A Sādhana of Vajravārāhī called “The Flashing Vajra”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་བི་ལཱ་སི་ནི་ནཱ་མ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་སཱ་དྷ་ནི། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྒེག་མ་ཞེས་བྱ་བ། རྗེ་བཙུན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྒྱལ་བའི་གསང་གསུམ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་སྐུ་ཅན་མ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ གཅིག་པའི་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་མེད་མ། ། བདེན་གཉིས་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་འཇིག་རྟེན་རྟོག་པ་རྣམས། ། རྣམ་སྤངས་ཕག་གི་ཞལ་ཅན་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོར་འདུད། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཤ་བ་རི་པའི་བཞེད་པ་དང་མཐུན་པར། ། འཇམ་དབྱངས་བྱིན་རླབས་སྟོང་ཉིད་ཏིང་འཛིན་ རྡོ་རྗེས་རབ་སྦྱར་བའི། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་མཐུན་དམ་པའི་མན་ངག་བཞིན། ། སྤྲོ་བ་དམ་པས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་བྲི་བར་བྱ། ། གང་ཞིག་བདག་གིས་སླར་བྲིས་པ། ། གལ་ཏེ་ནོངས་སམ་ཉེས་མེད་སྲིད། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡོན་ཏན་ནི། ། གཞན་དགའི་སྐྱེ་བོས་ མཉན་པར་རིགས། ། དེ་ལ་ཇེ་དང་པོར་སྐལ་བ་བཟང་ཞིང་བློ་དང་བའི་སྒྲུབ་པ་པོས་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དབེན་པའི་གནས་སུ། རབ་ཏུ་འཇམ་པའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། རང་གི་སྤྱི་བོར་བླ་མ་ལ་སེམས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱས་ནས། ཐ་མལ་གྱི་ང་རྒྱལ་བསལ་བ་ དང་། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བསྲུང་བའི་ཡང་དོན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། ། བགེགས་རྣམས་སེམས་ཀྱི་རྣམ་འཕྲུལ་ལ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བསྲུང་བ་མཆོག། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དག། ཅེས་སོ། ། དེ་ནས། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །

In the language of India: Vajravilāsinī-nāma-vajravārāhī-sādhana. In the language of Tibet: rDo rje phag mo’i sgrub thabs rdo rje rnam par sgeg ma zhes bya ba (The Vajra Sādhana of Vajravārāhī, titled "The Vajra of Elegant Play"). Homage to the Venerable Vajrayoginī! To her whose body is the union of the three secrets of the Victors, whose form is the single essence of emptiness and compassion, yet who is formless; to her whose nature is the unity of the two truths, who has abandoned all worldly conceptualizations, and who bears the face of a sow—to the Vajra Goddess, I bow. In accordance with the system of the lord of yogis, Śavaripa, and following the sublime pith instructions that accord with the way of accomplishing the primordial wisdom of suchness, which was perfectly composed by the Vajra of the Samādhi of Emptiness through the blessings of Mañjughoṣa, I shall write this sādhana of Vajravārāhī with great enthusiasm. Whatever I have written here, whether it be flawed or without fault, even so, the virtuous qualities should be heard by those who delight in others. In that regard, first, a fortunate practitioner of pure intellect, in a secluded place conducive to the mind, should sit upon a very soft cushion. Directing the mind toward the Guru at the crown of one's head, one should meditate on emptiness in order to eliminate ordinary pride and for the sake of the supreme protection. As it is said: "Obstacles are the emanations of the mind; Suchness is the supreme protection. In all respects, all phenomena Are utterly pure in suchness." Then, one should recite: oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. (Oṃ, I am the self-nature of the vajra of the wisdom of emptiness.)

དེའི་རྗེས་སུ་སྣོད་དུ་བླུགས་པའི་མྱོས་བྱེད་བཟང་པོ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། གཡོན་པའི་ལག་པས་ཅུང་ཟད་གོས་པར་བླངས་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་མམ་ལྷ་མོའི་སྔགས་ཀྱིས་ ལུས་ལ་ཁྲུས་བྱ་ཞིང་། ལག་པ་ཕན་ཚུན་མཉེས་ནས། བསྣོལ་བའི་རྒྱས་སྤྱི་བོ་ནས་རྐང་པའི་མཐེ་བོང་གི་བར་དུ་བྱུག་པའི་ཚུལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་དགོད་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་གཡོན་པའི་མཐེ་བོང་གི་དབུས་སུ། ཨོཾ་བཾ། མཛུབ་མོ་ལ་ཧཾ་ཡོཾ། ། གུང་མོ་ལ་ཧྲིཾ་མོཾ། མིང་མེད་ལ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ། མཐེའུ་ཆུང་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་དང་རྩེ་མོར་ཕཊ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་བཀོད་ལ། དེ་ཡིས་ལུས་དགོད་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རིམ་པ་ནི་འདིའོ། ། ལྟེ་བར་ཨོཾ་བཾ། སྙིང་གར་ཧཾ་ཡོཾ། ། མགྲིན་པར་ཧྲིཾ་མོཾ། ། ཁ་ལ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ། མགོ་བོར་ཧཱུཾ་ ཧཱུཾ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བྱའོ། ། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ལ་གཡོན་གྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཉིད་དེ། ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པར་གསུངས་པ། རྟག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་གཡོན་གྱིས་སྤྱོད། ། གཡོན་པའི་རྐང་པ་སྔོན་དུ་འདོར། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་གཡོན་པའི་མིང་ མེད་ཀྱིས་བླངས་པའི་ཆང་གིས་ས་གཞི་དག་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་སྙིང་པོ་ཆོས་འབྱུང་གྲུ་གསུམ་པ། སོར་གསུམ་པའི་ཚད་ཅན། ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་པ་བཞིན་བྲིས་ནས། ཀ་ར་བཱི་རའི་མེ་ཏོག་དང་། ཤིང་བནྡྷུ་ཀའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་མེ་ཏོག་དམར་པོས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཐོད་པ་དག་པར་བྱས་ཏེ། བདུག་པས་བདུགས་ལ། དེའི་ནང་དུ་བཾ་གྱི་ཡི་གེ་མངོན་པར་བྲིས་ནས།

Following that, the excellent intoxicant poured into the vessel is consecrated with OṂ ĀḤ HŪṂ. Taking a small amount with the left hand, one should bathe the body with the three syllables or the goddess’s mantra. Then, rubbing the hands together, one should perform the manner of anointing from the crown of the head down to the big toes using the crossed mudrā. Next, the placement of the limbs is performed. In that regard, the sequence is as follows: place OṂ VAṂ in the center of the left thumb; HAṂ YOṂ on the index finger; HRĪṂ MOṂ on the middle finger; HREṂ HRIṂ on the ring finger; and HŪṂ HŪṂ on the little finger. At the base and tip of all the fingers, place PHAṬ PHAṬ. With these, the body is to be marked. The sequence for that is as follows: OṂ VAṂ at the navel; HAṂ YOṂ at the heart; HRĪṂ MOṂ at the throat; HREṂ HRIṂ at the mouth; HŪṂ HŪṂ at the head; and PHAṬ PHAṬ at all the limbs. Regarding the manner of the vow, it is the conduct of the left alone. As it is said in the Cakrasaṃvara: "The yogi should always conduct himself with the left; he should step forward with the left foot." Therefore, with the wine taken by the left ring finger, one should draw a triangular source of phenomena (dharmodaya), the heart mantra of Vajradhara, measuring three finger-widths on the purified ground. Reciting the three syllables, one should make offerings of red flowers such as karavīra and bandhūka. Then, having purified a skull-cup possessing the proper characteristics and fumigated it with incense, one should clearly write the syllable VAṂ inside it.

ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྒྱལ་བ་དྲུག་པས་ལེགས་པར་བཀང་སྟེ། ཆོས་འབྱུང་གི་སྟེང་དུ་བཞག་གོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་དྲི་མ་མེད་པའི་མེ་ ལོང་གིས་བཀབ་པ་ལ། གཞོན་ནུ་མའི་པདྨའི་མཚལ་གྱིས་སྦགས་པའི་དར་དམར་པོའི་ཁུད་དུ་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་སིནྡྷུ་ར་བླུགས་པ། སོར་མོའི་རྩེ་མོས་མཉེ་བཞིན་པས། མེ་ལོང་གི་ངོས་ཁྱབ་པར་དལ་བུར་དགྲམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ལ། རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་སྙིང་པོའི་འཁོར་ལོའོ། ། ཞེས་བྱ་བས། འདིར་རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། སྙིང་པོའི་འཁོར་ལོ་ནི། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གསང་བ་དམ་པའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་ཟུར་གསུམ་པ་མངོན་པར་བྲིས་ནས། དེའི་སྙིང་པོར་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་གསེར་ གྱི་ཐུར་མས། གཡོན་པའི་ཀུན་སྤྱོད་པས་བྲི་བར་བྱའོ། ། འདིར་ངག་ནི། ཟླ་ཚེས་ཐིག་ལེ་ནཱ་ད་བཅས་པའི་བཾ་ཡིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་རང་བཞིན་ནི་ཕྲ་བའི་ངོས་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་འབྱུང་གི་དབུས་སུ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པ། དྲག་པོ་དང་། བདེ་བྱེད་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་གྲངས་ཀྱིས་ཕྲེང་རིམ་པ་གསུམ་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བྲི་བར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྫོགས་པའི་གོ་འཕང་བསྒྲོད་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་དག་ པ་ཧཱ་ཡིག་དང་ཨ་ཡིག་དག་གིས་ཏེ། འོག་གི་བཾ་ཡིག་གི་སྟེང་དུ་ཧཱ་ཡིག་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤར་ལ་སོགས་པར་ནི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་དགའ་བ་འཁྱིལ་པ་རྣམས་གཡོན་སྐོར་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། །

Having thoroughly filled [the vessel] with the sixth Victorious One, which is blessed by the three syllables, place it upon the source of phenomena (dharmodaya). Upon that, cover it with a stainless mirror. Into the fold of a red silk cloth stained with the vermilion of a young maiden’s lotus, pour extremely pure sindhūra and, while rubbing it with the tips of the fingers, spread it slowly and evenly across the surface of the mirror. Regarding these, it is said: "The heart mantra of the Victorious One is the heart wheel." Here, the "heart of the Victorious One" refers to the essence of the Buddha. The "heart wheel" is the wheel of the supreme, sacred secret; having clearly drawn the triangular shape known as the source of phenomena, one should write the mantra garland in its center with a golden stylus using the left-hand movement. Here, the speech is as follows: the syllable Bāṃ, together with the crescent moon, the drop, and the nāda, which is the nature of the Blessed Lady, should be written inside the source of phenomena on its subtle side. Then, in the center of the source of phenomena, the King of Mantras of the Blessed Lady should be written in three concentric rows, corresponding to the number of the directions, representing the purity of body, speech, and mind, along with Rudra, Śaṅkara, and others. This wheel is the purity that leads to the attainment of the non-dual state of the nature of the Blessed Lady, by means of the syllables Hā and Ā. One should write the syllable Hā above the syllable Bāṃ below. On the outside, in the east and so forth, one should draw the special "swirls of joy" in a counter-clockwise direction.

དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་ གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྐུར་སྐད་ཅིག་གིས་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་གི་ངོས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་སད་པར་བྱས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ འོག་མིན་གྱི་གནས་ནས། ཕཻཾ་ཡིག་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་དང་བཅས་པའི་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་ལ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་ཕྱག་རྒྱ་སོ་སོ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་བཅས་པས། དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་ཡང་དག་པར་དགྱེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་དེ་ཉིད་ལ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་དང་བལྡག་པ་དང་བཏུང་བ་དང་མྱང་བ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དང་། བ་ལ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་དང་། ཡང་དག་པའི་མ་ད་ན་དང་། ཉེར་སྤྱོད་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་ དང་། གླུ་དང་རོལ་མོ་དང་གར་དང་བསྐོར་བ་དང་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ངམ་ཕྱོགས་ནི་སོ་སོ་དང་། ། ཟླ་བ་སོ་སོའི་ནག་ཕྱོགས་ཚེས་བཅུ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་དངོས་གྲུབ་གཉིས་ འདོད་པས། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་དེ་ལྟར་སྨྲས་རྣམས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྒེག་མ་ལས་ཕྱི་རོལ་མཆོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་འདིར་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་མདུན་དུ་ཡང་དག་པར་བཀོད་ལ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཁ་ནུབ་ཏུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་གནས་ནས།

Then, the practitioner should abide intensely in the four brahmā abodes and in emptiness. From that very state, one should instantly visualize oneself in the form of Vajravārāhī, possessing the characteristics that will be explained. Then, the Blessed Lady together with her retinue, awakened by the hook-like light rays of the mantra garland of the goddess on the surface of a mirror, is invited from the realm of Akaniṣṭha with the blazing mudrā and the sounding of the syllable PHEṂ. With the application of the respective mudrās and the syllables JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, one should summon, cause to enter, bind, and perfectly please her. Following that, one should perfectly worship that very one in the form of the mantra with the five sensory qualities—various kinds of food, snacks, things to lick, drinks, and tastes—as well as various meats, authentic madana wine, the five types of offerings, and with songs, music, dance, circumambulation, prostrations, and praises; these are the supreme offerings. "Every day, or in each direction, and on the tenth day of the dark fortnight of each month, those who desire the two accomplishments of Vajravārāhī should perform the offering ritual as described." This is the ritual for external offerings from the Vajralāsyā. Then, having properly arranged Vajravārāhī in the form of the mantra in front, the practitioner should remain facing west.

སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་ཚངས་པའི་གནས་པ་བཞི་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ། མས་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དམ་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་བྱམས་པའོ། ། སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་རྣམ་པར་ རྟོག་པའི་རྒྱ་མཚོར་བྱིང་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གདོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་དགའ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་ཕྱོགས་སྤངས་པའི་ལམ་ཉེ་བར་ སྒྲུབ་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་སྟོང་པའི་སྐད་ཅིག་ལས་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་རབ་དམར་དབུས། ། ཆུ་སྐྱེས་དམར་དང་སྲོག་སོང་སྟེང་དུ་ཉིན་བྱེད་རྒྱས་ པའི་ལྟེ་བ་ལ། ། བཾ་དམར་ལས་བྱུང་དམ་ཚིག་སེམས་མ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཡི། ། གཟུགས་ཅན་ཉིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་བདག་ཉིད་གསལ་བར་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སིནྡྷུ་ར་དང་ཐུན་མཚམས་ཀྱི། ། དམར་བ་དང་མཚུངས་ཁ་དོག་ཅན། ། རབ་གསལ་འཕྲོ་བའི་འོད་ ཚོགས་ཀྱིས། ། ཉི་མ་བདུན་གྱི་འོད་རྣམས་གཞིལ། ། འོད་འཕྲོའི་ཕུང་པོ་གྲི་གུག་ནི། ། གྱེན་དུ་ཕྱོགས་པར་གཡས་པ་ཡི། ། ཕྱག་གིས་རྣམ་པར་འཛིན་པས་ནི། ། ཟུག་རྔུ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་མཛད། ། བདུད་ཀྱི་ཁྲག་གིས་ཡོངས་གང་བའི། ། ཤིན་ཏུ་དཀར་བའི་ཀ་པཱ་ལ། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་གིས་ཐུགས་ཀར་འཛིན། ། མཆོག་གི་ཁ་ཊྭཱཾ་གྲུ་མོར་བསྟེན། །

One should thoroughly cultivate the four brahmā abodes directed toward all sentient beings. In that regard, in successive order: love is the thorough cultivation of the intention to establish all sentient beings in supreme happiness, like a mother toward her only child. Great compassion is the nature of wishing to rescue all sentient beings who are submerged in the ocean of conceptualization regarding suffering and the causes of suffering. Joy is characterized by being completely satisfied by never being separated from supreme, unchanging bliss. Equanimity is the practice of the path that abandons the side of the eight worldly dharmas. Then, one should meditate on the emptiness of all phenomena, which are devoid of the conceptual elaborations of birth and so forth through dependent origination. Then, from the moment of emptiness, in the center of a deep red source of phenomena (dharmodaya), upon a red lotus and a life-force [wind], at the center of a fully expanded sun, one should clearly and thoroughly meditate on oneself as the yoginī in the form of the Blessed Vajravārāhī, the Samayasattvī arisen from a red syllable vaṃ. Her color is like the red of sindhūra and the twilight. With a mass of intensely radiant, spreading light, she eclipses the light of seven suns. With her right hand, she holds upward-pointing clusters of light and a curved knife (kartṛkā), thereby severing all afflictions. With her left hand, she holds at her heart a very white skull-cup (kapāla) completely filled with the blood of Māra, and she leans the supreme khaṭvāṅga against her elbow.

རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོའི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། མགོ་བོ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བས་བགྱིད། ། ཡང་ནི་ཐོད་སྐམ་ཕྲེང་བས་མཛེས། ། ཅུང་ཟད་ཐོད་བཅིངས་སྐྲ་གྲོལ་ཞིང་། ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་ཕྲག་པར་འཕྱང་། ། བྷ་ག་ནས་ནི་ ཁྲག་རྒྱུན་འབབ། ། དགྱེས་པའི་གད་རྒྱངས་ལྷུག་པར་སྒྲོགས། ། སྟེང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕག་ཞལ་གཡས། ། ཡིད་ཙམ་ཁྲོས་པ་རྩ་བའི་ཞལ། ། མཆོག་ཏུ་མཛེས་ཤིང་སྤྱན་དྲུག་ལྡན། ། ཀུན་དགའ་དང་བཅས་རྗེས་ཆགས་པས། ། སྣ་ཚོགས་གར་གྱི་རོ་ཡིས་རོལ། ། འཁོར་ ལོ་རྣ་ཆ་མགུལ་རྒྱན་དང་། ། གདུ་བུ་དང་ནི་སྐ་རགས་ཉིད། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས། ། གཅེར་མོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་མ། ། བཅུ་དྲུག་ལང་ཚོའི་ཉམས་ལྡན་མ། ། རབ་འབར་མེ་ཡི་དབུས་གནས་བསམ། ། དེ་ཡི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས། ། ཆོས་ འབྱུང་ལ་གནས་པདྨ་དང་། ། རོ་ཡི་སྙིང་གར་བཾ་ཡིག་ལས། ། སྔོན་དུ་སྨྲས་པའི་ལྷ་མོ་བསྐྱེད། ། དེའི་ཡང་ལྟེ་བར་ས་བོན་ནི། ། བཾ་གྱི་ཡི་གེ་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ལས་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་སྤྲོས་པས། འོག་མིན་ལ་སོགས་པ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དཔྲལ་བར་བསྐོར་ཞིང་། མིག་བསྟོད་དེ། ཕེཾ་གྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་དང་བཅས་པས་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། ། མཉམ་པའི་ཐལ་མོ་ལས་བྱུང་བའི། ། གུང་མོ་བརྟན་པར་རབ་སྦྱར་ཏེ། ། མཐེ་བོང་མདུད་ཅིང་སོར་མོ་གཞན། ། འབར་བ་ལྟར་བྱས་འབར་བའི་རྒྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །

She is adorned with a garland of blue vajras encircling her head, or else beautified by a garland of dry skulls. Her hair is slightly bound and partially loose, with a string of heads hanging down to her shoulders. From her bhaga, a stream of blood flows. She lets out a continuous, joyful roar of laughter. Her right sow-face is turned upward; her root face is slightly wrathful, supremely beautiful, and endowed with six eyes. With joy and passion, she revels in the flavor of various dances. She is adorned with the five mudrās: the wheel, earrings, necklace, bracelets, and the girdle itself. She dwells in the dance posture of half-lotus. Naked, with the directions as her garment, possessing the grace of sixteen-year-old youth, one should visualize her dwelling in the midst of a blazing fire. In the center of her emanation wheel, upon a lotus situated within a source of phenomena (dharmodaya), from the syllable BAṂ at the heart of a corpse, one generates the goddess previously described. At her navel, one should visualize the seed-syllable BAṂ. From that, a mass of light rays in the form of hooks is projected, inviting the Blessed Lady surrounded by the lords of heroes and heroines from Akaniṣṭha and other realms. One should invite her while circling the blazing mudrā at the forehead, raising the eyes, and uttering the sound "PHEṂ." The blazing mudrā is formed by joining the middle fingers firmly from the palms pressed together, binding the thumbs, and making the other fingers like flames. Thus it is done.

མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་ནམ་མཁའི་མཐིལ་དུ་བཞུགས་པར་བལྟས་ལ། ལྷག་པར་མོས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མཆོག་གྱུར་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལྡན་ཆུ། ། ག་པུར་ཙནྡན་དྲིས་བསྒོས་པ། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་སྤྱན་སྔར་དབུལ། ། འདི་བཞེས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧྲཱིཿ་ཤྲཱི་ བཛྲ་ཝཱ་པཱ་ཧྱཻ་པྲ་བ་ར་སཏྭཱ་ར་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། མཆོག་གྱུར་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལྡན་ཆུ། ། ག་པུར་ཙནྡན་དྲིས་བསྒོས་པ། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་ཞབས་སུ་དབུལ། ། འདི་བཞེས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱིཿ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཝཱ་རཱ་ཧྱཻ་པཱ་དྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། མཆོག་གྱུར་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལྡན་ཆུ། ། ག་པུར་ཙནྡན་དྲིས་བསྒོས་པ། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་ ཞལ་དུ་དབུལ། ། འདི་བཞེས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧྲཱིཿ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཝཱ་རཱ་ཧྱཻ་ཨཉྩ་མ་ནཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། མཆོག་གྱུར་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལྡན་ཆུ། ། ག་པུར་ཙནྡན་དྲིས་བསྒོས་པ། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་སྐུ་ལ་དབུལ། ། འདི་བཞེས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧྲཱིཿ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཝཱ་རཱ་ཧྱཻ་པྲོ་ཀྵ་ནཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་ དང་མི་ལས་ཕུལ་བྱུང་བའི། ། མེ་ཏོག་ཆུ་སྐྱེས་ཐང་སྐྱེས་འདི། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ལ་དབུལ། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་དང་མི་ལས་ཕུལ་བྱུང་བའི། ། སྦྱར་དང་རང་བྱུང་བདུག་སྤོས་འདི། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ལ་དབུལ། ། བཞེས་ ནས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་དང་མི་ལས་ཕུལ་བྱུང་བའི། །

Visualize [the deity] residing in the expanse of space, facing [you], and perform the offerings with exceptional devotion. The sequence is as follows: Supreme water possessing the eight qualities, Perfumed with the scent of camphor and sandalwood, I offer before the venerable goddess. Please accept this and grant me your grace. OṂ ĀḤ HRĪḤ ŚRĪ VAJRA VĀRĀHYAI ARGHAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. Supreme water possessing the eight qualities, Perfumed with the scent of camphor and sandalwood, I offer at the feet of the venerable goddess. Please accept this and grant me your grace. OṂ ĀḤ HRĪḤ ŚRĪ VAJRA VĀRĀHYAI PĀDYAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. Supreme water possessing the eight qualities, Perfumed with the scent of camphor and sandalwood, I offer into the mouth of the venerable goddess. Please accept this and grant me your grace. OṂ ĀḤ HRĪḤ ŚRĪ VAJRA VĀRĀHYAI ĀCĀMANAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. Supreme water possessing the eight qualities, Perfumed with the scent of camphor and sandalwood, I offer upon the body of the venerable goddess. Please accept this and grant me your grace. OṂ ĀḤ HRĪḤ ŚRĪ VAJRA VĀRĀHYAI PROKṢAṆAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. These flowers, both aquatic and terrestrial, The most excellent among those offered by gods and humans, I offer to the assembly of the venerable goddess. Please accept them and grant me your grace. OṂ ĀḤ VAJRA PUṢPE HŪṂ SVĀHĀ. This incense, both blended and natural, The most excellent among those offered by gods and humans, I offer to the assembly of the venerable goddess. Please accept it and grant me your grace. OṂ ĀḤ VAJRA DHŪPE HŪṂ SVĀHĀ. This light, both natural and blended, The most excellent among those offered by gods and humans, I offer to the assembly of the venerable goddess. Please accept it and grant me your grace. OṂ ĀḤ VAJRA ĀLOKE HŪṂ SVĀHĀ. This fragrance, both natural and blended, The most excellent among those offered by gods and humans, I offer to the assembly of the venerable goddess. Please accept it and grant me your grace. OṂ ĀḤ VAJRA GANDHE HŪṂ SVĀHĀ. This food, both natural and blended, The most excellent among those offered by gods and humans, I offer to the assembly of the venerable goddess. Please accept it and grant me your grace. OṂ ĀḤ VAJRA NAIVIDYE HŪṂ SVĀHĀ. This music, both natural and blended, The most excellent among those offered by gods and humans, I offer to the assembly of the venerable goddess. Please accept it and grant me your grace. OṂ ĀḤ VAJRA ŚABDAE HŪṂ SVĀHĀ.

རིན་ཆེན་སྒྲོན་མའི་སྣང་གསལ་འདི། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ལ་དབུལ། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་དང་མི་ལས་ཕུལ་བྱུང་ བའི། ། ཀུན་ནས་བསིལ་བྱེད་དྲི་མཆོག་འདི། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ལ་དབུལ། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་དང་མི་ལས་ཕུལ་བྱུང་བའི། ། ཁ་དོག་དྲི་དང་རོ་ལྡན་ཟས། ། རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ལ་དབུལ། ། བཞེས་ནས་ བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ནཻ་བི་དྱ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། གཞན་ཡང་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མཆོད་ནས། བསྟོད་པ་བྱ་སྟེ། ཆོས་དབྱིངས་བདག་མེད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར། ། ཅི་དགར་ཉལ་བའི་རོ་ལ་ཞབས་བསྟེན་ཅིང་། ། ཀུན་གཞི་བྲལ་ བའི་སྙིང་གང་གར་བྱེད་པས། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོར་མཚོན། ། ཤེས་རབ་གཟི་ལྡན་རྣམ་པར་དག་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་པར། ། ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་འགྲོ་བ་གཅིག་པའི་སྐུ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོར་འདུད། ། དམ་པའི་དོན་གྱིས་རྩ་ཞལ་ དུས་གསུམ་པ། ། གཟིགས་པ་རྣམ་པར་དག་པས་སྤྱན་གསུམ་པ། ། ཀུན་རྫོབ་རང་བཞིན་ཕག་ཞལ་རོ་མཉམ་པའི། ། བདེན་དོན་ཉིད་ཀྱིས་གསུམ་སྤྱན་རབ་མངའ་བའོ། ། ཀུནྡ་གྱེན་དུ་བཞེངས་ལས་འདི་ཡི་ནི། ། དབུ་སྐྱེས་ཡན་ལག་ཁྱབ་པར་རབ་གྲོལ་བ། ། མཐོན་མཐིང་ སྟོང་པ་ཉིད་དག་བཅིངས་དང་གྲོལ། ། རྣམ་པར་སྤངས་ལས་ཕྱེད་བཅིངས་ལྷག་མ་གྲོལ། ། ཀུན་རྟོག་རྨོངས་པ་གཅོད་དང་ཉི་མའི་རྩ། ། རྣོ་བ་ཉིད་ཕྱིར་གཡས་པར་གྲི་གུག་སྟེ། །

This radiant lamp of the precious jewel, I offer to the assembly of the venerable goddesses. Having accepted it, please bestow your grace upon me. OṂ ĀḤ VAJRA ĀLOKE HŪṂ SVĀHĀ. This supreme fragrance that cools from all sides, more excellent than that of gods or humans, I offer to the assembly of the venerable goddesses. Having accepted it, please bestow your grace upon me. OṂ ĀḤ VAJRA GANDHE HŪṂ SVĀHĀ. This food endowed with color, fragrance, and taste, more excellent than that of gods or humans, I offer to the assembly of the venerable goddesses. Having accepted it, please bestow your grace upon me. OṂ ĀḤ VAJRA NAIVIDYE HŪṂ SVĀHĀ. Furthermore, having fully offered with the previously explained offerings, one should perform the praise: Because the expanse of reality is selfless and utterly pure, you rest your feet upon a corpse sleeping at will. Dancing in the heart that is free from the universal ground, you symbolize the essence of utter purity. Possessing the radiant and pure wisdom of insight, endowed with the maṇḍala of the sun of primordial wisdom, your body is the single nature of the expanse of reality for all beings. I bow to the utterly pure Vajravārāhī. By the ultimate truth, your three faces perceive the three times; with pure vision, you possess three eyes. By the nature of the conventional, the sow’s face is of equal taste; by the truth itself, you possess the three eyes. From the upward-turning kunda flower, your hair flows freely, covering your limbs. Bound and liberated from the deep blue emptiness, half-bound and the rest liberated, you sever the delusion of conceptual thought. Because it is sharp, the curved knife is in your right hand.

ཆགས་པ་ཟླ་བའི་རྩ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི། ། རང་བཞིན་ཁྲག་བཅས་ཐོད་པ་གཡོན་ ནའོ། ། དྷཱུ་ཏཱིའི་ལམ་བཟང་ཁ་སྟེང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གྱེན་དུ་མཛེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཊྭཱཾ་ག་སྟེ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཞེས་སྦྱར་བའི་བདག་ཉིད་མར། ། རྒྱལ་མཚན་འཕྱང་བས་མཚོན་པ་དེ་ལ་འདུད། ། ཀུན་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་གར་གྱིས་རོལ་བའི་ཞབས། ། སྒྲིབ་པ་ཀུན་བྲལ་གཅེར་ བུར་འགྱིང་བག་བཅས། ། རྒྱལ་བ་ལྔ་དག་ཕྱག་རྒྱར་ཡང་དག་ལྡན། ། བདེ་ཆེན་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་གུས་ཕྱག་འཚལ། ། ཞེས་པས་བསྟོད་ཅིང་། སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་ན་ཁོ་བོས་སྦྱར་བའི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྒེག་མ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ནས་བདུན་རྣམ་ དག་བྱ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་སྐུ་གཅིག་བཅོམ་ལྡན་མ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་བདེ་བའི་ཁྱིམ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་དཔའ་བོ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ལ་ནི་བདག་སྐྱབས་མཆི། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་དང་འཁོར་ལོ་དང་། ། སྟོན་མཛད་ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། འཁོར་ལོ་ལ་གནས་ མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས། ། ལྷ་ཚོགས་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་མཆི། ། ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁོར་བ་རུ། ། སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་པར་རྣམ་འཁྱམས་པས། ། སྡིག་པའི་ལས་རྣམས་གང་བགྱིས་དང་། ། བགྱིད་སྩལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། ། སླན་ ཅད་ནམ་ཡང་མི་བགྱིད་དོ། ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱི་བསོད་ནམས་དང་། ། དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ལྷ་རྣམས་དང་། ། བསེ་རུ་སྤྱོད་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་རྒྱལ་བའི་སྲས། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། གང་ཡང་ ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པ་ཡི། ། འདྲེན་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཐམས་ཅད་ལ། །

The channel of passion, the moon, and the nature of bodhicitta, together with blood, are in the skull cup at the left. The excellent path of the dhūtī, with bodhicitta beautifully ascending, is the ṭvāṅga; to her who is the essence of the khaṭvāṅga joined [with it], and who is symbolized by the hanging victory banner, I bow. To the feet that dance in the play of accomplishing the welfare of all, who are naked and majestic, free from all obscurations, and perfectly endowed with the mudrās of the five Victorious Ones—to the Mother of the Victorious One of Great Bliss, I prostrate with devotion. Thus one should praise. If one delights in elaboration, one may also use the praise I have composed called "The Vajra Graceful One." Then, the sevenfold purification is as follows: Bhagavatī, the single body of the three realms, the abode of the bliss of coemergent joy, the great hero Vajravārāhī—to the Buddha, I go for refuge. To the Dharma that teaches the mudrās, mantras, and cakras, I go for refuge. To the assembly of ḍākinīs dwelling in the wheel, the host of deities, and the Saṅgha, I go for refuge. Throughout beginningless saṃsāra, wandering through a succession of births, whatever sinful actions I have committed, caused others to commit, or rejoiced in—those I confess all of them. From now on, I shall never commit them again. I rejoice in all the merit of all beings, as well as that of the worldly gods, the rhinoceros-like practitioners, the śrāvakas, the sons of the Victorious Ones, and all the Buddhas, the Protectors. To all the omniscient Guides who dwell in the ten directions, I pray.

འགྲོ་བའི་མ་རིག་མུན་བསལ་ཕྱིར། ། ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་སྤར་བར་བསྐུལ། ། གང་ཞིག་མྱ་ངན་འདའ་སྟོན་པའི། ། འགྲོ་བའི་མགོན་རྣམས་འགྲོ་ཕན་ཕྱིར། ། དཔག་མེད་བསྐལ་བའི་མཐར་བཞུགས་ པར། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་བདག་གསོལ་འདེབས། ། ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་རྒྱལ་སྲས་དང་། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས། ། ལུས་པ་མེད་པའི་དགེ་བ་རྣམས། ། བླ་ན་མེད་པར་བསྔོས་དེ་བཞིན། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་དང་བཅས་པའི། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་སྙེད་ པ། ། བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ། ། བདག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བགྱི། ། ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། དེ་ནས་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་པ་དང་། ཡོངས་སུ་དགྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རོ་མཉམ་པར་བལྟའོ། ། སླར་ཡང་འོད་ཟེར་གྱི་ ལྕགས་ཀྱུས་བསྐུལ་བའི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་རིག་མ་རྣམས་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ། ། བདག་ལ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ ཀྱིས། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་བཀྲུས་པ། ། དག་པ་ལྷ་ཡི་ཆུ་འདིས་ནི། ། བདག་གིས་དེ་བཞིན་ཁྲུས་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་དབང་བསྐུར་བ་ལས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིགས་ཀྱི་ཅོད་པན་ དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕག་གི་ཞལ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་དུ།

In order to dispel the darkness of ignorance of wandering beings, I exhort you to light the lamp of the Dharma. To those Protectors of the world who demonstrate the passing into nirvāṇa, I join my palms and supplicate you to remain for the sake of the benefit of beings until the end of immeasurable eons. Just as the noble Bodhisattvas and the perfectly complete Buddhas have dedicated all virtues without exception toward unsurpassed awakening, likewise, I shall fully dedicate all roots of virtue, together with my rejoicing, toward unsurpassed, perfect awakening. Then, with the syllables jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, one should visualize the summoning, entering, binding, and complete delighting [of the deities] into a state of equal flavor. Again, through the hook of light rays, the Tathāgatas such as Vairocana and the Consorts such as Locanā are exhorted; by supplicating them, saying, "Please bestow empowerment upon me," the Tathāgatas [bestow it] with the mantra: oṃ āḥ sarvatathāgatābhiṣekasamayaśriye hūṃ. Through this empowerment, one should place the crown of the Vairocana family [upon the head]. Then, one should perform the offerings and so forth as previously explained. Then, facing directly toward the sow face...

ཁ་དོག་དཀར་པོའི་དགའ་བ་འཁྱིལ་པ་གཡོན་སྐོར་དུ་རྫ་མཁན་གྱི་འཁོར་ལོ་ལྟར་མྱུར་དུ་འཁོར་བས་མི་གཡོ་བ་སྙམ་བྱེད་པ་ལ་ཡིད་རྩེ་གཅིག་ ཏུ་གཏད་དེ་མཉམ་པར་གཞག་གོ། ། དེ་ཉིད་ལ་བསྒོམ་པ་གསལ་བ་ལས། ། ལྟེ་བའི་ཆོས་འབྱུང་གི་སྙིང་པོ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཟུར་གསུམ་པ་དམར་པོ། སིནྡྷུ་རའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་བཀོད་པ་དག་ཀྱང་། སྔོན་མ་བཞིན་དུ་མྱུར་དུ་འཁོར་བ་ལ་ཡིད་རྩེ་ གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་སྲིན་པོའི་ལམ་བསྡམས་པ་ལས་ཐུར་སེལ་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གྱེན་དུ་སོང་བའི་རླུང་གི་མཐུས་སྟེང་གི་དགའ་བ་འཁྱིལ་པ་ལྷག་པར་འཁོར་བ་ལ་ཡིད་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱ་སྟེ། གང་གསུངས་པ། ཉིན་རེ་ཞིང་ངམ་ཐུན་བཞིར་ རབ་འབད་ནས། ། ས་རློག་བྱེད་པའི་ཞལ་བསྒོམ་གང་ཡིན་པ། ། ཁྱབ་འཇུག་འཕྲོག་བྱེད་དབྱིག་གི་སྙིང་པོས་ཀྱང་། ། རྒྱལ་བར་དཀའ་བའི་འཆིང་བ་ལས་རྒྱལ་འགྱུར། ། གང་ཞིག་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་ཕག་གི་ཞལ་ནི་སྒོམ་བྱེད་པ། ། དེ་ལ་བུད་མེད་རྣམས་དང་ སྣ་ཚོགས་རིག་པ་གོས་དང་ནི། ། བཟའ་བཏུང་ནོར་འབྲུ་ས་གཞི་དང་ནི་ཁང་བཟང་དང་། ། ལྷ་རྫས་མལ་སྟན་དག་དང་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པ་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་སྔགས་སྙིང་གར་བཀོད་ ནས། སྨྲ་བ་གཞན་སྤངས་ཏེ་བཟླས་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་བརྞྞ་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདིར་མན་ངག་ནི། ཞལ་ནས་རབ་འཐོན་པདྨར་ནི། ། ཞུགས་པ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ལམ་བརྒྱུད་དེ། །

Focus the mind one-pointedly on the white joy-swirl rotating counter-clockwise as rapidly as a potter’s wheel, as if it were immovable, and rest in meditative equipoise. From the clarity of meditating on that very thing: the red, triangular source of phenomena (dharmodaya) situated at the heart of the source of phenomena at the navel, arranged like a sindhūra maṇḍala, should also be meditated upon as rotating rapidly as before, and one should rest in one-pointed equipoise. Then, by binding the path of the rākṣasa, the downward-clearing wind is brought under control. Through the power of the upward-moving wind, the upper joy-swirl rotates even more intensely; focus the mind one-pointedly on this. As it is said: "By striving diligently every day or in four sessions, whoever meditates on the face that churns the earth, even Viṣṇu, the Seizer, and the Essence of Wealth will be conquered by the bondage that is otherwise difficult to overcome. Whoever meditates on the sow’s face together with the wheel, for them women, various sciences, clothing, food and drink, wealth, grain, land, palaces, divine bedding, and even the siddhis will arise." Then, the mantrin should place the heart mantra of the Blessed Lady together with the wheel at the heart and perform the recitation while abandoning all other speech. The mantra is: OṂ OṂ OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE VAJRA-VĀRĀHĪYE VAJRA-VAIROCANĪYE HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. Here, the pith instruction is: "Emerging from the mouth, it enters the lotus, and passing through the path of the dhūtī..."

སླར་ཡང་ ཞལ་ནས་པདྨར་འཇུག། ཞེས་བྱ་བཟླས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ཕན་ཡོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། གང་གསུངས་པ། སྔགས་པས་མཆོག་གི་རིག་སྔགས་བཟླས་པ་ལས། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དང་གཞན་ཡང་ནི། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ཕྲ་བ་སོགས། ། ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ རྣམས་མ་ལུས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔག་བསམ་ཤིང་དང་བུམ་པ་བཟང་། ། དཔལ་ལྡན་འདོད་པ་འཇོ་བའི་བ་ཡང་རབ་བསྔགས་པ། ། དེ་རྣམས་བསྒྲུབས་པས་འདིར་ནི་ནོར་ཙམ་སྦྱིན་འགྱུར་ཞིང་། ། སྔགས་རྒྱལ་འདིས་ནི་ནོར་བཅས་བདེ་བ་སྟེར་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཚོགས་ ཀྱི་འཁོར་ལོས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་། བདུན་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་འདོད་ན། པདྨའི་སྣོད་ལ་སོགས་པར་སྣ་ཚོགས་པའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པས་བཀང་ལ། མདུན་དུ་ཡང་དག་པར་བཤམས་ཏེ། ཡཾ་ཡིག་ལས་རླུང་ གི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར། ཨཱཿ་ཡིག་དཀར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་མི་མགོའི་སྒྱེད་པུ་ལ་བརྟེན་པའི་པདྨའི་སྣོད་རྣམ་པར་བསམས་ནས། དེར་ཇི་སྙེད་པའི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ཨོཾ་ཏྲཱཾ་ཨཱ་ཁཾ་ཧཱུཾ། ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་བཱཾ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ བདུད་རྩི་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་བལྟས་ལ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་མེས་གདུངས་ཏེ་ཡོངས་སུ་འདྲེས་པའི་དམ་ཚིག་གི་རྫས་ས་བོན་བཅུས་བྱིན་གྱིས་བརླངས་པ་དང་བཅས་པ་ཉི་མ་འཆར་ཁའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུར་བལྟ་ཞིང་། ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་འབྱུང་བའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་མགོ་ཐུར་དུ་བལྟ་བས་སྟེང་དུ་ གནས་པ།

Furthermore, "Entering the lotus from the mouth" is the definition of the recitation. Regarding the benefits that arise from this, it is said: "Through the recitation of the supreme vidyā-mantra by the mantra practitioner, the eight great siddhis and others, the five superknowledges, and the eight qualities such as subtlety, will be obtained without exception. The wish-fulfilling jewel, the wish-granting tree, the excellent vase, and the glorious cow of plenty are highly praised; yet by accomplishing those, one only bestows wealth in this world. This king of mantras, however, bestows both wealth and bliss." Then, having properly worshipped with a gaṇacakra according to the ritual, and having performed the sevenfold purification and so forth, if one wishes to offer the torma: fill a lotus vessel or similar container with various foods, drinks, and so on, and arrange it properly in front. Visualize a wind maṇḍala arising from the syllable YAṂ, and upon that, a fire maṇḍala arising from the syllable RAṂ. Visualize a lotus vessel resting upon a tripod of human heads arising from a white syllable ĀḤ. Within that, visualize all the food and so forth as being the nature of the five nectars, transformed from the syllables OṂ TRĀṂ ĀḤ KHAṂ HŪṂ, LĀṂ MĀṂ PĀṂ TĀṂ, and VĀṂ. Heated by the fire stirred by the wind, the samaya substances become thoroughly blended. Visualize them as being blessed by the ten seed-syllables and having a color like the rising sun. Then, visualize a khaṭvāṅga arising from the syllable HŪṂ, with its head pointing downward, positioned above.

འོག་གི་རླངས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འདྲེས་ཤིང་ཞུ་བ་འདྲེས་པས་གྲུབ་པའི་བཅུད་ལྟ་བུ་དངུལ་ཆུའི་མདོག་ཅན་བསིལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨཱ་ལི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་གསུམ་བལྟས་ནས། དེའི་འོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་དཔའ་བོ་ དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བཀུག་ནས། ཡི་གེ་གསུམ་ལ་ཡང་དག་པར་གཞུག་ཅིང་། ཨོཾ་ཡིག་ལ་སོགས་པའང་རིམ་པར་བསམས་ནས། ཡི་གེ་གསུམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ ལ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོ་གྱེན་དུ་ཕྱེ་བར་པདྨའི་སྣོད་གནས་པར་བལྟས་ནས། གཏོར་མ་བདག་གིར་མཛད་པར་བསམ་ཞིང་། འདི་བཀླག་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་མོ་ཚད་མ་དམ་ཚིག་ཚད་མ་དང་། ། དེ་གསུང་ཚིག་ཀྱང་ཚད་མའི་མཆོག་ཡིན་པའི། ། བདེན་པ་ དེ་ཡིས་ལྷ་མོ་འདི་དག་རྣམས། ། བདག་ལ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིང་། ། སྣོད་དེ་ཉིད་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་བ་དང་བཅས་པས། ཨོཾ་བཛྲཱ་རལླི་ཧོཿ་ཛཿ་ཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿབཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿཞེས་ལན་གསུམ་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་པས་སོ། ། ཧཱུཾ་དཀར་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོའི་ལྗགས་ཀྱི་ ནི། ། འོད་ཀྱིས་རིག་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཚིམ་པར་བལྟ། ། དེ་ནས་ཏཱམྦུ་ལ་སོགས་ཕུལ་ནས་ཡང་དག་མཆོད་བྱ་ཞིང་། ། མངོན་པར་བསྟོད་ནས་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བར་བྱ། ། སྲིད་པ་དང་མཉམ་ཞི་བའི་ཚོགས་བཅོམ་ཀུན་དུ་རྟག་པ་འཇོམས། །

Visualize that it becomes cool in nature, like an accomplished essence, the color of mercury, as it mixes and dissolves together with the steam from below. Above that, from the complete transformation of the vowels (āli), visualize the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ. Through their light, summon the nectar of the heroes and heroines, the lords of the ten directions, and dissolve it perfectly into the three syllables. Then, having sequentially visualized the syllable OṂ and the others, one should consecrate it with the three syllables themselves. Then, with the blazing mudrā, invite the Blessed Lady (Bhagavatī) to the front. Having perfectly worshipped her with the water for the mouth and so forth, visualize a lotus vessel resting in the upward-opened vajra-palms. Thinking that she accepts the torma, recite this: "The goddess is valid, the samaya is valid, and her spoken words are the supreme validity. By that truth, may these goddesses become the cause for taking me under their care." While circling that very vessel to the left, recite three times or more: OṂ VAJRĀRALLI HOḤ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ VAJRĀVĀHE SAMAYA STVAṂ DṚŚYA HOḤ. Visualize that the tongue of the Blessed Lady is a white vajra arisen from a white HŪṂ, and that she is satisfied by the light of awareness. Then, having offered tāmbūla and so forth, perform the perfect worship; having offered praise, grant the desired accomplishments. "You who have conquered the entire assembly of existence and peace, and who eternally destroy [all things]..."

ཁྱོད་ནི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མཁའ་ ལྟར་གཟིགས་པ་ཡང་དག་མངའ། ། མགོན་པོ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བའི་ཐུགས་རྗེའི་ཆུ་རྒྱས་སེམས་ལ་ནི། ། མཛོད་ཅིག་མཛོད་ཅིག་ལྷ་མོ་ཤིན་ཏུ་རྗེས་བརྩེར་མཛོད། ། དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ན་ཡང་དག་པར་གནས་པ་རྣམས་ལ། ཨོཾ་ཁ་ཁ། ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། སརྦ་ཡཀྵ། རཱཀྵས། བྷཱུ་ཏ། པྲེ་ཏ། པི་ཤཱ་ཙོནྨ་ནྡྷཱ་པསྨཱ་ ར། ཌ་ཀཱ། ཌཱ་ཀི་ནྱཱ་ད་ཡ། ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞནྟུ། ས་མ་ཡཾ་རཀྵནྟུ། མ་མ་སརྦ་སིདྡྦྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪནྟུ། ཡ་ཐཻ་བཾ། ཡ་ཐེཥྚཾ། བྷུཉྫ་ཐ། པི་པ་ཐ། ཛི་གྷྲ་ཐ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐ། མ་མ་སརྦ་ཀཱརྟ་ཡཱ། སཏྶུ་ཁཾ་བི་བྲིདྷ་ཡེ། ས་ཧཱ་ཡི་ཀ་བྷ་ཝནྟུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ལན་གཉིས་སུ་མངོན་པར་བརྗོད་པས་ཚིམ་ པར་བསམ་ཞིང་། ཏཱམྦུ་ལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས། ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་དེ། ཙྪོ་མ་ཀའི་ཕྱག་རྒྱས་རེག་ནས། ལྷག་པ་དང་མན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ། ཨོཾ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ། དྲྀ་ཌྷྲོ་ མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷ་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ། ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ། བྷ་ག་བ་ཏི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཱ་རཱ་ཧྱཻ་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་བཀླག་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་ལྔ་བསྐོར་བའི་ པདྨའི་ཕྱག་རྒྱས་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་ཞིང་། ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བས་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་གཡོན་པའི་མིང་མེད་དང་མཐེ་བོང་གི་སེ་གོལ་གྱི་སྒྲ་དང་།

You possess the perfect vision of all phenomena as being like space. O Protector, whose mind is filled with the waters of most profound compassion, act! Act! O Goddess, show us your great affection! Then, to those who truly dwell in the eight charnel grounds, one should recite twice: Oṃ kha kha khāhi khāhi sarva yakṣa rākṣasa bhūta preta piśāconmāda apasmāra ḍāka ḍākinīyādayaḥ imaṃ baliṃ gṛhṇantu samayaṃ rakṣantu mama sarva siddhiṃ me prayacchantu yathevaṃ yatheṣṭaṃ bhuñjatha pibatha jighratha mātikramatha mama sarvakāryāṇi sat sukhaṃ vivṛdhaye sahāyikā bhavantu hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. By reciting this, one should imagine them being satisfied. Having offered the tāmbūla and so forth, and having performed the perfect offerings and praises, one should touch them with the cchomaka mudrā. To prevent the obscurations of excess or deficiency and for the sake of accomplishment, one should recite: Oṃ vajravārāhī samayaṃ manupālaya vajravārāhī tvenopatiṣṭha dṛḍho me bhava sutoṣyo me bhava supoṣyo me bhava anurakto me bhava sarva siddhiṃ me prayaccha sarva karmasu ca me cittaṃ śreyaḥ kuru hūṃ ha ha ha ha hoḥ bhagavati sarva tathāgata vajra mā me muñca vārāhyai bhava mahā samayasattva āḥ. One should then please them with the five-fold circling lotus mudrā, and preceded by the manner of embracing through the application of withdrawal, one should snap the fingers of the left ring finger and thumb.

བཛྲ་མུཿཞེས་བྱ་བས་འཁོར་ལོ་བདག་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་གཞུག་ཅིང་། སྨོན་ལམ་བྱས་ནས། ལྷ་མོའི་གཟུགས་ཀྱིས་ གནས་པར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མདུན་དང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ཡང་ངོ་། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་རྩ་བའི་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པའང་མན་ངག་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། གཏོར་མའི་ཆོ་ག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྒེག་མ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ རིམ་པ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་གི་རིམ་པས་ཡང་དག་པའི་ངེས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་ལྷ་མོ་སྟེ། དེ་ནི་ཁ་དོག་སོགས་པའི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བ། ངག་གི་ཡུལ་མཐའ་དག་ལས་འདས་པ། དབང་པོའི་གཞུ་དང་། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང་། ནམ་ མཁའི་རི་མོ་བཀྲ་བ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བའི་ཁ་དོག་ལྔ་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན། སྒོམ་པ་པོའི་སེམས་ཀྱི་དབང་ཙམ་ལས། ཀ་པཱ་ལ་དཀར་པོ་དང་། རོ་སེར་པོ་དང་། གྲི་གུག་ནག་པོ་དང་། བ་དན་ལྗང་གུ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་བཀྲ་བ། རྣལ་འབྱོར་མའི་དྲ་བའི་དབུས་ ན་གནས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན། བནྡྷུ་ཀའི་མེ་ཏོག་དམར་པོ་དང་མཚུངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ། དྲི་མ་མེད་པའི་ནམ་མཁའི་ཡུལ་དུ་སྤྲུལ་པ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་པོའི་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་བཞུགས་པའི་ རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ། པདྨའི་སྙིང་པོར་གནས་པའི་ཆོས་འབྱུང་དམར་པོའི་དབུས་སུ། ཉིན་མོའི་དབང་ཕྱུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ།

With the words "Vajra Muḥ," the wheel is completely absorbed into oneself, and having made the aspiration, one should abide in the form of the goddess. By that same ritual, the wisdom beings in front and within oneself are also requested to depart. It is well known that the oral instruction for offering the torma is to do so with the root mantra of the Blessed Lady herself. This concludes the ritual of the torma and the teaching on the generation stage arising from Vajralāsyā. Now, to realize the authentic certainty through the stages of the guru’s oral instructions: the goddess is the one possessing the coemergent form. She is free from signs such as color and the like, transcending the entire domain of speech. Her nature is like a rainbow, a city of gandharvas, a vivid painting in the sky, or a mass of five-colored light rays arising from jewels. Appearing solely through the power of the meditator’s mind, she is variegated in various ways—such as a white skull-cup, a yellow corpse, a black curved knife, and a green banner—and dwells in the center of the network of yoginīs. She is the Blessed Lady, identical in nature to the five Tathāgatas, resembling a red bandhūka flower, and is what is called the "manifest emanation in the domain of the stainless sky." Because she is exactly like that, Vajravārāhī, who resides in the emanation wheel of the practitioner, is in the center of a red source of phenomena (dharmodaya) situated within the heart of a lotus, upon the mandala of the Lord of Day.

ཨཱ་ལི་དཀར་པོ་གཡོན་སྐོར་དང་ཀྵ་སྤངས་པའི་ཀཱ་ལི་དམར་པོ་གཡས་སྐོར་ཏེ། ཁ་ནང་དུ་བལྟ་བས་བཞེངས་པའི་ཡི་གེ་ཞེ་དགུ་རླུང་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ དབུས་སུ། ཙཎྜ་ལཱིའི་རང་བཞིན་ཨཾ་ཡིག་དང་། དོན་གྲུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐུར་སེལ་ཨུ་ཡིག་དང་ལྷན་ཅིག་རོ་མཉམ་པ་ཐོབ་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཅན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ། སྐུ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཁྱབ་པ། དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བདེ་བའི་ རྒྱུན་སྤྲོ་བ་ཅན། རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པའི་མར་མེ་འབར་བ་ལྟ་བུ། ཟླ་ཚེས་ཐིག་ལེ་ནཱ་ད་དང་བཅས་པའི་བཾ་ཡིག་གི་གཟུགས་སུ་གནས་པར་རོ། ། འདི་ཉིད་ལ་བར་མ་ཆད་པར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གོམས་པར་བྱས་ན། རླུང་འགགས་ནས་འདུས་མ་བྱས་པའི་གོ་འཕང་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ ཟླས་དབྱེས་སམ། ཟླ་དབྱེ་དང་བྲལ་བས་འདི་ཉིད་ལ་བརྟན་པར་བྱས་ལ། རླུང་གི་རྒྱུ་བ་གཉིས་བཀག་པས། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་དང་བཅས་པར་དྷཱུ་ཏཱིར་གཞུག་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་ཐུར་སེལ་གྱིས་དལ་བུར་བསྐུལ་བས། ནཱ་དའི་རྩེ་མོ་ལས་གཏུམ་མོའི་རང་བཞིན་གྱི་རེ་ཁཱ་ཕྲ་མོའི་དྷཱུ་ཏཱིའི་ལམ་དུ་བཞེངས་པར་ འགྱུར་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཤ་བ་རིའི་ཞལ་སྔ་ནས། སྲིན་པོའི་ཁ་ནི་བསྡམས་པ་ལས། ། འོད་ཟེར་ཡང་དག་སྦར་བར་བྱ། ། འོག་གི་འཁོར་ལོའི་ཨཾ་ཡིག་གི། ། ཕག་མོ་དེ་ནི་བཞེངས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། རེ་ཁཱ་དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་དྷཱུ་ཏཱིའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་པདྨའི་སྣལ་མ་ ལྟར་ཕྲ་བའོ། ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེས་བསྐུལ་བས།

The white āli arranged counter-clockwise and the red kāli—excluding kṣa—arranged clockwise, facing inward, are forty-nine syllables whose nature is the purification of the forty-nine winds. In their center is the syllable Aṃ, the nature of Caṇḍālī, which, through attaining equal taste with the downward-clearing wind U, the nature of Amoghasiddhi, becomes the uncommon, coemergent [wisdom] (sahaja), the essence of the three bodies, pervading the nature of all beings, and emitting a stream of immeasurable bliss. It abides in the form of the syllable Baṃ, complete with the crescent moon, the drop (bindu), and the nāda, like an unshaken, burning lamp. If one familiarizes oneself with this, facing it without interruption, the winds will cease and one will attain the unconditioned state. Therefore, by means of the "moon-separation" (zla dbye) or by being free from it, one should stabilize this very [state] and, by blocking the two movements of the winds, cause the āli and kāli to enter the dhūtī. Then, by being gently impelled by the downward-clearing wind, a subtle line (rekhā) of the nature of caṇḍālī arises from the tip of the nāda into the path of the dhūtī. As the Lord of Yogins, Śavaripa, said: "By closing the mouth of the rākṣasa, the light rays are perfectly ignited; from the syllable Aṃ of the lower wheel, that Vārāhī arises." That line is as subtle as a lotus fiber because it is the nature of the dhūtī, the Perfection of Wisdom (prajñāpāramitā). Furthermore, it is the nature of wisdom, impelled by the fire of desire.

གློག་གི་ཞགས་པ་ལྟ་བུའི་འོད་ཀྱི་ངོ་བོས། ཆོས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་བསྲེགས་ཏེ། སླར་ཡང་ཐུར་སེལ་གྱིས་བསྐུལ་བས་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་རྩ་ཐམས་ ཅད་ཡོངས་སུ་གང་སྟེ། ལྷག་པར་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་སོན་པས། ཧཾ་ཡིག་གདུངས་ཏེ། བུག་པ་དང་བཅས་པའི་མར་གྱི་བུམ་པ་བཞུ་བའི་མར་གྱི་རྒྱུན་བཞིན་དུ། ཧཾ་ཡིག་ལས་བར་ཆད་པ་མེད་པར་འཛག་པའི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་ཁྲུས་ཏེ། འཁོར་ལོའི་རིམ་པས། ནོར་བུའི་རྩ་བ་དང་དབུས་དང་རྩེ་མོའི་མཐར་ཐུག་པར་སོན་པས། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་རིས་མེད་པ། གཞོན་ནུ་མའི་བདེ་བ་ལྟར། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཙམ་ བརྗོད་པ་ངག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཐུ་རོས་གང་བ། རྩའི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་དུ་དབུགས་འགོག་པ་ཉིད་ཀྱིས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་ཤར་བའི་རྣལ་འབྱོར། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ། ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ ཅན། རྣམ་པ་དང་རྣམ་པ་མེད་པ་དང་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བཱ་རཱ་ཧཱི་སྟེ། ནག་པོ་སྤྱོད་པའི་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། བཱ་ཡིག་གིས་ནི་བརྗོད་དུ་མེད། ། རཱ་ཡིག་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ། ། རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་ཧཱི་ཡིག་སྟེ། ། བཱ་རཱ་ཧཱི་ཡི་སྒྲ་རུ་གྲགས། ། ཞེས་སོ། ། ལཀྵྤུའི་ཞབས་ཀྱིས་ ཀྱང་གསུངས་པ། འགྱིང་བཅས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ཁྱིམ་ཕུག་རྩེར། །

In the nature of light like a flash of lightning, the dharmachakra, saṃbhogachakra, and mahāsukhachakra are incinerated. Then, impelled by the downward-clearing wind, all the channels up to the seventy-two thousand are completely filled. In particular, having reached the mahāsukhachakra, the syllable Haṃ is heated. Like a stream of melted butter from a butter lamp with a hole, a continuous stream of nectar flows without interruption from the syllable Haṃ, bathing the Blessed Lady. Proceeding through the sequence of the cakras, it reaches the base, center, and tip of the jewel. Through the sequence of the various moments and so forth, conceptualizations of existence and non-existence are abandoned. Free from the duality of subject and object, like the bliss of a young maiden, it is the mere essence of one’s own experience. Beyond the domain of verbal expression, filled with the core of suchness, and by the very cessation of the breath in all the channel-wheels, the yoga that arises non-conceptually—the authentic emergence of coemergent great bliss, the wisdom body of union, possessing neither aspect nor aspectlessness and free from causes—is the very nature of Mahāmudrā, which is Vārāhī. As the venerable Kṛṣṇācārya stated: "The syllable Va is inexpressible; The syllable Rā is free from aspects; Because it is causeless, it is the syllable Hī; Thus it is renowned by the sound of Vārāhī." The venerable Lakṣmīṅkarā also said: "At the peak of the cavern of the vajra-jewel, with a haughty posture..."

སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅིངས་ལས་པདྨའི་མཛོད་དུ་ནི། ། ཇི་སྲིད་སྡུག་པོའི་རོར་སྲིད་ཐིག་ལེར་ཟླ། ། འབྱུང་འགྱུར་དེ་སྲིད་ཐུབ་དབང་གོ་འཕང་འཐོབ། ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྤྱན་དྲངས་པའི་ས་ར་ཧ་པའི་གླུ་ལས་ཀྱང་། ཇི་སྲིད་གང་ དུ་ཡིད་ལ་ཡང་བྱའི་རང་བཞིན་རྣམ་རྟོག་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་ངེས་དེ་སྲིད། ། གང་དུ་དགའ་བར་བྱེད་པས་སྙིང་ལ་བདེ་བ་བྱེད་དེའང་ཡང་དག་རྟོག་པ་ཙམ། ། དེ་རྗེས་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་ཉིད་དེ་གཉིས་པོ་གང་དག་སྲིད་པའི་རྒྱུ། ། གང་དུའང་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་སེམས་ལས་མྱ་ངན་འདས་པ་གཞན་མེད་ དོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་དོན་དམ་པ་ཉིད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་ཡང་དག་པར་སྤྲོ་ཞིང་། སྣང་བ་ནུབ་པ་ཉིད་དང་། སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཇི་ཙམ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་མཉམ་པར་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་ནི། ཅི་དགར་ལངས་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལོ་ཉིད་དུ་ཕྱོགས་པར་བལྟས་ནས་ནི། ། རང་རིག་བདེ་ཆེན་དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཕྱིར་ཞིང་རབ་ཏུ་མཆོད། ། མྱུར་དུ་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་གཉིས་ཉེ་བར་རྫོགས་དོན་དུའོ། ། ཚོགས་གཉིས་ཉེ་བར་བསགས་པ་ཡིས་དང་བསྒོམས་པ་ཡིས་ནི་ཁྱད་པར་ལས། ། སྲིད་ གསུམ་བདག་ལས་བྱུང་ཞིང་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ནི་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད། ། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་བདག་ལས་གཞན་མིན་རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལ་ངའོ། ། དེ་ལྟར་མཉམ་པར་གཞག་དང་རྗེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་པར། ། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་བར་མ་ཆད་དུ་བསྒོམ་པ་གོམས་བྱས་ན། །

Having assumed the cross-legged posture, within the treasury of the lotus, as long as the drop remains in the essence of the beautiful, for that long one will attain the state of the Lord of Sages. Also, from the song of Saraha invited by the master Nāgārjuna: "As long as conceptual thoughts, which are by nature like a bird in the mind, certainly arise; as long as that which brings joy to the heart produces bliss, that too is merely correct conceptualization. Following that, that which is detachment itself—those two are the causes of existence. Wherever the mind does not conceptualize objects, there is no nirvāṇa other than that." Therefore, by thus facing toward the ultimate itself, one should correctly radiate bliss toward all things. One should remain in meditative equipoise for as long as possible within the essence of mere appearance, which is the very subsiding of appearances. Then, having risen as one pleases, one should view all things as the wheel of yoginīs arising from great bliss. One should repeatedly offer worship to the essence of that self-aware great bliss, for the sake of swiftly completing the two accumulations of merit and wisdom. Through the distinction of having thus gathered the two accumulations and having meditated, the three realms arise from the self, and sentient beings are the very essence of the self. All these beings are not other than the self; I am the wheel of yoginīs. In that way, if a yogi practices and becomes habituated to meditating without interruption on both the meditative equipoise and the subsequent yoga, [the result is attained].

མཚམས་མེད་ལྔ་སོགས་ སྡིག་པ་མངོན་བྱས་སྐལ་བ་དམན་པས་ཀྱང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་དུས་རིང་མིན་པར་ཡིད་ཆེས་བྱུང་། ། འདིར་འགའ་ཞིག་གི་བསམ་པ་འབྱུང་བ། འཕོ་བའི་བདེ་བ་དང་། སྨན་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པས་ཐིག་ལེ་རིང་པའི་བདེ་བ་ནི། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིའང་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ ཆེན་པོ་ནི་ལས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་སོགས་ལས་འཆར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཇི་སྲིད་པས་བྱེ་བའི་ཆར་ཡང་བསྐྲུན་དུ་མེད་པ་ལས་སོ་སྙམ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ ཀྱང་འདིར་བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་གིས། གཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། འདིར་རླུང་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དབང་པོ་འགོག་པའི་སྦྱོར་བས་བསམ་གཏན་དུ་བྱ་བའི་དགོངས་པའི་སྐད་ལས་གཉིད་དེ། གཅིག་ཏུ་འཆི་བ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་བརྗོད་དོ། ། བདེ་བ་གང་གིས་འཆི་བ་འདིར། ། དེ་ཡི་ བདེ་བ་བསམ་གཏན་བརྗོད། ། ཅེས་སོ། ། འཆི་བ་གཞན་ནི་རྫུན་གྱི་ཚིག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ། དཔལ་བདེ་མཆོག་ཏུའང་གསུངས་པ། འཆི་བ་ཞེས་བྱ་རྣམ་རྟོག་འདིས། ། མཁའ་སྤྱོད་གོ་འཕང་འདྲེན་པར་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། བསམ་གཏན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐིག་ལེ་འགྱུར་བ་མེད་པར་བྱས་པ་ལ་ བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཆར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བཟའ་བཞིན་པ་ནི་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེའི་ངོ་བོར་མཉམ་པས་བྷུ་སུ་ཀུ་པ་སྟེ། འདི་ནི་བྷུ་སུ་ཀུ་པས་རྟོགས། ། ཉལ་ནས་གནས་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱིས། །

Even those of inferior fortune who have committed the five crimes of immediate retribution and the like have gained conviction that the accomplishment of Mahāmudrā will occur before long. Here, some may think: "If the bliss of transference and the bliss of the long-lasting drop through great medicines and so forth belong even to children, how could Great Bliss arise from the branches of action and the like? Since that [bliss of transference] changes in an instant, it is suffering; whereas Great Bliss cannot be compared even to a ten-millionth part of the bliss of change throughout the three realms of existence." That is true; however, here, through the pith instructions of the sublime guru, one relies on the yoga of sleep. In this context, "sleep" is a term for the intention of meditative concentration (dhyāna) through the yoga of arresting the winds, consciousness, and the sense faculties; it is also called "death." As it is said: "The bliss by which one dies here is called the meditative concentration of bliss." Other forms of death are merely false words. As it is also stated in the Śrī Cakrasaṃvara: "This conceptualization called 'death' leads to the state of Khecarī." It is established that Great Bliss arises when the drops (bindu) of that very meditative concentration are rendered unchanging. While consuming Great Bliss through the yoga of sleep regarding the objects, sense faculties, and consciousness, one is equal in essence to that [bliss] through praise and so forth; thus, one is a bhusuku. As it is said: "This is realized by the bhusuku; by remaining in the very state of lying down."

གཞན་ གང་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བལྟ། ། ཞེས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡིས་གྲུབ་པ་ལ་ནི་ས་ཕྱོགས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས། ། རིམ་པར་ཐིམ་ལས་མེ་ལོང་ལ་ནི་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་བཞིན་ནམ་མཁའ་ལ། ། ཤེས་བྱར་ལྟོས་མེད་སྣང་ཙམ་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མའི་འཁོར་ལོར་མཁས་པས་རྟོགས། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ ཡང་མཚན་མ་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་དེ་ཉིད་ལ་ནི་མཉམ་པར་གཞག། རྩེ་གཅིག་བསམ་གཏན་ལས་ནི་དུ་བའི་རྣམ་པ་དང་པོའོ། ། སྨིག་རྒྱུར་སྣང་བ་གཉིས་པ་ཡང་སྟེ་མཁའ་སྣང་རྣམ་པ་གསུམ་པའོ། ། སྒྲོན་མ་འབར་བ་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ་དྲི་མ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟར། ། རྟག་ཏུ་སྣང་བ་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་འོད་གསལ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་མའི་རིམ་པ་ཐོབ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག། སོམ་ཉི་མེད་པར་འགྲུབ་ལ་ཞུམ་པ་སྤངས་ཏེ་རྩེ་གཅིག་བརྟུལ་བར་བྱ། ། འཛག་པའི་བདེ་བ་སྦྱིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་རྒྱུའི་གཏུམ་མོ་སྟེ། དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ནོར་བུ་ལས་སླར་གྱེན་དུ་གཤེགས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིས་ཏེ། མཉམ་པའི་སྣོད་དུ་སྒྲོན་མ་ནི། ། ཆུ་ཡི་དབུས་སུ་རབ་གཏམས་པ། ། བུམ་པའི་ཁྱིམ་དུ་ཞུགས་པ་ན། ། ཆུ་ནི་གྱེན་དུ་འཛེག་ལ་ལྟོས། ། ཞེས་བྱ་ བའི་དཔེ་ཉིད་ལས་སོ། ། ཡང་ན་འཁོར་ལ་སོ་སོར་བུམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བས་ཐིག་ལེ་ཧཾ་ཡིག་ལ་རོ་མཉམ་པ་ཡང་སྟེ། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་བྱ་བས་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི།

"Furthermore, one should view all things as being accomplished." Thus it is said. Regarding the accomplishment of this yoga, the great elements of the directions dissolve in succession. Like various forms in a mirror, or like [reflections] in the sky, the wise realize that the mere appearance of objects of knowledge, independent [of external causes], is the illusory wheel of primordial wisdom (jñāna). That primordial wisdom is also characterized by the five signs; one should rest in meditative equipoise upon that very reality. From one-pointed concentration, the first is the appearance of smoke. The second is the appearance of a mirage, and the third is the appearance of fireflies in the sky. The fourth is the blazing lamp, like a stainless sky. The fifth is called the non-conceptual luminosity (prabhāsvara) that is constantly manifest. Having thus attained the sequence of signs, the supreme accomplishment of Mahāmudrā is achieved without doubt. Abandoning despondency, one should practice with one-pointed perseverance. The coemergent (sahaja) nature that bestows the bliss of emission is the causal inner heat (caṇḍālī); in order to transform that very [heat] into the essence of unchanging bliss, the application of ascending [the drop] from the jewel is based upon that very yoga. As it is said in the analogy: "When the lamp is placed in a balanced vessel, well-filled in the midst of water, and enters the interior of the vase, look how the water ascends upward." Alternatively, through the individual vase-breathing (kumbhaka) application upon the wheel, the drop is made of one taste with the syllable Haṃ; this is also achieved by making everything non-conceptual. Then, for the sake of accomplishment, one should understand the commitments (samaya) to be fully maintained:

སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ལ་བརྩེ་བ་ མི་འདོར་བ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བཟང་ཞིང་སྐྱོན་མེད་པ་རྣམས་ལ་མངོན་སྤྱོད་མི་བྱའོ། ། རྙེད་བཀུར་གྱི་རྒྱུས་བདག་ཉིད་སྒྲོགས་པ་དང་། ཉམས་པ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། ཁྲོ་བ་དང་། སྲེད་པ་དང་། རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤང་བར་བྱའོ། ། རྟག་ཏུ་གཡོན་གྱི་སྤྱོད་པ་ཉིད་དང་། ལྷ་དང་སྔགས་ཐ་དད་ པར་མི་བལྟའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཤེས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་དོར་བྱ་བ་བསྲུང་ཞིང་། ཉེས་པའང་སྤང་བ་དང་། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་བདག་ཉིད་གདུང་བར་མི་བྱ་བ་དང་། བུད་མེད་རྣམས་ཁྱད་པར་ཕྱག་རྒྱ་དང་གཟུངས་མ་རྣམས་ལ་ནམ་དུ་ཡང་མ་དད་པར་མི་བྱའོ། ། རྨུགས་པ་ དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་དང་། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྤང་བ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་ལ་བག་ཡོད་པ་དང་། ནད་པའི་རིམ་གྲོར་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པ་དང་། རང་གི་ཁྱེད་ཀྱིས་གཞན་གདུང་བར་མི་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱེད་དུ་ཐེ་ཚོམ་སྤངས་ནས་དཔའ་བོ་སེང་གེ་ལྟ་བུར་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྒེག་མ་ ལས་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་གདམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམ་དག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དགོངས་པ་བཞིན། ། ས་སྐྱོང་ཆེ་དང་བཤེས་གཉེན་འགའ་ཡིས་རབ་ཏུ་བཏུད་ཅིང་བསྐུལ་བ་ལས། ། སྲོག་ཆགས་ཕུང་པོས་ཀུན་དགའི་དགའ་བ་བླ་མེད་མྱུར་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་བགྱིས་ལས་ བསོད་ནམས་ཐོབ་དེས་འགྲོ་རྣམས་ཕག་མོ་ཉིད་གྱུར་ཅིག། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྒེག་མ་ཞེས་བྱ་བ། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ཤྲཱི་བན་རཏྣའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པའོ། ། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་དང་།

One should not abandon compassion for all living beings, nor should one perform wrathful rites against those who possess excellent and flawless discipline. One must abandon self-promotion for the sake of gain and honor, as well as degeneration, pride, anger, craving, delusion, and so forth. One should always maintain the conduct of the left and not view the deity and the mantra as distinct. Knowing the natural state to be utterly pure, one should observe the worldly conventions to be avoided, abandon faults, and not torment oneself with asceticism. One should never be lacking in faith toward women, especially regarding mudrās and dhāraṇīs. One must abandon lethargy, agitation, and the like, as well as the root downfalls. One should be conscientious regarding the welfare of others, strive in the service of the sick, and not cause suffering to others through one's own actions. Having abandoned doubt regarding the attainment of accomplishments, one should conduct oneself like a heroic lion. This is the instruction on the completion stage from the Vajralāsyā. This Sādhana of Vajravārāhī, titled Vajralāsyā, was composed by the great paṇḍita Śrī Vanaratna in accordance with the intention of the Vajra Holder. At the request of the great ruler of the earth and several spiritual friends who bowed down in reverence, I have composed this so that the masses of living beings may swiftly realize the unsurpassed joy of Kṛṣṇācārya. By the merit obtained from this work, may all wandering beings become Vārāhī herself. The Sādhana of Glorious Vajravārāhī, titled Vajralāsyā, composed by the great paṇḍita Śrī Vanaratna. [It was translated] by that same great paṇḍita and...

སྟག་ཚང་ལོ་ཙཱ་བ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བ་ལས། ཕྱིས་པཎྜི་ཏ་ ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་འཚོ་བའི་དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྒྱ་མཚོའི་སྡེས། མི་བཅོས་སུ་མི་རུང་བ་རྣམས་བཅོས་ཤིང་དོན་ལ་རྟོན་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་བའོ། །

From the translation by Taktsang Lotsāwa Jampel Yeshe, it was later revised by the Vajradhara monk Gyatso De, who lived through the kindness of that very same great Paṇḍita, and definitively established according to the reliance upon the meaning, correcting those parts that were unfit to remain unaltered.