Toh 1591 · classical Tibetan · Tengyur edition

Attaining the Precious Ornament

Translated from the Tibetan by buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate · machine-assisted

Edition 1.0 · 2026 · not a critical edition machine draft

Catalogue: Toh 1591
Genre: Treatise
Period: classical Tibetan
Edition: Tengyur vol. 024_རྒྱུད་འགྲེལ།_འ.txt
Extent: 4 passages · 4,287 Tibetan characters · 1,081 English words
Translation: buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate (English, machine-assisted)
Status: Edition 1.0 · 2026 · machine draft
Rights: Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction)

The text, titled Ratnālaṃkārasiddhi (The Accomplishment of the Jewel Ornament), is a ritual manual focused on a Vajrayana deity practice centered on Vajrayoginī. It outlines a precise sequence of meditative and ritual actions designed to transform the practitioner's consciousness. The process begins with devotional homage and the invitation and subjugation of the natural Yoginī into the deity form. The practitioner is then instructed to visualize a specific mandala geometry, utilizing a triangular ornament and a revolving body visualization to transcend conceptual thought. The practice culminates in a sophisticated internal alchemy: the placement of the syllable OṂ at the heart and the transformation of bliss into a non-intrinsic nature. By melting this state into light, the practitioner is committed to a process of identity shift, moving from the ordinary self to the nature of the Great Vajradhara. The text functions as a technical guide for achieving a specific state of non-dual realization through visualization and energetic manipulation.

Provenance

About this text

A treatise on the accomplishment of the jewel ornament, the Ratnālaṃkārasiddhi belongs to the tradition of the Śaṃvara and Related Tantras. The work is attributed to the Indian author Atīśa Dīpaṃkaraśrījñāna. Its passage into the Tibetan language was carried out by Atīśa Dīpaṃkaraśrījñāna and rgya brtson ’grus seng ge, and it is preserved in the Tengyur, volume འ, where it extends over four pages. The work enacts a ritual practice centered on Vajrayoginī, beginning with devotional homage and the invitation, summoning, and subjugation of the natural Yoginī. It directs the practitioner to visualize a mandala featuring a white and red triangular ornament and to engage in internal processes involving the ignition of the caṇḍālī through the joining of the vāyu-mātṛ and nidrā-mātṛ channels. A scholar or serious reader consults this classical Tibetan text today to examine the specific meditative sequences and visualizations used to transcend conceptual thoughts and engage with the nature of emptiness and compassion through the embodiment of the three doors of liberation.

Sanskrit title: Ratnālaṃkārasiddhi
Indian author: Atīśa Dīpaṃkaraśrījñāna
Tibetan translators: Atīśa Dīpaṃkaraśrījñāna, rgya brtson ’grus seng ge
Canonical collection: Śaṃvara and Related Tantras
Genre: Treatise
Source edition: Tengyur, vol. འ
Period: classical Tibetan

Read further

Catalogue

84000 catalogue entry

Bibliography

BDRC library search

Libraries

WorldCat

Sanskrit sources

Digital Sanskrit Buddhist Canon

Reference

Cite thisAnuvāda, “Attaining the Precious Ornament” (Toh 1591), machine draft, 2026.https://naxiai.com/tibetan/works/toh1591

Summary & commentary

Significance

This work is significant as it exemplifies the complex visualization and deity yoga techniques characteristic of the Anuttarayoga Tantra tradition. For the modern reader, it provides a primary example of how Tibetan Buddhism employs somatic and symbolic tools to dismantle conceptual thinking and achieve a state of emptiness and bliss.

Structure

Passages	Section	Description
1-2	Invocation and Preliminary Ritual	Homage to Vajrayoginī and the ritual summoning and subjugation of the natural Yoginī.
3	Mandala Visualization	Visualization of the triangular ornament and the revolving body to eliminate conceptual thoughts.
4	Internal Alchemy and Transformation	Contemplation of the syllable OṂ and the transformation of bliss into the nature of Great Vajradhara.

Themes

Deity Yoga (1-2)
Non-conceptualization (3)
Transformation of Bliss (4)

Summary, significance and provenance note generated by gemma4:31b from the translation and the catalogue record.

AnuvādaAttaining the Precious Ornament·

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། རཏྣ་ཨ་ལཾ་ཀཱ་ར་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། རིན་པོ་ཆེ་རྒྱན་གྱི་ སྒྲུབ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཅིང་། ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་འདུད། ། ཨོ་ཌྱ་ན་ཡུལ་ནས་བྱུང་བ་ཡི། ། བརྒྱུད་པའི་རིམ་བཞིན་མ་ཆད་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་ མ་ནི་འདོད་དེའི་གཞུང་། ། རིན་ཆེན་རྒྱན་གྱི་སྒྲུབ་པ་བཤད། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་དབང་བསྐུར་ཐམས་ཅད་རྫོགས་ཤིང་། ། ཨུ་ལས་ཨོ་ཌྱ་ན་དུ་བསམས་ལ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མའི་ཚོགས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དག་པ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ལ། དེ་ལ་སྔོན་གྱི་བླ་མའི་མན་ངག་གིས། དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པས་དེའི་དོན་དུ་དམིགས་ལ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཁྲུས་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་རིམ་བཞིན་བྱས་ཏེ། མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པའི་རྟེན་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་གཙང་མར། སིནྡྷུ་ར་དང་ཁུ་བ་དང་ཁྲག་དང་ཏིལ་དང་དྲི་ཆུས་རི་མོ་གྲུ་གསུམ་བརྩེགས་མར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་མི་ཤིགས་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྔགས་ཀྱིས་ བསྐོར་བར་བྱའོ། ། འདབ་མའི་ནང་དུ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྔགས་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རིམ་དུ་གོ་ཆའི་སྔགས་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་བསྒོམ་པའི་རིམ་པས་ཚོགས་བསགས་པར་བྱའོ། །

In the language of India: Ratnālaṃkārasiddhi. In the language of Tibet: Rin po che rgyan gyi sgrub pa (The Accomplishment of the Jewel Ornament). Homage to the glorious Vajraḍākinī. I bow to Vajrayoginī, whose nature is the inseparability of emptiness and compassion, who possesses the essence of the profound and the vast, and who is the very embodiment of the three doors of liberation. I shall explain the accomplishment of the Jewel Ornament, the source text of the Yoginī that has emerged from the land of Oḍḍiyāna and has been transmitted through an unbroken lineage. In this regard, a yogin who has completed all empowerments should visualize the syllable u as Oḍḍiyāna, sit upon a comfortable seat, and please the assembly of Yoginīs. Then, having recited the three purities and so forth, one should contemplate the nature of emptiness. Following the oral instructions of the former gurus, one should focus on the meaning of the stages of empowerment and visualize oneself as Vajrayoginī. Then, having been blessed by the Vajra Holder, one should perform the ritual ablution. Following that, having performed the stages of protection and so forth in sequence, one should present the offerings. Regarding the support for the offerings, one should draw a triple-layered triangle in a clean vessel, such as a mirror, using vermilion, semen, blood, sesame oil, and urine. In the center of that, one should place the syllable in the manner of the indestructible and the unborn. It should be surrounded by the mantra of the Yoginī. The mantra of the Yoginī should be written within the petals, and the armor mantras should be placed in the outer circle. Having placed that upon the Vajra Holder, one should accumulate the collections through the stages of meditation.

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

definitionརྡོ་རྗེ “vajra” — This term generally indicates indestructibility and stability. In the sūtras, vajra most often refers to the hardest possible physical substance, said to have divine origins. In some scriptures, it is also the name of th

definitionབདག “self” — A substantial, self-subsistent entity within beings or things, or the intrinsic reality of things, or the intrinsic identity of things, that is permanent and nonrelative. The Buddha’s teaching, in contrast to that of oth

terminologyདབང → “empowerment”. In compounds དབང་ཆེན is 'great power' (a deity epithet), not 'great empowerment'.

terminologyལས → “action”. 84000 uses 'action' where the mechanics matter, 'karma' where it is a fixed term.

homonymལས is rendered “action” here; the glossary also records act, Action, activity for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionལས “action” — Matters that govern the saṅgha community’s daily life, regular observances (such as the rains retreat and the restoration ) and special events (like ordination) are ratified by a formal act of the saṅgha. There are one h

definitionསྟོང་པ་ཉིད “emptiness” — Emptiness denotes the ultimate nature of reality, the total absence of inherent existence and self-identity with respect to all phenomena. According to this view, all things and events are devoid of any independent, intr

periodམེ → “fire”. In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not capitalise the element.

homonymམེ is rendered “fire” here; the glossary also records Āgneya, Analā, Acalā for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionམེ “fire” — Classified as a “ lord of beings ” ( prajāpati ).

definitionསྐྱེ་བ “birth” — The eleventh of the twelve links of dependent origination . See “ dependent origination .”

terminologyསྔགས → “mantra”. སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.

definitionསྔགས “mantra” — A formula of words or syllables that are recited aloud or mentally in order to bring about a magical or soteriological effect or result. The term has been interpretively etymologized to mean “that which protects ( trā )

termརྡོ་རྗེ → vajra

termཕྱག་འཚལ → homage

termབདག → self

termརྒྱུད → tantra

termགཞུང → source text

termདབང → empowerment

དེ་ནས་བདག་གི་གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞག་ལ། དེ་ ལ་རང་བཞིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཛཿ་ཞེས་བརྗོད་དེ། རྣལ་འབྱོར་མས་བདག་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་གིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་འདུག་པ་ རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་དེ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་ཚོགས་བསག་པའོ། ། དེ་ནས་ལུས་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བསམས་ལ་དེའི་ལྟེ་བར་བཾ་ལས་ཞུ་བ་དང་། བདེ་བ་ལས་སམ། སྟོང་ པའི་བརྡ་འོད་ཀྱི་རི་མོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཕག་མོ་ཞལ་གཉིས་པ་ཕྱག་གཉིས་པ་ཕག་གདོང་ཁྲོ་མོ་ཞལ་གཉིས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཐོད་བྱས་པ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཡུང་དྲུང་འཁྱིལ་བས་བརྒྱན་པ། སྨིན་མ་རྡོ་རྗེས་གཡེངས་པ། ཕྱག་གཡས་ན་གྲི་གུག། གཡོན་པས་ ཐོད་པ་བསྣམས་པ། སྐུ་མདོག་དམར་ནག་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ། ཐོད་པའི་རྒྱན་ཅན། ལུས་བདེ་བས་རྒྱས་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱས་པས་དེའི་ལུས་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གྱུར་ཏེ། དེའི་ལྟེ་བའི་གནས་སྟོང་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་དབུགས་ལྟེ་བ་ལས་དལ་གྱིས་དྲངས་ལ། སླར་དེ་རུ་བཅུག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒྱུར་ཏེ། དེ་ལས་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་བསམ་ལ། དེའི་རིགས་ལས་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ། གཡས་བ་ན་རྡོ་རྗེ་གཡོན་ པ་ན་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་བསམས་ལ། གཉིས་མེད་དུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ། །

Then, having placed Vajrayoginī to my left, one should invite the natural Yoginī into her, and perform the summoning, entering, binding, and subjugating. Then, uttering "Jaḥ," the Yoginī should be exhorted. Thereafter, one should make various offerings. Seated within that maṇḍala, one should please her with a diverse maṇḍala of offerings. Then, having prostrated and offered praise, one should perform the confession of misdeeds and so forth. These constitute the accumulation of merit. Then, one should visualize the body as a celestial palace. At its navel, from the syllable Baṃ, or from bliss, or from the light-rays of the sign of emptiness, one should visualize the Blessed Lady Vārāhī, with two faces and two arms, a wrathful sow’s face, with a skull-crown adorned with a vajra garland, and decorated with a crossed-vajra and a svastika. Her eyebrows are arched with vajras, her right hand holds a curved knife, and her left holds a skull-cup. Her body is dark red, radiating light, adorned with skull ornaments, and flourishing with bliss. By focusing the mind on that meaning, her body becomes the celestial palace. From the empty space at the navel, one should generate Vajrayoginī. From that, the breath is drawn slowly from the navel and then re-entered, transforming it into emptiness. From that, one should visualize Vajrayoginī with one face and two arms. From her family, one should visualize Śrī Heruka with one face and two arms, holding a vajra in his right hand and a skull-cup in his left, and contemplate them as becoming non-dual.

homonymདཀྱིལ་འཁོར is rendered “maṇḍala” here; the glossary also records inner circle, maṇḍalaka, disk for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདཀྱིལ་འཁོར “maṇḍala” — A small ritual space, usually on the ground which is smeared with cow-dung and other substances, where offerings are made. Although the term sometimes lacks the - ka ( kan ) suffix, it is not to be confused with the pant

definitionབཅོམ་ལྡན་འདས་མ “Blessed Lady” — The female form of the epithet commonly applied to buddhas and other awakened beings. The Sanskrit word bhaga means, among other factors, “good fortune,” “happiness,” “prosperity,” and “excellence.” The suffix -vat indic

terminologyརིགས → “family”. The tantric 'family' (buddha-family); not 'lineage' (which is རྒྱུད་པ or བརྒྱུད་པ).

definitionརིགས “family” — Generally a reference to a person’s spiritual disposition.

definitionམ་མོ “mātṛ” — “Mothers”; a class of female spirits common to both the Buddhist and non-Buddhist traditions. Typically these spirits are associated with creating obstacles and illness during pregnancy and early childhood. However, when

adherencePinned rendering paraphrased here: self; empowerment; homage; action

termབདག → self

termརྡོ་རྗེ → vajra

termདབང → empowerment

termམཆོད་པ → offering

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termཕྱག་འཚལ → homage

དེའི་ལྟེ་བར་གྲུ་གསུམ་དཀར་ལ་དམར་བའི་རྒྱན་ཅན། དེའི་དངོས་སུ་རྟོག་པ་མཐའ་དག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་སྐུ་ལན་བཞིར་འཁོར་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཅུང་ཟད་བཞག་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ བཙུན་མོ་གང་རྣམ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་ལ་རླུང་མ་དང་གཉིད་མ་རྩེ་སྤྲད་ཙཎྜ་ལཱི་དྲག་ལ་ཡུན་ཐུང་བའམ། དལ་ལ་ཡུན་རིང་བ་སྦར་བར་བྱའོ། ། ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོ་འཁོར་བས་འོད་ཀྱི་རི་མོ་ལས་མེ་བྱུང་བས། སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་འཁོར་ དེའི་སྤྱི་བོར་འཁོར་ལོ་འཁོར་བས་འོད་ཀྱི་མེ་བྱུང་བས། ཧཾ་ཞུ་བས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཁུ་བས་རྒྱས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བདེ་བའི་རོ་ལ་ཆགས་པར་གྱུར་ན་དཔྲལ་བའི་གནས་སུ་ བྲུ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་ནམ་མཁའ་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བས་མི་རྟོག་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་གི་སྙིང་གར་རོ་ལ་གནས་པའི་ཕག་མོའི་ཤེས་པ་མར་མེ་ལྟར་གསལ་བ་བསྒོམ། མར་མེ་ཡང་མར་མེའི་རྩེ་མོ་ལ་རིམ་གྱིས་སྟོང་པར་བཅུག་ལ་དེ་ལ་ཧེ་རུ་ཀ་བསྐྱེད་ལ། དེ་རང་སྣང་བའི་ རིག་མར་བཅས་པ་ཞལ་བཞི་ཕྱག་བཅུ་གཉིས་པར་བསྒོམས་ཏེ། རླུང་མ་དང་གཉིད་མ་རྩེ་སྤྲད་རིམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕབ་ནས་གསང་བ་རྡོ་རྗེའི་སྦུ་གུར་ཕྱིན་པ་དང་། དཔེའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་། ལུས་བཤིག་སྟེ་གྱུར་པའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་གནས་ཏེ། ཧཱུཾ་དལ་གྱིས་བརྗོད་པ་དང་། རླུང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དྲངས་པས་ལྟེ་བར་གནས་ཏེ། དགའ་བའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མགྲིན་པ་དང་།

At its center is a white and red triangular ornament. One should visualize the body revolving four times as the actual cause from which all conceptual thoughts arise. Having rested in that state for a short while, one should meditate on the consort in her natural form. Abiding together with her, one should ignite the caṇḍālī by joining the tips of the vāyu-mātṛ and nidrā-mātṛ channels, either intensely for a short duration or gently for a long duration. As the navel cakra revolves, fire arises from the lines of light, and the heart cakra revolves. As the crown cakra revolves, fire of light arises, and one should visualize the haṃ melting so that the entire body is filled with seminal essence (bindu). Then, one should meditate by focusing the bliss of the entire body into a single point. If attachment to the flavor of bliss arises, one should visualize the space in the form of a triangle at the location of the forehead through the application of focused observation, and thereby contemplate non-conceptuality. Then, one should meditate on the consciousness of Vārāhī, which resides in the flavor at one's heart, as clear as a lamp. One should gradually dissolve the lamp into emptiness at the tip of the lamp's flame, and from that, generate Heruka together with his consort, his own appearance. Meditating on him with four faces and twelve arms, one joins the tips of the vāyu-mātṛ and nidrā-mātṛ and gradually descends the bodhicitta. When it reaches the hollow of the secret vajra, it reaches completion in the manner of the "exemplary innate" (dṛṣṭānta-sahaja). Abiding in the generation stage of the transformed body, one slowly recites hūṃ and, drawing it up together with the wind, it abides at the navel; one meditates on it as the nature of joy (ānanda). Likewise, at the throat, and...

definitionརྟོག་པ “kalpa” — A mental factor understood either as “the coarseness of the mind” or as the cause for such coarseness. More elaborate definitions explain it as a type of “mental murmur” ( manojalpa ) that is searching ( paryeṣaka ) and

definitionའཁོར་ལོ “cakra” — Literally “wheel,” cakra is an energy center in the subtle body where subtle channels converge. In tantric Buddhism there are either four or five main cakras. The Hevajra Tantra teaches four cakras, namely the cakras of

terminologyབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས → “bodhicitta”. Keep the Sanskrit loan; 'mind of awakening' is a gloss, and mixing the two inside one text reads as inconsistency.

homonymབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས is rendered “bodhicitta” here; the glossary also records mind set on awakening, resolve of awakening, aspiration to enlightenment for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས “bodhicitta” — In the general Mahāyāna teachings, the “mind of awakening” ( bodhicitta ) is the intention to attain the complete awakening of a perfect buddha for the sake of all beings. On the level of absolute truth, the mind of awak

adherencePinned rendering paraphrased here: self

termརྟོག་པ → kalpa

termའཁོར་ལོ → cakra

termལས → action

termམེ → fire

termབདག → self

termབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས → bodhicitta

སྙིང་གར་ཨོཾ་བཅུག་ལ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བདེ་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་བྱས་ཏེ། རྣམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་དྲངས་ཏེ་སྦྱང་ བར་བྱའོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སློབ་མ་གཟུང་བར་འདོད་ན། སློབ་མས་ལན་མང་བར་གསོལ་བ་འདེབས་པ་དེ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། སྔགས་ཕོག་ནས་སྣོད་ཀྱི་རིམ་པས་ལྷར་བསྐྱེད་ལ་ བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཚེས་བཅུ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། མཎྜལ་སྔོན་དུ་སོང་བས་ཡོན་ཕུལ་ལ། སློབ་མ་མདུན་དུ་བཞག་ལ། བདག་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་གནས་ཏེ། དེ་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་བཅུད་དུ་གྱུར་ཏེ། སློབ་མ་ལས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཡོན་པའི་ འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ནས་མི་རྟོག་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། མཐར་བསླང་སྟེ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་དཔའ་བོས་ཀྱང་བཅུད་དུ་གྱུར་པར་བྱའོ། ། དེས་དྲིལ་བུས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་བརྡ་བྱའོ། ། ཅི་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། མན་ངག་ལས་ནི་ཐོབ་པ་བཞིན་ བརྒྱུད་པའི་རིམ་པས་བྲིས་པ་ཡིན། ། དགེ་བ་དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་ཀུན། ། རྣལ་འབྱོར་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་ཤོག། མཁས་པ་ཆེན་པོ་དི་པཾ་ཀ་ར་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

One should place the syllable OṂ at the heart and contemplate it. Furthermore, having rendered bliss devoid of intrinsic nature, one should draw it forth in the manner of its aspects and purify it. Simultaneously, through its melting into light, one becomes the nature of the Great Vajradhara. If one wishes to accept a disciple, one should accept that disciple who has made repeated requests. That too should be protected: having bestowed the mantra, one should generate the deity according to the sequence of the vessel and perform the recitation. Then, on the tenth day, one should make offerings; having preceded this with a maṇḍala, one should present the fee. Placing the disciple in front, one divides oneself into two and remains at the disciple’s crown. Through that melting into light, it becomes the essence, and one should meditate on the left cakra of the disciple as before. Then, having rung the bell, one should abide in non-conceptuality. Finally, having arisen and prostrated, the hero should also become the essence. By means of the bell, one should also signal the unborn. One should abide in whatever is comfortable. This has been written according to the sequence of the lineage, just as it was obtained from the pith instructions. By this merit, may all beings attain the state of yoga. This concludes the work composed by the great scholar Dīpaṃkaraśrījñāna.

structureColophon: closes the text and names the translators or author.

terminologyས་བཅུ → “the ten grounds”. The bodhisattva levels. The single syllable ས is also the word for 'earth' and must not be pinned as 'ground' on its own.

homonymས་བཅུ is rendered “the ten grounds” here; the glossary also records ten levels, ten grounds, ten stages for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionས་བཅུ “the ten grounds” — The ten levels or stages traversed by a bodhisattva that culminate in buddhahood: (1) Joyful ( pramuditā ; rab tu dga’ ba ), (2) Stainless ( vimalā ; dri ma med pa ), (3) Luminous ( prabhākarī ; ’od byed pa ), (4) Radian

adherencePinned rendering paraphrased here: action; the ten grounds; tantra

termལས → action

termརྡོ་རྗེ → vajra

termསྔགས → mantra

termས་བཅུ → the ten grounds

termམཆོད་པ → offering

termབདག → self

Terminology used in this text (20)

Term	Rendering	×	Note
བདག	self	4
ལས	action	4	84000 uses 'action' where the mechanics matter, 'karma' where it is a fixed term.
རྡོ་རྗེ	vajra	3
ཕྱག་འཚལ	homage	2
རྒྱུད	tantra	2
དབང	empowerment	2	In compounds དབང་ཆེན is 'great power' (a deity epithet), not 'great empowerment'.
སྟོང་པ་ཉིད	emptiness	2
མེ	fire	2	In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not c
སྐྱེ་བ	birth	2
སྔགས	mantra	2	སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.
མཆོད་པ	offering	2
མ་མོ	mātṛ	2
རྟོག་པ	kalpa	2
འཁོར་ལོ	cakra	2
གཞུང	source text	1
དཀྱིལ་འཁོར	maṇḍala	1
བཅོམ་ལྡན་འདས་མ	Blessed Lady	1
རིགས	family	1	The tantric 'family' (buddha-family); not 'lineage' (which is རྒྱུད་པ or བརྒྱུད་པ).
བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས	bodhicitta	1	Keep the Sanskrit loan; 'mind of awakening' is a gloss, and mixing the two inside one text reads as inconsistency.
ས་བཅུ	the ten grounds	1	The bodhisattva levels. The single syllable ས is also the word for 'earth' and must not be pinned as 'ground' on its own

Colophon

Source: tengyur vol. 024_རྒྱུད་འགྲེལ།_འ.txt. Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction).

Translation status: 84000 catalogue + registry; grade no-translation-known; checked 2026-11-10.

Set in Newsreader and EB Garamond; Tibetan in Noto Serif Tibetan; Chinese in Noto Serif SC.

Anuvāda · NaxiAI