A Sādhana of the Glorious Vajrayoginī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་སཱ་དྷ་ན་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་ བདེ་མཆོག་ཐབས་ཀྱི་གཙོ། ། གཉིས་མེད་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོར་བཅས། ། གུས་བཏུད་དཔལ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་མའི། ། སྒྲུབ་ཐབས་རིམ་པ་བྲི་བར་བྱ། ། དང་ལྡན་དབང་དང་དམ་ཚིག་ལྡན། ། སྒྲུབ་ལ་དཔའ་བའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་དབེན་པའི་གནས། ། ཉམས་དགར་མཆོད་པའི་རྟེན་བཞུགས་ལ། ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སེམས་བྱ། ། ལྷག་པའི་ལྷར་བསམ་ཧྲཱིཿ་འོད་ལས། ། བླ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། ཕྱག་དང་མཆོད་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་རྗེས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་ བསྒོམ། ། ཀུན་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་བསམ། ། སྔགས་འདིས་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤོདྡྷོ྅ཧཾ། སླར་ཡང་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོར་བསྟན། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་རང་བཞིན་དག་པ་ལས། ། པཾ་ལས་པདྨ་ཉི་ དཀྱིལ་དུ། ། ཨེ་ཡི་རྣམ་པའི་ཆ་བྱད་ཅན། ། ལྷ་མོ་ཁམས་གསུམ་ཀུན་ལས་འདས། ། དམིགས་པ་རྒྱ་ཆེ་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བར་ཆོས་འབྱུང་བསམ། ། པདྨ་ཉི་མ་རོ་སྟེངས་སུ། ། ཧྲཱིཿ་ཡིག་བྱུ་རུ་དམར་པོ་འདྲ། ། འོད་ཟེར་སྤྲོ་ བསྡུས་སླར་བསམས་ཏེ། ། ཞལ་གཉིས་ཕྱག་གཉིས་གར་སྟབས་བཞུགས། ། ཛ་བ་སིནྡྷུ་ར་ཡི་མདོག། གཡས་པས་གྲི་གུག་ནམ་མཁར་གདེངས། ། དེ་བཞིན་གཞན་གྱིས་ཀ་པཱ་ལ། །

In the language of India: Śrīvajrayoginīsādhana-nāma. In the language of Tibet: dPal rDo rje rnal ’byor ma’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Glorious Vajrayoginī). Homage to the glorious Vajrayoginī! To the glorious Cakrasaṃvara, the chief of methods, together with the non-dual wisdom wheel, I bow with devotion. I shall write the stages of the sādhana of the glorious Yoginī. A practitioner who possesses the empowerments and samayas, and who is courageous in practice, should go to a secluded place such as a charnel ground. Having arranged pleasing objects of worship, they should sit on a comfortable seat and direct their mind. Visualizing the supreme deity, from the light of the syllable Hrīḥ, they should invite the Guru and the maṇḍala. Having preceded this with prostrations and offerings, they should perform the confession of misdeeds and so forth. Following that, they should meditate on the four brahmā abodes. They should contemplate that all things are of the nature of emptiness. To stabilize this, they should recite this mantra: Oṃ svabhāva-śuddhāḥ sarva-dharmāḥ svabhāva-śuddho ’haṃ. Furthermore, they should demonstrate the essence of primordial wisdom: Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. From this naturally pure state, from the syllable Paṃ, a lotus and sun disk arise. In the center of the space of the syllable E, one should meditate on the goddess who transcends all three realms. The vast apprehension is the celestial palace, the essence of body, speech, and mind. In its center, one should visualize the source of phenomena (dharmodaya). Upon a lotus, sun, and corpse, is the syllable Hrīḥ, like a red coral. By the radiation and reabsorption of light rays, one should again visualize [the deity] abiding in a dancing posture with two faces and two arms. Her color is like that of vermillion (javasindhūra). With her right hand, she brandishes a curved knife (kartṛka) toward the sky; likewise, with the other, she holds a kapāla.

ཁ་ཊྭཱཾ་གིས་བརྒྱན་རྣམ་པར་འཛིན། ། གཡས་པ་ཕག་གདོང་མཁའ་ལ་སྤྱོད། ། ཅིག་ ཤོས་ཁྲོ་མོའི་ཞལ་དུ་བསྟན། ། ཕྱག་རྒྱའི་རིམ་པས་སྐུ་ལུས་མཛེས། ། མགོ་བོའི་དོ་ཤལ་རྒྱན་དང་ལྡན། ། གར་དགུའི་རོ་ལྡན་བསམ་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་མགྲིན་པ་དང་། ། དཔྲལ་བ་སྤྱི་གཙུག་ཡན་ ལག་ལ། ། རིམ་པར་སྔགས་འདི་བསམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཾ། ཧཾ་ཡོཾ། ། ཧྲིཾ་མོཾ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཕཊ་ཕཊ། གོ་ཆ་བགོས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་བསྟིམ། ། དབང་བསྐུར་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་པ་བྱ། ། སྐྱོ་ན་སྔགས་འདི་བཟླས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་རྗེས་གཏོ་ར་མས་མཆོད་པར་བྱ། ། ལྟེ་བར་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་བསམ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འབར། ། སྟེང་ནས་གཡོ་བའི་རླུང་དགུག་ཅིང་། ། རྫ་མཁན་འཁོར་ལོ་ཤེས་རབ་འཁོར། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རླུང་དྲོད་ཀྱི། ། འབྱུང་བའི་དངས་སྙིགས་ ཕྱེད་འགྱུར་བས། ། མར་མེ་ལ་སོགས་རྟགས་རྣམས་འབྱུང་། ། དེས་སྐྱོ་ཕྱི་ནང་ལྷ་མཆོད་ལ། ། བསྟོད་ཅིང་དགེ་བ་བསྔོ་བར་བྱ། ། བདག་གིས་སྒྲུབ་ཐབས་བྲིས་པ་ལས། ། དགེ་བ་གང་ཡོད་མདུན་བྱས་ཏེ། ། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་རྣལ་འབྱོར་མའི། ། ལམ་ནས་བྱང་ཆུབ་འགྲོ་ བར་ཤོག། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། རྗེ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་དེ་ཉིད་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་རྒྱ་བརྩོན་འགྲུས་སེང་གེས་བསྒྱུར་བའོ། །

Adorned with a khaṭvāṅga, she holds it aloft. Her right face is that of a sow, soaring through the sky. The other face is shown as that of a wrathful goddess. Her body is beautified by the sequence of mudrās. Adorned with a necklace of heads, one should visualize her possessing the nine dramatic sentiments. She is blessed by the three syllables. At the navel, heart, throat, forehead, crown, and limbs, one should sequentially visualize this mantra: OṂ BAṂ, HAṂ YOṂ, HRĪṂ MOṂ HRĪṂ HRĪṂ, HŪṂ HŪṂ, PHAṬ PHAṬ. Having donned the armor, the wisdom beings are absorbed. Empowerment is conferred, offerings are made, and praise is offered. When weary, one should recite this mantra: OṂ OṂ OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE VAJRA-VARṆANĪYE HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. Following that, one should offer the torma. One visualizes the source of phenomena (dharmodaya) at the navel. Then, the mantra wheel blazes. The upward-moving wind is summoned, and the wheel of insight revolves like a potter’s wheel. Through the wind and heat of conceptual thought, the pure and impure elements are separated, and signs such as a lamp flame arise. When weary of that, one makes outer and inner offerings to the deity, offers praise, and dedicates the virtue. Whatever virtue has arisen from writing this sādhana, may all beings of the six realms proceed to awakening via the path of the Yoginī. This concludes the Sādhana of Śrī Vajrayoginī composed by the Lord Dīpaṃkara Śrījñāna. It was translated by that very Paṇḍita and the translator Gya Tsöndrü Sengé.