༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་བསྒྲལ་ལ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བདེ་བ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཚད་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྤྱི་བོར་བླ་མ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྙིང་གར་ཨཾ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་ འཁོར་བསམས་ལ། དེར་ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཁ་དོག་དམར་པོ་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་བའི་ལུགས་ལས་བཟློག་པར་བསམ་མོ། ། དབུས་སུ་ནི་བཾ་ཡིག་གོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རང་ བཞིན་གྱི་ལུས་ཁྱབ་པས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ན། བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྐུ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུའི་གཟི་བརྗིད་ཅན། ཕྱག་རྒྱ་ལྔའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་འཇིགས་བྱེད་དང་ དུས་མཚན་ཞབས་ཀྱིས་གནོན་པ་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་གྲི་གུག་གཡོན་ན་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་ཡིག་འབྲུའི་ཚོགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དཔའ་བོ་དང་མཁའ་འགྲོ་མའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་གཞུག་གོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་འགྲོ་ པ་དག་པར་བྱས་ནས་སླར་ལོག་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དེ་ཉིད་ལ་གཞུག་པ་དང་། ཡིད་དང་ངག་གི་དབྱེ་བས་བཟླས་པ་བྱའོ། །
In the language of India: Vajrayoginīsādhanam. In the language of Tibet: rDo rje rnal ’byor ma’i sgrub thabs (The Sādhana of Vajrayoginī). Homage to Great Compassion! First, the yogi should manifest the yoga of the immeasurables, thinking: "I shall deliver all sentient beings from the ocean of saṃsāra and establish them in the bliss of perfect awakening." Then, one should meditate on the guru at the crown of one's head. Following that, one should visualize a moon mandala arising from the syllable AṂ at the heart. Upon that, one should visualize the mantra garland: OṂ OṂ OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE VAJRA-VARṆANĪYE VAJRA-VAIROCANĪYE HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. This garland is red in color and emits various rays of light, revolving in a counter-clockwise direction. In the center is the syllable BAṂ. The light rays from that syllable pervade one's natural body, and when it is completely purified, one arises as the Blessed Lady Vajravārāhī, with one face and two arms, red in color, possessing a brilliance like the fire at the end of an eon, adorned with the five mudrās. She stands upon a seat of a variegated lotus and a sun disk, treading upon Bhairava and Kālarātri. In her right hands she holds a vajra and a curved knife (kartṛkā); in her left hands she holds a skull-cup and a khaṭvāṅga. Then, once again, the light rays from the collection of syllables invite the entire assembly of heroes (vīra) and ḍākinīs, who are absorbed into oneself. Furthermore, those very light rays purify all wandering beings, return, and are absorbed back into the mantra garland itself. One should then perform the recitation through the distinctions of mind and speech.