earth—gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, bhūtas, piśācas, rākṣasas, and whoever else dwells here—depart quickly! Having heard the command of the glorious Heruka, depart immediately! Those who do not go, their heads shall be split into a hundred pieces by this khaṭvāṅga of mine, together with the vajra!" Then, brandishing the vajra again, one says: "Hūṃ! You hosts of obstructors who possess body, speech, and mind, listen to me! I am the glorious power of compassion. By the application of the protection wheel, I shall strike you with the blazing vajra khaṭvāṅga arising from the three bodies. If you transgress my word, you will be destroyed; of this there is no doubt." One should then circle and trample the ground with the vajra strides, such as the right leg extended and the left drawn in. Taking nine eight-finger-width stakes of acacia wood, anointed with red sandalwood and adorned with red flowers, one should drive them into the center and the eight directions and intermediate points, and then prostrate to the deities.

ས་བསྲུང་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ སའི་དབུས་གནས་ལ་བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རབ་དང་དྲ་བ་དང་ས་གཞི་ལ་སོགས་པའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ལ། སྙིང་ག་ནས་བགེགས་མཐར་བྱེད། སྟོད་ཁྲོ་བོ་སྨད་ཕུར་བུའི་དབྱིབས་ཅན་དུ་བྱུང་སྟེ། ཨོཾ་གྷ་གྷ། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དཥྚཱཾ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ། སརྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ། བཛྲ་དྷ་རོད་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡཱ་ཏི། ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པས་བགེགས་རྣམས་ཕུར་བུས་བཏབ་སྟེ། ཨོཾ་རཀྵ་རཀྵ་ཞེས་པ་དང་འབྲུ་གསུམ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་ དབུས་སུ་སོར་བཅུ་པ་གྲུ་བཞིར་བྱུགས་ལ། ཕྱོགས་བཞིར་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སུ་ནི་སོར་དྲུག་པའི་ཟླུམ་པོར་བྱས་ལ། སོ་སོར་མེ་ཏོག་རེ་རེ་གཞག་སྟེ། སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནམ་མཁའ་ལ་བཀུག་ལ་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མཆོད་དེ། དེའི་རྗེས་ལ་བསྟོད་ པ་བྱ་སྟེ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་འཇིགས་པ་ཆེ། ། སྔགས་ཀྱི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། ཤ་ཆེན་རྟག་ཏུ་གསོལ་མཛད་པའི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་ཏུ་དག། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་བ་ཆེ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་མཆོག། སངས་རྒྱས་ མཁའ་འགྲོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསྟོད་ཕྱག་འཚལ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། །

Regarding the protection of the site: in order to pacify obstructing spirits (vighna) residing in the center of the maṇḍala ground, one should meditate on the protective wheel consisting of the fence, the lattice, the ground, and so forth. Then, from the heart, Vighnāntaka emerges with the upper body of a wrathful deity and the lower body in the shape of a kīla. Reciting: oṃ gha gha ghātaya ghātaya sarva-duṣṭān phaṭ | kīlaya kīlaya sarva-pāpān phaṭ | hūṃ hūṃ vajra-kīlaya vajra-dhāro ājñāpayati | kāya-vāk-citta-vajra-kīlaya hūṃ hūṃ phaṭ, one strikes the obstructing spirits with the kīla. Then, one should recite oṃ rakṣa rakṣa and the three syllables (oṃ āḥ hūṃ). Next, for the preliminary ritual of the deities, one should smear a square area of ten finger-widths in the center with fragrant water mixed with the five nectars (amṛta). In the four directions, at the locations of the goddesses, one should make circles of six finger-widths and place a flower in each. By means of the seed syllable at the heart, one summons the wisdom wheel (jñāna-cakra) into the sky and honors it with special offerings. Following that, one should offer praise: "Terrifying with bared fangs, adorned with garlands of mantra flowers, Who always partakes of the great flesh— To Heruka, I pay homage. Vairocana, utterly pure, Vajra peace, great joy, Supreme natural luminosity— To the Buddha-ḍākinī, I pay homage and praise. Great wisdom of Akṣobhya, Great sage of the Vajra Expanse (vajra-dhātu), Supreme triple vajra, triple maṇḍala— To the Vajra-ḍākinī, I praise and pay homage. King of Jewels, most profound, Vajra space, stainless..."

དངོས་ཉིད་དག་པས་ གོས་མེད་པའི། ། རིན་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། པདྨའི་མཁའ་འགྲོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་དག་པ་གདོན་མི་ཟ། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ རབ་རྫོགས་བྱེད། ། སངས་རྒྱས་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། སྣ་ཚོགས་མཁའ་འགྲོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་པས་བསྟོད་ལ། དེ་ནས་བསྐོར་བ་བྱས་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་བདུག་སྤོས་ལག་ཏུ་ཐོགས་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་ གདབ་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དཔའ་བོའི་མཆོག། རིག་པའི་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་མཆོད་པ་དང་། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བྱའི་ཕྱིར། ། མགོན་པོ་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་བསྒྲུབ་པར་འཚལ། ། བཅོམ་ལྡན་ བདག་ནི་གུས་པ་ལ། ། དེ་བས་གནང་བར་མཛད་པར་འོས། ། འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོའི་དོན་མཛད་པའི། ། སངས་རྒྱས་མགོན་པོ་བརྩེར་ལྡན་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགྲ་བཅོམ་དང་། ། སྔགས་ཀྱི་ལྷ་གཞན་གང་ལགས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གང་ཡང་འབྱུང་པོ་མཐུ་ཆེན་དང་། ། གང་ཡང་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་མངའ་བའི། ། སེམས་ཅན་བསྟན་ལ་དགའ་བ་རྣམས། ། བདག་ལ་དགོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་བདག་གིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་འབྱུང་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་(བདག་,བ་དག་)གིས། ། འགྲོ་བ་དག་ཕྱིར་བདག་སྒྲུབ་ན། ། བདག་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་ལ། ཐུགས་རྗེས་ཐུགས་དཔག་མཛད་ནས་ཀྱང་། །

Homage to the precious ḍākinī, Who is unstained by the purity of reality itself. Homage to the ḍākinī of the lotus, The great king of infinite vajra, The vajra-holder of non-conceptual space, Who has attained the perfection of desire. Homage to the ḍākinī of various forms, The vajra of purity, the unerring, Who brings all intentions to complete fulfillment, And arises from the very essence of the Buddha. Having praised in this way, perform circumambulations. Then, holding incense mixed with the five nectars in your hand, rest your right knee on the ground and make this supplication: "O glorious Heruka, supreme hero, I bow and prostrate to the King of Knowledge. For the sake of making offerings to you And out of compassion for the disciples, O Protector, the embodiment of compassion, I wish to prepare the site of the maṇḍala. O Blessed One, since I am devoted, It is right that you grant me your permission. O compassionate Buddhas, the Protectors, Who act for the sake of the wheel of beings, Along with the Bodhisattvas, Arhats, And whatever other deities of mantra there may be, The gods who protect the world, And whatever powerful spirits there are, And those beings who possess the vajra eye And delight in the teachings— I pray that you all turn your attention toward me. I, the vajra [Name], Am preparing the supreme maṇḍala of the Heruka's emergence. With whatever materials I have acquired, For the sake of purifying all beings, Please look upon me and my disciples With your compassionate and all-encompassing minds."

དཀྱིལ་འཁོར་པར་བཅས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་ལན་གསུམ་གྱིས་གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི་ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་བུམ་པ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་བུམ་པ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་གཅིག་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ཏེ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་མཚན་མ་བྲིས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་ཡུངས་ཀར་གྱིས་བརྡེག་གོ། ། གུ་གུལ་གྱིས་བདུག་ལ་དེར་ཆུ་དང་འབྲུ་དང་སྨན་དང་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་སྩལ་ཏེ། ཁ་རྒྱན་དང་མགུལ་ཆིངས་དང་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ལ། དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ། ། དེའི་ངང་ལས་པཾ་ལས་པདྨ། བཾ་ལས་བུམ་པ། དེའི་ནང་དུ་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཁྲོ་བོ་བསྐྱེད་ལ་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ གཏང་བ་དང་། ཁ་རྒྱན་གྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་འབྲུ་གསུམ་དང་སྤེལ་བ་བཟླས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིག་པའི་རྒྱལ་པོས། ། བདག་ཅག་གིས་ལས་འདི་མ་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་བགེགས་ཐམས་ཅད་བཟློག་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་སྒོ་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ གོ། ། སློབ་མ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་བརྟགས་པའི་སློབ་མ་ཁྲུས་བྱས་ལ་གོས་གསར་པ་བགོས་ནས་མཎྜལ་བྱས་ཏེ། ལག་ན་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དྲུང་དུ་བཞག་སྟེ། པུས་མོ་བཙུགས་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་གནས་པ་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དོན་དེ་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། བསོད་ནམས་འདོད་པ་དེ་ལས་གཞན། ། གང་དག་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གཉེར། ། དག་པ་ཆེན་པོར་ལྡན་པ་དག།

"May all the deities of the maṇḍala, together with their retinues, please grant their blessings." By making this supplication three times, one performs the preliminary ritual for the deities. Then, for the preliminary ritual of the activity vase, one should take a single vase possessing the proper characteristics, smear it with fragrant scents, and draw the symbol of the all-accomplishing activity. Strike it with white mustard seeds while reciting its specific mantra. Incense it with guggulu, and place within it water, grains, medicinal herbs, and precious gems. Adorn it with a mouth-ornament, a neck-cloth, and a garland. Then, meditate on it as emptiness. From within that state, from the syllable paṃ arises a lotus, and from baṃ arises the vase. Within it, upon a lotus, visualize the wrathful deity. Summon the wisdom wrathful deity with the seed syllable at the heart and cause it to enter. Present offerings and torma. Place a vajra upon the mouth-ornament and recite the all-accomplishing mantra interspersed with the three syllables. Say: "O Blessed One, King of Knowledge, until our activity is accomplished, please ward off all obstructing spirits." Then place it toward the entrance. Regarding the preliminary ritual for the disciples: as previously explained, the well-examined disciples should bathe, put on new clothes, and perform a maṇḍala offering. Holding flowers in their hands, they should stand before the maṇḍala with their knees bent and palms joined. The ācārya then says: "For the sake of the accomplishment of mantra, one should enter this maṇḍala. Those who desire merit, and others who seek the next world, who possess great purity—"

འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་དམིགས་ལ། ། བློ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་ གཞུག་བྱ་སྟེ། འདི་ཡི་འབྲས་བུ་གཉེར་མི་བྱ། ། གལ་ཏེ་འདི་འབྲས་དོན་གཉེར་ན། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་དམིགས་ན། ། འབད་པ་མེད་པར་འདི་འབྲས་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་བསྒྲགས་ལ། དེ་ནས་སློབ་མས་འདི་སྐད་གསོལ་བ་གདབ་ སྟེ། སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོས་ཡོངས་འཁྱུད་པའི། ། དཔའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་སྟེ། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། བདག་ལ་བྱང་ཆུབ་ སེམས་ཀྱང་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་གཞུག་ཏུ་གསོལ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། བུ་ཚུར་ཤོག་ཅིག་ཐེག་ཆེན་གྱི། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་པས། ། སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་གྱིས་ཆོ་ག་རྣམས། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དུས་གསུམ་འབྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་ཀུན། ། དེ་དག་གིས་ནི་གསང་སྔགས་ ཀྱི། ། ཆོ་ག་ཡིས་ནི་འདི་བསྒོམས་ནས། ། དཔའ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཚན་མེད་བརྙེས། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་མཆོག་གིས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་པས། ། དྲག་པོ་ཆེན་པོ་བདུད་ཀྱི་སྡེ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེས་བཅོམ་ནས། ། འཇིག་ རྟེན་མཐུན་པར་གཤེགས་ནས་སུ། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ནས་མྱ་ངན་འདས། །

"Aiming for the next world, the wise should be introduced into the maṇḍala; they should not seek the results of this [life]. If they seek the results of this [life], the next world will not be accomplished. If they aim for the next world, the results of this [life] will be accomplished without effort." Having proclaimed this, the disciple should then make this supplication: "O Great Hero embraced by the Buddha-ḍākinīs, you are my teacher. Great Ācārya, please attend to me! I seek the Great Protector who reveals the way of great awakening. Grant me the reality of the samaya. Grant me also the bodhicitta. Grant me the Three Refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I pray that you lead me into the supreme city of great liberation." Then the Ācārya says this to the disciple: "Come here, child! Since you are a vessel for the great way of the Mahāyāna, I shall perfectly teach you the rituals of the mantra conduct. All the Buddhas of the three times, who possess the vajra of body, speech, and mind and remain for the benefit of beings, have meditated upon this through the rituals of the secret mantra. At the foot of the Bodhi tree, the Hero attained omniscience, free from signs. By the peerless application of secret mantra, the Lion of the Śākyas, the Supreme Protector, defeated the great army of the fierce Māras. Having then conformed to the world, he turned the wheel [of Dharma] and passed into nirvāṇa."

དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་བྱོས་ཤིག། ཅེས་བརྗོད་ལ། དེ་ནས་སློབ་མས་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་། ། སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་ཡི་རངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། དེ་ནས་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་ནས། སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་རྣམས་སུ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་ནས་ཁུ་ཚུར་གཡས་པས་ རྡོ་རྗེ་བཟུང་སྟེ་ལངས་ལ། ཙནྡན་གྱི་ཆུ་དང་བཅས་པས་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་གསུམ་དུ་ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་བརྗོད་ཅིང་ཉེ་རེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་དང་བཅས་པས་སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག། མདུན་དུ་སྤོས། མིག་སྔར་མར་མེ་བྱིན་ལ། དེ་ནས་སོ་ཤིང་ཨ་ཤྭཏྠ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ གས་ཆག་མེད་ཅིང་དྲང་བ་སོར་བཅུ་གཉིས་པའི་ཚད་ལ་རྩེ་མོའི་ཕྱོགས་སུ་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་མངོན་པར་བཟླས་ཏེ་བྱིན་ལ་རྩེ་མོ་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་འཆོས་ཏེ། བ་ལང་གི་ཀོ་བ་ཙམ་གྱིས་མཎྜལ་བྱུགས་ལ། ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་ཏེ་དྲང་པོར་དོར་རོ། ། རྩེ་མོ་ཕྱོགས་ གང་དུ་བལྟས་པ་ལས། ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལྟས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲིའི་ཆུ་ལ་ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསརྦ་པཱ་པཾ་ནིཤྩ་སཾ་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་བི་ཀལྤཱ་ན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་མངོན་པར་བསྔགས་ལ་ལན་གསུམ་བླུད་དོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་དྷཱིཿཞེས་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་སྔས་སུ་བྱིན་ལ། ཧ་བཟླས་པ་ནི་སྟན་དུ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྐུད་པས་མདུད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་དཔུང་པར་གདགས་སོ། །

"Therefore, in order to attain omniscience, my child, apply your intellect in this way." Having said this, the disciple then generates the awakening mind and takes the vows: "I take refuge in the Three Jewels. I confess all misdeeds. I rejoice in the virtue of all beings. I mentally embrace the awakening of the Buddhas." Then, having protected them with the root mantra, they are blessed at the crown, throat, and heart with "Oṃ Āḥ Hūṃ." Then, holding a vajra with the right fist and standing up, one should touch the three places—the crown and so forth—with sandalwood water while reciting the three syllables. Then, with the mantra, flowers are placed on the crown, incense before them, and a lamp before their eyes. Then, a tooth-stick made of aśvattha or similar wood—unbroken, straight, and twelve finger-widths in length, with a flower at its tip—is empowered by reciting the root mantra and given. The disciple chews the flower at the tip and, having smeared a mandala the size of an ox-hide, casts it straight while facing east. One should examine the direction the tip points to in order to discern the signs of the activities and accomplishments. Then, the scented water is empowered with "Oṃ Hrīḥ Viśuddhaḥ Sarvadharmāḥ Sarvapāpaṃ Niśca Saṃśodhaya Sarvavikalpānapanaya Hūṃ" and given to drink three times. Then, kuśa grass over which the syllable Dhīḥ is recited is given for a pillow, and that over which Ha is recited is given as a seat. Then, a thread with three knots empowered with "Āḥ Hūṃ" is tied around the upper arm.

དེ་ནས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་ཆོས་བཤད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་དག། ཨུ་དུམྦཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ ཡང་ནི་མི་འབྱུང་སྲིད། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་སྟེ། ། གང་གིས་སེམས་ཅན་མཉམ་མེད་དོན། ། བླ་མེད་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དུ་མ་རུ། ། སྔོན་དུ་སྡིག་པ་བྱས་པ་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་མཐོང་མ་ཐག། དེ་དག་ ཟད་པར་འགྱུར་ཡིན་ན། ། གྲགས་པ་མཐའ་ཡས་སྔགས་སྤྱོད་པའི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ན་སྨོས་ཅི་དགོས། ། སྐྱོབ་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་ནས་ནི། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར། ། གང་གིས་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་ན། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ ཅད་འབྱུང་བ་ཡི། ། ངན་འགྲོ་དེ་ཡིས་གཅོད་པར་འགྱུར། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པའི། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་སྐྱེ་ བཞིན་པས། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་དུ། ། ལེགས་པ་ཉིད་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བ། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་དེར་ནི་དོང་བས་ན། ། རང་བྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐབས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་སློབ་མ་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་ལ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་གཞུག་གོ། །

Then, having inspired enthusiasm, the Dharma is explained: "In the world, the Omniscient Ones appear Like the udumbara flower; Only once in a great while, Or perhaps they do not appear at all. But the way of practicing the Secret Mantra Is even rarer than that, For it is capable of accomplishing The peerless benefit of sentient beings. Whatever sins were committed in the past Throughout many tens of millions of eons, Will be exhausted the very moment One beholds a maṇḍala such as this. If that is so, what need is there to mention Abiding in the way of the renowned And infinite Secret Mantra practice? By reciting the Protector’s Secret Mantra, One will attain the unsurpassed state. Whoever possesses a mind utterly stainless Regarding this supreme conduct, Will sever the lower realms, The source of all suffering. You great beings have today obtained An incomparable find. Because you have all been taken into the care Of all the great beings, the Victorious Ones and their Sons, And are being born into this teaching, You will thus proceed excellently Into the Great Vehicle. This supreme path, the Great Vehicle, Is endowed with glory. By entering it, you will become Self-arisen ones of great fortune, Tathāgatas, the omniscient ones of the world." Having spoken thus, the disciples are then protected by the root mantra. With palms joined, they are then led to take the vows, saying:

མི་ལྡོག་འཁོར་ལོའི་དབང་བསྐུར་བ། ། མགོན་པོས་བདག་ལ་སྩལ་ནས་ཀྱང་། ། འཁོར་ལོ་ལྷ་ཡི་དེ་ ཉིད་དང་། ། སློབ་དཔོན་ཡོངས་སུ་ཕྲིན་ལས་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་དང་། ། གསང་བའི་སྡོམ་པ་བླ་མེད་གསུངས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་རྨི་ལམ་ཅི་མཐོང་བ་ང་ལ་སྨྲོས་ཤིག། ཅེས་བསྒོ་ལ་རང་རང་གི་གནས་སུ་བཏང་སྟེ། ལྷ་ལ་ལྷག་པར་མོས་ པས་ཉལ་ལ་རྨི་ལྟས་བརྟག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། སློབ་མ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། འཁོར་ལོ་ཅན་གྱི་སྔགས་བཟླས་ནས་གཏོར་མ་གཏང་ངོ་། ། ནང་པར་སློབ་མ་བོས་ནས་རྨི་ལྟས་དྲིས་ལ། མི་དགེ་བའི་ལྟས་མཐོང་ན་རྩ་ བའི་སྔགས་བཟླས་ལ་བསྲུང་ངོ་། ། སློབ་མ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐིག་བྲི་ཞིང་གདབ་སྟེ། དེ་ཡང་། རས་བལ་ལ་སོགས་ལེགས་བཀལ་བའི། ། གསར་ཞིང་སྦོམ་ཕྲ་འཇུར་མདུད་མེད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་ཚད་ཀྱིས་ནི། ། མཁས་པས་ དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་བྱ། ། དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྐུད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐིག་གདབ་སྟེ། དེ་ཡང་། དང་པོར་ཚངས་ཐིག་གཉིས་བཏབ་ནས། ། དེ་འོག་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གཉིས་བྲིས། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་དང་ནི། ། མཐུན་པར་གྲུ་བཞིར་གདབ་པར་ བྱ། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་དང་ཐིག་གི་བར། ། མཉམ་བོར་ཆ་སྙོམས་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་དབུས་འདུག་ལ། ། དབུས་སུ་ཕུར་པ་བཏབ་ནས་ནི། ། ཐིག་སྐུད་ཉིས་ལྟབ་ཕུར་ལ་གདགས། ། དེ་འོག་སྙིང་པོ་ཕོ་བྲང་ནི། ། ཇི་ཙམ་རིགས་པར་ཟླུམ་པོར་བསྐོར། ། དེ་ནས་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་ནི། ། སློབ་མས་རིམ་པ་གཉིས་བསྐོར་ནས། ། རྡོ་རྗེའི་ར་བ་མེ་རི་བཅས།

"Having bestowed upon me the empowerment of the irreversible wheel, O Protector, please teach the reality of the deities of the wheel, the complete activities of the ācārya, the samaya of all the Buddhas, and the unsurpassed secret vow." Thus it is said. Then, instruct them, "Tell me whatever dreams you have seen," and send them to their respective places. With exceptional devotion to the deity, they should sleep and examine their dream omens. Then the ācārya enters within; to protect the disciples, he recites the mantra of the wheel-holder and offers the torma. In the morning, he calls the disciples and asks about their dream omens. If they see inauspicious signs, he recites the root mantra to protect them. This concludes the preliminary preparation of the disciples. Then, the lines are to be drawn and laid out. Regarding that: "With cotton or other well-spun [threads], fresh, neither too thick nor too thin, and without knots, the wise one should lay the lines of the maṇḍala at twice the [intended] size." Then, using the thread for all activities, the lines are laid out exactly according to the maṇḍala. Regarding that: "First, having laid two Brahma-lines, then draw the two intermediate lines. Then, in accordance with the dimensions of the maṇḍala, they should be laid out as a square. The directions, the intermediate points, and the intervals between the lines should be laid out in equal and balanced proportions." Then the ācārya sits in the center. Having driven a ritual dagger (kīla) into the center, he attaches the doubled thread to the dagger. Below that, he circles the heart palace as appropriate. Then, from the direction of Ishāna, the disciple circles the second stage, including the vajra fence and the mountain of fire.

། ཟླུམ་པོ་གཉིས་སུ་བསྐོར་བྱས་པས། ། དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པད་འདབ་བརྒྱད། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་བཅས་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚོན་སྣ་ལྔ་ཁ་ དོག་བསྒྱུར་བའི་སྐུད་པ་སྣོད་སོ་སོར་བཞག་ལ་བདག་ཉིད་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་དང་། མིག་གཉིས་སུ་ཊ་དང་མ་ལས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་བསམས་ལ། འབར་བའི་ལྟ་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལ་བཀུག་སྟེ། དེར་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱས་ནས་བདུད་རྩི་ལྔས་གཏོར་རོ། ། དེ་ཡང་། རབ་ཕྱུང་མྱུར་བར་བསྐུལ་བའི་མིག། མིག་གི་རྫི་མས་འགུགས་བྱེད་པའི། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འགུགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨ་བྷ་ག་བཱན་ཤ་ཤྭ་སྭ་ ཏེ་སུ་ཏྲཾ་པྲ་ཡཙྪ་སྭ་ཙ་ཀྲ་སཱུ་ཏྲ་ནཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་བླངས་ཏེ། དེ་ཡང་། ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་རྟོག་པ་སྟེ། ། ཆོས་ཀུན་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འགྲོ། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཡང་། ། འགྲོ་བ་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་བརྗོད། ། ཅེས་བརྗོད་ ལ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་བསྒོམས་པ་དང་གཉིས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྒྲིལ་ཏེ། ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱཿསྥ་ར་སྥ་ར་སརྦ་དྷརྨཱཿཨ་ནུ་པྲ་བིཥྛ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིལ་ལོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་གནས་ལ། རྡོ་རྗེ་ལ་དཀྲིས་པའི་ སྐུད་པ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་བཟུང་སྟེ། ཤར་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་སློབ་མ་ལ། ཛཿཛཿཛཿཞེས་གཏད་ལ་ཚངས་ཐིག་དང་པོ་གདབ་སྟེ།

By drawing two circles, in the center there shall be a multicolored eight-petaled lotus together with a vajra garland. Then, having placed the five-colored threads—transformed into the nature of the five wisdoms—in their respective containers, one should abide in the absorption of the glorious Heruka. Visualizing the sun and moon from the syllables ṭa and ma in the two eyes, one summons all the Tathāgatas into the sky with the blazing gaze. Having summoned, entered, bound, and brought them under control, one sprinkles them with the five nectars. Regarding this: "The eyes that are swiftly and intensely urged, Summoning with the lashes of the eyes, Is called the 'blazing gaze,' Which summons all wandering beings." Then, with the mantra oṃ abhagavān śāśvate sūtraṃ prayaccha svacakra sūtraṇāya hūṃ, one takes the wisdom thread from the maṇḍala abiding in the sky. Furthermore, reciting: "Mutually interdependent, All phenomena follow one another; All phenomena likewise Are said to follow one another," the master and the disciple, who is visualized as Vajraḍākinī, twist the thread together. Reciting oṃ anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ sphara sphara sarvadharmāḥ anupraviṣṭa sarvadharmā hūṃ, they twist it into one. Then, standing in the west, holding the thread wound around the vajra with the left fist, one hands it to the disciple standing in the east with jaḥ jaḥ jaḥ and strikes the first Brahma-line.

ཨོཾ་བཛྲ་སཱུ་ཏྲ་ས་མ་ཡ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དུས་སུ་ནི། ། ནམ་མཁར་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དེ་དག་འདིར་ནི་ གཤེགས་བྱའི་ཕྱིར། ། ཐིག་སྐུད་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་གདབ་བོ། ། དེ་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལ་ཐིག་ཐེབས་པ་ནི་ཐིག་སྐུད་ཀྱི་སྒྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྐུལ་ཏེ་བྱོན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་བསྐོར་བའི་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ པས་བྱང་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་སློབ་མ་དང་ཚངས་ཐིག་གཉིས་པ་གདབ་པོ། ། དེ་བཞིན་ས་ལ་ཡང་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་མེ་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ན་གནས་པ་དང་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐོར་ཕྱོགས་དང་སྦྱར་ལ་ས་ཐིག་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་ བཞིན་དུ། ནམ་མཁའ་དང་ས་ལ་ཡང་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་མུཿཞེས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་བྲི་ཚོན་ཏེ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་ཚོན་རྩི་ལྔའམ། མ་འབྱོར་ན་འབྲས་ཕྱེ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱེ་མ་ཞིབ་ཏུ་བཏགས་ཏེ། དྲི་ཞིམ་པོས་བདུགས་ ཏེ། ཐོད་པའི་སྣོད་དུ་བཞག་ནས་ཐིག་གི་སྐབས་དང་འདྲ་བར་འབར་བའི་ལྷའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ལ། ཁ་དོག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྟིམ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མངོན་པར་བསྔགས་ལ། ཆོས་དབྱིངས་འདི་ནི་རྣམ་པར་དག། སེམས་ཅན་ཁམས་ རྣམས་སྒྲོལ་བྱེད་པའི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྒྱལ་ཆེན་གྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་ནས་ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཚོན་རྩི་རྣམས་སོ་སོར་བཟུང་ལ།

OṂ VAJRA-SŪTRA-SAMAYA-MĀTIKRAMA HŪṂ. At the time of performing the benefit of sentient beings, one should say: "In order to invite the Tathāgatas who reside in space to come here, I shall invoke them with the sound of the marking cord." Having said this, one should strike the cord. Thus, when the cord is laid in space, the Tathāgatas are invoked by the sound of the cord and will arrive. Then, having gone to the direction of circumambulation and remaining in the direction of Yama, one should strike the second Brahma-line with the disciple remaining in the northern direction. In the same way, one should also strike it on the ground. Then, having gone to the southeast, one should strike the eastern line with the one remaining in the northeast. Likewise, in accordance with the direction of circumambulation, one should strike the lines in space and on the ground exactly as they are positioned on the ground. Then, with "OṂ VAJRA MUḤ," one requests the wisdom cord to depart. Next, regarding the colored powders: using the five colors such as gold and so forth, or if these are unavailable, finely ground powder such as rice flour, one should fumigate it with fragrant incense. Placing it in a skull-cup vessel, just as during the marking of the cord, one should summon all the blazing deities and Tathāgatas and dissolve them into the colors according to their respective colors. Reciting "OṂ VAJRA-CITRA-SAMAYA HŪṂ," one consecrates it and says: "This expanse of reality is utterly pure; it liberates the realms of sentient beings. I shall draw the heart maṇḍala of the great king, glorious Heruka." Having said this, one should hold the colored powders individually with the fist of the left hand.

དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་རི་མོ་ཕན་ཚུན་མ་འབྱར་བ་དང་། ཡ་ཡོ་མེད་པར་ གཡས་སྐོར་དུ་བྲི། དེའི་རིམ་པ་ལ་ནི་ནང་རོལ་ནག་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཀར་པོའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་སེར་པོ། དེ་ནས་དམར་པོ། ཐ་མར་ལྗང་གུའོ། ། དེ་ལྟར་རི་མོ་ལྔ་པོ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྲིས་ནས། ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པས་བཀབ་ལ་ཕྱི་ནས་མཚན་མ་བརྟག་གོ། ། ཕྱི་ནས་སློབ་མ་རྣམས་ ཀྱིས་ཅི་བདེར་བྲིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའི་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དཀར་པོའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་ནི་དམར་པོའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་ནི་ནག་པོའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནག་པོ་ལ་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་མེ་འོད་དང་བཅས་པའོ། ། དབུས་ ཀྱི་སྙིང་པོ་ཕོ་བྲང་ལ། ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཐོད་པའམ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བྲིའོ། ། ཤར་དུ་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའོ། ། ལྷོར་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་ལྕུག་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་པདྨའོ། ། བྱང་དུ་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་རལ་གྲིའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་རྣམས་ནི་ཤིང་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་ སྐྱོང་གི་གདན་གྱི་མགོ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དང་མེ་འོད་ཅི་རིགས་པར་བྲིའོ། ། དེ་ནས་བགེགས་བསལ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཁྲོ་བོ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྐུར་བསྒོམས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གསོར་ཞིང་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་ལ། ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་གཡས་བརྐྱང་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་། ཁྲོ་བོའི་ ཕྲེང་སྔགས་བཟླས་པའི་ངག་གི་སྦྱོར་བ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་པའི་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བགེགས་བསལ་ལོ། །

Starting from the northeast, draw the lines without touching one another and without wavering, proceeding in a clockwise direction. Regarding the sequence of colors: the innermost is black, the next is white, the next is yellow, then red, and finally green. After drawing these five lines slightly, cover them with a clay bowl or similar object and examine the signs from the outside. Subsequently, the disciples may draw as they please. The heart maṇḍala, surrounded by a vajra garland, is white. The eight-petaled lotus outside of that is red. The vajra garland is black. Outside of that, upon the black ground, are the eight charnel grounds. Outside of those is a vajra fence together with a garland of fire-light. In the central heart palace, draw a skull cup or a khaṭvāṅga resting upon a sun disk. In the east, upon a sun disk, is a vajra. In the south, upon a sun disk, is a jewel sprout. In the west, upon a sun disk, is a lotus. In the north, upon a sun disk, is a sword. Outside, in the eight charnel grounds, draw the heads of the directional guardians resting upon trees, along with vajra garlands and fire-light as appropriate. Then, to clear away obstructing spirits (vighnas), one should meditate on oneself in the form of the All-Action Wrathful Deity. Brandishing the vajra and bell, circle them three times while uttering "HŪṂ." Clear away the obstructing spirits through the application of the body, such as the right-leg-out posture; the application of speech, by reciting the wrathful garland mantra; and the application of the mind, by meditating on emptiness (śūnyatā).

དེ་ནས་བུམ་པ་གཞུང་དང་མཐུན་པར་རྩ་བ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལྔ་ལ། ལྷ་སོ་སོའི་མཚན་མ་བྲིས་ནས། ། གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཆོ་གས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ ལ། དབུས་ཀྱི་བུམ་པར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་བསྐྱེད་ནས་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་བཀུག་ནས་བསྟིམ་སྟེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ནས། རྡོ་རྗེ་ཁ་རྒྱན་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ། རྩ་བའི་སྔགས་འབྲུ་གསུམ་དང་བཅས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ནས། དེ་ནས་ ཡབ་(ཡུབ་,ཡུམ་)འོད་དུ་ཞུ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཆུར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་བཞི་ལ་ཡང་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་འབྲུ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་གདན་དང་གོས་ཀྱིས་དག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་ འཁོར་བསྒྲུབ་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་བའི་ལྕི་བས་བྱུགས་ལ། མེ་ཏོག་སིལ་མ་བཀྲམ། བླ་བྲེ་དང་། རྒྱལ་མཚན་ལ་སོགས་པ་བྲེ། བུམ་པ་ཀུན་ནས་སོ་སོར་བཞག་སྟེ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་གཞག་པའམ་ཡང་ན་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་ནང་དུ་གཞག་གོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ནི། བསང་གཏོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒོའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་གཞག་གོ། ། བུམ་པ་ཀུན་ལས་ཆུ་ཉུང་ཟད་བསྡུས་ལ་པདྨའི་སྣོད་དུ་བླུགས་ཏེ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། རྒྱན་ཆས་ལྡན་པར་ བྱས་ལ་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས་རིམ་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་བྱ་སྟེ།

Then, in accordance with the source text, take five vases that are free from defects such as black roots and the like. Having drawn the symbols of the respective deities upon them, consecrate them with the ritual previously mentioned. In the central vase, generate the glorious Heruka in union with his consort; then, by the light of the seed-syllable, summon the wisdom deities and dissolve them into the vase. Offer flowers and so forth, place it upon a vajra mouth-ornament, and recite the root mantra together with the three syllables one hundred and eight times. Then, visualize the father and mother melting into light and becoming water of wisdom nectar. Likewise, complete the ritual for the four other vases. Furthermore, consecrate the offerings such as the water for the feet with the three syllables, and perform the purification with the seats and garments and so forth. Next, for the accomplishment of the maṇḍala: smear the exterior of the maṇḍala with cow dung and scatter loose flowers. Hang canopies, victory banners, and the like. Place all the vases individually; either set the victory vase in the center or place it inside the eastern gate. As for the activity vase, place it to the right of the gate for the purpose of sprinkling purification. Collect a small amount of water from all the vases, pour it into a lotus vessel, and place it upon the victory vase. Then, the master himself, having bathed and adorned himself with ornaments, enters and sits upon a comfortable seat. He should emanate the maṇḍala through these two stages.

ལོ་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བུ་མོའམ་ཡང་ན་འོད་ཀྱི་རིག་མ་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་ལ། ཡབ་ཡུམ་གཉིས་ལྷའི་སྐུར་བསྒོམས་ནས། གསང་གནས་ གཉིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བདེ་བའི་སྒྲས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་སྟེ་བདག་ལ་བཅུག་སྟེ། བདག་ལ་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་ཁྱབ་པར་སྤྲོས་ནས་སླར་བསྡུས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་དང་འདྲེས་ནས་སོ་སོར་ཞུགས་ པའམ། ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའི་ངང་ལས་ཧཱུཾ་གི་སྣང་བ་ལས་ར་བ་དང་དྲ་བ་དང་ས་གཞི་བསྒོམས་ལ། དེའི་ནང་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་བསམས་ཏེ། དེའི་རྗེས་ལ་དབུས་དང་ཕྱོགས་བཞི་ཆར་ལ། ཉི་མ་ལ་ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོ་རེ་རེ་བསྒོམ། དེ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ རིགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལ་ཐིམ་པས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་གསུམ་ཡང་བསྐྱེད་དོ། ། དབུས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལས་རིགས་ལྔ་ཆར་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་ཏེ། སླར་འདུས་ཏེ་དབུས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ལ་ཐིམ་པས་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་བཅས་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་ཡང་ཡབ་ཡུམ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་བདེ་པའི་ངོ་བོ་འོད་དུ་ཞུ་སྟེ་འོད་ཀྱི་གོང་བུར་གནས་པ་ལ། ཕྱོགས་བཞིའི་ལྷ་མོ་བཞིས་གླུས་བསྐུལ་བས་ཡབ་ཡུམ་དུས་གཅིག་ཏུ་སྐུར་བཞེངས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་ནས།

One should emanate from the heart a girl possessing the characteristics of twelve years of age or a light-consort (jñānamudrā). Having meditated on the father and mother as the deity’s body, the two secret places are blessed. Entering into union, by the sound of bliss, all the tathāgatas are summoned and absorbed into oneself. They are then emanated to pervade the expanse of space in the manner of a wheel, and then reabsorbed. They merge with the wisdom deities and enter their respective places. Alternatively, from within the state of meditating on emptiness, one meditates on a fence, a lattice, and a ground arising from the appearance of the syllable HŪṂ. Inside that, one visualizes a multicolored lotus. Following that, in the center and in each of the four directions, one meditates on a subtle drop (bindu) upon a sun disk. Then, from the drop in the eastern direction, an immeasurable number of the vajra family is emanated. Having gathered all the wisdom vajra families, they dissolve into the eastern drop, and from this, Vajraḍākinī is generated. In the same way, the other three ḍākinīs are also generated. From the central drop, the buddhas, bodhisattvas, and so forth of all five families are emanated. They reabsorb and dissolve into the central drop, and from this, Śrī Vajraheruka together with Buddhāḍākinī is generated. Then, the essence of the bliss of the father and mother in union melts into light and abides as a sphere of light. The four goddesses of the four directions exhort them with songs, and one meditates that the father and mother arise simultaneously in their bodily forms. Having thus emanated the wheel of deities together with the wisdom maṇḍala—

དེ་ནས་ཕྱིའི་མཆོད་པ་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ་རོལ་མོའི་བར་གྱིས་མཆོད་པའོ། ། ནང་གི་མཆོད་ པ་ནི་བདུད་རྩི་མྱང་བ་ནས་ནང་གི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བའོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ནས་སྔར་སྨོས་པའི་བསྟོད་པས་བསྟོད་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་འབྲུ་གསུམ་དང་སྤེལ་བ་ཅི་ནུས་ པས་བཟླས་ལ་ཡང་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པས་མཆོད་ནས། དེ་ནས་གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཏང་ངོ་། ། དེ་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་ཅིང་དབང་ནོད་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་མཛད་པ་བཞིན། ། བདག་ཀྱང་རབ་ཏུ་ བསྒྲལ་སླད་དུ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་ལྷ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོས་བདག་ལ་གནང་བ་བྱིན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་ནས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་བར་དུ་རྫོགས་པར་བསྐུར་བར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་གླུས་ བསྟོད་དེ། ཨོཾ་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་མེད་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། ཉེས་པ་མེད་པ་རྟག་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཀུན་དུ་རྗེས་སུ་ཆགས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། །

Then, one performs the outer offerings, from the water for the feet and so forth, up to the music. The inner offering consists of the tasting of the amṛta and the inner feast offering. The secret offering is the bliss of the two organs. The unsurpassed offering is the meditation on non-duality. Then, having praised with the previously mentioned praises, one recites the mantras of the deities interspersed with the three syllables as much as possible. Having again offered the outer and inner offerings, one then presents a vast torma. Then, having entered within, in order to enter the maṇḍala and receive empowerment, one supplicates the deity: "Just as Bodhivajra performed the great offering to the Buddhas, so too, for the sake of my complete liberation, O Vajra of Space, grant it to me!" Then, one meditates that the Lord of the Maṇḍala grants permission and bestows the empowerments in their entirety, from the entry into the maṇḍala up to the final authorization. Then, one praises with the song of the samaya: Oṃ! Because you arise from space and are signless, You are the supreme, without beginning or end. Nature of the Great Vajrasattva, Grant me the accomplishment of the Vajra Holder! Supreme among all great accomplishments, Great Lord, supreme deity, King of all Vajra Holders, Grant me the accomplishment of the supreme, unchanging! Faultless and eternal, Completely passionate with desire, Great passion, great joy, Bhagavān, grant me that very reality! Supreme among the utterly pure, Primordially liberated Tathāgata, Samantabhadra, the nature of all,

བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བས་རྒྱལ། ། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པས། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མ་བདག་པོའི་བདག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་པ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་ཉིད་དེ། ། འདོད་ཆགས་མཉམ་པའི་དམ་ཚིག་མཆོག། ཅེས་པའི་དམ་ཚིག་གི་གླུས་བསྟོད་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་གང་ཡིན་པ། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་ཁྱོད་ཀྱིས། ། བདག་གི་འདོད་པ་སྐོང་བྱེད་ཤོག། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་བྱུང་བ་དང་། ། དེ་ བཞིན་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སེམས་ཅན་རྣམས། ། དྲི་མེད་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་ཤོག། ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་ཁྲུས་བྱས་ཏེ་གོས་གསར་པ་བགོས་ལ་དར་དམར་པོས་གདོང་ གཡོགས་ཏེ། ཡོལ་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བཞག་ལ་ལས་ཀྱི་བུམ་པའི་ཆུས་གཏོར་ཏེ། མེ་ཏོག་བཟུང་སྟེ་གནས་པ་ལས་སློབ་དཔོན་གྱིས། འདོད་པ་དགའ་བ་ཁྱོད་སུ་ཡིན། ། ཞེས་དྲིའོ། ། དེས་ཀྱང་། བདག་ནི་སྐལ་བཟང་བདེ་ཆེན་མོས། ། ཞེས་སྨྲའོ། ། ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། རབ་ཏུ་འཇུག་པར་ཁྱོད་སྤྲོའམ། ། སློབ་མས། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ་ལགས་སོ། ། ཞེས་ལན་གདབ་པོ། །

"Establish me in bodhicitta! The supreme of supreme great accomplishments! Victorious Maheśvara, the Victorious One! By praising the great accomplished Vajra, the Lord of Vajragarvā, who pervades the minds of all sentient beings, who dwells in the hearts of all sentient beings, who is the very father of all sentient beings, and the supreme samaya of equal passion"—with this song of samaya, one should offer praise. Then, one should recite this blessing of truth: "By the blessing of truth of the maṇḍala, the nature of which is insight and method, by that truth, O Protector, may you fulfill my desires! All phenomena are like reflections: clear, pure, and untroubled; ungraspable and inexpressible; arisen from causes and actions, and likewise arisen from suchness. By that truth, may all sentient beings clearly perceive the maṇḍala as a reflection and attain all stainless [qualities]." Then, the disciples should be admitted. Having bathed and put on new clothes, the disciples should cover their faces with red silk and be placed outside the curtain. After sprinkling them with water from the activity vase, they should remain holding flowers. Then the ācārya asks: "Who are you, O one who delights in desire?" They reply: "I am the fortunate one, devoted to great bliss." Again, the ācārya asks: "Are you eager to enter the supreme city of great liberation?" The disciples respond: "I wish to enter the supreme city of great liberation." Thus they should answer.

དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི་ཞེས་པས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་གཟུང་ སྟེ། ཐོག་མེད་དུས་ནས་འཁོར་བ་ནས། ། བདག་གིས་སྡིག་པ་ཅི་བགྱིས་དང་། ། བགྱིད་སྩལ་གང་ལགས་དེ་རིང་བཤགས། ། གཙོ་ལ་སླར་ཡང་སྡོམ་པར་འཚལ། ། རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་རྣམས་དང་ནི། ། འགྲོ་གཞན་དགེ་བ་གང་བགྱིད་པ། ། དེ་དག་ཀུན་ལ་ཡི་རང་སྟེ། ། བྱང་ ཆུབ་ཏུ་ནི་བདག་གིས་བསྔོ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། ། དེ་རིང་བདག་ཉིད་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གཅོད་པ་དང་། ། དགེ་བ་རྣམས་ནི་སྤེལ་བའི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གཉིས་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། འགྲོ་རྣམས་བདག་གིས་མགྲོན་ དུ་གཉེར། ། སངས་རྒྱས་གྱུར་ནས་འགྲོ་བ་རྣམས། ། མ་ལུས་སྲིད་མཚོ་ལས་བསྒྲལ་བགྱིད། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་བཞག་ལ། ། ཨོཾ་སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ། སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ་ཞེས་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་དོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་འགྱུར་གྱིས། གསང་ཆེན་དམ་པ་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་ཞིང་། མ་དད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒོ་ལ། ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ཡོལ་བའི་ ནང་དུ་བཅུག་ལ། དེ་རིང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ངས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡིས།

Then, with the mantra oṃ sarvayoga citta utpādayāmi, one generates the mind of awakening (bodhicitta). Following that, one takes the vows: "Whatever sins I have committed in saṃsāra since beginningless time, And whatever I have caused others to do, I confess them all today. O Lord, I shall henceforth refrain from them. Whatever virtues the Victorious Ones and their heirs, As well as other beings, have performed, I rejoice in them all, And I dedicate them toward awakening. In the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, I take refuge today. To sever the suffering of saṃsāra And to increase all virtues, Having generated the two types of bodhicitta, I invite all beings as my guests. Once I have become a Buddha, I shall deliver All beings without exception from the ocean of existence." Then, placing a vajra together with a flower at the heart, one recites three times: oṃ surate samayas tvaṃ hoḥ siddhi vajra yathā sukhaṃ. After that, one instructs: "Today, you shall be blessed by the vajra wisdom of all the Tathāgatas. Do not speak of this supreme great secret to those who have not entered the maṇḍala of all the Tathāgatas, nor to those who lack faith." Then, with āḥ khaṃ vīra hūṃ, one leads them inside the curtain. "Today you have entered the family of all the Tathāgatas. If by this wisdom even the accomplishments (siddhi) of all the Tathāgatas will be attained, what need is there to mention other accomplishments? I shall generate such wisdom for you."

ཁྱོད་ཀྱིས་ དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ནས་དེའི་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ལ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་གང་སུ་ཡང་རུང་བ་ལ་སྨྲས་ན་ཁྱོད་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་འདིས་མགོ་འགས་པར་བྱེད་ དོ་ཞེས་བརྗོད་ལ། སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་བཞག་ལ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་དེ་རིང་ཡང་དག་ཞུགས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་མནའ་བསྒགས་ཏེ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པའི་སྟེང་གི་པདྨའི་ སྣོད་ཀྱི་ཚུལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཨུ་ད་ཀ་ཥ་ཧཱུཾ་ཞེས་མངོན་པར་བཟླས་ལ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འདིས་འགྲུབ། ། ཅེས་བརྗོད་དེ་བླུད་ལ། དེ་རིང་ཚུན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་གང་བསྒོ་བ་རྣམས་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་ལ། ང་ལ་བརྙས་པ་ཡང་མ་བྱེད་ཅིག། བྱས་ན་ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་ཤི་བའི་དུས་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་སློབ་མས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་བདག་ལ་དབབ་ཏུ་གསོལ། ཞེས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྙིང་གར་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ལ་ཧཱུཾ། མགྲིན་པར་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བུམ་པས་མཚན་པ་ལ་བཾ། སྤྱི་བོར་རླུང་ གི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ་ལ་ཧཾ།

You must not speak of this in the presence of those who have not seen the maṇḍala, lest your samaya be impaired. Then, placing a vajra upon the crown of the head, say: "This is your samaya. If you speak of this method to anyone whatsoever, this vajra of samaya shall split your head." Having said this, place the vajra again at the heart and recite: "Oṃ, Vajrasattva himself has truly entered your heart today. If you speak of this method, he will immediately tear it open and depart." Then, having sworn an oath, recite over the lotus vessel atop the victory vase: "Oṃ vajrāmṛta udaka ṣaḥ hūṃ." Then say: "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you; if you guard the samaya, the accomplishments will be achieved through this water of vajra nectar." Having said this, make them drink it, and say: "From this day forward, I am your Vajrasattva. You, my son, must do whatever I command. Do not show me contempt! If you do, you will die without escaping your dread, and you will surely fall into the great hells of sentient beings." Then the disciple should pray: "May all the Tathāgatas grant me their blessings; I pray that glorious Heruka descend into me." Then, at the disciple's heart, visualize the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra) marked by a vajra and the syllable Hūṃ; at the throat, the maṇḍala of water marked by a vase and the syllable Vaṃ; and at the crown, the maṇḍala of wind marked by a banner and the syllable Haṃ.

རྐང་མཐིལ་དུ་རླུང་མེས་མཚན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཛྷཻཾ་དམར་པོ་བསྒོམས་ལ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་འགྱིང་བག་དང་བཅས་པས། ཨོཾ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་སྟམྦྷ་ཡ། ར་ར་ར་ར་ཙ་ལ་ཡ་ཙ་ལ་ཡ། ཧཱུཾ་ཨ་ཧཱ་ཛྷཻཾ་ཨུ་ཞེས་ལན་བརྒྱ་བཟླས་ལ་ དབབ་པོ། ། བབས་ནས་ལྕེ་ལ་ཨ་དམར་པོ་བསམས་ལ། གསུངས་ཤིག་རྡོ་རྗེ་དགེ་མི་དགེ། ། ཞེས་དྲིས་པས། ལེགས་ཉེས་གང་ཡིན་པའི་ལྟས་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་ཐུགས་བབས་ན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྐྱེའོ། ། གསུང་བབས་ན་སྔགས་སྨྲའོ། ། སྐུ་བབས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་ སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་པས་བབས་པ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་དབབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་མཎྜལ་བྱ་སྟེ། མེ་ཏོག་བཀྲམ་ལ་ལྷ་དང་བླ་མ་ལ་ཡོན་ཕུལ་ནས། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གསོལ་བ་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ གྱིས། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་ནི། བདག་གི་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། ལྷ་ཡི་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན། ། བསོད་ནམས་གང་ཡིན་དེ་བཞིན་ཤོག། འདིས་ནི་དངོས་གྲུབ་གང་འགྲུབ་དང་། ། རིགས་ནི་གང་གི་སྣོད་དུ་འགྱུར། ། འདི་ཡི་བསོད་ནམས་ཅི་ཡོད་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དེ་བཞིན་ཤོག། ཅེས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་བརྗོད་ལ། དེ་ནས་མིག་སྔར་སྣང་བའི་འོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དྲིའོ། ། དེས་ཀྱང་སྨྲས་ཏེ། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་མཐོང་བ་ལས་གང་འགྲུབ་པའི་ལྷའི་ལྟས་བརྟག་གོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་སྔར་སྨོས་པའི་ བསྟོད་པས་བསྟོད་ལ་མེ་ཏོག་དོར་བར་བྱ་སྟེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། རིགས་པའི་མེ་ཏོག་འདི་དོར་བས། །

Visualize a red jhaiṃ upon the maṇḍala of wind and fire marked at the soles of the feet. Ringing the vajra and bell and assuming a majestic posture, recite one hundred times: oṃ āveśaya stambhaya ra ra ra ra calaya calaya hūṃ a hā jhaiṃ u. Thus, the descent is effected. Once descended, visualize a red a on the tongue and ask: "Speak, O vajra, is it virtuous or non-virtuous?" Thereby, signs of whatever is good or bad will be revealed. Furthermore, if the mind descends, complete knowledge arises; if the speech descends, one utters mantras; if the body descends, one remains suspended in the sky. Then, with oṃ tiṣṭha vajra, the descent is stabilized. This is the ritual of the descent. Next, the disciple should perform a maṇḍala offering. Having scattered flowers and presented offerings to the deities and the guru, they should make a supplication with: "To the Buddha, the vajra of awakening..." and so forth. Then the ācārya recites: "In this maṇḍala of the essence, I shall cause my disciple to enter. According to the sequence of the deity families, May whatever merit there is likewise come to pass. Whatever accomplishment is achieved by this, And whichever family becomes their vessel, Whatever merit they possess, May it likewise come to pass within the maṇḍala." Having thus spoken the blessing of truth, the ācārya then asks about the specific colors of light appearing before the eyes. The disciple also speaks, and based on whatever is seen—white and so forth—the signs of which deity will be accomplished are examined. Then, having praised the deities of the maṇḍala with the previously mentioned praises, the flower should be cast: "In the maṇḍala of the Sugata essence, By casting this flower of discernment..."

སྔོན་ཚེ་ཡེ་ཤེས་བསྙེན་པའི་ལྷ། ། གང་ཡིན་དེ་ལ་འབབ་གྱུར་ཅིག། པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་པས་མེ་ཏོག་དོར་བར་ བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་གང་དུ་ལྷུང་བ་དེ་ལས། དེ་དང་མཐུན་པའི་ལྷ་དབབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་། མེ་ཏོག་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་པ། ། གང་ལ་བབས་པར་རིགས་ཀྱི་ལྷ། ། གཙོ་བོར་རིགས་དེ་བསྒོམ་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་བརྗོད་ནས་མེ་ཏོག་དེ་ སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་མིག་གཉིས་སུ་ཨོཾ་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱིས། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་ནན་ཏན་བྱེད། ། བྱེ་བས་ཐམས་ཅད་མཐོང་གྱུར་བས། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་བརྗོད་དེ་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ ལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། ལྟོས་ཤིག་ལྟོས་ཤིག་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། མེ་ཏོག་གང་དུ་ལྟུང་གྱུར་པ། ། དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ལྷ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་བལྟར་བཅུག་ལ་སྒོ་སྲུང་ནས་ཡར་གཙོ་བོའི་བར་དུ་མིང་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བསྟན་ པར་བྱ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་ཏེ། དེ་ཡང་། དབང་བསྐུར་ནས་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན། ། གཞན་དུ་ན་ནི་དངོས་གྲུབ་དག། ཤིན་ཏུ་རིང་བ་ཉིད་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་དེ་སྐད་གསུངས། ། དེ་བས་ན་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡོན་ བླ་མ་ལ་ཕུལ་ནས། གསོལ་བ་བཏབ་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ལས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར། །

"May it descend upon whichever deity you have previously propitiated through wisdom!" Reciting "Pratīccha Hoḥ," the flower should be cast. Then, from whichever deity the flower falls, the corresponding deity should be invoked. Furthermore: "Whichever [deity] the jewel-like flower and so forth fall upon is the deity of that family. By meditating on the principal deity of that family, accomplishment will be attained; of this there is no doubt." Having said this, the flower should be bound upon the disciple's head. Then, having visualized an Oṃ at the disciple's two eyes, one should say: "Oṃ, Vajrasattva himself shall diligently open your eyes. By opening them, you shall see all; the vajra eye is unsurpassed." Having said this, the face-covering is removed, and one says: "Look, look, O Great Being, at the supreme city of great liberation! Wherever the flower has fallen, that is your deity." Having said this, the disciple is made to look at the maṇḍala. Starting from the gatekeeper and proceeding upward to the principal deity, the names should be recited first, and then the maṇḍala should be shown, and the disciple should be led inside. Then, the empowerment is conferred. Furthermore: "Having conferred the empowerment, that very reality should be shown. Otherwise, the accomplishments will become very distant." Thus spoke the Vajra Holder. Therefore, for the sake of accomplishment, one should offer a suitable gift to the guru, make supplications, and prostrate. Then, the ācārya, in order to confer the empowerment upon him...

རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱེད་ཙམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་སྒོ་བཞི་པ་ལ་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་གེ་སར་དང་བཅས་པ་སྒོ་རུ་ལྷ་མོ་བཞིའི་མཚན་ མ་བྲིས་ལ། དེར་སློབ་མ་བཞག་སྟེ་ཤིས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ཡང་ཡུངས་ཀར་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ལག་པ་གཡས་གཡོན་གྱི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ནས་ལན་གཉིས་སུ་བསྐོར་ནས་ཁམ་ཕོར་གྱི་མེའི་ནང་དུ་བླུགས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལན་ གསུམ་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཆུའི་ཤིས་པ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་ལ་ཉེ་རེག་བྱ་སྟེ། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་དྲི་སྙིང་གར། མེ་ཏོག་མགོ་ལ། མར་མེ་མིག་སྔར། མར་དང་སརྫ་བསྲེགས་དེའི་བདུག་པས་བདུགས་ཏེ་ཤིས་པའི་ཆོ་ གའོ། ། དེ་ནས་ཧེ་རུ་ཀར་དམིགས་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། སྟེང་དུ་བླ་བྲེ། གཡས་ཕྱོགས་སུ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་གདུགས་དཀར་པོ་གསེར་གྱི་ཡུ་བ་ཅན་གཟུང་ངོ་། ། གཡོན་དུ་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་བསྒྲེང་ལ་ཟངས་དང་དུང་གི་བུད་པ་ལ་སོགས་པའི་ རོལ་མོའི་སྒྲས་ནམ་མཁའ་གང་བར་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཏེ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངའ་བ་གསེར་གྱི་རི་བོ་འདྲ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་དྲི་མ་གསུམ་སྤངས་པ། ། སངས་རྒྱས་པདྨ་རྒྱས་པ་འདབ་འདྲའི་སྤྱན་མངའ་བ། ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་དགེ་བའི་ བཀྲ་ཤིས་དང་པོ་ཡིན། ། དེ་ཡིས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དམ་ཆོས་མི་གཡོ་བ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་གྲགས་ཤིང་ལྷ་དང་མི་ཡིས་མཆོད། ། ཆོས་ཀྱི་དམ་པ་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་པ། །

Outside the root maṇḍala, there is a square maṇḍala with four doors, about half the size of the central maṇḍala. In its center, draw an eight-petaled lotus with a filament, and at the doors, draw the symbols of the four goddesses. Having placed the disciples there, perform the rite of auspiciousness. Furthermore, recite the root mantra of the Blessed One over white mustard seeds; holding them in the fists of the right and left hands, circle them twice and cast them into the fire of a clay bowl. Do the same three times. Likewise, perform the auspicious rite with water. Then, having protected them with the root mantra, perform the ritual touchings: apply the scent consecrated with the root mantra to the heart, flowers to the head, a lamp before the eyes, and fumigate with the smoke of ghee and sarja resin; this is the rite of auspiciousness. Then, visualizing oneself as Heruka, bless the eyes and so forth. Above, a canopy; to the right, hold a white parasol with a golden handle while reciting HŪṂ; to the left, raise victory banners and flags. Imagine the sound of musical instruments, such as copper and conch trumpets, filling the sky. Ring the vajra and bell, and recite: "Endowed with excellence, like a mountain of gold, Protector of the three worlds, who has abandoned the three stains, Buddha, with eyes like the petals of a blooming lotus— This is the first auspiciousness of virtue in the world. The sublime Dharma taught by him is unshakable, Renowned throughout the three worlds and honored by gods and men. The supreme Dharma brings peace to all living beings."

དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གཉིས་པ་ཡིན། ། དགེ་འདུན་དམ་པའི་ཆོས་ལྡན་ཐོས་ པའི་བཀྲ་ཤིས་ཕྱུག། ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་སྦྱིན་པའི་གནས། ། ཚོགས་ཀྱི་རབ་མཆོག་ངོ་ཚ་ཤེས་དང་དཔལ་གྱི་གཞི། ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གསུམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུ་བླངས་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་ གྱིས་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྲུས་གསོལ་བ། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དང་པོར་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་བུམ་པའི་ཆུས་གཏོར། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་བུམ་པས་སོ། ། དེ་ནས་ནང་གི་ དབང་བསྐུར་ཏེ། སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནམ་མཁའ་ལ་བཀུག་ལ། ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་ཀྱིས། ། འདི་ལ་དབང་བསྐུར་རབ་ཏུ་སྩོལ། ། ཞེས་ཡིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ནས། དེ་དག་རང་གི་འོད་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ བསྐུར་བར་བསམས་ལ། སངས་རྒྱས་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་གསུམ་གནས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། དབང་བསྐུར་གནང་བ་ཆེན་པོ་སྦྱིན། བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་བཀྲུའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིག་མ་ དང་བཅས་པ་དེ་དག་སློབ་མའི་བུ་གར་བཙུད་དེ། ལུས་ཐམས་ཅད་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་གྱི་སྦྱོར་བས་བསམས་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆུའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་གསེར་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་བྱས་པའམ།

"That is the second auspiciousness of the world’s virtue. Rich in the auspiciousness of hearing the sublime Dharma of the Saṅgha, the field of offerings for gods, humans, and asuras, the supreme of assemblies, the foundation of shame and glory—that is the third auspiciousness of the world’s virtue." Having sung such verses of auspiciousness, the empowerment is conferred. "Just as the Tathāgatas were bathed immediately upon birth, so too shall I bathe with pure divine water." Reciting "OṂ SARVA TATHĀGATA SAMAYA ŚRIYE HŪṂ," first sprinkle with the water from the Victory Vase (Vijaya-kalaśa), and then with the vases of the goddesses. Then, the inner empowerment is conferred: light rays from the seed syllable at the heart summon the wisdom wheel from the ten directions into the sky. Mentally bestowing the empowerment, one thinks: "May those whose nature is compassion grant the empowerment to this one." Visualize that they bestow the empowerment arising from their own light. Reciting "VAJRA ABHIṢIÑCA HŪṂ," perform the washing. Then, the Blessed Ones together with their consorts enter the disciple’s apertures, transforming the entire body into the nature of bliss. Visualizing the application of Akṣobhya’s crown, this is the water empowerment of the nature of Akṣobhya. Then, [the crown] is made from the nature of elements such as gold, or...

མ་འབྱོར་ན་དར་དང་རས་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པའི་ཅོད་པན་བཅིངས་ལ། ནམ་མཁའ་གང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་དེར་ཞུགས་པར་བསམས་ཏེ། བདག་པོ་རྟགས་ཀྱིས་མཚན་པ་ཡི། ། རྟགས་ཀྱི་དམ་པ་ཅོད་པན་གྱིས། ། དེ་རིང་ ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་བས། ། འགྲོ་བའི་མགོན་སྐྱབས་བྱེད་པར་ཤོག། ཨོཾ་རཏྣ་མུ་ཀུ་ཊ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་པས་དབང་བསྐུར་ཏེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཅོད་པན་གྱི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བླངས་ཏེ། སློབ་མའི་གནས་གསུམ་དུ་གཏུགས་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་བསྐུར་བར་བྱ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་གཟུང་། ། མ་ཧཱ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ལག་པ་གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པར་ རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བྱིན་ལ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུའི་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་གསུངས། མ་ཧཱ་བཛྲ་གྷཎྜ་ཨཿཞེས་པས་གཡོན་པར་དྲིལ་བུ་བྱིན་ལ། གཡས་གཡོན་བསྣོལ་ཏེ་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་པོའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སློབ་མའི་དབང་པོར་བཟུང་ལ། གང་དང་གང་སྣང་དེ་དང་དེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རང་ཉིད་གཙོ། ། གང་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་རྣམ་དག་པས། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་ཉིད། །

If [a crown] is not available, tie a diadem made of silk, cotton, or the like. Visualize that all the Tathāgatas filling the sky enter therein in the form of Ratnasambhava. Then, confer the initiation with: "By this diadem, the supreme symbol, Marked by the sign of the Lord, Through conferring the initiation upon you today, May you become a protector and refuge for wandering beings. OṂ RATNA MUKUṬA ABHIṢIÑCA." This is the diadem initiation, the nature of which is Ratnasambhava. Then, taking a five-pronged vajra, touch it to the three places of the disciple and say: "The vajra initiation of the Buddhas Shall be conferred upon you today. This is the very essence of all the Buddhas; Hold the vajra to achieve it perfectly. MAHĀVAJRA HŪṂ." With this, place the vajra in the right hand. This is the vajra initiation, the nature of which is Amitābha. Then, place the vajra and bell in the right and left hands respectively and confer the bell initiation of insight: "The initiation of the bell of insight Shall be bestowed upon you today. This is the insight of all the Buddhas, Proclaimed as the dharmadhātu." With "MAHĀVAJRA GHAṆṬA ĀḤ," place the bell in the left hand. Then, cross the right and left hands in the manner of an embrace. This is the initiation of the Lord, the nature of which is the Samaya-vajra. Then, holding the vajra and bell at the disciple's heart, say: "Whatever appears, in whatever way, Is the glorious Heruka himself, the Lord. Because all phenomena are utterly pure, They are the very nature of Buddha-wisdom."

ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ཞེས་པས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་ཏེ། (ཀྱ་,ཀྱེ་)དཔལ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་རིགས་དང་མཐུན་པའི་མིང་ལས་གང་འདོད་པ་སྦྱིན་ནོ། ། འདི་ནི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མིང་གི་དབང་ངོ་། ། དེ་དག་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་ གྲུབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ལྔ་པོ་དེ་དག་གིས་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་ཉན་པ་དང་། བཤད་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་སྣོད་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་ལྔའི་ལས་ཡིན་པ་དང་། མ་རིག་ པ་བཟློག་པས་རིག་པའི་དབང་ལྔའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་ཏེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དབང་བསྐུར་བ། ། ཐུགས་རྗེ་ཅན་ཁྱོད་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། དེ་རིང་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་དང་དྲིལ་བུ་ཆེ། ། ཟུང་ཤིག་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། དེ་རིང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། སློབ་མའི་ཚོགས་རྣམས་བསྡུ་བར་གྱིས། ། ཞེས་སློབ་མ་ལ་བསྐུལ་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་དམ་ཚིག་གསུམ་པོ་འཛིན་དུ་གཞུག་སྟེ། ཧཱུྃ་གིས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ལ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་ཏྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མཱི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་གཏད་དེ་གཟུང་བས།

Oṃ vajrasattva stvam abhiṣiñca māṃ. With the words "vajrābhiṣekata," the name empowerment is conferred. One bestows whatever name is desired, corresponding to the [disciple's] family, such as "Glorious [Name]." This is the name empowerment, which is of a permanent nature. These [empowerments] are, in their respective order, the wisdoms of the mirror-like, the equality, the discerning, the all-accomplishing, and the utterly pure dharmadhātu; they are the nature of the five wisdoms. Through these five empowerments, one becomes a vessel for hearing, explaining, and practicing the tantras and so forth. Because these are the activities of the five vidyās, such as Locanā and the others, and because they reverse ignorance, they are the five vidyā empowerments. Then, the master empowerment is conferred. Having made the supplication: "For the sake of the welfare of self and others, O compassionate one, through your kindness, please bestow upon me today the empowerment of the Vajra Master," the disciple is exhorted: "Grasp the great vajra and the great bell; be blessed by the vajra. Today you have become a Vajra Master; gather the assemblies of disciples." Following that, one is made to uphold the three samayas. Having visualized the vajra with the syllable Hūṃ, the vajra is handed over and grasped with the words: "This is the very nature of all the Buddhas; it resides in the hand of Vajrasattva. You must hold it forever; be firm in the conduct of Vajrapāṇi. Oṃ sarvatathāgatasiddhi vajrasamaya tiṣṭha eṣa tvāṃ dhārayāmi hi hi hi hi hūṃ."

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་བརྗོད་དེ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བདག་ཉིད་གཙོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་སྐྱེས་བུའོ། ། དེ་ནས་ཨཱཿལས་སྐྱེས་པའི་དྲིལ་བུ་བྱིན་ལ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་བརྗོད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཅེས་པས་དྲིལ་བུ་བྱིན་ལ། སྲིད་པ་རང་བཞིན་དག་པའི་ཕྱིར། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གདོད་ནས་དག། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། སྲིད་པ་དག་པའི་མཆོག་ཏུ་བྱེད། ཨོཾ་བཛྲ་ གྷཎྜེ་ར་ཎི་ཏ་པྲ་ར་ཎི་ཏ་སཾ་པྲ་ར་ཎི་ཏ་སརྦ་བུདྡྷ་ཀྵེ་ཏྲ་པྲ་ཙ་ལི་པྲ་ཛྙཱ་པཱ་ར་མི་ཏྲ། ནཱ་ད་སྭ་བྷཱ་བ་བཛྲ་དྷ་ར་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཨ་བ་ཏོ་ཥ་ནི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་དཀྲོལ་བར་བྱ་སྟེ། དྲིལ་བུའི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་ཏེ། དེ་ཡང་། ཤེས་རབ་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་མ། ། ལག་གཉིས་མགུལ་དུ་འཁྱུད་བྱས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་དབང་དུ་འདོད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་བས་ན་རང་གི་ཕྱག་རྒྱར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་ཡང་། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ནི་བརྟན་ པའི་ཕྱིར། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གང་གིས་ལས་ཀུན་བརྟན་བྱེད་པ། ། དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་པས་རང་གི་ལྷའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཀུན་ནས་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་པ་བྱ་སྟེ།

This suchness is expressed: "The being without beginning or end is Vajrasattva, the Tathāgata, Samantabhadra, the self of all, the essence of the vajra, the sovereign self, the Blessed One, the glorious primordial person." Then, having given the bell born from ĀḤ, one says: "This is declared by all the Buddhas to follow after insight and method. You too must always hold it; the Victorious Ones desire it for supreme awakening." Having thus given the bell, one rings it with: "Because becoming is pure by nature, it is primordially pure by its very essence. By the being who is pure by nature, becoming is made supremely pure." OṂ VAJRA GHAṆṬE RAṆITA PRARAṆITA SAṂPRARAṆITA SARVA BUDDHA KṢETRA PRACALA PRAJÑĀPĀRAMITĀ NĀDA SVABHĀVA VAJRA DHARA HRĪDAYA AVATOṢANI HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. This is the discipline of the bell. Then, the discipline of the mudrā is bestowed: "A wisdom [consort] twelve years of age, embracing with both hands around the neck, through the union of vajra and bell, is held to be the empowerment of the ācārya." Thus, one blesses one's own mudrā. Furthermore: "Because the mental body is stable, it is renowned as the samaya-mudrā. That which stabilizes all actions is renowned as the mudrā." With this, one generates the clear realization of one's own deity, and then performs offerings and praises with flowers and so forth.

དེ་ ཡང་སྙེམས་པ་དང་བཅས་པས་མེ་ཏོག་གཅིག་སློབ་མའི་མགོ་ལ་དོར་ལ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། སྲས་དང་བཅས་རྣམས་རྣམ་རོལ་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་པའི་རབ་སྦྱོར་གྱིས། ། དགའ་སྟོན་བདེ་བའི་མཆོད་པ་གྱིས། ། ཨ། སྒེག་དང་བཅས་ པའི་ཕྲེང་བ་འཕང་། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་བྱ། ། དེས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འབྲལ་མི་འགྱུར། ། ཕྲེང་བ་དེ་ཡི་རྒྱན་ཡིན་ནོ། ། ཨོཾ། ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་དམ་ཆོས་ཀྱི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གླུ་ནི་བླང་བར་བྱ། ། དེ་ཡིས་བདེ་གཤེགས་དངོས་གྲུབ་ནི། ། མྱུར་དུ་བདེ་ བ་མྱོང་བར་འགྱུར། ། གཱི། དེ་ཉིད་ཐལ་མོ་གར་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཆགས་པར་མོས། ། སངས་རྒྱས་འདུ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས། ། གར་མཁན་ཚུལ་དུ་བསྒྱུར་བར་གྱིས། ། ཧོཿ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་སྤོས་བཏུལ་ལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་ པོས་ལེགས་ཚིམ་གྱིས། ། ལུས་ཅན་བདེ་གཤེགས་ཆ་ལུགས་སུ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཚིམ་པར་གྱིས། ། ཨ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མེ་ཏོག་དོར། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ཚོགས་གྱུར་པས། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལྡན་པ་ཡི། ། བདེ་གཤེགས་སྐུ་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བྷྲཱུཾ། ཆོས་ཀྱི་མེ་ནི་ལེགས་སྦར་བས། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་འདྲ་བ་རུ། ། སེམས་ཅན་མ་རིག་ལྡོངས་པ་ལ། ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མས་སྦར་བར་གྱིས། ། པྲ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་དྲི་ཕུལ་བས། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་རབ་དང་། ། རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་ ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་བསྒོས། ། གཱ། དེའི་རྗེས་ལ་གསེར་གྱི་ཐུར་མ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མིག་མཁན་རྒྱལ་པོ་ཡིས། །

Then, with pride, cast a flower upon the head of the disciple and say: "From this day forth, through the playful display of the Buddhas and their Sons, perform the offering of the festival of bliss through the supreme application of Vajragarva. Aḥ! With graceful charm, cast the garland; make offerings to all the Buddhas. By this, you shall never be separated from the Blessed One; this garland is your ornament. Oṃ! For the sake of embodied beings, you must sing the sublime Dharma. By this, you will swiftly experience the bliss of the Sugatas' accomplishments. Gī! With the dance of the palms, imagine all the Buddhas to be impassioned. Through the activity of gathering the Buddhas, transform yourself into the manner of a dancer. Hoḥ! Offer incense to the perfect Buddhas; satisfy them well with excellent conduct. Through wisdom, satisfy embodied beings in the attire of the Sugatas. Aḥ! Scatter flowers before the Buddhas. By becoming the collection of the branches of awakening, you will attain the body of a Sugata, endowed with the major and minor marks. Bhrūṃ! By perfectly kindling the fire of Dharma, like Vajradharma, kindle the lamp of wisdom for sentient beings blinded by ignorance. Pra! By offering fragrance to the Victorious Ones, through the discipline of the Tathāgatas and the vision of the wisdom of liberation, perfume the bodies of sentient beings for awakening. Gā!" Following that, with a golden probe, recite the root mantra of the Blessed One: "Just as the King of Eye-Physicians..."

འཇིག་རྟེན་ལིང་ཏོག་བསལ་བ་ལྟར། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། ལིང་ཏོག་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ བསལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནེ་ཏྲཱ་ཡ་ཨ་པ་ཧཱ་ར་པ་ཏྲ་ལཾ་ཧྲཱིཿ། དེ་ནས་མེ་ལོང་བསྟན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། རང་བཞིན་དག་ཅིང་བདག་མེད་པ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཤེས་བྱས་ ནས། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་མཉམ་མེད་བྱོས། ། འོན་ཀྱང་རྒྱལ་བའི་སྲས་སུ་སྐྱེ། དེ་ནས་ཧོཿཞེས་མདའ་གཞུ་བྱིན་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ལ་ཕྱོགས་བཞིར་མདའ་རེ་འཕང་བ་དང་། སྟེང་འོག་ཏུ་ཡང་མདའ་རེ་འཕེན་དུ་གཞུག་ གོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་ཧེ་ཏུ་ཀྲུཾ་ཞེས་བྱ་བས་འཁོར་ལོ་རྐང་པའི་བར་དུ་བཞག་ལ། ཡང་ཨོཾ་བཛྲ་བྷ་ཥ་རཾ་ཞེས་བྱས་པས། ལག་པ་གཡས་སུ་དུང་གཏད་ནས་གཡོན་པར་མ་ཧཱ་མཱ་ཡཱའི་པུ་སྟི་བྱིན་ཏེ། དྲིལ་བུ་ཡང་དཀྲོལ་ཞིང་། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པ། ། ཙམ་ གྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་དོགས་མེད་པས། ། ཡིད་གཉིས་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། ཆོས་ཀྱི་དུང་ནི་བླ་མེད་པ། ། དྲི་མེད་ཀུན་དུ་གང་བར་གྱིས། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་རྣམས། ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་ཤོད། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ སངས་རྒྱས་ལ། ། ཕན་འདོགས་དྲིན་དུ་གཟོ་ཞེས་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཀུན་ཡང་། ། ཁྱོད་ལ་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་མཛད། ། ཅེས་བརྗོད་ལ། དེ་ནས་སོ་སོའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཆ་ལུགས་སུ་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །

Just as the cataracts of the world are cleared away, so too have the Victorious Ones cleared away the cataracts of ignorance from you, my son. OṂ VAJRA NETRĀYA APĀHARA PAṬALAṂ HRĪḤ. Then, showing the mirror: "All phenomena are like illusions; they are clear, pure, and untroubled. They cannot be grasped and cannot be expressed; they arise entirely from causes and actions. Pure by nature and devoid of self—having understood phenomena in this way, act for the incomparable benefit of sentient beings. Thus, you shall be born as a son of the Victorious Ones." Then, saying "HOḤ," he gives the bow and arrow and commands, "Bring all the Tathāgatas to a state of passion," and causes him to shoot an arrow in each of the four directions, as well as one each upward and downward. Then, with "OṂ VAJRA HETU KRUṂ," he places a wheel between the [disciple's] feet. Again, with "OṂ VAJRA BHĀṢA RAṂ," he places a conch in the right hand and the Mahāmāyā scripture in the left, and rings the bell: "From this day forward, by the mere generation of the mind of awakening, turn the wheel of Dharma. Without doubt or hesitation, with a mind free of duality, blow the unsurpassed, stainless conch of Dharma. Always teach the rituals and conduct of mantra to all beings. By doing so, you will be said to be repaying the kindness of the Buddhas. All those Vajra-holders will also constantly protect you." Having said this, he then assumes the attire of a Universal Monarch (Cakravartin) for each [disciple] and says: "For the sake of benefiting all sentient beings..."

འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་ དུ། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་གྱུར་པའི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། ལས་ཀྱི་ཚིག་བཅུག་ལ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ལ། དེ་ནས་ ཡང་། ཞི་རྒྱས་དབང་དང་གསང་བ་དང་། ། དགུག་དང་སྐྲག་དང་བསྐྲད་པ་དང་། ། དབྱེ་དང་གནན་པ་ལ་སོགས་པའི། ། ལས་དེ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་གྱིས། ། རལ་གྲི་མིག་སྨན་ས་འོག་དང་། ། མཆིལ་ལྷམ་དེ་བཞིན་རི་ལུ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ རྣམས། ། དེ་དག་ཅི་དགར་བསྒྲུབ་པར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་གནང་བའོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ལངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་དམིགས་ལ། ། གཡོན་པ་སྙིང་གར་ཆོས་གོས་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ། གཡས་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པ་ལྟར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་མིང་གིས་དབང་བསྐུར་བས་ལུང་བསྟན་པའོ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ལ་ངས་ལུང་བསྟན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པས་ན། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་དག་ལས་བཏོན། ཧེ་བཛྲ་ནཱ་མ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿགང་ལ་ཚུལ་འདི་དང་ཕྱག་རྒྱ་ ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ཆོ་ག་འདིས་ལུང་བསྟན་པ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ། མགྲིན་གཅིག་ཏུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དེ། སྔགས་འདི་དང་ཕྱག་རྒྱ་འདིའི་མཐུ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་པས་དད་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བསྒྲགས་ཏེ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུའི་སྡིག། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་མེད་པ་སྟེ། །

In all world systems, Just as the wheel of Dharma is turned To tame beings in their various ways, Likewise, in the place of "Dharma," insert "Vajra," "Ratna," "Padma," or "Karma," and grant the authorization with these five verses. Then: "Accomplish all those activities: Pacifying, enriching, magnetizing, and secret; Summoning, terrifying, expelling, Dividing, suppressing, and so forth. The sword, eye-salve, subterranean treasure, Likewise the sandals and the pill— These accomplishments of the yoginīs, Accomplish them as you please." This is the authorization. Then, rising up and visualizing oneself in the form of a Buddha, hold the Dharma robe in the left hand at the heart and make the gesture of granting fearlessness with the right. By conferring the empowerment of the vajra name, the prophecy is given: "This is the prophecy I give to you: You are Vajrasattva, the Tathāgata. Since existence is utterly pure, You are extracted from the lower realms of existence. He vajra nāma tathāgata bhūr bhuvaḥ svaḥ." To whoever is thus prophesied by this ritual of the supreme secret Mahāmudrā, the Buddhas and Bodhisattvas of the maṇḍala circle, together with the wheel, will in one voice prophesy unsurpassed great awakening. This is to generate faith, thinking, "This is the power of this mantra and this mudrā." Then, the secret is proclaimed: "There is no sin in the three realms Equal to being free from passion."

དེ་བས་འདོད་ལ་ཆགས་བྲལ་བར། ། ནམ་ཡང་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ཧ་ན་ཧཱུཾ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་གདུགས་བཟུང་ ལ། ། གདུགས་དང་བཅས་པས་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ལ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་རུ་གདུགས་དང་བཅས་པར་སྤྱི་བོས་གཏུགས་ལ། སྔགས་རྣམས་འཛིན་པར་གྱུར་པ་ཡིས། ། སློབ་མ་འདི་ནི་ཕུལ་བ་ལགས། ། ཞེས་བརྗོད་དེ། གདུགས་བཞག་ལ་འདི་ སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་རིང་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་རྣམས་འཛིན་པར་གྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རྗེས་བརྩེ་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ བྲིས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནན་ཏན་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་སྔགས་ལ་སྦྱོར། ། དེ་ནས་དབུགས་དབྱུང་བར་བྱ་སྟེ། ། གསང་ཆེན་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བཅུག་པ་དང་ནི་མཐོང་བ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཏེ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ནི་དགེ་ བར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། ཕྱིན་ཆད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མི་ཐུབ་གནོད་པ་ཡོད་མིན་ལ། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པས་ན། ། སྲིད་དང་སྡུག་བསྔལ་ལས་འདས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། བྱང་ ཆུབ་སེམས་ནི་སྤང་མི་བྱ། ། གང་ཞིག་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་སྨད་མི་བྱ། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ལ། ། དེ་ནི་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མི་སྤང་ ཞིང་། ། སློབ་དཔོན་ནམ་ཡང་སྨད་མི་བྱ།

Therefore, one should never become detached from desire. MAHĀSAMAYAHANA HŪṂ. Then, holding a parasol over the head of the disciple, one should circumambulate three times with the parasol. Then, at the door of the maṇḍala, one should touch the head with the parasol and say: "By this disciple who has come to uphold the mantras, this one is offered." Having said this, set down the parasol and speak as follows: "Today you have become a master of the maṇḍala; you have become an upholder of the mantras and tantras. The Buddhas, Bodhisattvas, and all the deities have spoken in agreement. Out of compassion for all sentient beings, draw the maṇḍala according to the ritual. With diligence, you must apply the practitioners to the mantras. Then, grant them encouragement: "By being admitted into and seeing this supreme, great secret maṇḍala, you are completely liberated from all sins. Today you abide in virtue. In this vehicle of great bliss, henceforth there is no death, no invincible harm, and no affliction; be joyful, for you have nothing to fear. Since existence is utterly pure, you have transcended becoming and suffering. Do not abandon the mudrā called 'Vajra' and the bodhicitta. By the mere arising of these, there is no doubt that you will become a Buddha. Do not disparage the sublime Dharma; never cast it aside. Do not teach it to those who are ignorant or deluded. Do not abandon the vajra and bell, and never disparage the ācārya."

། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཚུངས་པས་ན། ། དེ་ནི་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ། ། ང་བདག་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་གདུང་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་བདེ་གནས་ན། ། འདི་ནི་མ་འོངས་རྫོགས་ སངས་རྒྱས། ། ཁྱོད་ཉོན་དེ་རིང་འབྲས་བུ་ཡོད། ། ལྷ་དང་བཅས་པ་མཉམ་འགྱུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་པར། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་རྣམས་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། དབུགས་དབྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། གཙོ་བོས་ཇི་ལྟར་བཀའ་ སྩལ་པ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བགྱི། ། ཞེས་ཁས་བླང་ངོ་། ། སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ས་ཕྱོགས་དབེན་པར་བྱ་སྟེ། ཡོལ་བས་བཅད་ནས་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ལོ་བཅུ་གཉིས་མ་ལ་སོགས་པའི་ དམ་ཚིག་ཅན་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལ། ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་ཞི་བ་དགའ་བ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། མི་ཕྱེད་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་གཅིག་ལ་གུས། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱོད་དེ་བཞིན། ། གཙོ་བོས་བདག་ནི་མཛད་དུ་ གསོལ། ། འཁོར་བའི་འདམ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་རུ། ། བྱིང་བ་སྐྱབས་མེད་བདག་ལ་སྐྱོབ། ། ཅེས་གསོལ་པ་བཏབ་ལ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་སློབ་དཔོན་ནི། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། སྙིང་རྗེ་སློབ་མ་ལ་བསྐྱེད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་མཛད་པ་ལ། ། ཤ་ཆང་བཟའ་ བཏུང་ཡིད་འོང་དང་། ། མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་དྲི་ལ་སོགས། ། རྒྱལ་མཚན་དྲིལ་བུར་བཅས་པ་ཡིས། ། སློབ་མས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་མཆོད། །

Since you are equal to all the buddhas, you will always experience suffering. Having completely abandoned the notion of a self, do not torment yourself with asceticism. If you abide in happiness just as you are, you will be a perfect buddha in the future. Listen, today your efforts have borne fruit. You will become equal to the gods and, like Vajrasattva, you will always proceed as such. This is the consolation. Then the disciple prostrates and makes this commitment: "Whatever the Lord has commanded, I shall do it all." This is the master empowerment. Then the secret empowerment is conferred. In a secluded place, having partitioned the area with a curtain, one should offer to the guru—who possesses the samaya and is twelve years of age or more, as taught in the tantras—the following: "O Blessed One, peaceful one of great joy, perfectly arisen from vajra union, you who accomplish the indivisible mudrā, you who are devoted to the single vajra union, you great being, likewise, I pray that the Lord act for me. Protect me, who am sinking without refuge in the ocean of the mud of saṃsāra." Having thus supplicated, the glorious master, endowed with compassion, generates compassion for the disciple and acts as the Vajra Holder. The disciple then makes offerings to the Vajra-Holder with meat, alcohol, and delightful food and drink, as well as flowers, incense, perfumes, and so forth, together with victory banners and bells.

དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཇི་སྲིད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཁུ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་སྲིད་དུ་བརྟེན་ལ། ། སྙོམས་པར་འཇུག་ པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་སློབ་མ་དང་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀ་མིག་བཀབ་ལ། ། སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་གཤེགས་ཐུབ་ཆེན་གྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སྲས་ལ་དབང་བསྐུར་ལྟར། ། དེ་བཞིན་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ། ། བདག་གིས་སེམས་རྒྱུན་འདི་ ཡིས་བཀྲུ། ། བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། སློབ་མས་ཀྱང་ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་བརྗོད་དེ། བདེ་བར་གཤེགས་པར་བཞུགས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ བསྐུར་ཏེ། ། སློབ་མས་སྔ་མ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་མཚན་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། གཏད་ལ་མགོ་བོར་ལག་པ་བཞག་སྟེ། དགའ་སྟེར་གནས་སྟེར་བུ་མོ་འདི། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ཡིད་འོང་མ། ། ཟུང་ཤིག་ཟུང་ཤིག་སེམས་དཔའ་ ཆེ། ། བཟུང་ནས་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཐབས་གཞན་གྱིས་ནི་སངས་མི་རྒྱ། ། འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་འདི་ཡིས་བདག། དེ་བས་ཁྱོད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་ནི། ། འདོད་དང་བྲལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད། ། བླུན་པོ་གང་ཞིག་འདི་སྤོང་བ། ། དེ་ལ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་མེད། ། ཅེས་བརྗོད་ལ་སྦྱིན་ནོ། ། དེས་ཀྱང་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། བཤང་གཅི་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་དང་། ། ཤ་ཆེན་ལ་སོགས་བཟའ་པ་དང་། ། བུད་མེད་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་གུས། ། གླུ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། དེ་ ཡིས་བདེ་གཤེགས་དངོས་གྲུབ་ནི། །

Then, preceded by the blessing of the mudrā, one should rely upon her as long as the mudrā possesses the seminal fluid. From the state of meditative union, both the disciple and the mudrā should have their eyes covered. The empowerment is conferred upon the disciple: "Just as the Great Sage, the Sugata, conferred empowerment upon the sons of awakening, so too do I wash this mental continuum with the secret empowerment." bodhicitta abhiṣiñca. The disciple also says, "Aho sukha," and remains in the state of the Sugata. The consort should likewise act in the same manner; this is the secret empowerment of method and insight. Following that, the wisdom-gnosis empowerment is conferred. The disciple makes the request as before, and the qualified consort is blessed. Placing her hand upon the disciple's head, he says: "This girl, the bestower of joy and the bestower of the state, possessing various forms and enchanting—take her, take her, O Great Being! Having taken her, perform the supreme offering. One does not attain buddhahood by any other means. This is the self of the three worlds; therefore, you must never be separated from desire. This is the unsurpassed vidyā-vow of all the Buddhas. Any fool who abandons this will not attain the supreme accomplishment." Having said this, he gives her to him. She also says: "I shall eat excrement, urine, blood, semen, and the great flesh, and I shall always be devoted to women. I shall sing songs; by this, the accomplishment of the Sugata..."

མྱུར་དུ་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར། ། བྷ་གའི་པདྨར་འོ་བྱེད་པ། ། བུ་ཁྱོད་སྤྲོ་བར་བྱེད་ནུས་སམ། དེས་ཀྱང་། ལྷ་མོ་ཅི་ཕྱིར་བདག་མི་སྤྲོ། ། ཁུ་ཁྲག་ལ་སོགས་བཟའ་བ་དང་། ། བུད་མེད་རྣམས་ལ་རྟག་གུས་ཤིང་། ། བྷ་གའི་པདྨར་འོ་ བགྱིད་དོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས། ཨེ་མ་བདག་གི་པདྨ་འདི། ། བདེ་བ་ཀུན་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། བདེ་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་རྟག་ཏུ་གནས། ། བླུན་པོ་གང་ཞིག་འདི་སྤོང་བ། ། དེ་ལ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་མེད། ། ཅེས་སོ། ། དེའི་རྗེས་ ལ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཀ་ར་ན་བྱ་བས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། བླ་མའི་མན་ངག་གིས་དེའི་སྐད་ཅིག་མཚོན་པར་བྱའོ། ། དབང་བཞི་པ་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་དང་སློབ་མའི་དོན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་། དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ གནས་མ་གཏོགས་པར། ། རབ་གནས་འདིར་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་། སྡིག་པ་བསྲེག་ཅིང་བགེགས་རྣམས་ཞི་བྱ་དང་། ། སྔགས་ཀྱིས་གཟི་བསྐྱེད་ལྷ་རྣམས་མཉེས་བྱའི་ཕྱིར། ། བཟླས་དང་བསྒོམ་པའི་ཐོག་ མཐའ་ཐམས་ཅད་དུ། ། སྔགས་པས་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་གཞུང་བཞིན་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་རམ་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་སའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་རུ་རྒྱས་པ་བྱའོ། ། ནུབ་ཏུ་དགུག་པའི་ བྱའོ། ། བྱང་དུ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་ནི་ས་གཞི་དཀར་པོ་ལ་ཐབ་ཟླུམ་པོ་རྒྱར་ཁྲུ་གང་།

"You shall quickly experience bliss. Are you able, my son, to kiss the lotus of the bhaga?" To that, he replies: "O Goddess, why should I not be joyful? I shall eat the semen, blood, and so forth, and I shall always be devoted to women and kiss the lotus of the bhaga." Then the Wisdom Consort says: "Ema! This lotus of mine is perfectly endowed with all bliss. The Great Seal of Great Bliss (Mahāmudrā) always abides right here. Any fool who abandons this will not attain the supreme accomplishment." Following that, one should enter into union through the karaṇa as previously explained, and indicate that moment through the guru’s oral instructions. The fourth empowerment is to be understood from the guru’s oral instructions. Then, for the sake of oneself and the disciple, one should perform the homa (fire offering). Regarding this, it is said: "Apart from the consecration of the maṇḍala, there is no consecration here." Thus, the ritual of the homa should be taught: "To burn away sins, to pacify obstructors, to increase the splendor of the mantra, and to please the deities, the practitioner should perform the homa ritual according to the source text at the beginning and end of all recitation and meditation." Therefore, to the east of the maṇḍala or the temple and so forth, one should first perform the ritual of the site and then construct a peaceful hearth. Likewise, one should construct an enriching hearth to the south, a summoning hearth to the west, and a wrathful hearth to the north. Regarding these, the peaceful hearth is on white ground, a circular hearth one cubit in width.

ཟབས་སུ་དེའི་ཕྱེད་པ། དེའི་དབུས་སུ་རྒྱར་སོར་བརྒྱད་པ་དཔངས་སུ་སོར་བཞི་པ་ལ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་བྱ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཐོད་པ། ཕྱོགས་བཞིའི་འདབ་མ་ལ་ལྷ་མོ་བཞིའི་མཚན་མ་དགོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། ཐབ་ཁུང་གི་ཁ་ཁྱེར་ཕྱིར་སོར་བཞི་བོར་བ་ལ། རྒྱ་དང་དཔངས་མཉམ་པའི་སོར་བཞི་པ་རྡོ་རྗེས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གྲུ་བཞི་བྱས་ལ། མཚམས་ བཞི་རུ་ཟླ་བས་མཚན་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་དགོད་དོ། ། དེ་ནས་ས་དཀར་པོ་དང་དྲི་དཀར་པོས་བྱུགས་མེ་ཏོག་དཀར་པོས་གཏོར་རོ། ། རྒྱས་པའི་ཐབ་ཁུང་ནི་ས་གཞི་སེར་པོ་ལ་གྲུ་བཞི་ཁྲུ་དོ་ཟབས་སུ་དེའི་ཕྱེད་བརྐོས་ལ། ། ཁ་ཁྱེར་ཞི་བ་ལས་ཉིས་འགྱུར་བྱས་ཏེ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་ མ་དང་འདྲའོ། ། དེ་ནས་ས་སེར་པོ་དང་། ། དྲི་སེར་པོས་བྱུག། མེ་ཏོག་སེར་པོས་གཏོར་རོ། ། དབང་གི་ཐབ་ཁུང་ནི་གྲུ་གསུམ་པ་ལ་རྒྱར་སོར་ཉི་ཤུ་པ་ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་པ་བརྐོས་ལ། སོར་གསུམ་པའི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་ཁ་སྐོར་ལྷག་མ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་དམར་པོ་ དང་དྲི་དམར་པོས་བྱུག། མེ་ཏོག་དམར་པོས་གཏོར་རོ། ། དགུག་པ་དང་གསད་པ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས། ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ནི་ས་ཕྱོགས་གནག་ཅིང་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་། གས་པ་དང་། ཚ་སྒོ་ཅན་དུ་བྱ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་དང་། བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་རྟུག་པས་བྱུག་ཅིང་། མེ་ཏོག་ནག་པོས་གཏོར་རོ། ། ཐབ་ཁུང་གི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་རྣམ་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་གསེར་རམ་དངུལ་ལམ་ཟངས་སམ་ལྕགས་ལས་བྱས་པའམ།

In depth, it is half of that. In its center, one should draw an eight-petaled lotus, eight finger-widths in width and four finger-widths in height. At its hub, there is a skull-cup resting upon a sun disk. On the petals of the four directions, one should place the symbols of the four goddesses, surrounded by a vajra garland. Leaving a four-finger-width rim outside the hearth, one should encircle it with a four-finger-width border of equal width and height, adorned with vajras. Outside of that, one should make a square, and in the four intermediate corners, one should place three-pointed vajras marked with moons. Then, one should smear it with white earth and white fragrance, and scatter white flowers. For the hearth of enrichment (puṣṭi), one should dig a square pit two cubits wide and half of that in depth into yellow ground. The rim should be made twice the size of that for the pacifying rite; the remainder is the same as before. Then, one should smear it with yellow earth and yellow fragrance, and scatter yellow flowers. For the hearth of power (vaśya), one should dig a triangular pit twenty finger-widths wide and ten finger-widths deep. It should be encircled by a three-finger-width rim, and the remainder should be done as before. Then, one should smear it with red earth and red fragrance, and scatter red flowers. For summoning (ākarṣaṇa) and killing (māraṇa), it is similar to that, but the specific differences are: the ground should be black, essence-less, cracked, and saline. One should smear it with cemetery ash and the dung of donkeys and camels, and scatter black flowers. This is the ritual of the hearth. Now, the forms of the darvī (ladle) and sruk (spoon) are shown: they should be made of gold, silver, copper, or iron.

ཡང་ན་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་ལས་བྱས་པ་ཡང་རུང་སྟེ། ཡུ་བའི་མཐར་སོར་དྲུག་པའི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ བྱའོ། ། དབྱུག་པ་ནི་སོར་བཅུ་དྲུག་པར་བྱའོ། ། དབྱུག་པའི་སྟེང་གི་ཆར་སོར་བཞི་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དཀྱུས་ནི་རྒྱར་སོར་བཞི་པ་ཟབས་སུ་སོར་གཉིས་བརྐོས་པ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ། མཆུ་ལས་བཅུད་འཛག་པའི་མཐེ་ཆུང་གི་ཚད་ཙམ་པ་འདི་ནི་དགང་གཟར་རོ། ། བླུགས་གཟར་ནི་པདྨའི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་ཟླུམ་པོ་སྟེ། རྒྱར་སོར་གཉིས་པ་ཟབས་སུ་སོར་གཅིག་པ་སྟེ། དཀྱིལ་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་ཀའི་ཡུ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་གཟུང་དུ་རུང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ནི་དེ་དག་ཁྲུ་རེ་བར་བསྟན་ ནོ། ། ཅི་སྟེ་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་དག་མེད་ན། དགང་གཟར་ནི་སོར་མོ་ལྔས་བསྐྱོད་པས་བྱས་ལ། བླུགས་གཟར་ནི་སོར་མོ་གསུམ་པས་བྱས་པའོ། ། ད་ནི་ཡམ་ཤིང་དང་བུད་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ཞི་བའི་ཡམ་ཤིང་ནི་ཨ་མྲ་དང་ཨུ་དུམྦཱ་ར་ལ་སོགས་པའི་ ཆ་ལས་བྱུང་བའི་མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་ཆ་ལ་གསར་ཞིང་འདབ་མར་བཅས་པ་སྦྲང་རྩི་དང་མར་དང་འོ་མ་ལ་སོགས་པས་རྩེ་མོ་གཉིས་སྦགས་པ་དྲི་དཀར་པོའི་ཆུས་གཏོར་བའི་ཡམ་ཤིང་འདབ་མ་གཉིས་པ། རྩེ་མོ་གཅིག་པ་མཐེ་བོང་དང་སྲིན་ལག་གིས་བཟུང་སྟེ་བསྲེག་གོ། ། རྒྱས་པའི་ཡམ་ཤིང་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་དབུས་ཀྱི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་ཁྲུ་གང་བ་དྲི་སེར་པོའི་ཆུས་གཏོར་ཏེ། སྦྲང་རྩི་ལ་སོགས་པའོ། ། དབང་གི་ཡམ་ཤིང་ཙམ་པ་ཀ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བ།

Alternatively, it may also be made from sacrificial wood; at the end of the handle, a vajra-jewel six finger-widths long should be fashioned. The staff should be sixteen finger-widths long. At the upper portion of the staff, there is a vajra four finger-widths long. The spout is four finger-widths in width, with a depth of two finger-widths carved out, marked in the center by a five-pronged vajra. The lip from which the essence flows is the size of a little finger; this is the daka-dhruva (ladle for filling). The sruva (ladle for pouring) is circular, shaped like a lotus, two finger-widths in width and one finger-width in depth, marked in the center by a five-pronged vajra. The remainder is as before. The handles of both are such that they can be grasped with a vajra-fist; thus, they are taught to be one cubit long. If the daka-dhruva and sruva are not available, the daka-dhruva should be made by moving five fingers, and the sruva by three fingers. Now, the distinctions between the samidh (sacrificial fuel) and the firewood are taught. Regarding that, for pacifying rites, the samidh should be made from parts of the āmra, udumbara, and so forth, about a span in length, fresh and with leaves. Both ends should be smeared with honey, ghee, milk, and so forth, and sprinkled with white-scented water. These two-leaved samidh should be held with the thumb and ring finger and burned. For enriching rites, the samidh is similar to that, but specifically made from the middle part, one cubit long, sprinkled with yellow-scented water, and smeared with honey and so forth. For magnetizing rites, the samidh is made from campaka and so forth.

སོར་ལྔ་པ་འདབ་མ་དང་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་འབྲས་བུ་སྐྱུར་ བ་དང་ཁ་དོག་དམར་པོ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་ཨུཏྤ་ལ་དམར་པོ་དག་ནི་དབང་གིའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་དེ་དག་གི་ཚེར་མ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཡམ་ཤིང་ནི་ནིམ་པ་དང་སེང་ལྡེང་དང་འབི་ལོ་ཏ་ལ་སོགས་པ་ཤིང་ཁ་བ་ཅན་དང་ཚ་བ་དང་ཚེར་མ་ཅན་དང་དུར་ཁྲོད་ ཀྱི་ཤིང་ལས་བྱས་པའི་སོར་བཅུ་པ། རྩེ་མོ་གཉིས་རྣོན་པོར་གཞོགས་ཤིང་ཁྲག་དང་ཡུངས་མར་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞི་བའི་བུད་ཤིང་ནི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་སྲོག་ཆགས་མེད་པའམ། ནགས་ཀྱི་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ཡང་རུང་སྟེ། ཐབ་ཁུང་བས་བག་དམའ་བར་བྱའོ། ། རྒྱས་ པ་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་མ་གཏོགས་པར་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཤིང་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། དབང་ལ་སྐྱུར་པོ་དང་། མེ་ཏོག་ཅན་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ཚེར་མ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ཤིང་ཁ་བ་ཅན་དང་ཚ་བ་དང་ཚེར་མ་ཅན་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤིང་དང་བོང་བུ་དང་ རྔ་མོའི་རྟུག་པ་རྣམས་ལ་བྱ་སྟེ། ཡམ་ཤིང་དང་བུད་ཤིང་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་ཞི་བའི་སྲེག་རྫས་ནི་མར་དང་ཏིལ་དཀར་པོ་དང་། ཟས་མཆོག་དང་ཀུ་ཤ་གསར་པ་དང་། དཱུར་བ་དང་། ཙུ་ཏའི་འདབ་མ་དང་། ཙནྡན་དང་། འབྲུ་དང་། འབྲས་སོ་བ་དང་། ཞོ་དང་། འོ་མ་ དང་། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ལས་ཅི་འབྱོར་པ་དབུལ་ཞིང་བསྲེག་གོ། ། རྒྱས་པ་ལ་དེ་དག་དང་ནིམ་པ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། ཀེ་ས་དང་ཀརྞི་ཀའི་མེ་ཏོག་དང་། འབྲུ་རྣམས་སོ། ། དབང་དང་དགུག་པ་ལ་ནི་མར་ནག་དང་། ཏིལ་ནག་པོ་ དང་། ཡུངས་ནག་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། ནིམ་པའི་འདབ་མ་དང་།

Five finger-widths in length, with leaves and flowers, having sour fruit and a red color—specifically, red utpala flowers are for the rite of magnetizing (vaśya). For summoning (ākarṣaṇa), their thorns should be like hooks. The samidh fuel for the rite of wrathful activity (abhicāra) is made from nimba, khadira, bilva, and other bitter, pungent, thorny, or charnel-ground trees, ten finger-widths long, with both ends sharpened, and smeared with blood, mustard oil, and so forth. The firewood for the rite of pacification (śānti) should be from sacrificial trees free of insects, or even cow dung from the forest; it should be placed slightly lower than the hearth. For the rite of enrichment (puṣṭi), one should use fruit-bearing trees, excluding cow dung. For magnetizing, use sour and flowering trees. For summoning, use thorns like hooks. For wrathful activity, use bitter, pungent, thorny, and charnel-ground trees, as well as the dung of donkeys and camels. This concludes the explanation of the samidh and firewood. Regarding the substances for the pacification fire offering: ghee, white sesame, the finest food, fresh kuśa grass, dūrvā grass, mango leaves, sandalwood, grains, śyāmāka millet, curd, milk, and white flowers. One should offer and burn whichever of these are available. For enrichment, use those same items along with nimba, śāli rice, kesara, karṇikāra flowers, and grains. For magnetizing and summoning, use black ghee, black sesame, black mustard, siddhārtha seeds, salt, and nimba leaves.

དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་དང་། དགྲ་བོའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་དང་། བོང་བུ་དང་། རྔ་མོའི་རྟུག་པ་རྣམས་ཅི་རྙེད་རྙེད་དམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རུང་སྟེ། དུག་དང་ཁྲག་དང་། ལན་ཚྭ་དང་སྦྱར་ནས་ དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་བདུག་ཅིང་བསྲེག་པར་བྱ་སྟེ། སྲེག་རྫས་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་ཞི་བའི་ལས་ལ་ནི་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་བྱས་ཏེ་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་གོས་དང་རྒྱན་དཀར་པོས་བརྒྱན་ལ། ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་ཏེ་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་འཇམ་པའམ་པདྨ་ཡང་རུང་སྟེ། འཇམ་པ་ལ་འདུག་ནས་བྱམས་པ་དང་ཞི་བའི་སེམས་ཀྱང་རུང་ཡར་ངོའི་ཚེས་གཅིག་གི་ཐོ་རངས་ནས་བརྩམས་ཏེ་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་གོས་དང་རྒྱན་སེར་པོ་དང་མེ་ཏོག་སེར་པོའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་ཏེ། སྟན་བཟང་པོ་ལ་འདུག་ནས་དགའ་ཞིང་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཁ་ བྱང་དུ་བལྟས་ལ་ཉིན་མོ་སྔ་དྲོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་བྱའོ། ། དབང་ལ་གོས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་དམར་པོས་བརྒྱན་ཏེ། ཆགས་ཤིང་ཞེན་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྟན་མཐོན་པོ་ལ་འདུག་ལ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་གནས་ནས་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་ཁ་ཤར་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དགུག་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་ལ་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་གོས་དང་རྒྱན་སྔོན་པོ་དང་ཁྲག་དང་ཆུས་སྤངས་པ་བགོས་ལ། སྟན་ལ་བྲན་མོའམ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྙིང་གར་འདུག་པའམ་སྟན་མེད་པར་ཡང་རུང་སྟེ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ལ་མར་ ངོའི་ཚེས་གཉིས་སམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཟློག་པའི་ཕྱིར།

The ashes of a charnel ground, the dust from an enemy’s footprint, and the dung of a donkey or a camel—whichever of these is available, or even all of them—should be mixed with poison, blood, and salt. Having fashioned an image of the enemy, one should fumigate and burn it; this is the instruction on the burnt offerings. Regarding that, for the rite of pacification (śāntika), one should perform ablutions and purification, anoint oneself with fragrant scents, and adorn oneself with white garments and ornaments. Facing west, one should sit on a soft cushion stuffed with cotton or a lotus seat. Sitting on something soft, with a mind of loving-kindness and peace, one should begin at dawn on the first day of the waxing moon. For the rite of enrichment (pauṣṭika), one should adorn oneself with yellow garments, ornaments, and garlands of yellow flowers. Sitting on an excellent seat with a joyful and loving mind, one should face north and begin in the morning. For the rite of power (vaśīkaraṇa), one should adorn oneself with red garments, ornaments, and so forth. With a mind of passion and attachment, one should sit on a high seat in the vajra posture and face east during the afternoon. The rite of summoning (ākarṣaṇa) is also like that, with the specific distinction that one should face north. For the rite of wrathful activity (abhicāra), one should wear blue garments and ornaments, and be smeared with blood and water. Sitting on a seat upon the heart of an effigy of the target—or even without a seat—one should face the direction of Yama. On the second day of the waning moon or any other suitable time, this is done in order to turn back the misdeeds and so forth of the target.

ཁྲོ་ཞིང་གཏུམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཉི་མ་ཕྱེད་དམ་མཚན་ཕྱེད་ན་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་བསྒྲུབ་བྱའི་བསྲུང་བ་བཅད་ལ་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་བསྟན་པའོ། ། ཞི་བའི་ ཨརྒྷའི་སྣོད་ནི་དངུལ་ལམ་རྡོ་དང་དུང་དང་ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་པ་དང་ཤིང་ལོ་བསྐྱོད་པ་ཡང་རུང་སྟེ། ནས་དང་འོ་མ་དང་། དྲི་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཆུ་བླུགས་ལ། རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱི་མཐར་སྭཱ་ཧཱ་དང་ལྡན་པས་ལན་བདུན་བཟླས་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཁྱད་ པར་དུ་གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་དྲི་སེར་པོའི་ཆུ་དང་ཏིལ་དང་ཞོ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཨོཾ་གྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པར་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དབང་ལ་ནི་ཟངས་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་དྲི་དམར་པོའི་ཆུ་སྟེ། ཧོའི་མཐའ་དང་ལྡན་པར་བཟླས་སོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ལྕགས་དང་ཐོད་པ་ལ་སོགས་ པའི་སྣོད་དུ་དྲི་ཞིམ་པ་དང་། གནག་པ་དང་བཅས་པའི་སྣོད་དུ་བ་གཅིན་དང་། ཀྲོ་ཏ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕཊ་ཀྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། མཆོད་ཡོན་གྱི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་དགུག་པ་རྣམས་ལ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུ་ལ་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པ་དང་། ཨརྒྷའི་སྣོད་གཉིས་གཡོན་དུ་བཞག་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ཆུ་དེ་ལས་ལག་པ་གཡས་པས་བླངས་ཏེ། ཡམ་ཤིང་དང་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་སྲེག་རྫས་ལ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་གཡས་ཕྱོགས་སུ་གཞག་གོ། ། དྲག་པོ་ལ་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་གཞག་ པའོ། ། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་དང་མར་ཁུ་ནི་མདུན་དུ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་ཐབ་ཀྱི་ཁུང་བུའི་ཚད་ཙམ་པའི་བུད་ཤིང་བརྩིགས་ལ། ཞི་བ་ལ་ནི་ཤིང་འོ་མ་ཅན་གཙུབས་པ་ལས་བྱུང་བའམ།

With a mind that is wrathful and fierce, at midday or midnight, one should sever the protection of the object of practice using a vajra hook arisen from the syllable HŪṂ. This concludes the instruction for the practitioner. Regarding the vessel for the argha offering: it may be made of silver, stone, conch, mother-of-pearl, and so forth, or even a leaf of a tree. Fill it with water mixed with barley, milk, and white fragrances, and recite the mantra of one’s own deity seven times, ending with SVĀHĀ. For the rite of enrichment (puṣṭi), it is the same, with the distinction that the vessel should be made of gold or the like, containing yellow fragrant water, sesame, and curd; the recitation should end with OṂ. For the rite of power (vaśīkaraṇa), the vessel should be made of copper or the like, containing red fragrant water; the recitation should end with HOḤ. For the rite of wrathful activity (abhicāra), the vessel should be made of iron, a skull, or the like, containing fragrant substances and dark materials, along with cow’s urine and kroṭapa; the recitation should end with PHAṬ. This is the ritual for the argha offering. In that regard, for the rites of pacification, enrichment, power, and summoning, one should recite HŪṂ over the "all-purpose" water. Place two argha vessels to the left. Then, taking that same water which has been consecrated with the mantra, use the right hand to sprinkle it upon the sacrificial materials, such as the fuel sticks and firewood, and place them to the right. For the wrathful rite, place them in the opposite manner. Place the darvī (ladle) and sruk (spoon) and the clarified butter in front. Then, stack the firewood to the size of the fire pit; for pacification, use wood from milky trees that has been rubbed together.

བྲམ་ཟེའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་མེས་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་བསྲོ་ ཁང་གི་མེའམ། རྒྱལ་རིགས་དང་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་གྱི་མེས་བྱའོ། ། དབང་ལ་རྗེ་རིགས་དང་སྨད་འཚོང་མའི་ཁྱིམ་གྱི་མེས་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་གར་མཁན་དང་ཀུན་དུ་རྒྱུ་དང་ལམ་དུ་བུས་པའི་མེ་ལ་བྱའོ། ། དྲག་པོ་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤིང་དང་རྡོ་གཙུབས་པ་དང་ཤན་ པའི་ཁྱིམ་གྱི་མེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་ཆུ་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་བླངས་ལ་བསང་གཏོར་ལན་གསུམ་དུ་བྱས་ཏེ། གཙང་ཞིང་སྐམ་པའི་རྩྭ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅུག་སྟེ་རླུང་གཡབ་ཀྱིས་སྦར་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་ལན་གསུམ་བཟླས་པའི་མར་གྱིས་སྦར་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་རློན་པ་སྦལ་མ་ཉམས་པ་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་མ་ཡིན་པའི་རྩེ་མོ་ཤར་དུ་བསྟན་ཏེ། ཐབ་ཁུང་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་རིམ་པས་གཡོགས་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ཐབ་ཁུང་བསྐྱེད་དེ། དེའི་ནང་དུ་རཾ་ལས་མེ་ལྷ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ པའི་མདོག་དང་རྒྱན་དང་ཕྲེང་བ་ཅན། ཕྱག་གཉིས་ན་བགྲང་ཕྲེང་དང་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་ཐོགས་པ། གསུས་པ་འཕྱང་ཞིང་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་བསྐྱེད་ལ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་མ་ཧཱ་ཏེ་ཛ་སརྦ་ཀརྨ་པྲ་ས་ཀ་རུ་ཎ་ཀྲྀ་ཏྭ་ས་མནྟ་ཨརྠ་ཨསྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་ཝ། ཞེས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྷ་ བཀུག་ལ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བས་དེ་ཉིད་དུ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཡོན་ཆབ་དང་། ཞལ་བསིལ། ཞབས་བཀྲུ་ཕུལ་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་བར་དུ་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པས་མཆོད་ དེ།

For the homa of a Brahmin, one should use fire from a [Brahmin] fire-pit. For the rite of enrichment (puṣṭi), one should use fire from a saṅgha’s sauna, or fire from the household of a kṣatriya or a vaiśya. For the rite of power (vaśīkaraṇa), one should use fire from the household of a vaiśya or a prostitute. For the rite of summoning (ākarṣaṇa), one should use fire from a dancer, a wandering mendicant, or a fire kindled on a road. For the fierce rite (abhicāra), one should use fire from a charnel ground tree, a fire produced by rubbing stones, or fire from the household of a butcher. Then, taking water consecrated by the recitation of HŪṂ with the tip of a kuśa grass blade, perform the sprinkling of purification (prokṣaṇa) three times. Place it together with clean, dry grass and ignite it with a bellows. Kindle it with ghee while reciting OṂ VAJRA JVALA JVALA HŪṂ HŪṂ three times. Then, taking fresh kuśa grass that is not damaged and not too long, with the tips pointing east, recite OṂ VAJRA SATVA ĀḤ and arrange them in layers around the outside of the hearth. Generate the hearth with the syllable HŪṂ. Inside it, from the syllable RAṂ, generate the fire god (Agni), whose color, ornaments, and garlands correspond to the specific activity, holding a rosary and a water-pot in his two hands, with a protruding belly and a topknot of matted hair. Summon the wisdom fire god (jñānāgni) with: OṂ AGNAYE MAHĀTEJA SARVAKARMAPRASĀDANA KṚTASAMANTĀRTHA ASMIN SANNIHITOBHAVA. Then, with JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, perform the summoning, entering, and so forth into that very place. Then, offer the water for the face, the water for rinsing the mouth, and the water for washing the feet. Perform the blessing of the eyes and so forth, up to the conferral of empowerment. Then, worship with outer and inner offerings.

དེའི་ལྕེ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེར་བསམས་ཏེ། ཞལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་གདངས་པར་བསམ་ལ། གཟར་བུ་གཉིས་ཐོགས་པའི་གྲུ་མོ་གཉིས་པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་ལ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་གང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་ལོ། ། དང་པོ་ལ་ནི་ཞལ་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པར་གདངས་པར་བསམས་ལ། ཚ་བའི་མར་ནག་དབུལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྲེག་རྫས་ཐམས་ཅད་རིམ་པས་དབུལ་ལོ། ། དེ་ལ་མེའི་མཚན་ཉིད་བརྟག་སྟེ། འཇའ་ཚོན་ལྟར་དང་སོ་ཏི་ཀ་དང་རྔ་མ་དང་། ལྷམ་བུ་ཆུ་གཤེར་ལྟ་བུའི་མདོག་དགེ་བའི་ལྟས་སོ། ། གཞན་ཡང་དྲི་མེད་ཅིང་སྒྲ་ཟབ་པ་དང་། རྩེ་མོ་ཤིན་ཏུ་འབར་བ་ནི་ཤིས་པ་ སྟེ། དེ་ཡང་ཞི་བ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་མདོག་དཀར་པོའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་སེར་པོ། དབང་ལ་དམར་པོ། མངོན་སྤྱོད་ལ་མདོག་ནག་པོ་དང་སྔོ་བའོ། ། བགེགས་དང་བཅས་པའི་མེ་ནི་དུ་བ་ཆེ་ཞིང་མེ་སྟག་འཕྲོ་བའོ། ། དལ་བུས་འབར་བ་དང་། ། ཞན་པ་དང་མེ་ལྕེ་ཆད་པ་དང་། འོད་མེད་ཅིང་སྔོ་བ་དང་ མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་ཞི་བ་མེ་ལྟ་བུ་དང་། བ་ལང་གི་གདོང་གི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་དང་། མི་རོའི་དྲི་དང་དྲི་མེད་པའམ་ཡང་ན་དྲག་ཏུ་འབར་བའོ། ། དེ་ལྟར་བགེགས་དང་བཅས་པར་ཤེས་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས་པས་བསངས་ཏེ། གང་གི་སྦྱིན་ སྲེག་གསུམ་མམ་བདུན་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་སྲེག་རྫས་ཀུན་སོ་སོའི་རྫས་སྔགས་ཀྱིས་ཅི་འབྱོར་པ་ཕུལ་ལ། བསང་གཏོར་དང་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ནས་དེ་ནས་བསྟོད་པ་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་ཚངས་དབང་འཇིག་རྟེན་མགོན་གྱི་སྲས། མེ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དྲང་ སྲོང་མཆོག། འབྱུང་པོ་ཡོངས་ལ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར། །

Visualize his tongue as a vajra by means of the syllable HŪṂ, and imagine his mouth slightly open. Holding the two ladles, place both elbows inside the two knees and offer the full oblation with the mantra: OṂ AGNAYE SVĀHĀ. For the first [offering], imagine the mouth wide open and offer hot black butter. In that same manner, offer all the sacrificial substances in succession. Then, examine the characteristics of the fire: colors like a rainbow, or like sotika, a yak-tail, or a wet leather shoe, are auspicious signs. Furthermore, being stainless, having a deep sound, and a very blazing crest are auspicious. Specifically, for pacifying rites, the color is white; for enriching, yellow; for magnetizing, red; and for wrathful rites, black or blue. Fire accompanied by obstacles has much smoke and emits sparks. Slow burning, weakness, flickering tongues of flame, lack of light, blueness, a shape like a trident, a shape like a peaceful fire, a shape like a cow's face, the smell of a corpse, or a lack of smell, or blazing violently—knowing the fire to be thus possessed of obstacles, perform the sprinkling of bsang water as before and purify it by reciting the root mantra. Then offer three or seven oblations. Thereafter, offer all the sacrificial substances such as the samidh wood and so forth, as much as is available, with their respective substance mantras. Having offered the bsang water and the thor 'thung libation, then perform the praise: OṂ! Son of the Lord of the World, Brahmā, King of the Fire Deities, Supreme Rishi, For the sake of protecting all bhūtas,

ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་སྐུར་སྤྲུལ་བ། ། རིག་པ་གྲུབ་པ་དྲང་སྲོང་ཚུལ། ། ཉོན་མོངས་བསྲེགས་པའི་ཤེས་རབ་འོད། ། བདུད་རྩིའི་བཅུད་ལྡན་སྤྱི་བླུགས་དང་། ། བགྲང་ཕྲེང་དག་ནི་འཛིན་པར་བྱེད། ། དེ་བས་བསྟོད་དེ་ ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། དེ་ནས་གང་འདོད་དོན་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། དེའི་རྗེས་ལ་འབར་བའི་ཕྲེང་བར་གྱུར་པར་ལྟའོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལྷ་དེར་བསྐྱེད་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ་ ཕུལ་ལ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟིམས་ནས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ལྗགས་ལ་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་ལ་ཞལ་ཅུང་ཟད་དབྱེ་ལ། དྲག་པོ་ལ་ཤིན་ཏུ་གདངས་པ་བསྐྱེད་ལ་བསྲེག་ཅིང་དབུལ་ལོ། ། དེ་ལ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲ་ཨ་མུ་ཀཾ་སྭ་བནྡྷ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཛྙཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཡམ་ཤིང་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛཱ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲུ་སྣའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུར་བ་ཡིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤའི་འོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོ་ལ་སོགས་པའིའོ། ། དེ་ལྟར་ཅི་འབྱོར་པ་བསྲེགས་ཏེ་ཕུལ་ནས་ཡང་བསང་གཏོར་དང་འཐོར་འཐུང་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྟོད་པས་བསྟོད་ལ། འདོད་པའི་དོན་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ བཟོད་གསོལ་བྱ་སྟེ། མ་འབྱོར་པ་དང་ཉམས་པ་དང་། ། གང་ཡང་བདག་རྨོངས་བློ་ཡིས་ནི། ། བགྱིད་པ་དང་ནི་བགྱིད་སྩལ་བ། །

Manifested in form through the power of compassion, in the manner of a realized sage of knowledge, you hold a water-pot filled with the essence of nectar and a rosary, the light of insight that incinerates the afflictions. Thus, I praise you and prostrate to you. Then, one should offer prayers for whatever desired aims one seeks. Following that, one should visualize [the deity] as a blazing garland. Then, as it appears in the sādhana, one should generate the deity in accordance with the specific activity, invite the wisdom-being (jñānasattva), and offer the water for the feet and so forth. Having dissolved [the wisdom-being] into the commitment-being (samayasattva), one should bless the body, speech, and mind. Visualizing a vajra on the tongue, for pacifying, enriching, and magnetizing activities, one should generate the mouth slightly open; for wrathful activities, one should generate it wide open, and then offer the burnt substances. For that, [the mantra is]: agnaye svāhā for the ghee. oṃ sarvapāpaṃ dahana vajra amukaṃ svabandha svāhā for the sesame seeds. oṃ vajrapuṣṭaye svāhā for the rice. oṃ vajrayajñāya svāhā for the sacrificial wood. oṃ vajravijāye svāhā for the various grains. oṃ vajrāyuṣe svāhā for the dūrvā grass. oṃ apratihata-vajra svāhā for the kuśa grass. oṃ sarvasampade svāhā for the curd and so forth. Having thus offered whatever is available by burning [the substances], and having again offered the sprinkling water, the rinsing water, and so forth, and having made the perfect offerings, one should praise with the praise of that very [deity]. Having prayed for the desired aims, one should ask for forgiveness: "Whatever was not obtained, or was impaired, and whatever I have done or caused to be done through my deluded mind..."

དེ་ཀུན་མགོན་པོས་བཟོད་པར་གསོལ། ། ཞེས་གསོལ་བ་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་མཐར་མུཿབརྗོད་ནས་གཤེགས་སུ་ གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཐབ་ཁུང་གི་ལྟེ་བ་ལ་མེ་ལྷ་བསམས་ལ། སྲེག་རྫས་ལྷག་མའི་རྫས་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ཕུལ་ཏེ། དེ་ནས་ཐབ་དེ་ཉིད་དུ་མར་དང་མངར་གསུམ་ལས་ཙཱ་རུ་བཅོས་ལ། ཙཱ་རུའི་ཕུད་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་ ལག་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཟུང་ནས་གོང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ཕུལ་ལ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་རྣམས་ནི། ། བསྒྲུབས་ཏེ་སྦྱིན་སྲེག་གསོལ་ལ་བཞུད། ། སླར་ཡང་དུས་བཞིན་གཤེགས་ནས་སུ། ། བདག་གི་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ མཛོད། ། ཅེས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་སྒྲུབ་གཞུང་ལ། ། དད་ཅིང་འཇུག་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བླ་མའི་ལུང་བཞིན་བསྡེབས་ཏེ་བྲིས། ། དགེ་རྩ་ཕྱི་རབས་རྣམས་ལ་བསྔོ། ། དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་སྦྱིན་སྲེག་ དང་བཅས་པ། སློབ་དཔོན་གྲུབ་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་རྒྱན་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

"May the Protector forgive all of these," thus one should pray. Then, at the end of the hundred-syllable mantra, one says muḥ and requests the deities to depart. Then, again, one visualizes the Fire God (Agni) at the center of the hearth and performs a homa offering with the remaining substances of the burnt offering. Then, in that very hearth, one prepares cāru from butter and the three sweets, and offers the first portion of the cāru as a homa. Then, the master takes the disciple's hand and performs the aforementioned homa, making a supplication for the sake of accomplishment: "Having accomplished the welfare of myself and others, Please depart after this homa offering. Returning again at the proper time, Grant me the accomplishment of mantra!" Thus one requests their departure. For the sake of those who have faith and enter into the practice manual of the Great Illusion (Mahāmāyā), I have written this, arranged according to the oral instructions of the Guru. I dedicate the roots of virtue to future generations. This concludes the ritual of the maṇḍala of the glorious Great Illusion, together with the homa, composed by the great yogin, the accomplished master Alaṃkāra.