Personal Instructions on Suchness

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏཏྟཱ་ཨུ་པ་དེ་ཤ། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གི་སྙིང་གར་པདྨ་ཁ་སྦྱར་དབུས་གནས་གསལ། ། ཕྲ་བར་བལྟ་བ་རང་བྱུང་མྱོང་བའི་སེམས་འཇུག་པ། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་གཉིས་མེད་པར་ནི་ཉེར་འགྲོ་བ། ། གསལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཆོག་དེ་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། དབང་པོ་གཡོ་བའི་རྟ་ཀུན་ནང་དུ་ངེས་ སྦྱར་བའི། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་བ་མ་ལུས་འདུས་པའི་སྣོད་གྱུར་པ། ། ཁམས་གསུམ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་ཉེར་འགྲོ་བ། ། མཐོང་བ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་དྲི་མེད་དཔལ་དུ་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོས་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བསྒོམ། ། ཆོས་རྗེས་དྲན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོས་ཀྱི་ སྐུར་ནི་རང་ཉིད་འགྱུར། ། དབུས་ན་གསལ་བྱེད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་ནི་ཤེས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་གོམས་པ་ལས། ། འབར་བ་འདི་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སྙིང་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཡིས། ། ཐིག་ལེ་གཅིག་པུ་ཡི་གེ་མེད། ། སྐྱེས་བུས་དེ་ནི་བསྒོམས་ གྱུར་ན། ། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཐུགས་རྗེ་ཅན། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་གནས་མཛད་ཅིང་། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀུན་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་འདི་ལ་གནས། ། འདི་ཉིད་མཆོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། མཆོད་འོས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པ་ཡིན། ། གང་ཞིག་འདི་ལ་རྟག་ལྟ་བ། ། དེ་ནི་རྒྱལ་བ་མཆོད་པར་བཞེད། ། ནང་གི་སྦྱོར་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་རྡོ་རྗེ་ཅན་དུ་འདོད། ། དེ་བས་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པ་ཡིས། །

In the language of India: Tattvopadeśa. In the language of Tibet: De kho na nyid kyi man ngag (The Pith Instructions on Suchness). Homage to the Blessed One, the glorious Vajrasattva. I prostrate to that supreme, luminous dharmadhātu, which abides clearly in the center of the lotus joined at the heart; into which the mind enters to experience the self-arisen through subtle observation; and which approaches the three realms without exception as non-dual. When all the horses of the wandering senses are firmly bound within, it becomes the vessel in which the Victorious Ones of wisdom are gathered without exception. Approaching as the very cause that generates the three realms, the vision becomes stainless glory, like the sky. Through the application of the recollection of the Buddha, one should meditate on the recollection of the dharma. Through the application of the recollection of the dharma, one becomes the dharmakāya itself. One should meditate on the illuminator in the center. Through the supreme wisdom of those who know, by the power of intense meditation and familiarity, this blazing [wisdom] arises without doubt. By abiding constantly in the heart, the single bindu is without syllables. If a person meditates upon that, it is the supreme source from which wisdom is born. The compassionate Vajraḍākinī dwells in this very place. The bodhicitta of all the perfect Buddhas abides in these three worlds. By making offerings to this very [wisdom], one has offered to all who are worthy of offerings. Whoever constantly beholds this is held to be making offerings to the Victorious Ones. Through the vajra of internal application, the yogi is asserted to be a vajradhara. Therefore, through the offering of the vajra, [one attains the state of a vajradhara].

ཡིད་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་ལ་མཆོད། ། མཆོད་པ་ལྔ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར། ། གང་འདི་རྒྱུད་ ལས་གསུངས་པ་དག། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གཞན་དུ་འདོད། ། དངོས་མེད་གཞི་ལ་དགོད་པ་ཡིས། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པ་ནི། ། མཉམ་ཉིད་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། བསྟེན་པ་ཙམ་དུ་ལེགས་འབྱུང་བའི། ། རྒྱུད་འདི་དོན་དམ་མ་ཡིན་ཏེ། ། དོན་དམ་ཡང་དག་སྐྱེས་པས་ན། ། སྟོན་པ་མེད་ཅིང་བསྟན་པ་མེད། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་ཕྱེ་བ་ཡི། ། གནས་སོགས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ། ། དེ་བས་དེ་ཀུན་འཁོར་བ་ཉིད། ། སྐྱོ་བྱ་དེ་ཉིད་ཅན་གྱིས་མིན། ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་མེད་གྱུར་ན། ། དེ་ཡི་འཁྲུལ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། འོན་ཏེ་དེ་ཉིད་ལྡན་གྱུར་ན། ། དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་སོགས་རྣམས། ། བསྟེན་པས་དྲི་མ་མེད་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་མི་ནུས་བག་མེད་པའི། ། མི་ཡིས་གནས་ནི་བསྒྲག་པར་བྱ། ། ང་ཡིས་འདི་ལྟར་བཤད་པ་ནི། ། སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཏེ། ། བསམ་གཏན་ལས་གཞན་བདེན་ མེད་ཕྱིར། ། དེ་བས་བསམ་གཏན་མཆོག་གཞོལ་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་འཁོར། ། དེ་ཡིས་ཁམས་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་ཕྱི་རོལ་སྤངས་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་རོལ་པས་གནས་པར་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན། ། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་སྤྱན་གྱིས་ནི། ། ཐུགས་རྗེ་ཐུགས་གདུང་ རིང་པོ་ནས། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་ཅན་རྣམས་གཟིགས། ། དེ་རྣམས་དགྱེས་པས་དངོས་གྲུབ་མཆོག། ཅི་འདོད་པར་ནི་བརྩོན་པར་འགྱུར། ། དེས་ནི་རྗེ་བཙུན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། །

Those who desire [worldly] aims should offer to the body. Through the application of the five offerings, one will swiftly attain buddhahood itself. Whatever is taught in the tantras in that regard is asserted to be external. By establishing the ground as non-existent, meditating on the form of the deity is the great offering of equality; it is the complete accomplishment of all buddhas. This tantra, which arises merely through reliance, is not the ultimate. Because the ultimate is truly born, there is no teacher and no teaching. Abiding in the very reality of the twenty-four places and so forth, all of those are indeed saṃsāra; they are not for one who possesses that very reality. If that reality were absent, what would be the use of its delusions? But if one possesses that reality, what delusion could there be? By relying on the places, near-places, and so forth, one becomes stainless. Alternatively, those people who are incapable or heedless should proclaim the places. What I have explained in this way is according to the inclinations of sentient beings; because there is no truth other than meditative concentration, one should therefore devote oneself to supreme concentration. The yogi wanders externally; by that, the elements will be exhausted. Therefore, having abandoned the external, one should abide in the play of yoga. The glorious Vajrayoginīs, with the eye of pure primordial wisdom, look upon the Vajrayogins from afar with compassionate hearts. Being pleased, they will bestow whatever supreme accomplishments are desired. By that, the venerable primordial wisdom also—

རབ་ཏུ་འབད་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་སྤྱོད་པས་ཡང་དག་ལྡན། ། སྤྱོད་དང་བརྟུལ་ཞུགས་བཤད་པ་ཡི། ། སྤྱོད་དང་བརྟུལ་ཞུགས་འདིར་སྤངས་ལ། ། དེ་ཉིད་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་དགའ་བྱ། ། གང་ཡང་རུང་བའི་ཟས་གནས་ལ། ། རྣམ་པ་ངེས་བྱས་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། བསམ་གཏན་ཟས་མཆོག་གཞོལ་གྱུར་པས། ། སྨོན་པའི་སྤྱོད་པས་གནས་པར་གྱིས། ། གཅེར་བུའམ་ཡང་ན་གཅེར་བུ་མིན། ། གང་རུང་ཇི་ལྟ་དེ་ལྟ་བུར། ། རང་གིས་ལྷག་པའི་ལྷར་དམིགས་ལ། ། དེ་ཉིད་གཅིག་པུ་རྣམ་པར་བསམ། ། ལྐུགས་པའི་དངོས་པོར་ཐལ་འགྱུར་བས། ། ཟླ་དྲུག་ཙམ་གྱིས་ངེས་པར་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་ཉེར་བརྟེན་ན། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་འདི་གསལ་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོལ་ མ་མཆོག་མཐོང་ན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ལེགས་འདུས་ཏེ། ། པདྨའི་འབྱུང་གནས་ཉམས་དགའ་ལ། ། དད་པའི་ཚོགས་འདུས་ཇི་བཞིན་ནོ། ། མིག་འཕྲུལ་མཁན་ལྟར་འཇིག་རྟེན་དུ། ། འགྲོ་དོན་ཀུན་ནི་བྱེད་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི། ། མངོན་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སྤྱོད་དང་འདིས་ནི་ངེས་པར་ནི། ། ཇི་སྐད་བཤད་པར་དེར་འགྱུར་བས། ། སེམས་ནི་དག་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདག་གསོལ་འདེབས། ། གང་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་གསང་བས་ན། ། དེ་ཉིད་བདག་གིས་གསལ་མ་བྱས། ། དེས་ན་བླ་མ་ཡང་དག་པར། ། མཉེས་བྱས་ཡང་ དག་འདོད་པས་བླངས། ། དགེ་ལ་དམིགས་པས་ཉེ་བར་བསགས་ཏེ་འཕེལ་བ་ཡིས། ། བློ་གྲོས་བརྟན་རྣམས་མངོན་དགའི་དངོས་གྲུབ་གནས་སུ་འགྲོ། ། འགྲོ་བའི་སྤྱོད་པ་དེ་ལྟར་སྙིང་ལ་ཡོངས་བསྒོམས་ལ། ། དགེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་སྐད་ཅིག་རེ་རེས་གྱིས། །

One should strive to accomplish this with great diligence. Endowed with various modes of conduct, one should abandon the conduct and ascetic observances described [in other systems], and instead delight in the ascetic observance of reality itself. Dwelling on whatever food is available, the practitioner of ascetic observance should focus on the supreme food of concentration and abide in the conduct of aspiration. Whether naked or not naked, in whatever manner is appropriate, one should visualize one's own chosen deity and contemplate that reality alone. By becoming like a mute, if a yogi relies [on this] for about six months, this great yoga will become clear. When one sees the supreme Jñānatārā, the yoginīs will gather well, just as a faithful assembly gathers at the delightful lotus source. Like a magician in the world, one performs all activities for the benefit of beings. There is no doubt that the glorious Vajradhara will be manifest through this. Since one will certainly become as described through this conduct, I pray to sentient beings: "Purify your minds!" Because it is extremely secret, I have not made that reality clear [to all]. Therefore, having properly pleased the guru, one should take it up with a pure desire. By accumulating and increasing through focusing on virtue, those of stable intelligence will go to the state of the accomplishment of Manifest Joy. Having thus fully meditated on the conduct of beings in the heart, make each moment one of manifest delight in virtue.

དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ལེགས་ བྲིས་ལས། ། བདག་གིས་དགེ་བ་གང་བསགས་པ། ། དེས་ནི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཀུན། ། དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་རབ་གསལ་ཤོག། ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་ལེགས་པར་བྲིས་པ་སློབ་དཔོན་བློ་བཟང་སྙིང་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀཱ་མཱ་ལ་གུཔྟ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་ བ་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

From the Tattvāloka-lekha (The Well-Composed Exposition of Reality): "By whatever virtue I have accumulated, May all sentient beings without exception Clearly perceive the precious reality." This concludes the Tattvopadeśa-lekha (The Well-Composed Instruction on Reality) composed by the master Blo-bzang-snying-po (Sumatigarbha). It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Kāmalagupta and the chief editor and translator Rin-chen-bzang-po.