A Sādhana of the Glorious Four Vajra Parts

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་ཙ་ཏུར་པཱི་ཋ་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་གདན་བཞིའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། བླ་མ་དང་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའ་མགོན་དེ་ཉིད། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་ཆེན་པོ་བརྗོད། ། ཆུང་དང་བར་མ་ལ་སོགས་དབྱེ། ། ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ཕྱོགས་སུ། ། བདེ་ བའི་སྟན་ལ་འཁོད་ནས་ནི། ། སྔགས་པ་རྣལ་འབྱོར་ལ་གཞོལ་བས། ། ལག་པ་དག་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། སྙིང་གར་ཧཱུྃ་ཡིག་བསྒོམས་ནས་ནི། ། རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག། མཉམ་པར་གཞག་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་སེམས་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། མགྲིན་ པར་ཧྲཱིཿཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི། པད་འདབ་རྩེ་མོར་ཟླ་དཀྱིལ་འཁོར། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ཧཱུྃ་ཡིག་སྟེ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ཧྭ་སཾ་བརྟ་ནི་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་པས་ལྕེ་(སྦྱང་,སྤྱང་)བར་བྱའོ། ། གཡས་པ་ཨ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི། ། ཉི་མར་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་བརྙན་ཏེ། ། གཡོན་པ་སཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་ པའི། ། ཟླ་བ་པདྨ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དཀར་པོ་དུ་བ་དུང་པདྨ། ། ཉི་མའི་ལག་པའི་ཁྲོ་བོ་སོགས། ། གི་ཝང་དྲི་གསུམ་འཇིགས་པ་དང་། ། ས་གདུགས་ཟླ་བའི་ལག་པ་ལ། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་། ། མཐེ་བོང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལ་སུྃ་ཡིག་ལ་སོགས་པའི། ། ས་བོན་བཅུ་ རྣམས་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་ས་བོན་བཅུ་པོ་རྣམས་ནི། སུྃ་ཀྵུྃ་ཡུྃ་ཧཱུྃ་ཨ། སྨྼྻུྃ། ཧྨྼྻུྃ། ཡྨྼྻུྃ། ཀྵྨྼྻུྃ། སཿཞེས་པས་ལག་པ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །

In the language of India: Śrīvajracatuḥpīṭhasādhana-nāma. In the language of Tibet: Dpal rdo rje gdan bzhi’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Glorious Vajra Four Seats). Homage to the Guru and the venerable Mañjughoṣa. To that very Lord of the Yoginī Space, the chief of the assembly of Yoginīs, I shall describe his great sādhana, divided into the small, the intermediate, and so forth. Seated upon a comfortable cushion in a place that is agreeable to the mind, the practitioner intent on yoga should perform the purification of the hands and so forth. Having meditated on the syllable HŪṂ at the heart, situated upon a moon maṇḍala, one should meditate with meditative equipoise on the supreme five-pronged vajra. Thus, one should train the mind. At the throat, from the syllable HRĪḤ, there arises a lotus; at its tips is a moon maṇḍala, in the center of which is the syllable HŪṂ. From that, one should meditate on a vajra. With the mantra OṂ ĀḤ JIHVĀSAṂVARTANI HŪṂ PHAṬ, one should purify the tongue. From the syllable A on the right hand, there is the reflection of a vajra upon a sun disk. From the syllable SAṂ on the left hand, one should meditate on a moon disk and a lotus. On the sun hand, there are the white, the smoke-colored, the conch, and the lotus, as well as the wrathful deities and so forth. On the moon hand, there are the bezoar, the three fragrances, and the terrifying [implements], as well as the earth, the parasol, and the moon. Both the sun and the moon are the thumb, which is wisdom and consciousness. Upon them, one should place the ten seed syllables, such as SUṂ and so forth. Those ten mental seed syllables are: SUṂ, KṢUṂ, YUṂ, HŪṂ, A, ṢṂ, ṢṬṂ, ṢṬṂ, ṢṬṂ, KṢṂ, and SAḤ. With these, one should purify the hands.

པདྨ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་མནན། ། སོར་མོ་ལྷག་མ་རྩེ་གསུམ་སྟེ། ། འདི་ཡིས་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཕྱོགས་སུ། ། ཇི་བཞིན་རིམ་པར་བསྲུང་བར་བྱ། ། སྔོན་དུ་ལྕེ་ལ་དགོད་ པ་ནི། ། འདི་ཡི་ཡི་གེ་སུྃ་ཡིག་གོ། ། སྤྱི་བོར་ཀྵུྃ་ཡིག་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཡུྃ་ཡིག་རྣ་བ་སྣ་དག་ལ། ། མིག་གཉིས་ལ་ནི་ཧཱུྃ་ཡིག་གོ། ། མགྲིན་པར་ཆུ་ནི་བརྩེགས་པའོ། ། དཔུང་པ་གཉིས་ལ་དགོད་པ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་ས་བོན་བརྩེགས། ། ཧྨྼྻུྃ། རླུང་གི་ཡི་གེ་བརྩེགས་པ་ཡི། ། ས་བོན་སྙིང་གའི་གནས་སུ་དགོད། ། ཡྨྼྻུྃ་མེ་ཡི་ཡི་གེ་བརྩེགས་པ་ཡི། ། ས་བོན་ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་དགོད། ། ཞེས་པས། སྨྼྻུྃ་ཡན་ལག་བརྒྱད་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཇི་བཞིན་རིམ། ། དེ་ནས་སེམས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ངག་དང་ལུས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙིཏྟ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་ཝཱ་ཀ་ཨཱ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱ་ཡ་ཧོཿཞེས་པས་ལུས་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། ། དཀར་པོ་དང་ནི་གི་ཝང་སྦྱར། ། དུང་དང་ཉ་ཕྱིས་སོགས་སྣོད་དུ། ། བསང་གཏོར་ཆེད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། སྨྃ་སརྦྦ་སྃ་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུྃ་ཕཊ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པར་བརྟན་བྱས་ནས། ། དྲི་གསུམ་དུ་བ་བསྒྲེང་པར་བྱ། ། སེམས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། མཆོད་ཡོན་དུང་ཆོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཨོཾ་པྲ་ཏཱི་ཙྪ་ཨརྒྷྃ་ཧཱུྃ། ཉི་མའི་ལག་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། དཀར་པོ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། སྔགས་པས་གསང་ ཡུ་སྔགས་དང་ལྡན་པས། ། ཞལ་བསིལ་དུང་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། །

Press with the lotus of wisdom; the remaining fingers are the trident. With these, one should protect the eight limbs in their proper sequence. First, the syllable SUṂ is to be placed on the tongue. The syllable KṢUṂ is to be placed on the crown of the head. The syllable YUṂ is on the ears and the nose. The syllable HŪṂ is on the two eyes. The syllable JHAṂ is on the throat. The syllable HMAṂ is to be placed on the two shoulders; it is the beautiful stacked seed-syllable. The syllable HRAṂ, the stacked seed-syllable of wind, is to be placed in the location of the heart. The syllable YHAṂ, the stacked seed-syllable of fire, is to be placed in the direction of the navel. Thus, with "HRAṂ," the eight limbs are to be protected. The yogi should then, in the proper sequence, bless the mind. Through the mantras of meditative equipoise, the speech and body are also blessed. With "OṂ VAJRA CITTA HŪṂ," "OṂ VAJRA VĀKA ĀḤ," and "OṂ VAJRA KĀYA HOḤ," the three bodies are to be blessed. Having bound the two vajra fists, mix white [pigment] and bezoar. In a vessel such as a conch or mother-of-pearl shell, bless it for the purpose of sprinkling. "HRAṂ SARVA SAṂŚODHANI HŪṂ PHAṬ." Having made the vajra-binding firm, raise the three scents and the smoke. With the vajra-mudrā of the mind, bless the water for the face in the conch vessel. "OṂ PRATĪCCHA ARGHAṂ HŪṂ." Extending the "sun" hand, mix white [pigment] and wisdom. The mantra practitioner, possessing the secret mantra, blesses the conch for the water for the face.

ཨོཾ་པྲ་ཝ་ར་སཏྐཱ་ར་པཱ་དྱཾ་པྲ་ཏཱི་ཙྪ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་དུང་ཆོས་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། རང་རང་སྔགས་རྣམས་ཁོ་ན་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུའང་། ། དྲི་བ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་རིམ། ། སྔགས་པས་བྱིན་ གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། འདིར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་སྔགས་རྣམས་ནི། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དྲིའིའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱིྃ་སྭཱ་ཧཱ། མེ་ཏོག་གིའོ། ། ཨོཾ་ཀྵྃ་སྭཱ་ཧཱ། བདུག་སྤོས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཀྵུྃ་སྭཱ་ཧཱ། མར་མེའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨི་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་བཤོས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་གུྃ་སྭཱ་ཧཱ། གཏོར་མའི་ཉེར་སྤྱོད་ ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བི་མ་ལ་སྃ་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུྃ་ཕཊ། མཆོད་པའི་ཡན་ལག་བསང་གཏོར་བྱ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་དཀྲི་བར་བྱ། ། འདབ་ཆགས་གཤོག་པའི་རྣམ་པ་ལྟར། ། བྱས་ནས་སྙིང་གའི་གནས་སུ་དགོད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀ་ཝ་ཙ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བདག་བསྲུང་བའོ། ། སེམས་ལ་རྡོ་རྗེ་བརྟན་བྱས་ནས། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ནི་བསྐོར་བར་བྱ། ། ར་བ་དང་ནི་ཕུར་བུ་ཡང་། ། སྔགས་པས་ཇི་བཞིན་རིམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བྱས་ནས། ། ས་གདུགས་པདྨ་སྦྲེལ་བར་བྱ། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། སྟེང་ དུ་བསྐོར་ཏེ་གཙུག་ཏོར་བཅིང་། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དྲི་གསུམ་དུ་བ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་གྱེན་བསྒྲེང་སྟེ། ། རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱ། ། སྤྱི་བོ་དཔྲལ་བ་རྣ་བ་དང་། ། ལྟག་པ་རྣ་བ་གཡོན་པར་ནི། ། རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས། །

OṂ PRAVĀRA-SATKĀRA-PĀDYAṂ PRATĪCCHA HŪṂ SVĀHĀ. With this, the conch vessels should be consecrated. By means of their respective mantras alone, and likewise with the mudrās, the practitioner should consecrate the perfumes and so forth in that same order. Here, the mantras for consecration are: OṂ HŪṂ SVĀHĀ for the perfume; OṂ ŚRĪṂ SVĀHĀ for the flowers; OṂ KṢAṂ SVĀHĀ for the incense; OṂ KṢUṂ SVĀHĀ for the lamp; OṂ I SVĀHĀ for the divine food; OṂ GUṂ SVĀHĀ for the torma and the sensory offerings; and OṂ SARVA-VIMALA-SAṂŚODHANI HŪṂ PHAṬ for the mantra to perform the sprinkling of the branches of offering. Extending the moon and sun [fingers] and wrapping the two thumbs, one should form them like the wings of a bird and place them at the location of the heart. OṂ VAJRA-KAVACA HŪṂ PHAṬ. This is for self-protection. Having made the mind firm as a vajra, one should circumambulate all directions. The practitioner should likewise perform the sequence for the fence and the stakes. OṂ HŪṂ SVĀHĀ. Having formed two vajra fists, one should join the earth, umbrella, and lotus. Holding the white bezoar upward, one should circle above and bind the uṣṇīṣa. OṂ HŪṂ SVĀHĀ. Having firmly bound the vajra-binding, one should raise the three perfumes and the smoke upward. Holding the white bezoar upward, one should purify in the form of a vajra. At the crown, the forehead, the ears, and the back of the head and the left ear, are the Buddhas such as Vairocana and the others.

གནས་འདི་རྣམས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདིར་ནི་རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་པའི། ། རང་རང་ས་བོན་སྔགས་རྣམས་ནི། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ནས། ། སྡིགས་མཛུབ་གཉིས་ནི་གྱེན་དུ་སྦྱར། ། སྙིང་རྒྱབ་སྤྱི་བོ་ཇི་བཞིན་རིམ། ། རྣམ་པ་གསུམ་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཌ་ཊུྃ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དར་ དཔྱངས་བཅིངས་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ལག་མཐིལ་མཉམ་པས་མཉེ་བར་བྱ། ། བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། མཐར་ནི་ཧོ་ཡིག་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དུ་གནས་པས། ། སྙིང་གི་རང་གི་ས་བོན་གནས། ། དབང་པོའི་ གཟུགས་བཞིན་འོད་ཟེར་ལྔས། ། ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་མ་ལུས་པ། ། འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་གང་བར་བསམ། ། དེ་ཡིས་ངེས་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། བཀུག་སྟེ་ནམ་མཁར་བཞུགས་པ་ལ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བསང་གཏོར་འབུལ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ནས་གཞུག་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། དེ་རྣམས་ངེས་པར་བཅིང་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿསྤྱན་འདྲེན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སྨྼྻུྃ་སྭཱ་ཧཱ། བསང་གཏོར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ ཤ་ཧཱུྃ་གཞུག་པའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་བྃ། བཅིང་བའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བེ་ཤ་ཧོཿ། ། མཉེས་པའིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ནས། ། ས་གདུགས་དཀར་པོ་སྦྲེལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི། །

One should meditate in these locations. Here, the respective seed-syllable mantras of Vairocana and the others are: OṂ HŪṂ SVĀ HĀ. Having bound the two vajra fists, join the two index fingers upward. Meditate on the three aspects in sequence at the heart, the back, and the crown. OṂ ḌA ṬUṂ HŪṂ SVĀ HĀ. Having tied the silk streamers, rub the palms together. With the mantra VAJRA TUṢYA, append the syllable HO at the end. This is the protection wheel. Then, the mantrin, remaining in meditative equipoise and in the bodhisattva posture, should visualize his own seed-syllable at the heart. Like the forms of the sense faculties, imagine the three realms without exception to be filled with five-colored light rays. By that, the Blessed One is summoned with the vajra hook mudrā and seated in the sky; the wise one should then offer the sprinkling of water. With the vajra noose mudrā, all the deities are to be made to enter. With the vajra chain mudrā, they are to be firmly bound. With the vajra bell mudrā, the wise one should please them. OṂ VAJRA AṄKUŚA JAḤ is the mudrā and mantra for the invitation. OṂ ṢṬRŪṂ SVĀ HĀ is for the sprinkling. OṂ VAJRA PĀŚA HŪṂ is for the entry. OṂ VAJRA SPHOṬA VAṂ is for the binding. OṂ VAJRA ĀVEŚA HOḤ is for the pleasing. Having bound the two vajra fists, join the white parasols. This is the vajra hook mudrā.

ལྷ་རྣམས་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དཀར་ པོ་ཡེ་ཤེས་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་ཆུ་འཐོར་བ། ། བསང་གཏོར་གྱི་ནི་ཕྱག་རྒྱར་བཤད། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་བརྟན་བཅིངས་ལ། ། དཀར་པོ་དང་ནི་གི་ཝང་སྦྲེལ། ། ཞགས་པའི་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ནས་གཞུག་པར་བྱ། ། ཁུ་ཚུར་གཉིས་ནི་དམ་བཅིངས་ནས། ། རྒྱབ་དང་རྒྱབ་ ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། གསང་བ་གསང་བའི་ལྕགས་སྒྲོག་གིས། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ནས་བཅིང་བར་བྱ། ། ཁུ་ཚུར་གཉིས་ནི་དམ་བཅིངས་ནས། ། རྒྱབ་དང་རྒྱབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ས་གདུགས་དང་ནི་པདྨ་སྦྲེལ། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ནས་མཉེས་པར་བྱ། ། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དཀར་པོ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་ སྦྱར། ། ཡོངས་སྐོར་ལྷག་མ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། ཞབས་བསིལ་དུ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲགས། ། ཨོཾ་པྲ་ཝ་ར་སཏྐཱ་རྃ་པཱ་དྱྃ་པྲ་ཏཱི་ཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཞབས་བསིལ་བའི་ཆུ་འབུལ་བར་བྱའོ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དཀར་པོ་དང་ནི་གི་ཝང་བསྐུམ། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་དང་ནི་སྦྱར། ། མཆོད་ཡོན་ཕྱག་རྒྱར་ རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾ་པྲ་ཏཱི་ཙྪ་ཨརྒྷྃ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེས་མཆོད་ཡོན་གྱི་ཆུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའ་འདི། ། མགོན་པོ་འཁོར་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དྲི་ལ་སོགས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། སྒེག་མོ་པི་ཝང་དེ་བཞིན་གླུ། གར་མ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རྣམས་ དང་། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་དེ་བཞིན་སྤོས། ། མར་མེ་དང་ནི་ཞལ་ཟས་མཆོག། ཟླ་བ་ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས། ། རྐེད་པའི་ངོས་སུ་བཟུང་ནས་ནི། །

The supreme for summoning the deities: Having firmly bound the "Sun Fist" (sūryamuṣṭi), one should join the white [thumb] with the wisdom [finger]. Sprinkling water with the tips of kuśa grass is explained as the mudrā for the sprinkling of purification (prokṣaṇa). Having firmly bound that very mudrā, join the white [thumb] with the bezoar (gavyaguggulu). With the samaya-mudrā of the noose, one should cause all the deities to enter. Having firmly bound the two fists, one should join them back-to-back. With the secret, secret "iron shackles" (śṛṅkhalā), one should bind all the deities. Having firmly bound the two fists, one should join them back-to-back. Joining the "earth umbrella" and the lotus, one should please all the deities. Having firmly bound the "Sun Fist," join the white [thumb] with the wisdom [finger]. Rotating [the hands] and raising the remainder upward is renowned as the "water for the feet" (pādya). Oṃ pravarasatkāraṃ pādyaṃ pratīccha svāhā. One should offer the water for the feet. Having firmly bound the "Vajra Female Mind" (vajracittā), contract the white [thumb] with the bezoar. Joining the wisdom [finger] with the consciousness [finger] is renowned as the mudrā for the "water for the guest" (arghya). Oṃ pratīccha arghaṃ hūṃ svāhā. With that, one should offer the water for the guest. Then, this Yogākāśa, together with the Protector and his retinue, should be worshipped with all the offerings of the sensory services, such as fragrance and so forth. The "Graceful One," the lute, and likewise song, the dancer, and the four mudrās; fragrance, flowers, and likewise incense, the lamp, and the supreme food—holding the two "Sun and Moon" fists at the sides of the waist—

ཡན་ལག་གཡོན་དུ་འགྱིང་བར་བྱ། ། སྒེག་མོའི་ཕྱག་རྒྱའི་རྣམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། གཡོན་པ་གྲི་གུག་ལྟར་བྱས་ནས། ། པི་ཝང་གྱེན་དུ་རྣམ་པར་ གཞག། ཉི་མའི་ལག་པས་ཅུང་ཟད་གསོར། ། པི་ཝང་ཕྱག་རྒྱའི་རྣམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱོ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་གྱེན་དུ་གཞག། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་སྒྲོགས་བྱེད་ཅིང་། ། ཁ་ཡི་རྩེ་མོར་དཀར་པོ་གཡོ། ། གླུ་མའི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། གཡས་པའི་རྐེད་པའི་ཕྱོགས་ སུ་ནི། ། ལག་པ་གཡོན་པ་འཕང་པར་བྱ། ། ཉི་མའི་ལག་པ་གྱེན་དུ་ནི། ། གར་མའི་རྣམ་པར་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་སུ་ནྲྀ་ཏེ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ལག་པ་གཡོན་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། འཇིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་སྦྱར། ། ཉི་མའི་ལག་པས་བཟུང་ནས་ནི། ། དྲི་ཡི་ཕྱག་རྒྱས་བྱུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་ བརྟན་བཅིངས་ལ། ། དཀར་པོ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། སོར་མོ་ལྷག་མ་གྱེན་དུ་བརྐྱང་། ། མེ་ཏོག་ཕྱག་རྒྱའི་རྣམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤྲིྃ་སྭཱ་ཧཱ། མེ་ཏོག་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཀྱི། ། པདྨ་དུང་དག་བསྐུམ་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་མཆོད་པའི་དུས། ། བདུག་སྤོས་ཕྱག་རྒྱའི་རྣམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། གཡས་ པའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དེ་ཡི་མཐེ་བོང་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། མར་མེའི་ཕྱག་རྒྱར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མེ་རབ་ཏུ་བཟུང་། ཨོཾ་ཀྵུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཐལ་མོ་གྱེན་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་དབུས་སུ་བསྟན། ། ཚིགས་བཅད་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཞལ་ཟས་དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་དུའོ། ། ཨོཾ་ཨི་སྭཱ་ཧཱ། །

One should pose the left limb with a graceful arch; this is the form of the Lāsyā mudrā. OṂ HŪṂ SVĀHĀ. Having formed the left hand like a curved knife, place the lute upward. With the right hand, twirl it slightly; this is the form of the Vīṇā mudrā. OṂ HŪṂ HOḤ SVĀHĀ. Place the right fist upward and proclaim the syllable HŪṂ; with the tip of the mouth moving white, this is renowned as the Gītā mudrā. OṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ SVĀHĀ. To the side of the right hip, the left hand should be raised. The right hand is held upward in the manner of a dancer. OṂ SUNṚTE HŪṂ SVĀHĀ. Extending the left hand, join it with the terrifying consciousness. Holding it with the right hand, one should anoint with the Gandhā mudrā. OṂ HŪṂ SVĀHĀ. Firmly binding the right fist, join the white with wisdom. Extending the remaining fingers upward, form the Puṣpā mudrā. OṂ ŚRĪṂ SVĀHĀ. With that same Puṣpā mudrā, contract the lotus and the conch. At the time of making offerings to the Great Self, form the Dhūpā mudrā. OṂ ĀḤ SVĀHĀ. Firmly binding the right fist, extend the thumb upward. This should be known as the Dīpā mudrā, holding the lamp of wisdom. OṂ KṢUṂ SVĀHĀ. Having turned the palms upward, show the two thumbs in the center. With the mudrā of the unbroken verse, place the naivedya before the maṇḍala. OṂ I SVĀHĀ.

དེ་ཉིད་མཐེ་བོང་ངོས་སུ་གཞག། གཏོར་མ་ཡི་ནི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར། ། ཨོཾ་གུང་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་གཟུང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧོ་སྭཱ་ཧཱ། དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་སྔགས་སོ། ། ཉི་མས་རྡོ་རྗེ་ཅུང་ཟད་གསོར། ། ཟླ་བས་དྲིལ་བུ་གཟུང་བར་བྱ། ། པད་སྐོར་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། བློ་ ལྡན་ཚིགས་བཅད་འདི་བརྗོད་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་མཛེས་པ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་རྣམ་གྲོལ་བྱ་བ་སྟེ། ། སྙིང་པོའི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ནས། ། རྒྱབ་དང་རྒྱབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ས་གདུགས་པདྨ་དཀྲིས་ནས་ནི། ། དཀར་པོ་དང་ནི་གི་ཝང་སྒྲེང་། ། ཧཱུྃ་ཡིག་གིས་ནི་གཡོ་བར་ བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྜེ་ར་ཎི་ཏ་པྲ་ར་ཎི་ཏ། སཾ་པྲ་ར་ཎི་ཏ་སརྦ་བུད་དྷ་ཀྵེ་ཏྲ་པྲ་ཙ་ལི་ཏེ། པྲཛྙཱ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་ནཱ་ད་སྭ་བྷཱ་ཝི་བཛྲ་དྷ་ར་ཨ་བ་ཏོ་ཥ་ནི་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧོཿཧོཿཧོཿཨཿསྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མངའ་བདག་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་མཛད་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཐམས་ཅད་བདག་སྐྱེས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་རྨོངས་པ་གཅོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དེ་ཉིད་གཅིག་པུ་རྟག་ཏུ་བདག་འདུལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་ལྷ་ཡི་མཆོག། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་སྤྲོ་བའི་གནས། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་སྟོང་པའི་དངོས། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེར་ ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱས་ནས་ནི། ། ཡན་ལག་ལྔ་ཡིས་ཕྱག་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་ན་མ་ཏེ་ཧཱུྃ། ན་མོ་མེ་ཧཱུྃ། ན་མོ་ན་མ་ཧཱུྃ།

Place that very [hand] on the surface of the thumb; it becomes the mudrā of the torma. OṂ GUṂ SVĀHĀ. OṂ HŪṂ SVĀHĀ. This is the mantra for holding the vajra. OṂ HOḤ SVĀHĀ. This is the mantra for holding the bell. With the sun [hand], brandish the vajra slightly; with the moon [hand], one should hold the bell. Having first performed the lotus-circling [mudrā], the wise one should recite this verse: "By the beautiful brandishing of the vajra, I shall bring sentient beings to liberation; I shall hold the vajra of the essence. Having bound the two vajra-fists, Join them back-to-back. Having wrapped the earth-parasol and lotus, Raise the white [silk] and the bezoar. With the syllable HŪṂ, cause it to move." OṂ VAJRA GHAṆṬE RAṆITA PRARAṆITA SAṂPRARAṆITA SARVA BUDDHA KṢETRA PRACALITE PRAJÑĀPĀRAMITĀ NĀDA SVABHĀVI VAJRA DHARA AVATOṢANI HŪṂ HŪṂ HŪṂ HOḤ HOḤ HOḤ AḤ SVĀHĀ. This is the mantra for holding the vajra and bell. Then, ring the bell: "Homage and praise to the Lord of Yoga, who liberates sentient beings! Homage and praise to the single essence born of all! Homage and praise to the one who cuts through the delusion of the ocean of saṃsāra! Homage and praise to the one who always tames me, the single reality! The syllable HŪṂ is the supreme deity; The syllable HŪṂ is the source of emanation; The syllable HŪṂ is the nature of emptiness; Homage and praise to the syllable HŪṂ!" Having entered into meditative equipoise, perform the prostration with the five limbs: OṂ NAMASTE HŪṂ. NAMO ME HŪṂ. NAMO NAMO HŪṂ.

ཨོཾ་པཉྩ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་པཱུ་ཛཱ་ཨུ་པསྠཱ་ནཱ་ཡ། ཨཱཏྨ་ནྃ། ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། ཨོཾ་ཨཱ་ཙཱཪྻ་པཱུ་ཛཱ་ཨུ་པསྠཱ་ནཱ་ཡ། ཨཱཏྨ་མ་ནྃ། ནི་ཪྻཱ་ཏཱ་ཡཱ་མི། ཨོཾ་ས་ཀ་ལ་སཏྭ་པ་རི་ ཏྲ་ཎཱཡ། ཨཱཏྨ་ནྃ། ནིཪྻཱ་ཏ་ཡཱ་མི། ས་མ་ཡ་སྟྭྃ། ས་མ་ཡ་ཧོཿཧོཿཧོཿསངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། ། རྟག་པར་སྐྱབས་སུ་མཆི་བར་བགྱི། ། ཐེག་པ་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་གསང་སོགས་མཁའ་འགྲོ་མ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོ་ལྷ་ལྷ་མོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ བདག་ཉིད་ཆེ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ། ། རྟག་པར་སྐྱབས་སུ་མཆི་བར་བགྱི། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མི་བསྐྱོད་པ། ། རིན་ཆེན་མཆོག་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། དུས་འདི་ནས་ནི་བཟུང་ནས་སུ། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་མཆིས་(གྱི་,ཀྱི་)བར། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་གསུམ་ བསླབ་པ་ནི། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་། ། སོ་སོར་བརྟན་པོར་བདག་གིས་གཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་མེད་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་མཆོག། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་ལས་སྐྱེས་པའི། ། སྡོམ་པ་དེང་ནས་བཏན་པོར་གཟུང་། ། རྡོ་ རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལའང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། དེ་ཁོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོར་གཟུང་། །

Oṃ pañca-ḍākinī-pūjā-upasthānāya ātmānaṃ niryātayāmi. Oṃ ācārya-pūjā-upasthānāya ātmānaṃ niryātayāmi. Oṃ sakala-sattva-paritrāṇāya ātmānaṃ niryātayāmi. Samayas tvaṃ. Samaya hoḥ hoḥ hoḥ. I shall always go for refuge to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. To all the three vehicles, and to the ḍākinīs of the secret yoga and so forth, to the heroes and heroines, the gods and goddesses, and the great-souled bodhisattvas, and especially to the ācārya, I shall always go for refuge. Vairocana, Akṣobhya, Ratnasambhava, the Lord of the World, Amoghasiddhi, and all the other buddhas and bodhisattvas, please attend to me. I, who am called [name], from this time forth until I reach the heart of awakening, shall generate the supreme, unsurpassed bodhicitta, just as the protectors of the three times have firmly resolved upon awakening. I shall firmly uphold the three types of discipline: the discipline of gathering virtuous dharmas and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. I shall firmly uphold from this day forth the vows born of the yoga of the Buddha, the supreme Three Jewels: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. In the great and supreme Vajra family, I shall also individually uphold the vajra, the bell, and the mudrā through their true nature.

སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་དང་མཚན་ལ་དུས་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་པ་ནི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་ཆེན་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་ཆོས་སོ་སོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་ བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་མཆོག། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་བགྱིས་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་བར་བགྱི། ། མ་བསྒྲལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་བདག་གིས་དགྲོལ། ། དབུགས་མ་ཕྱུང་བ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་དགོད། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་ནི། ། ཧཱུྃ་ཡིག་འོད་ནི་འབར་བ་བསམ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡི་ལུས་རྣམས་ནི། ། མེ་ཡིས་བསྲེགས་པར་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཨོཾ་སྭབྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿ སརྦྦ་དྷརྨཱཿ སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། བློ་དང་ལྡན་པས་སྔགས་ཚིག་འདིའི། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ལའང་རྣམ་པར་དཔྱད། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཞུ་བ་སྟེ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་བསྐྱེད་ལ། ། ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་བསམ་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ཇི་བཞིན་རིམ། ། གླུ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཛཿཛཿཛཿཛཿ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་ངེས་པར་ འཇུག་པ་གྲུབ་པར་མཛོད། ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་སྒྲོགས་པའི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བདག་གི་མགོན། ། བ་བ་བ་བ།

I shall also uphold the masters. Regarding the delightful samaya of the great and supreme Jewel family, I shall constantly practice the four kinds of generosity six times during the day and night. From the great awakening, I shall individually uphold the sublime Dharma of the three vehicles—outer, inner, and secret—of the pure and great Lotus family. Regarding the great and supreme Action family, I shall correctly uphold all the vows in their entirety. I shall also perform acts of offering to the best of my ability. Having generated the supreme, unsurpassed, and holy bodhicitta, I shall uphold every vow without exception for the sake of all sentient beings. I shall deliver those not delivered; I shall liberate those not liberated; I shall give breath to those who have not found breath, and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa. Then, one should visualize a blazing light from the syllable HŪṂ at one’s own heart. Meditate that the bodies of the three realms are completely incinerated by fire. OṂ SVABHĀVA ŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀḤ SVABHĀVA ŚUDDHO ’HAṂ. The wise should also analyze the meaning of this mantra. The very essence of the dharmakāya melts into emptiness; then, generate the saṃbhogakāya and contemplate it with speech and mind. According to the sequence of the yoginīs, one should be exhorted by songs: JAḤ JAḤ JAḤ JAḤ. Vajrasattva, please enter me and grant accomplishment! HA HA HA HA. My protector, arisen from the samaya of proclaiming the syllable HŪṂ! VA VA VA VA.

རྡོ་རྗེ་གསལ་བར་གསང་བ་ལས་ནི་བྱུང་བའི་སྐུ་འཛིན་པ། ཨ་ཨ་ཨ་ཨ། ངོ་མཚར་ཤིན་ཏུ་མཉེས་པའི་ཨཱ་ལི་གཅིག་ཏུ་ཐིམ་པའི་ཧཱུྃ། དེ་ནས་གླུ་ནི་འགགས་རྗེས་སུ། ། ཟླ་བའི་ དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཀ་སོགས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པོའོ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། དཔེ་མེད་གཡོ་བ་མེད་པར་བརྗོད། ། ཡེ་ཤེས་ང་རྒྱལ་བརྗོད་པ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཛྙཱ་ནོ་ཧཱུྃ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ སུ་ནི། ། ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུའང་ཧཱུྃ་ཡིག་ནི། ། བསམས་ནས་སྐུ་ཡི་ང་རྒྱལ་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷ་རྨཱ་བཛྲ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཧཱུྃ་ཡིག་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པ་ལས། སེམས་ཅན་ཁམས་ཀྱང་ཡང་དག་སྦྱངས། ། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ནི་བསྡུ། ། སྔགས་པས་ བསྡུས་པའི་དེ་མ་ཐག། སྔགས་འདི་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བརྟ་མ་ནོ་ཧཾ་ཧོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའི་མགོན། ། བློ་ལྡན་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཡོན་དང་གཡས་དང་རྩ་བའི་ཞལ། ། དཔའ་བོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། སྤྲིན་འཁྲིགས་པ་ཡི་འོད་དང་མཚུངས། ། སྤྱན་ གསུམ་བཞད་དང་ཁྲོ་བ་དང་། ། སྒེག་པ་ཡི་ནི་ཉམས་ཀྱིས་སྤྲས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གདན་ལ་ནི། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འཁྱུད་ཅིང་འགྲོགས། ། མདའ་ནི་གྱེན་དུ་བཀོད་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ཡིས་ནི་ནུ་མ་འཛིན། ། གསུམ་པ་ཡིས་ནི་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། གཡོན་གྱིས་གྱེན་དུ་གཞུ་འཛིན་ཅིང་། ། གཉིས་པ་ན་ནི་ཐོད་པ་སྟེ། ། གསུམ་པ་ཡིས་ནི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ། །

Holding the body arisen from the secret vajra-clarity: A A A A. HŪṂ, the merging into one of the most wondrous and pleasing Ālis. Then, after the song has ceased, one should meditate on a moon maṇḍala. It arises from Ka and the other letters; it is the second moon maṇḍala. All characteristics are completely perfected; it is described as peerless and immovable. One should also meditate on the bodhicitta, expressing the pride of primordial wisdom: JÑĀNO HŪṂ. In the center of the moon maṇḍala is a vajra arisen from the syllable HŪṂ; in its center as well, having visualized the syllable HŪṂ, one should assume the pride of the body: OṂ VAJRA ŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀ VAJRA ŚUDDHO ’HAṂ. Thus, from the radiating light rays of the HŪṂ syllable of that very vajra, the realms of sentient beings are perfectly purified. Once again, they are gathered back into that very place. Immediately after the practitioner has gathered them, this mantra should be recited: OṂ BHAṬṬĀRAKO ’HAṂ HOḤ. Then, the wise yogi should meditate with the mind on the Lord of Space. With a left, right, and central face, the hero has three faces and six arms. He is like the light of massed clouds. Adorned with the expressions of the three eyes—laughing, wrathful, and seductive—he sits upon a seat in the sattvaparyaṅka posture, embracing and united with the branch of insight. The first [right hand] holds an arrow pointed upward; the second holds a breast; the third holds a vajra. With the left, he holds a bow pointed upward; the second holds a skull-cup; and the third rings a bell.

རྒྱན་རྣམས་ཀུན་ནས་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་ན་བཟས་བརྒྱན། ། རལ་པ་དར་གྱིས་བཅིང་པ་སྟེ། ། ཐོད་པའི་ཅོད་པན་ཤིན་ཏུ་བརྩེགས། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཕྱག་ གཉིས་ཀྱིས་ནི་མགྲིན་པར་འཁྱུད། ། མ་མཆུ་ཚེམས་ཀྱིས་འདེབས་པར་མཛད། ། ཞབས་ཀྱི་ཚིགས་ཀྱིས་དཀྲིས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་པདྨར་ཚིམ་པར་མཛད། ། མདོར་བསྡུས་གཅིག་པུ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། སྔགས་འདི་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨུད་བྷ་བོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡོ྅ཧཾ། བ་དན་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། མཁས་པས་ཡན་ལག་བརྒྱད་བསྲུང་བྱ། ། ལྕེ་ལ་ཆུ་ཡི་ས་བོན་ཏེ། ། སྤྱི་བོར་མེ་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། རྣ་བ་སྣ་ལ་དེ་བཞིན་རླུང་། ། མིག་དག་ལ་ནི་ས་ནི་སྦྱར། ། ཆུ་སྐྱེས་ས་བོན་ཡི་གེ་ནི། ། མགྲིན་པ་ལ་ནི་ངེས་པར་དགོད། ། བརྩེགས་པའི་ས་བོན་ཤིན་ ཏུ་མཛེས། ། དཔུང་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་གནས། ། སྙིང་གར་རླུང་ནི་བརྩེགས་པ་སྟེ། ། མཁས་པས་རྟག་ཏུ་དགོད་པར་བྱ། ། བསྡུས་ཏེ་མེ་བརྩེགས་ས་བོན་ནི། ། ལྕེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་གནས། ། ལུས་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡི། ། སྔགས་འདི་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱ་ཡ་སྭབྷཱ་ཝ་ཨཱ་ ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱ་ཡ་ཧོཿཨོཾ་བཛྲ་ཝཱ་ཀ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་ཙིཏྟ་ཧཱུྃ། པདྨ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། ས་གདུགས་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་སྦྱར། ། གཉིས་པོ་ལྕགས་སྒྲོག་ལྟར་བྱས་ཏེ། ། ལྷག་མ་བ་དན་གསུམ་བརྒྱང་ནས། ། དྲི་མ་གསུམ་དང་དུད་པ་སྦྱར། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བས། །

Perfectly complete with all ornaments, adorned with most beautiful garments, with locks of hair bound by silk, and a crown of skulls most excellently tiered. White in color and exceedingly beautiful, one should meditate on the self-nature of insight. With two hands, she embraces the throat, and with her teeth, she bites the lower lip. Having entwined the joints of the feet, she brings satisfaction to the vajra and lotus. Having meditated on this single condensed form, one should recite this very mantra: Oṃ ud-bhavo ’haṃ. Oṃ yoga-śuddhaḥ sarva-dharmā yoga-śuddho ’haṃ. Oṃ jñāna-kāyo ’haṃ. With the three-pronged mudrā, the wise should protect the eight limbs. On the tongue is the seed-syllable of water; on the crown of the head, fire should be placed. Likewise, wind in the ears and nose; earth is applied to the two eyes. The seed-syllable of the lotus should be definitely placed on the throat. The most beautiful stacked seed-syllable perfectly resides on the two shoulders. Wind is stacked at the heart; the wise should always place it there. Summarized, the stacked seed-syllable of fire resides in the direction of the tongue. One should recite this very mantra for the blessing of the three bodies: Oṃ vajra-kāya-svabhāva-ākāśo ’haṃ. Oṃ vajra-kāya hoḥ. Oṃ vajra-vāk āḥ. Oṃ vajra-citta hūṃ. Lotus and wisdom are joined; earth and the parasol are joined with consciousness. Making the two like a chain, and extending the remaining three-pronged banners, one joins the three stains and the smoke. By means of what is called the five-pronged vajra—

ལུས་ཀྱི་གནས་བཞི་བྱིན་ གྱིས་བརླབ། ། སྙིང་ག་མཛོད་སྤུ་དག་དང་ནི། ། མགྲིན་པ་སྤྱི་བོ་སྔགས་དང་བཅས། ། ས་མ་ཡ་ཧོ་ཧྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ས་མ་ཡ་སྟྭྃ། ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་མྃ། ཨཱ་ཨཱ་ཨཱ་ཨྃ། ཆོས་དང་ལས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། བདག་ཉིད་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བྱ། ། ཕྱི་ནས་སྒེག་མོ་སོགས་ཀྱིས་མཆོད། ། བདག་ཉིད་མཆོད་པས་མཆོད་པར་བྱ། ། གཏོར་མ་ཨཱ་ལིའང་དབུལ་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་རིམ། ། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་ཅུང་ཟད་གསོར། ། གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། ཡང་དག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་གྱུར་པའི། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་ཚིག་འདིས་བསྟོད། ། འཕྲོག་ བྱེད་གཙུག་གི་ཅོད་པན་ཐོད་ཀྱིས་ནོར་བུས་ཞབས་གཉིས་སྣང་བར་མཛད། ། སྐུ་ལ་ཤིན་ཏུ་དམ་དུ་འཁྱུད་པའི་དྲིལ་བུ་ལས་བྱུང་སྐུ་འཛིན་པ། ། གཡོ་ཞིང་སྤྲོས་པས་བསྐྱོད་པའི་གསང་བ་ལས་བྱུང་པདྨ་ལྡན། ། དེ་འདི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་མཆོག་གི་གནས། ། ཞེས་པ་དང་པོ་ སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། སྔགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ནས། ། འབྱུང་བ་འདི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཡུྃ་ཀྵུྃ་སུྃ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ། ། སྟེང་ནས་སྟེང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། གཞུ་དང་ཟུར་གསུམ་ཟླུམ་པོ་དང་། ། དེ་བཞིན་གྲུ་བཞི་པ་དང་ནི། ། ནམ་མཁའ་མེ་དང་ཀུནྡའི་མདོག། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ ཇི་བཞིན་རིམ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ལྷུན་པོ་སྟེ། ། ས་བོན་ཧཱུྃ་སུྃ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་། ། ལྷ་རྫས་རིན་ཆེན་ཀུན་རང་བཞིན། ། ལྕོག་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། ལག་པ་གཡས་པ་བརྐྱང་བ་ནི། ། ལྷུན་པོའི་སྟེང་དུ་ཡང་དག་གནས། །

Bless the four places of the body. At the heart, the ūrṇā-kośa, the throat, and the crown, together with the mantras: samaya ho haṃ hūṃ hūṃ | samaya stvaṃ | adhiṣṭha maṃ | ā ā ā aṃ. One should confer the empowerment of the self upon the dharma, action, and great mudrās. Afterwards, offer with the goddesses of charm and so forth; one should worship oneself with offerings. One should also present the torma and the āli. In sequence, offer flowers, incense, and so on. With the right hand, brandish the vajra slightly; with the left, ring the bell. With a mind of perfect excellence and in meditative absorption, praise with these words: "O Seizer, whose crown is adorned with a crest of skulls, you illuminate the two feet with jewels. Holding the body that arises from the bell closely embraced by [the consort], you possess the lotus arising from the secret place, stirred by the movement of passion. This is the supreme abode of the supreme lord Vajrasattva." This is the absorption called the "Initial Union." The mantra practitioner, having meditated on emptiness, [visualizes] the maṇḍala of these elements arising from yūṃ kṣūṃ sūṃ hūṃ, situated one above the other: the bow, the triangle, the circle, and likewise the square, with the colors of space, fire, jasmine, and gold, respectively. In the center of that is Mount Meru, arising from the seed-syllables hūṃ sūṃ hūṃ, its nature being all divine substances and jewels, made exceedingly beautiful by eight peaks. The right hand, extended, is situated perfectly upon the summit of Mount Meru.

ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་སྔགས་ཀྱིས། ། ལན་ལྔར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། དེ་ལས་ཁང་བརྩེགས་བསམ་པ་ནི། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་སོགས་ཀྱིས་མཚན། ། དྲིལ་ཆུང་གི་ནི་དྲ་བས་བརྒྱན། ། སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའོ། ། སྟེང་ནས་སེང་གེ་ རྨ་བྱ་དང་། ། ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་ཆུ་སྲིན་ཏེ། ། རྒྱལ་མཚན་བརྒྱད་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྤྲས། ། དར་གྱི་ཕྲེང་བའི་ལྡ་ལྡིས་བརྒྱན། ། བློ་དང་ལྡན་པས་གྲུ་བཞི་རུ། ། ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་གདབ་པར་བྱ། ། ཟུར་གྱི་ཐིག་ནི་གདབ་བྱ་ཞིང་། ། དེ་ལས་གཞན་ཡང་སྒོ་ཐིག་གདབ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཉམ་ གཞག་ནས། ། རྩ་བའི་ཐིག་རྣམས་གདབ་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོའི་དྲུག་ཆ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། སྒོ་ན་མཛེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྒོ་ཡི་ལྔ་ཆ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། རྡུལ་ཚོན་ས་ནི་རབ་ཏུ་བརྟགས། ། དེ་ཡི་ཚད་ཀྱང་མཉམ་པར་འགྱུར། ། དེ་ཡི་ཉིས་འགྱུར་སྟེགས་བུར་བྱ། ། བཞི་པ་སྟེགས་བུའི་ ཕྱེད་ཀྱིས་ནི། ། རིན་ཆེན་སྣམ་བུའི་ཐིག་ཏུ་འགྱུར། ། ལྔ་པ་སྟེགས་བུ་དང་ནི་མཚུངས། ། དྲུག་པ་བདུན་པ་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། སྒོ་ཡི་ཐིག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ། ། གཡོན་དང་གཡས་ཀྱི་ངོས་ཀྱི་ཆར། ། ཚད་ནི་རེ་རེ་དོར་ནས་ནི། ། སྣམ་བུ་དྲུག་གི་ཐིག་རྣམས་གདབ། ། བདུན་པའི་ཐིག་ལས་ཕྱི་རོལ་ དུ། ། ཚད་ནི་བཅུ་དྲུག་དོར་བར་བྱ། ། ཁོར་ཡུག་ཟླུམ་པོ་ཡི་ནི་ཐིག། ལྟེ་བའི་དོན་ནི་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ནས་ཚད་ནི་གསུམ་དོར་ནས། ། པདྨའི་ཐིག་གིས་བསྐོར་བར་བྱ། །

With the mantra oṃ hūṃ svāhā, one should perform the consecration five times. From that, one should visualize a multi-storied palace adorned with all kinds of jewels. It is square with four doors, adorned with four archways, and marked with lattices, half-lattices, and so forth. It is further adorned with networks of small bells. At the junctions of the doors and door-surrounds, there are vajras resting upon moons. Above, it is embellished with eight victory banners featuring lions, peacocks, swan-kings, and makaras. It is decorated with hanging tassels of silk garlands. The wise one should strike two Brahma-lines to form a square. Then, the corner lines should be struck, and from that, the door-lines should also be struck. The Vajra Master, remaining in meditative equipoise, should strike the fundamental lines. By means of the sixth parts of the wheel, the doors will become beautiful. By means of the fifth parts of the doors, the colored powder ground should be thoroughly examined. Its dimensions should also be equal. One should make the pedestal twice that size. The fourth [line] is the line for the jewel-frieze, which is half the size of the pedestal. The fifth is equal to the pedestal. The sixth and seventh are half of that. Outside the door-lines, on the left and right sides, having set aside one unit of measurement each, one should strike the lines for the six friezes. Outside the seventh line, one should set aside sixteen units of measurement. This is the circular line for the perimeter; this is the summary of the meaning of the hub. Then, having set aside three units of measurement, one should encircle it with the lotus lines.

དེ་ནས་ཚད་གཉིས་དོར་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཚད་བཞི་དོར་ནས་ནི། ། འབར་ བའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཚད་ལྔ་ཡིས། ། དཀར་མིན་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་དེ་ཚད་ཀྱིས། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ནི་ས་གཞིར་འདོད། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཐོད་ཕྲེང་བས། ། ཚད་ནི་གསུམ་དུ་འགྱུར་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་རྣམས་ཀྱི། ། བརྒྱད་རྣམས་སྙིང་ པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་གྲུ་བཞི་རུ། ། རྩ་བའི་ཐིག་རྣམས་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཆ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ས། ། སྒོ་ཡི་ཐིག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་ན་སྒོ་ནི་དྲུག་ཆ་རུ། ། དེ་ཡི་ཚད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། ། རྩ་བའི་ཐིག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ཚད་གཅིག་ཡོངས་སུ་དོར་བ་ནི། ། རེ་ཁཱ་ལྔ་ཡི་ས་ རུ་བཤད། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་ཐིག་གདབ་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཚད་གཉིས་དོར། ། སྟེགས་བུའི་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཚད་གཅིག་ནི། ། དོར་བར་རིན་ཆེན་སྣམ་བུའི་ཐིག། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་སྟེགས་བུའི་ཚད། ། དོ་ཤལ་སྣམ་བུའི་ཚད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཚད་གཅིག་དང་། ། ཚད་ གཅིག་དོར་བས་མདའ་ཡབ་གཉིས། ། པུ་ཤུ་ཡི་ནི་སྣམ་བུའོ། ། སྒོ་ཡི་ཐིག་ལས་ཕྱི་རོལ་ཆར། ། ཚད་གཅིག་ནས་བཟུང་གཅིག་གི་མཐར། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ངོས་གཉིས་སུ། ། སྣམ་བུའི་ཐིག་རྣམས་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་(གྱི་,ཀྱི་)ཐིག་རྣམས་ནི། ། རྩ་བའི་ ཐིག་གི་ནང་དུ་ཡང་། ། ཟླུམ་པོའི་ཐིག་གི་ནང་དུ་ཡང་། ། ཚད་གསུམ་ཡོངས་སུ་དོར་ནས་ནི། ། རྩ་བའི་ཐིག་ནི་བསྐོར་བར་བྱ། །

Then, having discarded two measures, one should encircle it with a vajra garland. Then, having discarded four measures, one should encircle it with a blazing garland. Outside of that, by five measures, are the non-white limbs and so forth. Outside of that, by that same measure, is held to be the ground of the charnel grounds. Outside of that, by a garland of skulls, the measure becomes three. Of the measures of the outer maṇḍala, the eight are the heart maṇḍala. The wise one should strike the root lines into a square. The area of five parts of that becomes the lines for the gates. Alternatively, the gate is expressed as being one-sixth of that measure. Outside the root lines, having completely discarded one measure, is explained as the area for the five lines. The wise one should strike the lines. Outside of that, having discarded two measures, one should strike the lines for the pedestal. Outside of that, having discarded one measure, is the line for the jewel band. Outside of that, the measure of the pedestal becomes the measure of the necklace band. Outside of that, by discarding one measure and one measure, are the two parapets and the coping band. From the lines of the gates, in the outer portion, starting from one measure and ending at one, the wise one should strike the lines for the bands on both sides. Furthermore, I shall describe the lines of the center of the maṇḍala: also within the root lines and also within the circular lines, having completely discarded three measures, one should encircle the root lines.

དེ་ནས་ཚད་གསུམ་དོར་ནས་ནི། ། ཟླུམ་པོའི་ཐིག་ནི་བསྐོར་བར་བྱ། ། ཁོར་ཡུག་གསུམ་གྱི་ཐིག་རྣམས་ནི། ། ནང་དུ་ཀུན་ནས་གསུམ་རྣམས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་ བའི་ཚོན་གྱིས་ནི། ། རྡོ་རྗེས་བསྐོར་ཏེ་བརྒྱན་པར་བྱ། ། ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་དབུས་སུ་ནི། ། སེང་གེའི་གདན་གྱིས་རྣམ་པར་སྤྲས། ། ཤར་དང་བྱང་སོགས་རེ་མིག་ལ། ། གླང་པོ་ལ་སོགས་གདན་རྣམས་དགོད། ། དབང་ལྡན་མེ་སོགས་རེ་མིག་ལ། ། སེང་གེ་ལ་སོགས་གདན་རྣམས་དགོད། ། གླང་པོ་ རྨ་བྱ་མཁའ་ལྡིང་དང་། ། མངག་གཞུག་པ་ཡང་ཇི་བཞིན་རིམ། ། སེང་གེ་ཕག་དང་མ་ཧེ་དང་། ། ཅེ་སྤྱང་གི་ནི་གདན་རྣམས་དགོད། ། ལྷ་མོ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། རོ་གདན་དུ་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཁྲག་ལྟར་དམར་བ་ལ། ། པདྨ་ཟླ་བ་ཉི་ཤུ་རྣམས། ། དེ་ཡི་གདན་དུ་ བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཟླུམ་པོ་སྟེ། ། ཁོར་ཡུག་གསེར་མདོག་ཀུན་ནས་འབར། ། ཀེང་རུས་འཇིགས་བྱེད་ལ་སོགས་རྣམས། ། པད་ཟླ་ཉི་ཤུ་རྣམས་ལའོ། ། ཕྱི་རོལ་སྒོ་དང་ཟུར་རྣམས་སུ། ། དབུགས་ལས་བྱུང་བ་རྣམ་པར་བསྒོམས། ། མཁའ་ལྡིང་དེ་བཞིན་ངང་པ་དང་། ། ཁྱུ་མཆོག་གླང་པོ་ཇི་ བཞིན་རིམ། ། ས་སྲུང་བུ་དང་མི་དང་རྟ། ། ཆུ་སྲིན་ཉིད་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ས་བོན་མཚན་མ་ལས་བྱུང་བའི། ། དབུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའ་གཙོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྔར་གྱི་མཚན་མ་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་འཁོར་ལོའི་ གཙོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་ཐུགས་ཀར་བསམ། །

Then, having discarded the three measurements, one should draw a circular line. The lines of the three Cakravāḍas are all threefold within; they should be adorned by encircling them with vajras using the colors of the vajra-garland. In the center of the multi-storied palace, it is beautifully adorned with a lion throne. In the squares of the east, north, and so forth, one should arrange the seats of the elephant and so on. In the squares of the northeast, southeast, and so forth, one should arrange the seats of the lion and so on. The elephant, peacock, garuḍa, and likewise the messenger, in their proper order; the lion, boar, buffalo, and jackal—these seats should be arranged. The four goddesses should be visualized as having corpses as their seats. Outside the vajra fence, in the maṇḍala that is red like blood, one should visualize twenty lotuses, moons, and suns as their seats. Outside of that is a circle, a Cakravāḍa of golden color blazing on all sides. The skeletons, the Terrifiers, and so forth, are upon twenty lotuses, moons, and suns. At the outer gates and corners, one should meditate on those born from the breath. The garuḍa, likewise the swan, the bull, the elephant, in their proper order; the Airāvaṇa, the human, the horse, and the makara itself should also be meditated upon. From the seed-syllables and signs, in the center, the Lord of the Yoginīs of Space should be visualized as the embodiment of all phenomena. Represented by the very signs of before, one should make oneself the nature of wisdom and method. The Lord of the Yoginī-cakra, perfectly complete with all ornaments, should be visualized at the heart in meditative equipoise.

རང་རང་ས་བོན་ཇི་བཞིན་རིམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་སྤྲོ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་རོ་ལངས་མ། ། གཏུམ་མོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱང་། ། དེ་རྣམས་དབུགས་ལས་ཕྱུང་ནས་ནི། ། འགྲོ་དོན་བྱས་ནས་ གཞག་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་རབ་སྦྱིན་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཀུན་མཁྱེན་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་སྦྱིན་བྱེད། ། བདུན་དང་གཡོན་པ་ཉིད་དང་ནི། ། རྒྱབ་དང་དེ་བཞིན་གཡས་སུ་སྟེ། ། དཀར་དང་སེར་དང་དམར་བ་དང་། ། ནག་པོའི་ཕྱག་གཉིས་དྲག་ཤུལ་ གཟུགས། ། རོལ་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་དང་། ། ཙོག་པུ་པུས་མོ་གདན་ལའོ། ། སྐྲ་ནི་སིལ་བུར་གྲོལ་བ་སྟེ། ། རང་རིག་མཉམ་པར་འཁྱུད་ཅིང་གནས། ། གཡས་པས་པདྨའི་སྣོད་བསྣམས་ཏེ། ། གཡོན་པས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་འཛིན། ། མི་ཡི་པགས་པས་སྟོད་གཡོགས་ཏེ། ། གླང་པོའི་པགས་པས་ཤམ་ཐབས་ ཅན། ། སྐུ་ལ་སྤྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། དབང་ལྡན་ལྷ་མོ་སེང་གེ་མ། ། ཆུ་བརྩེགས་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྤྲུལ། ། ཁ་དོག་དཀར་དང་སེར་བ་སྟེ། ། རོལ་པ་ཡི་ནི་སྟབས་ཀྱིས་གནས། ། ཞལ་ནི་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་སྟེ། ། སྤྱན་གསུམ་ཁྲོས་པའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། གཡས་པས་ རལ་གྲི་གྱེན་དུ་སྟེ། ། གཡོན་པས་སྡིགས་མཛུབ་གཞག་པའོ། ། ན་བཟའ་དམར་པོ་ལེགས་པར་མནབས། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་བརྒྱན། ། འབར་བའི་མེ་དང་མཚུངས་འོད་ཀྱིས། ། བདུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྲེག་པར་བྱེད། ། མེར་ནི་ལྷ་མོ་སྟག་མོ་ནི། ། ས་བརྩེགས་ལ་ནི་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཁ་དོག་ དཀར་ཞིང་སྔོ་བ་སྟེ། །

One should emanate the maṇḍalas in the sequence of their respective seed syllables. Having drawn forth Vajracaṇḍī, Vetālī, Caṇḍālī, and the Yoginīs from the breath, they should be established after performing the benefit of beings. One should generate the bodhicitta that bestows the vision of primordial wisdom. The eight branches of the path of the Omniscient One bestow the awakening of a Buddha. On the right, the left, the back, and likewise the right [sides], there are two hands—white, yellow, red, and black—in a fierce form. With a playful half-lotus posture, or squatting with knees on the seat, the hair is loose and flowing. Abiding in the embrace of the equal self-awareness, the right hand holds a lotus vessel and the left holds a khaṭvāṅga. With a human skin as an upper garment and an elephant skin as a lower robe, the body is adorned with all the eyes, beautifully decorated with three eyes. The goddess Siṃhī, in the northeast, is emanated upon a mass of water. Her color is white and yellow, and she stands in a playful gait. Her face has bared fangs, and she has the form of a wrathful one with three eyes. With the right hand, a sword is held aloft, and with the left, the threatening gesture is placed. She is well-dressed in red garments and adorned with all the ornaments. With a light like blazing fire, she burns all the Māras. In the southeast, the goddess Vyāghrī is perfectly arisen upon a mass of earth. Her color is white and blue.

ཟླུམ་པོའི་སྟབས་ཀྱིས་ཡང་དག་གནས། ། ཕྱག་གཉིས་དྲག་ཏུ་བཤད་པ་སྟེ། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ལྕགས་ཀྱུ་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་སྟེ། ། ན་བཟའ་དམར་པོ་ཡིས་ནི་བརྒྱན། ། བདེན་བྲལ་ལྷ་མོ་ཅེ་སྤྱང་མ། ། རླུང་བརྩེགས་ལ་ནི་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཁ་དོག་སྔོ་ཞིང་དམར་བ་སྟེ། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། གཡས་ན་དགྲ་སྟ་ཡང་དག་ལྡན། ། གཡོན་པས་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་སྟེ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་ཡང་དག་བཞུགས། ། ན་བཟའ་དམར་པོ་ཡིས་ནི་བརྒྱན། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་འུག་པ་མ། ། མེ་བརྩེགས་ལ་ནི་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཁ་དོག་ དམར་ཞིང་སེར་བ་སྟེ། ། ཙོག་པུས་གདན་ལ་ཡང་དག་གནས། ། དབྱུག་པ་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་དང་། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྐུ་ལའང་རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་། ། ན་བཟའ་དམར་པོ་ཡིས་ནི་བརྒྱན། ། ཤར་གྱི་སྒོར་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ཕུྃ་ཡིག་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། ཁ་དོག་དཀར་ པོ་འབར་བ་ཆེ། ། དབུ་སྐྲ་སིལ་བུ་ཡིས་ནི་བརྒྱན། ། ཕྱག་གཉིས་ཁ་རུ་བཅུག་པ་སྟེ། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་ལེགས་པར་བརྒྱན། ། ན་བཟའ་དམར་པོ་ལེགས་པར་མནབས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཡང་དག་གནས། ། བྱང་དུ་ལྷ་མོ་མར་མེ་མ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཡང་དག་གནས། ། ཁ་དོག་སེར་མོ་འབར་བ་ཆེ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་བརྒྱན། ། ན་བཟའ་དམར་པོ་ལེགས་པར་མནབས། ། ཡཾ་ཡིག་ས་བོན་ལས་འཁྲུངས་མ། ། ཐལ་སྦྱར་སྤྱི་བོར་བཞག་པའོ། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོར་ནི་འཇིབ་བྱེད་མ། ། ཁ་དོག་དམར་མོ་འཇིབ་པ་ཆེ། ། སྙིམ་པས་ཁྲག་ནི་ འཐུང་བ་སྟེ། ། ཕྲོཾ་ཡིག་ལས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲུལ། །

She abides perfectly in a circular posture. Her two hands are described as fierce, and she is adorned with three eyes. She holds a hook, a threatening gesture, and a noose, and is adorned with red garments. The goddess Śṛgālī is in the southwest, perfectly arisen upon a stack of wind. She is blue and red in color, and is embellished with three eyes. In her right hand she perfectly holds a battle-axe, and in her left a noose with a threatening gesture. She sits perfectly in the half-lotus posture and is adorned with red garments. The owl-faced goddess (Ulūkā) is in the northwest, perfectly arisen upon a stack of fire. She is red and yellow in color and sits perfectly on her haunches. She holds a staff, a noose with a threatening gesture, and is adorned with three eyes. Her body is also adorned with all ornaments and red garments. At the eastern gate is the ḍākinī, arisen from the seed-syllable PHŪṂ. She is white in color and greatly blazing, adorned with loose, flowing hair. Her two hands are placed in her mouth, and she is well-adorned with three eyes. She wears red garments and sits perfectly in the sattvaparyaṅka posture. In the north is the goddess Dīpā, sitting perfectly in the sattvaparyaṅka posture. She is yellow in color and greatly blazing, adorned with all ornaments and wearing red garments. She is born from the seed-syllable YAṂ and has her palms joined at her crown. At the western gate is the goddess Cūṣaṇī, red in color and greatly sucking. She drinks blood with her cupped hands and is emanated from the syllable PHROṂ.

ལྷོ་ཡི་སྒོར་ནི་འཕྲོག་བྱེད་མ། ། ཁ་དོག་ནག་མོ་འབར་བ་ཆེ། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཏུན་ཤིང་འཛིན། ། ཕྲེཾ་ཡིག་ལས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲུལ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ས་བོན་ཧཿཧོཿཧྲཱིཿལས་སྤྲུལ། ། སྤོས་མ་འཇུ་བྱེད་གཏུམ་མོ་ནི། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ བསྒོམ་པར་བྱ། ། དཀར་དང་སྔོ་དང་སེར་གྱི་མདོག། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲོས། ། ཕྱག་གཉིས་ཐོད་པར་གནས་པ་ཡི། ། བདུད་རྩིའི་བཏུང་བ་འཛིན་པའོ། ། དྲག་མོ་ཁྲག་འཐུང་ཤ་གསོལ་མ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་སྟེ། ། ཁ་དོག་སེར་དང་དཀར་དང་དམར། ། གྷྲིཾ་གྷྲཿས་བོན་ལས་བྱུང་ བ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལྔ་ཡིས་གང་བ་ཡི། ། པདྨའི་སྣོད་ནི་མཆོག་ཏུ་འཛིན། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་གདན། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དྲག་ཤུལ་འབར་མ་མི་སྡུག་མ། ། ཕྱག་ན་འཇིགས་རུང་གཏོར་མའི་སྣོད། ། ཀུ་རུའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། དམར་དང་སེར་དང་ནམ་མཁའི་མདོག། ཐོད་པའི་ཅོད་པན་དག་དང་ལྡན། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གི་ནི་གདན། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། ཐོད་མ་རྡོ་རྗེ་བུམ་པ་མ། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ཀུན་ནས་གནས། ། བརྟྟཱ་ལི་གསུམ་ལས་བྱུང་བ། ། ཐོད་པར་བཟའ་དང་བཏུང་བ་བསྣམས། ། སྔོ་དང་ དམར་དང་དཀར་པོའི་འོད། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་གདན། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་སྒེག་མོ་གཞག། ཧཱུྃ་ཡིག་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། ཁ་དོག་སེར་པོ་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། དཀུ་གཉིས་ལ་ནི་ཡང་དག་བརྟེན། དེ་ནི་གཡོན་གནས་དྲི་ཆབ་མ། ། དྲི་ཡི་དུང་དང་ཡང་དག་ལྡན། །

At the southern gate is Hāriṇī, black in color and greatly blazing; she holds a pestle in her two hands and is emanated from the syllable Phreṃ. Outside the vajra fence, emanated from the seed syllables Haḥ Hoḥ Hrīḥ, are Dhūpā, Jvālinī, and Caṇḍālī, who should be meditated upon in the eastern direction. White, blue, and yellow in color, they are adorned with three eyes; in their two hands they hold skull-cups containing the drink of nectar. Raudrī, Raktapā, and Māṃsabhakṣī reside in the northern direction; yellow, white, and red in color, they arise from the seed syllables Ghṛṃ Ghraḥ. They hold supreme lotus vessels filled with the five hooks. Seated in the sattvaparyaṅka posture, they are adorned with three eyes. The yoginīs of the western direction are Ugrā, Jvālā, and Bībhatsā; in their hands they hold terrifying torma vessels, arising from the seed syllable Kuru. Red, yellow, and the color of the sky, they possess crowns of skulls and are seated in the sattvaparyaṅka posture, adorned with three eyes. Khaṭvāṅgī and Vajrakalaśī reside completely in the southern direction, arising from the three Bhattāli syllables; they carry food and drink in skull-cups. Blue, red, and white in radiance, they are seated in the sattvaparyaṅka posture. In the northeast, place Lāsyā, arising from the seed syllable Hūṃ; yellow in color and exceedingly beautiful, she rests perfectly upon the two hips. To her left is Gandhā, who possesses a conch of fragrance.

ཁ་དོག་དམར་མོ་ཤིན་ ཏུ་མཛེས། ། ཧཱུྃ་ཡིག་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའོ། ། མེ་རུ་གནས་པའི་པི་ཝང་མ། ། པི་ཝང་དེ་ནི་སྒྲ་ཡི་མཆོག། ཧཱུཾ་ཧོའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། ཁ་དོག་དཀར་མོ་ཡིད་འོང་མ། ། མེ་ཡི་གཡོན་གནས་མེ་ཏོག་མ། ། ཐལ་མོར་མེ་ཏོག་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། ཤྲིཾ་ཡིག་ས་བོན་ལས་ནི་འཁྲུངས། ། ཁ་དོག་སྔོན་མོ་ཀུན་ནས་འབར། ། བདེན་བྲལ་གནས་པའི་ཀླུ་མ་ནི། ། ཁ་དོག་སྔོན་མོ་ཀུན་ནས་འབར། ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་མ། ། དཀར་པོ་བསྐྱོད་དེ་གླུ་ལེན་བྱེད། ། དེ་ཡི་གཡོན་གནས་བདུག་སྤོས་མ། ། ཁ་དོག་དམར་མོ་ཡིད་འོང་མ། ། ཨི་ཡིག་ས་བོན་ལས་ནི་བྱུང་། ། ཕྱག་གིས་ བདུག་སྤོས་སྣོད་ནི་འཛིན། ། རླུང་དུ་གནས་པའི་གར་མ་ནི། ། ཁ་དོག་དམར་མོ་ཡིད་འོང་མ། ། ཧཱུྃ་ཡིག་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། ལག་གཉིས་གར་ནི་བྱེད་བཞིན་མ། ། དེ་ཡི་གཡོན་གནས་མར་མེ་མ། ། ཁ་དོག་སེར་མོ་ཀུན་དུ་འབར། ། ཀྵུྃ་ཡིག་ས་བོན་ལས་འཁྲུངས་མ། ། མར་མེའི་ མཆོད་སྡོང་དང་ནི་ལྡན། ། ཕྱི་རོལ་ཟླུམ་པོའི་གདན་རྣམས་ལ། ། ཀེང་རུས་ལ་སོགས་དགོད་པར་བྱ། ། རང་རང་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་ནི་གནས། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་བཞི་པ། ། ཐོད་པ་ཡིས་ནི་ཐོད་དུ་བྱས། ། དབུ་སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་བརྫེས། ། སྤྱན་གསུམ་ གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ན་ཐོད་པ་སྟེ། ། གཡོན་པ་ཡིས་ནི་ལྷ་མོར་འཁྱུད། ། ཕྱག་གཡས་ན་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། གཡོན་པས་རྩེ་གསུམ་གྱེན་དུ་འཛིན། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་གཉིས་མ། ། ཁ་དོག་ས་བོན་འོད་རྣམས་མཚུངས། ། གཡས་པ་དཔའ་བོ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་། །

Red in color and exceedingly beautiful, she arises from the seed-syllable HŪṂ. Vīṇā, who dwells in the southeast, holds a lute that is the supreme of sounds; she arises from the seed-syllables HŪṂ and HOḤ and is white in color, captivating the mind. Puṣpā, who dwells to the left of the southeast, holds a most beautiful flower in her palms; she is born from the seed-syllable ŚRĪṂ. Blue in color and blazing all over, Nāgī, who dwells in the southwest, is blue in color and blazing all over; she arises from the syllables HŪṂ and HŪṂ. She moves about and sings, white in color. To her left is Dhūpā, red in color and captivating; she arises from the seed-syllable I and holds an incense burner in her hand. Nṛtyā, who dwells in the northwest, is red in color and captivating; she arises from the seed-syllable HŪṂ and performs a dance with both hands. To her left is Dīpā, yellow in color and blazing everywhere; she is born from the seed-syllable KṢUṂ and possesses a lamp-stand. On the circular seats of the exterior, one should arrange the skeletons and so forth. Arising from their respective seed-syllables, they abide in the sattva-paryaṅka posture. All the heroes have four arms and wear skulls as crowns. Their yellow hair is tied upward, and they are adorned with three eyes. In their right hands they hold skull-cups, and with their left they embrace the goddesses. In their right hands they hold khaṭvāṅgas, and with their left they hold tridents pointing upward. All the goddesses have two arms, and their colors and seed-syllable lights are identical. With their right hands they embrace the heroes, and...

ལག་པ་གཡོན་ ན་ཐོད་པའོ། ། ཤར་དུ་ཀྃ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པ། ། དཀར་མིན་(ཀེད་,ཀེང་)རུས་འཇིགས་བྱེད་དེ། ། ཀྃ་གི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བ། ། ཡུམ་ནི་པདྨའི་དབྱིབས་ཅན་ནོ། ། གཉིས་པ་གཡས་སུ་པད་དཀར་མ། ། ཁ་ཊྭཱྃ་ག་ཡི་སྲིན་པོ་ནི། ། ས་བོན་ཁྃ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ཡི་ཕང་པར་སེར་རྣོན་མ། ། ཁྃ་ཡིག་ས་བོན་ ལས་བྱུང་བའོ། ། གསུམ་པ་གཡོན་གྱི་པདྨ་ལ། ། གྃ་སྐྱེས་སྒྲ་ནི་ཟག་པའོ། ། དེ་ཡི་གཡོན་གྱི་པང་གནས་པ། ། ཁ་དོག་དཀར་མོ་སྒྲ་ཟབ་མ། ། བྱང་དུ་དྲིལ་བུའི་རྣ་བ་ཅན། ། གྃ་ཡིག་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ཡི་བརླ་ཡི་སྟེང་གནས་པ། ། སེར་མོ་གྷྃ་སྐྱེས་དྲིལ་སྒྲ་མ། ། གཉིས་པ་གཡས་ སུ་བཀོད་པ་ནི། ། ཙྃ་སྐྱེས་གཏུམ་པའི་དབང་ཕྱུག་སེར། ། དེ་ལ་འཁྱུད་པའི་ལྷ་མོ་ཡང་། ། ཙྃ་སྐྱེས་པདྨའི་གདོང་པ་མ། ། གསུམ་པ་གཡོན་གྱི་པདྨ་ལ། ། ཙྪིཾ་ཡིག་ལས་ནི་སེར་ཀའི་མདོང་། ། དེ་ཡི་པང་གནས་སེར་མོ་ནི། ། ཙྪིཾ་སྐྱེས་སོ་ཡིས་འདྲལ་བ་མོ། ། ནུབ་ཏུ་ཁ་དོག་དམར་པོ་ནི། ། མིང་ནི་མངལ་སྐྱེས་དགའ་ བ་ཡི། ། ཛི་ཡིག་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པ། ། དེ་ཡི་པང་གནས་དཔྱི་མཐོ་མ། ། གཉིས་པ་གཡས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། ཛྷྃ་སྐྱེས་ཛྷྃ་ཡིག་འཇིགས་པར་བྱེད། ། དེ་ཡི་པང་གནས་དམར་མོ་སྟེ། ། མིང་ནི་ཛྷ་བྱེད་དགའ་བ་མོ། ། གསུམ་པ་གཡོན་གྱི་པདྨ་ལ། ། ས་བོན་ཊཱི་ལས་ཆུ་སྐྱར་ཟ། ། དེ་ཡི་པང་ གནས་དམར་མོ་སྟེ། ། ས་བོན་ཊིྃ་ལས་ཐོར་ཅོག་བརྒྱན། ། ལྷོ་ཡི་དབུས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། ས་བོན་ཐི་ལས་བསྒྲེགས་པ་ཅན། ། དེ་ཡི་པང་གནས་སྔོན་མོ་སྟེ། ། ས་བོན་ཐྃ་ལས་དོར་སྟབས་དགའ། ། གཉིས་པ་གཡས་ཀྱི་པདྨ་ལ། །

In the left hand is a skull-cup. In the east, born from the syllable Kaṃ, is the terrifying white-boned one; he arises from the syllable Kaṃ, and his consort has the form of a lotus. Second, to the right, is the rākṣasa Padmapāṇi with a khaṭvāṅga, born from the seed-syllable Khaṃ. On his lap is the sharp yellow one, born from the seed-syllable Khaṃ. Third, on the left lotus, is the sound-dripping one born from Gaṃ. Seated on his left lap is the white-colored one with a deep sound. In the north is the one with the ear of a bell, born from the seed-syllable Gaṃ. Seated upon his thighs is the yellow one born from Ghaṃ, the bell-sounding one. Second, arranged to the right, is the yellow fierce Īśvara born from Caṃ. The goddess embracing him is also born from Caṃ, the lotus-faced one. Third, on the left lotus, is the yellow-eyed one born from the syllable Cchiṃ. Seated on his lap is the yellow one born from Cchiṃ, the tooth-tearing one. In the west is the red-colored one named Joy of the Womb-born, born from the seed-syllable Ji. Seated on his lap is the high-hipped one. Second, on the right lotus, is the terrifying one born from Jhaṃ, arising from the syllable Jhaṃ. Seated on his lap is the red one named Joy of Jha-making. Third, on the left lotus, is the water-bird-eater born from the seed-syllable Ṭī. Seated on his lap is the red one, adorned with a topknot, born from the seed-syllable Ṭiṃ. In the center of the south lotus is the scorched one born from the seed-syllable Thi. Seated on his lap is the blue one, who delights in the posture of casting off, born from the seed-syllable Thaṃ. Second, on the right lotus...

ས་བོན་ཌྃ་ལས་ཅང་ཏེ་འདུལ། ། དེ་ཡི་ཕག་གནས་ཡན་ལག་སྔོ། ། རྔ་ཡི་ སྒྲ་ལ་དགའ་བ་མ། ། གསུམ་པ་གཡོན་གྱི་པདྨ་ལ། ། ཌྷ་སྐྱེས་རྔ་ཆེན་ལྟད་མོ་ཅན། ། དེ་ཡི་ཕང་གནས་ཡན་ལག་སྔོ། ། རྔ་བོ་ཆེ་ཡི་རོལ་བྱེད་མ། ། དབང་ལྡན་གཡས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། ཏྃ་སྐྱེས་རྩོད་ལ་དགའ་བ་དགོད། ། དེ་ཡི་པང་གནས་སེར་མོ་སྟེ། ། བྱིན་ཕ་མ་སྟེ་ཏྃ་ལས་བྱུང་། ། དེ་ཡི་གཡོན་གྱི་པདྨ་ལ། ། ས་བོན་ཐོ་ལས་ལག་རིང་སྟེ། ། དེ་ཡི་པང་དུ་གནས་པ་ནི། ། ཁ་དོག་དཀར་མོ་གཡོ་སྒྲོགས་མ། ། མེ་ཡི་གཡས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། དྃ་སྐྱེས་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ཅན། ། དེ་ཡི་པང་གནས་དཀར་མོ་ནི། ། དྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་འོད་ནི་མ། ། དེ་ཡི་གཡོན་གྱི་པདྨ་ལ། ། དྷིཾ་སྐྱེས་བརྟན་པ་འཇིགས་རུང་ཅན། ། དེ་ ཡི་པང་པར་གནས་པ་ནི། ། སྔོན་མོའི་འོད་ཅན་དལ་སྨྲ་མ། ། བདེན་བྲལ་གཡས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། པི་སྐྱེས་ཟས་ལ་སྤྱོད་བྱེད་མ། ། དེ་ཡི་པང་བར་གནས་པ་ནི། ། འོད་སྔོན་མིག་ནི་སེར་སྐྱ་མ། ། དེ་ཡི་གཡོན་གྱི་པདྨ་ལ། ། ཕུྃ་སྐྱེས་གདོང་ནི་སྤྲས་པ་དགོད། ། དེ་ཡི་པང་པར་གནས་པ་ནི། ། དམར་མོའི་འོད་ཅན་ མིག་རྒྱས་མ། ། རླུང་གི་གཡས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། བྃ་སྐྱེས་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཅན་དགོད། ། དེ་ཡི་པང་དུ་གནས་པ་ནི། ། དམར་མོ་གཉེན་གྱི་ལུས་ཅན་མ། ། དེ་ཡི་གཡོན་གྱི་པདྨ་ལ། ། བྷི་སེར་འཇིགས་པའི་སྒྲ་ཅན་ཏེ། ། དེ་ཡི་པང་ན་གནས་པ་ནི། ། ས་བོན་བྷྃ་ལས་བུང་སྒྲ་མ། ། ས་བོན་ཧྃ་སྐྱེས་མཁའ་ དབང་ནི། ། ཁ་དོག་སྔོན་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་དབྱུག་པ་དུང་། ། ཕྱག་བཞི་ཡིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། རལ་གྲི་ཅོད་པན་ཡན་ལག་མཛེས། །

From the seed-syllable Ḍaṃ arises Caṇḍeśvara, blue in color, holding a hand-drum (ḍamaru). Seated upon his lap is his consort, who delights in the sound of the drum. Third, upon the left lotus is Mahābherī, born from the syllable Ḍha, who enjoys the spectacle of the great drum. Seated upon his lap is his consort, blue in color, who plays the great drum (bherī). In the northeast, upon the right lotus is Khaṭvāṅga, born from the syllable Taṃ, who delights in disputation. Seated upon his lap is his consort, yellow in color, born from the syllable Taṃ, who is the mother of blessings. Upon the left lotus of that [deity] is Dīrghabāhu, born from the seed-syllable Tha. Seated upon his lap is his consort, white in color, who proclaims movement. In the southeast, upon the right lotus is Daṃṣṭrākarāla, born from the syllable Daṃ. Seated upon his lap is his consort, white in color, born from the syllable Daṃ, who is the goddess of light. Upon the left lotus of that [deity] is Dhīra, born from the syllable Dhiṃ, who is terrifying and firm. Seated upon his lap is his consort, blue in color, who speaks slowly. In the southwest, upon the right lotus is Piśācī, born from the syllable Pi, who enjoys food. Seated upon his lap is his consort, blue in color, with yellowish-white eyes. Upon the left lotus of that [deity] is Mukhamaṇḍitā, born from the syllable Phuṃ, who laughs. Seated upon his lap is his consort, red in color, with wide eyes. In the northwest, upon the right lotus is Brahmāṇī, born from the syllable Vaṃ, who laughs with the voice of Brahmā. Seated upon his lap is his consort, red in color, with a body like a relative. Upon the left lotus of that [deity] is Bhīṣaṇī, born from the syllable Bhi, who has a terrifying sound. Seated upon his lap is his consort, born from the seed-syllable Bhaṃ, who has the sound of a bee. The seed-syllable Haṃ gives rise to Ākāśeśvara, blue in color and greatly blazing. He is adorned with four hands holding a wheel, a sword, a staff, and a conch. His sword and crown beautify his limbs.

ཤར་སྒོར་ཁྱབ་འཇུག་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་གཡས་ཀྱི་ངོས་སུ་ནི། ། ས་བོན་ལྃ་ལས་དཔལ་མོ་དགོད། ། སེར་མོ་ཐོད་ནི་ལྷག་པར་བཅིངས། ། མི་འཇིགས་པ་དང་ ཆུ་སྐྱེས་འཛིན། ། ཁྱབ་འཇུག་གཡོན་དུ་ཕག་མོ་སྟེ། ། བྃ་ཡིག་ལས་ནི་མངོན་པར་སྤྲུལ། ། ཕག་གི་གདོང་ཅན་ཁྲོས་པའི་གཟུགས། ། ཐོད་པའི་ཅོད་པན་གྱིས་ནི་སྤྲས། ། ཁ་དོག་སྔོན་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། སེར་པོའི་གོས་ནི་འཛིན་ལ་དགའ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་ཐོད་ཁྲག་སྟེ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་མི་མགོ་ འཛིན། ། བྱང་གི་སྒོར་ནི་ཚངས་པ་སྟེ། ། ཁ་དོག་སེར་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། ཨོཾ་ཡིག་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པ། ། རལ་པའི་ཅོད་པན་གྱིས་ནི་བརྒྱན། ། ཕྱག་བཞི་པ་ལ་གདོང་བཞི་པ། ། གཡོན་ན་པདྨ་སྤྱི་བླུགས་ཏེ། ། མཆོག་སྦྱིན་དང་ནི་བགྲང་ཕྲེང་ཡང་། ། ལག་པ་གཡས་པ་ཡིས་ནི་འཛིན། ། ཚངས་པའི་ གཡས་ཀྱི་ངོས་སུ་ནི། ། ཚངས་མ་གསེར་གྱི་མཆོག་ཅན་ཏེ། ། ས་བོན་བྃ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པ། ། པདྨ་དང་ནི་རྔ་ཡབ་འཛིན། ། ཚངས་པའི་གཡོན་གྱི་ངོས་སུ་ནི། ། དབྱངས་ཅན་མ་ནི་སྦྱང་གི་འོད། ། ས་བོན་ས་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི། ། གཡོན་གྱི་ཨུཏྤལ་གསར་པ་འཛིན། ། ས་བོན་ཧཱུྃ་ངྃ་ཤྃ་ལས་ བྱུང་། ། འབྱུང་པོ་ཁ་དོག་དཀར་ཞིང་འབར། ། དབང་ཕྱུག་ནུབ་ཀྱི་སྒོ་རུ་སྟེ། ། ཕྱག་བཞི་ཡིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། གཡས་ན་བ་དན་ཅང་ཏེའུ་སྟེ། ། གཡོན་ན་མདུང་དང་ཐོད་པའོ། ། སྟག་ལྤགས་བླ་གོས་ཕྲག་པར་གཟར། ། ཟླ་ཕྱེད་རལ་པའི་ཅོད་པན་ཅན། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། འཕྲོག་བྱེད་གཡས་ཀྱི་ངོས་སུ་ནི། ། ས་བོན་མྃ་ལས་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་སྤྱན་གསུམ་པ། །

At the eastern gate, Viṣṇu should be placed. To his right side, Śrī should be placed, arising from the seed-syllable laṃ. She is yellow, with her hair tied up in a topknot, and she holds a gesture of fearlessness and a water-born lotus. To the left of Viṣṇu is Vārāhī, manifesting from the syllable vaṃ. She has the face of a sow and a wrathful form, adorned with a crown of skulls. She is a great blazing blue color, delighting in wearing yellow garments. In her left hand is a skull-cup of blood, and in her right she holds a human head. At the northern gate is Brahmā, yellow in color and great in blazing radiance. He is born from the seed-syllable oṃ, adorned with a crown of matted locks. He has four arms and four faces. In his left hands he holds a lotus and a water-pot, while in his right hands he holds the gesture of supreme generosity and a rosary. To the right side of Brahmā is Brahmanī, with a supreme golden complexion, born from the seed-syllable vaṃ. She holds a lotus and a fly-whisk. To the left side of Brahmā is Sarasvatī, with the luster of a conch shell, born from the seed-syllable sa. She holds a fresh utpala lotus in her left hand. Arising from the seed-syllables hūṃ, ḍaṃ, and śaṃ, the Bhūta is white in color and blazing. Īśvara is at the western gate, adorned with four arms. In his right hands he holds a banner and a hand-drum; in his left hands he holds a trident and a skull-cup. He wears a tiger-skin upper garment draped over his shoulder, has a crescent moon in his crown of matted locks, and is adorned with three eyes. To the right side of the Destroyer (Hara) is Maheśvara, arising from the seed-syllable maṃ. He is white in color and has three eyes.

བགྲང་ཕྲེང་དང་ནི་རྩེ་གསུམ་ལྡན། ། དབང་ཕྱུག་གཡོན་གྱི་ངོས་སུ་ནི། ། ས་བོན་གྃ་བྱུང་གྃ་གཱ་མ། ། དུང་དང་ཀུནྡ་ཟླ་བར་མཚུངས། ། མཆོད་སྦྱིན་དང་ནི་ཆུ་སྐྱེས་འཛིན། ། བརྒྱ་བྱིན་ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་སྟེ། ། ས་ བོན་ཤྃ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གཡས་པ་སྙིང་གར་བཀུག་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གདུགས་འཛིན་ཞིང་། ། རིན་ཐང་མེད་པའི་ཅོད་པན་མཛེས། ། ལག་པ་གཡས་ན་ཨུཏྤ་ལ། ། གཡོན་པས་འཁྱུད་དེ་རོལ་པར་བྱེད། ། བརྒྱ་ བྱིན་གྱི་ནི་གཡས་ངོས་སུ། ། དབང་མོ་དཀར་མོ་མྃ་ལས་སྐྱེས། ། གདུགས་ནི་ལག་པ་གཡས་པ་ན། ། གཡོན་པས་འཁྱུད་དེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བརྒྱ་བྱིན་གཡོན་གྱི་ངོས་སུ་ནི། ། ས་བོན་ཏྃ་ལས་ཐིག་ལེ་མཆོག། སེར་མོ་འཁྲིལ་ཞིང་མཆོད་སྡོང་གཡོན། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན། ། དབང་ལྡན་ ཟུར་དུ་དབང་པོ་སྟེ། ། སེར་པོ་ཨི་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། གཡས་བཀུག་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། གཡོན་བཀུག་འཁྱུད་ཅིང་རོལ་པར་བྱེད། ། བདེ་བྱེད་མ་ནི་བདག་པོར་མཚུངས། ། དབང་པོའི་གཡས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་གཡོན་དུ་རྃ་ལས་བྱུང་། ། རྩོམ་པ་ མོ་ནི་སྔོ་བསངས་མ། ། སྐྲ་ནི་མནྡ་ར་བ་འཕྱང་། ། ལག་པ་ན་ནི་མེ་ལོང་ཐོགས། ། ཀུྃ་ཡིག་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པ། ། མེ་ཡི་ཟུར་དུ་ལུས་ངན་ཏེ། ། སེར་པོ་འཁྲིལ་ཞིང་ལྗོན་ཤིང་གསལ། ། གཡས་ན་བི་ཛ་བཱུར་འོ། ། ལུས་ངན་གྱི་ནི་གཡས་ངོས་སུ། ། བྃ་སྐྱེས་ནོར་གྱི་བློ་གྲོས་སེར། ། གཡོན་པས་འབྲས་ ཀྱི་སྙེ་མ་སྟེ། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་མི་འཇིགས་སྦྱིན། །

Holding a rosary and a trident, on the left side of Īśvara is Gaṅgā, arisen from the seed-syllable Gaṃ, white like a conch, a kunda flower, or the moon. She holds a sacrificial offering and a lotus. At the southern gate is Śakra, perfectly arisen from the seed-syllable Śaṃ, white in color and greatly radiant, adorned with three eyes. With his right hand drawn to his heart, he holds a vajra and a jewel parasol, and is beautified by a priceless crown. In his right hand is an utpala; with his left, he embraces and sports with [Śacī]. To the right of Śakra is the white Indrāṇī, born from the syllable Maṃ; she holds a parasol in her right hand and, embracing with her left, holds a vajra. To the left of Śakra is the supreme Tilottamā, arisen from the seed-syllable Taṃ, yellow, embracing [Śakra], with a sacrificial pillar in her left hand and holding a hook with her right. In the northeast corner is Indra, yellow, perfectly arisen from the syllable I; his right hand is drawn to his heart holding a vajra, and his left is drawn to embrace and sport. Śaṅkarī is similar to her lord; she should be placed to the right of Indra. To her left, arisen from the syllable Raṃ, is the dark-blue Ārambhā, with hair hanging down like mandārava flowers, holding a mirror in her hand. Arisen from the seed-syllable Kuṃ, in the southeast corner is Kubera, yellow, embracing [Lakṣmī], with a tree clearly visible; in his right hand is a bilva fruit. To the right of Kubera is the yellow Vasumati, born from the syllable Vaṃ; with her left hand she holds a cluster of rice, and with her right she grants the gesture of fearlessness.

ལུས་ངན་གྱི་ནི་གཡོན་ངོས་སུ། ། འཕྲོག་མ་ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་ཏེ། ། ཧྃ་ཡིག་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་མ། ། མཆོག་སྦྱིན་མྱ་ངན་མེད་པ་འཛིན། ། བདེན་བྲལ་འབྱུང་པོའི་རྒྱལ་པོ་ནི། ། ས་བོན་ཁཾ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། གཡོན་པས་གི་ཝང་ སྡིགས་མཛུབ་སྟེ། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་དབྱུག་པ་འཛིན། ། ཟླ་ཕྱེད་དང་ནི་ཐོད་པས་མཚན། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཁྲོ་བོ་ཡི་ནི་ཚོགས་དང་ལྡན། ། འབྱུང་པོའི་གཡས་ཀྱི་ངོས་སུ་ནི། ། ལྃ་སྐྱེས་ལྃ་ཀའི་དབང་ཕྱུག་དགོད། ། ཁ་དོག་སྔོ་བསངས་ འབར་བ་ཆེ། ། ཐོད་པའི་ཅོད་པན་གྱེན་དུ་བརྩེགས། ། ལག་པ་གཡས་ན་རྩེ་གསུམ་སྟེ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་ཐོད་ཁྲག་གོ། ། ཁྲོས་པའི་གཟུགས་ཅན་འཇིགས་པ་ཆེ། ། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་ཅན། ། འབྱུང་པོ་ཡི་ནི་གཡོན་ངོས་སུ། ། རྃ་སྐྱེས་ཁྲག་ལ་དགའ་བ་དགོད། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་ འབར་བ་ཆེ། ། མཚན་མ་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མཚུངས། ། རླུང་དུ་ཀླུ་ཡི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། མགོ་བོ་བརྒྱ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། བྷུར་བྷུའི་ས་བོན་ལས་སྤྲུལ་ཞིང་། ། ལག་པ་གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་ཏེ། ། གཡོན་པས་དེ་བཞིན་ཞགས་པ་འཛིན། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ ཡང་དག་རྫོགས། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་ཐོད་ཀྱིས་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་གཡས་ཀྱི་ངོས་སུ་ནི། ། དཔལ་ལྡན་ལོངས་སྤྱོད་ལྡན་མ་ནི། ། དམར་མོ་ས་བོན་བྷྃ་ལས་བྱུང་། ། གཡས་པ་ན་ནི་རྔ་ཡབ་སྟེ། ། གཡོན་བཀུག་འཁྱུད་ཅིང་རོལ་པར་བྱེད། ། འོ་མ་འཛིན་ལ་ངེས་པར་བལྟ། ། གདེངས་ཀ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་གཡོན་དུ་ཨུ་ལས་བྱུང་། །

To the left of Kubera is Hārītī, green in color, born from the seed-syllable Haṃ. She holds a wish-granting branch and an aśoka flower. In the southwest is the King of Bhūtas, perfectly arisen from the seed-syllable Khaṃ. With his left hand he holds a bezoar and makes the threatening gesture, while his right hand holds a staff. He is marked with a crescent moon and a skull, adorned with three eyes, and decorated with bone ornaments; he is accompanied by a host of wrathful deities. To the right of the Bhūta, one should place the Lord of Laṅkā, born from Laṃ. He is dark blue in color and greatly blazing, with a crown of skulls stacked upward. In his right hand is a trident, and in his left is a skull-cup of blood. He has a wrathful form, is greatly terrifying, and wears a lower garment of tiger skin. To the left of the Bhūta, one should place the one who delights in blood, born from Raṃ. He is red in color and greatly blazing, with characteristics identical to the Lord of Laṅkā. In the northwest is the King of Nāgas, adorned with a hundred heads. He is white in color and greatly blazing, emanated from the seed-syllable Bhūr-bhu. His right hand is in the gesture of supreme generosity, and his left likewise holds a noose. All his characteristics are perfectly complete, and he is adorned with a jeweled crest. To his right is the glorious Bhogavatī, red in color, arisen from the seed-syllable Bhaṃ. In her right hand is a fly-whisk, and with her left, she is drawn in an embrace, sporting with him. She gazes intently at the one who holds the breast, and is adorned with three hoods. To her left, she is born from U.

ཨུཏྤལ་དགའ་མའི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཁ་དོག་དམར་མོ་འབར་བ་ཆེ། ། གདེངས་ཀ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་སྤྲས། ། ལག་པ་གཡས་ན་ཨུཏྤལ་ཏེ། ། གཡོན་པ་པུས་མོར་འཕྱང་བ་སྟེ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཟླུམ་མོའི་ཞིང་། ། དཔའ་བོ་བཅུ་དྲུག་རེ་མིག་སྟེ། ། དེ་ལ་ཤར་ སོགས་རེ་མིག་ལ། ། འཇིགས་བྱེད་དཀར་མིན་ཡན་ལག་སོགས། ། ཐམས་ཅད་རོ་གདན་ཤེས་པར་བྱ། ། ཕྱག་བཞི་ཡིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། རྩེ་གསུམ་རྣལ་འབྱོར་སྣོད་དང་ནི། ། ཁ་ཊྭཱྃ་ག་དང་ཐིག་ལེའི་ལག། དཀར་མིན་ཡན་ལག་ཁ་དོག་གནག། ཤར་གྱི་རེ་མིག་རྣམ་པར་གནས། ། གཡོན་ གྱི་ངོས་གནས་མྱ་ངན་མེད། ། སེར་མོའི་འོད་ཅན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། དབང་ལྡན་འཇིགས་རུང་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ཁ་དོག་སེར་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། གཡོན་ནས་རྣ་བ་མཐོང་བ་ཅན། ། དམར་མོ་རྩེ་གསུམ་འཛིན་པར་བྱེད། ། གཏུམ་པོ་བྱང་གི་རེ་མིག་ལ། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། གཡོན་གྱི་ངོས་ནས་ བདེ་བྱེད་མ། ། སེར་མོའི་འོད་ཅན་རིན་ཆེན་འཛིན། ། སྡུད་བྱེད་འཇིགས་བྱེད་དམར་མོ་སྟེ། ། རླུང་གི་རེ་མིག་ལ་ཤེས་བྱ། ། རླུང་ཤུགས་མ་ནི་གཡོན་དུ་གནས། ། རྒྱལ་མཚན་ལྗང་གུ་འཛིན་པར་བྱེད། ། སྒྲ་སྒྲོགས་ནུབ་ཀྱི་རེ་མིག་ལ། ། ཁ་དོག་སེར་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། གཡོན་གྱི་ངོས་སུ་སྒྱུ་མ་ཆེ། ། ལག་ན་ཞགས་ པ་དཀར་པོའི་འོད། ། སྨྱོ་བྱེད་བདེན་བྲལ་རེ་མིག་ལ། ། ཁ་དོག་སྔོན་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། གཡོན་གྱི་ངོས་ནས་འབར་མ་ནི། ། དུ་བའི་མདོག་ཅན་རལ་གྲི་འཛིན། ། ཐོད་ཅན་ལྷོ་ཡི་རེ་མིག་ལ། ། ཁ་དོག་སེར་པོ་འབར་བ་ཆེ། ། གཡོན་གྱི་ངོས་སུ་དཔལ་ཆེན་པོ། ། ནག་མོ་དབྱུག་པ་འཛིན་པ་ལ། །

The yoginī Utpalānandā is red in color and greatly blazing. She is adorned with three hoods. In her right hand she holds an utpala flower, while her left hand hangs down to her knee. Outside of that is the circular field, which consists of sixteen squares for the heroes. In the squares starting from the east and so forth, one should know that there are Aśitāṅga and the others, all seated upon corpses. They are adorned with four arms, holding a trident, a yogic vessel, a khaṭvāṅga, and a bindu in their hands. Aśitāṅga is black in color and resides in the eastern square. On the left side is Aśoka, who holds a vajra and has the radiance of yellow. In the northeast is Bhīṣaṇa, who should be known to be of a greatly blazing yellow color. From the left is Śravaṇā, who is red and holds a trident. Caṇḍa is in the northern square, red in color and greatly blazing. From the left side is Śaṅkarī, who has the radiance of yellow and holds a jewel. Saṃhārī is the red Bhīṣaṇī, who should be known to be in the northwest square. Vāyuvegā resides on the left, holding a green victory banner. Ghoṣa is in the western square, yellow in color and greatly blazing. On the left side is Mahāmāyā, who has the radiance of white and holds a noose in her hand. Unmāda is in the southwest square, blue in color and greatly blazing. From the left side is Jvālā, who is the color of smoke and holds a sword. Kapālin is in the southern square, yellow in color and greatly blazing. On the left side is Mahāśrī, who is black and holds a staff.

ཁྲོ་བོ་མེ་ཡི་རེ་ མིག་ལ། ། ཁ་དོག་སྔོ་བསངས་འབར་བ་ཆེ། ། གཡོན་གྱི་ངོས་གནས་ནག་མོ་ནི། ། སྔོན་མོ་མདུང་ཐུང་འཛིན་པ་མ། ། སྟོབས་ཆེན་ལ་སོགས་དཔའ་བོ་རྣམས། ། རོ་ཡི་གདན་ལ་ཡང་དག་གནས། ། ཁ་ཊྭཱྃ་ག་དང་རྣལ་འབྱོར་སྣོད། ། ཁམ་ཕོར་དང་ནི་གྲི་གུག་འཛིན། ། ཤར་གྱི་ཟུར་མཐའི་རེ་མིག་ལ། ། སྟོབས་ཆེན་ཁ་དོག་དཀར་པོའོ། ། དེ་ཡི་གཡོན་དུ་རབ་དང་མ། ། སེར་མོ་ཟས་ནི་འཛིན་པར་བྱེད། ། གཤིན་རྗེའི་ངོས་མཐའི་རེ་མིག་ལ། ། དྲིལ་བུ་ཆེན་པོའི་དབང་ཕྱུག་གནག། དེ་ཡི་གཡོན་གནས་ཨཾ་བི་ཀ། གཡས་པས་ཀུན་ནས་གཏོར་མ་འཛིན། ། གཤིན་རྗེ་བདེན་བྲལ་དག་གི་དབུས། ། སྔོན་པོ་མིང་ནི་ཏོག་གི་རྩེ། ། དེ་ཡི་གཡོན་དུ་སེར་སྐྱ་མ། ། སྔོན་མོ་ཏིལ་ནི་འཛིན་པ་ཅན། ། ནུབ་ཀྱི་གཡས་ཀྱི་རེ་མིག་ལ། ། བི་བི་ཏ་ཀ་ཁ་དོག་དམར། ། དེ་གཡོན་ལྷ་མོ་རྩུབ་མོ་མ། ། དམར་བའི་འོད་ཅན་ཆང་ནི་འཛིན། ། ནུབ་ཀྱི་གཡོན་གྱི་རེ་མིག་གནས། ། དམར་མོ་གངས་ནི་ བརྩེགས་པ་ཡི། ། དེ་གཡོན་རྣ་བར་རེག་པ་མ། ། དམར་མོ་བ་དན་ལྔ་ནི་འཛིན། ། རླུང་གི་ཟུར་མཐའི་རེ་མིག་ལ། ། སེར་པོ་མིང་ནི་སྒྲོགས་པ་ཅན། ། གཡོན་གནས་སྒྲ་ནི་བརྩེགས་པ་མོ། ། སེར་པོའི་འོད་ཅན་ཁྲག་ནི་འཛིན། ། ནོར་གྱི་ཕྱོགས་མཐའི་རེ་མིག་ལ། ། སེར་པོའི་འོད་ཅན་ཚིག་ལེགས་བརྗོད། ། གཡོན་གནས་རིག་བྱེད་ལ་འཇུག་མ། ། སེར་མོའི་འོད་ཅན་ཤ་འཛིན་མ། ། ཤར་གྱི་ཟུར་མཐའི་རེ་མིག་ལ། ། དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་མཚན་སེར་པོའི་མདོག། གཡོན་གནས་དམར་མོ་རྒན་བྱེད་མ། ། ཏིལ་དང་འབྲས་ནི་གསལ་བར་འཛིན། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བརྗོད་པར་བགྱི། །

In the fire-square of the wrathful one, there is a great blazing blue-black color. On the left side is the black goddess Nīlā, who holds a short spear. The heroes, Mahābala and the others, are perfectly situated upon corpse seats. They hold khaṭvāṅgas and yogic vessels, as well as clay bowls and curved knives. In the corner square of the east is Mahābala, white in color. To his left is the yellow goddess Prīti, who holds food. In the corner square of the side of Yama is the black lord Mahāghaṇṭa. To his left is Ambikā, who holds an offering cake (bali) with her right hand. In the center between Yama and Nairṛti is the blue one named Śikhaṇḍin. To his left is the pale-yellow goddess Pāṇḍurā, who holds sesame seeds. In the square to the right of the west is the red Vibhītaka. To his left is the goddess Rūkṣā, red in radiance, who holds wine. In the square to the left of the west is the red Himavatī. To her left is Karṇapiśācī, red, who holds a five-bannered flag. In the corner square of the wind direction is the yellow one named Ghoṣa. To his left is the yellow-lighted Ghoṣā, who holds blood. In the corner square of the wealth direction (north) is the yellow-lighted Suvācā. To his left is the yellow-lighted Vedavatī, who holds meat. In the corner square of the east is the yellow-colored Īśvaradhvaja. To his left is the red Jarā, who clearly holds sesame and rice. Furthermore, I shall describe the others.

བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་ མན་ངག་ལས། ། རྒྱུད་ཆེན་པོ་ཡི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། དུར་ཁྲོད་རྣམས་ནི་ཇི་བཞིན་རིམ། ། ཤར་གྱི་གདན་ནི་བུམ་པའི་དབྱིབས། ། དྲག་ཏུ་བཞད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ། ཐོད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་རྣམས། ། དེ་ལ་ཤིང་ནི་ཙམ་པ་ཀ། སྤྲིན་ནི་ངེས་པར་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། རྐང་པ་མཚོན་ཆ་ངན་པ་རྒྱུ། ། དེ་ ལ་ནོར་རྒྱས་བུ་ནི་སེར། ། གྲུབ་པའི་རལ་གྲི་ཅེ་སྤྱང་སྟེ། ། ཚངས་པ་ཆེན་མོ་ངང་པར་གནས། ། ཐོད་པའི་ཐིག་ལེ་འཐུང་བར་བྱེད། ། གཡས་པས་བགྲང་ཕྲེང་འཛིན་པ་སྟེ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་པུ་སྟི་འཛིན། ། དེ་ལ་རི་ནི་ལྷུན་པོ་སྟེ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འབར་བ་ཆེ། ། མཆོད་རྟེན་ཀུནྡའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཆུ་རླུང་རྒྱ་ཆེ་ཡི་ནི་ཆེ། ། བཅུད་ལྡན་དང་ནི་རྗེ་རིགས་མའོ། ། བྱང་དུ་ཆུ་ལྷ་ཤེས་པར་བྱ། ། གདན་ནི་གྲུ་བཞི་པ་རྣམས་ཏེ། ། ཐོད་པ་རྣམས་ནི་ཉི་ཤུ་བཞི། ། རི་བོ་སེར་པོ་མ་ལ་ཡ། ། འུག་པ་རོ་དང་སྟག་དང་ནི། ། འདབ་ཆགས་དང་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ། ། མཆོད་རྟེན་དཀར་དང་ཙཱུ་ཏའི་ཤིང་། ། འཇོག་པོ་དམར་ པོ་ཆར་པ་འབེབས། ། དྲག་མོ་ཁྱུ་མཆོག་བཞོན་པ་ཅན། ། མདུང་ཐུང་དང་ནི་བགྲང་ཕྲེང་འཛིན། ། ཐིག་ལེའི་སྣོད་ནི་གཙང་མ་འཛིན། ། ཆུ་ཀླུང་བཅུད་ལྡན་གཏིང་མི་རྟོགས། ། ཥཥྛ་ཀི་ནི། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཉེ་རྒྱལ་མ། ། གདན་ནི་གཞུ་ཡི་དབྱིབས་སུའོ། ། ཐོད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དང་། ། སྨིན་ནི་ཨ་ཤྭཏྠ་ འཇོམས་པ། ། གསར་པའི་རོ་དང་ཕྲག་པ་དང་། ། དེ་ལ་སྟོབས་རྒྱུ་བཅུད་ལེན་གྲུབ། ། ཀེ་ལ་ཤ་དང་མཆོད་རྟེན་དཀར། ། ཆུ་ཀླུང་མིང་ནི་ནེ་རཉྫཱ། ། དབང་མོ་གླང་པོ་ལ་ཞོན་པ། །

From the pith instructions of the gurus, following the great tantras, the sequence of the charnel grounds is as follows: In the east, the seat is the shape of a vase, where there is a fierce laughter. There are twenty-seven skull-cups, and the tree is the campaka. The clouds resound with certain sounds, and the feet move with wicked weapons. There, the nāga Vāsuki is yellow; the accomplished sword is the jackal, and Mahābrahmā dwells upon a swan, drinking the drops from the skull-cups. With the right hand he holds a rosary, and with the left he holds a volume of scripture. There, the mountain is Meru, blazing with various colors. The caitya is the supreme kunda, and the water and wind are vast and great. There is the essence-holder and the Kṣatriya woman. In the north, one should know Varuṇa; the seats are square, and there are twenty-four skull-cups. The mountain is yellow, Malaya; the owl, the corpse, the tiger, the bird, and the practitioner. The caitya is white, and the tree is the cūta. The nāga Takṣaka is red and brings down rain. The fierce goddess rides a bull, holding a short spear and a rosary. She holds a pure vessel of drops. The river is the essence-holder, unfathomable in depth. In the western direction is Upacārā; the seat is the shape of a bow. There are twenty-one skull-cups, and the tree is the aśvattha. The destroyer, the fresh corpse, and the shoulder; there, the nāga Karkoṭaka is the essence-extraction. Kailāsa and the white caitya; the river is named Nairañjanā. Indrāṇī rides an elephant.

གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་འཛིན། ། ལྷ་མོའི་གཡོན་པས་གདུགས་འཛིན་ཞིང་། ། ཐོད་པའི་ཐིག་ལེ་སྟེར་ཞིང་ བལྟ། ། ཀེ་ཝ་ཊ་ནཱི། ། གཤིན་རྗེར་ཀཽལླ་གི་རི་ཤིང་། ། ཀ་ར་བཱི་ར་སེར་པོའི་མདོག། གདན་ནི་ཟུར་གསུམ་དབྱིབས་སུ་སྟེ། ། ཐོད་པ་རྣམས་ནི་བཅོ་བརྒྱད་དོ། ། སྟེང་དུ་དྲག་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ཏེ། ། ས་འོག་པདྨ་མནྡ་ར། ། ཆུ་ཀླུང་བྲ་བའི་ཆ་དང་ནི། ། སེང་གེ་ཕག་དང་མ་ཧེ་གནས། ། ཉ་ནི་ལྕགས་ཀྱུས་ འཛིན་པའོ། ། ཐོད་ཁྲག་བདུད་རྩི་སྟེར་ཞིང་བལྟ། ། ཆང་འཚོང་མ་ནི་བལྟ་བར་བྱ། ། དབང་ལྡན་དེ་ཝཱི་ཀོ་ཊ་སྟེ། ། དེ་ལ་གདན་ནི་ཟླུམ་པོའོ། ། ཐོད་པ་བཅུ་གཉིས་ཤེས་པར་བྱ། ། བྱ་རྒོད་འོལ་པ་དེ་བཞིན་ཕག། པདྨ་ཆེན་པོ་གང་བ་དང་། ། རོ་ལངས་འབྱུང་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ། དེ་ལ་རི་བོ་དབང་ཆེན་པོ། ། མཆོད་རྟེན་དཀར་པོས་ཉེ་བར་མཚན། ། གཏུམ་མོ་གྲི་གུག་མགོ་བོ་འཛིན། ། རོ་ལངས་ཀྱང་ནི་ཡོངས་སུ་གནས། ། ཐོད་པའི་ཐིག་ལེ་སྟེར་ཞིང་འཛིན། ། ཆུ་ཀླུང་མིང་ནི་གངས་ལྡན་ནོ། ། དྷ་ནུ་པ་རི་དར་ཤ་ནྃ། ། མེ་ཡི་མཚམས་སུ་ཙ་རི་ཏྲྃ། ། གདན་ནི་གྲུ་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ། ། ཐོད་པ་རྣམས་ནི་བཅོ་ལྔའོ། ། ཀ་རཉྫ་ ཤིང་སྒྲོགས་བྱེད་སྤྲིན། ། ཁྱི་དང་གཙང་བྱེད་གྱེན་དུ་འབར། ། རིལ་བུ་སྣོད་དང་བཅས་པ་སྟེ། ། དུང་སྐྱོང་ཆུ་ཀླུང་དྲག་ཤུལ་ཅན། ། རི་བོ་སྤོས་ཀྱི་ངད་ལྡང་ངོ་། ། གཞོན་ནུ་མ་དང་མཆོད་རྟེན་དམར། ། རྨ་བྱ་ཡོངས་སུ་གནས་པའོ། ། ཐོད་པ་ནས་ནི་ཐིག་ལེ་སྟེར། ། ལྷ་མོས་མདུང་ཐུང་མདའ་ཆེན་འཛིན། ། བྲ་ཧྨ་ཎཱིའོ། ། སྲིན་པོའི་ཟུར་དུ་རྒྱལ་བ་མོ། ། འཁྱིལ་པ་དང་ནི་ནིམ་པའི་ཤིང་།

With the right hand she holds a white vajra; the goddess with her left holds a parasol and gazes while bestowing the drop from a skull-cup. Kevaṭanī. In the direction of Yama is the Kollagirī tree, the yellow Karavīra, and a triangular seat; there are eighteen skull-cups. Above are the hosts of the fierce ones; below the earth is the Mandāra lotus. The river is the Prava, and the lion, boar, and buffalo dwell there. The fish is held by a hook. Gazing while bestowing the skull-blood amṛta, one should look upon the wine-seller. In the northeast is Devīkoṭa; its seat is circular. It should be known that there are twelve skull-cups. The vulture, the falcon, and likewise the boar, the great lotus, the full [vessel], the vetāla, and the accomplishment of the bhūta; there is the mountain Mahendra, marked by a white caitya. Caṇḍālī holds a curved knife and a head; the vetāla also dwells there. Bestowing and holding the drop from a skull-cup, the river is named Himavat. Dhanupari and Darśana. In the southeast is Caritra; the seat is square, and there are fifteen skull-cups. The Karanja tree, the thundering cloud, the dog, and the upward-flaming purifier. Together with the vessel of pills, the river is the fierce Śaṅkhapāla. The mountain is Gandhamādana. The maiden and the red caitya; the peacock dwells there. Bestowing the drop from a skull-cup, the goddess holds a short spear and a great arrow. Brahmaṇī. In the rakṣasa corner is Jayantī, the whirlpool, and the Nimba tree.

། གདན་ནི་དུང་གི་རྣམ་པ་སྟེ། ། དེ་ལ་ཐོད་པ་དྲུག་ནི་སྦྱར། ། དོམ་དང་རྐང་མགྱོགས་དངོས་གྲུབ་པོ། ། རིགས་ལྡན་དང་ནི་མདུང་གིས་འབིགས། ། རི་བོ་གངས་ནི་བརྩེགས་པ་དང་། ། ཆུ་ཀླུང་མིང་ནི་སྟོབས་ལྡན་མོ། ། གཟིགས་ནས་ཁྱབ་འཇུག་ སྔོ་བསངས་ལ། ། ཐོད་པ་ནས་ནི་ཐིག་ལེ་སྟེར། ། དབྱུག་པ་འཁོར་ལོ་གཡོན་དང་གཡས། ། མཆོད་རྟེན་དམར་པོས་རྣམ་པར་སྤྲས། ། དྷོ་བི་ནཱི་དཱར་ཤ་ནྃ། ། རླུང་གི་ཟུར་དུ་རབ་སྦྱོར་བ། ། གཏུམ་པོའི་འོ་མ་འཐུང་བར་བྱེད། ། དེ་ལ་གདན་ནི་པདྨའི་དབྱིབས། ། ཐོད་པ་རྣམས་ནི་བཅུ་དགུ་སྟེ། ། རོ་ལངས་ཧུ་ལུ་ཧུ་ ལུ་དང་། ། བོང་བུ་བྱི་ལ་ཁུང་བུར་འཇུག། མཆོད་རྟེན་སྔོ་བསངས་མདོག་ཏུ་འགྱུར། ། དེ་ལ་དཔལ་གྱི་རི་བོ་ཆེ། ། སེང་གེ་ལ་གནས་རྒན་བྱད་མ། ། སྔོན་མོ་ཐོད་པའི་བདུད་རྩི་སྟེར། ། ལག་ན་རལ་གྲི་རྩེ་གསུམ་སྟེ། ། ཆུ་ཀླུང་ཙར་མན་དང་ནི་ལྡན། ། མ་ཏཾ་ག་ནཱི་དར་ཤ་ནི། ། དྲག་པོ་ནག་པོ་དཀར་མིན་ཤར། ། རྒན་བྱད་མ་སོགས་འཁོར་གྱིས་བསྐོར། ། དཀར་དང་སེར་དང་དམར་དང་སྔོ། ། གཡོན་སྐོར་གྱིས་ནི་ཡང་དག་གནས། ། བྱང་དུ་དྲག་པོ་ཆེན་པོ་སེར། ། རྒྱལ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡིས་བསྐོར། ། སེར་དང་དམར་དང་སྔོ་དང་དཀར། ། གཡོན་སྐོར་གྱིས་ནི་ཡང་དག་གནས། ། ནུབ་ཏུ་ལྷ་སྦྱིན་མཉམ་དུ་བསྟེན། ། ནག་མོ་བཟང་མོ་སོགས་ཀྱིས་བསྐོར། ། དམར་དང་གནག་དང་དཀར་དང་སེར། ། གཡོན་སྐོར་གྱིས་ནི་ཡང་དག་གནས། ། ལྷོར་ནི་དྲག་པོ་དམར་པོའི་མདོག། དབང་མོ་ལ་སོགས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། སྔོ་དང་དཀར་དང་སེར་དང་དམར། ། གཡོན་སྐོར་གྱིས་ནི་ཡང་ དག་གནས། །

The seat is in the form of a conch, upon which six skull-cups are joined. [There are] the accomplishments of the bear and swift-footedness; the one of noble family and the piercing with the spear. The mountain is the Snowy Peak, and the river is named the Powerful One. Having seen [this], Viṣṇu, the dark-blue one, bestows the drop from the skull-cup. He is adorned with a staff, a wheel, and a red caitya on the left and right. Dhovini Dārśana is applied to the corner of the wind; she drinks the milk of Caṇḍa. There, the seat is in the shape of a lotus, and there are nineteen skull-cups. Vetāla, Huluhulu, the donkey, the cat, and the one who enters the hole. The caitya becomes the color dark-blue. There, on the great Śrīparvata, the old hag resides upon a lion; the blue one bestows the amṛta from the skull-cup. In her hand are a sword and a trident, and she is joined with the river Cārmam. Mātaṅginī Dārśani is in the east, the fierce black one, non-white. She is surrounded by a retinue of old hags and the like. White, yellow, red, and blue are perfectly situated in counter-clockwise order. In the north is the great fierce one, yellow, surrounded by Jayā and the others. Yellow, red, blue, and white are perfectly situated in counter-clockwise order. In the west, he dwells together with Devadatta, surrounded by Kālikā, Bhadrakālī, and the others. Red, black, white, and yellow are perfectly situated in counter-clockwise order. In the south is the fierce one, the color of red, completely surrounded by Indrāṇī and the others. Blue, white, yellow, and red are perfectly situated in counter-clockwise order.

དབང་ལྡན་གནས་སུ་གཙིགས་པ་ནི། ། ཁ་དོག་དཀར་དང་སེར་བ་ཅན། ། སུམ་ཅུ་དཔང་སོགས་ལྷ་མོ་ནི། ། དཀར་དང་སེར་དང་དམར་དང་སྔོ། ། སྲེག་ཟའི་གནས་སུ་འཇིགས་བྱེད་ནི། ། ཁ་དོག་དཀར་དང་སྔོ་བ་ཅན། ། ལྷ་མོ་དྲག་མོའི་གཟུགས་ཅན་སོགས། ། སྔོ་དང་དཀར་དང་སེར་དང་ དམར། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་རྒ་ལས་འདས། ། ཁ་དོག་ནག་དང་དམར་བ་ཅན། ། ལྷ་མོ་ཐོད་པ་མ་ལགས་སོ། ། དམར་དང་གནག་དང་དཀར་དང་སེར། ། རླུང་དུ་ལོག་པར་འདྲེན་པ་ནི། ། ཁ་དོག་སེར་དང་སེར་བ་ཅན། ། ལྷ་མོ་རལ་གྲིའི་ལག་པ་སོགས། ། དམར་དང་སྔོ་དང་དཀར་དང་སེར། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་ ཕྱག་བཞི་པ། ། ཐོད་པ་ཡི་ནི་ཐིག་ལེ་སྟེར། ། ཕྱག་ནི་གཞན་པ་གཉིས་པོ་ཡིས། ། མདུང་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་འཛིན། ། རྒན་བྱེད་མ་སོགས་ལྷ་མོ་རྣམས། ། ལག་པས་རྩེ་གསུམ་དང་ནི་སྣོད། ། རལ་གྲིའི་ལག་ཅན་ལ་སོགས་བཞི། ། རང་རང་མཚོན་ཆ་དང་ནི་ལྡན། ། ཀུན་ལ་རོ་ལྡན་ཤེས་པར་བྱ། ། མི་ཡི་ རུས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། སྤྱན་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྤྲས། ། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟ་བར་བྱ། ། སྔར་བརྗོད་ཁོ་ནའི་ ཆོ་ག་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། ཁྱད་པར་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ། ། དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བྱ། ། ཟླ་བའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། གི་ཝང་དྲི་གསུམ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། དྲི་མ་གསུམ་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི། ། གསུམ་པར་གི་ཝང་དགོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ནི་ཧཱུྃ་ ཕཊ།

In the northeast, the one who is formidable is white and yellow in color. The goddesses, such as Tridaśā and others, are white, yellow, red, and blue. In the southeast, Bhīṣaṇa is white and blue in color. The goddesses, such as Raudrī and others, are blue, white, yellow, and red. In the southwest is Jarātikrānta, who is black and red in color. The goddesses are not Kharparī; they are red, black, white, and yellow. In the northwest is Viparītānāyaka, who is yellow and golden in color. The goddesses, such as Khadgahastā and others, are red, blue, white, and yellow. The heroes have four arms and bestow the drops of the skull-cup. With their other two hands, they hold a spear and a khaṭvāṅga. The goddesses, such as Jarātikrāntā and others, hold tridents and vessels in their hands. The four, such as Khadgahastā and others, are endowed with their respective weapons. One should know that all of them possess the corpse. They are adorned with ornaments of human bone, have terrifying forms and great majesty, and are beautifully adorned with three eyes. Once the samaya maṇḍala is complete, one should meditate on the wisdom maṇḍala. With the mind, one should view the wisdom maṇḍala within the space of the sky. By the very ritual previously described, one should perform the summoning and other rites for all the deities, and especially for the worldly ones. Having firmly formed the "moon-fist" mudrā, one raises the three fragrances of gorocanā. With the collection of the three fragrances, one should apply the gorocanā in the third [position]. OṂ ĀKARṢAYA HŪṂ PHAṬ.

འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་རྣམས་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་སོ། ། ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ནས་གདན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ནི་སྦྱར་བྱས་ནས། ། པདྨའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་ཨ་ས་ནེ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། གདན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་སོ། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་ བསམ། ། ཟླ་དཀྱིལ་དབུས་སུ་བལྟ་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་གི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། ། གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བྱ། ། གཡས་པ་མཆན་ཁུང་གཞུག་པར་བྱ། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཐུན་མོང་དུ་ནི་དམ་ཚིག་གྱུར། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱཿ། ས་མ་ ཡ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། པདྨ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། ས་གདུགས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་མནན། ། གཉིས་པོ་ལྕགས་སྒྲོག་བཅིངས་ནས་ནི། ། ལྷག་མ་བ་དན་གསུམ་པ་བསྒྲེང་། ། དྲི་གསུམ་དུ་བ་སྦྱར་བ་ནི། ། མགོན་པོའི་དམ་ཚིག་ཏུ་ནི་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཡོ་གཱམྦྷ་ རཱི་དྲི་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ་ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བརྟེན་བཅིངས་ནས། ། དྲི་གསུམ་དུ་བ་གྱེན་དུ་བསྒྲེངས། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་གྲགས། ། ལྷ་མོའི་རང་གི་དམ་ཚིག་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཡོ་གཱ་མྦྷ་རཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་ བཅིངས་པའི་ནང་དུ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་སྦྱར་ཏེ་དགོད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌ་ཀཱི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་བསྒྲེང་། ། འདི་ནི་མཁའ་འགྲོ་དྲག་མོར་བཤད། ། ཨོཾ་གཽ་རཱི་ཌཱ་ཀི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ།

These are the mudrās and mantras for summoning the worldly deities. Having invited the deities, one should offer them seats. Joining the two hands, one should separate them in the shape of a lotus. OṂ TIṢṬHA ASANE HŪṂ SVĀHĀ. This is the mudrā and mantra for the seat. One should visualize a white vajra at the heart, looking at the center of a moon maṇḍala. The samaya mudrās arise from the vajra-binding: the left fist is placed at the heart, and the right is tucked into the armpit. This is the common samaya for all maṇḍalas. OṂ HŪṂ HĀḤ SAMAYATIṢṬHA DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ SAMAYOHAṂ. Joining the lotus and wisdom [hands], one presses the earth and the parasol with consciousness. Binding the two as an iron chain, one raises the remaining three-pronged banner. The combination of the three scents and the smoke is declared the samaya of the Protector. OṂ YOGĀMBARĪ DṚ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ SAMAYOHAṂ OṂ HŪṂ HĀ SVĀHĀ. Having relied upon the vajra-binding, one raises the three scents and the smoke upward. This is renowned as the Vajrasattvī mudrā; it is declared the samaya of the goddess. OṂ YOGĀMBARĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ SAMAYOHAṂ. Within the vajra-binding, one joins and places the wisdom and consciousness. OṂ VAJRAḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ SAMAYOHAṂ. Raising that very wisdom and consciousness is explained as the fierce Ḍākinī. OṂ GAURĪ ḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ.

ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། དེ་ཉིད་པདྨ་ས་གདུགས་ ནི། ། རྩེ་སྦྱར་མཁའ་འགྲོ་རོ་ལངས་མའིའོ། ། ཨོཾ་བེ་ཏཱ་ལཱི་ཌཱ་ཀཱི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅་ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བརྟན་བྱས་ནས། ། དྲི་གསུམ་དུ་བ་རྩེ་མོ་སྦྱར། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་རྣམ་པར་གནས། ། གཏུམ་མའི་དམ་ཚིག་ཏུ་ནི་བཤད། ། ཨོཾ་ཙཎྜ་ལཱི་ཌཱ་ཀཱི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བརྟན་བྱས་ནས། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་སྦྲེལ་བར་བྱ། ། མགོན་པོས་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། སེང་གེ་མ་ཡི་དམ་ཚིག་བརྒྱད། ། ཨོཾ་སིྃ་ཧ་ཌཱ་ཀཱི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ བརྟན་བྱས་ནས། ། དྲི་གསུམ་དུ་བ་རྩེ་མོར་སྦྱར། ། རྩེ་སྦྱར་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་བ་ནི། ། སྟག་མོའི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾ་བྱཱ་གྷྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། ས་གདུགས་པདྨ་ལྕགས་སྒྲོག་བྱ། ། མགོན་པོས་གསུངས་པའི་ཕྱག་ རྒྱ་སྟེ། ། ཅེ་སྤྱང་མ་ཡི་དམ་ཚིག་བཤད། ། ཨོཾ་ཛྃ་བུ་ཀཱ་ཌཱ་ཀཱི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། ལན་གསུམ་དུ་ནི་དགྲོལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨུ་ལཱུ་ཀཱ་ཌཱ་ཀཱི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། རྣམ་ པར་ཕྱེ་སྟེ་ཁ་རུ་གཞུག། ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་བཅིངས་པ་ནི། །

SAMAYA STVAM. SAMAYO ’HAM. That very lotus and earth parasol, with the tips joined, is the mudrā of Ḍākinī Vetālī. OṂ VETĀLĪ ḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAM. SAMAYO ’HAM. Having made the vajra-binding firm, join the three scents and the smoke at the tips; abiding in the form of a jewel, this is explained as the samaya of Caṇḍālī. OṂ CAṆḌĀLĪ ḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAM. SAMAYO ’HAM. Having made the vajra-binding firm, join the white and the bezoar; this is the mudrā spoken by the Protector, the eightfold samaya of Siṃhī. OṂ SIṂHĀ ḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAM. SAMAYO ’HAM. Having made that very mudrā firm, join the three scents and the smoke at the tips; the tips joined and slightly opened is renowned as the mudrā of Vyāghrī. OṂ VYĀGHRĪ ḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAM. SAMAYO ’HAM. Having made that very mudrā firm, form the earth parasol, lotus, and iron chain; this is the mudrā spoken by the Protector, explained as the samaya of Jambukī. OṂ JAMBUKĀ ḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAM. SAMAYO ’HAM. Having made the vajra-binding firm, release it three times. OṂ ULŪKĀ ḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAM. SAMAYO ’HAM. Having made the vajra-binding firm, open it wide and place it in the mouth. OṂ ḌĀKINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAM. SAMAYO ’HAM. Binding the palms at the crown of the head—

མར་མེ་མ་ཡི་དམ་ཚིག་བཤད། ། ཨོཾ་དཱི་པ་ནི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཡི་དྭགས་ཐལ་མོ་ཁ་རུ་བཅུག། འཇིབ་བྱེད་མ་ཡི་དམ་ཚིག་བཤད། ། ཨོཾ་ཙུ་ཥི་ནི་དྲྀ་ ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བརྟན་བྱས་ནས། ། གཏུན་ཤིང་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་སྦྱར། ། རྟ་ཡི་སྐད་ནི་ལྟར་བྱེད་པ། ། འཕྲོག་བྱེད་མ་ཡི་སྐད་ཚིག་བཤད། ། ཨོཾ་ཀྃ་པོ་ཛི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཉི་མ་དང་ནི་ཟླ་བ་འང་བརྐྱང་། ། འཇིགས་ པ་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་སྦྱར། ། སྤོས་མ་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་གསུམ། ། དམ་ཚིག་ཏུ་ནི་ཐུབ་པས་གསུང་། ། ཨོཾ་པུཀྐ་སཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཌོ་མྦི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཙཎྜ་ལཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཟླ་བའི་ལག་ པ་བརྐྱང་པ་ལ། ། ཉི་མའི་ལག་པ་ཡང་དག་སྦྱར། ། དྲག་མོ་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་གསུམ། ། དམ་ཚིག་ཏུ་ནི་འགྱུར་བའོ། ། ཨོཾ་གཽ་རཱི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་རུ་དྷི་རཱ་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་མྃ་སཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྟན་བྱས་ནས། ། པདྨའི་སྣོད་བཞིན་རྣམ་པར་དབྱེ། ། དྲག་མོ་འབར་བ་མི་སྡུག་པའི། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨུ་གྲཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཏཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ།

The samaya of the goddess Dīpā is explained: OṂ DĪPĀNI DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | The hungry ghost (preta) places the palms together at the mouth. The samaya of the goddess Ācāṃpā is explained: OṂ CŪṢAṆI DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Having made the vajra-binding firm, join them like holding a pestle. The sound of a horse is produced; the samaya of the goddess Hārī is explained: OṂ KAṂPOJI DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | The sun and moon are also extended; fear and consciousness are joined. The Sage spoke of the three goddesses, Dhūpā and the others, as the samaya: OṂ PUKKASĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ḌOMBINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ CAṆḌĀLĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | The hand of the moon is extended, and the hand of the sun is perfectly joined. The three goddesses, Caṇḍā and the others, become the samaya: OṂ GAURĪṆĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ RUDHIRĀṆĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ MĀṂSĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Having made the vajra-palms firm, distinguish them like a lotus vessel. The fierce, blazing, and hideous supreme samaya should be visualized: OṂ UGRĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ JVALATĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ |

ཨོཾ་བྷི་མཱ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧྃ། ཐོད་སོགས་ལྷ་མོ་གསུམ་རྣམས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་རྒྱབ་སྦྱར་བཤད། ། ཨོཾ་ཀ་པཱ་ལཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཛ་ཎི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཀུྃ་བྷི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་སྙིང་གར་ སྦྱར། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལཱ་སྱ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་སྙིང་གར་གཞག། རབ་ཏུ་བརྐྱང་སྟེ་དྲི་ཡིས་བྱུག། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་དྲ་ཤྱི་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བརྟན་བྱས་ནས། ། གཡོན་དུ་པི་ ཝང་ལྟ་བུར་གཞག། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ནྱཻ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་རྣམ་ཕྱེ་ནས། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་གཏོར། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭྃ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་གྱེན་དུ་གཞག། གླུ་ནི་ལེན་ཞིང་དཀར་པོ་གཡོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གཱི་ཏི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿ ཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་འོག་ཏུ་དབུལ། ། བདུག་སྤོས་དམ་ཚིག་ཏུ་ནི་བཤད། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོས་སྤྱི་བོར་གང་། ། གར་མ་ཡི་ནི་དམ་ཚིག་འགྱུར། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནིརྟཻ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བརྟན་བྱས་ནས། ། གཡས་པའི་མཐེ་བོང་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། །

OṂ BHĪMĀDṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | With the three goddesses, Skull and the others, the vajra palms are joined back-to-back. OṂ KAPĀLĪDṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ JAṆĪDṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ KUṂBHĪDṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Join the vajra-binding at the heart; raise the wisdom and consciousness upward. OṂ VAJRALĀSYĀDṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Place the vajra-binding at the heart; extend it fully and anoint with fragrance. OṂ VAJRAGANDHE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Firmly bind the vajra and place it to the left like a lute. OṂ VAJRVIṆYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Open the vajra palms and scatter flowers with the samaya mudrā. OṂ VAJRAPUṢPE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Place the vajra-binding upward; singing, it moves to the left. OṂ VAJRAGĪTE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Offer the vajra-binding downward; this is explained as the samaya of incense. OṂ VAJRADHŪPE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Fill the crown with vajra palms; this becomes the samaya of the dancer. OṂ VAJRANṚTYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Firmly bind the vajra and raise the right thumb upward.

ཨོཾ་བཛྲ་དཱི་པེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཀེང་རུས་འཇིགས་བྱེད་ལ་སོགས་རྣམས། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེའི་ཆོ་གས་བྱ། ། ལྷ་མོ་པདྨའི་རྣམ་པ་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་ བསྡམས་པ་བརྟན་བྱས་ནས། ། པདྨའི་སྣོད་བཞིན་རྣམ་པར་དབྱེ། ། ཨོཾ་ཀ་རོྃ་ག་བཻ་ར་ཝ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཀ་མ་ལཱ་ཀ་རཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཁ་ཊྭཱྃ་ག་རཀྵ་སཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཁ་ར་ན་ཁཱ་དྲྀ་ ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་གྃ་བྷཱི་ར་ནཱ་དཱ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་གྃ་བྷཱི་ར་ནཱ་ང་ནི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་གྷཎྜ་ཀ་ར་ཎ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་གྷཎྜ་སྟ་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཙཎྜི་ཤྭ་རི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཙ་པ་ལཱ་ན་ནཱ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཙྪི་ཏྲ་གྷོ་ན་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཙྪི་ཏྲ་དེ་ཤ་ ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛ་རཱ་ཡུ་ཛ་པྲཱི་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཛྲ་གྷ་ན་ཨུནྣ་ཏ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཛྷ་ཀཱ་ར་བྷེ་ར་བ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ།

OṂ VAJRA DĪPE DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Skeleton-Terrorizer and the others should be performed by means of the Vajra-Sattvī ritual. The goddesses, in the form of lotuses and so forth, having firmly performed the vajra-binding, should be distinguished like lotus vessels. OṂ KĀROṂGA VĪRAVA DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ KAMALĀKARĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ KHAṬVĀṄGARAKṢA SAṂDṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ KHARAṆAKHĀ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ GAṂBHĪRANĀDĀ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ GAṂBHĪRANĀDĀNĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ GHAṆṬĀKARAṆA DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ GHAṆṬĀSTANĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ CAṆḌIŚVARĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ CAPALĀNANĀ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ CCHITRA GHOṆA DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ CCHITRA DEŚANĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ VAJRA JARĀYUJA PRIYA DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ JRA GHAṆA UNNATA D�

ཨོཾ་ཛྷ་ཀྲི་ཏ་ཀཱ་མ་མཱི་ དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཊིཊྚ་བྷ་ཥ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཊིཀྐ་བྷུ་ཥ་ཎི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཋི་པ་ར་གཱ་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཋི་ཀྐ་ཀཱ་མི་ནཱི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿ ཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཌ་མ་རུ་ཌཱ་མ་ར་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧྃ། ཨོཾ་ཌིཎྜི་མ་པྲཱི་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཌྷཀྐ་ཀོ་ལཱ་ཡ་ཧ་ལ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཌྷ་ཀྐ་ལཱ་ལ་སཱི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཏཾ་ ཀ་པྲྀ་ཡཱ་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾཿ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཏ་ནུ་ཛྃ་གྷ་ནཱི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཐོ་ང་པཱ་ཧུ་ཀཱ་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧྃ། ཨོཾ་ཐཱ་ར་ནཱ་དི་ནི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་དྃཥྚྲཱ་ཀ་རཱ་ལི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ད་ར་ད་ར་ཤ་ནཱི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་དྷཱི་ར་གྷོ་ཎ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་དྷཱི་ར་བྷཱ་ཥི་ནཱི་ཡེ་དྷྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་པིཎྜ་ཙ་ར་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ།

OṂ JHAKṚTA KĀMAMĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ṬIṬṬA BHĀṢA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ṬIKKA BHUṢAṆĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ṬIPA RAGĀYA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ṬIKKA KĀMINĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ḌAMARU ḌĀMARA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ḌIṆḌIMA PRĪYA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ḌHAKKA KOLĀYA HALA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ ḌHAKKA LĀLASĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ TAṂKA PRĪYĀYA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ TANU JAṄGHANĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ THOṄGA PĀHUKĀYA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ THĀRANĀDINI DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ DAṂṢṬRĀKĀLĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ DARADARA ŚANĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ DHĪRA GHOṆA D

ཨོཾ་པིཾ་ག་ལ་ཀྵྨཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཕེ་ན་མུ་ཁཱ་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཕུལླ་ན་ཡ་ནཱི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བྲ་ཧྨ་དྷྭ་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བན་དྷུ་ན་གཱ་ཏྲི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བྷཱི་མ་ནཱ་ད་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བྷྲ་མ་ར་ཀེ་ཤཱི་ནི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་ བརྟན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ན་ར་ཡཱ་ན་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ལཀྵྨཱི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཱ་རཱ་ཧཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཅིངས་ནས་ནི། ། མགོ་བོའི་སྟེང་དུ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བྲཧྨ་ཎ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བྲཧྨ་ཎི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སཱ་ར་སྭ་ཏི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་བཅིངས་ནས་ནི། ། པདྨའི་སྣོད་བཞིན་རབ་ཏུ་དབྱེ། ། ཨོཾ་རུ་ཏྲ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་ མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་མ་ཧེ་ཤྭ་ར་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་གཾ་གཱ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བརྟན་བཅིངས་ནས། །

OṂ PIṄGALA KṢMĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ PHENA MUKHĀYA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ PHULLANAYANĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ BRAHMA DHVĀNĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ BANDHUNAGĀTRĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ BHĪMANĀDA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ BHŪMARAKEŚĪNI DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Having firmly bound the vajra-clasp, one should stabilize it in the form of a wheel. OṂ VAJRA NARĀYANA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ VAJRA LAKṢMĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ VĀRĀHĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Having joined the palms together, one should hold them above the head. OṂ BRAHMAṆA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ BRAHMAṆĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ SĀRASVATĪYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | Having bound the vajra at the heart, one should open it like a lotus vessel. OṂ RUDRA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ MAHEŚVARA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ GAṄGĀ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VA

རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤ་ཀྲེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཨིནྡྲ་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་ བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཏི་ལོཏྟ་མ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་རྩེ་མོ་སྦྱར། ། ཅུང་ཟད་པར་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ། ། སྤྱན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྣམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཨིནྡྲ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཤ་ཙ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་རཾ་བྷ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལེགས་པར་བཅིངས། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་རྩེ་མོ་སྦྱར། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་དབྱིབས་སུ་བྱས། ། གནོད་སྦྱིན་སྲིན་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་ཀུ་བེ་ར་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་ བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བ་སུ་མ་ཏཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཧཱ་རཱི་ཏཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། བ་དན་རྣམ་པར་གཡོ་བར་བྱ། ། འབྱུང་པོའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་བྷུ་ཏ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ལྃ་ཀེ་ཤྭ་རཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་རཀྵ་པྲི་ཡེ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། ས་ གདུགས་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་བསྒྲེང་། ། མཐེ་བོང་རྩེ་མོ་ཅུང་ཟད་བསྐུམ། །

One should grasp the vajra. OṂ ŚAKRE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. OṂ INDRAṆĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. OṂ TILOTTAMĀ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. Having firmly bound the vajra-binding, join the white and the bezoar at the tips; separate them slightly. This is the form of the Eye mudrā. OṂ INDRA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. OṂ ŚACĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. OṂ RĀMBHĀ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. Having properly bound the vajra-binding, join the white and the bezoar at the tips; form the shape of a jewel. This is the mudrā of the Yakṣas and Rākṣasas. OṂ KUBERA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. OṂ VASUMATĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. OṂ HĀRĪTĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. Having firmly bound the vajra-binding, raise the white and the bezoar upward; move them like a waving banner. This is the mudrā of the King of Bhūtas. OṂ BHŪTĀDHIPATI DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. OṂ LAKṢMĪŚVARĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. OṂ RAKṢAPRIYE DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. Having firmly bound the vajra-binding, raise the earth, the parasol, and the wisdom; slightly curl the tips of the thumbs.

ཀླུ་ཡི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་ནཱ་ག་ཨ་དྷི་པ་ཏི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བྷ་ག་བཱ་ཏི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཨུཏྤལ་པྲི་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བྃ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། དཔལ་མོ་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་རྣམས། ། རང་རང་བདག་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཇི་བཞིན་རིམ། སྔགས་པས་དམ་ཚིག་བལྟ་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱ། ། ལྕེ་ཡི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་མཆོག་ཏུ་བསམ། ། གསང་སྔགས་སྔར་བཞིན་བརྗོད་པ་ནི། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧ། ཨཱྃ་ཨཿ། སུྃ་སཿ། ཀྵུྃ་ཀྵ། ཡུྃ་ཡཿ། ཧཱུྃ་ཧ། སྨྼྻུྃ། ཧྨྼྻུྃ། ཡྨྼྻུྃ། ཀྵྨྼྻུྃ། ཕུྃ་ཕྃ། ཕེཾ་ཕྃ། ཕྲོཾ་ཕྃ། ཕྲིཾ་ཕྃ། ཧཿཧོཿཧྲཱིཿགྷཱིཾ་གྷཿ། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། བཏྟཱ་ལི། བཏྟཱ་ལི། ཧཱུྃ། སུ་པྲི་ཡ་གནྡྷེ་ ཧཱུྃ། ཧཱུྃ་ཧོ། ཤྲཱི། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཨི། སུ་ནྲྀ་ཏེ། ཀྵུྃ། ཀྃ་ཀ། ཀྃ་ཀྃ། ཁྃ་ཁྃ། གྃ་གྃ། གྷྃ་གྷྃ། ཙྃ་ཙྃ། ཙྪིཾ་ཙྪིཾ། ཛཾ་ཛཾ། ཛྷིཾ་ཛྷིཾ། ཊིཾ་ཊིཾ། ཋིཾ་ཋིཾ། ཌིཾ་ཌིཾ། ཌྷྃ་ཌྷྃ། ཏྃ་ཏྃ། ཐྃ་ཐྃ། དྃ་དྃ། དྷིཾ་དྷིཾ། པིཾ་པིཾ། ཕེྃ་ཕུྃ། བྃ་བྃ། བྷཱི་བྷྲི། ཁེ་ཤ་ཧྃ། ལྃ་བྃ། ཨོཾ་གྲྃ་སྃ་ཧྃ། ཤྃ་མཱྃ་གྃ་ཤྃ་མྃ་ཏིཾ་ཨིཾ་བྃ་ཧྃ། ཀུྃ་བྃ་སྃ། ཁྃ་རྃ་ ལྃ། བྷུར་བྷུ་ཝ། བྷྃ་ཨུྃ། ཞེས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་གཟུགས་གནས་ལ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བྱ་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་གཉིས་ལས་འབྱུང་། །

This is the mudrā of the Nāga King. OṂ NĀGA ADHIPATI DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ BHAGAVATI DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | OṂ UTPALAPRIYA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ | SAMAYA STVAṂ | SAMAYO ’HAṂ | The goddesses, Śrī and the others, have their respective lords’ mudrās; the practitioner of mantra should visualize the samayas of these sixteen in their proper order. One should contemplate the samaya and wisdom beings as becoming one. On the petal of the lotus of the tongue, one should contemplate the supreme syllable of the Dharma. Reciting the secret mantra as before constitutes the Dharma mudrā: OṂ HŪṂ HA | ĀṂ AḤ | SUṂ SAḤ | KṢUṂ KṢA | YUṂ YAḤ | HŪṂ HA | SṂR̥Ṃ | HṂR̥Ṃ | YṂR̥Ṃ | KṢṂR̥Ṃ | PHUṂ PHAṂ | PHEṂ PHAṂ | PHROṂ PHAṂ | PHRIṂ PHAṂ | HAḤ HOḤ HRĪḤ GHĪṂ GHAḤ | KURU KURU | VATTĀLI | VATTĀLI | HŪṂ | SUPRIYAGANDHE | HŪṂ | HŪṂ HO | ŚRĪ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ | I | SUNṚTE | KṢUṂ | KAṂ KA | KAṂ KAṂ | KHAṂ KHAṂ | GAṂ GAṂ | GHAṂ GHAṂ | CAṂ CAṂ | CCHIṂ CCHIṂ | JAṂ JAṂ | JHIṂ JHIṂ | ṬIṂ ṬIṂ | ṬHIṂ ṬHIṂ | ḌIṂ ḌIṂ | ḌHIṂ ḌHIṂ | TAṂ TAṂ | THAṂ THAṂ | DAṂ DAṂ | DHIṂ DHIṂ | PIṂ PIṂ | PHEṂ PHUṂ | BAṂ BAṂ | BHĪ BHRI | KHE ŚA HAṂ | LAṂ BAṂ | OṂ GRAṂ SAṂ HAṂ | ŚAṂ MĀṂ GAṂ ŚAṂ MĀṂ TIṂ IṂ BAṂ HAṂ | KUṂ BAṂ SAṂ | KHAṂ RAṂ | LAṂ | BHUR BHA VA | BHAṂ UṂ. These are the Dharma mudrās. One should meditate on a crossed vajra (viśvavajra) abiding upon a moon

ཟླ་བའི་ལག་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། འདི་དང་འོག་གི་ཡས་རྒྱའི་སྐངས་ཀྱི་སྔགས་གཉིས་མ་འགྲིགས་པ་སླར་དཔྱད་བྱར་བཞག། གཞན་གྱི་རྣ་བའི་མཐའ་རུའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ། ཟླ་བ་ཡིས་ནི་ཐོད་པ་བཟུང་། ། གཡས་པ་ན་ནི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཕྱག་འཚལ་ཐལ་མོ་བརྟན་བྱས་ནས། ། པདྨའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱྃ་ཨཿ། ས་གདུགས་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་སྦྱར། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་རྣམ་པར་བྱ། ཨོཾ་སུྃ་སཿ། ས་གདུགས་ལ་ནི་རྣམ་ཤེས་བརྟེན། ། པདྨ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། གཉི་གའི་རྒྱབ་ནི་སྦྱར་བྱས་ནས། ། ལྷག་མ་གྱེན་གཞག་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཨོཾ་ཀྵུྃ་ཀྵཿ། དེ་ཉིད་རྒྱབ་ནི་མངོན་དུ་ཕྱོགས། ། རོ་ལངས་མཁའ་འགྲོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་ཡུྃ་ཡ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བྱས་ནས། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་ རྣམ་པར་སྦྱར། ། གཏུམ་མོའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་བའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཿ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བྱས་ནས། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་སྦྲེལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་སྨྼྻུྃ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་བཅིངས་ནས་ནི། ། དྲི་གསུམ་དུ་བ་རྩེ་མོ་སྦྲེལ། ། ཨོཾ་ཧྨྼྻུྃ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་བཅིངས་ནས་ནི། ། ས་གདུགས་དང་ནི་པདྨ་སྤྲེལ། ། ཨོཾ་ཡྨྼྻུྃ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། ལན་གསུམ་ཕྱོགས་སུ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཀྵྨྼྻུྃ། ལག་པ་གཉིས་ནི་ཁ་རུ་གཞུག། ཨོཾ་ཕུྃ་ཕཾ། ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་ཡང་དག་གཞག། ཨོཾ་ཕེཾ་ཕྃ། ཡི་དྭགས་ཐལ་མོ་ཁ་རུ་འཕང་། ། ཨོཾ་ཕྲོཾ་ཕྃ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། རྣ་བའི་ རྩ་བར་གཟུང་བར་ཕྱ། ། ཨོཾ་ཕྲིཾ་ཕྃ། ཉི་མའི་ལག་པ་བདུད་རྩི་གནས། །

Extending the hand of the moon, [place it] at the edge of the other's ear. OṂ HŪṂ. The moon holds a skull-cup; in the right hand is a khaṭvāṅga. OṂ ĀḤ HŪṂ. Having made the palms firm in homage, they should be opened in the form of a lotus. OṂ ĀṂ AḤ. The earth-parasol and consciousness are joined; they should be formed in the shape of a three-pronged vajra. OṂ SUṂ SAḤ. Consciousness rests upon the earth-parasol; the lotus and wisdom are joined. Having joined the backs of both, the remainder is placed upward: this is the Vajrī mudrā. OṂ KṢUṂ KṢAḤ. With the back of that very [mudrā] facing forward, this is the Vetālī-Dākinī mudrā. OṂ YUṂ YA. Having made the vajra fists firm, the white bezoar is held upright; joined in the form of a jewel, this becomes the Caṇḍālī mudrā. OṂ HŪṂ HA. Having made two vajra fists, the white bezoar is linked. OṂ SṂRṂŪṂ. Having bound that very mudrā, the three scents and the smoke-tip are linked. OṂ HṂRṂŪṂ. Having bound that very mudrā, the earth-parasol and lotus are linked. OṂ YṂRṂŪṂ. Having firmly bound the vajra fists, they should be radiated toward the directions three times. OṂ KṢṂRṂŪṂ. Both hands are placed in the mouth. OṂ PHUṂ PHAṂ. The palms are correctly placed upon the crown of the head. OṂ PHEṂ PHAṂ. The preta-palm is cast into the mouth. OṂ PHROṂ PHAṂ. Having firmly bound the left fist, it should be held at the root of the ear. OṂ PHRIṂ PHAṂ. The sun-hand is the abode of nectar. OṂ PHRŪṂ PHAṂ. Having firmly bound that very mudrā, the three scents and the smoke-tip are linked. OṂ HṂRṂŪṂ. Having bound that very mudrā, the earth-parasol and lotus are linked. OṂ YṂRṂŪṂ. Having firmly bound the vajra fists, they should be radiated toward the directions three times. OṂ KṢṂRṂŪṂ. Both hands are placed in the mouth. OṂ PHUṂ PHAṂ. The palms are correctly placed upon the crown of the head. OṂ PHEṂ PHAṂ. The preta-palm is cast into the mouth. OṂ PHROṂ PHAṂ. Having firmly bound the left fist, it should be held at the root of the ear. OṂ PHRIṂ PHAṂ. The sun-hand is the abode of nectar. OṂ PHRŪṂ PHAṂ. Having firmly bound that very mudrā, the three scents and the smoke-tip are linked. OṂ HṂRṂŪṂ. Having bound that very mudrā, the earth-parasol and lotus are linked. OṂ Y�

འཇིགས་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དབུལ། ། ཨོཾ་ཧ་ཧོ་ཧྲཱིཿ། ཟླ་བར་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོད་པར་གནས། ། གཡས་པས་མི་འཇིགས་སྦྱིན་པ་རུ། ། ཨོཾ་གྷྲིཾ་གྷྲ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀ་གཏོར་སྣོད་བཞིན། ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ ཀུ་རུ། བཟའ་དང་བཅའ་བ་ཟླ་བར་གནས། ། ཉི་མའི་ལག་པས་བཟའ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཏྟཱ་ལི་བཏྟཱ་ལི། ཟླ་བ་ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས། ། རྐེད་པའི་ངོས་སུ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ། ཟླ་བའི་ལག་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། འཇིགས་དང་རྣམ་ཤེས་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཉི་མའི་ལག་པས་བཟུང་ ནས་ནི། ། དྲི་ཡི་ཕྱག་རྒྱས་བྱུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སུ་པྲཱི་ཡ་གནྡེ་ཧཱུྃ། གཡོན་པས་གྲི་གུག་ལྟར་བྱས་ནས། ། པི་ཝང་རྣམ་པར་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། ཉི་མའི་ལག་པས་ཅུང་ཟད་བསོར། ། པི་ཝང་དེ་ནི་སྒྲ་ཡི་མཆོག། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧོ། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བྱས་ནས། ། དཀར་པོ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། སོར་མོ་ ལྷག་མ་གྱེན་དུ་བརྐྱང་། ། མེ་ཏོག་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾཾཤྲཱིཾ། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བྱས་ནས། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་སྒྲོགས་བྱེད་ཅིང་། ། ཁ་ཡི་རྩེ་མོར་དཀར་པོ་གཡོ། ། གླུ་མའི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བྱས་ནས། ། དུ་བ་གྱེན་ གཞག་བདུག་སྤོས་མ། ། ཨོཾ་ཨི། གཡས་པའི་རྐེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། ལག་པ་གཡོན་པ་འཕང་པར་བྱ། ། ཉི་མའི་ལག་པ་གྱེན་དུ་སྟེ། ། གར་མའི་རྣམ་པར་ལེགས་པར་གནས། ། ཨོཾ་སུ་ནྲྀ་ཏེ་ཧཱུཾ། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་གྱེན་དུ་གཞག། དེ་ཡི་མཐེ་བོང་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། འཇིག་ རྟེན་ཀུན་ནས་རབ་གསལ་བྱེད། ། མར་མེ་ཡི་ནི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར། ། ཨོཾ་ཀྵུ།

Devoid of fear and consciousness. OṂ HA HO HRĪḤ. The moon rests upon a hook in a skull-cup. With the right hand, the gesture of granting fearlessness. OṂ GHRĪṂ GHRĀ. Both hands are like a torma vessel. OṂ KURU KURU. Edibles and snacks rest upon the moon; they are to be consumed with the solar hand. OṂ BATTĀLI BATTĀLI. The two fists of the moon and sun are to be held at the sides of the waist. OṂ HŪṂ. Extending the lunar hand, fear and consciousness are to be joined. Holding it with the solar hand, one should anoint with the mudrā of fragrance. OṂ SUPRĪYA GANDHE HŪṂ. Making the left hand like a curved knife, the lute is held upright. The solar hand rotates slightly; that lute is the supreme sound. OṂ HŪṂ HO. Firming the solar fist, white and wisdom are joined. The remaining fingers are extended upward; this is renowned as the mudrā of flowers. OṂ ŚRĪṂ. Firming the solar fist, sounding the syllable HŪṂ, the white [substance] moves at the tip of the mouth; this is renowned as the mudrā of the songstress. OṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ. Firming the solar fist, smoke is held upward as the incense goddess. OṂ I. The left hand is raised toward the right side of the waist. The solar hand is held upward; this is the well-established form of the dance goddess. OṂ SUNṚTE HŪṂ. The solar fist is held upward, and its thumb is extended upward. Illuminating the entire world, this becomes the mudrā of the lamp. OṂ KṢU.

འཇིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་སྦྱར། ། ཟླ་བའི་ལག་པས་རྩེ་གསུམ་སྟེ། ། ཀེང་རུས་འཇིགས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾ་ཀཾ་ཀ། ཐལ་མོ་གཉིས་ཀ་བཅིངས་ནས་ན། ། ཐོད་ པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ། ། ལྷ་མོ་པདྨའི་རྣམ་པ་སོགས། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཀྃ་ཀྃ། ཨོཾ་ཁྃ་ཁྃ། ཨོཾ་གྃ་གྃ། ཨོཾ་གྷྃ་གྷྃ། ཨོཾ་ཙྃ་ཙྃ། ཨོཾ་ཙྪིཾ་ཙྪིཾ། ཨོཾ་ཛྃ་ཛྃ། ཨོཾ་ཛྷྃ་ཛྷྃ། ཨོཾ་ཊིཾ་ཊིཾ། ཨོཾ་ཋིཾ་ཋིཾ། ཨོཾ་ཌྃ་ཌྃ། ཨོཾ་ཌྷྃ་ཌྷྃ། ཨོཾ་ཏྃ་ཏྃ། ཨོཾ་ཐྃ་ཐྃ། ཨོཾ་དྃ་དྃ། ཨོཾ་དྷིཾ་དྷིཾ། ཨོཾ་པིཾ་པིཾ། ཨོཾ་ཕེཾ་ཕུྃ། ཨོཾ་བྲྃ་ཕྃ། ཨོཾ་བྷཱིཾ་བྷྲིཾ། ཉི་མས་དབྱུག་པ་གྱེན་དུ་གཞག། གཡོན་པས་མདུན་ཉིད་དུ་ནི་སྦྱར། ། ཨོཾ་ཁེ་ཤ་ཧཾ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཅིངས་ནས་ནི། ། པདྨ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ། ། ཨོཾ་ལྃ་བྃ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཅིངས་ནས་ནི། ། ཐོད་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ། ། ཨོཾ་བ། ཉི་མའི་ལག་པས་བསིལ་ཡབ་སྟེ། ཟླ་བའི་སྐུར་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨྃ། དཔལ་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཚངས་མ་སྟེ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཅིངས་ནས་ནི། ། དྲི་གསུམ་དུ་བ་རེག་པ་ལ། ། དཀར་པོ་དང་ནི་གི་ཝང་སྦྱར། ། དབྱངས་ཅན་མ་ཡི་ཕྱག་རྒྱར་བཤད། ། ཨོཾ་སྃ་ས། པདྨ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། ལྷག་མ་གྱེན་གཞག་རྩེ་གསུམ་འཛིན། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ས། ས་གདུགས་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་སྦྱར། ། ལྷག་མ་གྱེན་བསྒྲེང་མདུང་ཐུང་ངོ་། ། ཨོཾ་མཱྃ་མ། དཔལ་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་གཱྃ་ག་ལ། ། ཨོཾ་གྃ་གཱ། གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བྱ། ། གི་ཝང་རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་ནི། ། རབ་ཏུ་བརྐྱང་སྟེ་གཞག་པར་བྱ། །

Fear and consciousness are joined; with the moon-hand, the trident. These are renowned as the action mudrās of Kaṅkāla, Bhairava, and the others. Oṃ kaṃ ka. Having bound both palms together, they are to be separated like a skull-cup. These are correctly described as the action mudrās of the goddesses Padmā and the rest. Oṃ kaṃ kaṃ; oṃ khaṃ khaṃ; oṃ gaṃ gaṃ; oṃ ghaṃ ghaṃ; oṃ caṃ caṃ; oṃ cchiṃ cchiṃ; oṃ jaṃ jaṃ; oṃ jhaṃ jhaṃ; oṃ ṭiṃ ṭiṃ; oṃ ṭhiṃ ṭhiṃ; oṃ ḍaṃ ḍaṃ; oṃ ḍhaṃ ḍhaṃ; oṃ taṃ taṃ; oṃ thaṃ thaṃ; oṃ daṃ daṃ; oṃ dhiṃ dhiṃ; oṃ piṃ piṃ; oṃ pheṃ phuṃ; oṃ bhaṃ bhaṃ; oṃ bhīṃ bhriṃ. With the sun-hand, the staff is held upright; with the left, it is joined in front. Oṃ khe śa haṃ. Having bound the palms together, they are to be separated like a lotus. Oṃ laṃ vaṃ. Having bound the palms together, they are to be separated like a skull-cup. Oṃ ba. With the sun-hand, the fan; it is to be joined to the moon-body. Oṃ aṃ. The mudrā of Śrī is that of Brahmāṇī: having bound the palms together, the three scents, smoke, and touch are combined with white [pigment] and bezoar. This is explained as the mudrā of Sarasvatī. Oṃ saṃ sa. The lotus and wisdom are joined; the remainder are held upright as a trident. Oṃ hūṃ sa. The earth and parasol are joined to consciousness; the remainder are raised upright as a short spear. Oṃ māṃ ma. The mudrā of Śrī is that of Gāṅgā. Oṃ gaṃ gā. The left fist is placed at the heart; the bezoar-tip is to be extended and held upright.

ཉི་མ་ གདུགས་བཞིན་དུ་ནི་འགྱུར། ། ཨོཾ་ཤ་མུ་ཧཱུྃ། ས་གདུགས་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་སྦྱར། ། ལྷག་མ་གྱེན་བསྒྲེངས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོཾ་ཨིཾ་ཨི། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དཀར་པོ་བསྐུལ་ཏེ་དགུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཏིཾ་ཏི། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་དཔྲལ་བར་གཞག། དཀར་པོ་དུ་བ་གཉིས་ ནི་གདུང་། ། མིག་གི་ཐད་ཀར་བཅིངས་ནས་ནི། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གསལ། ། ཨོཾ་ཨི་མུ་ཧཱུཾ། པདྨ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། ལྷག་མ་གྱེན་བསྒྲེང་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོཾ་སྃ་ས། ཉི་མའི་ལག་པས་མེ་ལོང་ངོས། ། ཨོཾ་རྃ་ར། ཁུ་ཚུར་བཅིངས་པ་བརྟན་བྱས་ནས། ། དཀར་པོ་ གི་ཝང་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། རིན་ཆེན་རྣམ་པར་སྦྱར་བྱས་ནས། ། ཉི་མའི་གནས་སུ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཀུྃ་དྷ་ན་ཀུ་གཻ་ཧཱུྃ། ཉི་མའི་ལག་པས་མི་འཇིགས་པ། ། ཨོཾ་བྃ་བ། ཉི་མའི་ལག་པས་མཆོག་སྦྱིན་ནོ། ། ཨོཾ་ཧཾ་ཧ། གི་ཝང་གྱེན་དུ་བཞག་ནས་ནི། ། དཀར་པོ་དུ་བ་བ་ དན་ནོ། ། ཨོཾ་ཁྃ་ཁཱ་ཏ་ཁྃ་ནི་ཧཱུྃ་ཕཊ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དམ་ཚིག་རྒྱ། ། ཨོཾ་ལྃ་ལ། ཕག་མོ་ཡི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་འང་མཚུངས། ། ཨོཾ་རྃ་ར། ཟླ་བའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བྱས་ནས། ། ས་གདུགས་རྣམ་ཤེས་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། ཉི་མའི་ལག་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། གདེངས་ཀའི་རྣམ་པས་གཡོབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བྷུར་བྷུ་ཝ། ཉི་མའི་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བྱ། ། དཀར་པོ་དུ་བ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། པདྨ་ཅུང་ཟད་བརྐྱང་ནས་ནི། ། གདེངས་ཀའི་རྣམ་པར་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བྷྃ་བྷ། དབྱངས་ཅན་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ནི་ཨུཏྤལ་དགའ་མའོ། ། ཨོཾ་ཨུྃ་ཨ། རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེར་ལྔ་ ཆེར་འབར་བསམ། །

Āditya It becomes like a parasol. OṂ ŚA MU HŪṂ. The earth and the parasol are joined with consciousness; the remainder is the upward-pointing vajra. OṂ IṂ I. Having firmly bound the Āditya fist, summon the white [deity]. OṂ TIṂ TI. Place the Āditya fist at the forehead; the white and the smoke are the two torments. Having bound it level with the eyes, it is clearly the action mudrā. OṂ I MU HŪṂ. The lotus and wisdom are joined; the remainder is the upward-pointing vajra. OṂ SAṂ SA. With the Āditya hand, [hold] the surface of a mirror. OṂ RAṂ RA. Having firmly bound the fist, the white and the bezoar are raised upward. Having joined the jewel, it should be held at the station of the sun. OṂ KUṂ DHANA KU GAI HŪṂ. With the Āditya hand, the gesture of fearlessness. OṂ VAṂ VA. With the Āditya hand, the supreme gift. OṂ HAṂ HA. Having placed the bezoar upward, the white and the smoke are the banner. OṂ KHAṂ KHĀ TA KHAṂ NI HŪṂ PHAṬ. This is the samaya mudrā of Maheśvara. OṂ LAṂ LA. The mudrā of Vārāhī is also the same. OṂ RAṂ RA. Having firmly bound the moon fist, the earth, parasol, and consciousness are raised upward. Extending the Āditya hand, it should be fanned in the manner of a hood. OṂ BHUR BHU VA. Place the Āditya fist at the heart; the white and the smoke are raised upward. Having slightly extended the lotus, it should be held in the manner of a hood. OṂ BHAṂ BHA. Whatever is the mudrā of Sarasvatī, that is the Utpala-joy. OṂ UṂ A. At the moon in one's own heart, visualize a great, blazing five-pronged vajra.

དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་བྱས་ནས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བརྟན་བྱས་ནས། ། པདྨ་ས་གདུགས་བསྐྱོད་བྱ་ཞིང་། ། གསང་གནས་སུ་ནི་དགོད་པ་ནི། ། ཨཱ་ལིའི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། པདྨ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་མནན། ། ལྷག་མའི་རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་གཞག། མཁའ་འགྲོ་མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་ཀྱིས། ། མཚོན་ཆའི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾ་ཏཱི་ཀྵ་ཎི་སྭཱ་ཧཱ། ས་གདུགས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་མནན། ། ལྷག་མའི་རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་གཞག། མཚོན་ཆ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱར་ནི། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཤིང་ བཤད། ། ཨོཾ་གྷུཪྞི་ཏ་ཧཱུྃ་ཕཊ། གཡོན་པ་དཀུར་ནི་རབ་སྦྱར་ནས། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་བཟུང་། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧོཿསྭཱ་ཧཱ། དྲིལ་བུའིའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེའིའོ། ། ཐོད་པ་ནུ་མ་རེག་པ་ལ། ། ཨོཾ་ཨཿ ཀྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཐོད་པའིའོ། ། ཨོཾ་པྲི་ཡ་ཨུཏྟ་མེ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ནུ་མའིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ ཀས་མདའ་འཕེན་པ། ། ཨོཾ་ཀྵུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ལག་གཉིས་ལྷ་མོ་ལ་འཁྱུད་པ། ། ཨོཾ་ཨཱཾ་ཨ་སྭཱ་ཧཱ། ཟླ་བའི་ལག་པས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ཉི་མ་ཡིས་ནི་གྲི་གུག་གོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾ་སུྃ་ས་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀྵུྃ་ཀྵ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཡུྃ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧ་སྭཱ་ཧཱ། སེང་ གེ་མ་སོགས་རྣམ་བཞི་རྣམས། ། ཟླ་བས་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་སྟེ། ། ཉི་མའི་ལག་པར་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ལྕགས་ཀྱུ་དགྲ་སྟ་དབྱུག་པའོ། ། ཨོཾ་སྨྼྻུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྨྼྻུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཡྨྼྻུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀྵྨྼྻུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ལག་གཉིས་ཁ་རུ་གཞུག་པར་བྱ། །

Having thus performed the three mudrās, one should apply the Mahāmudrā. Having firmly joined the palms, one should move the lotus and the parasol; placing them at the secret place is proclaimed as the Āli-mudrā. OṂ ĀḤ SVĀHĀ. Pressed by the lotus of wisdom, the remaining tips are directed upward; this is renowned as the weapon-mudrā of the Ḍākas and Ḍākinīs. OṂ TĪKṢAṆI SVĀHĀ. Pressed by the consciousness of the parasol, the remaining tips are directed upward; this is the weaponless mudrā, as taught and explained by the Blessed One. OṂ GHR̥ṆITA HŪṂ PHAṬ. Placing the left hand at the hip, firmly grasp the vajra at the heart. OṂ HŪṂ HOḤ SVĀHĀ. This is for the bell. OṂ HŪṂ SVĀHĀ. This is for the vajra. Touching the skull to the breast: OṂ AḤ KAṂ SVĀHĀ. This is for the skull. OṂ PRIYA UTTAME HŪṂ SVĀHĀ. This is for the breast. Shooting an arrow with both hands: OṂ KṢUṂ SVĀHĀ. Embracing the goddess with both hands: OṂ ĀṂ A SVĀHĀ. The moon-hand holds the khaṭvāṅga, and the sun-hand holds the curved knife. These are renowned as the Mahāmudrās of the goddesses of the directions. OṂ SUṂ SA SVĀHĀ. OṂ KṢUṂ KṢA SVĀHĀ. OṂ YUṂ YA SVĀHĀ. OṂ HŪṂ HA SVĀHĀ. For the four, Siṃhī and the others: the moon-hand makes the threatening gesture and holds a noose; the sun-hand holds a khaṭvāṅga, a hook, a battle-axe, and a staff. OṂ SṂR̥Ṃ SVĀHĀ. OṂ HR̥Ṃ SVĀHĀ. OṂ YṂR̥Ṃ SVĀHĀ. OṂ KṢṂR̥Ṃ SVĀHĀ. Both hands should be placed in the mouth.

ཨོཾ་ཕུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་གཞག་པར་བྱ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཕེཾ་སྭཱ་ཧཱ། འཇིབ་བྱེད་མ་ནི་ལས་རྒྱར་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཕྲོཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ལག་པས་གཏུན་ཤིང་ངོ་། ། ཨོཾ་ཕྲིཾ་སྭཱ་ཧཱ། སྤོས་མ་ལ་སོགས་ཇི་བཞིན་རིམ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིན་ཤེས་བྱ། ཨོཾ་ཧ་ཧོ་ཧྲཱིཿསྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་གྷཱི་གྷྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཏྟཱ་ལི་བཏྟཱ་ལི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་ ཇི་བཞིན་རིམ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལས་རྒྱ་དང་ནི་མཚུངས། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སུ་བྲི་ཡ་གནྡྷེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧོཿསྭཱ་ཧཱ། ཨོ་ཤྲཱིཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སུ་ནྲྀ་ཏེ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀྵུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཟླ་བའི་ལག་པས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ཉི་མའི་ལག་པས་གྲི་གུག་སྟེ། ཀེང་རུས་འཇིགས་བྱེད་ལ་སོགས་ པའི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཀ་རྃ་ག་བཻ་ར་བཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་མོ་པདྨའི་རྣམ་པ་སོགས། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཁྱུད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཀ་མ་ལཱ་ཀ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་རཀྵ་སྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཁ་ར་ན་ཁཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་གམྦྷཱི་ར་ནཱ་དཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་གམྦྷཱི་ར་ནུ་བྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་གྷཎྜ་ཀ་ར་ཎཱ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་གཎྜ་སྟ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཙཎྜེ་ཤྭ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཙ་པ་ལཱ་རཱ་ནྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཙྪི་ཏྲ་གྷོ་ཎ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཙྪི་ཏྲ་ད་ཤ་ཎྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛ་རཱ་ཡུ་ཛ་པྲཱི་ཡཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛ་གྷ་ཎ་ཨུནྣ་ཏྻཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛྷ་ཀཱ་ཡ་བྷི་ཥ་ནཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛྷ་ཀྲྀ་ཏ་ཀཱ་མི་ནྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཊི་ཊྚི་བ་ཥཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ།

OṂ PHUṂ SVĀHĀ. Place the palms at the crown of the head. OṂ HŪṂ PHEṂ SVĀHĀ. The Sucker (Cumbikā) is described as the action mudrā. OṂ PHROṂ SVĀHĀ. With the sun-hand, it is the pestle. OṂ PHRIṂ SVĀHĀ. For Incense (Gandhā) and the others, in their proper order, they should be understood according to the action mudrās. OṂ HA HO HRĪḤ SVĀHĀ. OṂ GHĪ GHRĀ SVĀHĀ. OṂ KURU KURU SVĀHĀ. OṂ VATTĀLI VATTĀLI HŪṂ SVĀHĀ. For Lāsikā and the others, in their proper order, they are identical to the action mudrās. OṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ SUVRIGANDHE SVĀHĀ. OṂ HŪṂ HOḤ SVĀHĀ. OṂ ŚRĪṂ SVĀHĀ. OṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ I SVĀHĀ. OṂ SUNṚTE HŪṂ SVĀHĀ. OṂ KṢUṂ SVĀHĀ. With the moon-hand, it is the khaṭvāṅga; with the sun-hand, it is the curved knife. For the Skeleton-Terrorizer (Kaṅkālabhairava) and the others, they are described as the great mudrās. OṂ KARAṂGAVĪRĀYĀYA SVĀHĀ. The goddesses, in the form of lotuses and so forth, should be embraced with both hands. OṂ KAMALĀKARE SVĀHĀ. OṂ KHAṬVĀṄGARAKṢAṂ SVĀHĀ. OṂ KHARANAKHĪYE SVĀHĀ. OṂ GAMBHĪRANĀDĀYA SVĀHĀ. OṂ GAMBHĪRANUVYE SVĀHĀ. OṂ GHAṆṬĀKARAṆĀYE SVĀHĀ. OṂ GAṆḌASTANĪYE SVĀHĀ. OṂ CAṆḌEŚVARĀYA SVĀHĀ. OṂ CAPALĀRĀNYE SVĀHĀ. OṂ CCHITRAGHOṆĀYA SVĀHĀ. OṂ CCHITRA DAŚANYE SVĀHĀ. OṂ JARĀYUJAPRĪYĀYA SVĀHĀ. OṂ JAGHAṆONNATYE SVĀHĀ. OṂ JHĀKĀYABHIṢAṆĀYA SVĀHĀ. OṂ JHAKṚTAKĀMINYE SVĀHĀ. ṬI ṬṬI VAṢĀYA SVĀHĀ.

ཨོཾ་ཊི་ཀྐ་བྷུ་ཥ་ཎྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཋི་བ་ར་གཱ་ ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཋི་ཀྐ་ཀཱ་མི་ནྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཌ་མ་རུ་ཌཱ་མ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཌི་ཎྜི་མ་པྲཱི་ཡཱ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཌྷཀྐ་ཀོ་ལཱ་ཡ་ཧ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཌྷ་ཀྐ་ལཱ་ཡ་སཱི་ཡཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏཾ་ཀ་པྲྀ་ཡཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏ་ནུ་ཛཾ་གྷ་ནཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཐོ་ར་བཱ་ཧ་བཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཐཱ་རཱ་ནཱ་དི་ནྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་དཾཥྚ་ཀ་རཱ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ད་ར་ད་ར་ཤི་ནྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་དྷི་ར་གྷོ་ཎཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་དྷཱི་ར་བྷཱ་ཥི་ནྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པི་ཎྜི་ཙ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པིཾ་ག་ལ་ཀྵྨྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཕེ་ན་མུ་ཁཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཕུལླ་ན་ཡ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྲ་ཧྨ་དྷྭ་ནི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བནྡྷུ་ན་གཱ་ཏྲི་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷཱི་མ་ནཱ་དཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷྲ་མ་ར་ཀཻ་ཤི་ནྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མས་ འཁོར་ལོ་གྱེན་དུ་འཕྱར། ཨོཾ་ཁེ་ཤ་ཧཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མས་པདྨ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ལ་ཀྵྨཱི་ཡཻ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཉི་མའི་ལག་པས་ཐོད་པའོ། ། ཨོཾ་བཱ་རཱ་ཧྻཻ་སྭཱ་ཧཱ། བགྲང་ཕྲེང་དང་ནི་སྤྱི་བླུགས་ཏེ། ། ཨོཾ་ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ། དཔལ་མོའི་ཕྱག་རྒྱས་ཚངས་མ་ཉིད། ། ཨོཾ་བྲ་ཧྨ་ནྻཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ལག་པས་ཨུཏྤ་ལ། ། ཨོཾ་ས་ར་སྭ་ཏྱཻ་ སྭཱ་ཧཱ། ཟླ་བའི་ལག་པར་ཐོད་པ་སྟེ། ། ཉི་མ་ཡིས་ནི་ཅང་ཏེའུ་དཀྲོལ། ། ཨོཾ་ཧཾ་ཤཾ་སྭཱ་ཧཱ། བགྲང་ཕྲེང་དང་ནི་རྩེ་གསུམ་མོ། ། ཨོཾ་མ་ཧེ་ཤྭ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། མཆོག་སྦྱིན་དང་ནི་ཆུ་སྐྱེས་འཛིན། ། ཨོཾ་གཾ་གཱ་ཡི་སྭཱ་ཧཱ། ཟླ་བའི་ལག་པས་ཨུཏྤལ་ཏེ། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བར་བྱ། །

Oṃ ṭikka-bhuṣaṇyai svāhā. Oṃ ṭhivara-gāyāya svāhā. Oṃ ṭikka-kāminyai svāhā. Oṃ ḍamaru-ḍāmarāya svāhā. Oṃ ḍiṇḍima-prīyāyai svāhā. Oṃ ḍhakkā-kolāya halāya svāhā. Oṃ ḍhakkā-lāya-sīyai svāhā. Oṃ taṅka-prīyāya svāhā. Oṃ tanu-jaṅghanai svāhā. Oṃ thoravāha-vai svāhā. Oṃ thārā-nādinai svāhā. Oṃ daṃṣṭra-karālāya svāhā. Oṃ dara-dara-śinyai svāhā. Oṃ dhira-ghoṇāya svāhā. Oṃ dhīra-bhāṣinyai svāhā. Oṃ piṇḍi-carāya svāhā. Oṃ piṅgala-kṣmyai svāhā. Oṃ phena-mukhāya svāhā. Oṃ phulla-nayanyai svāhā. Oṃ brahma-dhānyai svāhā. Oṃ bandhu-nagātriyāya svāhā. Oṃ bhīmanādāya svāhā. Oṃ bhramara-keśinyai svāhā. Āditya holds a cakra aloft: Oṃ khaśa-haṃ svāhā. Āditya should hold a lotus: Oṃ lakṣmyai svāhā. With the hand of Āditya is a skull-cup: Oṃ vārāhyai svāhā. A rosary and a water-pot: Oṃ oṃ svāhā. By the mudrā of Śrī is Brahmāṇī herself: Oṃ brahmaṇyai svāhā. With the hand of Āditya is an utpala: Oṃ sarasvatyai svāhā. In the hand of the Moon is a skull-cup; Āditya beats a ḍamaru: Oṃ haṃśaṃ svāhā. A rosary and a trident: Oṃ maheśvarāya svāhā. Bestowing boons and holding a water-born lotus: Oṃ gaṅgāyai svāhā. With the hand of the Moon is an utpala; one should hold a vajra at the heart.

ཨོཾ་ཤཾ་མུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། གདུགས་ནི་ལག་པ་གཡས་པ་ན། ། ཨོཾ་ཨིནྡྲ་ནྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཟླ་ལག་འཁྲི་ཤིང་མཆོད་སྡོང་སྟེ། ། ཉི་མ་ཡིས་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན། ། ཨོཾ་ཏི་ལོཏྟ་མ་ཡཻ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཉི་མས་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོཾ་ཨི་མུ་སྭཱ་ཧཱ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་དང་མཚུངས་འགྱུར། ། ཨོཾ་པཙྪཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ལག་པས་མེ་ལོང་ངོ་། ། ཨོཾ་ར་མྦྷ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མ་ཡིས་ནི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན། ། ཨོཾ་དྷྭ་ཛ་ན་གྷེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། གཡོན་པས་འབྲས་ཀྱི་སྙེ་མ་སྟེ། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། ཨོཾ་བ་སུ་མ་ཏྻཻ་སྭཱ་ཧཱ། མཆོག་སྦྱིན་འཁྲི་ཤིང་ཉི་མ་སྟེ། ། གཡོན་པས་མྱ་ངན་མེད་པ་འཛིན། ། ཨོཾ་ཧ་རི་ཏྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། གཡོན་པས་ གི་ཝང་སྡིགས་མཛུབ་སྟེ། ། ཉི་མའི་ལག་པས་དབྱུག་པ་འཛིན། ། ཨོཾ་ཁཱ་དཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ལག་པས་རྩེ་གསུམ་སྟེ། ། གཡོན་པ་ན་ནི་ཐོད་ཁྲག་གོ། ། ཨོཾ་ལངྒེ་ཤྭ་ཪྻཻ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཉི་མའི་ལག་པས་ཐོད་པའོ། ། ཨོཾ་རཀྵ་པྲཱི་ཡཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ལག་པས་མཆོག་སྦྱིན་ནོ། ། ཟླ་བའི་ལག་པས་ཞགས་པའོ། ། ཨོཾ་བྷུ་ར་བྷུ་ཝ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ལག་པས་རྔ་ཡབ་སྟེ། ཨོཾ་བྷོག་བ་ཏྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་ལག་པས་ཨུཏྤལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཨུཏྤལ་པྲཱི་ཡཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སྔར་བརྗོད་ཆོ་ག་བྱས་ནས་ནི། ། སྔགས་པ་ཡིས་ནི་ཇི་བཞིན་རིམ། ། དང་ པོར་ཡན་ལག་བརྒྱད་བསྲུང་ཞིང་། ། ལུས་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། མངོན་པར་དབང་བསྐུར་ཆོ་ག་ནི། ། བྱས་ཏེ་དར་གྱི་ཅོད་པན་གྱིས། ། ལག་མཐིལ་མཉམ་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ལ་ནི་མཉམ་པར་གཞག། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་དུ། །

OṂ ŚAṂ MU HŪṂ HŪṂ SVĀHĀ. The parasol is in the right hand. OṂ INDRĀṆYAI SVĀHĀ. The moon is the creeper, the sacrificial post; the sun holds the hook. OṂ TILOTTAMĀYAI SVĀHĀ. The sun holds a vajra at the heart. OṂ I MU SVĀHĀ. The mudrā is identical to that. OṂ PACCHĀYAI SVĀHĀ. The sun’s hand holds a mirror. OṂ RAMBHĀYAI SVĀHĀ. The sun holds a victory banner. OṂ DHVAJĀṄGHE HŪṂ SVĀHĀ. The left hand holds a cluster of rice; the right hand grants the gesture of fearlessness. OṂ VASUMATYAI SVĀHĀ. The sun is the boon-granting creeper; the left hand holds the aśoka tree. OṂ HARITYAI SVĀHĀ. The left hand holds bezoar with the threatening gesture; the sun’s hand holds a staff. OṂ KHĀDĀNI HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. The sun’s hand holds a trident; the left hand holds a skull-cup of blood. OṂ LAṄGEŚVARYAI SVĀHĀ. The sun’s hand holds a skull-cup. OṂ RAKṢAPRĪYĀYA SVĀHĀ. The sun’s hand is in the boon-granting gesture; the moon’s hand holds a noose. OṂ BHŪR BHUVAḤ SVĀHĀ. The sun’s hand holds a fly-whisk. OṂ BHOGBHOGYAI SVĀHĀ. The sun’s hand holds an utpala lotus. OṂ UTPALAPRĪYĀYA SVĀHĀ. Having performed the previously mentioned ritual, the mantra practitioner should follow the proper sequence. First, one should protect the eight limbs and consecrate the three bodies. Having performed the ritual of empowerment, one should rub the palms together with a silk crown and rest in meditative equipoise in yoga. Likewise, the water for the guest and so forth.

བློ་ལྡན་སྒེག་མོ་སོགས་ཀྱིས་མཆོད། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བཟུང་། ། དྲིལ་བུ་ཆོས་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ། ། སྙིང་པོ་ཡི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། དེ་ཡི་ང་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་ མ་སོར་མོ་མ། ། རྡོ་རྗེའི་དེ་ཉིད་དོ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ཀུན་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྜེ་ར་ཎི་ཏ་པྲ་ར་ཎི་ཏ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ། ཙི་ཏྟ་སཉྩོ་དཱ་ནི་བཛྲ་སཏྭ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ། སཾ་ཏོ་ཥ་རེ་ཎི་པྲཛྙཱ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་ནཱ་ད། སཾ་བྷ་ཝེ་ཏ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾཿཧོཿཊཀྐི་ཛཿཧོཿདྲིལ་བུའི་དེ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཅུང་ཟད་གསོར། ། སྙིང་གར་བཀུག་ནས་སྦྱར་བར་བྱ། ། དྲིལ་བུ་དཀུར་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དེ་ཉིད་བསྒོམས་ནས་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས། ། ཞལ་གསུམ་རྣམས་སོ་སྒེག་པ་དང་། ། ཁྲོ་དང་བཞད་པ་སྤྱན་གསུམ་རྣམས། ། ནོར་མཆོག་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད། ། སྐུ་ནི་ཤིན་ཏུ་དྲག་ཤུལ་ཅན། ། ཕྱག་ནི་བླ་མེད་དྲུག་པོ་ཡིས། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་སྣོད་དང་མདའ། ། གཞུ་དང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྟེ། ། མཚན་མ་དྲུག་གིས་མཚན་པ་འཛིན། ། ཧ་ཧའི་ སྒྲ་སྒྲོགས་ཉིན་བྱེད་ནི། ། རྣ་བ་ཡིས་ནི་གཅོད་པར་བྱེད། ། སྲིད་པ་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་ཡང་། ། ཐར་པའི་དངོས་པོ་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་མཆོག། མཁའ་འགྲོ་མ་ཁྱོད་ཞབས་ལ་འདུད། ། དཔལ་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་ལུས་ནི། །

The wise ones, Lāsyā, and the others make offerings. One should hold the vajra with its true nature and hold the bell with the Dharma. The great mudrā of the heart mantra, the great mudrā of its pride: the being without beginning or end is Vajrasattva, the great joy, Samantabhadra, the self of all, Vajragarvī, the fingered one—this is the true nature of the vajra. All things have the characteristic of space; even space has no characteristic. Through union with space, the supreme equality of all is revealed. OṂ VAJRA GHAṆṬE RAṆITA PRARAṆITA SARVA TATHĀGATA CITTA SAṂCODYANI VAJRASATTVA HṚDAYA SAṂTOṢAṆENA PRAJÑĀPĀRAMITĀ NĀDA SAṂBHAVETA ĀḤ HŪṂ HŪṂ HŪṂ HOḤ ṬAKKI JAḤ HOḤ. This is the true nature of the bell. Slightly brandish the vajra with its true nature, draw it back to the heart, and join it. By joining the bell to the hip, having meditated on that true nature, ring it. The glorious body, speech, and mind have three faces: the playful, the wrathful, and the laughing, with three eyes. The supreme wealth is the light of sapphire; the body is extremely fierce. With six unsurpassed hands, he holds the khaṭvāṅga, the vessel, the arrow, the bow, the vajra, and the bell—bearing the marks of these six. Proclaiming the sound of "Ha Ha," the sun cuts through with the ears. Though liberated from becoming, he bestows the reality of liberation. You are the supreme vajra wisdom; I bow at your feet, O Ḍākinī. The glorious body is...

དེང་ནས་ཞི་བའི་ཁ་དོག་འཛིན། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ལྷན་ ཅིག་མཆོག། རྣལ་འབྱོར་ཐོད་པ་འཛིན་པ་ཅན། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་རྒྱ་མཚོ་ཆེའི། ། ཉོན་མོངས་ངེས་པར་འཕྲོག་པར་བྱེད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་རིན་པོ་ཆེ་ཡི་སྐུ། ། ཁ་དོག་ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་ལུས། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་འཛིན་བྱེད་ ཅིང་། ། བདུད་རྩི་མཆོག་གིས་གང་བའི་སྣོད། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་ལུས། ། མང་པོ་རྣམས་ནི་དབུགས་དབྱུང་བྱེད། ། ཁྱོད་ནི་མཁའ་འགྲོ་དྲག་མོ་སྟེ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་མཆོག། གཟུགས་མཛེས་པདྨ་རཱ་གའི་སྐུ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ གྱེན་དུ་སྟེ། ། རྣག་གིས་གང་བའི་ཐོད་པ་འཛིན། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་སྲིད་པ་ཡི། ། འཆིང་བ་རྣམས་ནི་གཅོད་པར་བྱེད། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་རོ་ལངས་མ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ལས་ཀྱི་སྐུ། ། དོན་ཡོད་གཟུགས་ཅན་མརྒད་མདོག། དྲག་པོ་མི་ཡི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་ཐོད་པ་འཛིན། ། སྲིད་པའི་ཉོན་མོངས་འདོད་ཆགས་སོགས། ། འཆིང་བ་རྣམས་ནི་གཅོད་པར་བྱེད། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་གཏུམ་མོ་སྟེ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་སེང་གེ་སྟག་མོ་མཆོག། ཅེ་སྤྱང་མ་དང་འུག་པ་མ། ། ཀུན་ཀྱང་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་སྟེ། ། སྡང་ བ་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ནི། ། གཡས་པ་ཡི་ནི་ཕྱག་གིས་འཛིན། ། དགྲ་སྟས་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་གཏུབ། ། ཕྱག་གིས་དབྱུག་པ་མཆོག་ཏུ་འཛིན། ། སྲིད་པའི་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་དང་། །

From now on, you assume the color of peace. Together with the khaṭvāṅga, you are supreme. Holding the yogic skull-cup, you utterly snatch away the afflictions of the great ocean of saṃsāra. You are the Vajraḍākinī; I prostrate at your feet. Glorious one with a jewel-like body, your form is of an exceedingly pleasing color. Holding the khaṭvāṅga, you hold a vessel filled with the supreme nectar. You grant relief to the many bodies of sentient beings who are suffering. You are the fierce Ḍākinī; I prostrate at your feet. Glorious one, supreme Dharmakāya, your beautiful form is the color of ruby. The khaṭvāṅga is held upright, and you hold a skull-cup filled with pus. You sever the bonds of existence for all wandering beings. You are the Ḍākinī Vetālī; I prostrate at your feet. Glorious one, the Karmakāya, your form is meaningful and the color of emerald. Together with a fierce human khaṭvāṅga, you hold a skull-cup. You sever the bonds of the afflictions of existence, such as desire and the rest. You are the Ḍākinī Caṇḍālī; I prostrate at your feet. Glorious one, the supreme Lioness, Tigeress, Jackal, and Owl—each with a threatening gesture and a noose, you utterly destroy those who are hostile. With your right hands, you hold the khaṭvāṅga and the iron hook. With an axe, you cleave the wicked; with your hands, you hold the supreme staff. All the applications of existence and—

སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཁྱོད་ནི་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་ ཅན་ཏེ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། ཁྱོད་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་མཆོག། མར་མེ་མ་དང་འཇིབ་བྱེད་མ། ། འཕྲོག་བྱེད་མ་རྣམས་ས་གཞི་སྐྱོང་། ། དྲག་ཤུལ་གྱི་ནི་གཟུགས་ཅན་མ། ། གདུལ་དཀའ་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་དང་། ། ཕ་རོལ་རིག་སྔགས་རྣམ་འཇོམས་བྱེད། ། མཁའ་འགྲོ་ མ་ཁྱོད་ཞབས་ཀུན་འདུད། ། སྒེག་མོ་ཡིད་འཕྲོག་མ་དང་ནི། ། ཡིད་འོང་ཕྲེང་བ་གླུ་མས་ནི། ། ལེགས་སྦྱར་གླུ་ནི་སྒྲོགས་པར་བྱེད། ། གར་མ་ཡན་ལག་ཤིན་ཏུ་མཉེན། ། མེ་ཏོག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། བདུག་སྤོས་གྱེན་དུ་འཐུལ་པར་བྱེད། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་མཛེས་པ་ཡི། ། མར་མེ་དང་ནི་དྲི་ཞིམ་དྲི། ། བརྩོན་འགྲུས་དབང་པོ་གསང་བའི་མཆོག། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མ་འཁོར་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་། ། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། དམ་པའི་སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་ལ། ། རྟག་ཏུ་གུས་ཤིང་རབ་དང་བགྱིད། ། དཔལ་ལྡན་གསང་པའི་ གདན་མཆོག་ལ། ། མཆོད་པ་བྱས་ཤིང་ཕྱག་བགྱིའོ། ། དཔལ་ལྡན་དེ་ཉིད་རྒྱལ་པོ་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ལ་རོལ་ཅོད་པན་ཅན། ། དཔལ་ལྡན་གསང་བའི་གདན་གྱི་མཆོག། སྐུ་ནི་སྡུག་ཅིང་འབར་བ་སྟེ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་སྒྲ། ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བསྐྱོད། ། དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་མཉེས་པ་སྟེ། ། མཆོག་གི་དབང་ཕྱུག་ལོངས་སྤྱོད་སྤྱོད། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་སྔགས་བཟླས་བྱ། ། སྙིང་གར་ས་བོན་ཡི་གེ་བསམ། །

You utterly destroy suffering. You possess an illusory form; I prostrate at your feet. You are the supreme of ḍākinīs: Dīpā, Cūṣā, and Hāriṇī, who protect the earth. You possess a fierce form and subdue those who are difficult to tame and malevolent. You destroy the vidyāmantras of adversaries. I bow to all your feet, O ḍākinī. Lāsyā, Manoharā, Mālyā, and Gītā proclaim well-composed songs. Nṛtyā, with limbs exceedingly supple, offers various kinds of flowers and incense that rises upward. With the beautiful light of wisdom, there are lamps and fragrant scents. The supreme secret of the faculty of diligence is the wheel of yogins and yoginīs. Yoga, Anuyoga, Atiyoga, and Mahāyoga—toward the sublime body, speech, and mind, I always act with devotion and great faith. To the glorious supreme secret seat, I make offerings and prostrate. The glorious supreme king of reality, the crown-wearing lord who sports in sovereignty, is the glorious supreme secret seat. His body is beautiful and blazing; the sound of the glorious vajra and bell is stirred by the yogin of reality. The glorious one is pleased by wisdom; he enjoys the wealth of supreme sovereignty. This is the absorption of the Supreme King of the Maṇḍala. Then, following the ritual action, one should recite the mantra while in meditative equipoise. One should visualize the seed-syllable at the heart.

སྲོག་དང་རྩོལ་ བ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བརྗོད་པ་ཡི། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཇི་བཞིན་རིམ། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས་ནི་གསུངས། ། སྐུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བླ་ན་མེད། ། རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའི་ལུས་ལ་གནས། ། རིམ་པ་ཇི་བཞིན་སྦྱོར་ བ་ཡིས། ། ལེགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་བསྒོམ། ། ངག་གི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། དཔལ་ལྡན་དྲག་མོ་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། རོ་ལངས་མ་ནི་རྣ་བར་གནས། ། གཏུམ་མོ་མིག་གཉིས་དག་ལ་གཞག། མགྲིན་པར་ལྷ་མོ་སེང་གེ་མ། ། སྟག་མོ་དཔུང་པ་གཉིས་ལ་གནས། ། སྙིང་གར་ལྷ་མོ་ཅེ་སྤྱང་མ། ། ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་འུག་པ་མ། ། སོར་མོར་ལྷ་མོ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ལག་པའི་དབུས་སུ་མར་མེ་མ། ། ལྷ་མོ་འཇིག་བྱེད་སོ་ལའོ། ། ལྷ་མོ་འཕྲོག་བྱེད་གསང་བར་གནས། ། སྤོས་མ་འགྲོ་ལྡིང་གཏུམ་མོ་རྣམས། ། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ ལ། ། དྲག་མོ་ཁྲག་འཐུངས་ཤ་ཟ་མ། ། དཔྱི་དང་བརླ་གཉིས་ལ་ནི་དགོད། ། དྲག་ཤུལ་འབར་མ་མི་སྡུག་མ། ། བཙས་པ་དྷཱུ་ཏཱིའི་རྩ་གསུམ་མ། ། ཐོད་ཅན་རྡོ་རྗེའི་བུམ་པ་མ། ། དུང་ཅན་ལ་སོགས་རྩ་གསུམ་ལ། ། སྒེག་མོ་སྙིང་གི་ཕྱོགས་སུ་གནས། ། དྲི་ཡི་ལྷ་མོ་ནུ་མའི་བར། ། མགྲིན་པའི་ཕྱོགས་གནས་པི་ཝང་མ། ། མེ་ཏོག་མ་ནི་སྤྱི་བོར་དགོད། ། གླུ་མ་ལྕེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་གནས། ། བདུག་སྤོས་མ་ནི་གསང་གནས་དགོད། ། གར་མ་ལག་གཉིས་ཤེས་པར་བྱ། ། མར་མེ་མ་ནི་མིག་གཉིས་དགོད། ། ཁྱབ་འཇུག་ཚངས་པ་ལ་སོགས་རྣམས། ། རྩིབ་རུས་དཔྱི་ཡི་ ཁུང་བར་གནས། ། ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ནི་རླུང་བཅུ་སྟེ། ། བགྲོད་པ་ཡི་ནི་ཇི་བཞིན་རིམ། །

Possessing the perfect prāṇāyāma, All the deities, according to their sequence, Which is described as Mahāmudrā, Accomplish all the siddhis of mantra. Thus spoke Vajrasattva: "The unsurpassed maṇḍala of the body Abides within the yogic body of space. By means of application according to the sequence, One should meditate, remaining well in equipoise." The Vajra-Ḍākinī of Speech, The glorious and fierce Ḍākinī, Vetālī resides in the ears, Caṇḍālī is placed in the two eyes. The goddess Siṃhī is at the throat, Vyāghrī resides in the two shoulders, The goddess Śrgālī is at the heart, Ulūkī is in the region of the navel. The goddess Ḍākinī is on the fingers, Dīpī is in the center of the hands. The goddess Vināśinī is on the teeth, The goddess Hāriṇī resides in the secret place. The Ḍākinīs Dhūpī, Lāsyā, and Caṇḍālī Are in the drops of body, speech, and mind. The fierce Rakṣasī and Piśācī Are to be placed on the hips and the two thighs. The fierce Ullāsinī and Virūpā Are in the three channels of the dhūtī. The Skull-Bearer and the Vajra-Vase-Bearer Are in the three channels such as the Śaṅkhinī. Lāsyā resides in the region of the heart, Gandhā is between the breasts, Vīṇā resides in the region of the throat, Puṣpā is to be placed on the crown of the head, Gītā resides in the region of the tongue, Dhūpā is placed in the secret place, Nṛtyā should be known to be in the two hands, Dīpā is placed in the two eyes. Viṣṇu, Brahmā, and the others Reside in the ribs, bones, and the pelvic cavity. In the directions are the ten winds, According to the sequence of their movement.

ཀེང་རུས་འཇིགས་བྱེད་ལ་སོགས་རྣམས། ། དེ་ཉིད་དང་ནི་མཚུངས་པ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་རྫོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ལྷ་རྣམས་རང་ཕྱོགས་བརྟག་པར་བྱ། ། སྔར་བརྗོད་ཁོ་ནའི་རིམ་ པ་ཡིས། ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་ཇི་བཞིན་རིམ། ། སྒེག་མོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པས་མཆོད། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་བསྟོད་པར་བྱ། ། དགའ་བའི་མཐུ་དང་ཐུགས་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་དེ་གཟིགས་སོ། ། ཡི་གེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི། ། སྟོང་པས་རོལ་པ་དེ་ཡིན་ནོ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་གྲོལ་བའི། ། དབུས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་བྱས་ནས། ། ལྷག་མ་མེད་པར་རྣམ་པར་བསམ། ། གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རོལ་པ་དང་ནི་བཅས་པར་བྱ། ། གཉིས་མེད་ཆོས་ནི་བརྙེས་གྱུར་ན། ། ཐར་པ་ཡང་ནི་ བརྙེས་པར་འགྱུར། ། འཁོར་བའི་བདེ་བས་མ་རྨོངས་ཤིང་། ། ཐར་པ་ཡང་ནི་གཏང་བར་མཛད། ། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མ། ། སྔགས་པ་ལྷན་ཅིག་གར་བྱེད་བཞིན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལྔ་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཚོན། ། སྣ་ཚོགས་མང་དུ་གཟུགས་སྤྲུལ་པ། ། སེམས་ཅན་རྣམ་པར་སྨིན་བྱེད་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་རྟོག་དོན་བྱེད་དེ། ། ཆོས་ཉིད་འདི་ལ་མ་རྨོངས་ན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ཐར་པ་འདི། ། ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་པ་ལས་རྒྱལ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། དངོས་ཀུན་རྣམ་པར་དག་དོན་དུ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སུ་བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱ་ཏཱ་སྭ་བྷཱ་ཝོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཨ་ཨཱ་ཨཱ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་གཏོར་མའི་ལས་བྱ་སྟེ། ། ལྷ་རྣམས་མཆོག་ཏུ་མཉེས་པར་བྱ། །

The skeletons, the terrifying ones, and so forth, are equal to that very reality. One should examine the deities of the entire, complete maṇḍala according to their respective directions. By the very sequence previously described, one should offer the water for the mouth and so forth in the proper order. One should worship with the forms of the Lāsyā goddess and the rest, and offer praise while in meditative equipoise. O Vajra-holder, possessing the power and mind of joy, you behold that with your eyes. The nature of the syllables and phenomena is the play of emptiness. One should know the center to be liberated from both existence and non-existence. Having destroyed all syllables, one should contemplate them as being without remainder. Through the union of the two-in-two embrace, one should engage in the play. If the non-dual dharma is attained, liberation will also be attained. Unconfused by the pleasures of saṃsāra, you even grant liberation. All are yoginīs by nature; the mantrin dances together with them. The five yoginīs are the Buddhas; they are symbolized as suchness. Emanating many diverse forms to ripen sentient beings, the Vajra conceptualization performs its purpose. If one is not confused regarding this nature of phenomena (dharmatā), this liberation of the yoginīs is the heart of the Dharma—to it I prostrate. This is the absorption of the Supreme King of Activities. For the sake of the complete purity of all things, this secret mantra should be recited: Oṃ suviśuddhadharmatāsvabhāvo ’haṃ. Oṃ a ā āḥ svāhā. Then, the rite of the torma should be performed to supremely please the deities.

པདྨའི་སྣོད་སོགས་དག་པ་ནི། ། ཟས་ལ་སོགས་པས་གང་བར་བྱ། ། སྔགས་ནི་ཡཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་རླུང་། ། ས་བོན་རཾ་ལས་སྐྱེས་པ་མེ། ། ཡིག་གསུམ་མི་མགོའི་ སྐྱེད་བུ་གསུམ། ། ཨ་ཡིག་ལས་ནི་པདྨའི་སྣོད། ། ཟས་ལ་སོགས་པ་དེར་གནས་པ། ། ཧཱུཾ་བཾ་ཨཾ་ཛྼིཾ་དེ་བཞིན་ཁཾ། ། སུཾ་ཀྵུཾ་ཡུཾ་ཧཱུཾ་ཡི་གེར་སྐྱེས། ། དེ་ཡིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ། ། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་འང་ཧ་ཧོཿཧྲཱིཿ། ། ཁ་དོག་དྲི་དང་ནུས་ པའང་འཕྲོག། རླུང་གིས་མེ་ནི་སྦར་བ་ཡིས། ། ཡི་གེ་རྣམས་ནི་ཞུ་བར་བསམ། ། ཀུན་ནས་ཨཾ་ཡིག་ས་བོན་སྐྱེས། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་དབུས་གནས་དེ་ཉིད་ལས། ། འོད་ཟེར་རྒྱ་ཆེར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་ཡིས་བདུད་རྩི་བཀུག་ནས་ནི། ། དེ་ཉིད་ དུ་ཡང་ལྷུང་བར་བྱ། ། ཡིག་གསུམ་ཟླ་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱང་། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ལྷུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་ཧཱུཾ་སྐྱེས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། འོག་ཏུ་ཁ་ནི་ཕྱོགས་པ་བསྒོམ། ། ལྷ་རྫས་མཆོག་གི་བཅུད་ལྡན་པ། ། འབར་བཞིན་བར་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ། ། ནག་པོ་དྲག་པོ་ལ་སོགས་ ཀུན། ། རྒན་བྱད་མ་ལ་སོགས་པས་བསྐོར། ། འཇིགས་བྱེད་ཞིང་སྐྱོང་རྣམས་དང་ནི། ། རབ་དང་མ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། སྔར་བརྗོད་པ་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། སྔགས་པས་མདུན་དུ་གནས་པར་བསམ། ། ས་བོན་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ནག། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་སྤྱན་དྲང་ བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ཏེ། ། རྒྱབ་དང་རྒྱབ་ཀྱིས་སྦྱར་བར་བྱ། ། ས་གདུགས་པདྨར་དཀྲིས་ནས་ནི། ། གི་ཝང་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བར་བྱ། ། དཀར་པོ་བསྐུམ་སྟེ་ཅུང་ཟད་བསྐྱོད། །

The pure lotus vessel and so forth should be filled with food and the like. The mantra is the wind born from the syllable YAṂ; the fire born from the seed-syllable RAṂ; and the three syllables upon the three human-head supports. From the syllable A arises the lotus vessel, in which the food and so forth reside. From the syllables HŪṂ, BAṂ, AṂ, JRĪṂ, and likewise KHAṂ, SUṂ, KṢUṂ, YUṂ, and HŪṂ, they are born as syllables; one should imagine them to be consecrated by these. Following that, with HA, HOḤ, and HRĪḤ, the color, fragrance, and potency are also seized. By the wind igniting the fire, one should imagine the syllables melting. From the seed-syllable AṂ born from all [the melted essence], one should meditate on the form of a moon. From the center of that very [moon], one should radiate light rays extensively. Having summoned the nectar with those rays, one should cause it to fall into that very [vessel]. The three syllables and the forms of the moons also fall into that very [vessel]. One should meditate on a khaṭvāṅga born from HŪṂ, with its tip pointing downward. One should mentally meditate on it as blazing, filled with the supreme essence of divine substances. [One should meditate on] Kṛṣṇa, Rudra, and all others, surrounded by the Old Woman (Vṛddhakāpālinī) and so forth, the terrifying field-protectors, and the Pramohā and others. According to the sequence previously described, the mantrin should imagine them residing in front. With the black hook of light rays from the seed-syllable, one should invite them with mantra and mudrā. Firmly binding the vajra-fists, one should join back with back. Having wrapped the earth-parasol around the lotus, one should raise the bezoar upward. The white [hand] is contracted and slightly moved.

ལྷ་རྣམས་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། སྔགས་ཀྱང་། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ས་མ་ཡ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཧཱུཾ་ ཛཿསྭཱ་ཧཱ། ཟླ་པའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། གི་ཝང་དྲི་གསུམ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། དྲི་མ་གསུམ་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས། ། གསུམ་པར་གི་ཝང་དགོད་པར་བྱ། ། ཨཱ་ཀཪྵ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོ་ཀ་ཀྐ་ཌྷ་ན་བབྦནྡྷ་ན་ཁཁྑཱད་ན་སརྦ་དུཥྚཱ་ན་ཧ་ན་ཧ་ན། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། ཨ་མུ་ཀཾ་སྱཻ། ཨི་དཾ་ཀཱརྱ་ སཱ་དྷཱ་ཡ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་དང་། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱའང་བལྟ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ནང་བྱས་ནས། ། དུ་བ་དྲི་གསུམ་རྩེ་མོ་སྦྱར། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་བསྐུམ་པ་ནི། ། མདུང་གི་རྣམ་པར་བཟུང་བ་ནི། ། དཀར་མིན་ཡན་ལག་ལ་ སོགས་པའི། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱར་ཐུབ་པས་གསུངས། ། ཨོཾ་ཨཱཿབྷེ་ར་ཝེ་བྷྱོ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྟན་བྱས་ནས། ། ཐོད་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ། ། ཞི་བ་མ་སོགས་དམ་ཚིག་བརྗོད། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ནི་ཐུབ་པས་གསུངས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཔཱི་ ཐ་ཨ་བསྠི་ཏ། ། ཡོ་གི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། སྟོབས་ཆེན་ལ་སོགས་ཕྱག་རྒྱ་འདི། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལས་བྱུང་། ། ས་གདུགས་པདྨ་གྱེན་བསྒྲེང་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། ཨོཾ་ཨཱཿཀྵེ་ཏྲ་པཱ་ལེ་བྷྱོ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ ཡོ྅ཧཾ། རབ་དང་མ་སོགས་ལྷ་མོ་རྣམས། སེམས་མ་རྡོ་རྗེའི་ཆོ་གས་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཀྵ་ཏྲ་ཨ་བསྠི་ཏ་ཡོ་གི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ།

The supreme for summoning the deities is the mantra: OṂ KURU KURU SAMAYĀDHIPATI HŪṂ JAḤ SVĀHĀ. Having firmly bound the "moon-fist" mudrā, raise the three fragrances and the bezoar upward. With the words of the third [section], one should apply the bezoar to the third [position]. ĀKARṢAṆI HŪṂ PHAṬ. O KAKKAḌHANA BANDHANA KHAKKHĀDANA SARVADUṢṬĀN HANA HANA GHĀTAYA GHĀTAYA AMUKASYA IDAṂ KĀRYAṂ SĀDHAYA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ JAḤ SVĀHĀ. One should also observe the water for the mouth, the water for the feet, and so forth, as well as the samaya mudrās. Having formed the vajra-bind internally, join the tips of the smoke, the three fragrances, and the [bezoar]. The white bezoar, when contracted, is held in the form of a spear; this is the samaya mudrā for the non-white [deities] and their limbs, as taught by the Sage. OṂ ĀḤ BHERAVE BHYO DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ SAMAYO ’HAṂ. Having firmly formed the vajra-palms, separate them like a skull-cup. Recite the samaya of Śāntī and the others; this mudrā was taught by the Sage. OṂ ĀḤ PĪTHĀVASTHITA YOGINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ SAMAYO ’HAṂ. This mudrā of Mahābala and the others arises from the Vajrayoṣit. Holding the earth, the parasol, and the lotus upward, raise the wisdom and consciousness upward. OṂ ĀḤ KṢETRAPĀLE BHYO DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ SAMAYO ’HAṂ. The goddesses such as Pramodā and the others should be performed through the ritual of the Vajrayoṣit. OṂ ĀḤ KṢETRAVASTHITA YOGINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ.

ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཉི་མ་ཟླ་བ་བརྐྱང་ནས་ཀྱང་། ། འཇིགས་དང་རྣམ་ཤེས་ཡང་དག་སྦྱར། ། ནག་པོ་དྲག་པོ་ལ་སོགས་པའི། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱར་ འདི་གསུངས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿལོ་ཀ་པཱ་ལེ་(པྷྱོ་,བྷྱོ་)དྲྀ་ཤ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། པདྨ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་སྦྱར། ། ལྷག་མ་གྱེན་གཞག་མདུང་ཐུང་སྟེ། ། ཟླ་བའི་ལག་པར་ཐོད་པ་གནས། ། རྒན་བྱད་ལ་སོགས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཤྨ་ཤཱ་ན་ཨ་བསྠི་ཏ་ཡོ་གི་ནཱི་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ཉེར་སྤྱོད་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཕྱི་རོལ་ལྷ་རྣམས་མཆོད་པར་བྱ། ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་ཉི་ཤུས་མཆོད་པར་བྱ། ། འདི་ཡང་སྔགས་ཀྱང་ཉི་ཤུ་སྟེ། ། མཆོད་པའི་རྗེས་སུ་རིམ་པ་བཞིན། ། པི་ཝང་གླིང་བུ་ཟངས་དུང་དང་། ། འཁར་ རྔ་བསིལ་ཡབ་རྒྱལ་མཚན་དང་། ། ཕ་ཊ་ཧ་དང་རྫ་རྔ་དང་། ། གདུགས་དང་བླ་རེ་བ་དན་དང་། ། གར་དང་བཞད་དང་སྒེག་པ་དང་། ། ཁྲོ་དང་དྲག་ཤུལ་འཇིགས་རུང་དང་། ། སྙིང་རྗེ་དང་ནི་སྙིང་སྟོབས་རྒྱུན། ། རྨད་བྱུང་ཆོས་ནི་བརྟན་པའོ། ། སྔགས་འདིས་པི་ཝང་ལ་སོགས་མཚོན། ། ཟླ་བ་གྲི་གུག་ལྟར་ བྱས་ནས། ། པི་ཝང་གྱེན་དུ་རྣམ་པར་བསྒྲེང་། ། ཉི་མའི་ལག་པས་ཅུང་ཟད་གསོར། ། པི་ཝང་དེ་ནི་སྒྲ་ཡི་མཆོག། ཁ་ཡི་གཡས་ཀྱི་ངོས་སུ་ནི། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་ལག་གཉིས་གནས། ། དེ་དག་དབྱུག་བཞིན་གྱེན་དུ་གཞག། གླིང་བུ་མ་ཡི་མཚན་ཉིད་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བརྟན་བྱས་ ནས། ། ས་གདུགས་པདྨ་རྩེ་མོ་སྦྱར། ། ཁ་ཡི་འོག་ཏུ་གཞག་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ཟངས་དུང་མཚན་ཉིད་དོ། །

SAMAYO ’HAṂ. Having extended the sun and moon, the terrifying and the consciousness are perfectly joined. This was spoken as the samaya-mudrā of Kāli, Raudrī, and the others: OṂ ĀḤ LOKAPĀLE BHYO DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. The lotus and wisdom are joined; the remainder are held upright as short spears. In the moon-hand rests a skull-cup. This is well known as Vrddhā and the others: OṂ ĀḤ ŚMAŚĀNĀVASTHITAYOGINĪ DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ. SAMAYA STVAṂ. SAMAYO ’HAṂ. Then, with the five sensory offerings, one should worship the outer deities. Likewise, one should worship with the twenty [offerings] beginning with Lāsyā. There are also twenty mantras for these, following the sequence of the offerings: the lute, the flute, the copper horn, the gong, the fan, the victory banner, the paṭaha drum, the clay drum, the parasol, the canopy, the banner, the dance, the laughter, the grace, the wrath, the ferocity, the terrifying, the compassion, the stream of courage, and the stability of the marvelous dharma. These mantras represent the lute and the others. Having formed the moon and the curved knife, the lute is held upright. With the sun-hand, it is slightly brandished. That lute is the supreme sound. On the right side of the mouth, the moon and sun hands are positioned. These are held upright like staffs; this is the characteristic of the flute. Having made the vajra-bind firm, the earth, the parasol, and the lotus tips are joined; they are to be placed below the mouth. This is the characteristic of the copper horn.

ཟླ་བ་ཡིས་ནི་མཁར་རྔ་བཟུང་། ། ཉི་མ་ཡིས་ཀྱང་དབྱུག་པ་ནི། ། ལག་པས་བཟུང་ནས་བརྡུང་བར་བྱ། ། འདི་ནི་འཁར་རྔའི་མཚན་ཉིད་བཤད། ། ཉི་མའི་ལག་པས་གཡོབ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་བསིལ་ཡབ་དུ་ནི་གྲགས། ། རྒྱལ་མཚན་གཡས་ཀྱི་ངོས་སུ་ནི། ། ཟླ་བ་ཉི་མས་གཟུང་བར་བྱ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་ལག་གཉིས་ཀྱིས། ། པ་ཊ་ཧ་ནི་བརྡུང་པར་བྱ། ། ཟླ་ཉིའི་ལག་པས་བརྡུང་བར་བྱ། ། འདི་ནི་རྫ་རྔའི་ཕྱག་རྒྱར་བཤད། ། ཟླ་བའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བྱས་ནས། ། དེ་ཉིད་གི་ཝང་གྱེན་དུ་ གཞག། ཉི་མའི་ལག་པས་བཀབ་པ་ནི། ། གདུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། གི་ཝང་དྲི་མ་གསུམ་པ་དང་། ། དུ་བ་མ་དང་དཀར་པོའང་བརྐྱང་། ། དེ་ཡིས་བླ་རེའི་རྣམ་པ་ནི། ། བླ་རེའི་ཚུལ་དུ་བྲེ་བར་བྱ། ། ཟླ་བའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བཅིངས་ནས། ། དབྱུག་པ་བཞིན་དུ་གི་ཝང་བསྒྲེང་། ། དཀར་པོ་དུ་བ་དག་གིས་བསྐོར། ། བ་དན་དུ་ནི་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། གཡས་པའི་རྐེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། ཟླ་བའི་ལག་པ་འཕང་བར་བྱ། ། ཉི་མའི་ལག་པ་གྱེན་དུ་སྟེ། ། གར་མའི་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་གནས། ། ཉི་མའི་ལག་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། དཀར་པོ་ཡེ་ཤེས་ཕྲེང་བར་བྱ། ། ཁ་ཡིས་རྩེ་མོར་ ལེགས་པར་བཟུང་། ། འདི་ནི་བཞད་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད། ། ལག་པ་གཡས་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། པུས་མོ་བརླ་ཡི་སྟེང་དུ་གཞག། སྒེག་པ་ལ་སོགས་ཉམས་ཀྱིས་མཛེས། ། གཡོན་གྱི་ངོས་སུ་རོལ་པར་བྱ། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་ལག་གཉིས་ནི། ། མདའ་ནི་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཁྲོ་ བའི་ཕྱག་རྒྱར་ཀུན་ནས་བཤད། ། བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། རྩེ་མོ་ས་ལ་གཞག་པར་བྱ། །

The Moon should hold a gong, and the Sun, likewise, should hold a staff in his hand and strike it; this is explained as the characteristic of the gong. The Sun’s hand should wave [it]; this is known as the fan. On the right side of the victory banner, the Moon and Sun should be held; with both hands, the Moon and Sun, one should strike the paṭaha drum; with the hands of the Moon and Sun, one should strike; this is explained as the mudrā of the clay drum. Having made a firm fist with the Moon, one should place the gairika upward; covered by the Sun’s hand, the Victorious One taught this as the mudrā of the parasol. With the three stains of gairika, and with the smoke and white [pigments] extended, one should spread them in the manner of a canopy; in the form of a canopy, one should hang it. Having firmly bound the Moon’s fist, one should raise the gairika like a staff; surrounded by the white and the smoke, the Victorious One taught this as the banner. On the right side of the waist, the Moon’s hand should be raised; the Sun’s hand upward, it is perfectly situated in the form of a dancer. Extending the Sun’s hand, one should make a white garland of wisdom; holding the tip well with the mouth, this is described as the characteristic of the laugh. Extending the right hand, one should place it upon the knee and thigh; beautified by the moods of grace and so forth, one should sport on the left side. The two hands of the Moon and Sun, which launch the arrow, are explained everywhere as the mudrā of the wrathful; this was taught by the unsurpassed Victorious One. Extending the vajra-binding, one should place the tip upon the ground.

དེ་ཡི་ང་རྒྱལ་ཡང་དག་ལྡན། ། དྲག་ཤུལ་ཕྱག་རྒྱའི་རྣམ་པའོ། ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བྱས་ནས། ། གི་ཝང་ལག་ན་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། ལག་པ་ གཡས་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། ཐལ་ལྕག་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་མཉམ་པར་བརྗོད། ། འདི་ནི་འཇིགས་རུང་ཕྱག་རྒྱར་བཤད། ། ནུ་མ་ལ་ནི་རེག་ཅིང་སྦྱར། ། སྙིང་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱར་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཀུན་ནས་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ། ། སྙིང་སྟོབས་རྒྱུན་གྱི་མིང་ཅན་ནོ། ། ཕྱག་འཚལ་ ཐལ་མོ་བཅིངས་པ་ནི། ། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་སྟོན་པའོ། ། ཐོག་མར་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལ། ། ལྕེ་ལ་རྩེ་མོ་གཅིག་པ་སྟེ། ། བདུད་རྩི་འགུགས་པ་ཡི་ནི་རཱ། ། ཧཱུཾ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བརྟན་བྱས་ནས། ། རྒྱབ་དང་རྒྱབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ས་གདུགས་ པདྨས་དཀྲིས་ནས་ནི། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་སྦྲེལ་བར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ནི་བཅིངས་པ་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཨོཾ་བཏྟཱ་ལི་བཏྟཱ་ལི་ས་མ་ཡ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཧཱུཾ་ཛཿ ཨོཾ་བྷཀྵ་བཀྵ། སརྦ་ཡོ་གཱི་ཤྭ་རི་ཧཱུཾ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། ལག་པ་གཡས་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། པདྨ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ ནི་མནན། ། གཏོར་མའི་སྣོད་ལ་རེག་ནས་ནི། ། གཡོན་པ་སྡིགས་མཛུབ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་། ། ཨོཾ་ཤིང་གཅིག་དང་ནི་དུར་ཁྲོད་དང་། ། རི་བོ་དང་ནི་རི་སུལ་ཕུག། གྲང་གི་ངོས་དང་ལམ་དང་ཞིང་། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཁང་སྟོང་དང་། ། སྣོད་དང་ཐང་དང་ས་སྟོང་དང་། ། ཁྱད་པར་གདོལ་པའི་ཁྱིམ་ ན་གནས། ། ནག་པོ་དྲག་པོ་དྲག་ཆེན་པོ། ། ལྷ་སྦྱིན་མཉམ་དུ་བསྟེན་པ་དང་། ། དང་པོ་གཙིགས་དང་འཇིགས་བྱེད་དང་། །

Possessing the pride of that, it is the form of the fierce mudrā. Having firmly formed the left fist, hold the bezoar (giving) upright in the hand. Extending the right hand, it is endowed with the palm-slap. Reciting the syllable HŪṂ evenly, this is explained as the terrifying mudrā. Touching and applying it to the breasts, it is likewise the mudrā of compassion. One should perform it in the manner of an embrace; it is named the "Stream of Fortitude." The binding of the palms is the teaching of the marvelous Dharma. First, for all maṇḍalas, the tip of the tongue is single-pointed; it is the Rā of summoning the amṛta. One should meditate on the vajra born of HŪṂ. Having firmly formed the vajra fists, they should be joined back-to-back. Wrapping with the lotus and the earth-parasol, one should connect the white and the bezoar. By binding this mudrā, it is the supreme way to please the deities. OṂ VATTĀLI VATTĀLI SAMAYA ADHIPATI HŪṂ JAḤ. OṂ BHAKṢA BHAKṢA SARVA YOGĪŚVARĪ HŪṂ JAḤ SVĀHĀ. Extending the right hand, one presses with the lotus of wisdom. Touching the vessel of the torma, the left hand raises the threatening gesture (tarjanī) upward. OṂ: In solitary trees and charnel grounds, on mountains and mountain caves, on cold slopes, on roads and fields, and especially in empty houses, in vessels, on plains, in empty lands, and especially dwelling in the homes of outcasts—Kṛṣṇa, Raudra, Mahāraudra, and those who dwell together with Devadatta; the first, the Fanged One, and the Terrifier.

རྒ་ལས་འདས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས། ། རྒན་བྱད་མ་དང་དྲག་མོ་དང་། ། འཇིགས་བྱེད་ལྷ་མོ་ཨུ་མས་བསྟོད། ། རྒྱལ་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་ཉིད་དང་། ། མི་ཐུབ་ གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ། ། ནག་མོ་བཟང་མོ་ནག་ཆེན་མོ། ། ནག་སྦོམ་མ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དབང་པོ་དང་ནི་ཟླ་བ་མོ། ། དྲག་མོ་སྡང་མོ་འཆང་བ་མོ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དབང་ཕྱུག་མ། ། གཡོ་ལྡན་མ་དང་མར་མེ་མ། ། འཇིབ་བྱེད་གྲོང་གནས་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དྲག་མོའི་གཟུགས་ དང་གཟུགས་ཆེན་མོ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་མ་ཐོད་ཆེན་མོ། ། ཐོད་ཕྲེང་ཕྲེང་ཅན་ཁ་ཊྭཱཾ་མ། ། སྦྲུལ་ཆེ་རལ་གྲི་དགྲ་སྟ་མ། ། རྡོ་རྗེའི་ལག་ཅན་དེ་བཞིན་གཞུ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། ལས་ཀུན་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་མ། ། སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་གཙོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཆེན་ཏེ། ། རྡུལ་མེད་རྣལ་འབྱོར་འབྱིན་པ་པོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབང་མོ་བཀའ་ཡིས་ནི། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་འདིར་བྱོན་ཅིག། ཁ་ཁྑཱ་ད་ན་སརྦ་དུཥྚཱ་ན་ཧ་ན་ཧ་ན། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། ཨ་མུ་ཀ་སྱེ། ཨི་དཾ་ཀརྨ་སཱ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཉེར་སྤྱོད་ལྔ་རྣམས་ ཀྱིས། ། མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་མཆོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བཟུང་གྱུར་པས། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱ། ། དེང་བདག་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་མཆོག། དགའ་བ་ཆེན་པོ་མགུ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་གྱི་བདག། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མའི་བདག་པོའི་བདག། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཏིང་འཛིན་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྤྱོད་པའི་མཆོག།

Those who have transcended old age and the vināyakas, the old woman, the fierce goddess, and the terrifying goddess Umā praise [you]. Jayā and Vijayā, Aparājitā and Aparājitā, Kālī, Bhadrakālī, Mahākālī, Kāsthakālī, and Yoginī; Indrāṇī and Candrā, Raudrī, Dveṣī, and Dhāriṇī; the sovereign of the Heaven of the Thirty-Three, Cañcalā, and Dīpikā; the Yoginīs who dwell in the city of Ākarṣaṇī; the fierce-formed and the great-formed, Daṃṣṭriṇī and Mahāmuṇḍā; the one with a garland of skulls, Khaṭvāṅgī, Mahāvyāla, and the one with the sword and axe; the one with a vajra in hand, and likewise the bow; the great vajra and great bliss; the one who accomplishes all activities; the great king of the maṇḍala of union; likewise the lord Vajreśvara; the great body of the Tathāgata; the stainless one who brings forth yoga; by the command of the Vajreśvarī, come here from every direction! KHA KHĀ DANA SARVA DUṢṬĀN HANA HANA GHĀTAYA GHĀTAYA AMUKASYA IDAṂ KARMA SĀDHAYA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. Then, with the five sensory offerings, one should make offerings while in meditative equipoise. Holding the vajra and bell, one should please all the deities: "Today I am the supreme Mahāsattva, the great joy, the great delight, Samantabhadra, the self of all, the lord of the mistress Vajragarvā. The supreme samādhi of the Vajra Mind, Vajrasattva, the one of great power, the supreme conduct of Samantabhadra."

བདུད་ནི་གསོད་ཅིང་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཀུན་དུ་ཁྲོས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་འཁྲུངས། ། མཆོག་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དེ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ནོར་ བུའི་འོད། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། འདོད་དང་ཐར་པའི་ནོར་ཆེ་བ། ། ལུས་གསུམ་སྲིད་གསུམ་མཆོག་གསུམ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཆོག་ཁམས་གསུམ་པ། ། བརྟན་པ་ཡི་ནི་མཆོག་ཏུ་གསལ། ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་དང་སྦོམ་པའི་ཚོགས། ། གཡོ་བ་ཡི་ནི་རབ་མཆོག་བརྙེས། ། སྲིད་པ་འཁོར་བ་སྦྱོང་མཛད་པ། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་བར་མ་མེད། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་ཐོག་མར་གནས། ། སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་རྣལ་འབྱོར་དང་། ། མཆོད་ཆེན་དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཁྲོ་བ་ཆེ། ། གསལ་བར་སྨྲ་བ་སྟེར་བ་པོ། ། གདུག་པའི་མཆོག་ནི་འདུལ་བ་ཆེ། ། དྲག་ཤུལ་གཟུགས་ཅན་ འཇིགས་པར་བྱེད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཆེ། ། ཆོས་དང་ལས་དང་སྟོབས་ཆེ་བ། ། དམ་ཆོས་དམ་པའི་ལས་ཀྱི་ལམ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་སྦྱོང་བྱེད། ། ཐམས་ཅད་དག་པའི་པདྨ་ཆེ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ནོར་ཆེ་བ། ། འདོད་ཆགས་དག་པའི་ཏིང་འཛིན་མཆོག། སྣ་ཚོགས་ ཆགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་རྟག་པའི་དོན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྟོབས་ཆེན་པོ། ། དཔལ་ལྡན་འབྱོར་པ་འབྱོར་པའི་རྒྱལ། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་མ། ། ཕྱག་འཚལ་ཁྱོད་ལ་བསྟོད་ཅིང་འདུད། ། བདག་ཉིད་དད་པས་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། དེང་བདག་རྡོ་རྗེ་སེམས་ གྲུབ་མཛོད། ། ཅེས་པས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་གཏོར་མའི་ཆོ་གའོ། ། སྔར་བཞིན་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །

He slays and destroys the Māras; utterly wrathful, he is great awakening. Born into the supreme awakening of the Buddha, he is the supreme-born Vajra Hūṃkāra. He is the light of the jewel of the Lord of the World (Lokanātha). Great desire, great bliss, the great wealth of desire and liberation. The three bodies, the three realms of becoming, the three supreme Jewels. The supreme of the three worlds, belonging to the three realms, clearly manifest as the supreme of the stable. He has attained the most excellent of the moving, the collection of the extremely subtle and the coarse. He purifies the saṃsāra of becoming; without beginning, middle, or end, he abides as the beginning of all. The heart mantra, the mudrā, the yoga, the great offering, the suchness, and the samaya itself. The Vajra Wrathful One, the great wrath, the speaker of clarity, the bestower. The great subduer of the supreme malevolent ones, possessing a fierce form that strikes fear. The great accomplishment of the Tathāgatas, great in dharma, action, and power. The path of action of the sublime holy Dharma, which purifies the bodhicitta. The great lotus of total purity, the great wealth of insight and method. The supreme samādhi of purified desire, the great lord of manifold passion. The eternal meaning of the infinite sky, the great power of all sentient beings. The glorious one, the king of wealth and prosperity, who fulfills all intentions. I prostrate to you, I praise and bow to you. With faith, I bow to you, my very self. "Now, grant me the accomplishment of Vajrasattva!" Thus one should ring the bell. This is the ritual of the torma offering. As before, with all the offerings...

ཁྱད་པར་དུ་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་བཟོད་པར་གསོལ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཁྱད་ པར་དུ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མས། ། སྔགས་དམན་པ་དང་བྱ་བ་དམན། ། དེ་ཀུན་བཟོད་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་གདན་རྣམས་ཀྱང་། ། ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་གནས་པར་བྱ། ། བཟའ་དང་བཅའ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། བཏུང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཚིམ་པར་བཏུང་། ། བདུད་རྩིའི་སྣོད་ནི་ བཀང་ན་ནི། ། ཉི་མའི་ལག་པར་གཞག་པར་བྱ། ། རྣམ་ཤེས་མིང་མེད་དག་གིས་ནི། ། སྔགས་པ་ཡིས་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་གསང་སྔགས་ཏེ། ། ཨོཾ་ཧ་ཧོཿཧྲཱིཿཤྲཱིཾ་ཧཱུཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། ལྕགས་ཀྱུ་ཡི་ནི་རྣམ་པ་རྣམས། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཟླ་བར་སྣོད་ནི་ཡང་དག་བཞག། ཉི་མའི་ ལག་པས་སྦྱང་བར་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་གསང་སྔགས་ཏེ། ། ཤྲཱིཾ་ཧཱུཾ་གྷྲཾ་ཧཱུཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆོ་ག་ཤེས། ། ལྕགས་ཀྱུའི་སྣོད་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཚོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་འགྲོ་བས། ། དེ་ཉིད་ལྡན་པས་དབུལ་བར་བྱ། ། པདྨའི་སྣོད་ནི་བཟུང་ནས་ནི། ། བདུད་རྩིའི་བཅུད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ དགང་། ། ཚིགས་བཅད་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད། ། ངོ་བོ་ཀུན་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། འདི་རྣམས་ཆོས་རྣམས་བཟང་པོར་ལྟོས། ། འདུས་པ་རྣམས་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བྲམ་ཟེ་ཁྱི་དང་གདོལ་པ་རྣམས། ། རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རོལ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་རིག་རྣལ་འབྱོར་པས། ། པདྨའི་བསྐོར་བ་སྔོན་ དུ་བྱ། ། ཉི་མ་ཡི་ནི་པདྨ་བཟུང་། ། ཟླ་བས་རྡོ་རྗེ་སྦྱར་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་བཟུང་སྟེ། །

In particular, one should make offerings. By reciting the hundred-syllable mantra three times, one should request forbearance. O heroes, yogins, and yoginīs, and especially the ḍākinīs, please forgive all deficiencies in mantra and deficiencies in ritual action. Having made the offerings, one should cause all the seats to abide upon the body. One should satisfy oneself with food, snacks, and likewise drinks. When the vessel of nectar is filled, it should be placed in the hand of the sun. The practitioner should protect it with the consciousness and the nameless [syllables]. In this regard, the secret mantra is: OṂ HA HOḤ HRĪḤ ŚRĪṂ HŪṂ ĀḤ SVĀHĀ. The various forms of the hook are specifically fivefold. The vessel should be correctly placed upon the moon and purified by the hand of the sun. In this regard, the secret mantra is: ŚRĪṂ HŪṂ GHRĀṂ HŪṂ ĀḤ SVĀHĀ. The one who knows the ritual of the action-vajra should offer the vessel of the hook. Proceeding before the maṇḍala of the assembly, one should offer it while possessing that very reality. Holding a lotus vessel, one should fill it thoroughly with the essence of nectar. Reciting the verses, mantras, and mudrās, one should offer it to all the essential beings. "Behold these phenomena as excellent; there is no doubt for those who have gathered. Brahmins, dogs, and outcasts—enjoy them as being of a single nature." Thus, the yogin of discerning awareness should first perform the lotus-circling gesture. One should hold the lotus of the sun and join the vajra of the moon. The yogin should then grasp that very reality.

ཚིགས་བཅད་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། བདེ་གཤེགས་ཆོས་ལ་རིན་ཐང་མེད། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དྲི་མ་སྤངས། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་བྲལ་བ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གུས་ཕྱག་འཚལ། ། དེང་ནས་བཟུང་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་བདག། ལེགས་པར་མཉམ་གཞག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཉི་མའི་ལག་པ་དགོད་པ་ནི། ། ས་བོན་ཡུམ་གཅིག་འོད་འཕྲོ་བ། ། ཡི་གེ་ཉིས་འགྱུར་གསང་སྔགས་ནི། ། ཐིག་ལེ་དང་ལྡན་ཀུན་ནས་འབར། ། ཟླ་ཕྱེད་དང་མཚུངས་སྣོད་དབུས་སུ། ། ཟླ་བའི་ དངོས་པོ་དང་འདྲ་བར། ། ཨོཾ་ཡིག་དབུས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། རྣམ་པ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། མིང་མེད་མཐེ་བོང་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། ཡི་གེ་རྣམས་ནི་བསྲུབ་བར་བྱ། ། སྤོས་མ་ལ་སོགས་སྔགས་གསུམ་གྱིས། ། ལྷ་མོ་གསུམ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་ལྕེ་ཡི་རྩེ་མོ་དང་། ། སྙིང་ག་སྤྱི་བོ་དཔྲལ་བར་དབུལ། ། ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་བྱ། ། གཞན་དང་གཞན་ལའང་བལྟ་བྱ་ཞིང་། ། དེ་ལྟར་གཞན་དང་གཞན་ཚིམ་བྱ། ། ཐ་མལ་ང་རྒྱལ་མི་བྱ་ཞིང་། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ལྷ་རྣམས་དྲན་པར་བྱ་བ་མཆོག། ཇི་ལྟར་ བདེ་བས་བདེ་བ་ནི། ། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་གནས་པར་བྱ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས། ། གང་ཚེ་དུས་སུ་གཤེགས་གསོལ་བྱ། ། སྦྱང་པར་བྱ་བའི་ལས་གང་ཞིག། གཏོར་མ་སྣོད་དུ་བསམས་ནས་ནི། ། ཉེར་སྤྱོད་ལྔ་ཡིས་མཆོད་པར་བྱ། ། དང་པོར་དྲི་ལ་སོགས་པས་མཆོད། ། ཁ་ནི་བདུད་རྩིས་བཀང་ནས་ནི། ། སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་བླུགས་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ནས། ། དཀར་པོ་གི་ཝང་བསྒྲེང་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་རྩེ་མོ་གཉིས་བསྐུལ་ནས། ། ཁ་ཡི་ངོས་སུ་གཞག་པར་བྱ། །

This verse should be recited: The Dharma of the Sugatas is priceless; It has abandoned the stains of desire and so forth, And is completely free from subject and object. I pay homage with devotion to suchness. From this day forward, I, the yogi, Shall practice meditation in perfect equipoise. As for the placement of the "hand of the sun": The seed-syllable of the Sole Mother radiates light; The secret mantra, doubled in syllables, Is endowed with the bindu and blazes all around. In the center of a vessel resembling a half-moon, Like the very substance of the moon, One should place the syllable Oṃ in the center. Adorned with the five aspects, One should churn the syllables with the vajra of the ring finger and thumb. With the three mantras of Gandhā and the others, One should visualize the three goddesses. Offer them to the tip of the tongue, The heart, the crown of the head, and the forehead. Thereafter, act as is comfortable. One should look upon others and others, And thus satisfy others and others. Without harboring ordinary pride, Through the nature of insight and method, It is supreme to maintain mindfulness of the deities. Just as bliss arises from bliss, One should remain as one desires. When the time comes for the entities of emanation and reabsorption, One should perform the request for the deities to depart. Regarding the activity to be purified: Having visualized the bali offering in a vessel, One should worship it with the five sensory offerings. First, worship with incense and the rest. Having filled the mouth with nectar, Pour it into the interior of the vessel. Having bound the two vajra fists, Raise the white gorocanā. Having stimulated the two tips, Place them against the sides of the mouth.

ས་གདུགས་པདྨའི་སོར་མོ་གཉིས། ། ཁ་རུ་བཅུག་སྟེ་གཞག་པར་བྱ། ། དུད་སོལ་མ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། སྡང་བ་ཐམས་ཅད་འགུགས་པར་བྱེད། ། ཨོཾ་གུ་རུ་རུ་བཏྟཱ་ལི། ། མ་ཧཱ་བཏྟཱ་ལི། སིདྡྷི་མུ་ཁཾ་སྨ་ཤཱ་ནི་པ་སི་ནི་པེ་ཏ་མུ་ཁེ། རུ་དྷི་ར་པྲི་ཡེ། ཙཎྜ་ཀ་རཱ་ལཱི་ནི་ས་མ་ཡོ་རཀྵི་ཏེ། ཡོ་གེ་ཨཾ་བ་ར། ། ཀི་ལི་ཀི་ལི། ཀི་ལི་རཱ་བེ། པི་དྲི་བ་ན། མ་དྷྱེ་བྷུཉྫ་ཧ་བྷཀྵ་ཧ། ས་ཧ་ ག་ན་དུ་ཏ། དྷུ་མཱཾ་ག་རི། ཏིཥྛ་སྭ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། སརྦ་དུཥྚཱ་ནི། བྷཀྵ་བྷཀྵ། ཧ་ན་ཧ་ན། པ་ཙ་པ་ཙ། ཕྲེཾ་ཕྲེཾ། ཕྲོཾ་ཕྲོཾ། ཕྲཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། བཞི་མདོ་དང་ནི་གཤིན་རྗེའི་ནག། རི་དང་ཤིང་གཅིག་ཆུ་ཀླུང་ཆེར། ། ཉེར་སྤྱོད་ལྔ་ཡིས་མཆོད་ནས་ནི། ། སེ་གོལ་གསུམ་ནི་ བརྡབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་མུཿསེམས་ཅན་ཀུན་དང་སྲོག་ཆགས་ཀུན། ། ཁྱེད་ཅག་བདེ་དང་ལྡན་གྱུར་ཅིག། སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ནད་མེད་པ། ། གང་གིས་ལམ་གྱིས་འགྲོ་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་མྱུར་ཐོབ་ཤོག། མ་བསྒྲལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་བདག་གིས་དགྲོལ། ། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་བརྩེ་བཞིན་པས། ། རྣལ་འབྱོར་བསྟན་བཅོས་བདག་གིས་བགྱིའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ སྙིང་གར་བཞག་སྟེ། ། ཉི་མའི་ལག་པ་བརྐྱང་ནས་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་གཙྪ་གཙྪ་བྷུར་བྷུ་ཝ་ན་སྭཿསྭཱ་ཧཱ།

Place the two fingers of the earth, umbrella, and lotus at the mouth; this is the great mudrā of Dhūmāvatī, which summons all those who are hostile. OṂ GURU RURU VATTĀLI MAHĀVATTĀLI SIDDHI MUKHAṂ SMAŚĀNI PĀSINI PETAMUKHE RUDHIRAPRIYE CAṆḌAKĀRĀLINI SAMAYORAKṢITE YOGE AMBARE KILI KILI KILIRĀVE PIDRIVANA MADHYE BHUÑJA HĀ BHAKṢA HĀ SAHA GANADŪTA DHŪMĀṄGARI TIṢṬHA SVAKURU KURU GṚHṆA GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ HŪṂ SARVADUṢṬĀNI BHAKṢA BHAKṢA HANA HANA PACA PACA PHREṂ PHREṂ PHROṂ PHROṂ PHRAṂ PHAṬ SVĀHĀ. At a crossroads, a cemetery, a mountain, a solitary tree, or a great river, having made offerings with the five sensory offerings, snap the fingers three times. OṂ, you have accomplished the welfare of all sentient beings; grant the appropriate accomplishments. Having departed to the realm of the Buddhas, I pray that you return once more. OṂ ĀḤ VAJRA MUḤ. May all sentient beings and all living creatures possess happiness. May all sentient beings be free from illness; by whatever path they travel, may they swiftly attain Buddhahood itself. I shall liberate those not yet liberated; I shall release those not yet released. Thus, out of compassion, I shall compose this treatise on yoga. Then, placing the vajra-fist at the heart, extend the "sun" hand and place it there. OṂ GACCHA GACCHA BHURBHUVAḤ NAḤ SVĀHĀ.

ཞེས་བརྗོད་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི། ཨོཾ་སརྦ་དུཥྚཱ་ན། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ། གཙྪ་པུ་ནཱ་རཱ་ག་མ་ནཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་དེ། སེ་གོལ་གསུམ་བརྡབས་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་གདན་བཞི་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཕྱུང་བ། ། བདག་གི་གདན་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག། བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་མན་ངག་ལྟར་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་བཀོད་ཅིང་། སྒྲུབ་ ཐབས་འབྲིང་པོ་དང་བསྡུས་པ་ཡང་ཤུགས་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་གདམས་པ་འདི་ནི་བལ་པོའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ཛ་ག་ཏ་ཨཱ་ནནྡ་ཛཱི་བ་བྷ་དྲས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། སྒྲུབ་ཐབས་འདི་ཉིད་དང་མཐུན་པའི་བཀའ་ལུང་སྔོན་ཆད་བོད་དུ་མི་སྣང་བ་ལས། ། ཛ་ག་ཏ་ཨཱ་ ནནྡའི་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ། ། པཎྜི་ཏ་མ་ཧཱ་བོ་དྷི་ལས་ལེགས་པར་མནོས་ཤིང་། ། བཀའ་ལུང་མི་འཆད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། པཎྜི་ཏའི་ཕྱག་ནས་རྒྱ་དཔེ་གདན་དྲང་ཞིང་། ། བཀའ་ལུང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མང་པོས་ཀྱང་གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ངོར། གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་བཀའ་ལུང་ མན་ངག་དུ་མས་ཉེ་བར་སྤྲས་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་བླ་མ་འཕགས་པའི་བཀས་བསྐུལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁམས་གསུམ་གྱི་བླ་མ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་རྗེ། བོད་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་མ་ཏི་དྷྭ་ཛ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། དཔལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་རྩེ་མོའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་བསྐྱངས་པའི་ ལོ་ཙཱ་བའི་མིང་ཙམ་འཛིན་པ་དཔལ་ལྡན་སྨྲ་བའི་སེང་གེས་ཚིག་དང་དོན་གྱི་ཆ་ལ་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས།

Having said this, one should request the supramundane deities to depart. Then, for the mundane deities, one should say: Oṃ sarvaduṣṭān gṛhṇa gṛhṇa gaccha punarāgamanāya hūṃ phaṭ svāhā, and after snapping the fingers three times, request them to depart. This was extracted from the Great Tantra King of the Four Seats. It is the ritual for the Sādhana of the Glorious Yogācārya Ākāśa, my own seat, arranged in great detail according to the pith instructions of the sublime gurus. Since the medium and concise sādhanas will also be understood by implication, this marvelous instruction was composed by the great Nepalese Paṇḍita Jagadānandajīvabhadra. Although the oral transmission corresponding to this very sādhana had not previously appeared in Tibet, [it was obtained] from the Paṇḍita Mahābodhi, the eldest son of Jagadānanda. In order to ensure that the oral transmission would not be interrupted, the Sanskrit manuscript was brought from the Paṇḍita’s own hand. At the request of many who sought the oral transmission, and based on the exhortation of the sublime spiritual friend and guru Phakpa—who was adorned with many pith instructions and the oral transmission of the scriptures and their commentaries—the one who bears the mere name of a translator, the glorious Smra ba’i seng ge (Vādisiṃha), who was nurtured by the kindness of the Lord of Dharma, the essence of all the Buddhas of the three times and the gurus of the three realms, the Tibetan Paṇḍita Mati Dhvaja Śrī Bhadra and the glorious Byang chub rtse mo (Bodhiśekhara), has carefully examined the words and the meaning.

དཔལ་ས་སྐྱའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོར་ལེགས་པར་བསྒྱུར་བའོ། །

It was excellently translated at the great temple of glorious Sakya.