The Completion Stage of Mahāmāyā

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་མཱ་ཡཱ་ ཨི་ཏི་ཀྲམ། བོད་སྐད་དུ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་ནས། སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐིག་ལེ་ཡུངས་ཀར་ཙམ་ ཞིག་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ། དེ་ནས་ཐིག་ལེ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ནས། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་སྐུར་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་སླར་འདུས་ཏེ་ཐིག་ལེ་ལ་ཐིམ་ནས་ཐིག་ལེ་དེ་ཡང་འོད་དུ་ཞུ་བས། རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་དང་། ལྷ་མོ་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་ཀྱང་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་ལ་བསྡུ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་གུར་ནི་དུར་ཁྲོད་ལ་ཐིམ་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་ཐིམ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་ལྷ་མོ་བཞི་ ལ་ཐིམ། ལྷ་མོ་བཞི་རིག་མའི་ཞལ་བཞིར་ཐིམ། རིག་མ་ཐབས་ལ་ཐིམ་པ་དང་། དེ་ནས་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་སྙིང་གའི་པདྨའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨའི་གཟུགས་དེ་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བཞི་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ལྟེ་བ་གསང་བ་ན་གནས་པའི་རླུང་དང་། སྙིང་ ག་ན་གནས་པའི་ཆུའི་རླུང་རྣམ་པར་དག་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམས་ཏེ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དང་རིན་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་མ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་རང་གི་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་འོད་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་འོད་ཟེར་ ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཅིག་བསམ་མོ། །

In the language of India: Mahāmāyā-iti-krama. In the language of Tibet: sGyu ’phrul chen mo’i rdzogs pa’i rim pa (The Completion Stage of the Great Illusion). Homage to the glorious Vajraḍākinī. By reciting oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ, all phenomena are purified. One should meditate clearly on the essence of individual self-awareness as a drop (bindu) the size of a mustard seed. Then, light rays radiate from that drop, incinerating all the conceptual thoughts of the body, speech, and mind of all sentient beings. These are then clearly manifested in the form of the Great Illusion (Mahāmāyā). The rays then re-converge and dissolve back into the drop, which itself melts into light. From this, one generates the Great Illusion, complete with a vajra tent, the eight charnel grounds, the celestial mansion, and the four goddesses. Subsequently, these are all withdrawn into the Great Illusion: the vajra tent dissolves into the charnel grounds, the eight charnel grounds dissolve into the celestial mansion, the celestial mansion dissolves into the four goddesses, and the four goddesses dissolve into the four faces of the consort. The consort dissolves into the method, and then the form of the letter A residing within the lotus at the heart of the Great Illusion should be visualized as a four-petaled red lotus. At its center, the secret place, one should visualize the wind and the water-wind residing at the heart as a purified moon maṇḍala; this is the nature of both the Vajraḍākinī and the Ratnaḍākinī. Above that, one should visualize the essence of one’s own awareness as a drop of light the size of a mustard seed, possessing five-colored rays of light.

དེའི་སྟེང་དུ་མགྲིན་པ་ན་གནས་པའི་མེའི་རླུང་དང་། ། སྤྱི་བོར་གནས་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམས་ལ། དེ་ནི་པདྨ་མཁའ་འགྲོ་དང་། སྣ་ཚོགས་མཁའ་འགྲོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བསྐྱེད་ནས་ཉི་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐིག་ལེ་དེ་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པར་དམིགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བསམས་པས་གྱེན་དུ་རྒྱུ་བ་དང་། ཐུར་དུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་འགོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ མཚན་མ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། གསང་བའི་ས་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཆུ་ལ་ཐིམ་པས་ནི། ཀུན་མཉམ་པའི་བློས་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དང་པོ་སྐྱེའོ། ། ཆུ་མེ་ལ་ཐིམ་པས་ནི་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་སྟེ་དུ་བ་དང་འདྲ་བར་མཐོང་ངོ་། ། མེ་རླུང་ལ་ཐིམ་པས་ནི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་འབའ་ཞིག་དང་ལྡན་ཏེ་གློག་གི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་མཐོང་ངོ་། ། རླུང་རྣམ་པར་རིག་པ་ལ་ཐིམ་པས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ། མར་མེ་ལྟ་བུར་མཐོང་ངོ་། ། རྣམ་པར་རིག་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་བདེ་བ་ལ་ཐིམ་པས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་རང་རིག་པ་ནམ་མཁའ་ ལྟ་བུར་མཐོང་ངོ་། ། རང་རིག་པ་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུས་སྨོན་ལམ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་བཞིན་དུའོ། ། སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ ཆེན་མོའི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་མན་ངག་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཞི་བ་བཟང་པོ་དང་།

Above that, one should visualize the fire-wind residing in the throat and the wind-maṇḍala residing at the crown as the completely pure sun-maṇḍala; this is the nature of the Padma-ḍākinī and the Viśva-ḍākinī. Having generated it in that way, between the sun and moon, one should visualize the drop (bindu), which is the essence of self-awareness (svasaṃvedana), as possessing five-colored light rays. By contemplating this again and again until it becomes familiar, the winds of upward and downward movement are gradually arrested, and the signs will arise in succession. When the secret earth element dissolves into the water at the heart, the first wisdom of the undefiled path (anāsrava-mārga) arises through a mind of universal equanimity. When the water dissolves into the fire, one gains mastery over the mind and sees what is like smoke. When the fire dissolves into the wind, one possesses only meditative absorption (samādhi) and sees what is like lightning. When the wind dissolves into consciousness (vijñāna), one is freed from all desires and sees what is like a lamp. When consciousness dissolves into the bliss equal to space, all appearances are seen as self-awareness, like the sky. Through the power of self-awareness, which is like a cloudless sky, and by the force of aspiration and great compassion, the two form bodies (rūpakāya) appear for the benefit of beings, according to how they are to be tamed. This concludes the pith instructions on the completion stage of the Mahāmāyā, composed by the venerable master Dharmapāda. [Translated by] the Indian abbot Śāntibhadra and...

བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་འགོས་ལྷས་བཙས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

Translated, edited, and finalized by the Tibetan translator 'Gos Lhas btsas.