༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་ས་ཏྭ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡིད་དགའི་གནས་སུ་སོང་ནས་ནི། ། རཾ་ ལས་ཆོས་འབྱུང་གྲུ་གསུམ་སྟེ། ། མཾ་ལས་ཉི་མ་ཡོངས་སུ་ཤེས། ། དེ་དབུས་ཧཱུཾ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ལུས་ལ་ཕོག། དེ་ཡིས་སེམས་ཅན་སྨིན་བྱས་ནས། ། སླར་འདུས་ཧཱུཾ་ལ་རབ་ཏུ་ཐིམ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་གྱུར། ། སྐུ་མདོག་ དཀར་ལ་ཞལ་གཅིག་པ། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཡོན། ། རྒྱན་ནི་ཅི་རིགས་པ་རུ་སྦྱར། ། རང་འདྲའི་ལྷ་མོས་འཁྲིལ་བར་བསམས། ། དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བྱས་ཏེ། ། པཾ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡི། ། པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་བཞི་པ། ། སྙིང་ག་རུ་ནི་བསམ་པར་ བྱ། ། དེ་ནི་འབྱུང་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅན། ། དེ་ཡི་འདབ་བཞིར་ཐིག་ལེ་བཞི། ། གསལ་བ་ཉིད་དུ་བསམ་པར་བྱས། ། དེ་ནི་ཚད་མེད་བཞི་ཡི་དངོས། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བར་བསམ་པ་ནི། ། ཉི་དཀྱིལ་ཐིག་ལེ་ཟླ་བ་སྟེ། ། དབྱིབས་ནི་གའུ་ཁ་སྦྱར་འདྲ། ། ཉི་མ་ཐབས་ལ་ཤེས་རབ་ཟླ། ། བ་ཐག་ཡི་གེ་ལྡན་པ་ཡིས། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལྡན་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཆ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། རྔ་འབྲུམ་ཕྲ་བའི་སྐར་ཁུང་བསམ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་འགྲོ་འོང་བྱ། ། དེ་ལྟར་ལན་བདུན་བྱས་ནས་ནི། ། སྐར་ཁུང་དག་གི་ལམ་ནས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་འབད་པའི་བསམ་པ་ཡིས། ། དབྱིངས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཉིད་ལ་བལྟ། ། དེ་ལས་ཡང་ནི་ཞུགས་ནས་ནི། ། མཚན་མ་ལྔའམ་བརྒྱད་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ནས་འོད་གསལ་ལ་གནས་འགྱུར། ། ཞག་དང་ཟླ་བ་ལོ་ལ་སོགས། ། ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་གནས།
In the language of India: Vajrasattvasādhanam. In the language of Tibet: Rdo rje sems dpa’i sgrub thabs (The Sādhana of Vajrasattva). Homage to the glorious Vajrasattva! Having gone to a pleasing place, from RAṂ arises a triangular source of phenomena (dharmodaya). From MAṂ, one should fully visualize a sun. In its center, light rays radiate from HŪṂ, striking the bodies of all sentient beings. Having thereby ripened sentient beings, they gather back and dissolve completely into the HŪṂ. One transforms into the form of Vajrasattva, white in color with one face. In the right hand is a vajra, and in the left a bell. Adorn him with whatever ornaments are appropriate. Visualize him embraced by a goddess similar to himself. Having made him very clear in that way, from PAṂ, which has completely transformed, visualize a white four-petaled lotus at the heart. That is of the nature of the four elements. On its four petals, visualize four drops (bindu) in their very clarity. These are the actualities of the four immeasurables. In its center, visualize a sun mandala and a moon drop, shaped like a joined casket. The sun is method and the moon is insight. With the cord of syllables, one should possess the vajra of action. In the center of the portion of insight, visualize a window of fine lattice-work. With the three syllables, perform the coming and going. Having done that seven times, through the path of the windows, with a very diligent intention, look at the drop of the expanse (dharmadhātu) itself. Having entered into that again, the five or eight signs will arise. Then one will abide in the clear light (ābhāsvara). One may remain for days, months, years, and so forth, for as long as one desires.