Clarifying the Stages of the Maṇḍala Ritual for the Mahāmāyā Tantra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་མཱ་ཡཱ་མཎྜ་ལ་ཀྲ་མ་པྲ་དྱཽ་ནཱ་མ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་སྐུ་གསུམ་གྱི། ། རང་བཞིན་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གཙོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་བཅས་པ་དང་། ། བླ་མ་དམ་པ་ལ་བཏུད་དེ། ། གཅེས་པ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་དག་ལས། ། རིམ་པ་གསལ་བ་མ་མཐོང་བས། ། བླ་མ་དམ་པའི་དྲིན་གྱིས་ནི། ། རིམ་པ་གསལ་ བ་བདག་གིས་བཤད། ། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་བཟང་ལྡན་ཞིང་། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་རྒྱུད་དག་ཏུ། ། དབང་བསྐུར་དམ་ཚིག་ལྡན་པ་ཡིས། ། གཞན་དག་གུས་པས་གསོལ་འདེབས་སམ། ། རང་གི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡིས། ། སློབ་མ་མཚན་ཉིད་བཟང་ལྡན་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་ ནུས་པ་དྲི་བྱས་ལ། ། ངེས་པར་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་གྱུར་ན། ། དེ་ལ་སྦྱར་བའི་ལས་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་འཇིགས་གནས་སམ། ། བས་མཐའི་གནས་སམ་ཉམས་དགའ་བར། ། རྟོག་བྲལ་སེམས་ཅན་གདོན་པ་ཡི། ། བསམ་པས་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན། ། བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་གནས་སློབ་དཔོན་ གྱིས། ། དེ་ཡི་བདག་པོ་འབུམ་བཟླས་ཤིང་། ། ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཁྲི་ཁྲིའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཡིས་གནང་བའམ། ། མཚན་མ་བཟང་དང་ལྡན་གྱུར་ན། ། དེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར། ། དབེན་པའི་གནས་སམ་དུར་ཁྲོད་དམ། ། སྔོན་བྱས་པའམ་ཡིད་འོང་སར། ། དེ་དབུས་མཎྜལ་བྱས་ འོག་ཏུ། ། ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ལྔ་དང་། ། དབུགས་དབྱུང་སོགས་པས་སྐྱོང་ནུལ་བྱ། ། དེར་ནི་སིལ་མའི་ཕྱོགས་བཀྲམ་ལ། ། ལྷག་གནས་འཁོར་ལོ་རྫོགས་བསྐྱེད་ལ། །

In the language of India: Mahāmāyāmaṇḍalakramapradīpanāma-vidhiḥ. In the language of Tibet: Sgyu ’phrul chen mo’i dkyil ’khor gyi cho ga’i rim pa gsal ba zhes bya ba (The Clear Stages of the Ritual for the Maṇḍala of the Great Illusion). Homage to the glorious Vajraḍākinī! I bow to the glorious Heruka, the principal deity, whose nature is the five wisdoms and the three kāyas, together with the ḍākinīs and the sublime guru. Since I have not seen a clear sequence of stages in the essential condensed tantras, through the kindness of the sublime guru, I shall explain the clear stages. An ācārya who possesses the excellent characteristics and has received empowerment and the samaya in the tantras of the Great Illusion, when requested with devotion by others or desiring it for his own sake, should examine the yogic capacity of a disciple who possesses the excellent characteristics. If the disciple speaks with certainty, then the preparatory rites should be performed. In a terrifying place such as a charnel ground, a remote borderland, or a delightful spot, with a mind free of conceptualization and intent on liberating sentient beings, the ācārya should abide in the method of generation according to what arises in the tantras. He should recite the mantra of the Lord of that [deity] one hundred thousand times, and ten thousand times for the remaining [deities]. Then, if permission is granted by the deity or auspicious signs appear, in order to draw the maṇḍala, in a secluded place, a charnel ground, or a previously prepared pleasant site, he should prepare a maṇḍala in its center. Beneath it, he should smear the ground with the five substances such as water and the like, and with the breath of life and so forth. There, having scattered loose flowers in the directions and completed the preliminary consecration, he should generate the complete maṇḍala.

དེ་ལ་ཁེ་ཡིག་སོགས་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་དགུག་ལ་ཀྱོ་སོགས་ཀྱིས། ། དགུག་སོགས་བྱས་ཏེ་དབང་བསྐུར་ལ། ། མཆོད་ བསྟོད་རྫོགས་བྱས་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། དེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། བདེ་གཤེགས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས། ། ཁྱེད་རྣམས་མཆོད་པའི་ཕྱིར་དང་ནི། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་ཕན་ཕྱིར་དུ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་བྲི་བར་འཚལ། ། བདག་ལ་བྱིན་བརླབས་ གནང་བར་མཛོད། ། དེ་སྐད་ལན་གསུམ་གསོལ་བཏབ་ལ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀའི། ། གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་གནས་ནས་སུ། ། མཆོད་དང་གཏོར་མར་ལྡན་པ་ཡིས། ། ལྷ་མོ་མཛེས་མ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར། ། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བའི་མཛད་སྤྱོད་དང་། ། ལག་པ་ས་ལ་ལན་གསུམ་བརྡབ། ། རྡོ་རྗེ་ ས་ཡི་ལྷ་མོ་ནི། ། བཙོ་མ་གསེར་གྱི་མདོག་འདྲ་ལ། ། མཛེས་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་ལ། ། གསེར་གྱི་བུམ་ཐོགས་ཅི་བགྱི་སྨྲ། ། དེ་ལ་མཆོད་ཡོན་སྔོན་འགྲོ་བས། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱིས་མཆོད་བྱས་ལ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་གྱིས། ། ས་དང་ཕ་ རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་སྡེ་ལས། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་བརྗོད་རྗེས་ལ། ། དགའ་བའི་མདངས་ཀྱིས་ལྷ་མོ་དེས། ། ཁྱོད་ནི་ སློབ་དཔོན་མཆོག་ཡིན་གྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ལས་གྱིས་ཤིག། ཟེར་ཞིང་ས་ལ་ཐིམ་པར་བསམ། ། དེ་རྗེས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམ་དག་ལ། ། གཏོར་མ་ཚུལ་བཞིན་བྱིན་ནས་ནི། །

In that regard, having summoned the wisdom beings with the hook and so forth, and having performed the summoning and other rites, one should confer the empowerment, complete the offerings and praises, and then make this supplication to them: "All Sugatas, please attend to me! For the sake of making offerings to you and for the benefit of the disciples, I wish to draw the excellent maṇḍala called the Great Illusion. Please grant me your blessings." Having made this supplication three times, one should then abide in the form of Heruka. Possessing offerings and torma, in order to exhort the beautiful goddess, one should strike the earth with the hand three times, following the conduct of the Victors of the past. "The Vajra Earth Goddess, who is like the color of refined gold and adorned with beautiful ornaments, holding a golden vase, what shall I do?" To her, preceded by the water for the feet, one should offer all the offerings and say: "O Goddess, you have become the witness to the conduct and the specific qualities of all the Buddhas, the Protectors, regarding the grounds and the perfections. Just as the Protector Śākyasiṃha conquered the hosts of Māra, so shall I conquer the hosts of Māra and draw the maṇḍala." After reciting this three times, the goddess, with a joyful countenance, says: "You are the supreme ācārya; perform the activities of the maṇḍala!" One should then imagine her dissolving into the earth. Following that, having properly given the torma to the guardians of the directions, [The text continues.]

ས་ཕྱོགས་འདིར་གནས་ལྷ་དང་ཀླུ། ། གནོད་སྦྱིན་དྲི་ཟ་ལྷ་མ་ཡིན། ། གང་དག་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེར་ལྡན་ པ། ། རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་དང་སྙན་མངའ་བ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། དགེ་བའི་ས་ཕྱོགས་འདི་ཉིད་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ཆེར་འགྱུར་ལ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ལས་བྱེད་པར། ། ཁྱེད་ཀྱིས་ བར་ཆད་མ་བྱེད་པར། ། དགེ་བའི་གྲོགས་པོ་ཉིད་དུ་མཛོད། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་གསོལ་འདེབས་པ། ། ས་བསླང་བ་ཡི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ས་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་དུ། ། མེ་ཡི་ལས་ལས་བྱུང་བ་ལྟར། ། ཚར་གཅོད་ཞི་བའི་ལས་བྱའོ། ། དེ་ནས་དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ལྟོ་འཕྱེའི་རིམ་པ་ཤེས་པ་ ཡིས། ། གཡས་སྐོར་ལྟོ་ནས་བརྐོ་བར་བྱ། ། དེ་ན་རོ་བསལ་མགལ་དུམ་དང་། ། གྱོ་མོ་རུས་དང་རེ་བ་བསལ། ། ས་དེ་མ་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་དང་། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ལ་ཧཱུཾ་བཟླས་དགང་། ། དེར་ནི་ཚད་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཤར་དང་བྱང་དུ་གཞོལ་སོགས་བྱ། ། བ་ཡི་ལྕི་བས་བ་ཀོ་ཙམ། ། བྱུགས་ཏེ་དྲི་མ་ཆུ་དང་ནི། ། ག་བུར་ཙནྡན་དམ་པ་དང་། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་བཀྲམ་པ་དང་། ། ཧཱུཾ་བཞི་ཡིས་ནི་ས་སྦྱང་བའོ། ། དེ་ནས་ཐལ་གོས་ལ་སོགས་པའི། ། རང་གི་རྒྱན་ལྡན་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པས། ། ཧཱུཾ་དང་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ཡི། ། རྣམ་དག་ནམ་མཁར་བསམས་ནས་ནི། ། ཧཱུཾ་གི་སྔགས་ ཀྱིས་གསེར་གྱི་ནི། ། ས་གཞི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་བསམ། ། མེ་དཱིའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབ་པའོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀར། །

The gods and nāgas who dwell in this region, The yakṣas, gandharvas, and asuras, Who possess great miraculous power, And who have vajra eyes and ears: I, who am called [name], For the sake of making offerings to the Sugatas And for the benefit of all sentient beings, In this very virtuous region, A great and sacred maṇḍala shall be established. As I perform the activities of the great maṇḍala Of the King of Tantras, the Mahāmāyā, Please do not create obstacles, But act as my virtuous companions. Thus, making this request three times is the ritual for requesting the site. Then, in that very region, Just as in the rites of fire, One should perform the activities of subjugation and pacification. Then, according to the specific time, Knowing the sequence of the bhujaṅga (the crawling one), One should dig starting from the belly and circling to the right. There, one should remove corpses, charred wood, Potsherds, bones, and rags. Fill that earth with half a droṇa of unspoiled soil And fragrant water, while reciting HŪṂ. There, for the properly measured maṇḍala, One should ensure it slopes toward the east and north, and so forth. Smear it with cow dung the size of a cow's hide, And with fragrant water, Scattering various flowers such as camphor and excellent sandalwood. This is the purification of the site with the four HŪṂs. Then, the ācārya, adorned with his own ornaments such as ash and so forth, Holding the vajra and bell, Visualizes the pure sky as HŪṂ and KHAṂ. With the HŪṂ mantra, he visualizes the golden ground As being endowed with the vajra. This is the blessing with the ME DĪ mantra. Then, he himself as Heruka...

བསྐྱེད་པའི་ཆོ་གའི་ཚུལ་རྫོགས་པས། ། བསམ་པའམ་དངོས་སུ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གཞིའི་གནས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ཕྱི་ནང་མཆོད་པས་མཉེས་བྱས་ལ། ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཅེས་བྱ་བ། ། སོགས་པས་བསྟོད་དེ་གསོལ་བ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོ་ཀུན་གྱི་དངོས། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་བྱེད་པ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། གསོལ་བའི་ཚིག་དེ་མཁྱེན་ནས་སུ། ། སྡུག་བསྔལ་ཅན་ལ་གཟིགས་ནས་ནི། ། ཁྲོ་བོའི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པ་ཡིས། ། མིག་ཏུ་མ་དང་ཊ་ཡིག་ལས། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་གསལ་བསམས་ལ། ། མིག་འབྲས་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་བསམ་པར་བྱ། ། རྐང་པ་གཉིས་སུ་ཨཿལས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་བསམ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བའི་ མིག་འབྲས་ལ། ། ཁྲོ་ཚོགས་སྤྲོས་པས་བགེགས་བསྐྲད་ལ། ། རྐང་པས་རྡོ་རྗེ་རབ་འབར་སྤྲུལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ལྡན་འགྱིང་བག་གིས། ། དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་སོང་ནས་ནི། ། ཧཱུཾ་སོང་ཤིག་བགེགས་ཚོགས་མ་ལུས་ཀུན། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་གསང་བ་པོ། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་མ་ལུས་ཀུན། ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་བགེགས་ཚོགས་རྣམས། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་བདག་ཉིད་གཙོ། ། བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི། ། ང་ནི་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་དངོས། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོར་རབ་སྦྱོར་བྱེད། ། གལ་ཏེ་བཀའ་ལས་འདས་གྱུར་ན། ། རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་འབར་བ་ཡིས། ། མགོ་བོ་ཚལ་པ་ བརྒྱར་འགས་ཤིང་། ། ཞི་བར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ། ། དེ་བས་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་གྱིས། ། ཞེས་པས་བགེགས་རྣམས་བསྐྲད་བྱ་བ། ། རོལ་པའི་གོམ་སྟབས་བརྒྱད་པས་བསྐོར། །

When the procedure for the generation stage is complete, one should please the ḍākinīs—whether visualized or actually present—dwelling in the fundamental abode, with outer and inner offerings. Then, with the words "Naturally pure..." and so forth, one offers praise and makes this request: "O Protector, essence of all mandalas, who exhausts all misdeeds, please explain the maṇḍala of the Great Illusion." Having understood those words of request and beholding those who suffer, one should assume the pride of a wrathful deity. Visualizing the letters MA and ṬA in the eyes, one should imagine the sun and moon clearly appearing. From the syllable HŪṂ at the pupils, one should visualize a black vajra. At the two feet, from the syllable AḤ, one should visualize blazing crossed vajras. From the center of the vajras, a host of wrathful deities is emanated to expel the obstructors. With feet treading upon blazing vajras, holding a vajra and bell, and with a majestic bearing, one proceeds to the northeast and says: "HŪṂ! Depart, you entire hosts of obstructors! All you great hosts of obstructors—gods, asuras, and guhyakas—those hosts of obstructors who cause harm, listen! I am the Lord, the nature of the Great Illusion, arisen from the wisdom of great bliss. I am the glorious essence of the vajra, who thoroughly applies the wheel of command. If you should transgress my command, your heads will undoubtedly be split into a hundred pieces by the fiercely blazing vajra. Therefore, depart elsewhere!" With these words, the obstructors are expelled, and one circumambulates with the eight playful steps.

རྐང་པ་བསྐྱོད་དང་ལག་པ་བསྐྱོད། ། སྨིན་མ་འདེགས་སོགས་གར་གྱིས་ནི། ། གདུག་པའི་ཚོགས་ནི་ བསྐྲད་བྱས་ལ། ། ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཕུར་བུ་ནི། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཞེས་པ་ནི། ། དེ་ཡིས་བྱིན་བརླབས་བཟླས་རྫོགས་ནས། ། གྷ་གྷ་ལ་སོགས་སྔགས་ཀྱིས་གདབ། ། དེ་ནས་ར་བ་དྲ་བ་བྱ། ། ས་སྲུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་ཆུ་དང་ནི། ། མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་བྱུགས་པའི་སར། ། ཐིག་ལེའི་ སྟེང་དུ་མེ་ཏོག་བཞག། དེར་ནི་ཆུ་སྐྱེས་བསམས་སྟེང་དུ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་དུ་ནི། ། རང་རང་ས་བོན་གྱུར་པ་ལས། ། ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་བསམ་པར་བྱ། ། མགོན་པོ་དགུག་ལ་སོགས་བྱས་ནས། ། ཊཀྐི་ཛཿ། ཊཀྐི་ཧཱུཾ། ཊཀྐི་བཾ། ཊཀྐི་ཧོཿརྣམ་བཞིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་གཉིས་བསྡུས་ པ་ལས། ། པྲོཀྵ་ཎཱཾ་དང་ཨརྒྷཾ་སོགས། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་རྣམས། ། མཆོད་ནས་བསྟོད་དེ་གསོལ་བ་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལྡན། ། ཕྱོགས་བཞིའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་དང་། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན། ། བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་དང་། ། ཁྱེད་ལ་ཡང་ནི་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡིག་པ་འཇིག་བྱེད་པའི། ། ནང་པར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་ལགས་ན། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བར་དགོངས་ནས་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེར་ནི་ཕྱི་ནང་མཆོད་པས་མཆོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀུན། ། ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་གསེར་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། རིན་ཆེན་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །

Moving the feet and moving the hands, with the dance of raising the eyebrows and so forth, the hosts of malevolent spirits are expelled. Then, the kīla generated from HŪṂ, consecrated by the mantra "OṂ VAJRA KĪLAYA," and having completed the recitation, one should strike with the mantra beginning with GHA GHA. Then, one should construct the fence and the net; this is the ritual for protecting the site. Then, on a ground smeared with fragrant water and the five nectars, one places a flower upon a drop. There, one should visualize a lotus, and upon that, a sun maṇḍala. From the respective seed syllables, one should visualize the maṇḍala of deities. Having performed the summoning of the Protectors and so forth, with the four syllables "ṬAKKI JAḤ," "ṬAKKI HŪṂ," "ṬAKKI BAṂ," and "ṬAKKI HOḤ," the two maṇḍalas are condensed. Having offered the prokṣaṇaṃ, arghaṃ, and so forth, as well as offerings to the Vajra Ḍākinīs, one praises them and makes this supplication: "Glorious Heruka, the Blessed One, together with the Buddha Ḍākinīs, the Ḍākinīs of the four directions, the goddesses of knowledge possessing miraculous powers, and all the Bodhisattvas and others—please attend to me! For the benefit of the disciples and also for the sake of making offerings to you, I shall draw the maṇḍala tomorrow, which destroys all negativity. Thinking of me with compassion, please grant your blessings." There, one should offer outer and inner offerings. This is the ritual for the preliminary consecration of all the deities of the maṇḍala. Then, [one prepares] a vessel made of gold or other precious materials.

ལྟོ་ཆེ་མགྲིན་པ་རིང་བ་དང་། ། མཆུ་འཕྱང་ནག་པོ་ར་རི་མེད། ། དྲི་ཞིམ་ས་དཀར་གྱིས་ བྱུགས་ནས། ། རང་དང་རང་གི་མཚན་མ་གདབ། ། རྣམ་རྒྱལ་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ལྷ། ། ཁ་དོག་མཐུན་པའི་རས་ཟུང་རེ། ། བུམ་པའི་མགུལ་དུ་བཅིང་བར་བྱ། ། ཙུ་ཏ་ལ་སོགས་ཤིང་དག་ནི། ། ལོ་མ་མེ་ཏོག་དང་ལྡན་པས། ། འདིས་ནི་བུམ་པའི་ཁ་བརྒྱན་ནོ། ། ཆུ་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པ་རུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟགས་སུ་ནི། ། ཤ་ཏ་བྲི་ཧ་ཏི་དང་ནི། ། ཨ་པ་ར་དང་ཙནྡན་དང་། ། ཨུཏྤལ་ཀཎྜ་ཀ་རི་དང་། ། ཧ་ས་དེ་བ་དག་གཞུག་གོ། ། སོ་བ་འབྲས་དང་མ་ཤ་སྲན། ། ནས་དང་ཏིལ་དང་གྲོ་རྣམས་ནི། ། ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི་དག་གོ། ། ཤེལ་དང་ དངུལ་དང་མུ་ཏིག་དང་། ། བྱུ་རུ་དུང་དང་རྣམ་ལྔ་ཡི། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་མདོག་རྟགས་སུའོ། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་ཆུ་དང་སྨན། ། དྲི་དང་རྣམ་པ་ལྔ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་དཀར་བའི་རས་སྟེང་དུ། ། མེ་ཏོག་བཀྲམ་ལ་བུམ་པ་དེར། ། གཞག་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི། ། བུམ་པའི་རང་བཞིན་དག་ བསམ་སྟེ། ། བྲུཾ་ལས་མཚན་ཉིད་བཟང་ལྡན་བསྐྱེད། ། དེ་ཡི་ནང་དུ་ཆུ་སྐྱེས་ནི། ། ཉི་མ་དང་ལྡན་ས་བོན་ལས། ། རྣམ་རྒྱལ་དག་ཏུ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད། ། གཞན་ཡང་རང་རང་ས་བོན་ལས། ། སྐུ་བསྐྱེད་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། སྔོན་ལྟར་བྱས་ཏེ་བཟླས་པ་ཡི། ། སྟོབས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཆུས། ། གང་བ་ལྷག་པར་གནས་པའོ། ། སློབ་མ་བསྲུང་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཛིན་སློབ་མ་ནི། ། ཡིད་གཞུངས་སྤྲོ་ཆེན་བྱས་པ་གཟོ། ། རིགས་བཙུན་ང་རྒྱལ་མེད་པ་དང་། ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོ་ཁ་དོག་ལྡན། །

Large-bellied and long-necked, with hanging lips, black and without stains, anointed with fragrant white earth, one should mark them with their respective signs. From the Vijaya [vase], all [actions are performed]. From the viśvavajra, the deity of activity, one should tie a pair of cloths of matching color around the neck of each vase. With trees such as the cūta (mango), possessing leaves and flowers, one should adorn the mouths of the vases. Into the vases filled with water, as symbols of bodhicitta, one should place śatāvarī, apāmārga, sandalwood, utpala, kaṇṭakārī, and hasadeva. Barley, rice, māṣa beans, peas, wheat, sesame, and barley—these are the nature of the Mind. Crystal, silver, pearl, coral, and conch—these five are the symbols of the color of all the deities. One should place the sun, moon, water, medicine, and fragrance—these five types [within]. Then, upon a white cloth, having scattered flowers, one should place the vases there and perform the consecration. Contemplating the pure nature of the vases, one generates them from bhrūṃ as possessing the excellent characteristics. Within them, from the seed-syllable upon a lotus and sun, one generates all [deities] in the Vijaya [vase]. Furthermore, generating the bodies from their respective seed-syllables, having performed all the rituals as before, by the power of recitation, they are specially consecrated as being filled with the water of bodhicitta. The disciple, possessing protection, holding a flower garland, being intelligent, very enthusiastic, grateful, of noble family, without pride, and endowed with beauty, youth, and complexion—[such a disciple is to be accepted].

གསང་པའི་དོན་ལ་མངོན་བརྩོན་ན། ། གཟུགས་ངན་ ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང་། ། དེ་ལས་གཞན་པའང་གཞུག་པར་བྱ། ། ལུས་བཀྲུས་གཙང་མའི་གོས་བགོས་ལ། ། སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་ནས། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ ཕྱག་འཚལ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཇུག་མཛོད། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་ གསུམ་བཏབ་སྟེ། ། འདི་སྐད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཅན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་ནི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་དུས་གསུམ་ལས་འདས་པ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་རབ་བསྒོམ་པའོ། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པའི། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་ སློབ་མ་ཆོ་ག་འདིས། ། སྡིག་པ་བཤགས་སོགས་བྱ་བ་སྟེ། ། བདག་གིས་སྡིག་པ་བགྱིས་པ་དང་། ། བགྱིད་དུ་སྩལ་དང་ཡི་རང་བ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་སྔར་བདག་གིས་སུ། ། མ་ལུས་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི། ། ཚོགས་ལ་བདག་ནི་ཡི་རང་ངོ་། །

If one is intensely devoted to the secret meaning, even those of ugly form, lacking in qualities, or others besides these should be admitted. Having bathed the body and put on clean clothes, and having filled the cupped palms with flowers, one should say: "O Great Joy, you are my teacher; O Master, please attend to me! I prostrate to you, the Great Protector who reveals the way of great awakening. Grant me the reality of the samaya; grant me also the bodhicitta. Grant me the three refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Great Protector, lead me into the supreme city of great liberation." Having thus offered the supplication three times, one should speak these words: "Come, child! You are a worthy vessel for the Great Vehicle. I shall correctly teach you the ritual of the conduct of secret mantra. The Buddhas of the three times, who transcend [time] and possess the vajra of body, speech, and mind, attain the wisdom of equality through the supreme meditation of vajra mantra. The application of secret mantra is peerless; by the glorious protector Heruka, even the great and most unbearable hosts of the Māra classes were conquered. Therefore, child, apply your intelligence to this in order to attain omniscience." Then, by this ritual, the disciple should perform the confession of misdeeds and so forth: "Whatever misdeeds I have committed, caused others to commit, or rejoiced in, I shall confess each and every one of them without exception in the presence of the Buddhas. I rejoice in the accumulations of the Buddhas, bodhisattvas, pratyekabuddhas, arhats, and all wandering beings."

སྒྱུ་འཕྲུལ་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་བཅས་པ་དང་། ། ཆོས་མཆོག་ལ་ཡང་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དུས་གསུམ་བདེ་གཤེགས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བསྐྱེད་པ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་ བདག་གིས་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། འགྲོ་བའི་མགོན་པོ་བདག་ལ་དགོངས། ། མ་ལུས་བཞུགས་པའི་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། འདི་ཉིད་ནས་བཟུང་སངས་རྒྱས་པར། ། བླ་མེད་བདག་ལ་གཟིགས་པར་མཛོད། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། བདག་གིས་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ལན་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་ སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚངས་སྤྱོད་དང་། ། རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་བགྱི། །

I take refuge in the principal deities of the Māyājāla, the male and female consorts, together with the ḍākinīs, and in the supreme Dharma. Just as all the Sugatas of the three times and all the bodhisattvas have generated the supreme bodhicitta, so too do I generate the mind of awakening. Protectors of beings, please attend to me! All you Sugatas who dwell without exception, from this moment until I attain buddhahood, look upon me with your unsurpassed vision. Regarding the vows of the Buddha-yoga, I shall firmly uphold the three types of discipline: the discipline of ethical conduct, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—the unsurpassed Three Jewels—I shall truly uphold as the vows of the Buddha-yoga. In the great and supreme Vajra family, I shall truly uphold the vajra, the bell, and the mudrā, and I shall also uphold the ācārya. In the great and supreme Ratna family, regarding the delightful samayas, I shall constantly practice the four types of generosity six times every day. In the pure and supreme Padma family, which arises from great awakening, I shall also uphold the sublime Dharma of the three vehicles: outer, inner, and secret. In the great and supreme Karma family, I shall truly uphold all the vows in their entirety and perform acts of offering to the best of my ability. I shall maintain the non-dual pure conduct and guard my own samaya.

བདག་གིས་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས། ། བླ་མེད་གནས་སུ་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། ཞེས་ པ་གུས་པས་སྨྲ་བ་དང་། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ཟློས་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དྲི་ཡི་ཆུས། ། སྙིང་མགྲིན་སྤྱི་བོར་ཐིག་ལེ་ལ། ། ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡིག་གསུམ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་རྣམ་གསུམ་ནི། ། རང་རང་ཡི་གེས་མཚན་པ་ནི། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཡིག་གསུམ་ འོད་ཀྱིས་བཀུག་བསྟིམ་ནས། ། མཆོད་པའི་ལས་སུ་བྱས་པ་ལ། ། མེ་ཏོག་སྤྱི་བོར་མདུན་དུ་སྤོས། ། དྲི་དང་མར་མེ་སྙིང་གར་རོ། ། སྣ་ཚོགས་མཁའ་འགྲོ་རེག་པ་ཡིས། ། བཏབ་སྟེ་རང་རང་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ནས་ཨ་ཤྭཏྠ་སོགས་ལས། ། སོར་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་དག་ལས། ། སྐྱོན་མེད་མེ་ཏོག་རྩེ་ལྡན་སྦྱིན། ། དེས་ཀྱང་ཤར་རམ་བྱང་བལྟས་པས། ། མི་སྨྲ་བར་ནི་བཅའ་ཟིན་ནས། ། བ་ཀོ་ཙམ་ནི་བྱུགས་པ་རུ། ། སོ་ཤིང་མདུན་ནི་དྲང་པོར་དོར། ། དེ་ཚེ་བདག་དང་སྟེང་ལྟ་ན། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་དེ་བཤད་དེ། ། ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་དངོས་ གྲུབ་འབྲིང་། ། མཚམས་སུ་བལྟས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི། ། ཞི་སོགས་ལས་བརྒྱད་དེ་ལས་འགྲུབ། ། སོ་ཤིང་བརྒྱ་ལ་ཐུར་བལྟས་ན། ། (དས་,ངེས་)པར་ས་འོག་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དེ་ནས་སྐྱོར་ཆུ་བླུད་བྱ་བ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿཔཱ་པཾ་ནི་ཤྩ་སྱ་སཾ་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་བི་ཀལྤཱ་ན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་ གསུམ་བརྗོད་པས་ངག་སྦྱངས་ནས། ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་དག། ཨུ་དུམྦཱ་རའི་མེ་ཏོག་ལྟར། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག།

"By means of my virtuous actions, may I swiftly accomplish Buddhahood; and from the ocean of cyclic existence, may I deliver sentient beings to the unsurpassed state." Reciting this with devotion, the ācārya should recite the three tattvas. With the vajra fist and scented water, he should apply drops at the heart, throat, and crown. From the three syllables, HŪṂ and so forth, one should visualize the three—vajra and the rest—each marked by its respective syllable, in their proper order. Having summoned and dissolved them with the light of the three syllables, and having performed the offerings, he places a flower on the crown, incense before the face, and perfume and a lamp at the heart. Having applied the various ḍākinīs with touch, he does so with their respective mantras. Then, from an aśvattha tree or similar, he gives a flawless flower with a stalk twelve finger-widths long. Having held it without speaking while facing east or north, he should cast the tooth-stick straight forward onto a surface smeared with cow dung. At that time, if it points toward himself or upward, it is explained as the supreme siddhi; if it points toward the cardinal directions, it is a middling siddhi; if it points toward the intermediate directions, the eight worldly activities such as pacifying will be accomplished. If the tooth-stick points downward, one will certainly attain the siddhi of the subterranean realm. Then, the rinsing water is given: OṂ HRĪḤ VIŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀḤ PĀPAṂ NIḤŚEṢAṂ ŚODHAYA SARVA VIKALPĀN APANAYA HŪṂ. By reciting this three times, the speech is purified. "In this world, the Omniscient Ones are as rare as the udumbara flower; they appear only once in a great while."

འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འདི་ནི། ། དེ་བས་ཀྱང་རྙེད་དཀའ་བ་སྟེ། ། གང་གིས་མཉམ་མེད་སེམས་ཅན་ དོན། ། བླ་ན་མེད་པ་བྱེད་ནུས་པ། ། གཉིས་མེད་ཟབ་མོའི་སྤྱོད་ཚུལ་འདི། ། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་བྱེད་པའི། ། དང་པོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་ནས། ། བསགས་པའི་སྡིག་པ་གང་དང་གང་། ། དེ་ཀུན་ཟད་པར་གྱུར་པ་ནི། ། ཟབ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ གིས་ནི། ། ཀུ་ཤ་བྱིན་བརླབས་དེ་ལ་སྦྱིན། ། དེས་ཀྱང་སྔས་དང་སྟན་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་སྔགས་ཀྱིས་སྲུང་སྐུད་ནི། ། མདུད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ནི། ། བསྲུང་ཕྱིར་དཔུང་པ་གཡོན་པར་བཅིང་། ། དེས་ཀྱང་སེང་གེའི་ཉལ་སྟབས་ཀྱིས། ། ཀུ་ཤའི་སྟན་ལ་ཉལ་ནས་སུ། ། ནང་པར་བཞིན་ བཟང་རྣམས་ལོངས་ཤིག། སང་གི་ནང་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། ཐར་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི། ། གྲོང་ཁྱེར་དམ་པ་མཐོང་ཞེས་བརྗོད། ། དེ་ནས་ནང་པར་དུས་སུ་ནི། ། རྨི་ལམ་མཚན་མ་དྲི་བར་བྱ། ། དེས་ཀྱང་མཚན་མ་མཐོང་བ་རྣམས། ། སློབ་དཔོན་མདུན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། མཚན་ མ་བཟང་དང་ལྡན་སྨྲས་ན། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་བསྟན་པར་བྱ། ། ངན་པ་མཐོང་ན་བསྲུང་བ་དང་། ། མེ་ཡི་ལས་ཀྱིས་རྟོག་པ་བསལ། ། ལྷག་པར་གནས་པ་བྱས་འོག་ཏུ། ། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས། ། རྣལ་འབྱོར་བྱས་ཏེ་ནང་པར་སྔགས། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་བྱེད་ པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བྲི་བའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནམ་མཁར་བཏེག་ནས་ནི། ། དེ་ནས་ཐིག་ལེའི་ལས་བྱའོ། ། ན་རའི་སྐྲའམ་བ་སུ་ཏས། ། བྱའམ་ཡང་ན་རས་བལ་ལས། །

Furthermore, it will not arise in the future. This way of mantra conduct is even more difficult to find than that; it is that which is able to accomplish the peerless benefit of sentient beings. This profound conduct of non-duality is the means by which sentient beings attain buddhahood. Whatever sins have been accumulated over the first incalculable eon, all of them are exhausted by seeing the profound maṇḍala. Then, with oṃ āḥ hūṃ, the kuśa grass is consecrated and given to them; they should also use it as a pillow and a seat. With that same mantra, a protection cord with three knots is tied around the left arm for the sake of protection. Then, lying on the kuśa seat in the lion’s posture, they are told: "Good sirs, rise! Tomorrow morning you shall see the sublime city, the nature of great liberation." Then, at the time of morning, the signs of the dreams should be inquired about. They, in turn, should report the signs they have seen in the presence of the ācārya. If they report signs endowed with excellence, their accomplishments should be shown. If bad signs are seen, protection and the ritual of fire should be performed to clear away the conceptual obscurations. After the preparatory ritual (adhivāsana) has been performed, the ācārya, possessing the proper characteristics, performs the yoga and, in the morning, recites the mantra that destroys all sins. In order to draw the sublime maṇḍala, the maṇḍala is raised into the sky, and then the work of the lines (sūtra) should be done. [The lines] should be made from human hair, or from vasūta [silk], or from cotton.

ཁྲག་ཆེན་དུ་ནི་སྤགས་པ་ལ། ། ཤེས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིས་འགྱུར། ། ཚད་བྱས་ཁ་དོག་ ལྔར་བྱས་ཏེ། ། པདྨའི་སྣོད་བཞག་དང་མོས་པས། ། རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་གཤེགས་ལྔ། ། བསྐྱེད་དེ་ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་པས། ། ཛཿལས་ཉི་ཟླ་གཉིས་བསམ་པ། ། རབ་ཏུ་མྱུར་བར་གཡོ་བའི་མིག། མིག་གི་རྫི་མ་འདྲེན་པ་ནི། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་དམ་པ་སྟེ། ། འདིས་ནི་ཡེ་ཤེས་ ཐིག་དགུག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཐིག་གདབ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། མཆོད་པ་རྣམས་ནི་བྱས་ནས་སུ། ། ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ་སརྦྦ་དྷརྨཱཿཔ་ར་སླར་ཨ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱཿཨ་ཏྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྛ་སརྦྦ་དྷརྨཱཿ། ཞེས་བརྗོད་ཐིག་དེ་བསྒྲིལ་ནས་སུ། ། མི་འཆི་ལྔ་ལ་སྤངས་ པ་དང་། ། ཆོ་ག་ཤེས་ཤིང་བློ་ལྡན་པས། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ནི་དེ་གདབ་བོ། ། ཛྫཿཛྫཿའི་སྒྲ་ནི་བཏང་ནས་སུ། ། དེས་ཀྱང་རྒྱབ་ནས་འགྲོ་བར་བྱ། ། ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། ནུབ་དང་ཤར་ནས་དང་པོ་སྟེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ལྷོ་དང་བྱང་ནས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ནམ་མཁའ་ཡི་ནི་ ཐིག་གདབ་པོ། ། འོག་གི་ཐིག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་གྱི། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་འགྲོ་དོན་དུ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་དོན་ནི་བྱ་དུས་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་མེ་དང་རླུང་གནས་ཏེ། ། སློབ་མ་དབང་ལྡན་བདེན་བྲལ་དུ། ། འདུག་ལ་ཤར་དང་ནུབ་གདབ་པོ། ། དེ་ཉིད་གནས་ དང་བྱང་གི་ཐིག། བྱིན་ཟ་སྲིན་པོར་གནས་པས་ལྷོ། ། དེ་ཉིད་གནས་དང་བདེན་བྲལ་དང་། ། སློབ་མ་རླུང་དང་དབང་ལྡན་དུ། ། གནས་པས་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གཉིས་སོ། །

Having understood that it is smeared with great blood, one should make the maṇḍala twice the size. Having measured it and made it five colors, one places a lotus vessel and, with devotion, generates the five Sugatas arising from the causal syllables. Having invited the wisdom beings, one visualizes the sun and moon from the syllable jaḥ. With eyes moving very rapidly and the eyelashes twitching, this is the sublime blazing gaze; by this, the wisdom lines are summoned. In order to strike the lines of the great maṇḍala, grant me the vajra lines. Having performed the offerings, one recites: oṃ anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ parasparānugataḥ sarvadharmāḥ atyantānupraviṣṭāḥ sarvadharmāḥ. Having said this, one twists the lines. Having smeared them with the five nectars, the wise one who knows the ritual should strike the wisdom lines. Having uttered the sound jaḥ jaḥ, the assistant should follow behind. With vajra fists at the navel, first from the west and east: oṃ vajrasamayasūtra mātikrama hūṃ. Likewise from the south and north, one strikes the lines of the sky. The lower lines are also the same. At that time, for the sake of the benefit of beings, such as the Buddhas of all world-realms, it is the time for you to perform the purpose. The master stands in the southeast and southwest; the disciple stays in the northeast and northwest. Seated thus, they strike the east and west lines. From those same positions, the north line is struck. Standing in the southeast and southwest, and the disciple staying in the northwest and northeast, they strike the two intermediate lines.

བསྟན་བཅོས་མཐོང་དང་བློ་ལྡན་པས། ། དེ་ལྟར་གསལ་བར་དབྱེ་ཤེས་ན། ། སློབ་དཔོན་དེས་ནི་ཐིག་གདབ་པོ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་མཛེས་པར་བརྒྱན། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉི་ཟླ་དང་། ། དྲིལ་བུ་གཡེར་ཀའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། ཁྱམས་ཀྱི་ནང་དང་སྒོ་ཁྱུད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱིས་བརྒྱན་པའི། ། ནང་དུ་ཆུ་སྐྱེས་བརྒྱད་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཆ་སྒོ་ ཡིན་ཏེ། ། སྒོ་ཁྱུད་སྒོ་དང་འདྲར་ཤེས་བྱ། ། དེ་ཡི་ཁྱམས་ཀྱི་ཚད་ཡིན་ཏེ། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་ཡང་དེ་བཞིན་ཕྱེད། ། རྟ་བབས་དེ་ལ་མཛེས་པ་དང་། ། རིན་ཆེན་ཕ་གུ་ཚོན་གྱི་ཚང་། ། ཉིས་འགྱུར་དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཚད། ། རྟ་བབས་གདུགས་སོགས་མཛེས་པ་ལ། ། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱོགས་བཅུར་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་མཛེས། ། དེ་ལྟར་ཐིག་གདབ་ཉེས་པ་ནི། ། ཆད་ན་བླ་མ་འཆི་བར་འགྱུར། ། རིང་ཐུང་ཁྱེར་ན་ན་བར་འགྱུར། ། ངེས་པར་ཕྱོགས་འཁྲུལ་སློབ་མ་མྱོས། ། དེ་བས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཐིག་གི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་རིན་ཆེན་སྣ་ལྔའམ། ། འབྲས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ཞིབ་མོའམ། ། ཡང་ན་རུས་ཕྱེ་སོ་ཕག་དང་། ། འདབ་མ་ལྗང་གུ་སོགས་པ་ལ། ། བྱས་པ་པདྨའི་སྣོད་བཞག་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་བཞིན་དག་པའོ། ། ཆོས་དབྱིངས་འདི་ནི་རྣམ་པར་དག། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རབ་གྲོལ་བྱེད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཞེས་བྱ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། ཚོན་གྱི་ལས་ནི་ཡང་ དག་བརྩམས། ། བརྟན་པའི་སེམས་ཀྱིས་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྱ། ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ནས་བྲི་བར་བྱ།

When the ācārya, having seen the treatise and possessing intelligence, knows how to distinguish [the layout] clearly in that way, he should then strike the lines. [The mandala] is square with four gates, beautifully adorned with four archways (toraṇas). It resounds with the sound of lattices, half-lattices, suns, moons, and small bells. Within the courtyard and the door-surrounds, it is adorned with vajras and jewels. Inside, upon an eight-petaled lotus, there is a vajra garland. The gates are one-eighth of the wheel; the door-surrounds should be known to be similar to the gates. That is the measure of the courtyard; the five colors are likewise halved. The archways are beautiful, and the jeweled frieze (paṭṭikā) is the measure of the colors. The lattices and half-lattices are double that measure. The archways, parasols, and so forth are beautiful, and it is endowed with the eight charnel grounds. Beautiful crossed vajras [adorn] the ten directions. If the lines are struck incorrectly in that way—if they are broken, the guru will die; if they are too long or too short, [the guru] will fall ill; if the directions are definitely confused, the disciples will go mad. Therefore, in every effort, one should be diligent in the work of the lines. Then, using the five kinds of jewels, or fine rice flour, or bone powder, brick, or green leaves and so forth, place them in a lotus vessel and purify them like the wisdom lines. "This expanse of reality (dharmadhātu) is utterly pure; it brings about the complete liberation of the realm of sentient beings. The great king called 'Māyā'—one should correctly begin the work of the colors." With a stable mind in meditative equipoise, form the vajra-fist with the left hand. First, the vajra-ācārya should draw [the lines] starting from the northeast corner.

། དཀར་དང་སེར་དང་དམར་དང་ལྗང་། ། སྔོན་པོ་འདི་ནི་ནང་དུ་འདོད། ། གཡས་སྐོར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྲི། ། མི་ཡོ་བར་ནི་ ཚོན་བྲི་ཞིང་། ། ནས་གང་བར་ལ་མཐེ་ཆུང་ཚད། ། སྦོམ་ན་ནང་འདེབས་ནོར་འཇིག་ཕྲད། ། ཆད་ན་སློབ་དཔོན་བླ་མ་འཆི། ། དེ་བས་འབད་པར་རི་མོ་བྲི། ། ནན་ཏན་དུ་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། ཆུ་སྐྱེས་ཤར་གྱི་འདབ་མ་སྔོ། ། ལྷོ་དང་ནུབ་ནི་སེར་དང་དམར། ། བྱང་ལྗང་མཚམས་བཞི་དཀར་བ་ལ། ། ཀ་པཱ་ལ་བཞི་མཛེས་པར་བྲི། ། ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་པོ་ལ། ། རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཉི་མ་བྲི། ། དེ་རྒྱབ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་གནག། དེ་བཞིན་ཤར་སོགས་རིགས་ཀྱི་ནི། ། སྒོ་ཡི་རིམ་པ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ནི་ཚོན་གྱི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སློབ་དཔོན་ མཆོག་གིས་ལུས་བཀྲུས་ཏེ། ། དྲི་ཞིམ་པ་ཡིས་ལུས་བྱུགས་ཏེ། ། རྒྱན་ཆ་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། བུམ་པ་རྣམས་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། རྫས་རྣམས་ཐོགས་ཏེ་ལན་གསུམ་བསྐོར། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཧེ་རུ་ཀའི། ། ང་རྒྱལ་མཆོག་གིས་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་ཤིང་། ། ཕྱག་གཉིས་ རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ལྡན་པས། ། སློབ་དཔོན་ནང་དུ་བཞུགས་ནས་ནི། ། དབུས་སུ་གནས་ལ་མཉམ་གཞག་པས། ། ཡིད་ཀྱིས་སྒོ་བཞི་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུཏྒྷ་ཊ་ཡ་ས་མ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་རྣམ་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ། ། གནས་དང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དགོད། ། བླ་རེ་དམ་ པ་བྲེ་བ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་གོས་དང་རྒྱན་རྣམས་བྲེ། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་མར་མེ་ནི། ། མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཛེས་པར་བརྒྱན། ། དེ་ནས་རྒྱན་ལྡན་བླ་མ་ཡིས། ། ཆོ་གའི་ཚུལ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། །

White, yellow, red, and green, and blue—these are held to be the interior colors. Draw them in a continuous clockwise direction, without wavering. The width of the lines should be the measure of a small finger; if they are too thick, the inner offerings will be destroyed. If they are broken, the master and the guru will die. Therefore, draw the patterns with diligence; they must be drawn with great care. The eastern petal of the lotus is blue, the south and west are yellow and red, the north is green, and the four intermediate directions are white; there, draw four beautiful kapālas. On the four petals of the directions, draw the sun, the symbol of the family. Beyond that, a black vajra garland. Likewise, one should understand the sequence of the gates for the families of the east and so forth. This is the ritual of the colors. When the maṇḍala is thus completed, the supreme master, having bathed his body and anointed it with fragrant scents, and being adorned with the finest ornaments, should take the vases and other ritual substances and circumambulate three times. Then, the master, with the supreme pride of Heruka, sounding the syllable HŪṂ and holding the vajra and bell in his two hands, enters within. Abiding in the center in meditative equipoise, he should mentally open the four gates: OṂ VAJRA UDGHAṬAYA SAMAYA PRAVEŚAYA HŪṂ. Then, the Victory Vase and the others should be placed in their respective locations and order. A sublime canopy is spread, and various garments and ornaments are hung. Incense, flowers, and lamps beautifully adorn the supreme maṇḍala. Then, the adorned guru, according to the ritual procedure, [enters] the maṇḍala.

འཁོར་ལོ་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་བྱས་ལ། ། སེ་གོལ་སྒྲ་ཡི་སྦྱོར་ པ་ཡིས། ། བདེ་གཤེགས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བྱ། ། མདུན་དུ་ཞལ་བསིལ་མཆོད་ཡོན་སོགས། ། ཕུལ་ཏེ་དགུག་གཞུག་བྱས་ནས་སུ། ། དེ་ལ་མེ་ཏོག་སྤོས་སོགས་དང་། ། མཆོད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་ཡིས་མཆོད་པ་དང་། ། ཚོགས་ཀྱི་དགའ་སྟོན་ བསྐོར་ནས་ནི། ། སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཛིན་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་དེ་དག་ལ། ། བསྐོར་བ་བྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། དེས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་ལས་བྱ་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡི་ཤར་ཕྱོགས་སུ། ། དཀར་ལ་ཟླུམ་པའི་ཐབ་དག་ཏུ། ། འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་དག་ལས། ། པཱ་པ་ཀ་ དེ་རབ་བསྐྱེད་དེ། ། མེ་ཡི་ཆོ་ག་རྫོགས་པ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཚུལ་བཞིན་བསྐྱེད། ། མཐར་ནི་དགང་བླུགས་དབུལ་བྱས་ཏེ། ། མཆོད་བསྟོད་རང་གནས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། སློབ་དཔོན་དེས་ནི་རྫས་ལྷག་མས། ། བྱིན་ཟ་མཆོད་དེ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཟན་དྲོན་ ཤ་དང་བཟར་བཅས་དང་། ། མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་ལྡན་པ་ཡིས། ། གཏོར་མ་བཟང་པོ་མཚན་ཕྱེད་སྦྱིན། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་རྫོགས་པ་དང་། ། སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། དང་པོ་སློབ་དཔོན་འཇུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། མཛེས་པའི་རྒྱན་དང་གོས་བགོས་ཏེ། ། གདོང་པ་རས་ཀྱིས་བཀབ་ནས་སུ། ། འདི་སྐད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་སྐུ། ། སློབ་དཔོན་མགོན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། གཙོ་བོ་མཁའ་འགྲོ་མར་བཅས་པའི། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་གཞུག་ཏུ་ གསོལ། །

Having fully generated the maṇḍala, one should gather all the Sugatas through the application of the sound of snapping fingers. Having offered water for the face, the drinking water, and so forth, and having performed the summoning and entering, one should worship them with flowers, incense, and the like, with a multitude of offerings, and with auspicious songs. Having performed the feast gathering, the ācārya, holding the vajra and bell, should circumambulate and prostrate to that sublime maṇḍala. Then, for the performance of the homa, in a white, circular hearth to the east of that maṇḍala, one should generate the fire-god from milk-wood such as pāpaka. Once the ritual of the fire is complete, one should generate the great maṇḍala according to the rules. Finally, having offered the ladle and spoon, one should offer worship and praise and request the deities to depart to their own abodes. That ācārya should then worship the consumer of offerings with the remaining substances and request him to depart. At midnight, one should offer an excellent torma consisting of warm food, meat, and the like, along with the five nectars. Then, once the offerings are complete, the ācārya should enter first in the manner of a disciple entering, and then the disciples should be admitted. Having donned beautiful ornaments and garments and covered their faces with cloth, they should say these words: "I take refuge in the ācārya, the protector, whose body is the nature of all Buddhas. I prostrate to all the deities, including the principal one and the ḍākinīs. O Protector, please lead me into the supreme city of great liberation."

དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་ནི། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་རྣམས་ལ། ། སྒོ་ གསུམ་དད་པས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ཨོཾ་ན་མོ་ཏེ་ཧཱུཾ། ན་མཿམེ་ཧཱུཾ། ན་མོ་ན་མཿཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཀྱང་ནི་ཤར་སྒོ་རུ། ། ཐལ་སྦྱར་སྔགས་འདིས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་པཱུ་ཛོ་པསྠ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནི་རྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨཀྵོ་བྷྱ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། དེ་ཡིས་ སྙིང་གར་མི་བསྐྱོད་པ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་བཅུག་བསམ་བྱ། ། རཏྣ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་པཱུ་ཛོ་པསྠ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་རཏྣ་སཾ་བྷ་ཝ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། དཔྲལ་བར་ཐལ་སྦྱར་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། ། ཕྱག་འཚལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ནུབ་དང་བྱང་དང་ནི། ། མགྲིན་པ་སྤྱི་ བོར་ཕྱག་བྱས་པ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དོན་གྲུབ་ལའོ། ། ཨོཾ་པདྨ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་པཱུ་ཛ་པསྠ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པདྨ་དྷ་ར་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། ཨོཾ་བི་ཤྭ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་པཱུ་ཛོ་པསྠ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་མོ་གྷ་སིདྡྷི་ཨདྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། དེ་ལྟར་ཕྱག་བཞི་བྱས་ འོག་ཏུ། ། སློབ་མ་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་པའི། ། ལས་ཀྱི་བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་བཀྲུ། ། དེ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་སྒོར་ཕྱོགས་ལ། ། ལག་ན་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པས། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་འདོད་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། །

Then the master should say: "In this essential maṇḍala, the abode of all Tathāgatas, the supreme city of glorious Heruka, I shall initiate the disciple." Then, having prostrated with devotion through the three doors to the deities of the maṇḍala, one should recite: oṃ namas te hūṃ | namaḥ me hūṃ | namo namaḥ hūṃ svāhā. Then, at the eastern gate, with palms joined, one should prostrate with this mantra: oṃ vajraḍākinī pūjopasthānāyātmānaṃ niryātayāmi | oṃ sarvatathāgatākṣobhya adhiṣṭhasva māṃ. By that, one should imagine Akṣobhya entering the disciple's heart. ratnaḍākinī pūjopasthānāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgataratnasambhava adhiṣṭhasva māṃ. Joining the palms at the forehead, one prostrates to the south to Ratnasambhava. Likewise, at the throat and the crown of the head, one prostrates to Amitābha and Amoghasiddhi in the west and north. oṃ padmaḍākinī pūjopasthānāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatapadmadhara adhiṣṭhasva māṃ | oṃ viśvaḍākinī pūjopasthānāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatāmoghasiddhi adhiṣṭhasva māṃ. Having thus performed the four prostrations, the disciple should be washed below with the water from the all-purpose action vase. Then, facing the eastern gate and holding flowers in the hand, the disciple should prostrate to the master and make this request in order to seek the samaya vows.

དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་ བདག་ལ་སྩོལ། ། བདག་ལ་སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། སློབ་མ་དེ་ལ་དམ་ཚིག་དབབ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ སྐྱབས་སུ་གསོལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་ཡིད་འོང་། ། སྡོམ་པ་བརྟན་པོར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། བློ་ཆེན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་པས། ། སློབ་ དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་གྱིས། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་བརྗོད། ། རིན་ཆེན་རིགས་ལ་རྟག་ཏུ་ནི། ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། ། ཟད་ཟིང་མི་འཇིགས་ཆོས་དང་བྱམས། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། ཕྱི་ནང་གསང་བ་ཐེག་པ་ གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ལུས་གཟུང་། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་དང་ནི་སྡོམ་པ་མཆོག། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཡང་དག་གཟུང་བར་བྱ། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བྱ། ། དེ་ལྟའི་ ཡོན་ཏན་སློབ་མ་ལ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་བྱིན་པ་ལ། ། སློབ་མས་ཕྱག་བྱས་སྡོམ་པ་གཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མཁའ་འགྲོར་བཅས། ། ཀུན་ནས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་དེ་རིང་ནས། ། བཟུང་སྟེ་ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། ། སྙིང་པོ་ལ་ནི་མཆིས་ཀྱི་བར། །

Grant me that very samaya. Grant me also the vows. O Great Ācārya, grant me the generation of the supreme mind of awakening (bodhicitta). Then, the Vajra Ācārya shall bestow the samaya upon that disciple: I take refuge in the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—the Three Jewels. This is the delightful Buddha family; it is the firm vow. You, of great intelligence, must hold the mudrās of the vajra and the bell. That which is the mind of awakening is the vajra; insight is called the bell. Since the Guru is equal to the Buddha, you must also hold the Ācārya. This is declared to be the samaya vow of the pure Vajra family. In the Jewel family, always three times during the day and night, one must constantly give the four kinds of generosity: material goods, fearlessness, the Dharma, and loving-kindness. One must also hold the sublime Dharma without exception—the three vehicles of the outer, inner, and secret. This is the supreme samaya and vow of the pure Lotus family. In the great and supreme Action family, you must correctly hold all the vows and perform acts of offering to the best of your ability. When such qualities have been bestowed upon the disciple as the samaya vows, the disciple shall prostrate and take the vows: I prostrate to all the Buddhas. O glorious Heruka together with the ḍākinīs, please attend to me from all sides. From this day forward, I, [name], until I reach the heart of awakening (bodhicitta), [I shall hold the vows].

བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། ཅེས་པས་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་ནི། ། ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་སེམས་བསྐྱེད་ལ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་བཅས་ པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་བཞག་ནས་སུ། ། ཨོཾ་སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ་སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་ལྡན་སློབ་མ་དེ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་པས། སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུག་བྱས་ནས། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ཚིག་འདི་བརྗོད། ། དེང་ཁྱོད་ཧེ་རུ་ཀ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱོད་ལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དེས་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་དང་མཁའ་འགྲོ་མའི། ། དངོས་གྲུབ་དག་ཀྱང་ཐོབ་འགྱུར་ན། ། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་ཞིག་ སྨོས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བའི། ། མདུན་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ། དེ་ནི་འཁོར་ལོར་གཞུག་བྱས་ནས། ། ལག་གི་རྡོ་རྗེ་སྤྱིར་གཞག་ལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སུ་ཡང་རུང་བ་ལ། ། གལ་ཏེ་འདི་ནི་སྨྲས་གྱུར་ན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རང་ གི་མགོ་བོ་འགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་ལྡན་པའི། ། པདྨའི་སྣོད་ཀྱི་དྲི་ཡི་ཆུས། ། སྙིང་པོ་བཟླས་ཏེ་འཐུང་ངུ་གཞུག། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་དེ་རིང་གཞུག། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་ཡི་མོད་ལ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། བཛྲ་ཨུ་ད་ཀ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ།

"Generate the bodhicitta," and so forth, up to "establish all sentient beings in nirvāṇa." Having thus taken the vows, [the disciple recites]: oṃ sarvayogacittam utpādayāmi. Having thus generated the yogic mind, [the ācārya] places a flower garland and a vajra at the heart [of the disciple] and says: oṃ surate samayas tvaṃ hoḥ siddhi vajra yathā sukhaṃ. Having thus generated the yogic mind, the disciple, holding the flower garland, is led into the maṇḍala by the ācārya with the words: oṃ āḥ khaṃ vīra hūṃ. Then the ācārya speaks these words: "Today you have entered the family of Heruka and the ḍākinīs. I shall generate the wisdom of Heruka within you. Through that wisdom, you will attain the accomplishments of all the tathāgatas, as well as those of Heruka and the ḍākinīs; what need is there to mention other accomplishments? You must not speak of this in the presence of anyone who has not seen the maṇḍala, lest your samaya be impaired." Having thus entered the circle, the vajra in the hand is placed upon the head [of the disciple], and [the ācārya] says: "If you should speak of this to anyone at all, your own head will be split asunder by the vajra of samaya." Then, with the five nectars in a lotus vessel, [the ācārya] recites the heart mantra and makes [the disciple] drink the fragrant water: "Today, glorious Heruka, shall truly enter your heart. If you speak of this method, he will tear it apart and depart immediately." vajrodaka oṃ āḥ hūṃ.

དེ་ནས་འདི་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འདིས་འགྲུབ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ང་ཡིན་གྱི། ། ང་ཡིས་བསྒོ་བ་ ཁྱོད་ཀྱིས་གྱིས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་བྱས་ན། ། མི་བདེ་མ་སྤངས་དུས་བྱས་ནས། ། དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་མཛོད་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་དབབ་ཏུ་གསོལ། ། སློབ་དཔོན་རྒྱན་ཆ་ བགོས་བྱས་ཏེ། ། འགྱིངས་དང་བཅས་པས་སློབ་མ་ལ། ། བལྟས་ཏེ་རྫས་ཀྱིས་བདུགས་པ་དང་། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཨཱཿ། ཞེས་བྱ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་བསྒྲགས་རང་སྙིང་བཟླས། ། འོད་ཀྱིས་བདེ་གཤེགས་བཀུག་སྟེ་གཞུག། དེས་ཀྱང་བབས་པར་མ་གྱུར་ན། ། སློབ་མའི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡུམ་བཅས་བསམ། ། དེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་བསྐྱོད་པས། ། འོད་ཟེར་དམར་པོས་ཡན་ལག་ཀུན། ། གང་སྟེ་གཅིག་གྱུར་སྔགས་བཟླས་ན། ། གདོན་མི་ཟ་བར་འབབ་པར་འགྱུར། ། བབས་ནས་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཨཱཿ། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་བསམས་ ནས་ནི། ། སྨྲོས་ཤིག་འདོད་ཆགས་ཆེས་ཆེན་པོ། ། དཔག་ཏུ་མེད་པ་བདེ་བ་ཆེ། ། དགེ་དང་མི་དགེ་འདི་འདྲི་བས། ། བབས་ན་དགེ་དང་མི་དགེ་སྟོན། ། འདས་དང་མ་འོངས་སྟོན་གྱུར་ན། ། བརྒྱ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྟན་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་འདི་སྐད་བརྗོད། ། འདིར་ནི་བསོད་ ནམས་ཇི་ལྟ་བར། །

Then, this should also be recited: "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, the accomplishment will be achieved by this water of vajra-amṛta. From this day forward, I am the glorious Heruka to you. You must do what I command. If you show me contempt, you will not escape suffering; having passed away, you will surely fall into hell." Then the principal disciple should pray: "May all the Tathāgatas grant me their blessings and cause the vajra-wisdom to descend." The ācārya, having donned the ornaments, looks at the disciple with a majestic bearing, fumigates with the substances, and recites: "Oṃ vajrāveśaya āḥ," one hundred and eight times. Sounding the bell and reciting at his own heart, light summons the Sugatas and causes them to enter. If the descent does not occur, one should visualize the glorious Heruka with consort upon a moon at the disciple's heart. By the glorious movement of his vajra, red light rays fill all the limbs; if one recites the mantra while they become one, the descent will occur without a doubt. Once descended, one visualizes a red syllable Āḥ upon the tongue and says: "Speak, O Great Passion! Immeasurable, great bliss! Ask about what is virtuous and non-virtuous." If it has descended, it reveals the virtuous and non-virtuous. If it reveals the past and the future, one stabilizes it with the hundred-syllable mantra. Then the ācārya says this: "Here, according to one's merit..."

རིགས་ཀྱི་རིམ་བཞིན་འདི་ཡི་ལྷ། ། འདིས་ནི་དངོས་གྲུབ་གང་ཡིན་དང་། ། རིགས་ནི་གང་གི་སྣོད་དུ་འགྱུར། ། འདི་ཡི་བསོད་ནམས་གང་ཡིན་ལས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དེ་བཞིན་འགྱུར། ། སློབ་མས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དེ། ། པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོཿཞེས་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་མེ་ཏོག་དོར། ། ལྷ་དེ་རང་ལ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། མེ་ཏོག་དེ་ཡིས་མགོ་ལ་བཅིངས། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་ལག་པ་ལ། ། བཟུང་ནས་དེ་ཡི་མིག་དབྱེ་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེང་ཁྱོད་ཀྱིས། ། མིག་དབྱེ་བར་ནི་བརྩོན་པར་མཛད། ། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་དབྱེ་(མཇད་,མེད་) དེ། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་ཏྲཱ་ཡ་ཧོ་ཧ་ར་པ་ཊ་ལཾ་ཧྲཱིཿ། ཞེས་པས་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་འདི་ལ་ལྟོས། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རིག་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འགྲོ་ བའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཀུན། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་ཁྱོད་མངོན་དུ་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་བསྐྱང་བ་དང་། ། གསང་སྔགས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་གྱིས། ། ཞེས་བརྗོད་མེ་ཏོག་ལྷུང་བའི་ལྷ། ། གཙོ་བོ་དེ་ལ་བསྟན་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡི་ལྷ་ཉིད་ཀྱང་། ། ནན་ཏན་དུ་ནི་དེ་ལ་བསྟན། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དང་ལྡན་པས། ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། མཆོད་ཡོན་དམ་པ་ཕུལ་ནས་སུ། ། དབང་བསྐུར་དོན་དུ་གསོལ་བཏབ་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དབང་བསྐུར་བ། ། འགྲོ་བ་སྐྱོབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་སོགས། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་དེང་སྩོལ་ ཅིག། དཔའ་བོ་ཆེན་པོས་མི་ལྡོག་པའི། །

According to the sequence of the families, the deity of this [maṇḍala], whatever the accomplishment may be, and which family one becomes a vessel for, and whatever one’s merit may be—from that, one will likewise be [established] in the maṇḍala. The disciple, with the mantra pratīccha vajra hoḥ, should cast the flower garland into the maṇḍala. In order to accomplish that deity for oneself, one should bind that flower to the head. Then, taking the disciple by the hand, one should open their eyes: "O glorious Heruka, today you shall strive to open the eyes; you shall open all eyes, the unsurpassed vajra eyes." With oṃ vajranetrāya ho harapaṭalaṃ hrīḥ, the face covering is removed, and one says: "Behold this excellent maṇḍala! Now, generate supreme faith. You are born from the womb of the yoginī, blessed by mantra and mudrā. All the excellences of wandering beings and all accomplishments will be manifest to you. Maintain all the samayas and strive also in the secret mantra." Having said this, the deity upon whom the flower fell should be shown to the principal [deity]. The deities of that maṇḍala should also be shown to them with diligence. Then, the disciple, together with [the teacher], prostrates at the feet of the guru, offers the sublime water for the feet, and makes a request for the empowerment: "O glorious Heruka, the Vajra-holder who protects wandering beings, please bestow upon me today the empowerment that is the source of such qualities and so forth, the great hero, the irreversible."

དབང་བསྐུར་བ་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་བགྱི། ། དེ་སྐད་གཙོ་ལ་གསོལ་བཏབ་ནས། ། དེ་ནས་འཇུག་པའི་སྒོ་རུ་ནི། ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་བྲིས་ལ། ། སྟེང་དུ་སེང་གེའི་ཁྲི་བཤམས་ཏེ། ། སྣ་ཚོགས་མཛེས་པའི་གདན་བཏིང་ནས། ། གཉིས་མེད་བློ་ལྡན་དེར་བཞག་སྟེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེར་སྤྲུལ་པ། ། གདུགས་དཀར་སློབ་མའི་སྟེང་བཟུང་ནས། ། འབད་དེ་མཆོད་པ་ཅི་ནུས་མཆོད། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ཆུ་སོགས་པའི། ། དབང་ནི་དམ་པ་བླང་བའི་ཕྱིར། ། དབང་བསྐུར་བར་ཆོད་ཞི་ བའི་ཕྱིར། ། ཡུངས་ཀར་བསྔགས་ཏེ་བགེགས་བཟློག་ལ། ། སློབ་མས་ཁྲུས་བྱས་རྒྱན་བཟང་བགོ། ཁྲིར་གཞག་སྙིམ་པའི་མེ་ཏོག་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་གཏོར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་ལ། ། མེ་ཏོག་བླངས་ཏེ་སློབ་མ་ཡི། ། མགོ་ལ་བཅིངས་ཏེ་སྔགས་འདི་ བརྗོད། ། ཨོཾ་དྷརྨཱ་ཀུཎྜ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དང་པོ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་ནས། ། ཆུ་རྣམས་ཐོད་པར་བསྡུས་ནས་ནི། ། གླུ་བླང་དྲིལ་བུ་སོགས་སྒྲ་བསྒྲགས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས། ། བཟླས་ཏེ་རང་ཉིད་འོད་ཀྱིས་ནི། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་དམ་པ་རྣམས། ། བདུད་རྩིའི་ཆུ་ཡིས་བག་ཆགས་བཀྲུ། ། ཆུ་ཡི་དབང་བསྐུར་དམ་པའོ། ། ལུགས་བླུགས་ཐང་ཀ་འབུམ་བྲིས་པ། ། གསེར་སོགས་བྱས་པའི་དབུ་རྒྱན་ལ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དེར་བཅུག་ནས། ། དབུ་རྒྱན་དམ་པ་དེ་བསྐོན་ཏེ། ། དར་དཔྱངས་བཅིངས་ལ་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཐོར་གཙུག་ཅོད་ པན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་བསྔགས་པ་ཡི།

"Grant me the empowerment! For the sake of all sentient beings, I shall always act as the ācārya." Having thus supplicated the Lord, one should then draw an eight-petaled lotus at the entrance of the mandala. Upon it, a lion throne is prepared and a beautiful, multicolored seat is spread. The non-dual, wise one is seated there, emanated as the glorious Heruka. Holding a white parasol over the disciple, one should diligently make offerings as much as possible. Then, in order to receive the sublime empowerment of the water, flowers, and so forth, and to pacify obstacles to the empowerment, one should consecrate white mustard seeds to repel the vighnas. The disciple bathes, puts on fine ornaments, and is placed upon the throne. They should scatter a handful of flowers into the maṇḍala while reciting: "Oṃ pratīccha hoḥ." Having taken the flowers, they are bound upon the disciple's head while this mantra is recited: "Oṃ dharmakunda abhiṣiñca." Then, first the ācārya collects the waters from the victory vase and the others into a skull-cup. Singing songs and sounding the bell and other instruments, they recite: "Oṃ vajra abhiṣiñca." Through their own light, the sublime vidyā goddesses wash away the habitual tendencies with the water of nectar. This is the sublime water empowerment. Regarding the crown: from cast metal, a painted scroll, or one made of gold and the like, the Ratnasambhava deity is placed within. Having donned that sublime crown and bound the silk streamers, one recites: "Adorned with the topknot and the diadem, praised by all the Sugatas..."

། རིན་ཆེན་དབུ་རྒྱན་དམ་པ་དང་། ། དར་དཔྱངས་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པ་ད་ཀ་བཛྲ་ཨཱ་ར་ལི་ཧོ། ། དབུ་རྒྱན་དབང་མཆོག་དམ་པའོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ལ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དེར་བཅུག་ལ། ། ལག་ཏུ་གཏོད་ཚེ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་པས། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤིན་ཏུ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་གཟུང་། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི། ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དྲིལ་བུ་དོན་ ཡོད་དཔལ་བཅུག་སྟེ། ། ལག་གཡོན་གཏོད་ཚེ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། དེ་ཚེ་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་སྒྲོགས་སོ། ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་མེད་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། མཆོག་གི་སྲིད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏིཥྛ་པཱི་ར་ས་མ་ཡ། ཞེས་བརྗོད་གཡོན་དུ་དྲིལ་བུའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་དང་ལྡན་པ་ལ། ། སྔགས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་མིང་གདགས་ ཏེ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ནཱ་མ། ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ཀྱེ་དེང་དཔལ་ལྡན་མིང་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། །

The supreme precious crown and the silk pendants should be bestowed as the empowerment. OṂ VAJRA-PADAKA VAJRA ĀRALI HOḤ. This is the supreme and sacred crown empowerment. Into a vajra made of precious materials, one should dissolve Amitābha. When placing it in the hand, one should say: "By the empowerment of the Buddha-vajra, I shall bestow the empowerment upon you today. Grasp this vajra in order to perfectly accomplish the state of all Buddhas." OṂ VAJRA ADHIPATI STVAṂ ABHIṢIÑCA MI. Thus, the vajra empowerment is bestowed in the hand. Having dissolved Amoghasiddhi into the bell, when placing it in the left hand, one should say: "In this way, it is explained as following the melody of the insight of all Buddhas. You too must always hold it; the Victorious Ones desire it for supreme awakening." At that time, the sound of the bell resounds: "Becoming is pure by its very nature; by its very nature, it is made non-existent. The being of naturally pure nature shall bring about supreme becoming." OṂ ŚRĪ HERUKA ADHIPATI STVAṂ ABHIṢIÑCA TIṢṬHA PĪRA SAMAYA. Having said this, the bell is placed in the left hand. For one endowed with the Great Mudrā, the empowerment is bestowed with the mantra and a name is assigned: OṂ ŚRĪ HERUKA ADHIPATI STVAṂ ABHIṢIÑCA MI. ŚRĪ HERUKA NĀMA ABHIṢEKATA. "O, today is the glorious name empowerment." Then follows the Vajra Vow: "This is the very state of all Buddhas, held in the hand of glorious Heruka. You too must always hold it. The vow of glorious Heruka is firm."

ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ། དྷ་ར་ཡ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་དྲིལ་བུ་དང་འབྲེལ་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པས་གསང་བ་ཡི། ། དབང་མཆོག་སྣོད་གྱུར་སློབ་མ་ལ། ། སློབ་དཔོན་མདུན་དུ་སློབ་མ་དེ། ། པདྨ་ཟླ་བར་བཞུགས་ བསམས་ལ། ། གསང་བའི་དབང་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་ཆེན་པོ་ལ། ། གཙོ་བོ་གསང་བ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་རྗེས་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། ། སྔོན་བཞིན་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། དབང་རྣམས་རྫོགས་ནས་སློབ་དཔོན་ གྱིས། ། གསང་བའི་གོ་འཕང་འདི་བརྗོད་དོ། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་རབ་གསུངས་པ། ། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ནི་བརྟན་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ལུས་ཀུན་བརྟན་བྱེད་པ། ། ས་ཡི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དེ་སྐད་སློབ་མ་ལ་སྨྲས་ནས། ། རང་དང་རིག་མ་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཡིད་དང་རྗེས་མཐུན་བཟའ་ དང་བཅའ། ། བཏུང་བ་ལ་སོགས་རྗེས་སུ་བྱ། ། ཁ་ལ་སོགས་པ་ག་པུར་གྱིས། ། དྲི་ཞིམ་མཆོག་ཏུ་བསྒོས་པ་དང་། ། ཡིད་འཕྲོག་པ་ཡི་དགའ་བ་དང་། ། སྒེག་དང་རོལ་སོགས་སྔར་བྱས་ཏེ། ། ཀྱེ་མ་གཉེན་མཆོག་སོགས་པ་ཡིས། ། ལྷ་མོས་བདག་ལ་བསྐུལ་བ་དང་། ། དབང་པོ་གཉིས་ ནི་སྙོམས་འཇུག་བྱ། ། དགའ་བའི་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དང་། ། ནམ་མཁར་གནས་པའི་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། ཡིད་ལ་ཡང་དག་བསྐུལ་བསམས་ཏེ། ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་གསུམ་གནས་ ལས་བྱུང་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་པ་ཡིན། །

OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HŪṂ. Reciting this is the bestowal of the conduct associated with the bell. When that is completed, the disciple who has become a vessel for the supreme secret empowerment should be visualized by the ācārya as sitting upon a lotus and moon in front of him. Then, the disciple should make this request for the secret empowerment: "O Lord, bestow upon me the secret empowerment, the great secret." After the disciple has spoken thus, the ācārya, possessing the deity yoga, completes the empowerments such as the water empowerment as before. Then the ācārya speaks these words regarding the secret stage: "The samaya mudrā is taught for the sake of stabilizing the mental body. That which stabilizes the entire body is renowned as the earth mudrā." Having spoken thus to the disciple, the ācārya and the consort together partake of food, snacks, drinks, and so forth, in accordance with their mental inclinations. Their mouths and so forth are anointed with camphor, making them supremely fragrant. Having first engaged in captivating joys, such as flirtation and play, the goddess is exhorted by the disciple with words such as "O, supreme kinsman!" and so forth. Then the two organs enter into union. As the bliss of joy arises, one should visualize the Sugatas dwelling in space perfectly exhorting the mind with auspicious songs and the like. Then: "The great vajra empowerment, which is venerated by all the three realms, arises from the abode of the three secrets and is bestowed by all the Buddhas."

དེ་སྐད་བརྗོད་ནས་ནོར་བུ་དབྱུང་། ། མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་གཉིས་ཀྱིས་ཁར། ། བདེ་གཤེགས་ཞུ་བའི་རང་བཞིན་གྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དྲི་དང་བཅས་པས་སློབ་མར་སྦྱིན། ། དེས་ཀྱང་ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས། ། བརྗོད་དེ་དགའ་བས་དེ་བཏུང་ངོ་། ། ཁམས་གསུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཅིག། བདེ་ཆེན་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་གསལ། ། གསལ་བྱས་སློབ་མ་ནུས་ལྡན་འགྱུར། ། གསང་བའི་སློབ་དཔོན་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་ཆོ་གའི་རིམ་པ་འདིས། ། རྗེས་གནང་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་དུ། ། སྔོན་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། དེ་དབུས་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ནི། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། སློབ་མ་བཟང་པོས་སློབ་དཔོན་ལ། ། གུས་པས་ཡོན་ཕུལ་མཆོད་བྱས་ལ། ། ཕྱག་རྒྱས་དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་ བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་འཁོར་ལོ་ཀུན། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། དབང་བསྐུར་འདོད་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ། ། རང་བཞིན་སློབ་དཔོན་གོ་འཕང་ཆེ། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ནི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་བསྒྲུབ་པ། ། དེ་ནི་སེམས་ ཅན་དཔག་མེད་དོན། ། བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ནི་ཁྱོད་དྲིན་གྱིས། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བཞིན་བདག་བགྱིད་དོ། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་རྗེས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དམ་པ་ལ། ། སྙོམས་འཇུག་ཏིང་འཛིན་བཏང་ནས་ནི། ། སློབ་མ་འདོད་ལྷའི་ངོ་བོར་བསྐྱེད། ། རང་ལུས་འཁོར་ལོ་རྣམ་སྤྲོས་ནས། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་པ། ། ལག་པའི་ལོ་མས་བུམ་པ་ནི། ། བདུད་རྩིའི་ཆུ་དང་བཀྲ་ཤིས་གླུས། །

Having spoken thus, the jewel is extracted. With the thumb and ring finger, the ācārya places into the disciple’s mouth the bodhicitta, the nature of the melted Sugatas, together with fragrance. The disciple, saying "Aho sukha," drinks it with joy. The three realms are unified in method and insight; the non-dual wisdom of great bliss is clarified. Having been thus clarified, the disciple becomes empowered, and the secret ācārya empowerment is conferred. Then, by this sequence of ritual, the permission (anujñā) empowerment is to be bestowed. Outside the root maṇḍala, a complete maṇḍala is prepared as before. In its center, the ācārya himself abides in the samādhi of the Great Illusion. The excellent disciple, having offered a fee and made offerings to the ācārya with devotion, joins the two organs with the mudrā. Demonstrating the manner of emanating and reabsorbing the entire wheel of the maṇḍala, he should make the supplication for the sake of receiving the empowerment: "O ācārya of the great natural state, grant me the great fortune! The empowerment of the Sugatas, which perfectly accomplishes the awakening of the Buddhas—that is for the sake of immeasurable sentient beings. Through your kindness, may I perform the supreme conduct according to the way of taming." After the supplication has been made, the sublime Vajra ācārya emerges from the samādhi of meditative equipoise and generates the disciple in the essence of the desired deity. Having emanated the wheels of his own body, the Vajra Ḍākinīs and others, with the leaves of their hands, [hold] vases of nectar and auspicious songs.

དབང་ནི་བསྐུར་བར་བསམ་པར་བྱ། ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པས། ། སྔོན་བཞིན་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ནས། ། གསང་བའི་དབང་གི་བར་དག་གིས། ། ཆོ་ག་རྫོགས་རྗེས་ཤེས་རབ་ལ། ། བརྟེན་པའི་ ཡེ་ཤེས་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། སྔོན་བཞིན་སློབ་མ་རང་སྟན་ལ། ། བཞག་སྟེ་གུས་བཅས་འདི་བརྗོད་དོ། ། མཛེས་པ་འདི་ནི་གཟུང་བ་དང་། ། བརྟེན་པར་བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་བརྟག། འདི་ནི་གཟུངས་མ་ཡིད་དགའ་མ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་སྐད་སྨྲས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། ཕྱག་ རྒྱ་དམ་པ་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། སློབ་མ་དེ་ལ་གཏད་པར་བྱ། ། དེས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སློབ་དཔོན་ཉིད་དུ་དེ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་སྟན་བདེ་ལ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་པའི། ། བསམ་གཏན་གནས་དང་ཕྱི་དང་ནང་། ། གསང་ལ་སོགས་པས་མཆོད་བྱ་སྟེ། ། མཆོད་ པ་གཟུགས་དང་སྒྲ་སོགས་ཀུན། ། དམིགས་མེད་སྦྱོར་བ་རང་བཞིན་ནོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གསེར་གྱི་ཐུར་མ་ཡིས། ། མིག་སྨན་བྱུག་པའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། མིག་ནི་དབྱེ་བར་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནི་ཏྲཱ་པ་ཧ་ར་པ་ཊ་ལཾ་ཧྲཱིཿ། ཇི་ལྟར་མིག་མཁན་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། འཇིག་ རྟེན་རབ་རིབ་བསལ་བ་ལྟར། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། རབ་རིབ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསལ། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་བསྟན་རྗེས་ལ། ། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་དག་དང་མཚུངས། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་ལས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་། ། དེ་སྐད་བརྗོད་ལ་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །

One should contemplate the conferral of the empowerments. By means of the Victory Vase and so forth, from the water empowerment and the others up to the secret empowerment, once the ritual is complete, the wisdom based upon the consort should be bestowed. Having seated the disciple as before upon their own seat, the master should speak these words with devotion: "This beautiful one is to be embraced and relied upon; all the Sugatas have ordained this. This is the consort who delights the mind; you should always address her thus." Having spoken those words, the master should bless the sublime mudrā and entrust her to the disciple. Through this, the disciple will become the master of all things. Then, upon a comfortable seat, the disciple should be honored with the meditative absorption of the union of method and wisdom, and with outer, inner, and secret offerings. All offerings, such as forms and sounds, are by nature the yoga of non-referentiality; one should resolve them in the state of equality. Then, with a golden probe, in the manner of applying medicinal ointment, the eyes should be opened: Oṃ vajranetrāpahara paṭalaṃ hrīḥ. "Just as the King of Eye-Physicians removed the cataracts of the world, so too have the Victorious Ones removed the cataracts of ignorance from you, my son." Then, after showing the mirror, the characteristics of phenomena should be explained: "All phenomena are like reflections—pure, clear, and unclouded. They are ungraspable and inexpressible, yet everything arises from causes and effects." Having spoken thus, all phenomena...

རྣམ་དག་སྦྱོར་བ་གསལ་བ་ལས། ཧོཿཡིས་སློབ་མའི་ལག་པ་རུ། ། མདའ་དང་གཞུ་བྱིན་དེས་ཀྱང་ནི། ། བསྐྱོད་དེ་ཕྱོགས་བཞིར་འཕེན་ཚུལ་བྱ། ། སྟེང་འོག་དབུས་སུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། བདུད་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་རྒྱལ་བྱ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ནི། ། འཁོར་ལོ་བྱིན་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། དེང་ནས་བཟུང་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ལ། ། སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བླ་མེད་པས། ། ཀུན་དུ་སྡིག་མེད་དྲི་མེད་པའོ། ། དེ་ཚེ་ལག་ཏུ་དུང་བྱིན་ཏེ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ ཐེ་ཚོམ་དོགས་མེད་པས། ། སེམས་ནི་ཡིད་གཉིས་མེད་པ་ཡིས། ། ཆོས་དུང་བླ་ན་མེད་པ་ནི། ། དྲི་མ་མེད་པས་ཀུན་དགའ་ཡིས། ། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། ། ཞི་རྒྱས་དབང་དང་དགུག་པ་དང་། ། སྡང་བྱེད་གསོད་བྱེད་བསྐྲད་པ་དང་། ། གང་གང་བཤད་པ་དེ་དེ་རྣམས། ། ཡང་ན་དང་པོའི་དབང་དུ་ཀུན། ། བསྲུང་དང་བཟའ་སོགས་སྡོམ་པར་བཅས། ། ཆོ་ག་དེར་ཡང་རྫོགས་པར་འདོད། ། དེ་ནས་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཞུགས་ནས་སྔོན་བཞིན་འཆི་མེད་དང་། ། བཟའ་བཏུང་ལ་སོགས་ཀུན་སྤྱད་ལ། ། ལུང་བསྟན་འདི་ནི་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་ འབྱོར་དང་ལྡན་པས། ། ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། ཆོས་གོས་ཐ་མ་སྙིང་གར་བཟུང་། ། གཡས་པ་མི་འཇིགས་ཚུལ་གྱིས་གནས། ། དེ་ནས་ཚིག་འདི་བརྗོད་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ངས་ཁྱོད་ལུང་བསྟན་ཡིན། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་ཀུན་ཏུ་ བསྒྲུབ་པ་ཡིས། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། ། ཧོ་ཤྲཱི་ཨ་མུ་ཀཾ་བཛྲ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷ་ཡ། ཧོ་ཤྲཱི་ཨ་མུ་ཀཾ་བཛྲ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ།

From the Clarification of the Pure Application: With the syllable Hoḥ, the bow and arrow are given into the hands of the disciple. The disciple then moves them and performs the manner of shooting in the four directions. With that very [action], one should achieve victory over the four Māras in the zenith, nadir, and center. Then, with the syllable Hūṃ, the wheel is given and one says this: "From this day forward, in the world, you shall turn the wheel of the Protectors. By means of the unsurpassed wheel of Dharma, it is entirely without sin and stainless." At that time, the conch is given into the hand, and [one says]: "Without doubt or hesitation, with a mind free of dualistic uncertainty, you shall proclaim the unsurpassed Dharma conch, which is stainless and brings universal joy. You shall teach the reality of the Dharma, and [perform] pacifying, enriching, magnetizing, and summoning; as well as causing enmity, killing, and expelling—whatever is to be explained, all of those. Furthermore, regarding the first empowerment, all [the vows] such as the protections and the foods and so forth are included. This ritual is also intended to be complete." Then, having entered the root maṇḍala as before, one should enjoy the ambrosia, the food and drink, and so forth. This prophecy is then to be bestowed: "Possessing the yoga of the deity, with the left fist holding the lower corner of the Dharma robe at the heart, and the right hand remaining in the gesture of fearlessness, one should then speak these words: 'This is my prophecy for you. By accomplishing the state of the glorious Heruka Tathāgata throughout all of existence, you are delivered from the lower realms of existence.' Ho śrī amukaṃ vajra tathāgata siddhaya. Ho śrī amukaṃ vajra tathāgata siddhi samayas tvam."

དེ་ཚེ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་སློབ་དཔོན་བཅས། ། མགྲིན་གཅིག་ལུང་སྟོན་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དབུགས་ དབྱུང་སྦྱིན་བྱ་བ། ། གསང་ཆེན་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། མཐོང་བ་དང་ནི་བཅུག་པ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ་འགྱུར་བར། ། ཁྱོད་ནི་ཤིན་ཏུ་དེ་རིང་ནས། ། སློབ་དཔོན་བརྙས་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། གུས་པ་ཡིས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡོངས་སུ་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་བསྲུང་བྱ་སྟེ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པས་གོས་མེད་པ། ། རང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གནས་པ་ཡིས། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཁྱོད་རང་སངས་རྒྱས་ཀུན་རིགས་སྐྱེས། ། འདི་ནི་སློབ་མ་དབུགས་ དབྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དང་ལྡན་པས། ། རྟ་དང་གླང་པོ་ཤིང་རྟ་དང་། ། སྲོག་ནོར་རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་དང་། ། ནོར་བུ་མེ་ཏོག་རྒྱན་སོགས་པས། ། ཕྱག་བྱས་བླ་མ་དམ་པ་ལ། ། མ་ཞེན་པ་ཡི་སེམས་ཀྱིས་དབུལ། ། སློབ་དཔོན་མཉེས་བྱས་དེ་རྗེས་ལ། ། སློབ་མས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ བཟུང་ལ། ། སློབ་དཔོན་དམ་པས་སློབ་མའི་མགོར། ། གདུགས་བཟུང་བཀྲ་ཤིས་སྤྱོད་ལྡན་པས། ། སློབ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་ལན་གསུམ་བསྐོར། ། དེ་ཡི་རྗེས་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ནས། ། ཕྱག་བྱས་ལངས་ལ་དེར་གནས་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། བཟའ་ བཏུང་ལ་སོགས་དགའ་བ་ཡི། ། རོལ་མོ་ཕུལ་ལ་སྨོན་ལམ་གདབ། ། དེ་ནས་ཅི་བདེར་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ནས་ཐོ་རངས་དུས་སུ་ནི། ། ཚོན་རྩི་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། བསྡུས་ཏེ་གསེར་གྱི་བུམ་བཅུག་སྟེ། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་དོར་བར་བྱ། །

At that time, one should contemplate the glorious Heruka, together with the ḍākinīs and the ācārya, bestowing the prophecy with one voice. Then, the granting of encouragement should be given: "By seeing and entering this supreme maṇḍala of the Great Secret, you shall be liberated from all misdeeds. From this very day, you must not disparage the ācārya, but should honor him with devotion. You must not abandon the vajra, the bell, or the mudrā. You must guard the samaya vows. Remaining in the yoga of your own deity, unstained by conceptual thought, you should enjoy the qualities of sensory desire. You are born into the family of all the pratyekabuddhas." This is the encouragement for the disciple. Then, the disciple, possessing [offerings], should prostrate to the sublime guru and offer horses, elephants, chariots, life-force, wealth, various jewels, gems, flowers, ornaments, and so forth, with a mind free of attachment. After the ācārya has been pleased, the disciple should hold the vajra and bell. The sublime ācārya, holding a parasol and performing auspicious rites, should place it upon the disciple's head. The disciple should circumambulate the maṇḍala three times. Following that, from the eastern direction, having prostrated and stood there, the assembly of yoginīs should offer food, drink, and so forth, along with joyful music, and make aspiration prayers. Then, they should be requested to depart as they please. Then, at the time of dawn, all the pigments and so forth should be collected, placed in a golden vase, and cast into a great river.

བུམ་པ་གཞན་རྣམས་མ་ ལུས་ཀུན། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་བཀྲུ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་དང་། ། བ་ཡི་རྣམ་ལྔ་ཙནྡན་དང་། ། གུར་གུམ་སྦྱར་བའི་ཚོན་གྱིས་ནི། ། ཐིག་མི་མངོན་པར་དབྱི་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། མེ་ཡི་ལས་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར། ། བདག་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་རྣམས། ། སྡིག་པ་ཞི་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། བུམ་པ་མ་གསལ་མཚན་མེད་གོ་སྐབས་མེད་མོད་ཀྱང་། ། རྒྱུད་ཆུད་དམ་པར་སློབ་མའི་རྨི་ལམ་གསལ་མེད་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་མ་མཐོང་དེ་དོན་གསལ་བ་དང་། ། ཅུང་ཟད་བླ་མའི་གདམས་(དག་,ངག་)ལ་བརྟེན་རིམ་པ་གསལ། ། དེ་ལ་མ་གསལ་ བླ་མ་དམ་པས་བཟོད་པར་གསོལ། ། ཞེས་པ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་དག་ཏུ། ། རིམ་པ་གསལ་བ་མ་མཐོང་ནས། ། རིམ་པ་གསལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་སྦྱར་བ་ལས། ། དེ་ཡིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་པ། ། བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེ་དང་མཉམ་ འགྱུར་ཤོག། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནག་པོ་སྤྱོད་པ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀརྨྨ་བཛྲ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་གཞོན་ནུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

All the other vases without exception should be washed in a great river. Then, with the five nectars of the cow, sandalwood, and saffron mixed together as a pigment, one should erase the lines so that they are no longer visible. Then, just as the fire ritual (homa) arises from the activity of fire, one should perform the homa to pacify the misdeeds of oneself and the disciples. Although the vases are not clearly described and there is no opportunity for signs, and although the disciple’s dreams are not clear in the sublime tantra, and the maṇḍala ritual was not seen, I have clarified its meaning and slightly clarified the stages by relying on the oral instructions of the guru. For any lack of clarity in this, I pray the sublime guru to grant forgiveness. Since the stages were not seen clearly in the condensed tantras, I have composed this maṇḍala ritual titled "Clarifying the Stages." Whatever merit is obtained by this, may I and all sentient beings become equal to the Great Illusion (Mahāmāyā). The "Clarifying the Stages of the Maṇḍala Ritual of the Great Illusion," composed by Kṛṣṇācārya, is complete. It was translated by the Indian abbot Karmavajra and the translator, the monk Zhönnu Tsültrim.