Toh 1582 · classical Tibetan · Tengyur edition

A Bouquet of Clear Realizations

Translated from the Tibetan by buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate · machine-assisted

Edition 1.0 · 2026 · not a critical edition machine draft

Catalogue: Toh 1582
Genre: Treatise
Period: classical Tibetan
Edition: Tengyur vol. 024_རྒྱུད་འགྲེལ།_འ.txt
Extent: 52 passages · 57,478 Tibetan characters · 12,776 English words
Translation: buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate (English, machine-assisted)
Status: Edition 1.0 · 2026 · machine draft
Rights: Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction)

A Bouquet of Clear Realizations (Abhisamayamañjarī) is a technical manual for the deity yoga of Vajravārāhī, providing a detailed system of visualization, mantra recitation, and ritual action. The text guides the practitioner through the purification of the aggregates and elements, transforming the physical and mental body into a divine maṇḍala. It details the specific iconography of Vajravārāhī and her retinue, including the associated seed syllables and the placement of deities within the body's energy centers. The work commits the reader to a rigorous somatic and mental discipline, involving the use of kīla (ritual stakes), torma offerings, and the invocation of deities into the practitioner's own body. By distinguishing between practices for different faculty levels—such as the contrast between the Abhisamaya of Lūyipa and the methods presented here—the text positions itself as a tailored path toward swift awakening through the transmutation of passion and the realization of the dharmadhātu.

Provenance

About this text

Dedicated to the glorious Vajravārāhī, the Abhisamayamañjarī is a work within the tradition of the Śaṃvara and Related Tantras. The Indian author is Śubhākaragupta. The text entered the Tibetan language through the translator Dānaśīla (III), and it is preserved in the Tengyur, volume འ, where it extends over 38 pages. In the Tibetan tradition, it is known as the mngon par rtogs pa'i snye ma. The work enacts a process of spiritual transformation, beginning with homage to Vajrayoginī and the Blessed Vajralāsinī. It instructs the practitioner to cultivate the conviction that the aggregates are purified, guiding them to ascertain the nature of form through consciousness as being like a bubble, a mirage, or an illusion, thereby identifying them as Vairocana and other deities. Furthermore, it provides detailed iconographic descriptions of deities such as Mohavajra and Rāgavajra, associating them with specific sensory organs and colors. A scholar or serious reader consults this classical Tibetan translation to examine these specific methods of visualization and the identification of the purified aggregates as divine manifestations.

Sanskrit title: Abhisamayamañjarī
Indian author: Śubhākaragupta
Tibetan translators: Dānaśīla (III)
Canonical collection: Śaṃvara and Related Tantras
Genre: Treatise
Source edition: Tengyur, vol. འ
Period: classical Tibetan

Read further

Catalogue

84000 catalogue entry

Bibliography

BDRC library search

Libraries

WorldCat

Sanskrit sources

Digital Sanskrit Buddhist Canon

Reference

Cite thisAnuvāda, “A Bouquet of Clear Realizations” (Toh 1582), machine draft, 2026.https://naxiai.com/tibetan/works/toh1582

Summary & commentary

Significance

The work is significant for its detailed preservation of the Oḍḍiyāna tradition's specific iconographic and ritual sequences for Vajravārāhī. It illustrates the complex intersection of internal alchemy, deity yoga, and external ritual offerings characteristic of the Anuttarayoga Tantra class. For the modern reader, it provides a primary example of how Tibetan Buddhist practice systematizes the transformation of mundane perception into purified wisdom.

Structure

Passages	Section	Description
1-12	Preliminary Purifications and Visualizations	Initial homages, the purification of the aggregates and elements, and the construction of the divine environment and sensory qualities.
14-27	Deity Yoga and Transformation	Instructions on the transformation of the practitioner into Vajravārāhī, the use of seed syllables, and the visualization of the deity's form and retinue.
31-47	Somatic Mapping and Ritual Action	The placement of deities within the body, ritual eating, homa offerings, and the invocation of the goddess into the body.
48-52	Concluding Rituals and Offerings	Final mantras, the arrangement of the maṇḍala, and the disposal of ritual substances in charnel grounds.

Themes

Somatic Transformation (2, 5, 8, 12, 18, 31, 44, 46)
Ritual Iconography and Seed Syllables (3, 4, 5, 6, 8, 18, 43, 45)
Mantra and Sound Practice (9, 10, 22, 43, 46, 47, 48)
Ritual Offerings and Torma (35, 47, 50, 51)

Summary, significance and provenance note generated by gemma4:31b from the translation and the catalogue record.

AnuvādaA Bouquet of Clear Realizations·

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་བྷི་ས་མ་ཡ་མཉྫ་རི། བོད་སྐད་དུ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྙེ་མ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། གང་ཞིག་འགྲོ་བའི་བསམ་དབྱེ་བས། ། སྣ་ཚོགས་སྐུ་ནི་རྣམ་པར་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་ མ་ལ་འདུད། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་བདུད་རྩིས་རབ་བཀྲུས་དབང་གིས་དྲི་མེད་གསལ་མཛད་གང་། ། སྐྱེ་བོ་གདུལ་བྱ་དག་ལ་ཆགས་ཕྱིར་ཞི་སྤང་ཕྱི་རོལ་དམར་པོ་སྟོན། ། མི་བཟད་འོད་ཅན་རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་དང་ནི་དྲི་མེད་ཁ་ཊྭཱཾ་བསྣམས། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རོལ་མ་དེས་ནི་ཁྱེད་ལ་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་གྱུར་ཅིག། འདིར་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དབྱེར་མེད་པའི་དད་པ་དང་། ལེགས་པར་བླངས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པས་སྐྲའི་ཚོགས་བཀྲོལ་ཏེ་ཁ་ལྷོར་ཕྱོགས་པ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔའི་རིལ་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་ཁ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ རྣལ་འབྱོར་པས་དུར་ཁྲོད་དམ་རི་ལ་སོགས་པའི་ས་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་ལ་སྟན་བདེ་བའམ་ཡང་ན་རོ་དངོས་ཀྱི་སྟན་ལ་འདུག་ལ། ཨོཾ་ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿ། ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྷ་ཉ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན། པ་ཕ་བ་བྷ་མ། ཡ་ར་ལ་ཝ། ཤ་ཥ་ས་ ཧ་ཀྵ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱའི་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ཕྲེང་བ་འོད་ཟེར་རྣམ་པ་ལྔ་འཕྲོ་བ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཏེ་གནས་པ་ལས་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ལྷ་ཚོགས་སྤྲོས་པས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །

In the language of India: Abhisamayamañjarī. In the language of Tibet: mNgon par rtogs pa’i snye ma (The Cluster of Clear Realization). Homage to the glorious Vajravārāhī! I bow to the Vajrayoginī, whose nature is emptiness and compassion, who assumes various forms according to the diverse inclinations of wandering beings. May the Blessed Vajralāsinī—who is thoroughly washed by the nectar of perfect awakening, who makes the stainless manifest through empowerment, and who, out of affection for those to be trained, displays the outer red of the peaceful and the wrathful; who possesses unbearable radiance and holds a vajra, a skull-cup, and a stainless khaṭvāṅga—grant you all excellence! Here, a yogi who possesses faith in the inseparability of the guru and the Buddha, who has properly adopted the bodhicitta, and who has correctly received empowerment, should loosen their hair, face south, and purify the mouth with a preparation of the five nectars and so forth. Then, sitting on a comfortable seat or a seat of an actual corpse in a location such as a charnel ground or a mountain, they should recite three times the garland of vowels and consonants: Oṃ a ā i ī u ū ṛ ṝ ḷ ḹ e ai o au aṃ aḥ | ka kha ga gha ṅa | ca cha ja jha ña | ṭa ṭha ḍa ḍha ṇa | ta tha da dha na | pa pha ba bha ma | ya ra la va | śa ṣa sa ha kṣa hūṃ hūṃ phaṭ. By reciting this, the garland of vowels and consonants emits five-colored rays of light and remains completely encircling [the practitioner]. From this, one should meditate on the emanation of the assembly of deities of the three wheels, which destroys the hosts of obstructing spirits (vighna). This is the complete purification of speech.

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

definitionརྡོ་རྗེ “vajra” — This term generally indicates indestructibility and stability. In the sūtras, vajra most often refers to the hardest possible physical substance, said to have divine origins. In some scriptures, it is also the name of th

definitionབདག “self” — A substantial, self-subsistent entity within beings or things, or the intrinsic reality of things, or the intrinsic identity of things, that is permanent and nonrelative. The Buddha’s teaching, in contrast to that of oth

definitionབྱང་ཆུབ “awakening” — I.e., awakening to the reality of phenomena (inner and outer) as they actually are.

definitionབདུད “Māra” — Māra , literally “death” or “maker of death,” is the name of the deva who tried to prevent the Buddha from achieving awakening, the name given to the class of beings he leads, and also an impersonal term for the destruct

terminologyདབང → “empowerment”. In compounds དབང་ཆེན is 'great power' (a deity epithet), not 'great empowerment'.

definitionབླ་མ “guru” — One of the fourteen rākṣasīs .

terminologyསངས་རྒྱས → “buddha”. The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carried by context, not by a suffix.

homonymསངས་རྒྱས is rendered “buddha” here; the glossary also records Awakened, awakened, Buddha for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionསངས་རྒྱས “buddha” — The Indic term buddha means "The Awakened One" and is used in Buddhism as an epithet for the historical Buddha Siddhārtha Gautama as well as other spiritually enlightened beings in general. “ Buddha ” is the past partici

definitionདད་པ “faith” — Here “faith” is not used so much in the sense of “religious faith,” but rather as when one says, “I have faith in you” or “I have faith in your good qualities.” It is often explained as “a good disposition of the mind” (

terminologyབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས → “bodhicitta”. Keep the Sanskrit loan; 'mind of awakening' is a gloss, and mixing the two inside one text reads as inconsistency.

homonymབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས is rendered “bodhicitta” here; the glossary also records mind set on awakening, resolve of awakening, aspiration to enlightenment for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས “bodhicitta” — In the general Mahāyāna teachings, the “mind of awakening” ( bodhicitta ) is the intention to attain the complete awakening of a perfect buddha for the sake of all beings. On the level of absolute truth, the mind of awak

termརྡོ་རྗེ → vajra

termཕྱག་འཚལ → homage

termབདག → self

termབྱང་ཆུབ → awakening

termབདུད → Māra

termདབང → empowerment

རྣམ་པར་དག་ པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་མྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་དབུ་བ་དང་། ཆུ་བུར་དང་། སྨིག་རྒྱུ་དང་། ཆུ་ཤིང་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཡང་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ལྷར་མོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ རྣམས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཁ་དོག་ཀྱང་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དཀར་པོ་དང་ནག་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་གདེངས་པ། གཡོན་པའི་ཕྱག་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པས་དཀུར་བརྟེན་པ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་གཡས་རོལ་པ་དང་ བཅས་པས་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དམར་པོ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ། གཡོན་པའི་ཕྱག་རྣམས་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་ཏེ་ཐུགས་ཀར་སོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་གཡས་རོལ་པ་དང་བཅས་པས་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། དྲིལ་བུ་དང་བཅས་ཏེ་ཕྱག་གཡོན་པ་དཀུར་ བརྟེན་པ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་གཡས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་ས་གནོན་པ།

Offerings and so forth arising from the purified aggregates and so on are the causes for swift awakening; therefore, one should cultivate the conviction that the aggregates and so forth are purified. In that regard, from form up to consciousness, by way of their being like a bubble, a water bubble, a mirage, a plantain tree, and an illusion, one should ascertain them as Vairocana and the others. Suchness is Akṣobhya. Alternatively, their purification is through the very conviction that they are the deities Vairocana and the rest. In that regard, form, feeling, perception, formations, and consciousness are Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Vajrasattva. The suchness of form and so forth is Akṣobhya. Their colors should be understood as white, yellow, red, green, and white-black. Vairocana holds a wheel aloft in his right hand, and his left hand, holding a bell, rests at his hip. Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi hold a jewel, a red lotus, and a crossed vajra respectively in their right hands with a playful gesture, while their left hands, holding bells, are placed at their hearts. Vajrasattva holds a vajra at his heart with his right hand in a playful gesture, and his left hand, holding a bell, rests at his hip. Akṣobhya holds a vajra in his right hand and performs the earth-touching gesture.

homonymཕུང་པོ is rendered “aggregate” here; the glossary also records aggregates, Aggregates for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཕུང་པོ “aggregate” — This translation of skandha is fairly well established, although some prefer the monosyllabic “group.” It is important to bear in mind that the original skandha has the sense of “pile,” or “heap,” which has the connotati

definitionགཟུགས “form” — The first of the five aggregates ; but also, in this sūtra, “inner form ” within consciousness (see 1.38 ).

definitionརྣམ་པར་སྣང་མཛད “Vairocana” — The name Vairocana, literally, “solar,” is used in some important Mahāyāna sūtras such as The Stem Array ( g.1377 ) and The Ten Bhūmis ( g.209 ) as an epithet for the Buddha Śākyamuni. As a distinct tathāgata, Vairocana

definitionདེ་བཞིན་ཉིད “suchness” — The ultimate nature of things, or the way things are in reality, as opposed to the way they appear to unawakened beings.

definitionཚོར་བ “feeling” — The second of the five aggregates that constitute a living being ( form , feeling, perception , formation , and consciousness ).

definitionའདུ་ཤེས “perception” — Often this term is translated as “perception” or “discrimination” when it is included as the third of the five aggregates , in which case it refers to the mental function of differentiating and identifying objects accord

definitionའདུ་བྱེད “formations” — In its most general usage this term refers to any phenomenon has been formed, conditioned, or dependently brought into being. It is this broad use of the term that is used in the Bhavasaṅkrāntisūtra when King Bimbisāra

definitionརྣམ་པར་ཤེས་པ “consciousness” — The term vijñāna is formed by the prefix vi plus a formation from the root jñā , which means “to know,” “to understand,” “to know of,” “to be aware of.” (This is reproduced in the Tibetan as rnam par + shes pa .) “Consci

terminologyའོད་དཔག་མེད → “Amitābha”. འོད་དཔག་མེད is Amitābha (boundless light); ཚེ་དཔག་མེད is Amitāyus (boundless life). They are distinct figures and must not be merged.

homonymའོད་དཔག་མེད is rendered “Amitābha” here; the glossary also records Amitavajra, Amitāyus for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionའོད་དཔག་མེད “Amitābha” — One of the five buddhas . The buddha of the western buddhafield of Sukhāvatī, where fortunate beings are reborn to make further progress toward spiritual maturity. Amitābha made his great vows to create such a realm when

definitionདེ་ཁོ་ན་ཉིད “suchness” — The ultimate nature of things, the way things are in reality as opposed to the way they appear to beings who have not awakened.

definitionམཐའ་ཡས “Ananta” — One of the principal nāga kings. Also known as Śeṣa or Anataśeṣa. Considered the source of Patañjali grammar in Buddhism. In Vaiśnavism he is the serpent that Viṣṇu rests upon in between the creations of worlds.

termཕུང་པོ → aggregate

termལས → action

termམཆོད་པ → offering

termབྱང་ཆུབ → awakening

termགཟུགས → form

termརྣམ་པར་སྣང་མཛད → Vairocana

ཕྱག་གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པས་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ཁ་དང་། རེག་བྱ་རྣམས་ལ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་དང་། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་དང་། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་དང་། འདོད་ཆགས་ རྡོ་རྗེ་དང་། སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་མིང་གཞན་ཡང་སའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་ཞེས་པའོ། ། ཁ་དོག་ནི་དཀར་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུའོ། ། སྐྱེ་མཆེད་ ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་སྟེ། མིང་གཞན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་གདེངས་པ། ཕྱག་གཡོན་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་ཏེ་རོལ་པས་ཐུགས་ཀར་སོན་པའོ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་གཡས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་ཐུགས་ཀར་ སོན་པ། གཡོན་པའི་ཕྱག་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་ཏེ་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་དང་། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་དང་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དམར་པོ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་རོལ་པ་དང་བཅས་པས་གདེངས་པས་སོ། རོལ་ པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་ཐུགས་ཀར་སོན་པའོ། ། དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་གཡས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པ་ཐུགས་ཀར་སོན་པ། དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པའི་གཡོན་པ་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། དེ་ལ་གཏི་མུག་རྣམ་པར་སེལ་བའི་ཕྱིར་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའོ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་ཞེ་ སྡང་བས་སོ། ། ཕྲག་དོག་དང་། འདོད་ཆགས་དང་སེར་སྣ་སེལ་བའི་ཕྱིར་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མོ། །

The left hand, together with a bell, rests at the hip. Regarding the eyes, ears, nose, mouth, and the sense of touch, there are Mohavajra (Delusion Vajra), Dveṣavajra (Hatred Vajra), Īrṣyāvajra (Envy Vajra), Rāgavajra (Desire Vajra), and Mātsaryavajra (Avarice Vajra), who are also known by the names Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. Their colors are white, black, yellow, red, and green. In all the sense bases, there is Īśvaravajra, who is white and also known by the name Samantabhadra. Mohavajra brandishes a wheel with his right hand, while his left hand, together with a bell, is held playfully at the heart. Dveṣavajra’s right hand, together with a vajra, is held at the heart, and his left hand, together with a bell, rests at the hip. Īrṣyāvajra, Rāgavajra, and Mātsaryavajra, in that order, brandish with their right hands a jewel, a red lotus, and a crossed vajra, respectively, in a playful manner. Their left hands, together with bells, are held playfully at the heart. Īśvaravajra’s right hand, together with a vajra, is held at the heart, and his left hand, together with a bell, rests at the hip. In that regard, he is Mohavajra because he clears away delusion. Dveṣavajra is so called because he is wrathful toward hatred. The three, beginning with Īrṣyāvajra, are so named because they clear away envy, desire, and avarice.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

definitionགཏི་མུག “delusion” — One of the three poisons ( dug gsum ) along with aversion, or hatred, and attachment, or desire, which perpetuate the sufferings of cyclic existence. It is the obfuscating mental state which obstructs an individual from

definitionའདོད་ཆགས “desire” — One of the three basic mental afflictions (together with aversion and confusion) within which all other mental afflictions can be subsumed. The term rāga comes from the root rañj , which can also have the sense of “to co

definitionསྙིང་པོ “heart mantra” — A term for the most important and often (but not always) the most simplified spell associated with a particular buddha, bodhisattva, or other being.

definitionཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ “Vajrapāṇi” — Vajrapāṇi means “Wielder of the Vajra.” In the Pali canon, he appears as a yakṣa guardian in the retinue of the Buddha. In the Mahāyāna scriptures he is a bodhisattva and one of the “eight close sons of the Buddha.” In t

definitionནམ་མཁའི་སྙིང་པོ “Ākāśagarbha” — An important bodhisattva whose name means “essence of space.” He is one of the “eight great close sons” ( aṣṭamahopaputra , nye ba’i sras chen brgyad ).

definitionདབང་ཕྱུག “Īśvara” — The Sanskrit īśvara literally means “powerful one.” In both Indian and Tibetan literature it is often an epithet applied to Śiva. However, here where the title is given to a “supremely great almighty brahmā , sovereign o

definitionསྒྲིབ་པ “obscuration” — In this text, a different list of eight obscurations is presented: contempt toward the Buddha, contempt toward the Dharma , laziness, contentment with little (virtue), behaving according to desire, behaving according to

definitionསྐྱེ་མཆེད “sense base” — These can be listed as twelve or as six entrances (sometimes also called sense sources, sense fields, bases of cognition, or simply āyatanas): In context of epistemology, it is one way of describing experience and the wo

definitionམ་མོ “mātṛ” — “Mothers”; a class of female spirits common to both the Buddhist and non-Buddhist traditions. Typically these spirits are associated with creating obstacles and illness during pregnancy and early childhood. However, when

adherencePinned rendering paraphrased here: empowerment

termགཏི་མུག → delusion

termརྡོ་རྗེ → vajra

termའདོད་ཆགས → desire

termསྙིང་པོ → heart mantra

termཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ → Vajrapāṇi

termནམ་མཁའི་སྙིང་པོ → Ākāśagarbha

དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་སྟེར་བའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེའོ། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་ཁམས་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ལྟུང་བྱེད་མ་དང་། གསོད་བྱེད་ མ་དང་། འགུགས་བྱེད་མ་དང་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་སེར་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་ན་འཁོར་ལོ་དང་། གྲི་གུག་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། གྲི་གུག་དང་། པདྨ་དང་། གྲི་གུག་དང་། རལ་གྲི་དང་གྲི་གུག་རྣམས་བསྣམས་པ། གཡོན་ གྱི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པ་རྣམས་ནི་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་སྒྲོལ་མ་ཞེས་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་པདྨའི་དྲ་བ་ཅན་ནི་ཞལ་གསུམ་པ་དུད་ཀ་དང་། དཀར་པོ་དང་། དམར་པོའི་ཁ་དོག་ཅན། ཕྱག་དྲུག་པའི་ གཡོན་གྱི་གསུམ་གྱིས་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡས་པས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཚངས་པའི་མགོ་བོ་དང་གྲི་གུག་གིས་བརྒྱན་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་མའོ། ། དེ་ལ་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་མིང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལས་རྣམས་རབ་ཏུ་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་གཡས་བརྐྱང་བ་གཡོན་བསྐུམ་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་རལ་བའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་སྐྲ་གྲོལ་བ་གཅེར་བུ་གཡས་བརྐྱང་བ་གཡོན་བསྐུམ་པའི་ སྟང་སྟབས་ཅན། སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སོ། །

Because he bestows all sovereign powers, he is Īśvaravajra. Through the nature of the purified elements of earth, water, fire, and wind, there are Pātanī, Māraṇī, Ākarṣaṇī, and Nṛtyeśvarī, who are yellow, black, red, and green in color. They hold a wheel, a curved knife, a vajra, and a curved knife; a lotus, a curved knife, and a sword, and a curved knife in their two right hands. With their two left hands, they hold a skull-cup and a khaṭvāṅga. These are known as Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā. The one whose nature is the expanse of space (dharmadhātu), who is smoke-colored and possesses a lotus lattice, has three faces of smoky gray, white, and red. She has six arms; with the three left hands, she holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a noose. Her right hands are adorned with a hook, the head of Brahmā, and a curved knife. She is the one whose nature is the expanse of reality (dharmadhātu). In that regard, Pātanī and the others accomplish activities that correspond to their respective names. Vairocana and the others abide in the posture with the right leg extended and the left drawn in. They have three eyes, their hair is tied in a topknot, and they are endowed with the five mudrās. The goddesses have loose hair, are naked, and stand in the posture with the right leg extended and the left drawn in. They have three eyes and are endowed with the five mudrās.

periodམེ → “fire”. In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not capitalise the element.

homonymམེ is rendered “fire” here; the glossary also records Āgneya, Analā, Acalā for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionམེ “fire” — Classified as a “ lord of beings ” ( prajāpati ).

terminologyཁམས → “element”. In ཁམས་གསུམ it is the three realms, not 'three elements'.

homonymཁམས is rendered “element” here; the glossary also records constituent, domain, elements for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཁམས “element” — In the context of epistemology, it is one way of describing experience and the world in terms of eighteen elements (eye, form , and eye consciousness ; ear, sound, and ear consciousness ; nose, odor, and nose consciousne

definitionསྒྲོལ་མ “Tārā” — Female bodhisattva of compassion; the chief goddess of the activity family, personifying the true nature of the element wind; one of the five goddesses personifying the five “hooks of gnosis.”

periodདབྱིངས → “expanse”. In Dzogchen ཆོས་དབྱིངས is 'the expanse of reality'; earlier texts use it more plainly as 'realm/space'.

definitionཆོས་ཀྱི་དབྱིངས “dharmadhātu” — Interpreted variously‍—given the many connotations of both dharma and dhātu‍ ‍—as the realm, element, or nature of phenomena, reality, or truth. Generally taken to denote the entirety of phenomena and particularly their

definitionཕྱག་རྒྱ “mudrā” — A seal, in both the literal and metaphoric sense. Mudrā is also the name given to an array of symbolic hand gestures, which range from the gesture of touching the earth displayed by the Buddha upon attaining awakening to

homonymལྷ་མོ is rendered “goddess” here; the glossary also records devī, Devī for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionལྷ་མོ “goddess” — The “ apsarases ” are popular figures in Indian culture, they are said to be goddesses of the clouds and water and to be wives of the gandharvas . However, in the Kāraṇḍavyūha , they are presented as the female equivalen

adherencePinned rendering paraphrased here: empowerment

termདབང་ཕྱུག → Īśvara

termདབང → empowerment

termམེ → fire

termཁམས → element

termའཁོར་ལོ → cakra

termརྡོ་རྗེ → vajra

དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་བུ་གའི་དབུས་སུ་རཾ་ཡིག་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་བཾ་ཡིག་དམར་པོ་བལྟས་ལ་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ནང་གི་རྙོག་པ་བསལ་ནས་བ་སྤུའི་བུ་ག་རེ་རེ་ནས་ཕྱིར་ བྱུང་བས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱན་དྲངས་པར་བསྒོམས་ལ། ཕྱག་བཙལ་ནས་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་པི་ ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་གིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་པི་ཝང་མ་དང་གླིང་བུམ་དང་རྫ་རྔ་མ་དང་། རྫ་རྔ་ཁ་གཅིག་མ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་མ་ཕྱག་བཞི་མའི་སྐུ་མདོག་སྔོན་མོ་དང་སེར་མོ་དང་དམར་མོ་དང་ལྗང་གུ་སྟེ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་རང་གི་སྒྲའི་ གནས་བརྡུང་བར་གཞོལ་བའོ། ། གཞན་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། བཞད་མ་དང་སྒེག་མོ་དང་གླུ་མ་དང་གར་མ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་མ་ཕྱག་བཞི་མའི་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་དང་སྔོན་མོ་དང་སེར་མོ་དང་ལྗང་གུ་སྟེ་བཞད་མའི་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བཞད་ པའི་སྟང་སྟབས་དང་། སྒེག་མོ་ནི་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། གླུ་མའི་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཏིང་ཤག་བསྣམས་པ། གར་མའི་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་པདྨ་བསྐོར་བའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་ ཀྱིས་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པའོ། ། མེ་ཏོག་མ་དང་བདུག་སྤོས་མ་དང་མར་མེ་མ་དང་།

Then, visualize a red syllable baṃ situated upon a sun maṇḍala arising from the seed-syllable raṃ in the center of the aperture of one’s own heart. Through its light rays, the internal impurities are cleared away, and as they emerge from each of the pores of the skin, meditate that the maṇḍala circle of the Blessed Lady to be explained, along with the gurus, buddhas, and bodhisattvas, are invited into the space in front. Having prostrated, one should present offerings with the sixteen goddesses, such as Vīṇā and the others, who arise from the light rays of the seed-syllable. In that regard, Vīṇā, Vaṃśā, Murajā, and Ekamukhī Murajā each have one face and four arms; their body colors are blue, yellow, red, and green, respectively. With the first two hands, they are intent on striking their respective musical instruments. With the other two hands, they hold a vajra and a bell. Hāsā, Lāsyā, Gītā, and Nṛtyā each have one face and four arms; their body colors are red, blue, yellow, and green, respectively. Of these, the first two hands of Hāsā are in a laughing posture; Lāsyā holds a vajra and a bell at her hip with the first two hands; Gītā holds cymbals with the first two hands; and Nṛtyā holds a lotus in the manner of a dancing gesture with the first two hands. With their other two hands, all of these hold a skull-cup and a khaṭvāṅga. Puṣpā, Dhūpā, and Dīpā, and...

terminologyབོན → “Bon”. Do not translate as 'paganism' or 'shamanism'.

definitionབོན “Bon” — The word bon , while often understood as referring to the indigenous religion of Tibet, is here used to refer to local ritual practices in China that may have had some resemblance to those in Tibet. For more on this term

homonymདཀྱིལ་འཁོར is rendered “maṇḍala” here; the glossary also records inner circle, maṇḍalaka, disk for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདཀྱིལ་འཁོར “maṇḍala” — A small ritual space, usually on the ground which is smeared with cow-dung and other substances, where offerings are made. Although the term sometimes lacks the - ka ( kan ) suffix, it is not to be confused with the pant

terminologyབཅོམ་ལྡན་འདས → “the Blessed One”. 84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.

homonymབཅོམ་ལྡན་འདས is rendered “the Blessed One” here; the glossary also records blessed, Blessed One, bhagavān for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionབཅོམ་ལྡན་འདས “the Blessed One” — In Buddhist literature, this is an epithet applied to buddhas, most often to Śākyamuni. The Sanskrit term generally means “possessing fortune,” but in specifically Buddhist contexts it implies that a buddha is in possess

definitionབྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ “bodhisattva” — A being who is dedicated to the cultivation and fulfilment of the altruistic intention to attain manifestly perfect buddhahood, traversing the five bodhisattva paths and ten bodhisattva levels. Bodhisattvas purposely opt

adherencePinned rendering paraphrased here: Bon; action; fire

termབོན → Bon

termལས → action

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termབཅོམ་ལྡན་འདས → the Blessed One

termའཁོར་ལོ → cakra

termབླ་མ → guru

དྲི་ཆབ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་ནི་དཀར་པོ་དང་དུད་ཀ་དང་མར་མེའི་མེ་ལྕེ་ལྟ་བུ་དང་དམར་མོའོ། ། ཕྱག་བཞི་དང་། ཞལ་གཅིག་མ་སྟེ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གི་དང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ ཏོག་གི་སྣོད་དང་བདུག་སྤོས་ཀྱི་སྣོད་དང་མར་མེའི་ཀོང་བུ་དང་། དྲི་ཆབ་ཀྱི་དུང་ཕོར་བསྣམས་པའོ། ། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱག་གསུམ་ལ་ཌ་མ་རུ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཡོད་པའོ། ། མེ་ལོང་མ་དང་རོ་མ་དང་རེག་མ་དང་ཆོས་མ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་ནི་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ ལྗང་གུ་དང་དཀར་པོ་སྟེ། ཞལ་གཅིག་མ་ཕྱག་བཞིའི་དང་པོས་མེ་ལོང་དང་རོའི་སྣོད་དང་སྣ་ཚོགས་པའི་གོས་དང་ཆོས་འབྱུང་བ་བསྣམས་པའོ། ། ཕྱག་གཞན་གསུམ་གྱིས་ཌ་མ་རུ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བཟུང་བའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རྐང་པ་བརྒྱད་ པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟོད་ནས། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། རྒྱལ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བཞེད་པ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་བཞུགས་པའི་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བསྐུལ་བ་དང་། རང་གི་བསོད་ ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་བདུན་བྱས་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། རྒྱལ་བའི་ལམ་བསྟེན་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་དབུལ་བ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བར་འདོད་པས་བྱམས་པའོ། ། སྡུག་བསྔལ་ལས་གདོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེའོ། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་།

The colors of the goddesses of fragrance are white, smoke-colored, like the flame of a lamp, and red. They have four arms and one face. In the first of their right hands, they hold a flower vessel, an incense burner, a lamp bowl, and a conch-shell vessel of fragrant water. In the other three hands, they hold a ḍamaru drum, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. The colors of the goddesses of the mirror, taste, touch, and phenomena are white, red, green, and white, respectively. They have one face and four arms; in the first [hands], they hold a mirror, a vessel of flavors, various garments, and the source of phenomena (dharmodaya). In the other three hands, they grasp a ḍamaru, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Following that, having offered praise with the eight-line mantra to be explained later, one should perform the confession of misdeeds, the rejoicing in merit, the supplication for the Victorious Ones who intend to pass into nirvāṇa to remain for a long time, the exhortation to turn the wheel of Dharma, and the dedication of one's own merit. Having thus performed the seven supreme offerings, one takes refuge in the Three Jewels, relies upon the path of the Victorious Ones, and offers up one's own body. Preceded by the generation of the awakening mind (bodhicitta), one practices loving-kindness (maitrī) with the desire to unite all sentient beings with the great bliss that is of one taste with suchness, like an only child. Compassion (karuṇā) is the aspect of the desire to deliver them from suffering. From that, the roots of virtue, enjoyments, and...

periodཆོས → “dharma”. In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two referents; the list decides.

homonymཆོས is rendered “dharma” here; the glossary also records special qualities, phenomena, qualities for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཆོས “dharma” — The term “ dharma ” ( chos ) conveys ten different meanings, according to Vasubandhu’s Vyākhyāyukti . It may mean the Buddhist teachings, the awakened qualities which buddhas and bodhisattvas acquire, phenomena or thing

terminologyསྔགས → “mantra”. སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.

definitionསྔགས “mantra” — A formula of words or syllables that are recited aloud or mentally in order to bring about a magical or soteriological effect or result. The term has been interpretively etymologized to mean “that which protects ( trā )

definitionབསོད་ནམས “merit” — In this text, merit is established as the most prized possession of human beings, more than good looks, diligence , artistry , and insight . In Buddhism more generally, merit refers to the wholesome tendencies imprinted

definitionརྒྱལ་བ “Victorious One” — A particularly auspicious time that is marked by the moon passing through the constellation puṣya .

definitionདཀོན་མཆོག་གསུམ “the Three Jewels” — The Tibetan literally means “the three rare and precious ones,” the Buddha, Dharma, and Saṅgha‍—the three objects of Buddhist refuge.

definitionསྡུག་བསྔལ “suffering” — The first of the four truths of the noble ones. The term “suffering” includes all essentially unsatisfactory experiences of life in cyclic existence, whether physical or mental. These comprise (1) the suffering of suffer

definitionགདོན “graha” — The term graha refers to a class of nonhuman beings who “seize,” possess, or otherwise adversely influence other beings by causing a range of physical and mental afflictions, as well as various kinds of misfortune. The t

definitionདགེ་བའི་རྩ་བ “root of virtue” — According to most lists (specifically those of the Pāli and some Abhidharma traditions), the (three) roots of virtue or the roots of the good or wholesome states (of mind) are what makes a mental state good or bad; they

adherencePinned rendering paraphrased here: fire; self

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termམེ → fire

termཆོས → dharma

termསྔགས → mantra

termབསོད་ནམས → merit

termརྒྱལ་བ → Victorious One

termལས → action

དབང་ཕྱུག་རྣམས་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ནི་དགའ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཆགས་སྡང་དང་བྲལ་བས་ཕ་རོལ་ལ་ཕན་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཤུགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཏང་སྙོམས་བསྒོམས་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨཱཿ་སྭ་བྷཱ་ བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་དེའི་དོན་དྲན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨཱཿ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ་྅ཧཾ། ཞེས་པ་ནི་འཛིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་སྒྱུ་མ་བྱས། ། བསྡུས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཡི་ཚེ། ། ཅུང་ཟད་ལུས་པ་ཡོད་མིན་ལྟར། ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། ཞེས་གསུང་རབ་ལས་སོ། ། ཁམས་གསུམ་དང་སྤྱན་དྲངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ལ་གཞུག་གོ། ། རང་ཉི་མ་ལ་ཉི་མ་བཾ་ལ་བཾ་ཟླ་ཚེས་ལ་ཟླ་ཚེས་ཐིག་ལེ་ལ་ ཐིག་ལེ་ནཱ་ད་ལ་དེའི་རྟོག་པ་ཡང་། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དོན་དྲན་པས་སྤང་བར་བྱའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནར་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་བདག་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྔོན་གྱི་ སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ནས།

The aspect of wishing that the lords [of the three families] never be separated is joy. Having meditated on equanimity, characterized by the spontaneous engagement in the nature of phenomena (dharmatā) that benefits others through being free from attachment and aversion in all respects, one should accumulate the equipment of merit (puṇyasaṃbhāra) and, for the sake of increasing the equipment of wisdom (jñānasaṃbhāra), recite: oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ, preceded by the recollection of its meaning. In that regard, oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ refers to the purity of the apprehended object. Svabhāvaśuddho ’haṃ refers to the purity of the apprehending subject. As it is said in the scriptures: "Just as when a magician’s illusion is withdrawn, not even the slightest residue remains, such is the nature of phenomena." One should then cause the three realms and the invited maṇḍalas to dissolve into clear light (prabhāsvara) by way of their nature as mere appearances. One should dissolve oneself into the sun, the sun into the syllable baṃ, baṃ into the crescent moon, the crescent moon into the drop (bindu), and the drop into the nāda; then, even the conceptualization of that should be abandoned by reciting and recollecting the meaning of: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. It is "vajra" because it is indivisible from the wisdom of emptiness alone. The meaning is: "I am of that nature; my nature is that very nature." Then, by the power of previous aspirations, one arises from the absorption of emptiness.

terminologyཆོས་ཉིད → “the nature of phenomena”. Not 'dharma-nature' in running prose; 84000 harmonises on 'the nature of phenomena'.

homonymཆོས་ཉིད is rendered “the nature of phenomena” here; the glossary also records true nature of things, suchness, basic nature for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཆོས་ཉིད “the nature of phenomena” — The real nature, true quality, or condition of things. Throughout Buddhist discourse this term is used in two distinct ways. In one, it designates the relative nature that is either the essential characteristic of a spec

terminologyམཚན → “name”. མཚན་བརྗོད is recitation of names; in མཚན་ཉིད it is a 'definition' (lakṣaṇa) — same spelling, different word.

homonymམཚན is rendered “name” here; the glossary also records major signs, buddha marks, auspicious marks for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionམཚན “name” — The thirty-two primary physical characteristics of a “great being,” mahāpuruṣa , which every buddha and cakravartin possesses. They are considered “major” in terms of being primary to the eighty minor marks or signs of a

definitionབཏང་སྙོམས “equanimity” — One of the four “immeasurables” of the Mahāyāna, known in early Buddhism as “pure abodes” (Skt. brahmavihāra ), which comprise (1) friendly kindness, (2) compassion, (3) joy, and (4) equanimity. Immeasurable equanimity a

definitionབསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས “equipment of merit” — The progressive increase of virtuous karma . One of the two factors that come together in creating momentum toward a practitioner’s spiritual awakening, the other being the accumulation of wisdom .

terminologyཡེ་ཤེས → “wisdom”. Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty on the path.

homonymཡེ་ཤེས is rendered “wisdom” here; the glossary also records awareness, Wisdom, knowledge for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཡེ་ཤེས “wisdom” — The term jñāna is formed by the root jñā , meaning “to know,” “to know of,” “to understand,” “to be aware of,” with the addition of the pratyaya lyuṭ , which can be interpreted as having different values (the instrument

definitionའོད་གསལ “Ābhāsvara” — Lit. “ Clear Light .” The sixth of the seventeen heavens of the form realm ; also the name of the gods living there. In the form realm , which is structured according to the four concentrations and pure abodes‍, or Śuddh

definitionཉི་མ “Āditya” — The sun; the god of the sun; the king identified as Ādityavardhana of the Śrīkaṇṭha - Sthāṇvīśvara dynasty who ruled in Madhyadeśa in the sixth century ᴄᴇ .

definitionཐིག་ལེ “drop” — A drop (as of liquids); a “drop” of concentrated energy in the channels of the subtle body; the shape of a drop with a small protuberance above visualized above mantric syllables as part of the anunāsika (the nasal mark)

termདབང་ཕྱུག → Īśvara

termཆོས་ཉིད → the nature of phenomena

termམཚན → name

termབཏང་སྙོམས → equanimity

termབསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས → equipment of merit

termཡེ་ཤེས → wisdom

རང་གི་སེམས་ཁོ་ན་བརྩེགས་མར་ཡཾ་རཾ་བཾ་ལཾ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཞུ་དང་གྲུ་གསུམ་དང་ཟླུམ་པོ་དང་གྲུ་བཞིའི་རྣམ་པ་ཡིས་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་སེར་པོའི་ཁ་དོག་སྟེ། མཐའ་གཉིས་སུ་གཡོ་བའི་བ་དན་དང་། འབར་བ་དང་། བུམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་ཟུར་བཞི་མཚན་པའི་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་སུཾ་ཡིག་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་གྲུ་བཞི་པ་ལྕོག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ། ཤར་ དང་ལྷོ་དང་། ནུབ་དང་བྱང་གི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་དངུལ་དང་བཻ་ཌཱུརྱ་དང་ཤེལ་དང་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རི་རབ་བསྒོམས་ནས། དེ་ནས་ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྣ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱ་ན་བཛྲ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་ བའི་སྔགས་བཞི་གཡོན་པའི་མཐེ་བོ་དང་། མཛུབ་མོ་བརྡབས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྗོད་ལ། ནག་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དམར་པོ་དང་། སེར་པོས་ཚངས་པའི་གནས་ནས་སའི་འོག་གི་བར་དུ་ཁྱབ་པའི་འབར་བའི་ལུས་ཆེན་པོར་ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་སུམྦྷ་ནི་ལ་སོགས་ པའི་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་རྒྱ་ཆེ་བ་ཇི་ཙམ་འདོད་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་གུར་གྲུ་བཞི་པ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པྲཱ་ཀཱ་ར་ཧཱུཾ་བཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ནས་དགོད་པར་བྱའོ། །

One should visualize one's own mind alone as the successive transformations of the syllables Yaṃ, Raṃ, Vaṃ, and Laṃ, which take the forms of a bow, a triangle, a circle, and a square, colored blue, red, white, and yellow. These are the natures of the maṇḍalas of wind, fire, water, and earth, marked at their four corners by banners fluttering at both ends, flames, vases, and three-pronged vajras. Above that, from the syllable Suṃ, one should meditate on a square Mount Meru with eight peaks, composed of silver, lapis lazuli, crystal, and gold, in the directions of the east, south, west, and north. Then, reciting the four mantras: Oṃ sumbhani sumbha hūṃ hūṃ phaṭ; Oṃ gṛhṇa gṛhṇa hūṃ hūṃ phaṭ; Oṃ gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ hūṃ phaṭ; Oṃ ānaya ho bhagavān vajra hūṃ hūṃ phaṭ—preceded by the clapping of the left thumb and forefinger—one should meditate on a great blazing body, black, green, red, and yellow, pervading from the abodes of Brahmā down to the subterranean realms. In the directions of the east, north, west, and south, one should also meditate on a vast, square vajra tent, as extensive as desired, by means of the light rays of the mantras such as Sumbhani. Reciting Oṃ vajraprākāra hūṃ baṃ hūṃ, one should establish it.

definitionརི་རབ “Mount Meru” — According to ancient Buddhist cosmology, this is the great mountain forming the axis of the universe. At its summit is Sudarśana, home of Śakra and his thirty-two gods, and on its flanks live the asuras. The mount has fo

definitionབྷ་ག “bhaga” — A polyvalent term that refers in tantric scriptures to the dharmodaya , which is iconographically represented as a red triangle. It is identical in essence with the buddha’s body, speech, and mind, symbolized by its thre

definitionཚངས་པའི་གནས “brahmā abodes” — Here refers to the brahmā heavens of the form realm, in which brahmā deities and the supreme deity, Brahmā, lord of the Sahā world , abide. Elsewhere the four brahmā abodes , or the “four immeasurables,” refer to the pra

adherencePinned rendering paraphrased here: action; name

termལས → action

termརྡོ་རྗེ → vajra

termམཚན → name

termམེ → fire

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termམ་མོ → mātṛ

དེ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཁོ་ནར་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་ཤིང་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ནས་ས་གཞི་ས་འོག་གི་བར་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཨོཾ་བཛྲ་ཤ་ར་ཛྭ་ལ་ཏྲཾ་སཾ་ཏྲཾ། ཞེས་བརྗོད་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་རྣམ་པ་ཤིན་ཏུ་སྲ་བ་དང་། སྟེང་དུ་མ་དའི་དྲ་བའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཨོཾ་བཛྲ་པ་ཉྫ་ར་ཧཱུཾ་བཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་ བརྗོད་ནས་རྡོ་རྗེའི་གུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་དཱ་ན་ཧཱུཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པས་གནས་ཇི་ལྟ་བར་རྡོ་རྗེའི་བླ་རེའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱ་རྐ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ནས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་སུམྦྷ་ནི་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཞི་ལས་གྲུབ་པའི་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་ པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལས་གྲུབ་པའི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིའོ། ། འདི་དག་རྣམས་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ་ལྟེ་བ་མན་ཆད་ཕུར་བུའི་རྣམ་པ་ཅན། ཕྱག་གཡས་པས་རྡོ་རྗེའི་ཐོ་བ་བསྣམས་པ། གཡོན་པའི་ ཕྱག་གིས་རང་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཕུར་བུ་བསྣམས་པ། སྤྲོས་པའི་སྦྱོར་བས་ཕྱོགས་བཅུར་སོང་བས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་བཀུག་ནས་ཧཱུཾ་གི་སྒྲ་རིང་པོ་བརྗོད་པས་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་ཉེ་བའི་བར་ཕྱོགས་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་དོང་གི་ནང་དུ་བཅུག་ལ་ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ ཡ། སརྦྦ་དུ་ཥྚཱ་ན་ཕཊ་ཕཊ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ་ཕཊ།

At that very same moment, from the syllable HŪṂ, a crossed vajra arises and is blessed. Reciting OṂ MEḌINĪ VAJRĪBHAVA VAJRA BANDHA HŪṂ, one should bless the ground, from the surface down to the subterranean realm, as being of the nature of the crossed vajra. With the light rays of that vajra, reciting OṂ VAJRA ŚARA JVALA TRAṂ SAṂ TRAṂ, one should visualize a five-pronged vajra of extreme solidity and a lattice of vajras above. Below that, reciting OṂ VAJRA PAÑJARA HŪṂ BAṂ HŪṂ, one should visualize a vajra tent. By reciting OṂ VAJRA VIDĀNA HŪṂ KHAṂ HŪṂ, a vajra canopy is established in its proper place. Reciting OṂ VAJRA JVALĀNALĀRKA HŪṂ HŪṂ HŪṂ, one should visualize blazing vajras. Following that, from the four mantras beginning with Sumbhani, the four goddesses such as Kākāsyā are produced. Simultaneously, from the light rays of those same two mantras, the four goddesses such as Yamadāḍhī are produced. These have one face and two arms; from the navel downward, they have the form of ritual daggers (kīla). With their right hands they hold vajra hammers, and with their left hands they hold ritual daggers in the form of their own bodies. Through the application of emanation, they go to the ten directions, summon the hosts of obstructing spirits (vighna), and by reciting a long HŪṂ, they are placed within pits in the cardinal and intermediate directions near the established vajra fence. Reciting: OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ PHAṬ KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ PHAṬ PHAṬ.

ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སརྦྦ་བིགྷྣཱཾ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ཕུར་བུ་གདབ་པའི་སྔགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཕུར་བུ་གདབ་བོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མུཏྒ་ར་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཨ་ཀོ་ཊ་ཡ་ ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་བརྡུང་བའི་སྔགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྡུང་བར་བྱའོ། ། ཕུར་བུ་གདབ་པ་དང་བརྡུང་བ་གཉིས་ཀྱིས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ཡང་བགེགས་ལུས་པ་རྣམས་ཚར་བཅད་ནས་ལྕགས་རིལ་ཐིམ་པ་དང་། ཆུ་ལ་ཆུ་ བརྡབས་པ་ལས་ཐིགས་པ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཚམས་བཅིང་བའི་དོན་དུ་ཟླུམ་པོའི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོའི་ར་བ་རྣམས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བགེགས་ཚར་བཅད་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མཚམས་མེད་ཅིང་དུམ་བུ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་ཐམས་ ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ལ་བགེགས་མེད་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ར་བའི་དབུས་སུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཁ་ཡངས་ལ་རྩ་བ་ཕྲ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པའི་བྷཱུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་སྣང་ རིག་མ་དང་བཅས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཉམ་པའི་ཕྱིར་གྲུ་བཞིར་མཉམ་པའོ། ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་དང་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་ པས་སྒོ་བཞིའོ། ། ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་རྣམ་པར་དག་པས་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཛེས་པ།

HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA VAJRA DHARO ĀJÑĀPAYATI SARVA VIGHNĀṂ KĀYA VĀKA CITTA VAJRA KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Reciting this mantra for striking the kīla, one should strike the kīla. OṂ VAJRA MUDGARA VAJRA KĪLAYA AKOṬAYA HŪṂ PHAṬ. Reciting this mantra for hammering, one should hammer. Through both the striking and the hammering of the kīla, one should visualize the host of obstructors as being of one taste with the suchness of great bliss. Furthermore, having subdued the remaining obstructors, they dissolve into the iron enclosure; just as droplets emerge when water is struck, one should visualize circular vajra, lotus, and wheel enclosures for the purpose of binding the boundary. Through the purity of having thus subdued the obstructors, one should visualize that the vajra enclosures and so forth have become a single, seamless whole without boundaries, so that there are no obstacles for beings anywhere. Then, in the center of the vajra enclosure, one should meditate on the source of phenomena (dharmodaya), which is the nature of the dharmadhātu, wide at the top and narrow at the base. In its center, upon a variegated lotus and variegated vajra, is the syllable BHRŪṂ, from which arises the celestial palace, the nature of which is the Vairocana with consort. Because the suchness of ordinary beings and the Tathāgatas is one and the same, it is equal and square. The four doors are the purity of the applications of mindfulness, the correct abandonments, the bases of miraculous power, and the faculties. It is beautified by eight pillars, the purity of the eightfold path.

definitionརྩ “channel” — The channels are subtle psycho-physical routes which run vertically in the body. There are typically 72,000 channels said to reside in the body. Of these, however, the most important are the three main channels: the cent

definitionདྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ “applications of mindfulness” — In many formulations, there are four modes of mindfulness : mindfulness of the body, sensations, mind, and phenomena. In this text there are six additional modes of the application of mindfulness : the mindfulness of rec

definitionཡང་དག་པར་སྤོང་བ “correct abandonments” — This refers to the four correct exertions, which are (1) preventing negative states of mind from arising, (2) removing those that have already arisen, (3) giving rise to positive states that have not yet arisen, and (4)

definitionརྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ “bases of miraculous power” — The four bases of supernatural powers ( ṛddhipāda , rdzu ’phrul gyi rkang pa bzhi ) are: (1) concentration through will ( chanda , ’dun pa ), (2) concentration through vigor ( vīrya , brtson ’grus ), (3) concentration th

definitionདབང་པོ “Indra” — “Faculties” is a translation meant to represent the preferred etymologization of indriya in Buddhist texts as indanti , meaning “they have power,” which is also reflected in the Tibetan translation as dbang po . Differen

adherencePinned rendering paraphrased here: action; self

termསྔགས → mantra

termབགེགས → vighna

termདེ་ཁོ་ན་ཉིད → suchness

termལས → action

termརྡོ་རྗེ → vajra

termཆོས་ཀྱི་དབྱིངས → dharmadhātu

དཔའ་བར་འགྲོ་བ་དང་ནམ་མཁའ་མཛོད་དང་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེང་གེ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞིའི་རྣམ་པར་དག་པས་འདོད་ཡོན་གྱི་སྣམ་བུ་བཞིས་བསྐོར་ བའོ། ། བསམ་གཏན་བཞི་རྣམ་པར་དག་པས་རྟ་བབས་བཞིས་བརྒྱན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་རྣམ་པར་དག་པས་དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་དང་ཉི་ཟླ་དང་བ་དན་དང་མེ་ལོང་དང་རྔ་ཡབ་ཀྱིས་མཛེས་པའོ། ། འདིར་བསྡུས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་དག་པས་མཚན་ཉིད་དེ་ དག་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་མ་གོས་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་པཾ་ཡིག་དམར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ཟེའུ་འབྲུ་ལ་མ་རིག་པའི་མུན་པ་འཇོམས་པ་རྣམ་པར་དག་པས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཉིས་འགྱུར་གྱི་ཨཱ་ལི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ ལས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཌ་ཌྷ་ད་དྷ་ཡ་ལ་དང་བཅས་པའི་ཀཱ་ལི་ཉིས་འགྱུར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་བརྩེགས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཁ་སྦྱོར་གྱི་དབུས་སུ་བཾ་ཡིག་དམར་ པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་བཾ་གི་ས་བོན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་རྣམ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ནས་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་བསྡུས་ལ་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ སོ། །

It is surrounded by four friezes of sensory qualities, which are the purity of the four absorptions: the Śūraṅgama, Gaganagañja, Vimalamudrā, and Siṃhavikrīḍita. It is adorned with four archways, which are the purity of the four concentrations. It is beautified by lattices, half-lattices, suns, moons, banners, mirrors, and yak-tail whisks, which are the purity of the seven branches of awakening. In brief, it possesses these characteristics through the purity of the various qualities of a buddha. In its center, through the purity of being unstained by the eight worldly concerns, there is an eight-petaled lotus arising from a red syllable paṃ. Upon its anthers is a sun maṇḍala, which is the purity of destroying the darkness of ignorance. Upon that sun maṇḍala is a moon maṇḍala, the nature of mirror-like wisdom, arising from the complete transformation of the doubled āli vowels. Above that is a sun maṇḍala, the nature of the wisdom of equality, arising from the complete transformation of the doubled kāli consonants together with ḍa, ḍha, da, dha, ya, and la. In the center of the union of great bliss, there is a red syllable baṃ arising from which is a vajra. At the hub of that vajra, resting upon a sun maṇḍala, is the seed-syllable baṃ, the nature of the wisdom of individual discernment. Light rays radiate from that in the ten directions, performing the welfare of sentient beings in the form of the Blessed Lady, and then reabsorbing back into that very place; this is the wisdom of all-accomplishing action.

definitionབསམ་གཏན་བཞི “four concentrations” — Four progressive levels of concentration that culminate in pure meditative absorption. The Sanskrit and Tibetan terms used for the four concentrations are included in the Mahāvyutpatti . They are also enumerated in the P

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག “branches of awakening” — In this text, this set of factors is said to include discipline, insight , absorption, liberation, the vision of liberated wisdom, the perfection of generosity, the perfection of discipline, the perfection of patience, t

adherencePinned rendering paraphrased here: fire; name; Bon

termཕྱག་རྒྱ → mudrā

termཏིང་ངེ་འཛིན → absorption

termབསམ་གཏན་བཞི → four concentrations

termབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག → branches of awakening

termམེ → fire

termསངས་རྒྱས → buddha

དེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དག་པས་མེ་ཏོག་སེ་འབྲུ་ལྟ་བུ་དམར་པོའོ། ། བདེན་པ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པས་ཕྱག་གཉིས་པའོ། ། གཡས་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་ཏེ་གྱེན་དུ་བསྒྲེངས་པས་གདུག་པ་རྣམས་ལ་སྡིགས་པར་བྱེད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་ལ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་དག་པས་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་བསྣམས་པའོ། ། ཐུར་དུ་རྩེ་གཅིག་པ་གྱེན་དུ་རྩེ་ལྔར་ཡོད་པ་ནག་པོ་ཡུ་བ་དང་བཅས་པ་སྐམ་པོ་དང་རློན་པའི་མགོ་བོ་དང་། སྣ་ ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་གསེར་གྱི་བུམ་པའི་རྩ་བ་ནས་འཐོན་པ། གཡེར་ཁའི་སྒྲ་དང་བཅས་པའི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བ་དན་དང་ལྡན་པས་མཛེས་པའི་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དཀར་པོ་དཔུང་པའི་དྲུང་དུ་བརྟེན་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རོ་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པས་ཁྲག་ གིས་གང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། ལོག་པའི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཞལ་གཅིག་པ། བདུད་བཞི་རྣམ་པར་འཇོམས་པས་མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ལུས་དང་ངག་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པས་སྙིང་རྗེའི་སྤྱན་དམར་པོ་གསུམ་པ་ཅན་ གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་རྣམ་པར་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་སྐྲ་གྲོལ་བ། འཁོར་ལོ་དང་རྣ་རྒྱན་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། ལག་གདུབ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། སྐེ་རགས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་མགུལ་རྒྱན་དང་། རྣ་ རྒྱན་དང་། ལག་གདུབ་དང་།

From the total transformation of all those, one arises as the Blessed Lady Vajravārāhī, whose nature is the wisdom of the utterly pure dharmadhātu. Through the purification of great passion, she is red like a pomegranate flower. Through the purification of the two truths, she has two arms. With her right hand raised upward in the threatening gesture, she threatens the malevolent; through the purification of becoming one taste with wisdom, she holds a red vajra. Its tip points downward and its five prongs point upward; it is black with a handle, and from its base emerge a dry and a fresh head, a crossed vajra, and a golden vase. Adorned with various banners and the sound of tinkling bells, she leans a white khaṭvāṅga—the nature of beautiful skillful means—against her shoulder. Through the purification of the nature of the single taste of great bliss and great compassion, she holds a skull-cup filled with blood. Through the abandonment of conceptualizations of wrong views, she has one face with a distorted expression. Through the subduing of the four Māras, she bares her fangs and is terrifying; through the purification of body, speech, and mind, she has three red eyes of compassion. Through the purification of manifesting the eighty-four thousand aggregates of Dharma of non-dual suchness, her hair is loose. She is adorned with the five mudrās: the wheel, earrings, necklace, bracelets, and the khaṭvāṅga as a belt. Some [traditions] list the necklace, earrings, and bracelets...

སྤྱི་གཙུག་གི་འཁོར་ལོའི་རྒྱན་དང་། ཚངས་སྐུད་དང་། ཐལ་བ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འདྲེན་པ་མོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་རྒྱས་བཏབ་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་ལང་ཚོ་ལ་བབ་པ་ ཉིད་ཀྱིས་གཞོན་ཤ་དང་བཅས་པ། ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ཡི་གེ་ལྔ་བཅུའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་མ་ལ་བརྒྱུས་པའི་མི་མགོ་རློན་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། འགྲོ་བ་ལ་སྟོང་པས་ཁྱབ་པར་མཚོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞབས་གཡོན་པ་བསྐུམ་པས་གཡས་མཐོ་ལྔར་བརྐྱང་བའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་པདྨ་དམར་པོ་ འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་གི་ཉི་མ་ལ་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འཇིགས་བྱེད་དང་དུས་མཚན་མ་མནན་པ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལྡན་པས་ཉི་མའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་འགྲོ་བ་མི་དམིགས་པར་མཉམ་ པས་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཟླ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྲག་འཛག་པ། ཁྲག་གི་ཐོད་པ་འབོ་བཞིན་པ་འཐུང་བ་ལ་ཆགས་པས་ཁྲག་ལ་དགྱེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐོད་པའི་དུམ་བུའི་ཅོད་པན་བཅིངས་ བའོ། ། འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པར་བསྒོམ་པའོ། །

The crown wheel ornament, the brahmin’s thread, and the ashes are renowned as the six mudrās. It is said that she is sealed with these six mudrās because she is the leader of the maṇḍala. Clad in the directions as her garment, she is in the prime of youth and possesses a youthful complexion. She wears a garland of fresh human heads strung on intestines, which are the nature of the fifty letters of the vowels and consonants. To symbolize that all beings are pervaded by emptiness, she stands in a posture with her left leg drawn in and her right extended five cubits, treading upon Bhairava and Kālarātri—who are of the nature of the conceptualizations of permanence and nihilism—upon a sun disk atop an eight-petaled red lotus. Possessing the radiance of utterly pure wisdom, she has a maṇḍala of solar light. Because she is equal in the non-apprehension of beings, whose nature is emptiness, she possesses great majesty. Being in her menses, she drips with blood; she is blood-loving, for she is attached to drinking from a skull-cup overflowing with blood. Between two vajra garlands, she wears a crown of skull fragments, the nature of the five Tathāgatas. To act for the benefit of beings, she has a topknot marked with a crossed vajra. Because she gathers all world systems, she dwells in the midst of the eight charnel grounds, which are the eight consciousnesses—the eye, ear, nose, tongue, body, mind, afflicted mind, and the ālaya-vijñāna—whose nature is selflessness. Thus she should be meditated upon.

terminologyདེ་བཞིན་གཤེགས་པ → “tathāgata”. Kept as the Sanskrit loan in translation (84000 practice), not 'Thus-Gone One'.

homonymདེ་བཞིན་གཤེགས་པ is rendered “tathāgata” here; the glossary also records thus-gone, Thus-Gone One, thus-gone one for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདེ་བཞིན་གཤེགས་པ “tathāgata” — A frequently used synonym for buddha . According to different explanations, it can be read as tathā-gata , literally meaning “one who has thus gone,” or as tathā-āgata , “one who has thus come.” Gata , though literally m

definitionཉོན་མོངས་པ “affliction” — The essentially pure nature of mind is obscured and afflicted by various psychological defilements, which destroy the mind’s peace and composure and lead to unwholesome deeds of body, speech, and mind, acting as causes f

adherencePinned rendering paraphrased here: element

termཕྱག་རྒྱ → mudrā

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termཉི་མ → Āditya

termམཚན → name

termཡེ་ཤེས → wisdom

termསྟོང་པ་ཉིད → emptiness

གང་ལཱུ་ཡི་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་གུར་ལ་སོགས་པ་སྲུང་བའི་ཕྱིར་རྗེས་ཐོགས་སུ་སྟོང་པ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་པོ་རབ་ཀྱི་ དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་སྟོང་པ་ཁོ་ན་བསྲུང་བའི་མཆོག་གོ། ། འདིར་ནི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྡུད་པའི་ཆེད་དུ་སྟོང་པ་བསྒོམས་པའི་རྗེས་སུ་གུར་ལ་སོགས་པའི་སྲུང་བ་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མང་པོ་ལས་གོ་རིམ་འདི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤར་ལ་ སོགས་པའི་འདབ་མ་བཞི་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བས་གཡོན་སྐོར་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། ལཱ་མ་དང་། ཁཎྜ་རོ་ཧཱ་དང་། གཟུགས་ཅན་མ་རྣམས་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དམར་པོ་དང་། སེར་པོ་རྣམས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་བཞི་པའོ། ། གཡོན་གྱིས་ཁ་ ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། ཌ་མ་རུ་དང་། གྲི་གུག་གཡས་ཀྱིས་བསྣམས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་ཞལ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་སྐྲ་གྲོལ་བ་གཅེར་བུ་གཡས་བརྐྱང་བ་གཡོན་བསྐུམ་པའི་སྟང་སྟབས་ཅན། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་མགོ་བོ་རློན་པའི་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་དཔྲལ་བར་ནས་ མཚན་པ། རྐེད་པ་གཡེར་ཁའི་སྒྲ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པར་བསམ་མོ། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་ལ་གཡས་སྐོར་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཁྲག་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་དངུལ་ཆུ་ལྟར་བདུད་རྩིར་གྱུར་པས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་པདྨའི་སྣོད་བཞི་ དགོད་དོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་དང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྔོན་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་ཤར་དང་། བྱང་དང་།

Regarding that which is taught in the Abhisamaya of Lūyipa—that one should meditate on emptiness immediately following the protective enclosure of the Vajrapañjara and so forth—that is intended for those of the sharpest faculties, for whom emptiness alone is the supreme protection. Here, however, for the sake of gathering all types of practitioners, it is taught that after meditating on emptiness, one should be endowed with the protection of the enclosure and so forth; this is because this sequence is seen in many abhisamayas. On the four petals in the east and so forth, in successive order and counter-clockwise, are Ḍākinī, Lāmā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī. Their body colors are black, green, red, and yellow, respectively. All have one face and four arms. With their left hands, they hold a khaṭvāṅga and a skull-cup; with their right hands, they hold a ḍamaru and a curved knife. They have three eyes, bared fangs, and loose hair. They are naked, in a posture with the right leg extended and the left drawn in. They are adorned with the five mudrās, a garland of fresh heads, and a vajra garland marking their foreheads. One should visualize them as being further adorned with the sound of tinkling bells at their waists and so forth. On the four petals in the intermediate directions, such as the southeast, one should place four lotus vessels arranged clockwise, completely filled with bodhicitta, blood, the five nectars, and mercury-like nectar. Outside of that, it is surrounded by a garland of blue vajras. First, the blue Mind Wheel (citta-cakra) has eight spokes; in the east and north...

ནུབ་དང་ལྷོའི་རྩིབས་རྣམས་ལ་པུལླཱིའི་ར་མཱ་ལ་ཡང་། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་དང་། ཨོ་ཌི་ཡ་ན་དང་། ཨརྦུ་དའི་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལ་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་དང་། གཏུམ་ པའི་མིག་ཅན་མ་དང་། འོད་ལྡན་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མའོ། ། མེའི་མཚམས་དང་། བདེན་བྲལ་དང་། རླུང་གི་མཚམས་དང་། དབང་ལྡན་ལ་གོ་དཱ་བ་རཱི་དང་། རཱ་མེ་ཤྭ་ར་དང་། དེ་བཱི་ཀོ་ཊ་དང་། མཱ་ལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གནས་དང་། ཉེ་བའི་གནས་ལ་དཔའ་བོའི་བློ་གྲོས་མ་དང་། མིའུ་ ཐུང་མ་དང་། ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། ཤིང་གྲིབ་མའོ། ། པདྨའི་ཕྲེང་བ་དམར་པོས་བསྐོར་བའི་གཉིས་པ་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་དམར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་ཤར་དང་བྱང་གི་རྩིབས་གཉིས་ལ་ཀཱ་མ་རཱུ་པ་དང་། ཨོ་ཏྲའི་ཞིང་གཉིས་ལ་ཨཻ་རཱ་བ་ཏཱི་དང་། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོའོ། ། ནུབ་དང་ ལྷོའི་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནི་དང་། ཀོ་ས་ལའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བའི་ཞིང་གཉིས་ལ་རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་ཆང་འཐུང་མའོ། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་གཉིས་ལ་ཀ་ལིངྒ་དང་། ལཾ་པ་ཀ་སྟེ་ཚནྡོ་ཧ་གཉིས་ལ་ཤྱཱ་མ་དེ་བི་དང་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོའོ། ། རླུང་དང་དབང་ལྡན་དུ་ཀཱཉྩི་དང་ཧི་མཱ་ལ་ཡ་སྟེ་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧ་ གཉིས་ལ་རྟ་རྣ་མ་དང་བྱ་གདོང་མའོ། ། གསུམ་པ་སྐུའི་འཁོར་ལོ་དཀར་པོའི་རྩིབས་བརྒྱད་པ་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་དཀར་པོས་བསྐོར་བའི་ཤར་དང་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་པྲེ་ཏ་པཱུ་རི་དང་གྲྀ་ཧ་དེ་པ་ཏ་སྟེ་འདུ་བ་ཅན་གཉིས་ལ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་། དུ་མ་སྐྱེས་མའོ། ། ནུབ་ དང་ལྷོའི་སཽ་རཱཥྚ་དང་། སུ་ཝརྞྞ་དི་པ་སྟེ་ཉེ་བའི་འདུ་བ་ཅན་ལ། ཆང་འཚོང་མ་དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མའོ། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་ལ་ནཱ་ག་ར་དང་།

On the western and southern spokes are Pullīramalaya, Jālandhara, Oḍḍiyāna, and Arbuda. In these natural abodes are the goddesses Caṇḍākṣī, Pracaṇḍā, Caṇḍā, and Mahānāsā. In the southeast, southwest, northwest, and northeast are Godāvarī, Rāmeśvara, Devīkoṭa, and Mālava. In these abodes and near-abodes are Śauṇḍinī, Kharvarī, Laṅkeśvarī, and Drumacchāyā. The second is the red wheel of speech, surrounded by a red lotus garland and having eight spokes. On the eastern and northern spokes, in the two fields of Kāmarūpa and Oḍra, are Airāvatī and Mahābhairavā. In the western and southern [spokes], in the two near-fields of Triśakuni and Kosala, are Vāyuvegā and Surābhakṣī. In the southeast and southwest, in the two candoha sites of Kaliṅga and Lampāka, are Śyāmādevī and Subhadrā. In the northwest and northeast, in the two near-candoha sites of Kāñcī and Himālaya, are Hayakarṇā and Khagānanā. The third is the white wheel of body, surrounded by a white wheel garland and having eight spokes. On the eastern and northern spokes, in the two melāpaka sites of Pretapuri and Gṛhadevatā, are Cakravegā and Khandarohā. In the western and southern [spokes], in the two near-melāpaka sites of Saurāṣṭra and Suvarṇadvīpa, are Śauṇḍinī and Cakravarmiṇī. In the southeast and southwest, in [the sites of] Nāgapura and...

སིནྡྷུ་སྟི་དུར་ཁྲོད་ལ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་དང་། སྟོབས་ཆེན་མོ་དང་། རླུང་དང་དབང་ལྡན་དུ་མ་རུ་དང་། ཀུ་ལུ་ཏཱ་སྟེ་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་ ལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོའོ། ། རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་དེ་དག་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའི་གཡོན་གྱིས་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་དང་། གཡས་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་པས་གདུག་པ་ཅན་ཚར་གཅོད་པའི་གྲི་གུག་བསྣམས་པའོ། ། འདི་དག་གི་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་གཞན་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། སྒོ་བཞི་ལ་ཁྭ་གདོང་མ་དང་། འུག་གདོང་མ་དང་། ཁྱི་གདོང་མ་དང་། ཕག་གདོང་མ་རྣམས་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་གདོང་པ་ནི་མིང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ པའོ། ། མཚམས་བཞི་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་སྟེ་མིའི་གདོང་པ་ཅན་ནོ། ། གཡས་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་གཉིས་ཀྱི་སྐུའི་གཡས་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཕྱེད་ལྟ་ བུར་སྐུ་ཕྱེད་པའོ། ། བརྒྱད་ཅར་ཡང་རོའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་དང་། ཆ་ལུགས་ལྷག་མ་རྣམས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་བཞིན་ནོ། ། ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་གྲུབ་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཁོ་ནར་སྐད་ཅིག་གིས་རྫོགས་པར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆ་གཉིས་ བྱས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་ལཱུའི་པས་གསུངས་པའི་སྲུང་བའི་གོ་ཆ་བགོ་བར་བྱ་སྟེ། བྷྲཱུཾ། ཧཱུཾ། ཁཾ། ཨཿ་ཧཱཾ། ཧའི་ཡི་གེ་དག་གིས་སྐྱེ་མཆེད་དག་པར་བྱས་ནས་ཕག་མོ་དང་། གཤིན་རྗེ་མ་དང་། རྨོངས་བྱེད་མ་དང་། བསྐྱོད་བྱེད་མ་དང་།

In the Sindhutī charnel ground are Śūravīrā and Mahābalā; in the northwest and northeast are Mahāmāru and Kulutā. In the near charnel grounds are Cakravartinī and Mahāvīryā. These goddesses, beginning with Pracandā and the others, have one face and two arms. With their left hands they hold skull-cups filled with blood, and with their right hands, which display the threatening gesture, they hold curved knives that subdue malevolent beings. Their ornaments and other aspects of their attire are the same as those of the ḍākinīs and the others. At the four gates are Kākāsyā, Ulūkāsyā, Śvānāsyā, and Sūkarāsyā, who are like the ḍākinīs and the others. Their faces correspond to their names. At the four intermediate directions are Yamadāḍhī, Yamadūtī, Yamadaṃṣṭriṇī, and Yamamathani, who have human faces. The two goddesses on the right and left sides appear as if they are half-bodies, with the right and left halves of their bodies respectively. All eight sit upon corpse seats, and their remaining attire is exactly like that of the ḍākinīs and the others. These goddesses should also be visualized as being perfected instantaneously at the very same moment the Blessed Lady is accomplished. Then, having performed the two armors, one should meditate on the wisdom wheel, as Lūipa said: "One should don the armor of protection." Having purified the sense bases with the syllables BHRŪṂ, HŪṂ, KHAṂ, AḤ, and HĀṂ, one should [visualize] Vārāhī, Yamī, Mohanī, Kṣobhaṇī, and...

སྐྲག་བྱེད་མ་ དང་། གཏུམ་མོ་སྟེ་ལྷ་མོ་དྲུག་གི་སྔགས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ལྷའི་ཁ་དོག་དང་མཚུངས་པའི་གོ་ཆ་བགོ་བར་བྱའོ། ། ལྟེ་བ་ལ་ཨོཾ་བཾ། སྙིང་གར་ཧཾ་ཡོཾ། ཁ་ལ་ཧྲིཾ་མོཾ། མགོ་བོ་ལ། ཧྲེཾ་ཧྲིཾ། སྤྱི་གཙུག་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་མཚོན་ཆ་ཕཊ་ཕཊ། ཡང་ན་ལྷ་དང་ སྔགས་དེ་དང་དེ་ལས་གྲུབ་པའི་གནས་དེ་དང་དེར་ལྷ་དེ་དག་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཕག་མོ་དམར་མོ་དང་། སྔོན་མོ་དང་། ལྗང་གུའི་ཞལ་ཅན། གཡོན་པ་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། ཐོད་པ་དང་། ཞགས་པ་དང་། གཡས་ཀྱིས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། གྲི་གུག་དང་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་ བསྣམས་པ། གཤིན་རྗེ་མ་དང་། རྨོངས་བྱེད་མ་དང་། བསྐྱོད་བྱེད་མ་དང་། སྐྲག་བྱེད་མ་དང་། གཏུམ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་ནི་སྔོན་མོ་དང་། དཀར་མོ་དང་། སེར་མོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དུད་ཀ་སྟེ། ཕྱག་བཞིའི་གཡོན་གྱིས་ཐོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། དྲིལ་བུ་བཟུང་ བ་དང་། གཡས་ཀྱིས་ཅང་ཏེའུ་དང་གྲི་གུག་བསྣམས་པ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྲ་གྲོལ་བ་གཅེར་བུ་སྤྱན་གསུམ་པ་གཡོན་བསྐུམ་པ་གཡས་བརྐྱང་བའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པར་བལྟའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དཔྲལ་བ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གར་ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་དཀར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Trāsanī, Caṇḍālī, and the other goddesses—these six goddesses should be armored with their respective mantras, which correspond to the colors of their deities. At the navel is OṂ BAṂ; at the heart, HAṂ YOṂ; at the mouth, HRĪṂ MOṂ; at the head, HREṂ HRIṂ; at the crown of the head, HŪṂ HŪṂ; and on all the limbs, the weapon PHAṬ PHAṬ. Alternatively, one should meditate on those very deities in those respective locations, which are formed from those specific deities and mantras. In that regard, Vārāhī has red, blue, and green faces. In her left hands, she holds a khaṭvāṅga, a skull-cup, and a noose; in her right hands, she holds a hook, a curved knife, and the head of Brahmā. As for Yamī, Mohanī, Kṣobhaṇī, Trāsanī, and Caṇḍālī, their colors are blue, white, yellow, green, and smoke-colored, respectively. With their four hands, they hold a khaṭvāṅga with a skull-cup and a bell in the left hands, and a hand-drum and a curved knife in the right hands. All of them should be visualized with loose hair, naked, with three eyes, and standing in the posture with the left leg bent and the right leg extended. Following that, one should meditate on the white, red, and blue syllables OṂ, ĀḤ, and HŪṂ at the forehead, throat, and heart.

དེ་ནས་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་དམར་པོའི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ས་བོན་བཾ་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་དབང་ ཕྱུག་གི་དཔའ་མོ་རྣམས་སུ་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཛཿཞེས་པས་སྤྱན་དྲངས་ལ་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་གིས་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཆོད་ལ། ཕེཾ་ཡིག་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ དཔྲལ་བའི་དབུས་སུ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་བསྐོར་ཞིང་། ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་རང་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ཆུ་ལ་ཆུ་ཐིམ་པ་ལྟར་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། པཾ་ཡིག་གིས་བཅིངས་ལ་ཧོཿཡིག་གིས་དགྱེས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿསརྦྦ་དྷརྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ། ཡེ་ཤེས་ འཁོར་ལོ་དང་དུས་མཉམ་པར་སྤྱན་དྲངས་པའི་རྣམ་པར་རོལ་པའི་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་དང་ཌ་མ་རུ་བསྣམས་པ་ལ། སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཁྲུས་གསོལ་ལྟར། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་བྱའོ། ། ཞེས་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཡོན་པའི་ཐོད་པ་ཅུང་ཟད་ཡོ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་བཀྲུས་པས་རང་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བསམ་མོ། ། ཆུ་ལྷག་མ་ ལས་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མགོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་བསམས་ལ།

Then, in the center of the heart, upon a red eight-petalled lotus, is a sun maṇḍala. Upon that, at the hub of a red vajra, is a sun maṇḍala containing the seed syllable BAṂ. From its light rays, the wisdom maṇḍala—the forms of the ḍākinīs who are the sovereign goddesses residing in the ten directions—is invited with the syllable JAḤ. One should then make offerings preceded by the water for the mouth and so forth, using the sixteen goddesses such as Vīṇā and the rest. Preceded by the recitation of the syllable PEṂ, one binds the lattice mudrā and circles it counter-clockwise in the center of the forehead. With the syllable HŪṂ, one should cause the wisdom maṇḍala to enter one’s own samaya maṇḍala, like water dissolving into water. One should bind it with the syllable PAṂ and please it with the syllable HOḤ. Reciting: OṂ YOGA ŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀ YOGA ŚUDDHO ’HAṂ, the playful vajra goddesses who were invited simultaneously with the wisdom maṇḍala hold skull cups and ḍamarus filled with wisdom nectar. The goddesses such as Vīṇā and the rest, who have emerged from the seed syllable at the heart, perform an offering. Reciting: "Just as all the Tathāgatas were bathed immediately upon their birth, so too shall I bathe myself with the pure water of the gods," one should imagine that one is bathed by a stream of wisdom nectar flowing from the slightly tilted skull cups in their left hands. One should then visualize the Tathāgatas formed from the excess water upon one’s head.

terminologyས་བཅུ → “the ten grounds”. The bodhisattva levels. The single syllable ས is also the word for 'earth' and must not be pinned as 'ground' on its own.

homonymས་བཅུ is rendered “the ten grounds” here; the glossary also records ten levels, ten grounds, ten stages for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionས་བཅུ “the ten grounds” — The ten levels or stages traversed by a bodhisattva that culminate in buddhahood: (1) Joyful ( pramuditā ; rab tu dga’ ba ), (2) Stainless ( vimalā ; dri ma med pa ), (3) Luminous ( prabhākarī ; ’od byed pa ), (4) Radian

definitionདབང་ “initiation” — The ritual process of being introduced to and authorized in the practice of specific deities, maṇḍalas, and yogas. The term literally means “sprinkling” or “anointing” and is modeled on rites of royal investiture. In the

homonymདམ་ཚིག is rendered “samaya” here; the glossary also records sacred vow, commitment, samaya vows for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདམ་ཚིག “samaya” — Literally, in Sanskrit, “coming together.” Samaya refers to precepts given by the teacher, the corresponding commitment by the pupil, and the bond that results, which can also be the bond between the practitioner and the

adherencePinned rendering paraphrased here: Bon; the ten grounds; action

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termརྡོ་རྗེ → vajra

termབོན → Bon

termས་བཅུ → the ten grounds

termདབང་ → initiation

termཡེ་ཤེས → wisdom

ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་སྤྱི་བོ་ལ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། རྟག་པའོ། ། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་བདུད་ རྩི་མྱང་བར་བྱ་སྟེ། ཡཾ་ཡིག་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཨཱཿ་ཡིག་དཀར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་པདྨའི་སྣོད་དཀར་པོ། མགོ་བོ་གསུམ་ལས་བྱས་པའི་སྒྱེད་(པོ་,པུ་)གསུམ་ལ་གནས་པ་ལ། ཨོཾ་ ཏྲཾ་ཨཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ། ལཱཾ། མཱཾ། པཱཾ། ཏཱཾ། བཱཾ། ལས་སྐྱེས་པ་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། རླུང་གིས་བསྐུལ་བའི་མེ་འབར་བའི་དྲོད་ཀྱིས་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་ཞུ་བས་ཉི་མ་འཆར་བའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་ཁུ་བར་བལྟས་ལ། སྟེང་དུ་མཐོ་གང་ པའི་ཚད་ལ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་མགོ་ཐུར་ལ་བསྟན་པ་དཀར་པོ་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་ལ་རློངས་པ་རེག་པས་ཞུ་བ་ནང་དུ་བབ་པས་ཁུ་བ་དེ་དངུལ་ཆུའི་ཁ་དོག་ལྟར་བསིལ་བར་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། ཡང་དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་གསུམ་གོང་ནས་གོང་དུ་བལྟས་ནས་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པའི་བདུད་རྩི་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་ཏེ།

One should consecrate [the substances] with the mantra: oṃ sarvatathāgatābhiṣekasamayaśriye hūṃ. In that regard, the Lord of the Family, the Buddha Vairocana, resides upon the crown of the Blessed Lady. For the ḍākinīs and the others, it is Ratnasambhava. For those residing in the mind, speech, and body cakras, they are, respectively, Akṣobhya, Amitābha, and Vairocana. For those abiding in the samaya-cakra, it is Amoghasiddhi. Then, the nectar should be tasted. From the syllable yaṃ arises a wind maṇḍala. Above that, from the syllable raṃ, arises a fire maṇḍala. Above that, from a white syllable āḥ, arises a white lotus vessel resting upon a tripod made of three skulls. Within it, from the syllables oṃ, traṃ, aṃ, khaṃ, hūṃ, lāṃ, māṃ, pāṃ, tāṃ, and vāṃ, the five nectars and five lamps are generated and consecrated. Stirred by the wind, the fire blazes, and by its heat, the seed syllables and so forth melt. Visualize them as a liquid with the color of the rising sun. Above that, at a distance of one span, is a white khaṭvāṅga generated from a white hūṃ, with its head pointing downward. By the touch of the nectar-nature [of the khaṭvāṅga], it melts and falls inside; visualize that liquid as cool, like the color of mercury. Furthermore, visualize the three syllables above that, one above the other, and by their light rays, [gather] all the nectars residing in the three realms.

terminologyརིགས → “family”. The tantric 'family' (buddha-family); not 'lineage' (which is རྒྱུད་པ or བརྒྱུད་པ).

definitionརིགས “family” — Generally a reference to a person’s spiritual disposition.

terminologyམི་བསྐྱོད་པ → “Akṣobhya”. Literally 'the immovable one'; the deity name stays Akṣobhya in tantric texts, 'Immovable' in some sūtra registers — pick one per text and record it.

definitionམི་བསྐྱོད་པ “Akṣobhya” — Literally “Not Disturbed” or “Immovable One.” The buddha in the eastern realm of Abhirati. A well-known buddha in early Mahāyāna, regarded in the higher tantras as the head of one of the five buddha families, the adamant

adherencePinned rendering paraphrased here: self; action; Bon; element

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termབཅོམ་ལྡན་འདས → the Blessed One

termརིགས → family

termབདག → self

termསངས་རྒྱས → buddha

termརྣམ་པར་སྣང་མཛད → Vairocana

termམཁའ་འགྲོ་མ → ḍākinī

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་ལུས་པའི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བཀུག་ནས་དེ་ཉིད་ལ་བསྟིམ་པ་དང་། ཡི་གེ་གསུམ་ཡང་རིམ་པས་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ་ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ པ་དང་། རང་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ལྗགས་ལ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་ནས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་གྱི་འོད་ཟེར་སྦུ་གུ་ཅན་གྱིས་ཚིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་མཆོད་པའི་སྔགས་རྐང་པ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ཙམ་གྱིས་ དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ལ་ཡུན་རིང་པོར་བརྟན་པར་བྱེད་མི་ནུས་ན། དེའི་ཚེ་པདྨའི་ལྟེ་བར་གནས་པ་ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་དབུས་སུ་ཁཾ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རིང་པོ་པདྨའི་སྲད་བུ་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་རྩ་གཉིས་ལ། སྲོག་རླུང་གི་རྒྱུ་བ་ ཡོངས་སུ་བྲལ་བས་དབུས་སུ་ཞུགས་ནས་གཏུམ་མོ་འབར་བས་སྤྱི་བོའི་ཟླ་བ་ཞུ་བ་ལས། རིམ་གྱིས་འཁོར་ལོ་ལ་ཁྱབ་པས་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ནས་བྱུང་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཅིག་ཅར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ འཁོར་ལོ་སྟོང་པར་བསྡུས་ཏེ་མི་དམིགས་པར་བསམ་མོ། ། ཡང་ན་རིམ་གྱིས་ཏེ་དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བ་རྣམས་དུར་ཁྲོད་ལའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཕྱིའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ལའོ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། ཕྱིའི་འཁོར་ལོ་སྐུའི་འཁོར་ ལོ་ལའོ། ། སྐུའི་འཁོར་ལོ་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལའོ། །

Having summoned the nectar of wisdom (amṛta) residing in the hearts of all the tathāgatas without exception and dissolved it into that very [substance], the three syllables also gradually melt. Then, one should bless it with the three syllables once more. Visualize that the tongues of oneself and the goddesses of the maṇḍala are satisfied by a hollow tube of light rays, the size of a barley grain, emanating from a white vajra born from a white HŪṂ. Then, one should offer praise with the eight-line offering mantra that will be explained below. If, by that alone, one is unable to stabilize the great maṇḍala wheel for a long duration, then one should stabilize the mind by means of a long light ray, like a lotus thread, arising from the seed-syllable KHAṂ in the center of the union of the sun and moon situated at the navel of the lotus. Through this, the movement of the vital wind (prāṇa) in the two channels is completely severed, and it enters the center. As the caṇḍālī blazes, the moon at the crown melts. As it gradually pervades the wheels (cakras), through the distinctions of joy (ānanda) and so forth, it emerges from the innate joy (sahajānanda). Being free from all conceptual constructions (vikalpa), one should simultaneously withdraw the maṇḍala wheel into emptiness and contemplate it as non-referential. Alternatively, one may do so gradually. The sequence is as follows: the beings are withdrawn into the charnel grounds; the charnel grounds into the outer celestial mansion (vimāna); the celestial mansion into the samaya wheel; the outer wheel into the body wheel (kāyacakra); the body wheel into the speech wheel (vākcakra); and the speech wheel into the mind wheel (cittacakra).

periodཟླ་བ → “moon; month”. In calendrical and cosmological passages ཟླ་བ is 'month' (twelve months to a year) or 'moon', not the god Candra. Candra is the rendering only where the text addresses or names the deity — a sūtra listing the moon as a time unit is not naming a god.

homonymཟླ་བ is rendered “moon; month” here; the glossary also records Candrā, Candramas, Moon for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཟླ་བ “moon; month” — The deity of the moon, as well as the moon itself. In the Kāraṇḍavyūha , when Avalokiteśvara emanates Candra , it is the deity that is meant.

definitionདགའ་བ “joy” — One of the four “immeasurables” of the Mahāyāna, known in early Buddhism as “pure abodes” (Skt. brahmavihāra ), which comprise (1) friendly kindness, (2) compassion, (3) joy, and (4) equanimity. Immeasurable joy arises f

adherencePinned rendering paraphrased here: action; Bon

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termདེ་བཞིན་གཤེགས་པ → tathāgata

termཡེ་ཤེས → wisdom

termབདུད་རྩི → amṛta

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termལྷ་མོ → goddess

termལས → action

ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། ། ཕྱོགས་དང་བྲལ་བ་ལ་གནས་པ་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། ། མཁའ་ འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ལ་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་གདན་ལའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་གདན་ཆུ་སྐྱེས་ནི་ཉི་མ་ལའོ། ། ཉི་མ་འཇིགས་བྱེད་ལའོ། ། འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་མ་ལའོ། ། དུས་མཚན་མ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལྟེ་བའི་པདྨ་ལའོ། ། པདྨ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་ཁ་སྦྱོར་ལའོ། ། ཁ་སྦྱོར་ནི་བཾ་གི་ཡི་གེ་ལའོ། ། བཾ་ཡིག་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལའོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ཐིག་ལེ་ལའོ། ། ཐིག་ལེ་ནཱ་ད་ལ་ཐིམ་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ཡང་སྐྲའི་རྩེ་མོ་ སྟོང་ཕྲག་བརྒྱར་གཤེགས་པའི་གཟུགས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། རབ་ཀྱིས་དེ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཡང་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལ་གཞུག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཞུག་པ་དང་ལྡང་བར་བྱའོ། ། ཇི་ ལྟར་མེ་ལོང་དབུགས་ཀྱི་རླུང་། ཐམས་ཅད་ཐིམ་པར་འགྱུར་བ་བཞིན། ། ཡང་དག་མཐའ་རུ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཞུག་པ་དང་ལྡན་པས་བདེན་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཅིང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣལ་ འབྱོར་པས་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །

The heart cakra belongs to the ḍākinīs and others who reside in the cardinal directions. Those residing in the intermediate directions belong to Rūpiṇī and others. The ḍākinīs and others, in turn, reside upon the seat of the Blessed Lady who dwells in the wheel of great bliss. The lotus seat of the Blessed Lady rests upon the sun. The sun rests upon Bhairava. Bhairava rests upon Kālarātri. Kālarātri rests upon the khaṭvāṅga. The khaṭvāṅga rests upon the Blessed Lady. The Blessed Lady rests upon the navel lotus. The lotus rests upon the union of the sun and moon. The union rests upon the syllable BAṂ. The syllable BAṂ rests upon the half-moon. The half-moon rests upon the drop (bindu). One should contemplate the drop dissolving into the nāda, and that too should be visualized as a form that has entered a thousandth part of the tip of a hair. Even the most excellent [practitioner] does not perceive that. In this way, the Blessed Lady, whose nature is the wheel of wisdom, is also dissolved into the nature of clear light. In this manner, one should repeatedly perform the process of dissolution and re-emergence. "Just as the breath dissolves into a mirror, So should the yogi repeatedly dissolve Into the ultimate reality." By means of this repeated dissolution, the yogi realizes the absorption (samādhi) of the indivisible union of the two truths.

སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་ལྟེ་བའི་མཚོ་སྐྱེས་ལ་གནས་པའི་བཾ་གྱིས་ས་བོན་ལ་སེམས་གཏད་ལ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་ས་བོན་གྱི་ནཱ་ད་ལས་ཕྱིར་བྱུང་བའི་རླུང་དང་ལྷན་ ཅིག་འཁོར་ལོ་རྣམ་པ་ལྔས་སྤྲོས་པས། འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས། རླུང་གཉིས་འཇུག་པའི་ཚེ་ཕྲེང་བ་བཀུག་པའི་ཚུལ་དུ་སྔགས་དང་ལྷན་ཅིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ལྷ་མོ་སོ་སོའི་སྔགས་བཟླས་པར་འདོད་ན་ལྷ་མོ་སོ་ སོའི་སྔགས་བཟླས་པ་རྫོགས་ནས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་སྔར་བཞིན་བྱའོ། ། ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལས་སྔར་བཞིན་བླངས་ཏེ་ཀུན་འདར་མའི་ལམ་ལས་རང་གི་ཁར་འཐོན་ཏེ་པདྨ་ནས་རང་གི་གནས་སུ་སོང་བས་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་ཡི་གེའི་ཕྲེང་བ་བསྒོམ་ཞིང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྲེང་ བའི་སྔགས་སམ། སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ས་བོན་དེ་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མར་མེའི་ཕྲེང་བ་ལྟར་གནས་པ་ལ་བལྟས་ཏེ་ཧ་ཅང་མགྱོགས་པ་དང་བུལ་བ་མ་ཡིན་པས་རྟོག་པ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་ བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འདི་ཡང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། སྔགས་འདི་ དག་ནི་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏི་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧི་བཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

If weariness arises, focus the mind on the seed syllable baṃ residing in the lotus of the navel. Simultaneously with the recitation of whichever heart or near-heart mantra is desired—as will be explained—the mantra should be projected outward from the nāda of the seed syllable along with the exhaled breath by means of the fivefold emanation of the cakras. Having performed the benefit of beings, when the two breaths enter, the mantra should be drawn back in the manner of a rosary and dissolved into suchness. If one wishes to recite the mantras of the individual goddesses as they will be explained, then after completing the recitation of each goddess’s mantra, the emanation and reabsorption should be performed as before. Furthermore, taking [the mantra] from that very [source] as before, it emerges from the path of the avadhūtī into one’s own mouth, passes through the lotus, and returns to its own place; in that manner, one should meditate on the garland of letters in cyclic order and recite whichever is appropriate: the garland mantra or the heart and near-heart mantras as they will be explained. Alternatively, one should gaze at the mantra garland completely encircling that very seed syllable, abiding like a row of lamps, and perform the recitation without being too fast or too slow, having abandoned all negative conceptual thoughts. Oṃ vajravairocanīye hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. This is the heart mantra of the Blessed Lady. Oṃ vajravairocanīye svāhā. This also is the heart mantra. Oṃ sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanīye hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. This is the near-heart mantra. These mantras possess great power. Oṃ namo bhagavati vajravārāhi baṃ hūṃ hūṃ phaṭ.

ཨོཾ་ན་མཿ་ཨཱ་རྱ་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ་ཏྲེེ་ལོ་ཀྱ་མཱ་ཏེ་མ་ཧཱ་བི་དྱེ་ཤྭ་རི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མཿསརྦྦ་བྷཱུ་ཏ་བྷ་ཡ་ཨ་པ་ཧེ་མ་ཧཱ་བཛྲེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་བཛྲཱ་ས་ནེ་ཨ་ཛི་ཏེ་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ་བ་ཤྱཾ་ཀ་རི་ཎེ་ཏྲ་ བྷྲཱ་མ་ཎི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་བི་ཥ་ནི་ཤོ་ཥ་ནི་རོ་ཥ་ཎི་ཀྲོ་དྷ་ཀ་རཱ་ལི་ནི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མ་ཤཱ་ས་ནི་མཱ་ར་ཎི་བྲ་བྷེ་ད་ནི་ཨ་བྲ་བྷེ་ད་ནི་ཨ་པ་རཱ་ཛ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་ཛ་ཡེ་བི་ཛ་ཡེ་ཛམྦྷ་ནི་སྟམྦྷ་ནི་མོ་ཧ་ནི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧི་མ་ཧཱ་ཡོ་གི་ནཱི་ཀཱ་མེ་ཤྭ་རི་ཁ་གེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་ འདས་མའི་མཆོད་པའི་སྔགས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧི་པྲོ་ཏཾ་གེ་ཧ་ན་ཧ་ན་པྲཱ་ཎཱཾ། ཀིཾ་ཀི་ནི། ཁིཾ་ཁི་ནི་དྷུ་ན་དྷུ་ན་བཛྲ་ཧ་སྟེ་ཤོ་ཥ་ཡ་ཤོ་ཥ་ཡ་བཛྲ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཀ་པཱ་ལ་དྷཱ་རི་ཎི་མ་ཧཱ་པི་ཤི་ཏ་མཱཾ་ས་ཨ་ཤ་ནི་མ་ནུ་ཥ་ཨནྟྲ་པྲཱ་བྲྀ་ཏེ་ས་ནྣི་དྷྱཾ་ན་ར་ཤི་རོ་མཱ་ ལཱ་གྲཾ་ཐི་ཏ་དྷཱ་རི་ཎི་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷེ་ཧ་ན་ཧ་ན་པྲཱ་ཎཱ་ན་སརྦ་པཱ་པཾ་སཏྭཱ་ནཱཾ་སརྦ་པ་ཤཱུ་ནཱཾ་མ་ཧཱ་མཱཾ་སཙྪེ་ད་ནི་ཀྲོ་དྷ་མཱུ་ར་ཏི་དཾ་ཥྚཱ་ཀ་རཱ་ལི་ནི་མ་ཧཱ་མུ་དྲེ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་དེ་བ་སྱ་ཨ་གྲ་མ་ཧི་ཥི་ས་ཧ་སྲ་ཤི་རེ་ས་ཧ་སྲ་བཱ་ཏ་བེ་ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲཱ་ན་ནེ། ཛྭ་ལི་ཏ་ཏེ་ཛ་སེ་ཛྭ་ལ་མུ་ཁི་པིང་ག་ལ་ལོ་ཙ་ནེ་བཛྲ་ཤ་རཱི་རེ་བཛྲ་ཨཱ་ས་ནེ་མི་ལི་ མི་ལི། ཏི་མི་ལི་ཏི་མི་ལི། ཧེ་ཧེ་ཧ་ཧ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཁ་ཁ། དྷུ་དྷུ་རུ་རུ། དྷུ་རུ་དྷུ་རུ། མུ་རུ་མུ་རུ།

Oṃ nama āryāparājitā trailokyamāte mahāvidyeśvari hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namaḥ sarvabhūtabhayāpahā mahāvajre hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namo vajrāsane ajite aparājite vaśyaṃkariṇe trābhrāmaṇi hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namo viṣani śoṣaṇi roṣaṇi krodhakāriṇi hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namaḥ śāsani māraṇi prabhedani aprabhedani aparājaye hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namo jaye vijaye jambhani stambhani mohani hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namo vajravārāhi mahāyoginī kāmeśvari khage hūṃ hūṃ phaṭ. This is the eight-line mantra for the offering to the Bhagavatī. Then, the garland mantra is: Oṃ vajravārāhi protaṃge hana hana prāṇān. Kiṃkini khinkini dhuna dhuna vajrahaste śoṣaya śoṣaya vajrakhaṭvāṅgakapāladhāriṇi mahāpiśitamāṃsāśani manuṣyānttrapravṛte sannidhyaṃ naraśiromālāgrathitadhāriṇi. Subhāni subhe hana hana prāṇān sarvapāpaṃ sattvānāṃ sarvapāśūnāṃ mahāmāṃsacchedani krodhamūrti daṃṣṭrākāriṇi mahāmudre śrīherukadevasyāgramahiṣi sahasraśire sahasrabāhave sahasrānane. Jvalitatejase jvalamukhi piṅgalalocane vajraśarīre vajrāsane mili mili timili timili. He he ha ha. Hūṃ hūṃ. Kha kha. Dhudhu ruru. Dhuru dhuru. Muru muru. Oṃ vajravārāhi hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajravetāli hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajraghasmarī hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajrapukkasī hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajraśavarī hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajraḍombinī hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ sarvabhūtasubhage hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajravārāhi āveśaya hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajravārāhi āveśaya hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajravārāhi āveśaya hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ vajravārāhi āveśaya hū�

ཨ་དྭཻ་ཏེ་མ་ཧཱ་ཡོ་གི་ནི་པ་ཐི་ཧ་སིདྡྷེ་དྲཻཾ་དྷཾ་དྲཻཾ་དྷཾ། གྲཾ་གྲཾ། ཧེ་ཧེ་ཧ་ཧ། བྷཱི་མེ་ཧ་ས་ཧ་ས། བཱི་རེ་ཧཱ་ཧཱ་ཧོ་ཧོ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་བི་ནཱ་ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ་ཀོ་ཊི་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པ་རི་བཱ་རེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ སིཾ་ཧ་རཱུ་པེ་ཁཿག་ཛ་རཱུ་པེ་གཿཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་ད་རི་མ་ཧཱ་ས་མུ་དྲ་མེ་ཁ་ལེ་གྲ་ས་གྲ་ས་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བཱི་ར་དྭཻ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཧཱ་ཧཱ་མ་ཧཱ་པ་ཤུ་མོ་ཧ་ནི་ཡོ་གཱི་ཤྭ་རི་ཏྭཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ལོ་ཀཱ་ནཱཾ་བནྡྷ་ནི་སདྱ་པྲ་ཧྱ་ཡ་ཀཱ་རི་ཎི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བྷཱུ་ཏ་ཏྲཱ་ས་ནི་མ་ཧཱ་བཱི་རེ་པ་ར་མ་སིདྡྷེ་ཡོ་གཱི་ཤྭ་རི་ཕཊ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྔགས་ འདི་ནི་ནུས་མཐུ་ཆེན་པོ་སྟེ་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཟླ་བ་གཟས་བཟུང་བའམ་ཉི་མ་གཟས་བཟུང་བའི་དུས་སུ་གཟས་མ་ཐོང་པར་བཟླས་པར་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་མ་གྲོལ་གྱི་བར་དུའོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྲིད་བཟླས་པ་བྱས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བུད་མེད་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་གིས་ རྟེས་སུ་བསྟེན་པར་འགྱུར་རོ། ། བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཅིག་ཅར་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཁྲོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་གསོད་པར་བྱེད་དོ། ། བསྐྲད་པ་དང་དབྱེ་བ་དང་རེངས་པར་ཡང་བྱེད་དོ། ། མེ་ཏོག་ལ་ལན་གཅིག་བཟླས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ གཏོར་ན་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་སྟོན་པར་ནུས་སོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ལ་ལན་གཅིག་བཟླས་ནས་ཁྱིམ་མམ་གྲོང་ཁྱེར་ལ་བྲབས་ན་མེ་འབར་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྨ་བྱའི་སྒྲོ་ལ་ལན་གཅིག་བཟླས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་བསྐོར་བས་ཡང་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །

advaite mahāyoginī pathihasiddhe draṃ draṃ draṃ draṃ | graṃ graṃ | he he ha ha | bhīme hasahasa | vīre hāhā ho ho | hūṃ hūṃ trailokyavināśatasahasrakoṭitathāgataparivāre hūṃ hūṃ phaṭ | siṃharūpe khaḥ gajarūpe gaḥ trailokyadārimahāsamudramekhale grasa grasa hūṃ hūṃ phaṭ | vīradvete hūṃ hūṃ | hāhā mahāpaśumohanīyogīśvarī tvaṃ ḍākinī lokānāṃ bandhani sadyaprahāyakāriṇi hūṃ hūṃ phaṭ | bhūtatrāsani mahāvīre paramasiddhe yogīśvari phaṭ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā | This mantra possesses great power; it is accomplished by mere recitation. During an eclipse of the moon or the sun, one should recite it until the eclipse is released. Then, for as long as the recitation is performed, one thousand women will attend upon [the practitioner]. By reciting it all at once, preceded by meditation, they will be summoned. With a wrathful mind, one kills; one also performs expulsion, separation, and paralysis. If one recites it once over a flower and scatters it into the sky, one is able to manifest others such as Brahmā. If one recites it once over charcoal from a charnel ground and sprinkles it on a house or a city, it will be seen to burst into flames. If one recites it once over a peacock feather and whisks it in the sky, it will be pacified once again.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

terminologyཚངས་པ → “Brahmā”. The god, not 'pure' (which is ཚངས་པ too in compounds such as ཚངས་པར་སྤྱོད་པ, the vow of chastity). Context decides; do not carry the deity capital into the vow.

definitionཚངས་པ “Brahmā” — One of the primary deities of the Brahmanical pantheon, Brahmā occupies an important place as one of two deities (the other being Indra / Śakra ) that are said to have first exhorted Śākyamuni to teach the Dharma. The pa

adherencePinned rendering paraphrased here: fire

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termམེ → fire

termསྔགས → mantra

termཟླ་བ → moon; month

termཉི་མ → Āditya

termཚངས་པ → Brahmā

གྱོ་མོ་ལ་ལན་གཅིག་བཟླས་པས་སྡེ་ཚན་རྟ་གླང་གྲུ་དམག་བཞིའི་ཡན་ལག་སྟོན་ནོ། ། རྨ་བྱའི་མདོངས་བཟློག་ནས་བསྐོར་བས་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་འདིའི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་གཞན་དུ་གསུངས་སོ། ། ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མཁའ་འགྲོ་ མའིའོ། ། ཨོཾ་ལཱ་མེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ལཱ་མ་ཡིའོ། ། ཨོཾ་ཁཎྡ་རོ་ཧེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དུམ་སྐྱེས་མའིའོ། ། སྔགས་འདི་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་རཱུ་པི་ཎཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། གཟུགས་ཅན་མའིའོ། ། དེ་ནས་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཨོཾ་པྲ་ཙཎྜེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ནཱ་སེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཱི་ར་མ་ཏཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཁརྦ་རཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ལང་ཀེ་ཤྭ་རཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་དྲུ་མཙྪེ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཻ་རཱ་བ་ཏཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བྷཻ་ར་བི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཱ་ཡུ་བེ་གེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སུ་ ར་བྷཀྵི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཤྱ་མ་དེ་བཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སུ་བྷ་དྲེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧ་ཡ་ཀརྞྞེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཁ་གཱ་ན་ནེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཙཀྲཱ་བེ་གེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཁཎྜ་རོ་ཧེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཤཽཎྜི་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཙཀྲཱ་བརྨི་ཎཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སུ་བཱི་རེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལི་ ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཙཀྲཱ་བརྟྟི་ནི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བཱི་ཪྻེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀ་ཀཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨུ་ལུ་ཀཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཤྭ་ནཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

By reciting [the mantra] once over a piece of pottery, one reveals the four branches of the army: the elephant, horse, chariot, and infantry. By turning a peacock feather in a counter-clockwise direction, one becomes invisible. Such specific powers of this [mantra] are taught elsewhere. OṂ ḌĀKINĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is for the Ḍākinī. OṂ LĀME HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is for Lāmā. OṂ KHAṆḌAROHE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is for Khaṇḍarohā. This mantra is for all activities. OṂ RŪPIṆĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is for Rūpiṇī. Then, the mantras for Pracaṇḍā and the others are as follows: OṂ PRACAṆḌE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ MAHĀNĀSE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ VĪRAMATĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KHAṬVĀṄGĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ LAṄKEŚVARĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ DRUMACCHĀYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ AIRĀVATĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ MAHĀBHAIRAVĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ VĀYUVEGE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SURABHAKṢĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ŚYĀMĀDEVĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SUBHADRĀYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HAYAKARṆE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KHAGĀNANE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ CAKRĀVEGE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KHAṆḌAROHE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ŚAUṆḌINĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ CAKRĀVARMINĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SUBĪRE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ MAHĀBALĪ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ CA

ཨོཾ་སཱུ་ཀཱ་རཱ་སྐྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཱ་ཌྷཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དྷཱུ་ཏཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཾ་ཥྚྭི་ཎཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་མ་ ཐཱ་ནི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་ལཱུ་ཡི་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་ལྷ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དེ་ཁོ་ན་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་གཞན་བདག་གི་བླ་མས་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས་གསུངས་པ་བྲི་བར་བྱ་ བ་ནི་འདྲེན་པ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱག་གཉིས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་གཡོན་ན་ཐོད་པ་དང་མཆན་ཁུང་ལ་རྟེན་པའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པ། གཡས་ཀྱིས་ཌ་མ་རུ་བསྣམས་པ། གཞན་ཐམས་ཅད་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ན་ བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྐུ་མདོག་སེར་མོའམ་སྔོན་མོ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡང་སེར་མོ། གཡས་ན་ཌ་མ་རུ་བསྣམས་པའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དཀར་མོ། ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པའོ། ། གསུང་གི་འཁོར་ ལོའི་ནག་མོ་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་པོ། ། སྐུའི་འཁོར་ལོའི་དམར་མོ་གཡས་པའི་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཡས་ཀྱིས་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་པས་གྲི་གུག་བསྣམས་པའོ། ། ལྷ་ མོ་ཐམས་ཅད་ནི་གཡོན་པའི་ཕྱག་གིས་ཐོད་པ་བཟུང་བའོ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཡས་ཀྱིས་ཌ་མ་རུ་དང་། གཡོན་གྱིས་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་པའི་མིའི་མགོ་བོ་བསྣམས་པའོ། །

Oṃ sūkārāsyai hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ yamadaṃṣṭriṇyai hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ yamadhūtyai hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ yamadaṃṣṭriṇyai hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ yamamathānyai hūṃ hūṃ phaṭ | Thus, for the time being, the extensive stage of the visualization of the maṇḍala of the Blessed Lady, consisting of thirty-seven goddesses according to the system of Lūipa, has been presented. Now, I shall write of other specific divisions of the maṇḍala as taught by my own guru in the Vajramālā. All [the goddesses], beginning with the Leader (Nāyikā), have two arms. The Ḍākinīs and the others, as well as the Crow-faced (Kākāsyā) and the rest, hold a skull-cup in the left hand and a khaṭvāṅga resting against the armpit, while holding a ḍamaru in the right. All others are as previously described. Alternatively, the Blessed Lady may be yellow or blue in color, and the four [goddesses] beginning with the Ḍākinī are also yellow, holding a ḍamaru in the right hand. The Yoginīs of the Mind Maṇḍala are white, performing the threatening gesture (tarjanī) with the right hand together with a vajra. The [goddesses] of the Speech Maṇḍala are black, performing the threatening gesture with the right hand together with a vajra. The [goddesses] of the Body Maṇḍala are red, performing the threatening gesture with the right hand together with a wheel. The Crow-faced and the others hold a curved knife (kartṛkā) in the right hand together with the threatening gesture. All the goddesses hold a skull-cup in the left hand. Yama’s Firm One (Yamadāḍhī) and the others hold a ḍamaru in the right hand and a human head together with the threatening gesture in the left.

མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ཀྱིས་གཡོན་གྱི་དཔུང་པ་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བརྟེན་པའོ། ། བཅུ་གཉིས་པོ་རྣམས་བརྐྱང་བསྐུམ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གར་མཛད་པའོ། ། གཞན་རྣམས་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ལྷའི་ང་རྒྱལ་སྤངས་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་ རྩ་བདུན་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་རྩོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྩོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་ བར་གཞག་པ་ནི་ལཱ་མའོ། ། འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་དུམ་སྐྱེས་མའོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་གཟུགས་ ཅན་མའོ། ། ཆོས་ཐོས་པར་འདོད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་འབད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདུན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གོམས་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་གཏུམ་པའི་མིག་ཅན་མའོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་རྫུ་འཕྲུལ་ གྱི་རྐང་པ་ནི་འོད་ལྡན་མའོ། ། བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་སྣ་ཆེན་མའོ། །

The ḍākinīs and the others, as well as the Crow-Faced One and the rest, rest their khaṭvāṅgas upon their left upper arms. These twelve perform a dance in the manner of the extended and contracted legs. The others are as before. In order to demonstrate the abandonment of pride in the deity and the attainment of omniscience, the thirty-seven factors of awakening should be understood as being the nature of the ḍākinīs and the others. In that regard, because it has the characteristic of initiating the thorough knowledge of the aggregate of form, the application of mindfulness of the body is Ḍākinī. Because it has the characteristic of initiating the thorough knowledge of the aggregate of feeling, the application of mindfulness of feeling is Lāmā. Because it has the characteristic of ascertaining the aggregates of perception and formations as being illusory in nature, the application of mindfulness of phenomena is Khaṇḍarohā. Because it has the characteristic of thoroughly discerning the aggregate of consciousness, the application of mindfulness of the mind is Rūpiṇī. Because it has the characteristic of intense exertion in the desire to hear the Dharma, the base of miraculous power of aspiration is Caṇḍākṣī. Because it has the characteristic of continuous cultivation of diligence, the base of miraculous power of diligence is Pracaṇḍā. The base of miraculous power of investigation is Prabhāvatī. Because it has the characteristic of the superior intention to manifest awakening, the base of miraculous power of the mind is Mahānāsā.

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས “factors of awakening” — The qualities necessary as a method to attain the awakening of a hearer , solitary buddha , or buddha. There are thirty-seven of these: (1–4) the four applications of mindfulness : mindfulness of body, sensations, mind,

definitionརྫུ་འཕྲུལ “miraculous power” — The supernatural powers of a śrāvaka correspond to the first abhijñā : “Being one he becomes many, being many he becomes one; he becomes visible, invisible; goes through walls, ramparts and mountains without being impede

adherencePinned rendering paraphrased here: name

termམཁའ་འགྲོ་མ → ḍākinī

termབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས → factors of awakening

termརྩ → channel

termགཟུགས → form

termཕུང་པོ → aggregate

termམཚན → name

བདེན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ལ་དབང་དུ་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་དད་པའི་དབང་པོ་ནི་ དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མའོ། ། ཅི་ནས་ཀྱང་བྱ་བ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་མིའུ་ཐུང་མའོ། ། མ་རིག་པའི་གཉེན་པོ་མ་བརྗེད་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དྲན་པའི་དབང་པོ་ནི་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་ནི་ཤིང་གི་གྲིབ་མའོ། ། བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་ངེས་པ་ལ་དབང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་རབ་ཏུ་བརྟན་མའོ། ། དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་མཐར་ཐུག་པར་ཕྱིན་པས་སྟོབས་རྣམས་སོ། ། དད་པའི་ སྟོབས་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ནི་རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། དྲན་པའི་སྟོབས་ནི་ཆང་འཐུང་མའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ནི་ཤྱཱ་མ་དེ་བིའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཏིང་ ངེ་འཛིན་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་རྟ་རྣ་མའོ། ། ལེ་ལོའི་སྐབས་མི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་བྱ་གདོང་མའོ། ། དགེ་བ་ལ་ཀུན་ནས་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། ལས་ དགེ་བ་ལ་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་དུམ་སྐྱེས་མའོ། ། བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཆང་འཚོང་མའོ།

The faculty of faith is Śūramati, because it masters conviction in the truths, the Three Jewels, the causality of actions and their results, and the ascertainment of suchness. The faculty of diligence is Khaṇḍarohā, because it ensures that tasks are definitely accomplished. The faculty of mindfulness is Laṅkeśvarī, because it attains mastery over the non-forgetfulness that is the antidote to ignorance. The faculty of absorption is Drumacchāyā, because it attains mastery over one-pointedness of mind. The faculty of insight is Sthirā, because it masters the ascertainment of what is to be adopted and what is to be abandoned. The powers are simply the faculties of faith and so forth when they have reached their ultimate limit. The power of faith is Mahābhairavā. The power of diligence is Vāyuvegā. The power of mindfulness is Surābhakṣī. The power of absorption is Śyāmādevī. The power of insight is Subhadrā. Since absorption alone is the cause of awakening, the factor of awakening of correct absorption is Hayakarṇā. The factor of awakening of correct diligence is Kākāsyā, because it allows no opportunity for laziness. The factor of awakening of correct joy is Cakravegā, because of its total attachment to virtue. The factor of awakening of correct pliancy is Khaṇḍarohā, because of the serviceability of the mind through virtuous actions. The factor of awakening of correct discrimination of phenomena is Śauṇḍinī, because of the ascertainment of the nature of selflessness.

། ཚུལ་ཁྲིམས་བརྗེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་ པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མའོ། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོའོ། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་སྟོབས་ཆེན་མའོ། ། དམ་པའི་བྱ་བ་ བརྩམས་པ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མའོ། ། སེམས་ཅན་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ངག་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོའོ། ། དགེ་བ་བཅུའི་བྱ་བ་ལས་མི་འདའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཁྭ་གདོང་མའོ། ། སེམས་ཅན་ ལ་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པས་འཚོ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་འཚོ་བ་ནི་འུག་གདོང་མའོ། ། དགེ་བའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་ནི་ཁྱི་གདོང་མའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་གི་དོན་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་ནི་ཕག་གདོང་མའོ། ། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བཅོམ་ལྡན་ འདས་མ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མའོ། ། སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པར་བསྲུང་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མའོ། ། མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤོང་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་མའོ། ། མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། འོད་བྱེད་པ་དང་། འོད་འཕྲོ་བ་ཅན་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དཀའ་བ་དང་། མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། རིང་དུ་སོང་བ་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་།

The branch of awakening of correct mindfulness, through the non-forgetfulness of discipline, is Cakravarmiṇī. The branch of awakening of equanimity, for the sake of the absorption of non-mental engagement, is Suvīrā. The correct view, for the sake of accomplishing the unerring meaning, is Mahābalā. The correct thought, for the sake of not abandoning the undertakings of the sublime, is Cakravartinī. The correct speech, for the sake of not deceiving sentient beings, is Mahāvīryā. The correct limit of action, for the sake of not transgressing the activities of the ten virtues, is Kākāsyā. The correct livelihood, for the sake of living without guile toward sentient beings, is Ulūkāsyā. The correct effort, for the sake of the activities for the sake of virtue, is Śvānāsyā. The correct mindfulness, for the sake of remembering the meaning of the Buddha’s speech, is Sūkarāsyā. The correct absorption is the Bhagavatī Vajravārāhī. The correct abandonment that produces virtuous phenomena not yet produced is Yamāntakī. The correct abandonment that perfectly protects phenomena already produced is Yamadūtī. The correct abandonment that abandons non-virtuous phenomena already produced is Yamadaṃṣṭriṇī. The correct abandonment that prevents non-virtuous phenomena not yet produced from arising is Yamamathani. [The stages are] the Joyous, the Stainless, the Luminous, the Radiant, the Difficult to Conquer, the Manifest, the Far-Gone, and the Immovable.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

definitionཚུལ་ཁྲིམས “discipline” — In general, the first of the three trainings ( triśikṣā ), and in this text and others the first of five qualities of the Saṅgha that are also described in other texts as the five undefiled (or beyond-worldly) aggregates

definitionམི་གཡོ་བ “Acalā” — Lit. “Immovable.” The eighth level of accomplishment pertaining to bodhisattvas . See “ ten bodhisattva levels .”

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termཚུལ་ཁྲིམས → discipline

termབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག → branches of awakening

termཏིང་ངེ་འཛིན → absorption

termབཏང་སྙོམས → equanimity

termབྱང་ཆུབ → awakening

termརྟོག་པ → kalpa

ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ དང་། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཞེས་བྱ་བ་ས་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རིམ་པས་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷག་པར་ནང་གིས་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། གནས་སོགས་འདིར་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་ཕྱིར་དེ་རུ་ འགྲོ་ཉིད་ཀྱིས། ། དེ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྐྱོ་མི་བྱ། ། དེ་ཡི་ཁམས་ནི་འཆད་པར་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་ཕྱི་རུ་རྒྱུ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་སྤངས་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་རོལ་པས་གནས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་པཱུ་ཛཱ་ཨོཾ་ཨ་གོ་རཱ་དེ་མཱ། ཀཱ་ཨོ་ཏྲི་ཀོ་ཀ་ ལ་ཀཱ་ཧི་པྲེ་གྲྀ་སཽ་སུ་ན་སི་མ་ཀུ། མགོ་ལ་པུ་ལླཱི་ར་མཱ་ལ་ཡར་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོའོ། ། ཛཱ་ལན་དྷ་རར་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ལ་གཏུམ་པའི་མིག་ཅན་མའོ། ། ཨཽ་ཌྱ་ན་གཡས་ཀྱི་རྣ་བར་འོད་ལྡན་མའོ། ། ཨར་བུ་ད་ལྟག་པ་ལ་སྣ་ཆེན་མ་སྟེ་གནས་སོ། ། གོ་དཱ་བ་རི་རྣ་བ་གཡོན་པ་ལ་དཔའ་ བོའི་བློ་ཅན་མའོ། ། རཱ་མེ་ཤཱ་ར་སྨིན་མཚམས་སུ་མིའུ་ཐུང་མའོ། ། དེ་བཱི་ཀོ་ཊ་མིག་གཉིས་པོ་ལ་ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། མཱ་ལ་བ་དཔུང་པ་གཉིས་ལ་ཤིང་གྲིབ་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་གནས་སོ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིས་ནི་ས་བླ་ལ་གནས་པ་ རྣམས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་སོ། ། ཀཱ་མ་རཱུ་པ་མཆན་ཁུང་གཉིས་ལ་རབ་ཏུ་བརྟན་མའོ། ། ཨོ་ཏེ་ནུ་མ་གཉིས་ལ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་སྟེ་ཞིང་ངོ་། ། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནི་ལྟེ་བ་ལ་རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། ཀོ་ས་ལ་སྣ་ལ་ཆང་འཐུང་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་ཞིང་ངོ་། ། ག་ ལིང་ག་ཁ་ལ་ཤྱ་མ་དེ་བིའོ། །

Sādhumatī and Dharmameghā—through the sequence of the purification of the ten grounds, the yogi should meditate upon the maṇḍala of the body, including the pīṭhas and upapīṭhas and so forth, as being primarily internal. "By way of the twenty-four divisions, the pīṭhas and so forth are situated here. Therefore, by going there, one should not feel weary of that very reality. Its elements will be explained. Because the yogi wanders externally, having abandoned the external, one should abide in the play of yoga." Thus it is said. Regarding that: Pūjā, Oṃ, A, Gorā, De, Ma, Kā, O, Tri, Ko, Ka, La, Kā, Hi, Pre, Gri, Sau, Su, Na, Si, Ma, Ku. On the head is Pullīramalaya, where Caṇḍākṣī resides. In Jālandhara, at the crown of the head, is Caṇḍanayanā. In Oḍḍiyāna, at the right ear, is Prabhāvatī. In Arbuda, at the nape of the neck, is Mahānāsā; these are the pīṭhas. In Godāvarī, at the left ear, is Vīramatī. In Rāmeśvara, at the brow, is Kharvarī. In Devīkoṭa, at the two eyes, is Laṅkeśvarī. In Mālava, at the two shoulders, is Drumacchāyā; these are the upapīṭhas. This is the mind wheel, which moves through the sky. By this, those who dwell above the earth are perfectly summarized. In Kāmarūpa, at the two armpits, is Pracaṇḍā. In Oḍra, at the two breasts, is Mahābalā; these are the kṣetras. In Triśakuni, at the navel, is Vāyuvegā. In Kośala, at the nose, is Surābhakṣī; these are the upakṣetras. In Gāndhāra, at the mouth, is Śyāmādevī.

ལམ་པཱ་ཀ་མགྲིན་པར་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་སྟེ་ཚནྡོ་ཧའོ། ། ཀཱཉྩི་སྙིང་ག་ལ་རྟ་རྣ་མའོ། ། ཧི་མཱ་ལ་མདོམས་ལ་བྱ་གདོང་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧའོ། ། འདི་དག་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་སྟེ་ས་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། འདིས་ནི་ས་སྟེང་ན་གནས་པ་རྣམས་བསྡུས་ སོ། ། ཡི་དྭགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་གསང་བའི་གནས་ལ་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏཱ་བཤང་ལམ་དུ་དུམ་སྐྱེས་མ་སྟེ་འདུ་བ་ཅན་ནོ། ། སཽ་རཱཥྚ་བརླ་གཉིས་ལ་ཆང་འཚོང་མའོ། ། གསེར་གླིང་བྱིན་པ་གཉིས་ལ་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་འདུ་བ་ཅན་ནོ། ། གྲོང་ ཁྱེར་སོར་མོ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོའོ། ། སིནྡྷུ་བོལ་གོང་གཉིས་ལ་སྟོབས་མོ་ཆེ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་དོ། ། མ་རུ་མཐེ་བོང་གཉིས་ལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ། ཀུ་ལུ་ཏཱ་པུས་མོ་གཉིས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་སྟེ་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། སྐུའི་འཁོར་ལོ་སྟེ་ས་འོག་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ བསྡུས་སོ། ། འདིར་ནི་གདམས་ངག་འདི་ཡིན་ཏེ། པཱུཾ་རྫཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པར་ངེས་པར་བརྟགས་ཏེ། པཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྩིབས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པས་གནས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱི་བོ་ལ་ སོགས་པར་ཅིག་ཅར་གྱིས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གནས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཏུ་དེ་དང་དེའི་གནས་ལ་གནས་པའི་རྩ་རྣམས་ལྷ་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་རྣམ་པར་གནས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉེ་བར་གནས་པའི་ ཆུས་གསོ་བར་བྱེད་པ་ལྟར་ལུས་ལ་ཡང་རྩ་རྣམས་ཀྱིས་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་གསོ་བར་བྱེད་པས་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །

Lampāka is at the throat, Śītamahādevī, the candoha. Kāñcī is at the heart, Hayakarṇī. Himālaya is at the secret place, Kākāsyā; these are the upacandoha. These constitute the wheel of speech and are those who traverse the earth. By this, those who dwell upon the earth are subsumed. The city of the hungry ghosts is at the secret place, Cakravegā. Gṛhadevatā is at the anus, Khaṇḍarohā; this is the melāpaka. Saurāṣṭra is at the two thighs, Śauṇḍinī. Suvarṇadvīpa is at the two calves, Cakravarmiṇī; this is the upamelāpaka. The city is at the fingers, Mahāvīryā. Sindhu is at the two insteps, Mahābalā; this is the śmaśāna. Maru is at the two big toes, Cakravartinī. Kulatā is at the two knees, Mahāvīryā; this is the upaśmaśāna. These constitute the wheel of the body and are those who traverse the subterranean realm. Here is the instruction: having clearly visualized all the syllables, such as pūṃ and jaṃ, together with their drops, one should visualize the places and so forth—such as the crown of the head—as the form of wheels with a thousand spokes, arising from the complete transformation of the syllables pūṃ and so forth, all at once. In those places and so forth, one should meditate on the channels residing in each respective location as being completely transformed into the forms of those respective deities. Just as external trees and so forth are nourished by the water that is present nearby, so too the channels nourish the nails and so forth within the body; thus, there is equality.

ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེའི་གནས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ནི་གནས་དང་ནཻ་རཉྫ་ནའི་ཆུ་བོའོ། ། ལུས་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ནི་རྡོ་རྗེའི་གནས་སོ། ། ཨ་ཝདྷཱུ་ཏཱི་ནི་ནཻ་རཉྫ་ ནའོ། ། ཁ་དང་སྣ་བུག་གཡས་དང་གཡོན་དང་། བཤང་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་བྱ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་སྐྱོང་མ་རྣམས་སོ། ། རྣ་བ་གཡས་གཡོན་གཉིས་ལ་མིག་དང་མིག་ལ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བ་དང་ལྟེ་བའི་པདྨའི་ཟེའུ་འབྲུ་ ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་དབུལ་བ་ནི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་མདུན་དུ་བཞག་པ་ལ་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་དག་པར་བྱས་ལ། དྲ་བའི་ཕྱག་ རྒྱ་དང་དེའི་སྔགས་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ལག་པ་གཉིས་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་དུ་ཧཱུཾ་ཡིག་བལྟས་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏཱཿ་སརྦྦ་དྷ་རྨྨཿ་སྥ་ར་སྥ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱཿ་ཨ་ཏྱ་ན་ཏ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱཿ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པ་ཧཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་བྱུང་བ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོའི་ལག་མཐིལ་དུ་བདུད་རྩིའི་ སྣོད་དེ་གཞག་པའམ་བསྒོམས་ཏེ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཆེད་དུ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་མོ་ཚད་མ་དམ་ཚིག་ཚད་མ་དང་། །

Externally, the vajra site of Mahābodhi is the location and the river Nairañjanā. Internally, the cakra of great bliss in the body is the vajra site, and the avadhūtī is the Nairañjanā. The mouth, the right and left nostrils, and the anus are, in sequence, the gatekeepers such as Kākāsyā and the others. In the two ears, right and left, and in the eyes, are Yamadāḍhī and the others. At the heart, throat, forehead, and the filaments of the navel lotus are the four, such as Ḍākinī and the others. Thus, one should repeatedly stabilize firm conviction in the complete maṇḍala of the body. Then, for the offering of the torma: having placed the food and so forth in front and purified it according to the previously explained sequence, one should invite the complete maṇḍala circle in front by means of the net mudrā and its mantra, and request them to remain. Preceded by the offering of water for the feet and so forth, one should worship them perfectly. Then, visualizing the syllable HŪṂ within the nature of a moon and sun maṇḍala formed from the complete transformation of the vowels (āli) and consonants (kāli) in both hands, one recites: OṂ ĀḤ NYO NYA ANUGATĀḤ SARVA DHARMĀḤ SPARA SPARA ANUPRAVIṢṬA SARVA DHARMĀḤ ATYANTA ANUPRAVIṢṬAḤ SARVA DHARMĀḤ HŪṂ. With this as a preliminary, from the complete transformation of the syllable HŪṂ residing upon the moon and sun, one should place or visualize a vessel of nectar in the palms of the vajra-palms. For the sake of the desired accomplishment, one should recite: "The goddess is valid, the samaya is valid..." and so forth.

terminologyགཏོར་མ → “offering cake”. 'Torma' is defensible for specialists; in a general text 'offering cake' says what it is.

homonymགཏོར་མ is rendered “offering cake” here; the glossary also records Bali, oblation, bali offering for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionགཏོར་མ “offering cake” — Bali wrested control of the world from the devas , establishing a period of peace and prosperity with no caste distinction. Indra requested Viṣṇu to use his wiles so that the devas could gain the world back from him. He

definitionདངོས་གྲུབ “accomplishment” — Accomplishment or success in general, as well as any particular magical power or ability. In the latter sense, eight are traditionally enumerated, namely the siddhi of the magical sword, of an eye ointment that renders i

adherencePinned rendering paraphrased here: offering cake; action

termབྱང་ཆུབ → awakening

termའཁོར་ལོ → cakra

termགཤིན་རྗེ → Yama

termམཁའ་འགྲོ་མ → ḍākinī

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termགཏོར་མ → offering cake

དེས་གསུངས་པ་ཡི་ཚིག་ནི་ཚད་མ་མཆོག། བདེན་པ་འདིས་ནི་ལྷ་མོ་དེ་དག་རྣམས། ། བདག་ལ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག། དེ་ནས་ མཆོད་བྱ་དང་མཆོད་བྱེད་མཆོད་པ་རྣམས་དབྱེར་མེད་པར་བལྟས་ལ་བདུད་རྩིའི་སྣོད་དེ་ཕྱོགས་ལ་གཡོན་སྐོར་དུ་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་སོ། ། མཚམས་ལ་མེ་མཚམས་ནས་བརྩམས་ནས་གཡས་སུ་བསྐོར་ཞིང་། ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ལྗགས་ཅན་གཙོ་ མོ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་སྔགས་ལན་གཅིག་བརྗོད་པས་བསྐོར་ཞིང་ཨོཾ་ཨཱ་རལླི་ཧོཿ་ཛཿ་ཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནྱ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོ། ། འདིས་ལན་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་མམ་བཞིའམ་ལྔ་བརྗོད་པས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཞལ་བསིལ་ དང་ཕྱག་ཕྱིས་དང་གོ་ལ་ལ་སོགས་པ་དྲངས་ནས་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་ནས། གསོལ་བ་བཏབ་པར་བྱའོ། ། སྲིད་དང་ཞི་ལ་ཆགས་མཉམ་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་རླབས་བཅོམ་ཞིང་། ། ཁྱོད་ནི་དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་ ཉིད་དུ་མཁའ་བཞིན་གཟིགས་གྱུར་པ། ། ལྕི་བའི་ཆུ་ཡིས་རབ་རྒྱས་སྙིང་རྗེའི་ཐུགས་ནི་རྒྱ་མཚོའི་མཆོག། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩེ་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་བསྐོར་ཞིང་།

The words spoken by him are the supreme authority. By this truth, may those goddesses become the cause for taking me under their care. Then, viewing the object of offering, the offerer, and the offering as indivisible, one should circumambulate that vessel of nectar counter-clockwise starting from the eastern direction. In the intermediate directions, starting from the southeast, one should circumambulate clockwise. To the principal goddess and the other deities of the three wheels, who possess vajra tongues arisen from a white hūṃ, one should offer by reciting their respective mantras once while circling them, saying: oṃ āralli hoḥ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ vajraḍākinī samayas tvaṃ dṛśya hoḥ. This should be recited once, twice, three, four, or five times to present the offering. Then, having served mouth-rinsing water, hand-washing water, betel nut, and so forth, and having made offerings and praises with the lute goddess and others, one should make this supplication: "Equal in attachment to existence and peace, you have destroyed the waves of conceptualization. You perceive all things as their very nature, like the sky. With a heart of compassion flourishing like a heavy rain, you are the supreme ocean. I pray that the goddesses show me great affection." Then, one should circumambulate the directional protectors residing in the eight charnel grounds as before.

ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ ཧི་ཁཱ་ཧི་སརྦྦ་ཡཀྵ་རཱ་ཀྵ་ས་བྷཱུ་ཏ་པྲེ་ཏ་པི་ཤཱ་ཙ་ཨུན་མ་ད་ཨ་པ་སྨཱ་རཌཱ་ཀ་ཌཱ་ཀི་ནྱ་ད་ཡ་ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་ནྟུ་ས་མ་ཡཾ་རཀྵན་ཏུ་མ་མ་སརྦྦ་སིདྡྷི་པྲ་ཡཙྪན་ཏུ་ཡ་ཐེ་བཾ་ཡ་ཐེཥྚཾ་བྷུཉྫ་ཐ་པི་བ་ཐ་ཛི་གྷྲ་ཐ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐ་མ་མ་སརྦྦ་ཀཱ་རྟ་ཡ་ས་ཏ་སུ་ཁ་བི་བྲཾ་རྷ་ཡེ་ས་ཧཱ་ཡི་ཀཱ་བྷ་བནྟུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འདི་ལན་གཉིས་ བརྗོད་པས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་དེ་དག་གསོལ་བས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྡན་པའི་སྐུར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་གོ་ལ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་དུ་དབུལ་ལོ། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་འདོད་ པའི་དངོས་གྲུབ་བླངས་ལ་བརྡའི་ལག་པས་ཡང་དག་པར་བརྡ་བྱས་ལ་ལྷག་ཆད་ཁ་བསྐང་བའི་དོན་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱས་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ ནས། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ནི་འཁྱུད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གཡོན་པའི་མཐེ་བོང་དང་། སྲིན་ལག་བརྡབ་པའི་མཐར་སེ་གོལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཨོཾ་བཛྲ་མུཿཞེས་བརྗོད་ཅིང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བས་འཁོར་ལོ་དེ་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཞུག་པར་ བྱའོ། ། དེ་ནས་སྨོན་ལམ་གདབ་སྟེ་ལྷའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། ཁྲུས་ཀྱི་དུས་སུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གས་བྱའོ། །

OṂ KHA KHA KHĀHI KHĀHI SARVA YAKṢA RĀKṢASA BHŪTA PRETA PIŚĀCA UNMĀDA APASMĀRA ḌĀKA ḌĀKINYAIDAYA IMAṂ BALIṂ GṚHṆANTU SAMAYAṂ RAKṢANTU MAMA SARVA SIDDHIṂ PRAYACCHANTU YATHĀVAṂ YATHAIṢṬAṂ BHUÑJATHA PIVATHA JIGHRATHA MĀTIKRAMATHA MAMA SARVA KĀRTAYA SATYA SUKHA VIBRAṂHAYE SAHĀYIKĀ BHAVANTU HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. Recite this twice and offer it. By partaking of that nectar (amṛta), one should meditate on the directional guardians as having bodies endowed with great bliss. Following that, offer the common offerings such as the globules (gola) and so forth. Having perfectly worshipped with the lute goddess (vīṇā) and others arising from the seed syllable at the heart, receive the desired accomplishments (siddhi). Perform the symbolic hand gestures (mudrā) correctly, and for the purpose of compensating for any excesses or omissions, recite the hundred-syllable mantra preceded by the ringing of the bell. Then, recite "OṂ YOGA ŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀ YOGA ŚUDDHO ’HAṂ" and fully please them with the lotus mudrā. To withdraw that mudrā, preceded by the embracing mudrā, snap the fingers at the end of clapping the left thumb and ring finger, and recite "OṂ VAJRA MUḤ" while requesting them to depart. One should then dissolve that wheel into oneself in every respect. Then, make aspiration prayers and abide in the divine pride (devatā-ahaṃkāra). At the time of bathing, perform the ritual of empowerment (abhiṣeka).

བཟའ་བའི་དུས་སུ་རང་གི་ལུས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་དུ་ཅིག་ཅར་བསམས་ནས་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བས་གཏོར་མ་དབུལ་བའམ་ཡང་ན་ ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལའོ། ། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་ཞེས་པའི་སྔགས་ལན་གཅིག་བརྗོད་པས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་དབུལ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འབར་བ་ལ་སོགས་པས་དག་པར་བྱས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཟའ་བ་ལ་ སོགས་པ་ཨོཾ་ས་མ་ཡ་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱཿ་ས་མ་ཡ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་ལྗགས་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏོ་ད་ཀ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཋ་ཋ་ཏྲཱཾ་ཨཱཿ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ལྟེ་ བ་ལ་གནས་པའི་བཾ་ཡིག་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། ཉི་མའི་གུང་གི་ཐུན་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་བུར་ཞུགས་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་ཨོཾ་སརྦྦ་ཡོ་གི་ནཱི་ནཱཾ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ། ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱ་བཛྲ་ཤུ་ཤྡྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་ བའི་སྔགས་གསུམ་བརྗོད་ཅིང་། ཅིག་ཅར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་ལྷག་པར་མོས་པ་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་སྔར་བཞིན་བྱས་ནས། ཅི་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་ཐུན་ལ། ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་ཐུན་བཞིན་དུ། ཐམས་ཅད་ བྱས་ནས། ངག་གི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་ནས། ཨ་ལ་སོགས་པ་ཡི་གེ་ཀྵའི་མཐར་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་ནས། འོད་གསལ་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་གཉིད་ལ་ཡང་འོད་གསལ་བུ་མོས་ཤིང་ཉལ་བར་བྱའོ། །

At the time of eating, one should simultaneously visualize one’s own body as the nature of the maṇḍala circle and offer the torma according to the ritual, or alternatively, bless it with the three syllables. Reciting the mantra oṃ kha kha khāhi khāhi once, offer it to the guardians of the directions. Preceded by the pride of the equality of all phenomena, purify it with the blazing [mantra] and so forth, and then, while eating and so on according to the ritual, recite: oṃ samaya śuddhaḥ sarvadharmāḥ samaya śuddho ’haṃ. Through the pride of the equality of all phenomena, transform the tongue into the nature of a white vajra arising from the syllable hūṃ. Then, having blessed it with oṃ amṛtodaka hūṃ hūṃ ṭha ṭha trāṃ āḥ khaṃ hūṃ, satisfy the syllable baṃ residing at the navel with the three syllables. During the midday session, enter the meditation hut and recite the three mantras: oṃ āḥ hūṃ, oṃ sarvayoginīnāṃ kāyavākcittavajrasvabhāva ātmako ’haṃ, and oṃ vajraśuddhaḥ sarvadharmā vajraśuddho ’haṃ. While reciting these, cultivate the intense conviction that one is simultaneously the maṇḍala circle. Having performed everything as before, remain at ease. During the midnight session, perform everything just as in the midday session. Then, realizing all verbal activity to be the nature of the āli-kāli vowels and consonants, recite the letters from a to kṣa followed by hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ. Having actualized the clear light (ābhāsvara), one should go to sleep while maintaining the conviction that sleep is the clear light.

ཐུན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཐོ་རངས་ཀྱི་ཐུན་ལ་འོད་གསལ་ལས་ལངས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་མོས་པ་བྱས་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ མ་ལ་མཆོད་པར་འདོད་པ་བདག་གིས་ཐོ་རངས་ལངས་པའམ། ཡང་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་པས་ས་གཞི་གཙང་མ་ལ་ལག་པ་བཞག་སྟེ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ དྲི་ཞིམ་པོ་ལ་སོགས་པའི་རི་ལུའམ་གཞན་གང་ཡང་རུང་བའི་རྫས་དང་བསྲེས་པའི་ལྕི་བའི་རིལ་བུས་མཎྜལ་ཟུར་བཞི་པ་བྱུགས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་ལག་པ་བཞག་ལ་པཱུ་ཛཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྣམས་དང་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ ལ་སོགས་པ་མིང་བཅུ་པོ་ཡང་དེ་དང་དེའི་སའི་ལྷག་པར་མོས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྗོད་ཅིང་། དེ་ནས་མཎྜལ་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་གནས་པའི་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་པདྨ་དམར་པོ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་ལ་བཾ་གི་ཡི་གེ་བལྟའོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྫོགས་པར་བལྟའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་འཕྲོས་པའི་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་། དེ་ལས་སྤྲོས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བདུན་བཤམས་ལ།

At the conclusion of every session, one should recite the hundred-syllable mantra. During the dawn session, one should arise from the clear light (ābhāsvara), visualize the maṇḍala circle, and practice all that was previously explained. The ritual for the outer offerings should be described here: one who wishes to make offerings to the Blessed Lady (Bhagavatī) should rise at dawn, or at whatever time is desired, and as a practitioner endowed with the yoga of Vajravairocanī, place the hands upon a clean ground. Reciting the mantra beginning with oṃ sumbhani sumbha, one should smear a four-cornered maṇḍala with cow-dung pills mixed with the five nectars (amṛta), fragrant substances, and so forth, or any other suitable materials. Placing the hands in the center of that, one should recite the twenty-four syllables beginning with pūjā, preceded by the visualization of the ten sites, such as the pīṭha and upapīṭha, as being the respective local deities of those places. Then, in an instant, one should visualize Mount Meru resting upon the four great elements within that maṇḍala, and upon a red lotus atop Mount Meru, a sun disk with the syllable vaṃ. By its light rays, the wisdom circle (jñānacakra) is invited and enters into it, and through its complete transformation, one should visualize the Blessed Lady together with her retinue in all their aspects. Following that, the goddesses such as Vīṇā and the others, emanating from the seed syllable at one’s own heart, make perfect offerings. Then, the seven types of precious offerings and so forth are arranged, emanated from that.

ཇི་ལྟར་ཆོ་གས་དག་པར་གྱུར་པའི་ལག་པ་གཡོན་པས་མཎྜལ་གྱི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མེ་ཏོག་དབུལ་ལོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་མའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་གཉིས་ཀྱིས་དབུལ་ལོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་རང་རང་གིས་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་གཡོན་སྐོར་དང་ཕྱོགས་བྲལ་རྣམས་ལ་གཡས་སྐོར་གྱིས་གནས་ཇི་ལྟ་ བར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མེ་ཏོག་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ལག་པའི་མཆོད་པའི་རིམ་པས་ལག་པ་ལ་བསྐྱེད་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་གནས་དེ་དང་དེ་དག་གི་སྔགས་ཨོཾ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མེ་ཏོག་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་པར་སོན་པའི་མེ་ ཏོག་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཏོར་ཏེ་སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལག་པ་ལ་གནས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བདག་ཉིད་ལ་བསྟིམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་ སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་བསྟོད་པས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་དོ། ། ཇི་ལྟར་ནུས་པས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ཅིང་། ། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཡོ་ག་ ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། སྔགས་དང་བཅས་པའི་པདྨ་བསྐོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་དགྱེས་པར་བྱས་ལ།

With the left hand, purified according to the ritual, one should offer flowers to the Blessed Lady in the center of the maṇḍala with the three syllables. Furthermore, one should offer to that same [deity] with both the heart mantra and the near-heart mantra of the Blessed Lady. Following that, one should offer flowers to the maṇḍala in their respective positions, proceeding counter-clockwise for the cardinal directions and clockwise for the intermediate directions, using the individual mantras for the ḍākinīs and so forth, up to Yamamathani. Then, according to the sequence of hand offerings to be explained, one should offer flowers to the deities generated in the hands with their respective mantras, such as "Oṃ Ha" and so forth. Then, preceded by the recitation of the eight-line mantra, one should scatter the flowers from the left hand onto the maṇḍala; then, preceded by joining the palms at the crown of the head, one should dissolve the wheel of deities residing in the hands into oneself. Following that, preceded by the heart mantra and so forth, and the eight-line mantra, one should offer a proper praise with the praise as previously described. Having performed the confession of misdeeds and so forth, as well as concentration, mantra recitation, and the making of aspirations to the best of one's ability, one should recite the hundred-syllable mantra and say: "Oṃ yogaśuddhaḥ sarvadharmā yogaśuddho ’haṃ." Then, one should please [the deities] with the lotus-turning mudrā accompanied by the mantra.

ཕྱག་རྒྱ་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་འཁྱུད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སེ་གོལ་གདབ་པ་དང་བཅས་པའི་ཨོཾ་བཛྲ་མུཿཞེས་བརྗོད་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ་འཁོར་ལོ་དེ་ དག་བདག་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་མཎྜལ་གྱི་རེ་ཁཱ་དབྱི་བར་བྱའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལག་པ་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལག་པ་གཡོན་པའི་ མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་དང་དེ་དག་གི་སེན་མོའི་རྩེ་མོ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་རིམ་པ་བཞིན་ དུ་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ནག་པོ་དང་། ལྗང་གུའི་ཁ་དོག་རྣམས་ནི། ཨོཾ་ཧ་ན་མཿ་ཧི་སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། བཽ་ཥ་ཊ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོཿ་ཕཊ་ཧཾ་གི་ཡི་གེ་རྣམས་རྣམ་པར་བསྐྱེད་དོ། ། ལག་པའི་མཐིལ་དུ་སྐད་ཅིག་མས་རྫོགས་པར་གྱུར་པའི་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་ལྔ་པ་བསམས་ ལ། དེའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་གཤིན་རྗེ་མ་དང་གཏི་མུག་མ་དང་། ཀུན་བསྐྱོད་མ་དང་། དྲག་མོ་དང་། གཏུམ་མོའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྔོན་མོ་དང་། དཀར་མོ་དང་། སེར་མོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དུ་བའི་མདོག་ཅན་ རྣམས་ནི་ཧཾ་ཡོམ་ཧྲིཾ་མོཾ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་བལྟའོ། ། ཟེའུ་འབྲུ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རང་བཞིན་ཁ་དོག་དམར་མོ་ཨོཾ་བཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་ནོ། །

Having withdrawn the mudrās, preceded by the mudrā of embracing, one should request the deities to depart by reciting "Oṃ vajra muḥ" along with the snapping of fingers, and then dissolve those cakras into oneself. One should understand that the lines of the maṇḍala are then to be erased. The ritual for worshipping the hands shall now be explained. In the gaṇacakra and other such rites, a yogin endowed with the yoga of glorious Vajravārāhī should visualize the following: on the thumb, index finger, middle finger, ring finger, and little finger of the left hand, as well as on the tips of their nails, there are the natures of Vajrasattva, Vairocana, Amitābha, Akṣobhya, Ratnasambhava, and Amoghasiddhi, respectively, in the colors white, yellow, red, black, and green. These are generated by the syllables Oṃ ha, Namaḥ hi, Svāhā hu, Vauṣaṭ he, Hūṃ hūṃ hoḥ, Phaṭ haṃ. In the palm of the hand, one should instantly visualize a red five-petaled lotus. On its petals, starting from the east and proceeding counter-clockwise, one should visualize the seed syllables Haṃ yoṃ, Hrīṃ moṃ, Hreṃ hrīṃ, Hūṃ hūṃ, and Phaṭ phaṭ, which are the natures of Yamī, Mohī, Saṃcālinī, Caṇḍākṣī, and Caṇḍā, in the colors blue, white, yellow, green, and smoke-colored, respectively. At the pericarp is the seed syllable Oṃ vaṃ, the nature of Vajravārāhī, which is red in color.

དེ་དག་དེ་དག་གི་གཟུགས་བརྙན་ནམ་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལག་པའི་རྒྱབ་ཏུ་གསལ་བར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་ ལག་པར་སོན་པའི་ས་ཆུ་མེ་རླུང་དང་ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་ལྟུང་བྱེད་མ་དང་། གསོད་བྱེད་མ་དང་། འགུགས་བྱེད་མ་དང་། གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། པདྨའི་དྲ་བ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་ཏེ། དེ་ནས་ལག་པར་སོན་པའི་ཡི་གེ་ རྣམས་ལ་ཁུ་བའི་རྫས་བྱུགས་ལ་ལག་པའི་མཐིལ་དེར་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་ཏེ། ཁུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་དེ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་དང་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་བར་ བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་ལྷག་ཆད་ཡོངས་སུ་བསྐང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། ཁུ་བའི་རྫས་དེ་རྫས་གཞན་ལ་བླུགས་པའམ་ཡང་ན་གཞན་ཅིག་ཏུ་ བླུགས་ནས་ལག་པར་གནས་པའི་རྫས་དེ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གིས་བཟུང་ནས་སྙིང་ག་དང་ལྕེ་དང་དཔྲལ་བ་ལ་ཧཱུཾ་ཨཱཿ་ཨོཾ་ཞེས་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བྱུགས་ཏེ་ལྷའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་བདག་ལ་རབ་ཏུ་ཐིམ་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་ཀུན་དུ་ སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའོ། ། ལག་པ་མཆོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཡང་ན་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཆོ་གས་དག་པར་གྱུར་པའི་ལག་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གིས་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པའི་མིང་བཅུ་བརྗོད་ཅིང་ཇི་ལྟར་ཆོ་གས་དག་པར་བྱས་པའི་ཆང་ གིས་འཁོར་ལོ་ཟུར་གསུམ་ཉིས་བརྩེགས་མངོན་པར་བྲིས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ཟླུམ་པོའོ། །

One should clearly visualize those [deities] as their reflections or as the three cakras on the back of the hand. Then, one should intensely visualize the elements of earth, water, fire, wind, and space present in the hand as being the nature of Pātanī, Māraṇī, Ākarṣaṇī, Nṛtyeśvarī, and Padmajālinī. Then, having smeared the syllables present in the hand with the substance of semen, one should intensely visualize the palm of the hand as being the nature of the three cakras blessed by all the yoginīs. One should then offer that substance of semen and so forth with the mantra of the three syllables and the eight-line mantra. Then, having made the perfect offerings, one should recite the hundred-syllable mantra to completely repair any omissions or additions. Having made a supplication for the purpose of blessing the gaṇacakra, one should pour that substance of semen into another vessel or elsewhere. Holding the substance remaining in the hand with the left ring finger, one should first recite HŪṂ ĀḤ OṂ and then anoint the heart, tongue, and forehead, while intensely visualizing that the assembly of deities dissolves completely into oneself. This ritual is fully established in the Saṃvarodaya Tantra. This is the ritual for the hand offering. Alternatively, with the left ring finger of the hand purified by the ritual explained above, one should recite the names of the ten sites, such as the pīṭhas and upapīṭhas, and draw a double-layered triangular wheel with liquor purified according to the ritual, with a circular wheel in its center.

དེ་ལ་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་སྤྲོས་པའམ་དེའི་འོད་ཀྱིས་བཀུག་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ ལ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྫོགས་པར་བྱས་པའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་མམ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་པདྨའི་སྣོད་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩིར་གྱུར་པའི་མ་ད་ན་མཐེ་བོང་དང་སྲིན་ལག་གཉིས་ཀྱིས་བླངས་ལ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་མ་ལ་རང་གི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་དབུལ་ལོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་རང་རང་གིས་སྔགས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ལྷག་པ་དང་ཆད་ པ་བསྐང་བའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ནས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། པདྨ་བསྐོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་དགྱེས་པར་བྱས་ལ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉེ་བར་བསྡུ་ བས་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྲིན་ལག་གིས་ས་ལ་རེག་ཅིང་ཨོཾ་བཛྲ་མུཿཞེས་བརྗོད་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ་འཁོར་ལོ་དེ་བདག་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ས་དེ་ལ་གནས་པའི་མ་ད་ན་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གིས་བླངས་ནས། དེས་ སྙིང་ག་དང་ལྕེ་དང་དཔྲལ་བ་ལ་ཧཱུཾ་ཨཱཿ་ཨོཾ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བྱུག་ཅིང་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་བདག་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་བལྟའོ། ། ལག་པས་མཆོད་པའོ། །

In that regard, one should visualize the mandala of the Blessed Lady, together with its support and the supported, emanated from the seed syllable at one’s own heart or summoned by its light. Then, regarding the food, drink, and so forth, which have been perfected by the nature of the five nectars and the like: using either the three syllables or the eight-line mantra, the madana—which has been transformed into nectar within a lotus vessel or similar container—is taken with the thumb and ring finger and offered to the Blessed Lady with both her heart mantra and near-heart mantra. The ḍākinīs and the others, up to the end of Yamāntaka, should be satisfied with their respective mantras. Then, having made the perfect offerings, one should recite the hundred-syllable mantra to remedy any excesses or omissions. To bless the gaṇacakra, one should make a supplication and recite: oṃ yogaśuddhaḥ sarvadharmā yogaśuddho ’haṃ. Having pleased them with the lotus-turning mudrā, one should withdraw that mudrā and, preceded by the manner of embracing, touch the ground with the ring finger and say oṃ vajra muḥ, requesting them to depart. One should then imagine that the mandala dissolves into oneself. Next, taking the madana remaining on the ground with the left ring finger, one should first recite hūṃ āḥ oṃ and then smear it on the heart, tongue, and forehead. One should visualize that the deities of the mandala, such as those of the hands and so forth, have fully entered into oneself. This is the hand offering.

དེ་ནས་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ལྕེ་ཅན་ གཡས་པའི་དགང་གཟར་དང་། ཅིག་ཤོས་ཀྱི་བླུགས་གཟར་གྱིས་རང་གི་ལྟེ་བའི་པདྨའི་ཟེའུ་འབྲུ་ལ་གནས་པའི་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞེས་ལྷག་པར་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། ལྷག་མ་ཨོཾ་ཨཱཿ་ཨུཙྪིཥྚ་བཛྲ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁམས་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོའི་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལ་མན་ངག་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་བསྲེགས་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་ སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་གའི་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་གྱུར་བའི་ཐབ་དང་། མེ་ཏོག་དང་ཤིང་དང་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱའི། འདིར་ཡི་གེ་མང་པས་འཇིགས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མའི་ཆོ་ ག་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྒོམ་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་པའོ། ། བར་མ་འདོད་པས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། ཕྱོགས་བྲལ་གྱི་འདབ་མ་རྣམས་ ལ་པདྨའི་སྣོད་ལ་གནས་པའི་དམ་ཚིག་གི་རྫས་རྣམས་སོ། ། དབུས་སུ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ལྷ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འབྱོར་པས་ལྔ་པོ་རྣམས་རང་རང་ གི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་བྱའོ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་དུ་བྱའོ། །

Then, from the complete transformation of a white HŪṂ, one becomes the Vajra-Tongued One. With the darvī ladle in the right hand and the sruk ladle in the other, one should perform the homa offering into the maṇḍala agitated by garlands of blazing flames abiding upon the filaments of the lotus at one’s own navel; this is the inner homa. The remainder should be offered with the mantra: OṂ ĀḤ UCCHIṢṬA VAJRA ADHIṢṬHA IMAṂ BALIṂ HŪṂ SVĀHĀ. Then, the unsurpassed homa is the burning of the fuel of the aggregates and so forth in the fire of the non-dual wisdom of emptiness and compassion, which is the maṇḍala of the three realms, according to the oral instructions. Regarding the external homa rituals for pacifying, increasing, and so forth, one should follow the procedures for the hearth, flowers, wood, and the means of accomplishment; however, these are not written here for fear of excessive wordiness. Thus, the extensive explanation of meditating on the maṇḍala-cakra of the Blessed Lady, together with the rituals of offerings, bali cakes, and so forth, is concluded. For those who desire the intermediate version, there are the four ḍākinīs and so forth on the four petals of the directions. On the petals of the intermediate directions are the samaya substances placed in lotus vessels. In the center is the Blessed Lady as previously described; thus, one should meditate on the maṇḍala consisting of the nature of the five deities. The bali offerings, offerings, and so forth should be performed for the five with their respective mantras according to one’s means. The protection wheel and so forth should also be performed as before.

ཚུལ་གཞན་ཡང་འདི་ནི་ཨོ་ཌྱ་ན་གྱི་གནས་ལས་བྱུང་བའི་རིམ་པས་ནི་ཞབས་གཡོན་སྟེང་དུ་བརྐྱང་བར་གྱུར་པའོ། ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ས་བོན་དང་སྙིང་ པོ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་རྣམས་དང་འཁོར་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བས་ནི་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་གཅིག་པུ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འབྱོར་པས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་མ་ལ་བྱའོ། ། ཚུལ་གཞན་ཡང་གང་ལ་ཡང་འདི་དག་ནི་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་དཀར་པོའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་བཀུག་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་ནས་ཇི་སྲིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་བཾ་ གི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ཅན་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འོན་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདི་ཁོ་ན་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། ། ལྷག་མ་འདི་སྟེ་གཞུང་དང་གདམས་ངག་ཇི་ལྟ་བར་མན་ངག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་ བས་བཞི་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་རང་གི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་གནས་པའི་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་འཁོར་ལོ་ཟུར་གསུམ་པའི་སྟེང་དུ་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བཞི་པ་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿ་དམར་པོ་བལྟའོ། ། དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཞབས་གཡོན་བསྐུམ་ཞིང་གཡས་ བརྐྱང་བས་རོའི་གདན་ལ་གནས་པ་དབུ་སྐྲ་དམར་པོ་གྱེན་ལ་བརྫེས་པ། ཕྱག་བཞི་པའི་གཡས་པ་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། གཡོན་གཉིས་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་དང་། སྡིགས་མཛུབ་དང་ཞགས་པར་བཅས་པ་འཛིན་པ།

Furthermore, according to the sequence originating from the site of Oḍḍiyāna, her left leg is extended upward. The generative seed syllables, the essence mantras, and the surrounding ḍākinīs and so forth are also as previously explained. For those who prefer a concise practice, one should meditate on the Blessed Lady alone as described. Offerings and so forth should be presented to the Blessed Lady according to one's means. Alternatively, one should meditate as follows: having made offerings to the Buddhas and others summoned by the light rays of a white Oṃ situated upon a moon at one's own heart, one should meditate on emptiness and so forth. Then, from the complete transformation of the moon, the vajra, and the seed syllable Vaṃ, one should also meditate on the lotus and moon seat. Moreover, this Blessed Lady alone is also called Vajravairocanī and Vajrayoginī. The remainder consists of four divisions according to the distinctions of the source texts and oral instructions. Namely: one should visualize a red syllable Hrīḥ upon a four-petaled red lotus, which is atop a triangular fire-cakra arising from the syllable Raṃ located in the center of one's own navel. From the complete transformation of these, [one meditates on the deity] who is red in color, with her left leg tucked and her right extended, standing upon a corpse seat. Her red hair is swept upward. She has four arms; in her two right hands she holds a vajra and a hook; in her two left hands she holds a khaṭvāṅga, a skull-cup, and a lasso together with a threatening gesture.

གསུས་པ་འཕྱང་བ་ཕག་ཞལ་ཅན་ གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་གཟུགས་ནི་གོང་བཞིན་དུ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་ཞལ་མའི་རིམ་པའོ། ། ཁྱད་པར་ནི་ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲིཾ་ཏྲཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་སརྦྦ་དུ་ཥྚཱཾ་ཧྲཱིཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། ལྷ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧྲཱིཾ་ཧཱུཾ་ཧཿ་ཧཿ་སྔགས་འདི་དག་གིས་རས་རིས་ཀྱི་མདུན་དུ་ཤ་ཆེན་གྱི་ཕྱེ་མས་བདུག་སྤོས་དབུལ་ལོ། ། ཞག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་འདོད་པའི་དོན་འགྲུབ་པའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཾ་ཧཾ་ཧྰཾ་ཧཿ་ཧཿ་ཧཱིཿ་ཧཱིཿ་ཧཱིཿ་ཕེཾ་ཕེཾ་ཞེས་པའི་ཡི་གེ་བཏགས་ནས་བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་སྤྱད་པ་ལྔས་མཚན་མོ་གཏོར་མ་བཏང་ངོ་། ། སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཆོ་ག་འདི་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། དེས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་ གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱི་གྷཱཾ་ཏ་ཡ་སརྦྦ་དུ་ཥྚཱཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་འདིས་དང་པོ་གཏོར་མ་ཕུལ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། སྔར་བཤད་པའི་གཏོར་མའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདིར་བྱ་སྟེ། ཆོ་ག་ལྷག་མ་ཁྱད་པར་འཕགས་པས་ སོ། །

One should meditate on the Blessed Lady with a protruding belly and a sow’s face. Her specific form is as described above, according to the sequence of the glorious Vajravārāhī. The specific essence mantra is oṃ hūṃ hrīṃ traṃ. The essence mantra is also oṃ vajravārāhī āveśaya sarvaduṣṭān hrīṃ svāhā. By first performing the yoga of the goddess and reciting [the mantra] one hundred thousand times, there is no doubt that accomplishment will be attained. With these mantras—oṃ āḥ hrīṃ hūṃ haḥ haḥ—one should offer incense made from the powder of "great meat" before a painted image. Within twenty-one days, the desired aim will be accomplished. By appending the syllables oṃ hrīṃ haṃ haḥ haḥ hīḥ hīḥ hīḥ pheṃ pheṃ to the mantra, one should offer the five types of sensory offerings as a torma at night for the purpose of completely pacifying the activities of all Māras. This ritual should not be shown to those who are unsuitable vessels. Through this, one will be blessed by the Vajrayoginīs. With oṃ hrīḥ ghāṃ taya sarvaduṣṭān hūṃ phaṭ svāhā, one should first present the torma and then exert oneself in the practice of Vajravārāhī. The previously explained ritual for the torma and so forth should also be performed here, as the remaining rituals are particularly sublime.

ཚུལ་གཞན་ཡང་འདིར་སྙིང་གར་པདྨ་དམར་པོ་ལ་ཨཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱི་དཀར་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་རྩེ་ལྔ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་པདྨ་དམར་པོ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པ་མི་ཤེས་པའི་སྐྱེས་བུའི་སྟེང་དུ་ ཞབས་གཡོན་བསྐུམ་གཡས་བརྐྱང་བས་གནས་པའོ། ། དེའི་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱི་དམར་པོའི་ཡི་གེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་གནས་པའི་མི་བསྐྱོད་པས་དབང་བསྐུར་ཏེ། གཞན་ ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ལྟེ་བར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་སྐྱ་ལ་ཧྲཱིཿ་དཀར་པོ་བལྟས་ལ། སྔགས་དེའི་ཕྲེང་བ་དཀར་པོ་ཕྲེང་བའི་རྣམ་པ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ ཁ་ནས་འཐོན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དང་ནོར་བུ་དང་སྔགས་དང་སྨན་དང་ཟླ་བ་དང་སྐར་མ་དང་ཡི་གེའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒྱུ་རྩལ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཁྱེར་ནས་ལྟེ་བའི་བུ་གར་རབ་ཏུ་ཞུགས་པས་རང་དང་གཞན་གྱིས་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་ བསྲེག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྒོམ་ཞིང་། མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བས་སྔགས་བཟླས་སོ། ། སྔགས་ནི་ཧྲཱིཾ་ཧྲཱིཾ་ཞེས་པའོ། ། གང་གི་ཚེ་ལྡང་བར་འདོད་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱིཾ་གི་ཡི་གེ་ལ་རབ་ཏུ་ཐིམ་ནས་མཆོད་པ་ ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་ཇི་ལྟར་བདེ་བས་ལྡང་བར་བྱའོ། །

Furthermore, in this other method, at the heart, upon a red lotus, is a white hrīḥ resting on a sun disk arising from the syllable aṃ. From the complete transformation of a red five-pronged vajra blessed by that hrīḥ, there arises a white-bodied deity seated upon a red lotus and a sun disk, standing atop a person representing ignorance. She abides with her left leg drawn in and her right extended. At her heart is a vajra resting on a sun disk, blessed by the red syllable hrīḥ resting on a sun disk. She is then consecrated by Akṣobhya, who is seated upon a variegated lotus and a sun disk seat; all other details are as before. Following that, at the navel, one visualizes a pale red sun maṇḍala resting on a variegated lotus, with a white hrīḥ upon it. The white mantra garland, in the form of a rosary, revolves like a turning wheel. From the mouth of the yogin, it emerges, carrying the blessings of the collection of a Buddha’s qualities, as well as jewels, mantras, medicines, the moon, the stars, and the arts of the treatises on letters and so forth. Entering through the opening of the navel, one meditates on the nature of burning away the darkness of ignorance in oneself and others, and recites the mantra, free from faults such as haste. The mantra is hrīṃ hrīṃ. When one wishes to arise, the mantra garland dissolves into the syllable hrīṃ residing at the navel. Having performed the offerings and so forth, one should arise as is convenient.

ཡང་ན་ཡི་གེ་ཨཱཿ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨའི་འདབ་མ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ལྕེ་ལ་ཧྲཱིཿ་དམར་པོ་གསལ་ཞིང་འབར་བ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་བརྟན་པར་བྱས་ནས་བརྒྱ་ཕྱེད་ཀྱི་ཕྲེང་ བ་ལ་ཐུན་གསུམ་མམ། བཞིར་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བཟླས་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འབུམ་ཕྲག་བདུན་བཟླས་པས་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་བ་དང་། བློ་རྣོ་བར་གྱུར་པས་འཛིན་བཟང་བ་དང་། ཚོགས་ ཀྱི་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་དང་། སྙན་ངག་ལ་མཁས་པར་གྱུར་པ་དང་། རིམས་དང་དུག་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་འདི་གྲུབ་པར་གྱུར་ན་སྔགས་འདི་བཟླས་པའི་ཐོད་ལོ་ཀོར་གང་གིས་ལག་ཏུ་གཏད་པ་དེར་རྨོངས་ པ་ཡིན་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་རོ། ། དབང་དུ་བསྡུ་བ་ལ་འདི་ཉིད་དམར་པོའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བདུད་རྩི་མྱངས་ནས་རང་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒོམས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལ་འཕྲོས་ པའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་བཀུག་ནས་མདུན་དུ་གཞག་པར་བལྟ་སྟེ། དེའི་སེམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བ་དམར་པོའི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་དམིགས་ཏེ། སྔགས་དེའི་ཕྲེང་བ་ལས་འཕྲོས་པའི་ལྷ་མོ་དམར་མོ་ཕྱག་གཡོན་པ་ན་ཧྲཱིཿ་ལས་བྱུང་བའི་ཞགས་པ་དམར་པོ་ འཛིན་པ། གཡས་པས་མེ་ཏོག་ཨུཏྤལ་ཁ་མ་བྱེ་བ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་མདུན་དུ་གནས་པར་བལྟའོ། །

Alternatively, one should clearly visualize a red syllable HRĪḤ, vivid and blazing, upon the tongue which has become like a lotus petal through the complete transformation of the syllable ĀḤ. Having stabilized the mind one-pointedly upon that, one should perform the recitation for three or four sessions using a rosary of fifty beads. By performing such recitation and meditation, a yogi who completes seven hundred thousand recitations will become learned in all treatises; with a sharp intellect, they will have excellent retention; they will not be overwhelmed by the brilliance of assemblies; they will become skilled in poetry; and they will be immune to the harm of infectious diseases, poisons, and ḍākinīs. If this mantra is accomplished, whoever is placed in the hands of someone who has recited this mantra—even if they are dull-witted—will become skilled in verse. To bring others under one's power, one should visualize this very syllable in the form of red. Having tasted the amṛta according to the ritual, one visualizes the person to be accomplished arising from the complete transformation of the first letter of their name. One should then visualize that they are summoned by rays of light radiating from the mantra rosary and placed before oneself. One should then focus on their mind transforming into the form of a red moon. From the rosary of that mantra, one should visualize a red goddess emerging, holding in her left hand a red noose born from the syllable HRĪḤ, and in her right hand a vajra hook resembling an unopened utpala flower, standing before the person to be accomplished.

དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧྲཱིཿ་ཨ་མུ་ཀ་ཙིཏྟཾ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཧཱུཾ་ཛཿ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ལ་ལྷ་མོ་དེས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ ཞུགས་ནས་དེའི་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གནས་པ་དེ་ཞགས་པས་དྲིལ་ནས་ལྕགས་ཀྱུས་བསྐུལ་ཞིང་རང་གི་སྙིང་གར་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་དང་གཞན་གྱི་དབང་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། སྒྲུབ་ པ་པོའི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་སྨྲ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་ཐུན་གསུམ་མམ་ཐུན་བཞི་ལ་བསྒོམས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མྱུར་དུ་ངེས་པར་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཚུལ་གཞན་ཡང་འདིར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཞབས་ གཡོན་བསྐུམ་ཞིང་གཡས་བརྐྱང་བས་རོའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། དབུ་སྐྲ་དམར་ཞིང་འབར་བ་གྱེན་དུ་བརྫེས་བ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་གཡས་པས་གྲི་གུག་དང་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པ། གཡོན་པས་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་འཛིན་པ་སྟེ། རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ལྷག་ མ་ནི་གོང་བཞིན་ནོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧྲཱིཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྙིང་པོའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ སྔགས་སོ། །

Then, following the invocation with the mantra oṃ āḥ hrīḥ amuka-cittaṃ ākarṣaya hūṃ jaḥ, that goddess enters the body of the object of practice according to the ritual. Her mind, which resides within a moon maṇḍala, is bound with a noose, prodded with a hook, and drawn into one’s own heart, where it is visualized as dissolving into the mantra garland. Then, visualize that the object of practice joins their palms in supplication, becomes entirely subject to one’s power, and asks, "What shall I do?" By meditating in this way for three or four sessions, the object of practice will certainly be swiftly brought under control. Alternatively, here [one may visualize] a red hūṃ resting upon a variegated lotus and sun disk, which completely transforms into [the goddess] seated upon a corpse throne with her left leg bent and her right extended. Her hair is red, blazing, and tied upward. With her two hands, she holds a curved knife in the right while making the threatening gesture, and a skull-cup filled with blood in the left. The remaining ornaments and so forth are as described above. Oṃ sarvabuddhaḍākinīye | oṃ vajravarṇanīye | oṃ vajravairocanīye hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ svāhā. This is the root mantra. Oṃ vajraḍākinīye hrīṃ hūṃ phaṭ svāhā. This is the heart mantra. Oṃ vajrayoginīye hūṃ phaṭ svāhā. This is the near-heart mantra.

ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཁ་ཁ་ཁ་ཁ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་མ་མ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་གོང་བཞིན་དུ་བདུད་རྩིར་གྱུར་པའི་གཏོར་མ་དབུལ་ལོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཚེས་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་མཚན་མོ་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་ པར་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཚུལ་གཞན་ཡང་འདི་ཉིད་ཧཱུཾ་དམར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་དབུ་སྐྲའི་ཚོགས་གྲོལ་བར་ཡང་མཐོང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་རོའི་གདན་མེད་པ་ཡང་ཡོད་དེ་སྔགས་རྣམས་ནི་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་དོ། ། ཚུལ་གཞན་ཡང་རང་གི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་ དཀར་པོ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་འབྱུང་སིནྡྷུ་ར་ལྟར་དམར་བའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿ་སེར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུ་མདོག་སེར་མོ་རང་ཉིད་ཀྱི་གྲི་གུག་གིས་རང་གི་སྐྱེ་བཅད་ནས་མགོ་བོ་ལག་པ་གཡོན་པ་སྟེང་དུ་བརྐྱང་བས་འཛིན་པ། ལག་པ་གཡས་པ་གྲི་གུག་འོག་ཏུ་བརྐྱང་ བས་འཛིན་པ། ཞབས་གཡས་པ་བརྐྱང་ཞིང་གཡོན་བསྐུམ་པ། སྐྱེ་ལས་རྩ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ལམ་ལས་ཁྲག་གི་རྒྱུན་འཐོན་ནས་དེའི་ཁར་ལྷུང་སྟེ། གཞན་ཕ་རོལ་གྱི་རྒྱུན་གཉིས་ནི་ལ་ལ་ནཱ་དང་ར་ས་ནཱ་ལས་འཐོན་ཏེ་ངོས་གཉིས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་མ་གཉིས་ཀྱི་ཁར་འཇུག་པ་ བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གཡོན་པའི་ངོས་སུ་རྡོ་རྗེ་རབ་སྔགས་མ་ལྗང་གུ་གཡོན་པས་གྲི་གུག་དང་གཡས་པས་ཐོད་པ་འཛིན་པ། ཞབས་གཡས་བསྐུམ་ཞིང་གཡོན་བརྐྱང་བའོ། ། གཡས་ངོས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མ་སེར་མོ་གཡས་པས་གྲི་གུག་དང་གཡོན་པས་ ཐོད་པ་འཛིན་པ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་ཞིང་གཡོན་བསྐུམ་པའོ། ། གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །

With the mantra: Oṃ vajraḍākinī imaṃ baliṃ gṛhṇa gṛhṇa ha ha ha ha kha kha kha kha a a a a mama siddhiṃ me prayaccha hūṃ phaṭ svāhā, offer the torma that has been transformed into nectar as before. In particular, on the eighth day of the lunar month and other such times, it should be offered at night in a charnel ground or similar location. Furthermore, another method is seen in which she is depicted with her mass of hair loose, arising from a red hūṃ. Moreover, there are also versions without the corpse seat, while the mantras remain as previously stated. Another method is as follows: at one's own navel, upon a white lotus and a sun disk, is a source of phenomena (dharmodaya) as red as vermilion. In its center, from a yellow syllable hrīḥ, arises a yellow-colored form. With her own curved knife (kartṛkā), she cuts off her own head; holding it with her left hand extended upward, she holds it with her right hand extended downward, also holding a curved knife. Her right leg is extended and her left is drawn in. From the birth-place, a stream of blood issues forth through the path of the avadhūtī channel and falls into her mouth. Furthermore, two other streams issue from the lalanā and rasanā channels and enter the mouths of the two yoginīs on either side. One should meditate on this. On the left side is the green Vajravāgīśvarī, holding a curved knife in her left hand and a skull-cup in her right; her right leg is drawn in and her left is extended. On the right side is the yellow Vairocanī, holding a curved knife in her right hand and a skull-cup in her left; her right leg is extended and her left is drawn in. All other details are as before.

ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ནི་བཟླས་པའི་སྔགས་སོ། ། མཆོད་པའི་རིམ་པ་ནི་མཎྜལ་ཟུར་ བཞི་པ་ལས་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་ཆོས་འབྱུང་བྲིས་ནས་དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཾ་ངམ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྔར་བཤད་པའི་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་དུ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ དང་པོར་མཆོད་དོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་དབུལ་ལོ། ། གཡོན་དུ་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ་དང་། གཡས་སུ་ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བས་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་ཨ་ཌྱ་ན་དང་པུརྞ་གི་རི་དང་ག་མ་རུ་ པ་དང་ཤྲཱི་ཧ་ཊ་ཊ་དང་། ཆོས་སྐུ་དང་། ལོངས་སྐུ་དང་། སྤྲུལ་སྐུ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་རྣམས་ལ་རེ་རེ་བཞི་པའི་མཐར་ཐུག་གི་མིང་དང་སྤེལ་ནས་བཏགས་པ་དང་། ཨོཾ་གོང་དུ་བཏགས་པ་དང་། ཐ་མར་སྭཱ་ཧཱ་བཏགས་ལ་མཆོད་དེ་སྔར་བཞིན་དུ་གཤེས་སུ་གསོལ་ བར་བྱའོ། ། ཚུལ་གཞན་ཡང་འདི་ཉིད་རང་གི་ལུས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ལྷག་པར་མོས་ཏེ། སྐད་ཅིག་མས་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་དུ་ཕྱག་གཉིས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་ལྡན་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ཛ་བའི་མེ་ ཏོག་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡི་གཡས་སུ་ཕག་ཞལ་ཏེ། ། གཡོན་དུ་ཁྲོ་མོའི་ཞལ་ཁོ་ན། ། བདེན་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིས། ། ཞལ་གཉིས་སུ་ནི་བརྗོད་པའོ། །

OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE VAJRA-VARṆAṆĪYE | OṂ VAJRA-VAIROCANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. This is the mantra for recitation. As for the sequence of offerings: on a four-cornered maṇḍala, draw a source of phenomena (dharmodaya) upon a sun disk. In its center, one should make offerings to the Blessed Lady, who has the form previously described, arising from the syllable HRĪṂ. Within that source of phenomena, first make offerings with the mantra beginning "OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE." Offer the water for the mouth and so forth with "OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE HŪṂ SVĀHĀ." Offer to the left with "OṂ VAJRA-VARṆAṆĪYE HŪṂ SVĀHĀ" and to the right with "OṂ VAJRA-VAIROCANĪYE HŪṂ SVĀHĀ." Then, to Aḍyana, Pūrṇagiri, Gamarupa, Śrīhaṭṭa, the Dharmakāya, the Saṃbhogakāya, the Nirmāṇakāya, and the Mahāsukhakāya, append the name of each up to the fourth, prefix it with OṂ, and suffix it with SVĀHĀ, making offerings and requesting departure as before. Alternatively, one should visualize one's own body as the celestial palace of the three realms in a state of complete purity. Instantaneously, one should meditate on the deity at the center of the navel, holding a curved knife and a skull-cup in her two hands, standing in the posture of a half-lotus dance, like a hibiscus flower. To her right is the sow’s face, and to her left is the wrathful face; through the complete purity of the two truths, she is described as having two faces.

དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱི་མན་ངག་ལས་རིམ་པ་དང་རིམ་པས་འབྱུང་བའི་ གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབྱེ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་མན་ངག་གི་བྱེ་བྲག་མཐའ་ཡས་པའི་དབྱེ་བ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་འདིར་བསྟན་ཏེ། རིམ་པ་འདི་རྣམས་ལས་རིམ་པ་གཅིག་ཞུས་ནས་དད་པ་ཅན་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་སོམ་ཉི་མི་ཟ་བས་བསྒོམ་པས་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གདམས་ངག་ལས་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་མཆོད་པ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཚེས་བཅུ་ལ་གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པས་ཕྱིས་པའི་དྲི་མ་མེད་པའི་སྣོད་ལ་སིནྡྷུ་ར་བཙགས་ནས་དེའི་དབུས་སུ་གསེར་གྱི་སྨྱུ་གུས་ ཆོས་འབྱུང་མངོན་པར་བྲིས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཾ་བྲིའོ། ། ཡང་ན་ས་ཚོན་གྱིས་མཎྜལ་ཟུར་བཞི་པ་བྱས་ཏེ་དབུས་སུ་སིནྡྷུ་རས་ཆོས་འབྱུང་བཀོད་ནས་དེ་ལ་ཡི་གེ་བཾ་བྲིས་པ་དེའི་ངོས་སུ་གཡུང་དྲུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བྲིས་པ་ལས། ཆུ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་སྐམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་དེ། ཨོ་ཌྱ་ན་ལ་སོགས་པའི་གནས་བཞི་དང་སྐུ་བཞི་གོང་བཞིན་དུ་མཆོད་དོ། ། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་རྫས་འབྱོར་བ་བཞིན་དུ་དབུལ་བར་བྱ་ཞིང་། གཞོན་ནུ་མ་རྣམས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་གཅེར་བུ་དང་ སྐྲ་གྲོལ་བ་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་བལྟས་ཏེ་ཉེ་བར་འདུག་ནས་ཤིན་ཏུ་གསང་ཞིང་སྦས་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། དེ་མ་ཡིན་ན་དངོས་གྲུབ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ནད་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །

Therefore, one should understand the infinite variety of the Blessed Lady’s instructions, which arise sequentially from the pith instructions of the mahāsiddhas according to the different dispositions of those to be trained. Here, only a single aspect is shown: having requested one of these stages, a person endowed with faith and compassion, free from attachment, abiding by the samaya, and free from doubt, should certainly accomplish the practice through meditation. The timely offering arising from the oral instructions should be described: on the tenth day of the lunar month, having refined vermilion (sindūra) in a stainless vessel smeared with saffron and the like, one should draw a dharmodaya in its center with a golden pen and write the syllable hrīṃ in the middle. Alternatively, having made a square maṇḍala with colored powders, one arranges a dharmodaya in the center with vermilion and writes the syllable baṃ upon it, and on its side, the svastika mudrā. Then, one should make offerings of water-born and land-born flowers, and offer to the four sites such as Oḍḍiyāna and the four bodies as previously described. One should present whatever samaya substances of food, drink, and so forth are available, and also make offerings to young maidens. This ritual should be performed while naked, with hair loose, facing south, and sitting nearby; one should strive to accomplish it with extreme secrecy and concealment. Otherwise, the accomplishments (siddhi) will degenerate, and various diseases will arise.

དེ་ནས་ གཏོར་མ་ཕུལ་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། སིནྡྷུ་ར་དང་ལྷ་བཤོས་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞོན་ནུ་མ་རྣམས་དང་། ཡང་ན་བུད་མེད་ཡུགས་ས་མོ་མ་ཡིན་པ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཚེས་བཅུའམ་ཚེས་ བརྒྱད་དམ་ཚེས་བཅུ་བཞི་ལ་བུད་མེད་ཀྱིས་འཚོང་བར་བྱེད་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་མེ་ཏོག་དང་། ཤིང་ཏོག་དང་མར་ནག་དང་གོ་ལ་དང་འབྲས་དང་སྔོ་དང་ཞོ་དང་མེ་ཤིང་དང་ཚྭ་དང་སིནྡྷུ་ར་དང་མ་ད་ན་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཇི་ལྟར་འབྱོར་པས་མྱོས་ནས་ཅི་ནུས་པའི་གཡོས་བྱས་ ཏེ། སྔར་བཞིན་དུ་སིནྡྷུ་ར་ལས་བྱས་བའི་ཆོས་འབྱུང་ལ་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་བྲིས་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་བཅིང་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེའི་རྨི་ལམ་ དུ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལུང་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མན་ངག་གོ། ། གཞན་ཡང་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་མེ་ལོང་ལ་ཚེས་བརྒྱད་ལ་སིནྡྷུ་ར་བཀྲམ་ནས་དེ་ལ་ཆོས་འབྱུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བྲིས་ཏེ། ཕྱིའི་ཟུར་རྣམས་སུ་བཾ་གི་ས་བོན་རྣམ་པར་བྲིས་ལ་དབུས་སུ་སྔགས་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཆོས་འབྱུང་གི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོས་བཞི་ལ་གཡུང་དྲུང་རིས་གཡོན་དུ་འཁོར་བར་བྲིས་ལ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་སྔགས་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་སིནྡྷུ་ར་སྣོད་ཅིག་ཏུ་གཞག་གོ། ། ཇི་ལྟར་ཇི་སྲིད་ཟླ་བ་དྲུག་གི་བར་དུ་བྱའོ། །

Then, having presented the offering cake (torma), one should pray for the desired accomplishments (siddhi) and request the deities to depart. The sindhūra, the divine food (naivedya), and so forth should be offered to young maidens, or alternatively, to women who are not widows. Or else, on the tenth, eighth, or fourteenth day of the lunar month, one should prepare as much as possible of whatever is available—flowers, fruits, oil, jujube, rice, greens, yogurt, firewood, salt, sindhūra, madana, and so on—using whatever is at hand to make a preparation that will intoxicate slightly. As before, one should draw the seed syllables and so forth upon a source of phenomena (dharmodaya) made of sindhūra, perform the offerings perfectly, pray for the desired accomplishments, and request the deities to depart. All other matters should be performed as previously described. This is the pith instruction known as "The Prophecy of Vajrayoginī in Dreams." Furthermore, on the eighth day, one should spread sindhūra upon a very clean mirror and draw the mudrā of the source of phenomena upon it. One should draw the seed syllable BAṂ at the outer corners and write the mantra in the center. On the four sides outside the source of phenomena, one should draw swastikas rotating counter-clockwise. Having performed the offerings perfectly with flowers and so forth, and having recited the mantra as much as possible, one should place the sindhūra in a vessel. This should be done in this manner for as long as six months.

དེའི་རྗེས་ལ་བཙན་དུག་ལང་ག་ལི་ལ་སྦུ་གུ་ཅན་གྱི་དབུས་སུ་སིནྡྷུ་ར་བཅུག་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་སྦས་ཏེ་གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཆེད་དུ་སྔགས་བཟླས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་ཟླ་བ་གཅིག་བྱའོ། ། དེ་ནས་སིནྡྷུ་ར་དེས་གཡུང་ དྲུང་རིས་ཀྱི་མཛོད་སྤུ་ནས་བྱས་ཏེ་བསོད་སྙོམས་ལ་གྲོང་ཁྱེར་དུ་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ། ། དེའི་ཚེ་མཛོད་སྤུ་ནས་དེ་བུད་མེད་གང་ལ་འཕོས་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལ་འབད་པས་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གྲུབ་ཐོབ་རི་ཁྲོད་པའི་ཞབས་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ གཡུང་དྲུང་གིས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཆ་ལུགས་སུ་གནས་པས་མཆོད་པ་དང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་གསངས་ནས་གཡོན་པས་བྱའོ། ། གནས་ལ་སོགས་པ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བར་ འདོད་པས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་དམིགས་པ་གཏད་ནས་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལ་གཡོན་སྐོར་དུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། འགྲོ་བ་ལ་ནི་དང་པོ་རྐང་པ་གཡོན་པ་བརྐྱང་ནས་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བཤམས་པའི་འདོད་ཡོན་རྣམ་པ་ལྔས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ སོགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་སོམ་ཉི་མེད་པར་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ལྷ་དང་སྔགས་ཐ་དད་དུ་གཟུང་བར་མི་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མས་ལྷག་པར་མོས་པས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་བྱའོ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རང་གི་རྟོག་པས་མི་བྱ་ཞིང་(གཤིག་,ཞིག་)པར་ཡང་མི་བྱའོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་མི་བྱའོ། །

Following that, one should place sindūra inside a hollowed-out laṅgali aconite root, bury it in a charnel ground, and perform offerings and torma rituals while reciting the mantra for the sake of whatever one desires. In this manner, one should practice for one month, day by day. Then, using that sindūra, one should draw a svastika on the ūrṇā hair-tuft and enter the city for alms. At that time, if one sees the sindūra transferred to the ūrṇā of any woman, one should diligently honor her. This is the ritual for pleasing Vajrayoginī through the manner of the svastika arising from the feet of the mountain-dwelling siddha. In that regard, while abiding in the attire of a yoginī, the offerings, mantra recitations, eating, and so forth should be performed secretly with the left hand. When wishing to go to view sacred sites and the like, one should focus the apprehension on the Vajra-ḍākinī and circumambulate the city and so forth in a counter-clockwise direction. When walking, one should first step out with the left foot. One should enjoy the five sensory qualities as they are arranged, without doubt, through the purity of Vairocana and the others. One should not perceive the deity and the mantra as separate. With intense devotion to the Buddhas, Bodhisattvas, and the Blessed Lady, one should offer the eight-line mantra and prostrate. One should not create or destroy mantras and mudrās through one's own conceptualization. One should not perform wrathful activities against those who possess discipline and are without fault.

བུད་མེད་རྣམས་ལ་བརྡུང་བ་དང་ཁྲོ་བ་དང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་གི་རྣམ་པ་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་ཤེས་ནས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། མང་པས་འཇིགས་པས་མ་བྲིས་ཏེ་མང་པོ་ལ་དོན་མེད་དོ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་བླ་མ་ཆོས། ། དེ་ བཞིན་བླ་མ་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་མ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བླ་མ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་པས། ། བླ་མ་དག་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། སྲིད་པ་དག་པར་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་མེ་ཏོག་དྲི་བཟང་འདི་ནི་བྱས་པ་ཡིས། ། མཁས་པ་བརྒྱ་ ལམ་ཞི་བའི་འབྲས་བུའི་གོ་འཕང་མྱུར་དུ་སྤྱོད་འདོད་རྟེན་པ་ན། ། དེ་ཚེ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དཔག་བསམ་ཤིང་ལས་རབ་བྱུང་རྒྱས་པར་བཅུད་བཟང་བའི། ། ཤིན་ཏུ་རོ་ལྡན་སར་པར་གྱུར་པའི་སྙེ་མ་འདི་ནི་ཉེ་བར་བསྟེན་པར་གྱིས། ། རྒྱུད་དང་མངོན་རྟོགས་ ཐབས་དག་དང་། ། བླ་མའི་ཞལ་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་ལས། བག་ཙམ་བསྡུས་ནས་འཁྲུལ་པ་མེད། ། འདི་ནི་ལེགས་པར་བརྩམས་པའོ། ། བདག་གིས་འདི་ནི་བྱས་པ་ཡི། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་དེས། ། འགྲོ་ཀུན་རྡོ་རྗེ་མཛེས་མ་ཡི། ། གོ་འཕང་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་ ཤོག། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྙེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དགེ་བའི་འབྱུང་གནས་སྦས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཱ་ན་ཤཱི་ལས་སྒྲ་རང་འགྱུར་དུ་བྱས་པའོ། ། ། །

One must not strike, anger, or revile women, and especially not those who hold the six mudrās. Having understood these and other types of samayas by following the tantras, one should guard them. The yantras and so forth should also be applied after learning them from that very source; I have not written them here for fear of being too wordy, as they would be of no use to many. "The Guru is the Buddha, the Guru is the Dharma, Likewise, the Guru is the Saṅgha; The Guru is the glorious Vajradhara. The Guru alone is the cause and condition. Therefore, those who desire to attain Buddhahood Should please the Gurus." By this work, which is like a flower of fragrance—the quality of purifying existence—may hundreds of scholars [attain their goal]. When those who desire to quickly traverse the path and reach the state of the fruit of peace rely [on this], then let them closely rely upon this "Ear of Grain" (Sthālī), which is the excellent essence arising from the wish-fulfilling tree of clear realization, most flavorful and newly ripened. Having condensed a small portion from the tantras, the clear realizations, the methods, and the oral instructions of the Guru regarding the sādhanas, this has been composed without error. Through the virtue arising from my having composed this, may all beings quickly attain the state of the beautiful Vajrayoginī. The Sādhana-Abhisamaya-Sthālī (The Ear of Grain of the Clear Realization of the Sādhana of Glorious Vajrayoginī), composed by the great master Kalyāṇakarasiddha, is complete. It was translated directly into the language [of Tibet] by the great scholar of Eastern India, Dānaśīla.

structureColophon: closes the text and names the translators or author.

definitionདགེ་འདུན “saṅgha” — Though often specifically reserved for the monastic community, this term can be applied to any of the four Buddhist communities‍—monks, nuns, laymen, and laywomen‍—as well as to identify the different groups of practitio

definitionསྲིད་པ “becoming” — Here, srid pa denotes the whole of existence, i.e., the five rebirth-destinies or the three worlds‍—all the possible kinds and places of karmic rebirth. It is also the tenth of the twelve links of dependent origination (

definitionསྒྲུབ་ཐབས “sādhana” — Derived from the Sanskrit verb √sādh , “to accomplish,” the term sādhana most generically refers to any method that brings about the accomplishment of a desired goal. In Buddhist literature, the term is often specificall

definitionསློབ་དཔོན “ācārya” — A spiritual teacher, meaning one who knows the conduct or practice ( ācāra ) to be performed. It can also be a title for a scholar, though that is not the context in this sūtra .

adherencePinned rendering paraphrased here: action; fire; self

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termཕྱག་རྒྱ → mudrā

termདམ་ཚིག → samaya

termརྒྱུད → tantra

termལས → action

termབླ་མ → guru

termསངས་རྒྱས → buddha

Terminology used in this text (40)

Term	Rendering	×	Note
ལས	action	41	84000 uses 'action' where the mechanics matter, 'karma' where it is a fixed term.
འཁོར་ལོ	cakra	29
སྔགས	mantra	27	སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.
རྡོ་རྗེ	vajra	25
མེ	fire	24	In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not c
བདག	self	22
དཀྱིལ་འཁོར	maṇḍala	17
ལྷ	god	15	Standard 84000 rendering is 'god'; 'deity' where the text contrasts classes of beings.
ཆོས	dharma	15	In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two
ལྷ་མོ	goddess	14
ཉི་མ	Āditya	14
ཕྱག་རྒྱ	mudrā	13
མཁའ་འགྲོ་མ	ḍākinī	13
བོན	Bon	12	Do not translate as 'paganism' or 'shamanism'.
བཅོམ་ལྡན་འདས	the Blessed One	12	84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.
དབང	empowerment	11	In compounds དབང་ཆེན is 'great power' (a deity epithet), not 'great empowerment'.
གཟུགས	form	11
རྩ	channel	11
བདུད	Māra	10
བཅོམ་ལྡན་འདས་མ	Blessed Lady	10
སངས་རྒྱས	buddha	9	The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carr
མ་མོ	mātṛ	9
མཚན	name	9	མཚན་བརྗོད is recitation of names; in མཚན་ཉིད it is a 'definition' (lakṣaṇa) — same spelling, different word.
ཡེ་ཤེས	wisdom	9	Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty o
གཤིན་རྗེ	Yama	9
ཟླ་བ	moon; month	9	In calendrical and cosmological passages ཟླ་བ is 'month' (twelve months to a year) or 'moon', not the god Candra. Candra
བདུད་རྩི	amṛta	8
མཆོད་པ	offering	8
རྣམ་པར་སྣང་མཛད	Vairocana	8
ཁམས	element	8	In ཁམས་གསུམ it is the three realms, not 'three elements'.
དབང་ཕྱུག	Īśvara	7
དམ་ཚིག	samaya	7
གཏོར་མ	offering cake	7	'Torma' is defensible for specialists; in a general text 'offering cake' says what it is.
བྱང་ཆུབ	awakening	6
དེ་ཁོ་ན་ཉིད	suchness	5
རྟོག་པ	kalpa	5
ཏིང་ངེ་འཛིན	absorption	5
གཏུམ་མོ	inner heat	5
བརྩོན་འགྲུས	diligence	5
ཕུང་པོ	aggregate	4

Colophon

Source: tengyur vol. 024_རྒྱུད་འགྲེལ།_འ.txt. Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction).

Translation status: 84000 catalogue + registry; grade no-translation-known; checked 2026-11-10.

Set in Newsreader and EB Garamond; Tibetan in Noto Serif Tibetan; Chinese in Noto Serif SC.

Anuvāda · NaxiAI