A Vajrayoginī Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཞགས་པས་བཅིངས་པ་གཅོད་བྱེད་མ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་མན་ངག་གདམས་ངག་རྣམས། ། རྣམ་པར་གནོན་པའི་སྡེ་ལྡན་དོན་དུ་སྒྲུབ་ཐབས་བྲི། ། འཇིགས་ པའི་དུར་ཁྲོད་དང་ནི་རི་བོའི་རྩེ་ཉིད་དམ། ། ཆུ་བོ་དང་ནི་རྒྱ་མཚོ་དག་གི་འགྲམ་དག་གམ། ། དེ་ལྟར་གཞན་ཡང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གནས་རྣམས་སུ། ། རང་འདོད་བསྒྲུབ་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་འདི་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྙིང་གར་པད་དབུས་པཾ་ཡིག་བལྟ་བར་བྱ་བ་ནི། ། མེ་ཏོག་བནྡྷུ་ཛི་ བའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ། ། བདེ་གཤེགས་ལ་སོགས་ཚོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་གང་བ་བལྟ། ། ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་སྣ་ཚོགས་པས། ། མེ་ཏོག་སོགས་ཀྱིས་ལྷ་རྣམས་ཡང་དག་མཆོད་པ་དང་། ། མཆོད་པ་ བདུན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྒྱལ་བས་གསུངས་བཞིན་བྱ། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་རྣམས་ཀྱང་བསམ་པར་བྱ་བའོ། ། འདི་ནི་དེ་ལྟར་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་རྣམས། ། དེ་བཞིན་ངེས་པར་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། ། བདག་གིས་སྡིག་པ་བགྱིས་པར་གྱུར་པ་མ་ལུས་པ། ། ཁྱེད་ རྣམས་ཀུན་གྱི་སྔོན་དུ་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱི། ། བླ་མ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་བགྱིས་པ་གང་། ། དེ་རྣམས་མ་ལུས་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ་། ། བྱ་བ་བྱས་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་གང་དག་རྣམས། །

In the language of India: Vajrayoginīsādhananāma. In the language of Tibet: rDo rje rnal ’byor ma’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of Vajrayoginī). Homage to the Blessed Lady Vajrayoginī! Homage to the lotus feet of the glorious Vajra Goddess, who cuts the bonds of the noose of conceptual thought. For the sake of the class of Vijayin, I shall write this sādhana according to the pith instructions and oral advice as she herself taught them. In a terrifying charnel ground, on a mountain peak, or on the banks of a river or the ocean, or in any other such pleasing location, one should meditate on this very practice in order to achieve one’s own desired goal. One should visualize the syllable paṃ in the center of a lotus at the heart, appearing like a bandhujīvaka flower. By the radiation of its light rays, one should visualize the sky being completely filled with the hosts of Sugatas and so forth. Through the various light rays arising from the seed syllable at the heart, one should perfectly offer flowers and so forth to the deities, performing the sevenfold offering as taught by the Victorious One. One should also contemplate the four brahmā abodes. Thus, the confession of misdeeds and so forth should be performed in their proper sequence: "Whatever misdeeds I have committed, without exception, I confess each one individually in the presence of you all. Whatever merit has been performed by the gurus and others, I rejoice in all of it without exception. Whatever deeds have been done, are being done, or will be done..."

དགེ་བ་དེས་ནི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་རྒྱལ་བར་སྨོན། ། དཀོན་ མཆོག་གསུམ་ལ་ངེས་པར་ཡང་དག་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། འགྲོ་བ་བདེ་ལ་འགོད་ཕྱིར་ཆོས་ནི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཡང་དག་གནས་པར་བགྱི། ། མགོན་པོ་བཞེས་ཤིག་བདག་གི་ལུས་ནི་དབུལ་ལགས་ཀྱི། ། ཇི་ལྟར་འཇིག་ རྟེན་པ་ཡི་རང་གི་བུ་ཉིད་ཀྱིས། ། བྱ་བ་བརྩེ་དང་ལྡན་པས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལྟར། ། དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་བུ་ཉིད་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་དུ། ། བྱམས་པ་དེ་ཡིས་ཞེ་སྡང་ཉམས་པ་བྱམས་པའོ། ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་ལས། ། འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་རབ་ ཏུ་གདོན་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། སྲོག་གཅོད་ལས་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་བསམ་པ་ཡི། ། འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ་བའོ། ། སེམས་ཅན་བགྲང་བར་མི་ནུས་གདོན་གྱིས་མི་ལང་བ། ། འདི་ལྟར་མི་ནུས་སེམས་དཔའ་འཇོམས་པར་ནུས་པ་ཡིས། ། སྲོག་ཆགས་ སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་གོ་བྱས་པས། ། ཡང་དག་སྐྱེས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དགའ་བར་འགྱུར་པའོ། ། འདི་ནི་བདག་གི་འདི་ནི་བདག་གོ་ཞེས་སྐྱེས་པའི། ། ད་ལྟའི་སེམས་ཉིད་དེ་དང་དེ་ནི་གཏི་མུག་སྟེ། ། དེ་ཉིད་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་རྣམས། ། དེ་ལྟར་ ཡོངས་སུ་སྤང་བ་བསམ་པ་བཏང་སྙོམས་སོ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ་ལས་བྱུང་ཆུ་ཟླ་དང་མཚུངས་པར། ། ཕྱི་དང་ནང་དག་རྫུན་པར་བལྟས་པར་བྱས་པ་དང་། ། སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཱ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་ནས། སྔགས་པས་སྟོང་པ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་གི་ སྔགས་གཉིས་ནི། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿ་སརྦྦ་དྷརྨཱཿ་ས་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ།

By this virtue, I pray that all sentient beings without exception may become Victorious Ones. I take definitive and perfect refuge in the Three Jewels. In order to establish wandering beings in happiness, may I become a king of the Dharma. I shall abide perfectly upon the path of the Victorious Ones. O Protector, please accept this body of mine as an offering. Just as worldly people, out of compassion, certainly perform the duties for their own children, so too, regarding others as my own children, may I act with that love which causes hatred to diminish. With the desire to completely deliver the entire world from the nature of suffering that arises from the causes of suffering, one should contemplate compassion for wandering beings through the intention that opposes the action of taking life. Since the number of sentient beings is immeasurable and beyond the reach of grahas, and since the power of the Bodhisattva is such that it cannot be overcome, one should understand that all living beings are Buddhas; thus, the diligence that has truly arisen becomes joyful. The notions that "this is mine" and "this is I" are the very nature of the present mind, which is delusion. To completely abandon the grasping that causes that very [delusion] to persist is the intention of equanimity. Viewing the outer and inner as false, like the moon in water arising from dependent origination, and having recited the mantra svabhāvaśuddhāḥ and so forth, the practitioner of mantra should realize profound emptiness. The two mantras for this are: oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ.

ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱ་ཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། གཞན་ཡང་དེ་ལ་ཧཱུཾ་བྱུང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། འོད་ཟེར་ཀུན་དུ་སྤྲོ་ཞིང་འབར་བ་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ལས་ས་གཞི་དེ་ནས་གཞན་ཡང་ར་བ་དང་། ། བླ་རེ་ མདའ་ཡི་དྲ་བ་རྣམས་ནི་བལྟ་བར་བྱ། ། ཤར་དང་བྱང་ལ་སོགས་པའི་རིམ་བཞིན་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། ། གནོད་མཛེས་ལ་སོགས་སྔགས་བཞིས་དགོད་པར་བྱས་པ་དང་། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་ཚོགས་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིས། ། ཕྱི་རུ་རབ་བཞི་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། བྱ་རོག་ གདོང་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་རྣམས་ནི། ། གནོད་མཛེས་ལ་སོགས་རྣམས་ལས་རབ་ཏུ་སྤྲོ་བྱ་སྟེ། ། བདུད་རྣམས་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོབས་བརྒྱད་བཀུག་བྱས་ལ། ། སྔགས་རྣམས་བརྗོད་ལ་གདབ་ཅིང་བརྡུང་བར་བྱ་བའོ། ། ར་བ་དེ་ཉིད་ནང་ན་དུར་ཁྲོད་ཡང་དག་གནས། ། དབུས་ སུ་གནས་པ་སྟེང་གི་རང་བཞིན་ཡངས་པ་ལ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་དང་མཚུངས་གྲུ་གསུམ་ཡང་དག་བལྟ། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དབུས་ན་ཆུ་སྐྱེས་དང་ལྡན་པ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ཉི་མ་རིམ་པས་གནས། ། དབུས་སུ་སྟན་ལ་གནས་པའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་ཡི། ། ས་བོན་བཾ་ཡིག་ཕྱི་རུ་ ཤིན་ཏུ་དག་པ་ལ། ། གསལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ས་བོན་ལས་བྱུང་འོད་ཟེར་དཔག་མེད་འཕྲོས་པ་ཡིས། ། སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་བྱང་ཆུབ་སྣོད་དུ་མཛད་འགྱུར་བས། ། སླར་ཡང་ས་བོན་དེ་ཉིད་ལས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མས། ། མ་ལུས་པ་རྣམས་འདུས་པར་ཡང་དག་བསྒོམ་ བྱའོ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་ས་བོན་ལས་བྱུང་སྤྱན་གསུམ་མ། ། གུར་གུམ་དང་འདྲ་ཕྱག་གཉིས་ཞལ་གཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས། །

Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’ham. Furthermore, from that, a crossed vajra (viśvavajra) arises from the syllable HŪṂ; one should visualize it blazing and radiating light rays in all directions. From that, one should visualize the ground, and then the enclosure, the canopy, and the lattice of arrows. In the directions of the east, north, and so forth, in due order, one should place the four mantras of Sumbharāja and the others. From the mass of their light rays, the four outer walls should be meditated upon. The eight goddesses, such as Kākāsyā and the rest, should be emanated from Sumbharāja and the others. Having summoned the eight moats of the Māras arising from the syllable HŪṂ, one should strike and pound them while reciting the mantras. Inside that very enclosure, the charnel grounds are perfectly situated. In the center, upon a vast expanse of the nature of the upper [space], one should visualize a triangle equal to the autumn moon. In the center of the source of phenomena (dharmodaya), there is a lotus; in its center, the moon and sun are situated in sequence. In the center, upon the seat, one should meditate clearly and exactly upon the seed-syllable VAṂ, from which light rays radiate outward. From the seed-syllable, immeasurable light rays radiate, making all beings without exception into vessels for awakening (bodhi). Once again, from that very seed-syllable, one should correctly meditate upon the gathering of all the yoginīs. Arising from the moon, sun, and seed-syllable, she has three eyes, is like saffron in color, and has two hands and one face.

འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་མ་ནི་གན་རྐྱལ་བསྒྱེལ་བ་ཡི། ། གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་མགོ་དང་ནུ་མར་རབ་ཏུ་མནན། ། ཕྱག་གཡོན་སྟེང་དུ་བསླང་བས་པ་ད་སྣོད་བཟུང་ བ་ལས། ། རྒྱུན་དུ་འབབ་པའི་ཁྲག་ཉིད་རབ་ཏུ་འཐུང་བར་མཛད། ། གཡོན་པ་ལས་གཞན་གྲི་གུག་དང་བཅས་ཤིང་ལོ་འདྲ། ། སྡིགས་མཛུབ་ས་གཞིར་མཛད་པས་སྡང་བའི་ཚོགས་རྣམས་འཇོམས། ། གཡོན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཡིས་ཡང་དག་མཛེས། ། མི་མགོ་ཁྲག་འཛག་པ་རྣམས་ ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་འཕྱང་། ། གཡེར་ཁ་སིལ་སིལ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ཡིས་རྐང་གདུབ་ལྡན། ། ཞལ་ཉིད་མཆེ་བ་དག་ནི་རབ་ཏུ་གཙིགས་པར་མཛད། ། དབུ་སྐྲ་རབ་ཏུ་གྲོལ་བར་ཡང་དག་གནས་པ་ལ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་དབུ་ཡི་སྟེང་ནས་མནན་པར་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དབུས་སུ་ཐོད་པའི་ཟེ་ འཕྲོ་ལྔ། ། དེ་དང་བཅས་པའི་རྒྱན་གྱིས་དཔྲལ་བར་ཡང་དག་སྤྲས། ། འཁོར་ལོ་རྣ་ཆ་ཡིད་དུ་འགྲོ་བའི་མགུལ་རྒྱན་དང་། ། མཛེས་པའི་ལག་གདུབ་དག་དང་སྐ་རགས་ཉིད་དག་དང་། ། དཔྲལ་བ་དང་ནི་མགྲིན་པ་རྣམས་དང་ནི། ། ལག་མགུལ་གཉིས་དང་རྐེད་པ་དག་དང་བཅས་རྣམས་ བརྒྱན། ། འོད་ཟེར་ཚོགས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཁྱབ་པར་མཛད། ། ཤིན་ཏུ་གཞོན་པའི་ཆ་ལུགས་ཡང་དག་བཟུང་སྟེ་གནས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོ་ཡིས་ཡང་དག་གང་བ་ཡི། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་སྐུར་ནི་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ལྟེ་བ་ དང་ནི་སྙིང་ག་ཁ་རྣམས་དང་། ། མགོ་དང་སྤྱི་གཙུག་དག་དང་ལུས་རྣམས་མ་ལུས་ལ། ། སྔགས་རྣམས་མ་ལུས་པ་ཡི་གོ་ཆ་བགོ་བྱས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་ནས་ནི་དམ་ཚིག་ལ་གཞུག་བྱ། །

With the left leg extended, she tramples the head and breast of Bhairava and Kālarātri, who lie prostrate on their backs. With her left hand raised above, she holds a skull-cup from which she continuously drinks the flowing blood. The other left hand, together with a curved knife, is like a leaf; with the threatening gesture directed toward the ground, she destroys the hosts of the hateful. She is perfectly adorned on the left side by a khaṭvāṅga, which is suspended with blood-dripping human heads. Her anklets resound with the tinkling of small bells. Her face has its fangs bared in a fierce snarl. Her hair is completely loose and disheveled, and she is pressed down from above the head by a crossed vajra. In the center of a vajra garland, five skulls radiate like a crest; together with these ornaments, her forehead is perfectly adorned. With a wheel, earrings, a charming necklace, beautiful bracelets, and a belt, she is adorned at the forehead, the throat, the two wrists, and the waist. With masses of light rays, she pervades the three realms without exception. Maintaining the appearance of one who is exceedingly youthful, she abides. One should meditate on oneself as the body of the Blessed Lady, completely filled with the flavor of great bliss. Then, at the navel, the heart, the mouth, the head, the crown of the head, and throughout the entire body without exception, one should don the armor of the complete mantras. Having invited the wisdom beings, they should be absorbed into the commitment beings.

སྙིང་ག་ལ་གནས་ཟླ་སྟེང་བཾ་གྱི་འོད་ཟེར་ལས། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་མཆོད་ བྱས་ལ། ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་དམ་ཚིག་པ་ལ་གཞུག་པ་ནི། ། མར་ལ་མར་ཞུགས་ལྟར་རམ་ཆུ་ལ་ཆུ་ཞུགས་ལྟར། ། ནམ་མཁའ་གནས་པས་སྔགས་བརྗོད་ནས་ནི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱང་བལྟ་བྱས་ནས། ། ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ནུས་པའི་ཐིག་ ལེ་ལས་བྱུང་བ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཙུག་ཏོར་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ། ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་། ། བསྟོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་ཕག་མོ་ཚིམ་པར་བལྟ། ། གསུང་བར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་དག་པར་བྱས་པ་ཡི། ། བདུད་རྩི་རྣམས་ནི་ཡང་དག་ མྱང་བར་བྱས་པ་དང་། ། ཕྱོགས་བཞི་རྣམས་སུ་འོད་ཟེར་དཔག་མེད་སྤྲོས་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྣམས་མ་ལུས་བྱས་གྱུར་ནས། ། སླར་ཡང་གཟུགས་བརྙན་མ་ལུས་ས་བོན་ཉིད་ལ་གཞུག། ངལ་བར་མ་གྱུར་བར་དུ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བྱ། ། དེ་ནས་རང་ཉིད་བརྟན་ པར་བྱ་དོན་དུ། ། ལྟེ་བ་ལ་གནས་ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱར་དབུས་ཉིད་དུ། ། བཾ་གི་ནཱ་ད་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལས་བཞེངས་པ། ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རི་མོ་འོད་ཟེར་འབར་བ་བལྟ། ། འདི་ནི་གདམས་ངག་ལས་བྱུང་ལམ་རྣམས་མ་ལུས་པ། ། དམིགས་པ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པར་བསྒོམ་བྱས་ན། ། སེམས་ཅན་དོན་རྣམས་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར་བའོ། ། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་ངལ་བར་གྱུར་པ་ན། ། སྔགས་པས་སྔགས་རྣམས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཟླ་བར་བྱ། ། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་པ་གང་ཡིན་པ། ། དཔག་བསམ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟ་བུར་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། དེ་ཡིས་ངལ་བར་གྱུར་ན་སྤྱོད་ལམ་བྱ་བ་ནི། །

From the light rays of the syllable Bāṃ upon a moon at the heart, offerings such as flowers and so forth are made in immeasurable numbers. The samaya beings dwelling in space are then absorbed, like butter dissolving into butter or water merging into water. Remaining in space, one recites the mantra and confers the empowerment. Having visualized the Tathāgatas and the rest, one should view the remaining slight capacity arising from the bindu as Vairocana’s uṣṇīṣa itself. The goddesses dwelling in space make offerings and, with praises, one should view Vārāhī as being satisfied. Having tasted the amṛta that has been purified through the sequence to be explained, immeasurable light rays are emitted into the four directions. Having accomplished the welfare of all beings without exception, they are once again absorbed back into the seed-syllable of the entire reflected image. One should do this again and again until one becomes weary. Then, for the sake of stabilizing oneself, in the center of the union of the sun and moon at the navel, one should visualize the extremely subtle nāda of the syllable Bāṃ arising as an extremely subtle, blazing line of light rays. If one meditates on this yoga of non-apprehension, which encompasses all paths arising from the oral instructions, it will become the cause for perfecting the welfare of sentient beings. If one becomes weary from such meditation, the practitioner should recite the mantras according to the ritual. The ten-syllable mantra of the Victorious One itself is proclaimed to be like a wish-fulfilling jewel. If one becomes weary from that, one should engage in the activities of daily conduct.

རང་ཉིད་ལྷ་མོ་ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ལྡན་བྱས་ནས། ། དེ་ལྟར་སྔགས་དང་བསམ་གཏན་རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བྱས་ན། ། ཟླ་བ་དྲུག་གིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། གང་ཞིག་གིས་ནི་རྒྱུན་དུ་བསྒོམ་པར་མ་ནུས་ཀྱང་། ། སྔ་དྲོ་དང་ནི་ཉི་ མ་ཕྱེད་དང་དགོངས་མོའོ། ། དུས་རྣམས་ལ་ནི་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་གྱུར་པ་ན། ། དེས་ཀྱང་ཡང་དག་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ངེས་པའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ར་བ་བསྒོམས་པའི་ནང་ཉིད་དུ། ། རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། རང་དབང་ས་བོན་ལས་བྱུང་སྟེང་དུ་རི་རྒྱལ་ ལ། ། སྔོན་བཞིན་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་སྔོན་བཞིན་རིམ་པས་བསྒོམ། ། མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་བཞི། ། ཐོད་པ་བཞི་ནི་བར་བར་གནས། ། ལྷ་མོ་ཁྭ་ཡི་གདོང་སོགས་བརྒྱད། ། དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་བདག་ཉིད་དམ། ། གལ་ཏེ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བར། ། རབ་གཏུམ་ མ་སོགས་རྣམས་དང་བཅས། ། མཁས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་བརྗོད། ། ཅེས་པ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་གནས་པ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལཱ་མ་དང་ཁཎྜ་རོ་ཧ་དང་ གཟུགས་ཅན་མ་རྣམས་དང་། མཚམས་བཞིར་ཐོད་པ་བཞི་དང་བཅས་པ་རྣམས་བསྒོམ་པར་འདོད་པའི་དོན་དུའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལཱ་མ་དང་། ། ཁཎྜ་རོ་ཧཱ་གཟུགས་ཅན་མ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་པདྨར་དགོད་པར་བྱ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་ ཏུ་བསྒྲུབ། ། ནག་མོ་ལྗང་གུ་དམར་དང་སེར། ། ཞལ་གཅིག་མ་ལ་ཕྱག་བཞི་མ། ། གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ཐོད་པ་དང་། ། གཡས་ན་ཅང་ཏེའུ་གྲི་གུག་དག། །

Having established the divine pride of being the goddess herself, if one applies oneself continuously to the mantra and concentration in that way, the yogi will attain accomplishment in six months. Even if one is unable to meditate continuously, if one meditates on that very reality during the morning, midday, and evening—at these times—it is certain that one will achieve perfect accomplishment. Furthermore, within the enclosure meditated in that manner, the maṇḍalas of wind, fire, water, and earth arise from their respective seed-syllables. Above them is the king of mountains, and upon it, one should meditate on the goddesses in their previous order as before. The four goddesses, Ḍākinī and the others, reside in the four skull-cups in the intermediate directions. The eight goddesses, Kākāsyā and the others, are likewise. Thus, whether as the supreme self or within the three cakras, the wise should meditate on them together with Caṇḍākṣī and the rest; this is described as the complete maṇḍala. This means that for the purpose of meditating on Vajravārāhī, who abides in great bliss, together with Ḍākinī, Lāmā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī, who reside in the east, north, west, and south, and the four skull-cups in the four intermediate directions: as it is said, "Ḍākinī, Lāmā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī should be placed upon the lotuses of the directions to thoroughly accomplish all accomplishments. Black, green, red, and yellow, with one face and four arms, holding a khaṭvāṅga and a skull-cup in the left hands, and a hand-drum and a curved knife in the right hands."

སྤྱན་གསུམ་མ་ལ་དབུ་སྐྲ་གྲོལ། ། གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་ཡང་དག་གནས། ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་འཇིགས་ པར་མཛད། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་ཡང་དག་བརྒྱན། ། ཕྱོགས་དང་བྲལ་བའི་མཚམས་བཞིན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་ཐོད་པ་བཞི། ། ཞེས་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རྒྱས་གདབ་པར་བྱས་ལ། ། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་ སྙིང་པོའི་སྔགས་བརྗོད་པ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་དང་། ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་བརྗོད་པ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པའོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བརྗོད་པ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏི་བཛྲ་བཱ་རཱ་ ཧཱི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མཿ་ཨཱརྱཱ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ་ཏྲཻ་ལོཀྱ་མཱ་ཏེ་མ་ཧཱ་བིདྱེ་ཤྭ་རི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མཿ་སརྦ་བྷཱུ་ཏ་བྷ་ཡཱ་ཝ་ཧེ་མ་ཧཱ་བཛྲེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་བཛྲ་ཨཱ་ས་ནེ་ཨ་ཛི་ཏེ་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ་ཝ་ཤཾ་ཀ་རི་ནེ་ཏྲ་བྷྲཱ་མ་ཎི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མཿ་ཤོ་ཥ་ཎི་རོ་ཥ་ཎི་ཀྲོ་དྷེ་ཀ་རཱ་ལི་ནི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མཿ་སན་ཏཱ་ས་ནི་ མཱ་ར་ཎི་པྲ་བྷེ་ད་ནི་ཨ་པ་རཱ་ཛ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་ཛ་ཡེ་བི་ཛ་ཡེ་ཛམྦྷ་ནི་སྟམྦྷ་ནི་མོ་ཧ་ནི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་མ་ཧཱ་ཡོ་གི་ནི་ཀཱ་མེ་སྭ་རི་ཁ་གེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའོ། ། ཡང་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པའོ། ། ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ལཱ་མ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཁཎྜ་རོ་ཧཱ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

She has three eyes and her hair is loose. She stands firmly with her right leg extended. She bares her fangs and inspires awe. She is perfectly adorned with the five mudrās. Like the four directions and the intermediate points, there are four skull-cups containing bodhicitta. Thus it is said. The four [deities], Ḍākinī and the others, are to be sealed with Ratnasambhava. Then, one recites the heart mantra of the Blessed Lady: Oṃ vajravairocanīye svāhā. And one recites the near-heart mantra: Oṃ sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanīye hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. Furthermore, one recites the eight-line mantra as it is: Oṃ namo bhagavati vajravārāhī hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ nama āryāparājite trailokyamāte mahāvidyeśvari hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namaḥ sarvabhūtabhayāvahai mahāvajre hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namo vajrāsane ajite aparājite vaśaṃkari netrābhramaṇi hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namaḥ śoṣaṇi roṣaṇi krodhe karālini hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namaḥ santāpani māraṇi prabhedani aparājaye hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namo jaye vijaye jambhani stambhani mohani hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ namo vajravārāhi mahāyogini kāmesvari khage hūṃ hūṃ phaṭ. Then one recites the mantras of Ḍākinī and the others: Oṃ ḍākinīye hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ lāmāye hūṃ hūṃ phaṭ. Oṃ khaṇḍarohāye hūṃ hūṃ phaṭ.

ཨོཾ་རཱུ་པི་ཎཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་གཉིས་པའོ། ། ད་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའི་ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོ་རྣམས་ལ་གནས་པ་ཁྭའི་གདོང་ཅན་མ། འུག་པའི་གདོང་ཅན་མ། ཁྱིའི་གདོང་ཅན་མ། ཕག་གི་གདོང་ཅན་མ་རྣམས་ སོ། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་དང་རླུང་དང་དབང་ལྡན་རྣམས་ལ་གནས་པ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་དང་ལྷ་མོ་བརྒྱད་སྒོམ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གསུངས་ཞེས་པའོ། ། ཁྭའི་གདོང་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ ལྷ་མོ་བཞི་རང་རང་གི་མིང་དང་མཚུངས་པའི་ཞལ་ལོ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པ་མིའི་གདོང་པ་ཅན་ཁ་དོག་གཉིས་གཉིས་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལྟར་བརྒྱད་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པ་ལས་འོན་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ནི་ རོ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་བཞིན། ། བྱ་རོག་གདོང་སོགས་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། ། མཚམས་རྣམས་ལྷ་མོ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཁ་དོག་གཉིས་ལྡན་ཡིད་འཕྲོག་མ། ། ཡི་དྭགས་ལ་གནས་འཇིགས་ཆེན་མོ། ། སེམས་ཅན་དོན་ བྱེད་སེམས་དང་ལྡན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་པ། ཨོཾ་ཀཱ་ཀཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨུ་ལུ་ཀཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སྭ་ནཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སཱུ་ཀ་རཱ་སྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཱ་དྷཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཱུ་ཏཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡ་མ་དཾ་ཥྚུའི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ ཡ་མ་མ་ཐཱ་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་གསུམ་པའོ། །

Oṃ rūpiṇīye hūṃ hūṃ phaṭ is the second stage of meditation. Now, for the sake of those who wish to meditate on the eight goddesses residing in the east, north, west, and south of the wheel of great bliss—namely, the Crow-faced, Owl-faced, Dog-faced, and Pig-faced goddesses—and those residing in the southeast, southwest, northwest, and northeast—namely, the Yama-sthāvarī, Yama-dūtī, Yama-daṃṣṭrī, and Yama-mathinī—the following is taught. The four goddesses beginning with the Crow-faced one have faces corresponding to their respective names. The four beginning with Yama-sthāvarī have human faces and possess two colors each. These eight are to be sealed by Amoghasiddhi. Although they are similar to the ḍākinīs and so forth, the distinction is that they reside upon corpses. As it is said: "Just as the ḍākinīs are, so too are the Crow-faced and others. The goddesses in the intermediate directions are likewise, possessing two colors and captivating the mind. Residing among the hungry ghosts, they are greatly terrifying, yet possess a mind that acts for the benefit of sentient beings." Their mantras are: Oṃ kākāsyāye hūṃ hūṃ phaṭ, Oṃ ulūkāsyāye hūṃ hūṃ phaṭ, Oṃ śvānāsyāye hūṃ hūṃ phaṭ, Oṃ sūkarāsyāye hūṃ hūṃ phaṭ, Oṃ yamadāḍhīye hūṃ hūṃ phaṭ, Oṃ yamadūtīye hūṃ hūṃ phaṭ, Oṃ yamadaṃṣṭriṇīye hūṃ hūṃ phaṭ, Oṃ yamamathaniye hūṃ hūṃ phaṭ. This is the third stage of meditation.

ད་ནི་ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འཁོར་ལོ་གསུམ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་དང་། སྐུའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ རིའི་རྒྱལ་པོའི་སྟེང་གི་ཕྱོགས་བརྒྱད་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་སྔོན་དུ་བསྐོར་བའོ། ། དེའི་ཤར་དང་། བྱང་དང་། ནུབ་དང་། ལྷོའི་རྩིབས་རྣམས་ལ། པུལླཱི་ར་མཱ་ཡ་དང་། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་དང་། ཨོ་ཌྱན་དང་། ཨར་བུ་ དའི་མིང་ཅན་རྣམས་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་གཏུམ་མ་དང་། གཏུམ་མིག་མ་དང་། འོད་ལྡན་མ་དང་། སྣ་ཆེན་མ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མེ་མཚམས་དང་། བདེན་བྲལ་དང་། རླུང་མཚམས་དང་། དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་རྣམས་ལ། གོ་དཱ་བ་རི་དང་། རཱ་མེ་སྭ་ ར་དང་། དེ་བཱི་ཀོ་ཊ་དང་། མཱ་ལ་བའི་མིང་ཅན་རྣམས་ལ། བཱི་ར་མ་ཏི་དང་། ཁརྦ་རི་དང་། ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་། ཤིང་གྲིབ་མ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ས་བླ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱོགས་བརྒྱད་དུ་སའི་དཀྱིལ་ འཁོར་ལ་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ་པདྨའི་ཕྲེང་བ་དམར་པོས་བསྐོར་བ། དེའི་ཤར་དང་བྱང་དང་། ནུབ་དང་ལྷོའི་རྩིབས་ལ། ཀཱ་མ་རཱུ་པ་དང་། ཨོ་ཏྲེ་དང་། ཏྲི་ས་ཀུ་ནེ་དང་། ཀོ་ས་ལའི་མིང་ཅན་རྣམས་ལ་ཨཻ་ར་བ་ཏི་དང་། འཇིགས་བྱེད་ ཆེན་མོ་དང་། རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་། ཆང་འཐུང་མ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མེ་མཚམས་དང་། བདེན་བྲལ་དང་། རླུང་མཚམས་དང་། དབང་ལྡན་གྱི་རྩིབས་རྣམས་ལ།

Now, in order to complete the maṇḍala of the goddesses, there are these three wheels, namely: the mind wheel, the speech wheel, and the body wheel. Furthermore: In the eight directions above the king of mountains, in the sky, is the mind wheel with eight spokes, blue in color, and surrounded by a preceding garland of vajras. On its spokes in the east, north, west, and south, one should meditate on Pracaṇḍā, Caṇḍākṣī, Prabhāvatī, and Mahānāsā, located in the places named Pullīramalaya, Jālandhara, Oḍḍiyāna, and Arbuda, respectively. On the spokes in the southeast, southwest, northwest, and northeast, one should meditate on Vīramatī, Kharvarī, Laṅkeśvarī, and Drumacchāyā, located in the places named Godāvarī, Rāmeśvara, Devīkoṭa, and Mālava. These are called the deities of the mind maṇḍala who roam the celestial realm. Then, in the eight directions of the king of mountains, upon the earth maṇḍala, is the speech wheel with eight spokes, red in color, and surrounded by a red garland of lotuses. On its spokes in the east, north, west, and south, one should meditate on Airāvatī, Mahābhairavā, Vāyuvegā, and Surābhakṣī, located in the places named Kāmarūpa, Oḍra, Triśakuni, and Kośala, respectively. On the spokes in the southeast, southwest, northwest, and northeast...

ཀ་ལིཾ་ག་དང་། ལཾ་པཱ་ཀ་དང་། ཀཱཉྩི་ཀ་དང་། ཧི་མཱ་ལ་ཡའི་མིང་ཅན་རྣམས་ ལ། ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་དང་། རྟ་རྣ་མ་དང་། བྱ་གདོང་མ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ས་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་འོག་ཏུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ པ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་དཀར་པོས་བསྐོར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤར་དང་། བྱང་དང་། ནུབ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་ལ། པྲེ་ཏ་པུ་རི་དང་། གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏཱ་དང་། སཽ་རཱཥྚ་དང་། སུ་བརྞ་དྭཱི་པའི་མིང་ཅན་རྣམས་ལ་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་། ཁཎྜ་རོ་ཧ་དང་། ཆང་འཚོང་ མ་དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མེ་མཚམས་དང་། བདེན་བྲལ་དང་། རླུང་མཚམས་དང་། དབང་ལྡན་རྣམས་ལ་ནཱ་ག་ར་དང་། སིནྡྷུ་ར་དང་། མ་རུ་ར་དང་། ཀུ་ལུ་ཏཱའི་མིང་ཅན་རྣམས་ལ་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་དང་། ཤིན་ཏུ་དཔའ་མེ་དང་ སྟོབས་ཆེན་མ་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་དང་། དཔའ་ཆེན་མ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། སྐུའི་འཁོར་ལོ་ས་འོག་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུ་བཞི་པའོ། ། དེའི་ནང་དུ་འཁོར་ལོ་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་གནས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྔོན་མོ་དང་དམར་མོ་དང་དཀར་མོ་རྣམས་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་པར་བྱའོ། ། རབ་གཏུམ་མ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཞལ་གཅིག་ ཕྱག་བཞི་མ། གཡོན་རྣམས་ཀྱིས་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པ།

In Kaliṅga, Lampāka, Kāñcī, and the place named Himālaya, one should meditate upon the goddesses Śyāmādevī, Subhadrā, Hayakarṇī, and Kākāsyā; these are known as the deities of the Speech Wheel who dwell upon the earth. Then, beneath the earth, upon the water maṇḍala, is the Body Maṇḍala, an eight-spoked wheel white in color, encircled by a white garland of wheels. In its eastern, northern, western, and southern directions—at Pretapuri, Gṛhadevatā, Saurāṣṭra, and Suvarṇadvīpa—one should meditate upon Cakravegā, Khaṇḍarohā, Śauṇḍinī, and Cakravarmiṇī. In the southeast, southwest, northwest, and northeast—at Nagara, Sindhu, Maru, and Kuluta—one should meditate upon Cakravartinī, Mahāvīryā, Mahābalā, and Mahācakra; these are known as the deities of the Body Wheel who dwell beneath the earth. Alternatively, within the source of phenomena (dharmodaya) is a square celestial palace. Within that, one should meditate upon the three wheels. Furthermore, the goddesses residing in the Body, Speech, and Mind wheels are, respectively, blue, red, and white, and are to be sealed by Akṣobhya, Amitābha, and Vairocana. Pracaṇḍā and all the others have one face and four arms; with their left hands, they hold skull-cups and khaṭvāṅgas.

གཡས་རྣམས་ཀྱིས་གྲི་གུག་དང་ཌ་མ་རུ་འཛིན་པ། སྤྱན་གསུམ་མ། དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བ། ན་བཟའ་དང་བྲལ་བ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔའི་སྤྲས་པ། མི་མགོའི་ཕྲེང་བས་དོ་ཤལ་བྱས་པ་ལ། གཡས་བརྐྱང་ གིས་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་འོག་ཏུ་མེ་དང་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་རི་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་རྣམས་ལ་ཁྭའི་གདོང་ཅན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཤར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་ མོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཔྲལ་བ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དག་གིས་དབུས་ན་ཐོད་པ་ལྔ་གནས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་དགོད་པ་དང་། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། ལྷ་ཉིད་སྦྱོར་བ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་རྣམས་ལ་ལུས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། ཚོར་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་ལཱ་མའོ། ། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་ཁཎྜ་རོ་ཧའོ། ། སེམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་གཟུགས་ཅན་མའོ། ། འདུན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་རབ་ གཏུམ་མའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་གཏུམ་པའི་མིག་ཅན་མའོ། ། དཔྱོད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་འོད་ལྡན་མའོ། ། སེམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་སྣ་ཆེན་མའོ། ། དད་པའི་དབང་པོ་ནི་བཱི་ར་མ་ཏཱིའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་མི་ཐུང་མའོ། ། དྲན་པའི་ དབང་པོ་ནི་ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་ནི་ཤིང་གྲིབ་མའོ། །

With her right hands she holds a curved knife and a hand-drum. She has three eyes, her hair is loose, and she is naked. She is adorned with the five mudrās and wears a necklace of human heads. She stands with her right leg extended. Then, below, in the center of a maṇḍala of fire and wind, one should meditate on the eight charnel grounds of the eight directions of Mount Meru, where the Crow-faced goddess and the others reside. Alternatively, they may be meditated upon in the east and other directions of the celestial palace. Vajravārāhī and all the others are adorned with a vajra garland on their foreheads, in the center of which five skull-cups are situated. Thus it is said: "In order to establish the divine pride of the deity and to attain omniscience, the yogi, through the yoga of the deity itself, should meditate on the factors of awakening." Regarding this, among the thirty-seven factors of awakening: mindfulness of the body is Ḍākinī; mindfulness of feeling is Lāmā; mindfulness of phenomena is Khaṇḍarohā; mindfulness of the mind is Rūpiṇī. The base of miraculous power of aspiration is Pracaṇḍā; the base of miraculous power of diligence is Caṇḍākṣī; the base of miraculous power of investigation is Prabhāvatī; the base of miraculous power of the mind is Mahānāsā. The faculty of faith is Vīramatī; the faculty of diligence is Kharvarī; the faculty of mindfulness is Laṅkeśvarī; the faculty of absorption is Drumacchāyā.

ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་ཨཻ་ར་བ་ཏིའོ། ། དད་པའི་སྟོབས་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ནི་རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། དྲན་པའི་སྟོབས་ནི་ཆང་འཐུང་མའོ། ། དྲན་པའི་སྟོབས་ནི་ཆང་འཐུང་མའོ། ། ཏིང་ངེ་ འཛིན་གྱི་སྟོབས་ནི་སྔོ་བསངས་མའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་རྟ་རྣ་མའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་བྱ་གདོང་མའོ། ། དགའ་བ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་འཁོར་ལོའི་ ཤུགས་ཅན་མའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཁཎྜ་རོ་ཧའོ། ། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཆང་འཚོང་མའོ། ། དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མའོ། ། བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ ལག་ནི་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོའོ། ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་དཔའ་ཆེན་མའོ། ། ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མའོ། ། ཡང་དག་པའི་ངག་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོའོ། ། ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ནི་བྱ་རོག་གདོང་ཅན་མའོ། ། ཡང་དག་པའི་འཚོ་བ་ནི་འུག་པའི་ གདོང་ཅན་མའོ། ། ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་ནི་ཁྱིའི་གདོང་ཅན་མའོ། ། ཡང་དག་བའི་དྲན་པ་ནི་ཕག་གདོང་མའོ། ། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཕག་མོའོ། ། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མའོ། ། དགེ་ བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཆུད་མི་ཟ་བར་བྱེད་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མའོ། ། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤོང་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མའོ། །

The faculty of insight is Airāvatī. The power of faith is Mahābhairavī. The power of diligence is Vāyuvegā. The power of mindfulness is Surābhakṣī. The power of absorption is Śyāmādevī. The power of insight is Subhadrā. The branch of awakening of correct absorption is Hayakarṇā. The branch of awakening of correct diligence is Kākāsyā. The branch of awakening of correct joy is Cakravegā. The branch of awakening of correct pliancy is Khaṇḍarohā. The branch of awakening of correct discernment of phenomena is Śauṇḍinī. The branch of awakening of correct mindfulness is Cakravarmiṇī. The branch of awakening of correct equanimity is Suvīrā. Right view is Mahāvīrā. Right thought is Cakravartinī. Right speech is Mahābalā. Right action is Kākāsyā. Right livelihood is Ulūkāsyā. Right effort is Śvānāsyā. Right mindfulness is Sūkarāsyā. Right absorption is the Blessed Lady Vārāhī. Generating virtuous phenomena that have not yet arisen is Yamadāḍhī. Not allowing virtuous phenomena that have arisen to be lost is Yamadūtī. Abandoning sinful, non-virtuous phenomena that have arisen is Yamadaṃṣṭriṇī.

སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་སྐྱེད་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའོ། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པ། ། གནས་སོགས་རིམ་པར་སྦྱར་བ་ཡིས། ། ས་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། པཱུ་ཛ་ཨོ་ཨ་གོ་རཱ་དེ་མཱ་ཀཱ་ཨོ་ཏྲི་ཀོ་ཀ་ལ་ཀཱ་ཧི་པྲེ་གྲྀ་སཽ་སུ་ན་སི་མ་ཀུ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་པུལླི་ར་མཱ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་པཱུ་ལ་སོགས་པ་ དང་པོའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀླད་ཀོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་མགོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་པཱུཾ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྩིབས་དང་བྲལ་བའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་སུ་པུལླཱི་ར་མཱ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་རྣམས་སུ་སྐད་ཅིག་གིས་གོ་བར་ བྱའོ། ། མགོ་བོ་ལ་སོགས་པར་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྩ་རྣམས་སུ་བསྒོམ་ཞེས་པ་སྟེ། མགོ་བོ་པུལླཱི་ར་མཱ་ཡར། ། རབ་གཏུམ་མ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྤྱི་གཙུག་ཛཱ་ལནྡྷ་ར་རུ། ། གཏུམ་མིག་མ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒོམ། ། རྣ་གཡས་ཨོ་ཌི་ ཡ་ན་རུ། ། འོད་ལྡན་མ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མགོ་བོའི་རྒྱབ་ནི་ཨར་བུ་དར། ། སྣ་ཆེན་མ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་གནས་ཏེ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སའོ། ། རྣ་གཡོན་གོ་དཱ་བ་རི་ནི། ། བཱི་ར་མ་ཏི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། སྨིན་ཕྲག་རཱ་མེ་སྭཱ་རི་ཏི། ། མི་ཐུང་མ་ནི་གནས་ པར་བལྟ། ། མིག་གཉིས་དེ་བཱི་ཀོ་ཊི་སྟེ། ། ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མ་ཉིད་དོ། ། དཔུང་མགོ་གཡས་དང་གཡོན་པ་ཉིད། ། མ་ལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། དེ་དག་ལ་ནི་བསམ་བྱ་བ། ། ཤིང་གྲིབ་མ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། །

"Not producing non-virtuous, unwholesome dharmas that have not yet arisen is Yamamathani." Thus it is said. Furthermore, that which is to be correctly explained is the authentic maṇḍala of the body. By applying the sequence of the locations and so forth, the ten grounds are completely purified. Regarding the meaning of what was spoken as "pū-ja-o-a-go-rā-de-mā-kā-o-tri-ko-ka-la-kā-hi-prē-grī-sau-su-na-si-ma-ku," these are the initial letters of the yogic sites such as Pullīramalaya and so forth, together with the bindu. Furthermore, through the complete transformation of the syllables pūṃ and so forth into the head and other locations, one should understand that in the moments of the locations such as Pullīramalaya, there are wheels (cakras) devoid of spokes. One should meditate on the channels in the head and so forth as the complete transformation of Caṇḍākṣī and the others. As it is said: "In the head, Pullīramalaya, one should meditate on Caṇḍākṣī. In the crown of the head, Jālandhara, one should fully meditate on Caṇḍanayanā. In the right ear, Oḍḍiyāna, one should meditate on Prabhāvatī herself. In the back of the head, Arbuda, one should clearly meditate on Mahānāsā." This is the location, the ground of Perfect Joy (Pramuditā). "In the left ear, Godāvarī, one should meditate on Vīramatī. In the space between the eyebrows, Rāmeśvarī, one should view the abiding Khaṇḍarohā. In the two eyes, Devīkoṭa, is Laṅkeśvarī herself. In the right and left shoulders is the place called Mālava; what is to be contemplated there is called Śyāmādevī."

ཅེས་པ་ནི་ཉེ་བའི་གནས་ཏེ་དྲི་མ་མེད་པའི་སའོ། ། མཚན་ ཁུང་ཀཱ་མ་རཱུ་པ་སྟེ། ། ཨཻ་ར་བ་ཏི་བསམ་པར་བྱ། ། ནུ་མ་དག་ནི་ཨོ་ཏྲེ་སྟེ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཞིང་སྟེ་འོད་བྱེད་པའི་སའོ། ། ལྟེ་བ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ལ་ནི། ། རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་འབར་བཞིན་མ། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོ་ཀོ་ཤ་ལར། ། ཆང་འཐུང་མར་ནི་ཡོངས་སུ་བརྗོད། ། ཅེས་པ་ནི་ཉེ་བའི་ཞིང་སྟེ་འོད་འཕྲོ་བའོ། ། ཁ་ནི་ཀ་ལིཾ་གཉིད་དོ། ། ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། མགྲིན་པ་ལམ་པཱ་ཀ་རུ་བཤད། ། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་དེ་བཞིན་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཚནྡོ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་དཀའ་བའི་སའོ། ། སྙིང་གར་ཀཱཉྩི་ཞེས་པ་སྟེ། ། རྟ་རྣ་མ་ནི་རྣམ་ པར་བསྒོམ། ། མདོམས་ནི་ཧི་མཱ་ལ་ཉིད་དེ། ། བྱ་གདོང་མ་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧ་སྟེ། མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སའོ། ། མཚན་མ་པྲེ་ཏ་པུ་རི་སྟེ། ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་མ་ཉིད་བསམ། ། བཤང་བ་ཡི་ནི་ལམ་ཉིད་དུ། ། གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཁཎྜ་རོ། ། ཞེས་པ་ ནི་འདུས་མ་སྟེ། རིང་དུ་སོང་བའི་སའོ། ། བརླ་གཉིས་སཽ་རཱ་ཥྚ་སྟེ། ། ཆང་འཚོང་མ་ཉིད་རྗེ་ངར་གཉིས། ། གསེར་གླིང་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། ། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ཉིད་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བའི་འདུས་མ་སྟེ་མི་གཡོ་བའི་སའོ། ། སོར་མོ་རྣམས་ནི་ནཱ་ག་རར། ། ཤིན་ཏུ་དཔའ་ མོ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། བོལ་གཉིས་སིནྡྷུ་ཞེས་པ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་སྟོབས་ཆེན་མ། ། ཞེས་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་དེ་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་སའོ། ། མཐེ་བོ་དག་ནི་མ་རུ་སྟེ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་མ། །

This refers to the upapīṭha (near-seat), the Stainless Ground (vimalā-bhūmi). Kāmarūpa is the vulva; one should meditate on Airāvatī. The breasts are Oḍra; likewise, Mahābhairavī. This refers to the kṣetra (field), the Luminous Ground (prabhākārī-bhūmi). The navel is Triśakuni; the Blazing One with the Force of Wind. The tip of the nose is Kośala; she is fully described as Śauṇḍinī. This refers to the upakṣetra (near-field), the Radiant Ground (arciṣmatī-bhūmi). The mouth is Kalinga; one should meditate on the goddess Śyāmādevī. The throat is explained as Lampāka; likewise, one should meditate on Subhadrā. This refers to the chandoha (gathering place), the Difficult to Conquer Ground (sudurjayā-bhūmi). The heart is Kāñcī; one should meditate on Hayakarṇī. The private parts are Himālaya itself; one should meditate on Kākāsyā. This refers to the upacchandoha (near-gathering), the Manifest Ground (abhimukhī-bhūmi). The genitals are Pretapuri; one should contemplate Cakravegā. The path of excrement is Gṛhadevatā; Khaṇḍarohā. This refers to the melāpaka (meeting place), the Far-Gone Ground (dūraṅgamā-bhūmi). The two thighs are Saurāṣṭra; the two shanks are Śauṇḍinī. The so-called Suvarṇadvīpa is Cakravarmiṇī. This refers to the upamelāpaka (near-meeting), the Immovable Ground (acalā-bhūmi). The fingers are Nagara; she is called Suvīrā. The two ankles are Sindhu; the Yoginī Mahābalā. This refers to the śmaśāna (charnel ground), the Excellent Intelligence Ground (sādhumatī-bhūmi). The big toes are Maru; the Yoginī Cakravartinī.

པུ་མོ་གཉིས་ནི་ཀུ་ལུ་ཏཱ། ། བརྩོན་ཆེན་མ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་སའོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། ཁ་སྟེ་མཚན་བཤང་རིམ་པ་ཡིས། ། མཛོད་སྤུ་རྣ་བ་མིག་སྣ་ལ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་སོགས་དེ་བཞིན་གནས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་ལྷ་མོ་བཞི། ། སྙིང་ག་ལ་བརྟེན་ཡང་དག་ གནས། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པའི་རྒྱུན་བསྒོམ་པ། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའོ། ། ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་འཆད་པ་ལས་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དང་། རྐང་པ་བརྒྱད་པ་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདིར་རྩ་བའི་སྔགས་བརྗོད་པ་འདི་ ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏི་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧི། ཨཱ་རྱཱ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ་ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་མཱ་ཏེ་མ་ཧཱ་བི་དྱེ་ཤྭ་རི་སརྦ་བྷཱུ་ཏ་བྷ་ཡཱ་བ་ཧེ། མཧཱ་བཛྲེ། བཛྲཱ་ས་ན་ཨ་ཛི་ཏེ། ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏི་ཝ་ཤྱཾ་ཀ་རི་ནེ་ཏྲ་བྷྲཱ་མ་ཎི། བི་ཥ་ཎི་ཤོ་ཥ་ཎི་རོ་ཥ་ཎི་ཀྲོ་དྷ་ནི། ཀ་རཱ་ལི་ཎི་ཏྲཱ་ས་ནི། མཱ་ ར་ཎི། པྲ་བྷེ་ད་ནི། ཨ་པ་རཱ་ཛ་ཡེ། བི་ཛ་ཡེ། ཛམྦྷ་ནི། སྟམྦྷ་ནི། མོ་ཧ་ནི། བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧི། མ་ཧཱ་ཡོ་གི་ནི་ཀཱ་མེ་ཤྭ་རི་ཁ་གེ། ཏདྱ་ཐཱ། པྲོ་ཏཾ་གེ་པྲོ་ཏཾ་གེ། ཧ་ན་ཧ་ན། པྲཱ་ཎཱཾ། ཀིཾ་ཀི་ནི་ཁིཾ་ཁི་ནི། དྷུ་ན་དྷུ་ན་བཛྲ་ཧ་སྟེ། ཤོ་ཥ་ཡ་ཤོ་ཥ་ཡ། བཛྲ་ཀ་པཱ་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྷཱ་རི་ཎི། མ་ཧཱ་པི་ཤི་ཏ་མཱནྨཱ་ཤ་ནི། མ་ནུ་ཥྱནྟྲ་པྲཱ་བྲི་ཏེ། ཤནྣི་དྷྱཾ་ན་ར་ཤི་རོ་མཱ་ལཱ་གྲཾ་ཐི་ཏ་དྷཱ་རི་ཎི། སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷེ། ཧ་ན་ཧ་ན་པྲཱ་ཎཱཾ། སརྦ་པཱ་པ་སཏྭཱ་ནཱཾ། སརྦ་པ་ཤཱུ་པཱ་ནཱཾ་མ་ཧཱ་མཱཾཤྩྪེ་ད་ནི།

"The two girls are Kulutā; meditate intensely on Mahāvīryā." This refers to the near charnel ground, the stage of the Cloud of Dharma (Dharmameghā). "Kākāsyā and the others, in the order of the mouth, the anus, and the [other orifices], reside in the hair-treasure (ūrṇā), the ears, the eyes, and the nose, as well as Yama, the Firm One (Dṛḍhā), and so forth. The four goddesses, Ḍākinī and the others, truly reside supported by the heart." Thus, meditating on the continuous flow of completion is the sublime maṇḍala of the body. Now, regarding the explanation of the mantras of the goddesses: the heart mantra, near-heart mantra, and the eight-line mantra of Vajravārāhī have already been explained. Here, the root mantra is recited as follows: Oṃ namo bhagavati vajravārāhi āryāparājite trailokyamāte mahāvidyeśvari sarvabhūtabhayāvahe mahāvajre vajrāsana ajite aparājite vaśyaṃkari netrabhrāmaṇi viṣaṇi śoṣaṇi roṣaṇi krodhani karāliṇi trāsani māraṇi prabhedani aparājaye vijaye jambhani stambhani mohani vajravārāhi mahāyogini kāmeśvari khage tadyathā | protaṃge protaṃge hana hana prāṇān kiṃkini khinkhini dhuna dhuna vajrahaste śoṣaya śoṣaya vajrakapālakhaṭvāṅgadhāriṇi mahāpiśitamāṃsāśani manuṣyāntapratīte śannidhyāṃ naraśiromālāgrathitadhāriṇi subhane subhe hana hana prāṇān sarvapāpasattvānāṃ sarvapāśūnāṃ mahāmāṃsacchedani |

ཀྲོ་དྷ་མཱུ་རྟེ་དཾཥྚྲཱ་ཀ་རཱ་ལི་ནི། མ་ཧཱ་མུ་དྲེ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་དེ་བ་སྱཱ་གྲ་མ་ཧི་ཥི་ས་ཧ་སྲ་ཤི་རེ། ས་ཧ་སྲ་བཱ་ཧ་ཝེ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲཱ་ན་ནེ། ཛྭ་ལི་ཏ་ཏེ་ ཛ་སྱ། ཛྭ་ལཱ་མུ་ཁི་པིཾ་ག་ལ་ལོ་ཙ་ནེ། བཛྲ་ཤཱ་རཱི་རཻ། བཛྲཱ་ཤ་ནི་མི་ལི་མི་ལི། ཏི་ལི་ཏི་ལི། ཏི་མི་ལི་ཏི་མི་ལི། ཧེ་ཧེ་ཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཁ་ཁ། དྷུ་དྷུ། རྡྷུ་རུ་དྷུ་རུ། མུ་རུ་མུ་རུ། ཨ་དྭཻ་ཏེ། མ་ཧཱ་ཡོ་གི་ནཱི། པ་ཋི་ཏ་སིདྡྷེ། དྲེཾ་དྷཾ་དྲེཾ་དྷཾ། གྲཾ་གྲཾ། ཧེ་ཧེ། ཧ་ཧ། བྷཱི་མེ་ཧ་ས་ཧ་ས་བཱི་རེ། ཧ་ཧ། ཧོ་ཧོ། ཧུཾ་ཧཱུཾ། ཏྲེ་ལོ་ཀྱ་བི་ནཱ་ས་ནི། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ་ཀོ་ཊི་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པ་རི་བཱ་རེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སིཾ་ཧ་རཱུ་པེ་ཁཿ་ག་ཛ་རཱུ་པེ་གཿཏྲེེ་ལོ་ཀྱ་ཨུ་ད་རེ། ས་མུ་དྲ་མེ་ཁ་ལེ། གྲ་ས་གྲ་ས་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བཱི་རཱ་དྭེ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཧཱ་ཧཱ། མ་ཧཱ་པ་ཤུ་མོ་ཧ་ནི། མ་ཧཱ་ཡོ་གེ་ཤྭ་རི་ཏྭཾ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་སརྦ་ལོ་ཀཱ་ནཱཾ་ བནྡྷ་ནི། སདྱཿ་པྲཏྱ་ཡ་ཀཱ་རི་ཎི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བྷཱུ་ཏ་ཏྲཱ་ས་ནི། མ་ཧཱ་བཱི་རེ་པ་ར་མ་སིདྡྷེ་ཡོ་གེ་ཤྭ་རི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ། རབ་གཏུམ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གོ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་པྲ་ཙཎྜེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཙཎྜཱ་ཀྵཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བནྡྷ་བནྡྷྱ་པྲ་བྷཱ་བ་ཏཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ་མ་ཧཱ་ནཱ་སེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་བཱི་ར་མ་ཏཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

KRODHAMŪRTE DAṂṢṬRĀKARĀLINI | MAHĀMUDRE | ŚRĪHERUKADEVASYĀGRAMAHĪŚI SAHASRAŚIRE | SAHASRAVĀHAVE | ŚATASAHASRĀNANE | JVALITATEJASYA | JVALĀMUKHI PIṄGALALOCANE | VAJRAŚĀRĪRE | VAJRĀŚANI MILI MILI | TILI TILI | TIMILI TIMILI | HE HE HA HA HŪṂ HŪṂ | KHA KHA | DHU DHU | DHURU DHURU | MURU MURU | ADVAYE | MAHĀYOGINĪ | PĀṬITASIDDHE | DREṂ DHĀṂ DREṂ DHĀṂ | GRAṂ GRAṂ | HE HE | HA HA | BHĪME HASA HASA VĪRE | HA HA | HO HO | HŪṂ HŪṂ | TRELOKYA VINĀŚANI | ŚATASAHASRAKOṬITATHĀGATAPARIVĀRE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | SIṂHARŪPE KHAḤ | GAJARŪPE KHAḤ | TRELOKYODARE | SAMUDRAMEKHALE | GRASA GRASA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | VĪRĀDVAYE HŪṂ HŪṂ | HĀ HĀ | MAHĀPAŚUMOHANI | MAHĀYOGĪŚVARĪ TVAM | ḌĀKINĪ SARVALOKĀNĀM BANDHANI | SATYAḤ PRATYAYAKĀRIṆI HŪṂ HŪṂ PHAṬ | BHŪTATRĀSANI | MAHĀVĪRE PARAMASIDDHE YOGĪŚVARĪ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. The mantras of the Ḍākinīs and so forth, and of the Crow-faced goddesses and so forth, have already been stated. The mantras of the Pracaṇḍā and others should be understood in the same manner as those of the Vajras: OṂ KARA KARA PRACAṆḌE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ KURU KURU CAṆḌĀKṢĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ BANDHA BANDHA PRABHĀVATĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ TRĀSAYA TRĀSAYA MAHĀNĀSE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ KṢOBHAYA KṢOBHAYA VĪRAMATĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ.

ཨོཾ་ཧྲཽཾ་ཧྲཽཾ་ཁརྦ་རཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ ཕཊ། ཨོཾ་ཧྲཿ་ཧྲཿ་ལོངྐེ་ཤྭ་རཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཕེཾ་ཕེཾ་དྲུ་མཙྪཱ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཨེ་རཱ་ཝ་ཏཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་མ་ཧཱ་བྷཻ་ར་ཝི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་པ་ཙ་པ་ཙ་བཱ་ཡུ་བེ་གེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷཀྵ་བྷཀྵ་བ་ས་རུ་དྷི་རཱ་ནྟྲ་མཱ་ལ་ཨ་བ་ལམྦི་ནེ་སུ་རཱ་བྷཀྵཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་ གྲྀཧྞ་སཔྟ་པཱ་ཏཱ་ལ་ག་ཏ་ཕཱུ་ཛཱཾ་ག་སརྦམྦཱ་ཏ་རྫ་ཡ་ཏ་རྫ་ཡ། ཤྱཱ་མེ་དེ་པཱི་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ། སུ་བྷ་དྲེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་ཧ་ཡ་ཀརྞེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛྞཽཾ་ཛྞཽཾ་ཁ་གཱ་ན་ནེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྨཾ་ཀྵྨཾ་ཙཀྲ་བེ་གེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཱཾ་ཧཱཾ་ཁཎྜ་རོཧེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧིཾ་ཧིཾ་ཤོཎྜི་ ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཙཀྲ་ཝརྨི་ཎཱེ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀི་ལི་ཀི་ལི་སུ་བཱི་རེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སེ་ལི་སི་ལི་མ་ཧཱ་བ་ལེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧི་ལི་ཧི་ལི་ཙཀྲ་ཝརྟི་ནཱིཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་དྷི་ལི་དྷི་ལིམ་ཧཱ་བཱིརྱེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདིར་བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་རབ་གཏུམ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་འདི་ རྣམས་ཀྱི་ཧཱུཾ་དང་པོ་རྣམས་ཐུང་ངུ་། གཉིས་པ་རྣམས་རིང་པོར་འདོད་པའོ། ། འདི་ནི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། གང་ཞིག་ལུང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར། ། མཆོད་པའི་རིམ་པ་མ་ལུས་པའི། ། དང་པོར་གཏོར་མ་བྱས་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་རྣམས་ནི་གསུངས། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ ལྡན་པ་ཡིས། ། གཏོར་མ་དབུལ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར། །

OṂ HRĪṂ HRĪṂ KHAṂVARĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HRAḤ HRAḤ LOṄKEŚVARĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ PHEṂ PHEṂ DRUMACCHĀYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ PHAṬ PHAṬ ERĀVAṬĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ DAHA DAHA MAHĀBHAIRAVĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ PACA PACA VĀYUBEGE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ BHAKṢA BHAKṢA VASARUDHIRĀNTRA-MĀLĀVALAMBINĪ SURĀBHAKṢĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ GṚHṆA GṚHṆA SAPTAPĀTĀLAGATA-PŪJĀṄGA-SARVABHŪTA-TARJAYA TARJAYA ŚYĀMEDEPĪ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀKARṢAYA ĀKARṢAYA SUBHADRE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HRĪṂ HRĪṂ HAYAKARṆE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ JṆAUṂ JṆAUṂ KHAGĀNANE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢMAṂ KṢMAṂ CAKRAVEGE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HĀṂ HĀṂ KHAṆḌAROHE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HIṂ HIṂ ŚAUṆḌINĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HŪṂ HŪṂ CAKRAVARMINĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KILI KILI SVĪRE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SELI SILI MAHĀVALE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HILI HILI CAKRĀVARTINĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ DHILI DHILI MAHĀVĪRYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. According to the oral instructions of the Guru, the first HŪṂs of these mantras, such as those of Pracaṇḍā and the others, are short, while the second ones are long. This is the fourth stage of meditation. As it is taught in the scriptures: "For those who desire accomplishments, it is taught that one should first offer the torma (

རྣལ་འབྱོར་བྱས་པའི་རྗེས་ཉིད་ལ། ། གཏོར་མ་ངེས་པར་གསུངས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གཏོར་མ་བདུད་རྩིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡཾ་ནག་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཞུའི་དབྱིབས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུརཾ་ལས་ མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར། ། ཐོད་པ་གསུམ་གྱི་སྒྱེད་པུ་སྟེ། ། དེའི་སྟེང་ཨ་ཡིག་ལས་འབྱུང་བ། ། ཐོད་པ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་བརྟག། བདུད་རྩི་ལྔ་སོགས་ཨོཾ་ལ་སོགས། ། ས་བོན་རྣམས་བྱུང་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་ཡི་ གཟུགས་ཀྱི་ཐོད་གནས་པ། ། བཟའ་བ་ལ་སོགས་རྣམ་པར་བསམ། ། རླུང་གིས་སྦར་བའི་མེ་དྲོད་ཀྱིས། ། ས་བོན་དང་བཅས་དེ་རྣམས་ཞུ། ། ད་ཌི་མ་ཡི་མེ་ཏོག་གི། ། ཁ་དོག་དང་མཚུངས་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་བྱུང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ། བྱང་སེམས་རང་བཞིན་ཐུར་བལྟས་དཀར། ། དེ་བཞིན་ཞུ་བས་དཀར་བ་ལ། ། གྲང་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་སྟེང་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས། ། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གི་སྔགས་རྣམས་ནི། ། རིམ་བཞིན་སྟེང་ན་གནས་པ་ལས། ། ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་བྱས་ཏེ། ། སེམས་ཅན་ བྱ་བ་བྱས་པ་དང་། ། ཡི་གེ་གསུམ་ལ་ཡང་དག་བསྟིམ། ། དེ་བཞིན་ཡིད་གསུམ་བདུད་རྩི་ལ། ། བདུད་རྩི་ཁུ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་བྱས་ནས། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་གཏོར་མ་བྱིན། ། འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ཕེཾ་ཞེས་པས་ སྤྱན་དྲངས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་ཡོན་ཆབ་སྔོན་དུ་སོང་བས་མཆོད་དེ།

Immediately following the performance of the yoga, the offering cake (bali) is definitely taught. Therefore, the method for accomplishing the offering cake as nectar (amṛta) is as follows: from the total transformation of a black YAṂ comes a wind maṇḍala in the shape of a bow. Above that, from RAṂ, one should provide a red fire maṇḍala. From those three, they completely transform into a tripod of three skull-cups. Above that, arising from the syllable A, one should visualize a white skull-cup. The five nectars and so forth, arising from the seed-syllables OṂ and so on, are blessed. Within the skull-cup of that form, one should clearly imagine the food and so forth. By the heat of the fire fanned by the wind, those things together with the seed-syllables melt. One should view them as being similar in color to the flower of the dāḍima. Then, from HŪṂ, a khaṭvāṅga arises, white in nature and facing downward, with the essence of bodhicitta. Likewise, by melting, it becomes white and should be viewed as being cool. Above that, from the transformation of the vowels and consonants, the mantras OṂ ĀḤ HŪṂ arise, residing sequentially above. Having emanated the circle of deities, they perform the activities for sentient beings and then perfectly dissolve back into the three syllables. Likewise, the three mental nectars—the nectar fluid itself—is blessed by the three syllables. Having thus completed everything, one gives the offering cake by this ritual. With the blazing mudrā and the sound "PHEṂ," one invites the goddesses and, preceded by the water for the feet, makes offerings to them.

ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་ག་ཏཿསརྦ་དྷརྨཱ་སྥ་ར་སྥ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཧཱུཾ། ། ཞེས་པའི་སྔགས་སྔོན་དུ་བརྗོད་ལ། ། ལག་པ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ཧཱུཾ་གཉིས་དང་བཅས་པ་ ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོར་གྱུར་པར་བདུད་རྩིའི་སྣོད་བཞག་ལ། ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་སྔོན་དུ་བསྒོམས་ཏེ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་འདི་བརྗོད་དོ། ། དེ་བྱཿཔྲ་མཱ་ཎཾ་ས་མ་ཡ་པྲ་མཱ་ཎཾ། ཏ་དུ་ཀྟ་ཝཱ་ཙ་ཤྩ་པ་རཾ་པྲ་མཱ་ཎཾ། ཨེ་ཏེ་ན་ས་ཏྱེ་ན་བྷ་ཝེ་ཡུ་རེ་ཏཱཿ། དེ་བྷྱོ་མ་ མཱ་ནུ་གྲ་ཧ་ཧེ་ཏུ་བྷུ་ཏཱཿ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་མཆོད་བྱ་མཆོད་བྱེད་རྣམས་དབྱེར་མེད་པར་བལྟས་ལ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་གཡོན་དུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་ཚད་མ་སོགས་སོར་བཞག། ཕྱོགས་བྲལ་རྣམས་གཡས་སུ་བསྐོར་ཞིང་བདུད་རྩིའི་སྣོད་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། ལྷ་ མོ་རྣམས་ཀྱི་ལྕེ་རྣམས་ཧཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ལྕེ་རྣམས་སུ་བསམས་ཏེ། བདུད་རྩི་དབུལ་པའི་སྔགས་གཉིས་བརྗོད་པ་ནི། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། བྷནྡྷྲ་བྷནྡྷ། ཏྲ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ། ཀྵོ་བྷཡཀྵོ་བྷ་ཡ། ཧྲཽཾ་ཧྲཽཾ་ཧྲཿ་ཧྲཿ་ཕེཾ་ཕེཾ་ཕཊ་ཕཊ། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། བྷཀྵ་བྷཀྵ། བ་ས་རུ་དྷི་རཱནྟྲ་མཱ་ལཱ་པ་ལཾ་བ་ནི། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ། སཔྟ་པཱ་ཏཱ་ལ་ག་ཏ་བྷུ་ཛཾ་གཾ་སརྦཾ་བཱ། ཏ་རྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ། ཨཱ་ཀ་ཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ། ཧྲིཾ་ཧྲིཾ། ཛྙཽཾ་ཛྙཽཾ་ཀྵྨཾ་ཀྵྨཾ། ཧཱཾ་ཧཱཾ། ཧིཾ་ཧིཾ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཀི་ལི་ཀི་ལི། སི་ལི་སི་ལི། ཙི་ལི་ཙི་ལི། དྷི་ལི་དྷི་ལི། ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་དང་པོའོ། །

Recite the mantra: oṃ anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ sphara sphara anupraviṣṭa sarvadharmāḥ hūṃ. With the palms joined, visualize the vowels and consonants (āli-kāli) completely transforming into a moon and a sun, together with two hūṃ syllables. From their complete transformation, they become vajra-palms in which a vessel of nectar (amṛta) is placed. Having first meditated on the wheel of goddesses, recite the following for the sake of the desired accomplishment: tebhyo pramāṇaṃ samaya-pramāṇaṃ | tad-ukta-vācaś-ca paraṃ pramāṇaṃ | etena satyena bhavet yūre tāḥ | tebhyo mama anugraha-hetu-bhūtāḥ. Then, viewing the offering, the object of offering, and the offerer as indivisible, one should circumambulate the directions starting from the east in a counter-clockwise direction. The goddesses, the valid cognition, and so forth are to be maintained as they are. One should circumambulate the intermediate directions in a clockwise direction and rotate the vessel of nectar. Visualize the tongues of the goddesses as vajra-tongues, having completely transformed from the syllable hūṃ. Recite the two mantras for offering the nectar: oṃ kara kara | kuru kuru | bhandha bhandha | trāsaya trāsaya | kṣobhaya kṣobhaya | hrāuṃ hrāuṃ hraḥ hraḥ pheṃ pheṃ phaṭ phaṭ | daha daha | paca paca | bhakṣa bhakṣa | vasarudhirānta-mālā-palambini | gṛhṇa gṛhṇa | saptapātāla-gata-bhujaṅgaṃ sarvaṃ vā | tarjaya tarjaya | ākaṭṭaya ākaṭṭaya | hrīṃ hrīṃ | jñauṃ jñauṃ kṣmāṃ kṣmāṃ | hāṃ hāṃ | hiṃ hiṃ | hūṃ hūṃ | kili kili | sili sili | cili cili | dhili dhili | hūṃ hūṃ phaṭ. This is the first.

དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་རལླི་ཧོཿཛཿཧཱུཾ་ བཾ་ཧོཿབཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནྱཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿཞེས་པའི་སྔགས་འདི་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་མམ་བཞིའམ་ལྔའི་བར་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དབུལ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་བས། མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་པར་ བྱའོ། ། བྷ་ཝ་ཤ་མ་ས་མ་སཾ་གཱ་བྷགྣ་སཾ་ཀལྤ་བྷངྒ། ཁ་མི་ཝ་ས་ཀ་ལ་བྷཱ་བཾ་བྷཱ་ཝ་ཏོ་ཝཱི་ཀྵ་མཱ་ཎཿ། ཀུ་རུ་ཏ་ར་ཀུ་རུ་ཎཱཾ་བྷཿསྥཱི་ཏ་ཙིཏྟཾ་བུ་ནཱ་ཐཱ། ཀུ་རུ་ཏ་ཀུ་རུ་ཏ་དེ་བྱོ་མ་སྱ་ཏཱི་ཝཱ་ནུ་ཀཾ་པཱཾ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་པ་གནས་པའི་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་བྲལ་རྣམས་སུ་སྔ་མ་ ལྟར། སྲིད་པ་ཞི་བ་སོགས་འདོད་གསོལ། སྐད་དོད། བསྐོར་ཞིང་སྔགས་ལན་གཉིས་བརྗོད་ནས་དབུལ་བ་ནི། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། སརྦ་ཡཀྵ་རཱཀྵ་ས། བྷཱུ་ཏ་པྲེ་ཏ་པི་ཤཱ་ཙ་ཨུ་ནྨཱ་ད་ཨ་པསྨཱ་ར་ཌཱ་ཀ་ཌཱ་ཀི་ནྱ་ད་ཡ། ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞནྟུ། ས་མ་ཡ་རཀྵནྟུ། སརྦ་སིདྡྷིཾ་མེ་པྲ་ཡཙྪནྟུ། ཡ་ཐེ་བཾ་ཡ་ ཐཻཥྚཾ། བྷུཉྫ་ཐ། པི་ཝ་ཐ། ཛི་གྷྲ་ཐ། མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐ་མ་མ་སརྦ་ཀཱརྟ་ཡ་ས་ཏ་སུ་ཁཾ་བི་ཤུདྡྷ་ཡེ་ས་ཧཱ་ཡི་ཀཱ་བྷ་ཝནྟུ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་མཉེས་པར་བྱས་ལ་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་གོ་ལ་ལ་སོགས་ པ་ཕུལ་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་བྱས་པ་དང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་ཆོ་ག་ལྷག་པ་དང་ཆད་པ་བཤགས་པར་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་པ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། ཧེ་རུ་ཀ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ།

Then, recite the mantra: OṂ VAJRA ARALLI HOḤ JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ VAJRA ḌĀKINYAḤ SAMAYA STVAṂ DṚŚYA HOḤ. Reciting this mantra once, twice, three, four, or up to five times is the mantra for the offering. Then, having offered the rinsing water and so forth, one should recite this verse for the sake of the desired accomplishment: BHA VA ŚA MA SA MA SAṂ GĀ BHAGNA SAṂ KALPA BHAṄGA | KHA MI VA SA KA LA BHĀ VAṂ BHĀ VA TO VĪKṢA MĀ ṆAḤ || KURU TA RA KURU ṆĀṂ BHAḤ SPĪ TA CI TTAM BU NĀ THĀ | KURU TA KURU TA DE VYO MA SYA TĪ VĀ NUKAṂ PĀṂ || Then, to the guardians of the directions and intermediate points who dwell in the charnel grounds, as before, one should offer the request for the pacification of existence and so forth. Circumambulating and reciting the mantra twice, the offering is made as follows: OṂ KHA KHA KHĀHI KHĀHI | SARVA YAKṢA RĀKṢASA | BHŪTA PRETA PIŚĀCA UNMĀDA APASMĀRA ḌĀKA ḌĀKINYĀDAYAḤ | IMAṂ BALIṂ GṚHṆANTU | SAMAYA RAKṢANTU | SARVA SIDDHIṂ ME PRAYACCHANTU | YATHĒVAṂ YATHĒṢṬAṂ | BHUÑJATHA | PIVATHA | JIGHRATHA | MĀTIKRAMATHA | MAMA SARVA KĀRTAYA SAT SUKHAṂ VIŚUDDHAYE SAHĀYIKĀ BHAVANTU HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Having thus pleased the guardians of the directions, the practitioner should receive the accomplishments. Then, having offered the globes and so forth to all of them, and having performed the mudrās and rung the bell, one should recite the mantra for confessing any excesses or omissions in the ritual as follows: OṂ VAJRA HERUKA SAMAYA MANUPĀLAYA | HERUKA TVENOPATIṢṬHA |

དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་ པྲ་ཡ་ཙྪ། སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿབྷ་ག་བཱ་ན་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་མཱ་མེ་མུཉྩ་ཧེ་རུ་ཀ་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་དང་། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་པདྨའི་ལག་སྐོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་བཤིག་པ་ལ་འཁྱུད་ པའི་ཕྱག་རྒྱས་སྲིན་ལག་དང་མཐེ་པོའི་སེ་གོལ་གཏོགས་ཤིང་ཨོཾ་མུཿཞེས་བརྗོད་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ནང་པར་སྔ་བར་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་ལངས་ནས་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ ལྡན་པས་གཙང་བའི་ས་ལ་ལག་པ་གཡོན་པ་བཞག་ནས། ཨོཾ་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་བདུད་རྩི་དང་དྲི་ཞིམ་པའི་རི་ལུའམ། དེ་དག་གང་རུང་ངམ་རྣམ་ལྔ་ཡིས་ཕྱི་རོལ་གྲུ་གསུམ་ལ་དབུས་སུ་ཟླུམ་པོའི་མཎྜལ་བྱས། དེ་དག་ལ་པདྨའི་ ལྟེ་བ་དམར་པོ་ཅན་བྱ་བའམ། བསྒོམས་པའི་སྟེང་དུ་ཐུགས་ཀའི་པཾ་ལས་དེ་ཉིད་ལ་བཾ་གདོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་བཾ་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ མ་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ། དེ་ཉིད་ལ་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས་སྤྲོས་པའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དག་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མེ་ཏོག་དབུལ་ལོ། །

Dṛḍho me bhava, susthoṣyo me bhava, supoṣyo me bhava, anurakto me bhava, sarvasiddhiṃ me prayaccha, sarvakarma sucame cittaṃ śreyaḥ kuru hūṃ ha ha ha ha hoḥ bhagavān vajraheruka mā me muñca herukabhava mahāsamayasattva āḥ hūṃ phaṭ. Having recited this, and saying oṃ yogaśuddhaḥ sarvadharmā yogaśuddho ’haṃ, one should please [the deity] with the lotus-hand-turning mudrā. To dissolve it, one should perform the embracing mudrā, snap the ring finger and thumb, say oṃ muḥ, and request the departure, then cause that very wheel to enter into oneself. Next, the ritual for the outer offerings will be described. Early in the morning, the yogin, having arisen and being endowed with the yoga of his own deity, should place his left hand on clean ground. Reciting the mantra beginning with oṃ sumbha, he should prepare a triangular outer mandala with a circular center using nectar, fragrant pills, or any of the five nectars. Upon that, he should either draw or meditate upon a red lotus center. From the paṃ at his heart, he should project a baṃ onto that. Light radiating from it invites the Blessed Lady, the essence of primordial wisdom, who is then dissolved into the baṃ. Meditating on her as having completely transformed, one should perfectly worship her with flowers and so forth emanated from the seed syllable at her heart. Then, having purified the left hand in the proper manner, one should offer flowers while reciting oṃ āḥ hūṃ.

དེ་ནས་སྙིང་པོ་དང་། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ དང་། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་མེ་ཏོག་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་ན་གནས་པའི་ཕྱོགས་སྐྱོང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སོ་སོའི་མིང་དང་བཅས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་ལ་ཡི་གེ་རྣམས་སོ་སོར་བཀོད་ལ། ། དེ་ནས་དེ་ རྣམས་ཨོཾ་ཧ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་པ་ན་གནས་པའི་མེ་ཏོག་རྣམས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་མཎྜལ་ཕུལ་ནས་ལག་པ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་པ་ན་གནས་པའི་ལྷ་ རྣམས་བདག་ཉིད་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་དང་། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དང་། རྐང་པ་བརྒྱད་པ་རྣམས་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ནས། ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་བཟླས་པ་དང་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། ལྷག་པ་དང་ཆད་པ་བཤགས་པའི་དོན་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་གདོན་ནོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་སྔོན་དུ་སོང་བས། པདྨའི་ལག་སྐོར་གྱིས་མཉེས་པར་བྱས། ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་ནས་འཁྱུད་པའི་ཕྱག་རྒྱས་སེ་གོ་ལ་གཏོགས་ཏེ་ས་ལ་རེག་ནས། ཨོཾ་མུཿཞེས་ པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། ལྷ་དེ་ཉིད་བདག་ལ་བཅུག་སྟེ་དེ་ནས་མཎྜལ་གྱི་རེ་ཁཱ་རྣམས་ཕྱག་པར་བྱ་ཞེས་པའོ། ། ཆོ་ག་དེ་ལྟར་རིམ་པ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པས་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ ལག་པ་མཆོད་པའི་རིམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

Then, one should offer flowers with the heart mantra, the near-heart mantra, and the eight-line mantra. Next, one should also make offerings to the guardians of the directions and others residing in the charnel grounds, using the three syllables together with their respective names. Then, having arranged the syllables individually on the palm of the left hand, one should offer flowers to them with their respective mantras, such as "Oṃ Ha" and so forth. Then, while reciting the eight-line mantra, one should offer the flowers held in the left hand upon the maṇḍala, join the palms, place them upon the crown of the head, and dissolve the deities residing in the left hand into oneself. Then, having performed the praise with the heart mantra, the near-heart mantra, and the eight-line mantra, one should perform the confession of misdeeds and so forth, as well as meditative concentration, recitation, and the making of aspiration prayers. To confess any excesses or omissions, one should recite the hundred-syllable mantra. Then, preceded by the mantra "Oṃ yogashuddhaḥ sarvadharmā yogashuddho ’haṃ," one should please them with the lotus-hand rotation. Releasing the mudrā, one should snap the fingers with the embracing mudrā, touch the ground, and reciting the mantra "Oṃ Muḥ," request them to depart. Having dissolved those very deities into oneself, one should then sweep away the lines of the maṇḍala. In this way, through the stages of meditation for the second stage and so forth, one should understand the offerings to the goddesses oneself. Next, the sequence of the hand offering will be explained.

ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པར་བདག་ཉིད་འདོད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་པས་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐེ་བོ་དང་། མཛུབ་མོ་དང་། གུང་མོ་དང་། སྲིན་ལག་དང་། མཐེ་ཆུང་དང་། མཐེ་བོའི་གདོང་རྣམས་ལ་ རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ཏེ། ཨོཾ་ཧཿ། ན་མཿཧི། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། བཽ་ཥཊ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོཿ། ཕཊ་ཧཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་རྣམས་ དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལག་མཐིལ་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་ལྔ་པ་གཅིག་བསྐྱེད་ལ། ། དེའི་ལྟེ་བར་ཨོཾ་བཾ་དམར་མོ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རང་བཞིན་བལྟའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་དང་། བྱང་ཕྱོགས་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་དང་། མེ་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་རིམ་ པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཚན་མོ་མ་དང་། རྨོངས་བྱེད་མ་དང་། བསྐྱོད་བྱེད་མ་དང་། སྐྲག་བྱེད་མ་དང་། གཏུམ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན། ཧཾ་ཡོཾ། ཧྲིཾ་མོཾ། ཧྲེཾ་ཧྲིཾ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་རྣམས་ནི་སོ་སོའི་ཁ་དོག་ལྟར་བལྟའོ། ། དེ་ལྟར་ལག་པར་གནས་པའི་ས་བོན་ རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་ལག་པའི་མཐིལ་དུའམ་འཁོར་ལོ་གསུམ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལག་པའི་མཐིལ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དག་པར་བྱས་པའི་མྱོས་བྱེད་ཀྱིས་བྱུགས་ཏེ། ལག་པའི་མཐིལ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ རབ་ཏུ་བརྟན་པར་བསྒོམས་ལ། ཞུ་བའི་དེ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་མམ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱའོ།

In a gaṇacakra or similar ritual, the mantrin, possessing the yoga of his chosen deity, should place the mantras OṂ HAḤ, NamaḤ HI, SVĀHĀ HU, VAUṢAṬ HE, HŪṂ HŪṂ HOḤ, and PHAṬ HAṂ upon the thumb, index finger, middle finger, ring finger, little finger, and the surface of the thumb of the left hand, respectively, as the natures of Vajrasattva, Vairocana, Amitābha, Akṣobhya, Ratnasambhava, and Amoghasiddhi. Then, in the palm of the hand, one should instantaneously visualize a red five-petalled lotus. In its center, one should visualize a red OṂ VAṂ, the nature of Vajravārāhī. On the petals in the east, north, west, south, and southeast, respectively, one should visualize the seed-syllables HAṂ YOṂ, HRĪṂ MOṂ, HREṂ HRIṂ, HŪṂ HŪṂ, and PHAṬ PHAṬ, as the natures of Niśācarī, Mohanī, Kṣobhaṇī, Trāsanī, and Caṇḍālī, each according to its respective color. Thus, one should meditate on the forms of the seed-syllables residing in the hand, clearly manifesting the three cakras within the palm. Then, having smeared the syllables residing in the palm with purified intoxicant, one should meditate firmly on the yoginīs in the palm and offer them with the three syllables of the melting reality and so forth, or with the eight-line mantra.

། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ཆོ་ག་ལྷག་པ་དང་ཆད་པ་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་དུ་དེ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ལག་པའི་མཐིལ་ལ་གནས་པའི་རྫས་དེ་རྣམས་རྫས་གཞན་གྱི་སྟེང་ངམ་གཞན་དུ་གཞག་གོ། ། ལག་པའི་མཐིལ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་དེ་ཉིད་སྲིན་ལག་གིས་བླངས་ཏེ། གསུམ་དུ་བྱུག་ཅིང་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་དེ། དེ་ཉིད་ལ་གནས་ པའི་ལྷ་ཚོགས་རང་ཉིད་ལ་གཞུག་པར་བསམ་མོ་ཞེས་པའོ། ། གལ་ཏེ་འདི་ལྟ་ཡང་དེ་སྔོན་གྱི་ཆོ་ག་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་དག་པར་བྱས་ལ་ཆང་དང་བཅས་པའི་སྲིན་ལག་གིས་ས་གཞི་ལ་གཡོན་སྐོར་གྱིས་གྲུ་གསུམ་དུའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བཏོན་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་ འབྱོར་མ་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པར་བལྟས་ལ་བཟའ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡི་གེ་གསུམ་མམ་རྐང་པ་བརྒྱད་པས་ཕུལ་ནས། ཐོད་པའི་སྣོད་ཀྱི་ཆང་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་སྲིན་ལག་དང་མཐེ་བོས་བླངས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་ཡི་གེ་ གསུམ་དང་སྙིང་པོ་དང་། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དང་། རྐང་པ་བརྒྱད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ཆོ་ག་ལྷག་པ་དང་ཆད་པ་བཤགས་པའི་དོན་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་དེ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་དུ་སྔ་མ་ལྟར་གསོལ་བ་གདབ་པ་བྱས་ནས། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷཿ་སརྦ་དྷར་རྨཱ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་པདྨའི་ལག་སྐོར་ལ་སོགས་པ་བྱས།

Having thus performed the perfect offerings, one should confess any excesses or omissions in the ritual. To receive the blessing of Vajrayoginī, one should make the following supplication and so forth. The substances held in the palms of the hands should be placed upon other substances or elsewhere. Taking those very substances from the palms and so forth with the ring finger, one should smear them three times while reciting the three syllables, and imagine that the assembly of deities residing therein is absorbed into oneself. Alternatively, according to the previous ritual, one should purify with the left hand and, using the ring finger moistened with alcohol, draw a triangle counter-clockwise on the ground. In the center of that maṇḍala, one should visualize Vajrayoginī emerging from the seed syllable at the heart and residing in the midst of the eight charnel grounds. Having offered the food and so forth, as well as the five nectars and other pure substances, with the three syllables or the eight-line mantra, one should take the alcohol in the skull-cup vessel—which is of the nature of nectar—with the ring finger and thumb, and perfectly please the Blessed Lady with the three syllables, the heart mantra, the near-heart mantra, and the eight-line mantra. The deities of the charnel grounds should be pleased with the three syllables. Having thus performed the perfect offerings, one should recite the hundred-syllable mantra to confess any excesses or omissions in the ritual. Then, to receive the blessing of the deities, one should make the supplication as before and recite: oṃ yogaśuddhaḥ sarvadharmā yogaśuddho ’haṃ. Then, one should perform the previously mentioned lotus-hand gestures and so forth.

དེ་ནས་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿ་ཨུཙྪིཥྚ་བཛྲ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཨི་མཾ་པ་ལིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷག་མའི་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། བདག་གིས་འདི་ཉིད་བྱས་པ་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། ། བསོད་ནམས་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་དཀར། ། དེ་ཡིས་རྣམ་རྟོག་ཉེས་པ་མ་ལུས་རབ་བཅོམ་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་དཔལ་གྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་ཤོག། བི་རཱུ་པའི་གདམས་ངག་གི་བརྒྱུད་པ་ཤྲཱི་ཨུ་མ་པ་ཏི་དཏྟའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར་གུཔྟ་པཱ་ད་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་རབ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། ། ། །

Then, one should perform the sequence of the ritual for the inner homa. Then, having consecrated [the offering] with the mantra: OṂ ĀḤ UCCHIṢṬA VAJRA ADHIṢṬHA IMAṂ BALIṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ, one should give the remaining offering cake (bali) outside. Through the merit arising from my having performed this very [practice], may it be as white as the rays of the autumn moon. By that, may all faults of conceptual thought be utterly destroyed, and may the state of the glorious Vajra Goddess be attained. This concludes the Sādhana of Vajrayoginī composed by the venerable Śrī Umāpatidatta, from the lineage of Virūpa’s oral instructions. It was translated, edited, and finalized by the great learned Indian Paṇḍita Vāgīśvaraguptapāda and the translator, the monk Chos rab.