A Sādhana of Vajrayoginī in the Form of Wrathful Vārāhī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྲོ་དྷ་བཱ་རཱ་ཧཱི་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕག་མོ་ཁྲོས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེ་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ན་ཉིད། ། རྩེ་མོ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་ཐིག་ ལེ་མཆོག། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དཔལ་བསྟོད། ། ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། སྔགས་པས་རེ་ཞིག་ཤིན་ཏུ་ཉམས་དགའི་གནས་འདུག་ལ། ། ལྟེ་དབུས་འཁོར་ལོ་པདྨོ་དཀར་རྒྱས་དྲི་མེད་སྟེང་། ། བདེ་ཆེན་འབྱུང་གནས་རབ་ཏུ་དམར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ། ། དེ་སྟེང་རྒྱལ་བ་ལྷ་མོའི་ས་ བོན་ཧྲཱིཿ་ཡིག་བལྟ། ། མེ་ཏོག་སྤོས་སོགས་སྣ་ཚོགས་མཆོད་པ་རབ་འབྱམས་དང་། ། ཐུབ་པ་དགོས་པ་སྐྱེ་བའི་དོན་བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲས། ། མཁའ་ཁྱབ་བྱས་ནས་སླར་འོང་ཡོངས་གྱུར་འབར་བ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་གྲི་གུག་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་གསལ་པོར་གྱུར། ། དེ་ལས་སླར་ཡང་འཕགས་ ཚོགས་མཆོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། ། དོན་བསྒྲུབས་བྱས་བྱུང་དེ་ཉིད་ཡོངས་གྱུར་ལྷ་མོའི་སྐུ། ། དམར་མོ་འཇིགས་ཁྲོས་ཕག་ཞལ་བགྲད་གདངས་འགྱིང་བག་བརྟན། ། གྲི་གུག་ཐོད་འཛིན་མི་མགོའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་རྗེས་དེ་གཡས་གྲགས་སྙན་སྔོན་མོ་སྒེག་ཁྲོས་དང་། ། གཡོན་དུ་རྣམ་ སྣང་གསེར་མདོག་གཞོན་ནུ་མ་རངས་ཚུལ། ། མེ་ལོང་གཟུགས་ལྟར་རྩེ་གཅིག་བསམས་ནས་འོད་ཟེར་གྱི། ། ལྕགས་ཀྱུ་རྣོན་པོས་ཡེ་ཤེས་སེམས་མར་རབ་གཞུག་བྱ། ། དུས་གསུམ་རྒྱལ་བས་ཤིན་ཏུ་བྱིན་བརླབས་དབང་བསྐུར་བ། ། བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་རྗེ་མཆོག་གི་རོ་མྱང་གཞི། །

In the language of India: Krodhavārāhīvajrayoginīsādhanam. In the language of Tibet: Rdo rje rnal ’byor ma phag mo khros pa’i sgrub thabs (The Sādhana of the Wrathful Vajrayoginī Varāhī). Homage to the glorious Vajrayoginī! In the center of the maṇḍala of great bliss, you yourself are the Lord of the three worlds, the supreme drop of emptiness and compassion. I praise the glorious Vajrayoginī! Oṃ āḥ hūṃ. For a time, the practitioner should dwell in a very delightful place. In the center of the navel, upon a stainless, fully blossomed white lotus wheel, one should meditate on a deep red maṇḍala, the source of great bliss. Above that, one should visualize the seed-syllable Hrīḥ of the Victorious Goddess. With an infinite variety of offerings such as flowers and incense, and the sound of the Dharma that accomplishes the welfare of the Sage’s purposeful birth, one should fill the expanse of space. These then transform and become clearly manifest as a blazing wisdom curved knife marked with a vajra. From that, once again, the assembly of Noble Ones and the welfare of migratory beings are accomplished. That very [visualization] transforms into the body of the Goddess: red, terrifying, wrathful, with a snarling sow’s face, and a stable, haughty posture. She holds a curved knife and a skull-cup, and is adorned with a garland of human heads. Following that, to her right is the blue, renowned, and charmingly wrathful [consort], and to her left is the golden-colored Vairocanī in the manner of a youthful maiden. Having visualized them one-pointedly like a reflection in a mirror, one should cause the wisdom beings to enter with sharp iron hooks of light rays. They are thoroughly blessed and empowered by the Victors of the three times; they are the basis for savoring the supreme taste of the wisdom of great bliss and compassion.

རྣམ་དག་ མཆོད་པས་སྔོན་དུ་མཆོད་ལ་དེ་ཉིད་རྗེས། ། རྫས་དང་ཡིད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་མཆོད་སྤྲིན་རབ་འབྱམས་སྤྲོ། ། མགྲིན་པ་ལག་པ་ལུས་ཀྱི་གནས་རྣམས་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། ། དག་པར་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་ཅན། ། དམ་ཚིག་མཆོད་རྫས་ཆང་གི་མཆོད་པ་དང་བཅས་ལ། ། དེ་ཡིས་མཉེས་གྱུར་སྙིང་གི་པདྨོའི་འདབ་མ་ཡི། ། སྔགས་ཕྲེང་གིས་བསྐོར་སེམས་ཀྱི་ཧྲཱིཿ་ཡིག་བྱི་རུའི་མདོག། སྙིང་གི་མུན་སེལ་མཁའ་ལ་ཉི་ལྟར་གསལ་བར་བལྟ། ། བརྩེ་བའི་རླུང་བསྐྱོད་ཡེ་ཤེས་འོད་ཟེར་མེ་འབར་བས། ། འགྲོ་རྣམས་ཀུན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྡིག་བསྲེགས་ནས། ། སླར་འོང་འོད་ཀྱིས་རང་ཉིད་སྙིང་གི་མུན་པ་དང་། ། དེ་ཡི་ཉེར་བསྡོགས་དྲི་མ་མ་ལུས་རྣམ་པར་བསལ། ། མཐའ་དག་སྣ་ཚོགས་རང་སེམས་དྲི་མེད་བདག་ཉིད་དེ། ། དེ་བདག་བདག་ཉིད་མཁའ་ལྟར་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པར་དབེན། ། དེ་ཉིད་འདིར་ནི་བདེ་ཆེན་ཁྲོ་མོའི་སྐུར་བསྟན་པ། ། ཟབ་མོའི་སྤྱོད་ ཡུལ་དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཀྲོ་དྷ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འབུམ་ཕྲག་གཅིག་དང་གསུམ་དང་བཞི། ། ལྔ་བཟླས་མ་ཡེངས་ཡིད་ཅན་གྱིས། ། བགེགས་སྐྲོད་གྲོང་ཁྱེར་བསྡུ་བ་དང་། ། གྲོང་རྡལ་ འཇིག་དང་དོན་ཀུན་སྒྲུབ། ། དཔལ་ལྡན་མཁའ་འགྲོ་ལྷ་གསུམ་གྱི། ། རྣལ་འབྱོར་ཟབ་མོ་བླ་མའི་བཀའ། ། ལེགས་རྙེད་སྔགས་གྲུབ་བསྔགས་པའི་ཕྱིར། ། དཔལ་འཛིན་གྱིས་བྱས་མཆོག་གྲུབ་རྒྱུ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕག་མོ་ཁྲོས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས།

Purity First, having made offerings, thereafter, emanate infinite clouds of various offerings through substances and the mind. By blessing the throat, hands, and the locations of the body, the practitioner possessing the pride of Mahāyoga performs the purification. Together with the samaya offering substances and the offering of alcohol, they are pleased. One should visualize the syllable Hrīḥ, the color of coral, at the lotus of the heart, surrounded by a mantra garland; it is like the sun in the sky, clearing the darkness of the heart. Stirred by the wind of compassion, the blazing fire of wisdom light rays burns away the sins of the body, speech, and mind of all wandering beings. Returning, the light completely clears away the darkness of one's own heart and all its associated stains. All variety is the stainless nature of one's own mind; that self is as the sky, free from conceptual elaboration and utterly secluded. That very reality is here revealed as the body of the Great Bliss Wrathful Goddess. This profound field of experience should be meditated upon by the heroes. Oṃ krodha buddha ḍākinīye hūṃ phaṭ svāhā | Oṃ vajra varṇanīye hūṃ phaṭ svāhā | Oṃ vajra vairocanīye hūṃ phaṭ svāhā | With an undistracted mind, recite one hundred thousand, three, four, or five times. This will expel obstructors, dissolve the city, destroy the town, and accomplish all aims. This profound yoga of the three glorious ḍākinī deities is the command of the Guru. Because it is well-acquired and praised as the accomplishment of mantra, Śrīdhara composed this for the sake of supreme attainment. This is the Sādhana of the glorious Vajrayoginī, the Wrathful Vārāhī.

སློབ་དཔོན་དཔལ་འཛིན་ གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བུདྡྷ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཆུང་གནུབས་བྱམས་པའི་དཔལ་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། ། ཨོཾ་ཀྲོ་དྷ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འབུམ་ཕྲག་གཅིག་གིས་བགེགས་རྣམས་ སྐྲོད། ། གསུམ་གྱིས་གྲོང་ཁྱེར་སྡུད་པར་བྱེད། ། བཞི་ཡིས་གྲོང་རྡལ་འཇིག་པ་དང་། ། ལྔ་ཡིས་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕག་མོ་ཁྲོས་མའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། བསྐལ་པའི་ མེ་ལྟར་འབར་བའི་འོད། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དཔལ་འདུད། །

This concludes the work composed by the master Śrīdhara. It was translated by the great Kashmiri paṇḍita Buddhaśrībhadra and the junior Tibetan translator Gnubs Byams pa’i dpal. OṂ KRODHA BUDDHA ḌĀKINĪYE HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ VAJRA VARṆANĪYE HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ VAJRA VAIROCANĪYE HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. One hundred thousand recitations will expel obstructing spirits (vighna). Three hundred thousand will cause the city to be gathered. Four hundred thousand will destroy the town. Five hundred thousand will accomplish all aims. This is the sequence of the secret mantra of the glorious Vajrayoginī, Varāhī Krodhī. I bow to the glorious Vajrayoginī, whose nature is emptiness and compassion, the very essence of the three realms, blazing with light like the fire at the end of an eon.