Stages of the Practice of Making Offerings with Vajra and Bell

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་གྷཎྚ་པཱུ་ཛ་ཀྲ་མ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ཐབས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྒྲིབ་གཉིས་སྤོང་ཞིང་ཚོགས་གཉིས་བསྒྲུབ། ། མཆོད་པ་དག་ལ་རྟག་དགའ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་སྒྲུབ་པ་ནི། ། བདེ་མཆོག་གསང་ལ་བཏུད་དེ་བཤད། ། ཡིད་དང་མཐུན་ ཞིང་དབེན་གནས་སུ། ། ཡང་དག་དོན་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། མཛེས་པའི་མཎྜལ་སྟེང་དག་ཏུ། ། མེ་ཏོག་ཚོམ་བུ་གཉིས་བཞག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྟེང་དུ་བཞག། དང་པོར་དག་པའི་ཁྲུས་བྱ་སྟེ། ། མོས་པ་ཙམ་གྱིས་ལྷར་བསྐྱེད་ནས། ། འོད་ཀྱིས་ བརྟག་གཉིས་སྦྱང་བྱ་སྟེ། ། སྟོང་པའི་ངང་ལས་ཨཱཿཧཱུཾ་བསྐྱེད། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཉིས། ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་ཡབ་ཡུམ་བསྐྱེད། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་གཞུག། གཉིས་མེད་བསྟིམ་ནས་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་མཆོད་ཅིང་བསྟོད། ། དེ་འོད་ཞུ་ལས་ རྡོར་དྲིལ་གྱུར། ། བཟླས་པ་བྱས་ནས་བླང་བར་བྱ། ། གཡོན་གྱིས་སྟེང་འོག་ཚུལ་དུ་བླང་། ། དེ་ནས་གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་བླང་། ། སྙིང་ག་དག་ཏུ་བཟུང་ནས་ནི། ། དྲིལ་བུ་གཡོན་གྱི་དཀུ་རུ་བསྟེན། ། དེ་ནས་གཡོན་དུ་གར་བཅས་ཏེ། ། གཡས་ལ་ཐུག་པ་དགུ་རུ་བསྐོར། ། དེ་ནས་གོང་ བཞིན་གཟུང་བར་བྱ། ། དང་པོ་ཐུན་མོང་བཤད་བྱ་སྟེ། ། གར་བསྐོར་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཉིས། ། གོང་བཞིན་འཛིན་པ་བཅའ་བ་སྟེ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་(ལེན་,ལན་)གསུམ་དཀྲོལ། ། དེ་ནས་གཉིས་ཀས་ལན་གསུམ་སྟེ། ། ཐ་མས་སྟེང་དུ་བསྐོར་ནས་ནི།

In the language of India: Vajraghaṇṭāpūjākramasādhana. In the language of Tibet: Rdo rje dril thabs kyis mchod pa’i thabs kyi rim pa (The Stages of the Method of Offering with the Vajra and Bell). Homage to the glorious Vajra-holder! To abandon the two obscurations and to accomplish the two accumulations, and because one always delights in pure offerings, I shall explain the practice of the vajra and bell, bowing to the secret Cakrasaṃvara. In a secluded place that is pleasing to the mind, the yogi who possesses the authentic meaning should consecrate the vajra and bell. Upon a beautiful maṇḍala, having placed two heaps of flowers, the vajra and bell are set upon them. First, perform the purification bath; then, through mere devotion, generate them as deities. Purify them with light, and from the state of emptiness, generate the syllables ĀḤ and HŪṂ. Then, from those two, the vajra and bell, generate the glorious Father and Mother. Cause the wisdom wheel to enter them, dissolve them non-dually, confer empowerment, and having blessed them, offer and praise. Through their melting into light, they become the vajra and bell. Having performed the recitation, they should be taken up. Take them with the left hand in the manner of upper and lower. Then, take the vajra with the right hand. Holding it at the heart, rest the bell at the left hip. Then, with a dance to the left, circle the right hand nine times. Then, hold them as before. First, the common explanation shall be given: the circling dance and the holding of the vajra and bell are to be arranged as before. Then, ring the bell three times. Then, both [hands] ring three times. Finally, having circled above, [the bell is held].

། གར་བསྐོར་གོང་བཞིན་འཛིན་པ་ནི། ། ཀུན་གྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ། བ་དན་ཕྱར་བའི་རྣམ་པ་ལ། ། དྲང་པོར་འཛིན་དང་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། ། རྡོ་དྲིལ་གསོར་གསིལ་བཅས་པ་ལ། ། གཉིས་ཀ་འཛིན་པ་སྦྱོར་མིན་ཏེ། ། དཀྲོལ་བ་བ་དན་གཡོབ་པ་ལ། ། དང་པོ་ལ་སོགས་ལུགས་བཞིན་ཏེ། ། བ་དན་མི་གཡོབ་བཏིང་པ་ལ། ། མི་དཀྲོལ་མི་གསོར་སོ་རུ་བཞག། བ་དན་འགུགས་པའི་དུས་དག་ཏུ། ། དྲན་པ་ཆུ་བུར་བཞིན་དུ་དཀྲོལ། ། སེམས་ཅན་དོན་བརྩོན་གྱུར་པ་ན། ། མདུང་ཐབས་ཞེས་ནི་བྱ་བ་སྟེ། ། ཉོན་མོངས་ཐ་བ་འབིགས་པའི་ཚུལ། ། དང་པོ་དྲིལ་བུ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། ། གཡས་སུ་འཕང་པའི་ འབིགས་བཞིན་ཏེ། ། གཡོན་དུ་གཉི་གས་བྱེད་པ་ཡིན། ། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ནི་འཇོམས་པ་སྟེ། ། ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་དངོས་གྲུབ་ལེན། ། སྟེང་དུ་བསྐོར་བ་བརྟན་པར་བྱེད། ། སྙིང་གར་བཟུང་བས་བཀྲག་མདངས་བསྐྱེད། ། དོན་གྲུབ་སྦྱོར་བ་བཤད་བྱ་སྟེ། ། གཡས་ཀྱིས་རྒྱ་གྲམ་སྦྱོར་ བ་དང་། ། གཡོན་དང་དབུས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། སྙིང་ག་ལ་ནི་རྟེན་པར་བྱེད། ། དྲིལ་བུའི་ཆ་ལ་རབ་བརྟགས་ནས། ། སྤྱི་བོ་མགྲིན་པ་སྙིང་ག་ཡི། ། ཐད་ཀར་འཛིན་ཅིང་བསྐོར་བ་ནི། ། ས་འོག་ས་བླ་ས་སྟེང་གི། སྲིད་གསུམ་སྤྲུལ་པས་འགྲུབ་པའོ། ། རྡོ་ རྗེ་སེམས་འགུགས་སྦྱོར་བ་ལ། ། དང་པོར་ཕར་ལ་སྤྲོས་པ་ནི། ། རང་གི་མཆོད་པ་བྱེད་པ་སྟེ། ། སྙིང་གར་འགུགས་པ་དངོས་གྲུབ་ལེན། ། རྡོ་རྗེ་བསྣོལ་བརྟན་ཞེས་བྱ་བ། ། གཉིས་ཀའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། ། ཀར་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ཐད་ཀ་རུ། ། བཟུང་བ་སྟེང་འོག་བྱེད་པའོ། །

Holding [the vajra and bell] while performing the circular movements as described above is the preliminary for all [rituals]. Regarding the manner of raising the banner: hold it straight and ring the bell. When brandishing and ringing the vajra and bell together, it is not a matter of merely holding both; when ringing while waving the banner, it follows the sequence of the first [movement] and so forth. When the banner is not waved but laid down, do not ring, brandish, or move it, but leave it at the edge. At the time of summoning the banner, ring it like a bubble of mindfulness. When striving for the benefit of sentient beings, it is called the "spear-like" method; it is the manner of piercing the hardness of the afflictions. First, there are three ways of ringing the bell: throwing it to the right is like piercing; both [hands] perform it to the left. This destroys the two obscurations. Circulating it three times receives the accomplishments (siddhi). Circulating it above makes it stable; holding it at the heart generates radiance. The application of the "Accomplished Purpose" (Arthasiddhi) shall be explained: the application of the crossed-vajra with the right, and the applications of the left and the center, are the applications of Body, Speech, and Mind, which are supported at the heart. Having carefully examined the parts of the bell, holding and circling it level with the crown, throat, and heart, one accomplishes the emanations of the three realms—below the earth, above the earth, and upon the earth. Regarding the application of summoning Vajrasattva: first, the radiation outward is the performance of one's own offering; summoning into the heart receives the accomplishments. The so-called "stable crossed-vajra" is governed by both [hands]; holding them level at the two [shoulders] performs the upper and lower [movements].

གཡས་ བརྟན་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། ། གཡོན་བརྟན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན། ། གཉིས་བརྟན་པ་ནི་སྦྱོར་བའོ། ། གོང་དུ་སྦྱོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གཉིས་བརྟན་ནས་ནི་འབུལ་བར་བྱེད། ། དེ་ཡིས་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་མཉེས། ། རོལ་པའི་ཆོ་ག་བྱེད་པ་ནི། ། ལག་པ་བསྣོལ་མར་ བྱེད་པ་སྟེ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གནས་སྐབས་དང་། ། གསང་བ་ཡི་ནི་སྤྱོད་པ་དང་། ། གསང་བའི་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཤོད། ། གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་བརྗོད་ལས་འདས། ། བླ་མེད་གསང་བའི་བླ་ན་མེད། ། གཙོ་བོ་མཆོག་གི་ལས་སྦྱོར་བ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ནི་ བཤད་བྱ་སྟེ། ། དང་པོའི་ལས་དང་ཐ་མའི་ལས། ། གོང་མ་བཞིན་ཏེ་ཐུན་མོང་ངོ་། ། འཁོར་ལོ་འཛིན་སོགས་ལྔ་པོ་དང་། ། སྙིང་གར་འཛིན་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། མདུན་དུ་སྤོས་ཕོར་འཛིན་པ་དང་། ། གྱེན་ལ་མེ་ཏོག་འཐོར་བ་དང་། ། སོར་མོ་མར་མེའི་ཚུལ་དུ་བསྒྲེང་། ། གདེངས་པས་བྱུག་པའི་ཚུལ་དུ་བྱུག། མཉེས་པ་ཡི་ནི་ཐབས་སུ་བཤད། ། ཞི་བ་ཡི་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཐད་བཟུང་ནས། ། གང་ལ་ཕོག་པས་དེ་བྱེད་བསམ། ། རྒྱས་པ་སྟེང་དུ་འཕྱར་བ་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་ཁམས་གསུམ་བཅུད་ལེན་བྱེད། ། དབང་ནི་གྱེན་ལ་ཕྱོགས་ནས་སུ། ། ལག་ པའི་འོག་ཏུ་འཇུག་ཚུལ་ལོ། ། དྲག་པོ་གསང་བའི་ཆོ་ག་ནི། ། གདུལ་བྱ་མདུན་དུ་གནས་པ་ལ། ། སྟེང་དུ་འཕྱར་ཞིང་ཐུར་དུ་འབུགས། ། རེངས་པ་ཡི་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། གདུལ་བྱ་མདུན་དུ་(བས་མ་,བསམ་)བྱ་སྟེ། ། གྱེན་ཐུར་ཐད་ཀར་ཕྱར་བ་ཡིས། ། སྤྱི་བོ་རྐང་པའི་བར་དག་ཏུ། ། རྡོ་རྗེ་རིང་པོ་(བསྒེང་,བསྒྲེང་) བར་བྱེད། ། བསྟབ་པའི་ཆོ་གའི་ལས་བྱེད་པ། །

The right is stability, which is method; the left is stability, which is insight. The stability of both is the union. The bodhicitta of the aforementioned union is offered once both are stabilized. By this, all the Victorious Ones are pleased. Regarding the performance of the ritual of play: it is performed by crossing the hands. This is explained during the occasion of the wisdom-gnosis (jñāna) and the secret conduct; it should be taught during the occasion of secret conduct. Furthermore, its qualities are beyond expression. It is the unsurpassed secret, the supreme among the unsurpassed. The application of the activity of the supreme Lord shall be explained in particular. The initial activity and the final activity are as before; they are common. One should understand the five, such as the holder of the wheel, by holding [the mudrā] at the heart. Holding an incense burner in front, scattering flowers upward, raising the fingers in the manner of a lamp, and anointing in the manner of anointing by brandishing [the hands]—these are explained as the methods for pleasing. This is the application for pacifying. Holding the vajra and bell level, one should think that whatever is struck by them, that is performed. For increasing, one brandishes [the hands] upward; this extracts the essence of the three realms of wisdom. For magnetizing, one faces upward; it is the manner of entering beneath the hands. The secret ritual for wrath is: while the disciple is situated in front, one brandishes upward and pierces downward. This is the application for paralyzing. One should visualize the disciple in front; by brandishing upward, downward, and straight across, one makes the long vajra stand from the crown of the head to the feet. This performs the activity of the ritual of offering.

རྡོ་རྗེ་གདེངས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཐུར་བསགས་ལ་ནི་ལེན་པ་སྟེ། ། གྱེན་དུ་ཕྱར་ནས་བཏེག་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་མཆོག། གསང་བ་དེ་ཉིད་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། བློ་དམན་དོན་དུ་ བཤད་པ་ཡིན། ། འདི་ལ་ཉེས་པར་གྱུར་པ་ཀུན། ། འཕགས་དང་མཁས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། བདག་གིས་འདི་བརྩམས་བསོད་ནམས་ཀྱིས། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་བླ་མེད་ཤོག། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ཐབས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་རིམ་པ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷས་མཛད་པ་ རྫོགས་སོ། །

By means of the application of brandishing the vajra, one takes up what has been accumulated below; having raised it upward and lifted it, one then displays it before oneself. Following that supreme application of the secret reality, this has been explained for the sake of those with inferior intellects. I pray that the noble ones and the learned will forgive all errors herein. By the merit of composing this, may the entire three realms attain the unsurpassed state. This concludes the Stages of Offering with the Vajra and Bell composed by the master Āryadeva.