General Religious Practices

༄། ། སྤྱིའི་ཆོས་སྤྱོད་བཞུགས། ༄༅། ། རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པས། བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ལམ་མ་ནོར་བའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཐབས། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་མི་དགེ་བ་ལས་བཟློག་ནས། དགེ་བའི་ཆོས་ སྤྱོད་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ནི་དང་པོར་གནས་ཡིད་དུ་འོང་བར། སྲོག་ཆགས་བསལ་བའི་ས་ལ་འཇིམ་པ་བྱས་ལ། མཎྜལ་གཞུང་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་རེ་ཁེ་ཧྲཱིཿཞེས་བརྗོད་ཅིང་། བའི་རྫས་ལྔས་འོག་མ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མཎྜལ་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཕན་ཡོན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཆུར་བཅས་ལྕི་བ་སྦྱིན་ཡིན་ཏེ། ། སྐྱོང་ནུལ་བྱ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན། ། གྲོག་མོ་སོགས་བསལ་བཟོད་པ་ཡིན། ། བྱ་བ་བརྩོན་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན། ། དེ་རྩེ་གཅིག་པ་བསམ་གཏན་ཏེ། ། རི་མོ་སྙོམས་པ་ཤེས་རབ་ཡིན། ། ཐུབ་པའི་མཎྜལ་བྱས་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་འདི་དག་རྙེད་པར་ འགྱུར། ། ལྷ་མི་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་ཟླ་ལྟར་གཟི་འཕགས་ཤིང་། ། ནད་ཀུན་ལས་གྲོལ་གསེར་གྱི་མདོག་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། རྒྱལ་རིགས་འབྲུ་དང་གསེར་སོགས་འབྱོར་པས་གང་བར་སྐྱེ། ། དེ་ནས་ལྷ་མི་མཆོག་གི་ཁྱིམ་དུ་ལུས་ལས་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མཎྜལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ ཏོག་དགྲམ། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་བཤམ། ལུས་ཀྱི་སྒོ་དག་པར་བྱས་ལ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། བདག་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷ་གང་ཡིན་དུ་བསྒོམས་ལ། ཧཱུཾ་གིས་ལྕེ་དང་ལག་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ། པདྨའི་བསྐོར་བ་དང་བཅས་པས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བླངས་ཏེ། བརླ་སྟེང་གཉིས་སུ་བཞག་ནས།

The General Dharma Practice Homage to the venerable Lord Avalokiteśvara. For a beginner yogi whose mind of awakening has become stable, the method for entering the unerring path to achieve awakening is as follows: having turned the three doors of body, speech, and mind away from non-virtue, one enters the stages of engaging in the practice of virtuous dharmas. First, in a pleasing location, one should prepare a clay base on ground cleared of living beings. Having fashioned a maṇḍala according to the source text, one should recite: oṃ vajra-rekhe hrīḥ. The lower surface should also be prepared with the five substances of a cow. While performing the maṇḍala in this way, the benefits should also be recited: "Applying cow dung and water is generosity; Smoothing the surface is discipline; Clearing away ants and the like is acceptance; The work itself is diligence; One-pointedness is concentration; And making the lines even is insight. By making the maṇḍala of the Sage, these six perfections are attained. One will be born as a distinguished god or human, with a splendor like the moon; Freed from all diseases, one will have a complexion like gold. One will be born into a kṣatriya family, filled with wealth such as grain and gold; Then, one will take birth in the homes of supreme gods and humans." Having recited this, one should make the maṇḍala. Then, one should scatter flowers, arrange offerings and torma cakes, and purify the doors of the body. Sitting on a comfortable seat, one should meditate on oneself as whichever chosen deity one practices. Having blessed the tongue and hands with the syllable hūṃ, one should take up the vajra and bell with the lotus-circling gesture and place them upon the two thighs.

ཧཱུཾ་དང་ཨཱཿས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་བརྗོད་དེ། ཧཱུཾ་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་པོ་ གཙོ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དྲིལ་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་བརྗོད་དོ། ཨཱཿསྲིད་པ་རང་བཞིན་དག་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གདོད་ནས་དག། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། སྲིད་པ་དམ་པ་མཆོག་ཏུ་བྱེད། ། ཅེས་བརྗོད་ལ་དྲིལ་ བུ་གསིལ་ཞིང་། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྜེ་ཨཱཿཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་རཀྵ་རཀྵ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བརྗོད་པས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་རེ་རེ་བསམས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་པས་ཧཱུཾ་འོད་དུ་ཞུ་ནས། བདུད་རྩི་རུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྷ་གང་ཡིན་པའི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་འོད་འཕྲོས་པས། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གནས་ནས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བླ་མ་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ། མཆོད་པ་དངོས་སུ་འབྱོར་ན་དབུལ་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་པས་ཡོན་ཆབ་དབུལ། ཨོཾ་པཱ་ཏྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་པས་ཞབས་བསིལ་དབུལ། ཨོཾ་ཨཉྩ་མཱ་ནཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་པས་ཞལ་བསིལ་དབུལ། ཨོཾ་པདྨ་ཀ་མ་ལ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། གདན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མཎྜལ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། མཎྜལ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ།

Bless the vajra and bell with HŪṂ and ĀḤ, and then recite this suchness: HŪṂ. The being without beginning or end, Vajrasattva, the Tathāgata, Samantabhadra, the self of all, The sovereign lord Vajrasattva. Reciting this, brandish the vajra and say: OṂ MAHĀVAJRA HŪṂ. Recite this suchness of the bell: ĀḤ. Because existence is pure by nature, It is primordially pure in its very essence. By the being whose nature is pure, Existence is made into the supreme excellence. Reciting this, ring the bell and say: OṂ VAJRA GHAṆṬE ĀḤ. Then, by reciting OṂ VAJRA RAKṢA RAKṢA KURU HŪṂ PHAṬ, perform the protection. Then, visualize a white HŪṂ upon each of the offerings. By reciting OṂ ĀḤ HŪṂ, the HŪṂs melt into light and are blessed as nectar (amṛta). Then, light radiates from the seed syllable at the heart of whichever deity one is oneself, inviting from the spontaneously present realm the inconceivable Buddhas and Bodhisattvas together with the Gurus. If the offerings are actually present, present them: OṂ VAJRA ARGHAṂ PRATĪCCHA ĀḤ HŪṂ. With this, offer the water for the feet. OṂ PĀDYAṂ PRATĪCCHA ĀḤ HŪṂ. With this, offer the water for the feet. OṂ AÑJAMĀNAṂ PRATĪCCHA ĀḤ HŪṂ. With this, offer the water for the face. OṂ PADMA KAMALA PRATĪCCHA ĀḤ HŪṂ. This is for the seat. OṂ VAJRA MAṆḌALA PRATĪCCHA ĀḤ HŪṂ. This is for the maṇḍala. OṂ VAJRA DHŪPE PRATĪCCHA ĀḤ HŪṂ. OṂ VAJRA PUṢPE PRATĪCCHA ĀḤ HŪṂ.

ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་བི་ཏྱ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གཱི་ཏི་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་པས་མཆོད་པ་རྣམས་ཕུལ་ལ། དེ་ནས་ཡན་ལག་བདུན་པ་རྣམས་བྱ་སྟེ། ན་མོ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་བླ་མ་དམ་པ་དང་བཅས་པ་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་གིས་འཁོར་བ་ནས་འཁོར་བའི་ཚེ། སྐྱེ་བ་འདི་དང་སྐྱེ་བ་གཞན་དག་ཏུ། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་ཅི་བགྱིས་པ་ཐམས་ཅད་མཐོལ་ཞིང་བཤགས་པར་བགྱིའོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡི་རང་ཞིང་སྤྲོ་བར་བགྱིད་དོ། ། བདག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མ་ལུས་པ་ དང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། ། བདག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བགྱི་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་། བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་སླད་དུ་ཇི་སྲིད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པ་དེ་ སྲིད་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བགྱིའོ། ། བདག་གིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསང་སྔགས་བླ་ན་མེད་པའི་ལམ་བསྟེན་པར་བགྱིའོ། ། བདག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་ཀྱི་དངོས་པོ་འདི་ཡང་ཞིང་གི་རྡུལ་སྙེད་དུ་སྤྲུལ་ནས་མཆོད་པར་བགྱིའོ། ། ན་མོ་བདག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ ཅད་ཀྱང་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྔོ་བར་བགྱིའོ། ། དེ་ནས་བསྟོད་པ་བྱ་སྟེ།

Oṃ vajra āloke pratīccha āḥ hūṃ. Oṃ vajra gandhe pratīccha āḥ hūṃ. Oṃ vajra naivedye pratīccha āḥ hūṃ. Oṃ vajra gīte pratīccha āḥ hūṃ. With these, present the offerings. Then, perform the seven-branch practice: Namo! Buddhas, bodhisattvas, and sublime gurus, please turn your attention toward me. Whatever non-virtuous, sinful actions I have committed while wandering in saṃsāra, throughout this life and in other lives, I openly confess and repent them all. I rejoice in and take delight in all the virtues of the buddhas, bodhisattvas, and distinguished ordinary beings. Until I reach the heart of unsurpassed awakening, I take refuge in the Buddhas who are the embodiment of great compassion, the Dharma of the Mahāyāna in its entirety, and the Saṅgha of irreversible bodhisattvas. I shall generate the mind of unsurpassed awakening. For as long as it takes to accomplish the benefit and happiness of all sentient beings, and until the fruit of nirvāṇa is attained, I shall maintain this generation of the mind. I shall follow the path of the unsurpassed secret mantra of the Mahāyāna. I shall emanate this very body of mine, which is the result of karmic ripening, into as many forms as there are atoms in the fields of the universe and offer them as worship. Namo! I shall dedicate all my roots of virtue toward unsurpassed great awakening. Then, perform the praise.

སངས་རྒྱས་གཙོ་ལ་ཡོན་ཏན་མཆོག་མངའ་བ། ། ཆེ་དགུས་མཆོད་ཅིང་ཡོན་ཏན་སྤྲིན་ཚོགས་འདུས། ། གོ་འཕང་མཆོག་བརྙེས་སྟོན་པ་ཆོས་ཆར་འབེབས། ། སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སྐྱོབ་པའི་ཆོས་ལ་ལེགས་པའི་ཚོགས་འདུས་པའི། ། ཤིན་ཏུ་ཕན་དང་བདེ་བ་ངེས་མཛད་གསུང་། ། འཁོར་བ་རྟག་བདེ་མྱ་ངན་མི་འདའ་བའི། ། དམ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དེ་ལ་རྟག་ཕྱག་འཚལ། ། དགེ་འདུན་ཆེ་ལ་མཐུ་རྩལ་རྨད་མངའ་ བའི། ། བསླབ་གཞི་ལེགས་བཅས་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། བདག་གཞན་དོན་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ཞུགས་པའི། ། དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དེ་ནས་གསང་སྔགས་དང་གཟུངས་སྔགས་བཟླས། དེ་ནས་མདོ་འདོན། བསྐོར་བ་བྱ། ། གཏོར་མ་གཏང་། སྨོན་ལམ་བཏབ་པོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་དྲངས་པའི་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། མི་དམིགས་པར་བསྒོམ་མོ། ། མདོ་རྒྱུད་རྟོགས་པའི་དགོངས་པའི་འགྲེལ་མཛད་ཅིང་། ། ཉོན་མོངས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་ཐབས་བསྟན་ནས། ། ཡོན་ཏན་མཆོག་རྣམས་ རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་མཛད་པ། ། དུས་གསུམ་བླ་མ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་བ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། བློ་ལྡན་རིགས་བཟང་ང་རྒྱལ་མེད་པ་དང་། ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་ཞིང་བླ་མ་ལ་དད་ཅིང་། ། རྩ་བ་ཡན་ལག་དམ་ཚིག་ལ་གནས་ནས། ། མཆོག་དང་ཐུན་ མོང་དངོས་གྲུབ་མྱུར་ཐོབ་ནས། ། འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་ཤོག། སྤྱིའི་ཆོས་སྤྱོད་སློབ་དཔོན་ནག་པོ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

To the Buddha, the Sovereign who possesses supreme qualities, Who is honored by the great and gathered like a mass of clouds of excellence, The Teacher who has attained the supreme state and lets fall the rain of Dharma— To the Buddha Jewel, I prostrate and bow. To the Dharma that protects, the collection of all that is excellent, The speech that definitively brings about supreme benefit and happiness, The state of constant bliss in saṃsāra and the non-transcendence of nirvāṇa— To the Sublime Dharma Jewel, I prostrate forever. To the Great Saṅgha, possessing wondrous power and skill, The yogis who are diligent in the well-established bases of training, Who have entered the path of practice for the sake of self and others— To the Saṅgha Jewel, I prostrate and offer praise. Then, recite the secret mantras and dhāraṇīs. Then, recite the sūtras. Perform circumambulations. Offer the torma. Make aspiration prayers. Then, request the invited deities to depart and meditate on non-objectification. To the gurus of the three times, who have composed commentaries on the intent of the sūtras and tantras, Who have taught the methods for abandoning the discordant side of the afflictions, And who apply the supreme qualities to the mental continuum— In them I take refuge. In birth after birth, throughout all my lives, May I be born into a noble family with intelligence and free from pride, Possess great compassion and faith in the guru, And, abiding by the root and branch samayas, May I swiftly attain the supreme and common siddhis, And act for the benefit of all sentient beings. The General Dharma Practice composed by the master Kṛṣṇācārya is complete.