A Sādhana of the Glorious Vajrayoginī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ། ཤྲཱི་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་སཱ་དྷ་ན། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཁམས་གསུམ་ པ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། བསྐལ་པ་མེ་ལྟར་འབར་བའི་འོད། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་འདུད། ། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། རྟོགས་པ་གཅིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། ། མདོར་བསྡུས་བདག་གིས་བཤད་པར་བྱ། ། ཞལ་གཉིས་མ་དང་དོན་གྲུབ་ མ། ། དབུ་བཅད་ལ་སོགས་ཆོས་དྲུག་རྣམས། ། བསྡུས་ཕྱིར་ཡང་དག་དོན་གསལ་བའི། ། དམར་ཆུང་མ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་བྲི། ། དབང་བསྐུར་ཡང་དག་དོན་ཐོབ་ནས། ། གཉུག་མའི་དོན་རྣམས་མ་ལུས་བྱ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ལ། ། དང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་སྐྱབས་ སོང་ནས། ། སེམས་ཅན་དོན་རབ་དགའ་བ་ལ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་ཀྱང་བཟུང་། ། རང་བཞིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གནས། ། བར་ཆད་བསལ་ལ་དབེན་པ་རུ། ། ཁོང་ཚངས་ཅན་གྱི་སྟན་བཏིང་ལ། ། ཡབ་ལ་བལྟས་ཏེ་གནས་པར་བྱ། ། སྔགས་པས་ཐོ་རངས་རེ་ཞིག་ ལངས། ། མེ་ཡི་བུ་དང་ཆུ་སྐྱེས་དང་། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཎིར་བཅས་དང་། ། ཧྲཱིར་བཅས་བཅོམ་ལྡན་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྐད་ཅིག་རང་ལྷར་གནས། ། དབྱངས་ཡིག་གསལ་བྱེད་ཀ་ཤས་བརྒྱན། ། ཡིག་བཏུས་རྒྱལ་པོ་འདི་ཡིན་པས། ། ལོགས་སུ་འཐོར་བ་བསྡུས་པ་མེད། ། དེ་དག་སྒྱུ་གཟུགས་རང་བཞིན་ལས། ། ཀ་པཱ་ལ་ཡི་ཆང་ལ་ནི། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གིས་བཀབ་གྱུར་ཏེ། ། ཨོཾ་དང་ཧཱུཾ་གིས་རབ་སྦྱངས་ནས། ། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡུམ་ལ་མཆོད། །

In the language of India: Śrī-vajrayoginī-sādhana. In the language of Tibet: dPal rdo rje rnal ’byor ma’i sgrub thabs (The Sādhana of Glorious Vajrayoginī). Homage to Vajrayoginī! She whose nature is emptiness and compassion, the very essence of the three realms, whose light blazes like the fire at the end of an eon—to Vajrayoginī I bow. That which is the domain of a single realization through the stages of the lineage gurus, the Sādhana of Vajrayoginī, I shall explain in brief. To clarify the meaning of the six dharmas, such as the Two-Faced, the Accomplisher of Aims, and the Severed-Headed, I shall write the Sādhana of the Little Red One (Dmar chung ma). Having obtained the authentic meaning of empowerment, one should perform all the innate practices without exception. Having gone for refuge with a devoted mind to the Guru, the Buddha, and the Jewel, one should also adopt the mind of awakening for the sake of the supreme joy of sentient beings. In a place of perfect natural excellence, having cleared away obstacles and gone to a secluded spot, one should spread a comfortable seat and remain facing the Father (the Guru). At dawn, the mantra practitioner should rise. Generating the Blessed One together with the son of fire (Ra), the lotus-born (Ka), the vowels and consonants, and the syllable Hrīḥ, one then abides as the deity in an instant. Adorned with the vowels and consonants from Ka to Śa, this is the King of Syllable Extraction; there is no separate scattering or gathering. From the nature of those illusory forms, within the wine of the kapāla, covered by the garuḍa, and having thoroughly purified it with Oṃ and Hūṃ, one should worship the Mother with the root mantra.

བཾ་ཧཾ་ཧྲིཾ་ཧྲེཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཟླ་གམ་བདུད་རྩིས་གཙོ་ལ་མཆོད། ། གཡོན་པས་གཡས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཁྲུས། ། རབ་ ཏུ་བྱས་ཏེ་དག་བྱས་ནས། ། གཡས་ཀྱིས་གཡོན་ལ་དེ་བཞིན་མཆོད། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱས་རང་ལ་བསྡུ། ། དེ་རྗེས་ལྟེ་བ་སྙིང་ག་དང་། ། མགྲིན་པ་སྨིན་མཚམས་སྤྱི་གཙུག་དང་། ། ལྟེ་བ་ལ་སོགས་གནས་དྲུག་ཏུ། ། བཾ་ཧཾ་ཧྲིཾ་ཧྲེཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མཐིང་དང་དཀར་དང་དམར་བ་དང་། ། ནག་དང་སེར་དང་ ལྗང་བ་རྣམས། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་དགོད། ། དེ་ནས། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་པ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾཿ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿ་བྷ་ག་བཱན་བཛྲ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་སོ། ། སྔོ་དང་ལྗང་དང་དམར་བ་དང་། ། སེར་བ་དག་གི་ཁྲོ་བོ་དགོད། ། ས་བོན་དག་ལས་འོད་འཕྲོས་ ནས། ། དམ་པ་རྣམས་ནི་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། བདུན་གྱིས་བསྟོད་ནས་རང་ལ་བསྡུ། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་སྔོན་སོང་ནས། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦདྷརྨྨཱཿ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱ་བཛྲ་ཤུདྡྷོ྅་ ཧཾ། ཞེས་པ་དག་པ་རྣམ་གསུམ་བསམ། ། མེ་ཡི་བུ་དང་ཧཱུཾ་གྱུར་པས། ། ཉི་མ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་ར་བར་བསམ། ། དེ་ནས་མེ་བུ་ཆུ་སྐྱེས་དང་། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཁྲི་ལས་གདན། ། རྫོགས་པ་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཧྲཱིཿ་དམར་འོད་གསལ་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། གྲི་གུག་དེ་ཉིད་ རེ་རེས་མཚན། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ལྟེ་དཀྱིལ་དུ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་བསམ། ། གཅེར་བུའི་ཆ་བྱད་སྐྲ་གྲོལ་མ། །

VAṂ HAṂ HRĪṂ HREṂ HŪṂ PHAṬ. Offer the crescent-shaped nectar to the principal deity. With the left hand, perform the vajra-bath for the right; having thoroughly performed this, purify it. Likewise, offer with the right to the left. With the lotus mudrā, withdraw it into oneself. Thereafter, at the navel, heart, throat, brow, crown, and navel—these six locations—place VAṂ HAṂ HRĪṂ HREṂ HŪṂ PHAṬ. Blue, white, red, black, yellow, and green; arrange them in their proper order. Then: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ, OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ, GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ, ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VAJRA RĀJA HŪṂ PHAṬ. Thus it is said. Arrange the wrathful deities of blue, green, red, and yellow. From the seed syllables, light radiates forth, inviting the sublime ones. Having praised them with the sevenfold [service], withdraw them into oneself. Preceded by the four brahmā abodes, contemplate the three purities: OṂ SVABHĀVA VIŚUDDHAḤ SARVADHARMĀḤ SVABHĀVA VIŚUDDHO ’HAṂ; OṂ YOGA ŚUDDHAḤ SARVADHARMĀ YOGA ŚUDDHO ’HAṂ; OṂ VAJRA ŚUDDHAḤ SARVADHARMĀ VAJRA ŚUDDHO ’HAṂ. From the fire-son and the transformation of HŪṂ, visualize the sun, the crossed vajra, and the vajra tent and fence. Then, from the fire-son, the lotus, and the throne of the Āli and Kāli, generate the complete [mandala]. From the red HRĪḤ, with the radiating and absorbing of clear light, each is marked by a curved knife. In an instant, in the center of the navel, visualize Vajrayoginī herself. She is naked in appearance, with hair flowing loose.

གཡོན་པ་ཁྲོ་མོ་སྤྱན་གསུམ་པ། ། མཆེ་བ་ཟུར་གསུམ་གཙིགས་མཛད་ཅིང་། ། དབུ་ལ་རུས་པའི་ཐོར་ཚུགས་བརྒྱན། ། ཐོད་པ་ལྔ་ཡི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། གཡས་ན་ ཕག་གདོང་རྣ་ལྟག་གྱེན། ། སྐུ་མདོག་མེ་ཏོག་སིནྡྷུ་ར། ། གཡས་ན་གྲི་གུག་གཡོན་པ་ན། ། ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་བཀང་བ་བསྣམས། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ཐོད་པ་སུམ་བརྩེགས་ཅན། ། གཡོན་གྱི་གྲུ་མོ་རབ་བརྟེན་ནས། ། གསང་བའི་གནས་སུ་བཟུང་བའོ། ། ཐོད་ཅན་ཁྲག་འཛག་དོ་ཤལ་ཅན། ། གཡོན་ བརྐྱང་གཡས་ནི་བསྐུམ་པ་ཡིས། ། གུང་མོ་བྱིན་པ་ལ་རེག་པའོ། ། གཅེར་བུ་མཚན་མ་རང་བཞིན་གནས། ། ནུ་འབུར་རྒྱས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། རུས་པའི་དབུ་རྒྱན་སྙན་ཆ་དང་། ། མགུལ་ཆུ་དོ་ཤལ་ཕྱག་གདུབ་དང་། ། སེ་མོ་དོ་དང་ཞབས་གདུབ་དང་། ། དཔུང་རྒྱན་སྐུ་ཆིངས་སྟོད་ གཡོགས་ཅན། ། གཡས་སུ་འགྱིང་ཞིང་གཡོན་དུ་ལྡེམ། ། འགྱིང་བག་ཅན་ལ་མཐུ་བྱིན་ལྡན། ། གཟི་བརྗིད་ཆེ་ལ་འོད་འབར་བ། ། མེ་རིས་བསྐོར་ཞིང་འདུ་འཕྲོར་ལྡན། ། སྟོང་གསུམ་ཀུན་སྙོམས་ཐུགས་རྗེར་ལྡན། ། རྔམ་ཞིང་སྲིན་པོའི་ཞལ་ནི་བསྡམས། ། དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་གནས་པར་ བྱའོ། ། བླ་མའི་གདམས་ངག་ལས་ཀྱིས་ནི། ། རིམ་པ་རྒྱས་པར་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་དགུག་གཞུག་དང་། ། ཨོཾ་དང་ཨཱཿ་དང་ཧཱུཾ་གསུམ་གྱིས། ། གནས་གསུམ་པ་ནི་འཐོར་བསྡུ་དང་། ། དེ་ནས་གནས་དྲུག་སྔར་བཞིན་དུ། ། གོ་ཆའི་ལྷ་མོའི་སྐུ་རྫོགས་ནས། ། སྙིང་གར་ ས་བོན་རབ་ཏུ་བརྒྱན། ། དེ་ནས་སྤྱན་དྲངས་མཆོད་བསྟོད་དེ། ། ཡང་གཤེགས་སྐུ་བརྗིད་བྱོན་པ་ལས། ། དབང་བསྐུར་ཚིག་གིས་རབ་མཉན་ཏེ། ། མཁའ་འགྲོ་བཞི་ཡིས་དབང་བསྐུར་བས། །

The left [hand] is the wrathful female with three eyes, baring her three-pointed fangs. Her head is adorned with a bone topknot and a crown of five skulls. On the right is the sow-faced [consort] with ears turned upward. Her body color is like the sindhura flower. In her right hand she holds a curved knife, and in her left she holds a skull-cup filled with blood. She holds a khaṭvāṅga with a triple-stacked skull-cup, resting it firmly in the crook of her left arm and holding it at her secret place. She wears a garland of dripping skulls and blood. With her left leg extended and her right drawn in, her middle finger touches her calf. She is naked, with her natural marks intact. Her breasts are full and perfect. She is adorned with bone ornaments: a crown, earrings, a necklace, a long necklace, bracelets, a jeweled sash, anklets, armlets, a waist-belt, and an upper garment. She is poised to the right and swaying to the left. She is majestic and endowed with power and blessings. She is of great brilliance and blazing light, surrounded by a mountain of fire and possessing a radiance of emanation and reabsorption. She possesses compassion that equalizes the entire trichiliocosm. She is fierce, with the face of a rākṣasa tightly knit. In this way, one should remain completely established. Through the instructions of the Guru, one should realize the stages in detail. With jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, perform the summoning and absorption. With the three syllables oṃ āḥ hūṃ, perform the scattering and gathering at the three places. Then, as before, at the six places, once the bodies of the armor goddesses are complete, the seed-syllable is beautifully adorned at the heart. Then, having invited [the deities] and offered worship and praise, as the majestic bodies arrive once again, listen well to the words of empowerment. By the empowerment conferred by the four ḍākinīs, [the empowerment is bestowed].

ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མཉེས་བྱས་ནས། ། དབུ་ལ་མི་བསྐྱོད་རྟགས་ཀྱིས་མཛེས། ། ས་བོན་འཕྲོ་འདུས་ཁར་ཞུགས་ནས། ། གནས་ཉིད་དུ་ནི་རྣམ་པར་ཐིམ། ། དེ་སྤྲུལ་བཅུ་དྲུག་སྤྲོས་པ་ཡིས། ། ཉིད་ལ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་མཆོད། ། རྐང་པ་བརྒྱད་པས་ཡོངས་བསྟོད་དེ། ། རང་ཉིད་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱའོ། ། རླུང་གི་ས་བོན་མེ་ཡི་བུ། ། ཀཾ་དང་ཨ་ཡི་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། རླུང་དང་གྲུ་གསུམ་ཛ་རིལ་ལས། ། ཐོད་པ་པདྨས་རབ་མཛེས་ཧཱུཾ། ། བྷྲཱུཾ་དང་ཨཾ་དང་ཛཾ་དང་ཁཾ། ། ན་དང་ད་དང་ཧ་དང་གོ། ། སྐུ་ལས་དེ་རྣམས་རྒྱས་པར་བསྐྱེད། ། ཧཱུཾ་གི་འཕྲོ་འདུ་རླུང་བསྐྱོད་ནས། ། མེ་སྦར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་སྦྱང་། ། རྡོ་རྗེ་སྦུ་གུས་རབ་ཏུ་མྱང་། ། ལྟེ་བར་ཆོས་འབྱུང་ ཁ་སྦྱོར་ལ། ། རྫ་མ་མཁན་གྱི་འཁོར་ལོ་བཞིན། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་འོད་ཟེར་ལྡན། ། གྲུབ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡོངས་བསྐོར་ནས། ། དོན་ཀུན་གྲུབ་བྱེད་འཁོར་ལོ་བསྒོམ། ། སྲིན་པོའི་ཞལ་ནི་ཅུང་ཟད་བསྡམས། ། ཕག་གདོང་གྱེན་དུ་ཉེ་བར་བལྟ། ། གཡུང་དྲུང་འཁྱིལ་པ་མྱུར་ དུ་འཁོར། ། སྙིང་ནང་ས་བོན་གྲུབ་བཅས་ལ། ། བསྐོར་ཞིང་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐྱོད། ། དང་པོ་བསྐྱེད་ཚུལ་རབ་རྫོགས་ཏེ། ། ཨེ་ནས་བཾ་ལ་རྣམ་པར་བསྡུ། ། ཐིག་ལེ་ནཱ་དར་ཅུང་ཟད་བསྡམས། ། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་དག་ཏུ་བསྐྱལ། ། དེ་ལོངས་སྤྱོད་ལམ་ཅི་རིགས་པས། ། ང་རྒྱལ་ ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྤྱད། ། དེ་ནས་སྔགས་རྣམས་རྣམ་པར་བཤད། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། ། བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ།

Having pleased the wisdom being, the crown is beautified by the sign of Akṣobhya. Through the radiation and reabsorption of the seed syllable, it enters the mouth and dissolves completely into the very site. By the emanation of sixteen emanations, one makes offerings to oneself with oneself. Having offered praise with the eight-line verse, one should taste the amṛta. From the seed syllable of wind, the son of fire, through the radiation and reabsorption of Kaṃ and A, and from the wind and the triangular jar, there is a skull cup beautifully adorned with a lotus and the syllable Hūṃ. From Bhrūṃ, Aṃ, Jaṃ, Khaṃ, Na, Da, Ha, and Go, these are generated extensively from the body. By the radiation and reabsorption of Hūṃ, the wind is stirred, fire is ignited, and the body, speech, and mind are purified. One tastes thoroughly with the hollow tube of the vajra. At the navel, in the dharma-source (dharmodaya) in union, like a potter’s wheel, red in color and possessing rays of light, surrounded by the accomplished mantra, one meditates on the wheel that accomplishes all aims. The rākṣasa face is slightly constricted, and the sow’s face looks upward. The swastika swirls rapidly. Within the heart, the seed syllable together with the accomplishment is rotated, and the wheel is thoroughly stirred. Having first completed the method of generation, from E it is gathered into Vaṃ. The drop and the nāda are slightly constricted, and the realization is brought into the purity of the nature of phenomena (dharmatā). Through whatever appropriate path of enjoyment, one should engage with the very pride. Then, the mantras are explained: Oṃ sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanīye vajravairocanīye hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ svāhā. Oṃ ḍākinīye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ.

ཨོཾ་ལཱ་མ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཁཎྜ་རོ་ཧེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་རཱུ་པི་ཎཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀཱ་ཀཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱུ་ལུ་ཀཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཤྭ་ནཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་སཱུ་ཀ་རཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཱ་ཏི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཱུ་ཏཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཥྚྭི་ཎཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་མ་ཐཱ་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་ མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་ཝཱི་རེ་ཤཱ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱལྤཱགྣིསནྣི་བྷཱ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛ་ཊ་མ་ཀུ་ཊོཏྐ་ཊཱ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་དཾ་ཥྚྭཱ་ཀ་རཱ་ལོ་གྲ་བྷཱི་ཥ་ཎ་མུ་ཁཱ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ས་ཧ་སྲ་བྷུ་ཛ་བྷཱ་སུ་རཱ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤོ་དྱ་ཤཱུ་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྷ་རི་ཎེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བྱཱ་བྷྲ་ཛི་ནཱ་མྦ་ར་དྷ་ར་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་དྷུ་མྛཱ་ན་དྷ་ཀ་ར་ཝ་པུ་ཥཱ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཾ་ཡོཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྲིཾ་མཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཨོཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། གཞན་ཡང་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་མཆོད་པ་ནི། ། ཚེས་བཅུའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ། ། མཆོད་པ་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། བཟའ་སྟོན་དེ་བཞིན་བཏུང་བ་དང་། ། བུ་རམ་ཤིང་དང་རྒུན་འབྲུམ་དང་། ། འབྲས་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པས། ། བཏུང་བ་བཟང་པོ་ཇི་སྙེད་པས། ། ཕྱི་དང་གསང་བར་བཅས་པ་ མཆོད། །

Oṃ lāmāye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ khaṇḍarohaye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ rūpiṇīye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā | Oṃ kākāsyāye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ ulūkāsyāye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ śvānāsyāye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ sūkarāsyāye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ yamadāṭīye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ yamadūtīye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ yamadaṃṣṭriṇīye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ yamamathānīye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ na Namo bhagavate vīreśāya hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ mahākālapāgnisannibhāya hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Oṃ jaṭāmakuṭotkaṭāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ daṃṣṭrākarālograbhīṣaṇamukhāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ sahasrabhujabhāsurāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ paraśupāśodyataśūlakhaṭvāṅgadhāriṇe hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ vyāghrajīnāmbaradhārāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ mahādhūmrānadhakāravapuṣāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ baṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā | Oṃ haṃ yoṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā | Oṃ hrīṃ maṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā | Oṃ hreṃ hriṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā | Oṃ hūṃ hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā | Oṃ phaṭ phaṭ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā | Furthermore, I shall explain: The offering to the Vajra-holder, especially on the tenth day, should be perfectly endowed with the five offerings, as well as food, drink, sugarcane, grapes, rice, and whatever else there may be, and whatever excellent beverages there may be. One should offer both the outer and the secret.

སྣོད་ནི་དྲི་མེད་སྦྱངས་པ་རུ། ། གུར་གུམ་ལ་སོགས་སྦྱར་བར་བྱ། ། བཏུང་བ་བཟང་དང་ལྡན་པ་ལ། ། སིནྡྷུ་ར་ཡི་ཕྱེ་མ་བཙགས། ། གསེར་གྱི་སྨྱུ་གུའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཨེ་དབྱིབས་བྲིས། ། དབུས་སུ་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ནི། ། རིམ་པ་དེ་བཞིན་བྲི་བར་བྱ། ། གཡུང་དྲུང་འཁྱིལ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། དགེ་བ་འཁོར་ལོའི་ལོགས་ལ་དགོད། ། མེ་ཏོག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཉིད། ། ཆུ་ལས་སྐྱེས་དང་ཐང་ལས་སྐྱེས། ། མར་མེ་ཙཱ་རུ་དམ་ཚིག་ཆེ། ། དེ་བཞིན་གཞོན་ནུ་མ་ཡིས་མཆོད། ། མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་འདི་དག་གིས། ། ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ ཡིན། ། སྐྲ་གྲོལ་གཅེར་བུར་བྱས་ནས་སུ། ། ཨོ་ཌྱ་ན་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ནས། ། ཤིན་ཏུ་གསང་བར་བྱ་བ་ཉིད། ། མཆོད་པའི་དུས་སུ་མཉམ་པར་གཞག། མ་གསང་བགེགས་ཀྱིས་བར་ཆོད་པས། ། དངོས་གྲུབ་དེ་བཞིན་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་པ་ ལ། ། ནད་རྣམས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། སྲོག་ནི་གཏོང་བར་འགྱུར་བའམ། ། འཆི་བའི་དུས་ལ་བབ་ཀྱང་བླའི། ། གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཁམས་གསུམ་བརྟན་དང་གཡོ་བ་ཡི། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་གཡོན་ནས་ འབྱུང་། ། གཡོན་པ་སྔོན་དུ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་རྟག་ཏུ་གཡོན་པས་སྤྱད། ། མཆོད་པ་ལག་པ་གཡོན་པ་སྟེ། ། བཟའ་བཏུང་གཡོན་པས་སྤྱད་པ་ཉིད། ། རིགས་ལྔ་ལ་ནི་ཀུན་སྤྱོད་པ། ། རིགས་གཅིག་ཏུ་ནི་ངེས་པར་བརྟག། བཟའ་སྟོན་དེ་བཞིན་བཏུང་བ་དང་། ། སྨེ་གཙང་ ངོ་ཚ་རྣམ་པར་སྤང་། ། རྟོག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཉེས་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། །

In a stainless, purified vessel, one should apply saffron and the like. To an excellent drink, one should add finely sifted vermilion powder. With the application of a golden pen, the wise one should draw the shape of the letter E. In the center, the king of mantras should be written in that same sequence. The svastika-whirling mudrā should be placed upon the sides of the virtuous wheel. Various kinds of flowers, both those born from water and those born from land, as well as lamps, cāru sweets, and the great samaya, should likewise be offered by a young maiden. By means of these specific offerings, one is brought into close proximity. Having loosened the hair and become naked, one should face the direction of Oḍḍiyāna. This must be kept strictly secret; at the time of offering, one should remain in meditative equipoise. If it is not kept secret, obstacles will intervene, and the accomplishment will likewise be ruined. For one whose samaya has been impaired, various diseases will arise. It would be better to give up one's life or even to reach the time of death than to fail in this. If one desires the supreme accomplishment, one must always guard the samaya. All beings of the three realms, both the stable and the moving, arise from the left. The left is generated first; the yogi should always act with the left. Offering is with the left hand, and eating and drinking are likewise to be done with the left. Regarding the conduct of the five families, one should ascertain them as being one family. In feasting and drinking, one should completely abandon notions of impurity and cleanliness, and be liberated from all conceptual constructions and liberated from all faults.

རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ད་བ་སྡོམ། ། དཔའ་བོ་སེང་གེ་བཞིན་དུ་སྤྱོད། ། སྔགས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རང་བཞིན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་སྔགས་ཀྱི་གཟུགས། ། གལ་ཏེ་གོ་འཕང་མཆོག་འདོད་ ན། ། དེ་དག་ཐ་དད་པར་མི་བྱ། ། མི་ཡིས་གང་དང་གང་བསྒོམ་པ། ། ཡིད་དང་ཡང་དག་ལྡན་འགྱུར་ནས། ། དེས་ན་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། སྣ་ཚོགས་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། བསྙེན་པར་གྱུར་པའི་ཉེ་བའི་རྟགས། ། གཡུང་དྲུང་བཅས་པའི་རྗེ་བཙུན་མ། ། ཞལ་ཉིད་མཐོང་བར་ གྱུར་པ་དང་། ། ཆང་ནི་ཁོལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ། རྨི་ལམ་དག་ཏུ་ཞལ་མཐོང་དང་། ། འབུམ་ཚོ་གསུམ་དང་གཉིས་དང་ནི། ། གཅིག་གི་བར་དུ་ཉེ་བར་བསྙེན། ། ཟླ་བ་གཅིག་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད། ། དེ་བཞིན་ཞག་བདུན་དག་ཏུ་ནི། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ཡིས། ། མཚན་མ་གྲངས་དང་དུས་ ལ་བསྙེན། ། མཆོག་དང་བར་མ་དམན་རྣམས་ཀྱི། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞི་རྒྱས་དབང་དྲག་ཕྲིན་ལས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ནང་དམེ་བཟློག་པ་དང་། ། སྲིའུ་གསོ་དང་ཚོགས་འཁོར་དང་། ། ལས་ཀྱི་བྱ་བ་ཁ་སྐོང་རྣམས། ། གཞན་ཡང་བླ་མའི་ཐུགས་ལ་རག། སེམས་ དང་རྗེས་མཐུན་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། གང་ཞིག་ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་ན། ། ཤེས་རབ་བསོད་ནམས་དམན་པ་ཡང་། ། དེ་ནི་གྲུབ་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་བླ་མ་ཆོས། ། དེ་བཞིན་བླ་མ་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་མ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། མདོར་ན་བླ་ན་མེད་པ་ ཡི། ། སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡིས། ། དེ་ཕྱིར་བླ་མའི་བསྙེན་བཀུར་བྱ། ། དཔལ་དང་ལྡན་པས་རབ་ཏུ་བསྔགས་པ་ཡིས། ། ཨོ་ཌྱ་ན་མཁའ་འགྲོ་ལས་བརྒྱུད་སྒྲུབ་ཐབས་འདི། །

The yoginī is the binding of the da; the hero acts like a lion. The mantra is the nature of the yoginī; the yoginī is the form of the mantra. If one desires the supreme state, one should not treat them as distinct. Whatever a person meditates upon, once the mind is perfectly endowed with it, one becomes the identity of that, just like a multifaceted gem. The signs of having completed the approach (sevā) are: seeing the face of the Venerable Lady together with the swastika, the beer boiling, and seeing her face in dreams. One should perform the approach for three hundred thousand, two hundred thousand, or one hundred thousand [recitations]. For one month, half a month, or likewise for seven days, the superior, middling, and inferior [practitioners] should perform the approach according to the signs, the number, and the time. One should understand the sequence for the superior, middling, and inferior [attainments]. For the activities of pacifying, enriching, magnetizing, and subjugating, for averting internal vajra-demons, for healing children, for the gaṇacakra, and for the supplementary ritual actions, these depend further upon the Guru’s mind. Through yoga that accords with the mind, if one remains in profound meditative equipoise, even those with inferior insight and merit will undoubtedly achieve accomplishment. The Guru is the Buddha, the Guru is the Dharma, and likewise the Guru is the Saṅgha. The Guru is the glorious Vajradhara. In short, those who desire the unsurpassed fruit of Buddhahood should therefore serve and honor the Guru. This sādhana, praised by the glorious ones, is the lineage of the Ḍākinīs of Oḍḍiyāna.

བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་འདི་བསྒྲུབས་ནས། ། རྗེ་བཙུན་མ་ཡི་ཞལ་མཐོང་ཤོག། རྡོ་རྗེ་རྣལ་ འབྱོར་མའི་གསང་ཆེན་ཞལ་ནས་རྣ་བར་མཁའ་འགྲོ་མས། ནཱ་གཱརྫུ་ན་ལ་བརྒྱུད། དེས་ཏྲི་ས་ར་ཧ་ལ་བརྒྱུད། དེས་ཀ་རོ་པ་ལ་བརྒྱུད། ། དེས་ཡི་གེར་བཀོད་པའོ། ། དེས་ནི་རུ་བ་ལ་བརྒྱུད། དེས་མ་ཇོ་གཡུང་མོ་ལ་བརྒྱུད་དོ། ། དེས་རྗེ་བཙུན་ལ་བརྒྱུད། དེས་ བདག་ལ་བརྒྱུད་པ་ལགས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཞལ་གཉིས་མ་ཆུང་ངུ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། དོན་བསྡུས་ཀྱི་དམར་ཆུང་མ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་བ་ཏྲི་ས་ར་ཧས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

May the wise, having accomplished this, behold the face of the Venerable Lady. The Great Secret of Vajrayoginī was transmitted from her own lips to the ear of the Ḍākinī, who transmitted it to Nāgārjuna. He transmitted it to Tisaraḥa. He transmitted it to Kāro-pa. He committed it to writing. He transmitted it to Rūpa. He transmitted it to the Lady Mañju-yung-mo. She transmitted it to the Venerable One. He transmitted it to me. This is also known as the "Small Two-Faced Yoginī," and also as the "Small Red Summary of Meaning." Composed by Tisaraḥa, it is complete.