Toh 1565 · classical Tibetan · Tengyur edition

A Commentary on Vajrayoginī called “The Follower of Yoga”

Translated from the Tibetan by buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate · machine-assisted

Edition 1.0 · 2026 · not a critical edition machine draft

Catalogue: Toh 1565
Genre: Commentary
Period: classical Tibetan
Edition: Tengyur vol. 023_རྒྱུད་འགྲེལ།_ཟ.txt
Extent: 35 passages · 38,373 Tibetan characters · 8,887 English words
Translation: buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate (English, machine-assisted)
Status: Edition 1.0 · 2026 · machine draft
Rights: Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction)

The Follower of Yoga is a technical manual and commentary on the Vajrayoginī sādhana, attributed to the mahāsiddha Dārikapa. The text functions as a comprehensive guide for the practitioner to achieve the state of a yoginī by integrating ritual precision with internal yogic processes. It argues that the path to enlightenment involves the synthesis of method and insight, specifically through the manipulation of the inner heat (caṇḍālī) and the movement of drops (bindu) within the subtle body. The work commits the reader to a rigorous regime of physical and mental discipline, including specific mantra recitations, the use of consecrated water, and the visualization of the deity's form and maṇḍala. By bridging the gap between external ritual offerings—such as tormas and homas—and the internal realization of emptiness and great bliss, the text aims to lead the practitioner toward the irreversible state of awakening and the attainment of the three bodies.

Provenance

About this text

A commentary on the Vajrayoginī sādhana, the Yogānusāriṇīnāmavajrayoginīṭīkā belongs to the tradition of the Śaṃvara and Related Tantras. The work is attributed to the Indian author Dārika. It was translated into the Tibetan language by Dānaśīla (III) and is preserved in the Tengyur, volume ཟ, where it extends over twenty-five pages. The text enacts a ritual guide for the practitioner, beginning with an invocation to Vajravārāhī and discussing the methods for training suitable vessels. It addresses the realization of the reality taught in many tantras, referencing the ritual procedures of the Great Seal and the influence of the King of Herukas, the Glorious Cakrasaṃvara Vajradhara. A scholar or serious reader consults this classical Tibetan work to examine the specific instructions for understanding the sādhana and the defining characteristics of the path as established by figures such as the Great King Indrabhūti.

Sanskrit title: Yogānusāriṇīnāmavajrayoginīṭīkā
Indian author: Dārika
Tibetan translators: Dānaśīla (III)
Canonical collection: Śaṃvara and Related Tantras
Genre: Commentary
Source edition: Tengyur, vol. ཟ
Period: classical Tibetan

Read further

Catalogue

84000 catalogue entry

Bibliography

BDRC library search

Libraries

WorldCat

Sanskrit sources

Digital Sanskrit Buddhist Canon

Reference

Cite thisAnuvāda, “A Commentary on Vajrayoginī called “The Follower of Yoga”” (Toh 1565), machine draft, 2026.https://naxiai.com/tibetan/works/toh1565

Summary & commentary

Significance

This work is significant for its detailed preservation of the intersection between ritual liturgy and subtle body yoga in the Vajrayoginī tradition. For the modern reader, it provides a primary example of how tantric practitioners conceptualized the transformation of the physical body into a divine vessel through the union of emptiness and compassion.

Structure

Passages	Section	Description
1-5	Introduction and Definitions	Homage, the origin of the teachings from Cakrasaṃvara, and the etymological definition of Vajrayoginī.
6-11	Internal Yoga and Subtle Body	Instructions on the movement of caṇḍālī, the nature of the innate body, and the realization of luminous non-substantiality.
12-16	Ritual Preparation and Purification	Details on sacred sites, the use of consecrated water for bathing, and the meditation on emptiness.
17-25	Visualization and Deity Yoga	Descriptions of the maṇḍala, the deity's attributes (skull cup, lotus seat), and the visualization of the revolving cakra.
26-34	Offerings and External Rituals	Guidelines for torma offerings, mantras for directional protectors, the discipline of bindu, and the performance of homas.
35	Conclusion	Closing dedication and colophon identifying the author as Dārikapa.

Themes

Subtle Body Physiology (6-11, 23-25, 28)
The Union of Emptiness and Bliss (5, 10, 15-16, 19)
Ritual Purity and Consecration (12-14, 20)
Deity Symbolism and Visualization (8, 18-22)
Tantric Offerings and Homa (26-27, 30-34)

Summary, significance and provenance note generated by gemma4:31b from the translation and the catalogue record.

AnuvādaA Commentary on Vajrayoginī called “The Follower of Yoga”·

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཡོ་ག་ཨ་ནུ་སཱ་རི་ཎཱི་ནཱ་མ་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཞེས་བྱ་བ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་ འབྱོར་མའི་འགྲེལ་པ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། ། གང་ཞིག་ལུས་མཆོག་འཛིན་གྱུར་པ། ། རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དེས། ། ཁྱེད་ལ་ཕུན་ཚོགས་བྱེད་པར་ཤོག། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་བཏུད་ནས། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་བདེ་རྟོགས་པར། ། རྣལ་འབྱོར་ རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡི། ། བདག་གིས་འགྲེལ་པ་བྲི་བར་བྱ། ། འདིར་ནི་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱར་གྱི་ཉི་མའི་གུང་ལྟ་བུ་ལ་གནས་པའི་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་སྤྲོས་པས་བསྡུས་པའི་འཁོར་བའི་སྐམས་ས་ཆེན་པོ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་གསང་བའི་རྒྱལ་པོའི་གཏམ་བྱེད་པ་དང་ བྲལ་བ། རྩོད་དུས་ལ་ཆགས་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལམ་བརྒྱགས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བློ་གཏད་པ་ལྷུང་བ་ཅན། དགེ་བའི་ཤིང་གི་ཤིང་ཐོག་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བ་རྣམས་ཡུལ་གྱི་དགྲ་ཡིས་དགེ་བའི་བག་ཆགས་ཕྲོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང་ བཅས་པའི་གཟའ་ཆེན་པོ་བབས་པར་གྱུར་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་མ་ཤེས་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་ཁོ་ནར་འཁོར་བར་གྱུར་པའི་སྲིད་པའི་བདེ་བ་འདོད་པའི་ཤ་ཟས་བསླུ་བར་བྱས་པ་དང་། དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཆགས་ཞེན་མང་པོ་ལ་གནས་པ་དང་། རེས་འགའ་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་བག་ ཙམ་ཡང་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྲིད་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བའི་འཇིག་རྟེན་རྣམས།

In the language of India: Yogānusāriṇī-nāma-vajrayoginī-ṭīkā. In the language of Tibet: rNal ’byor gyi rjes su ’brang ba zhes bya ba, the Commentary on Vajrayoginī. Homage to Vajrayoginī! May she who, by the nature of suchness (tathatā), Assumes this supreme body, That Vajravārāhī, Grant you all excellence! Having bowed to Vajravārāhī, In order to easily understand her sādhana, I shall write this commentary Following the tradition of yoga. Here, I shall speak of the supreme secret king of methods for liberating beings from the great dry land of cyclic existence (saṃsāra), which is comprised of the conceptual elaborations of the six classes of beings dwelling in the midday sun of ignorance and the like. This discourse is free from [ordinary] speech, and is for those whose minds are attached to the age of strife (kaliyuga), who have fallen into the trap of relying on the path of merit such as generosity and absorption (samādhi), and who, failing to obtain the fruit of the tree of virtue, are robbed of their virtuous latencies by the enemies of sensory objects. Possessing such perversity, they are struck by the great planetary influence of not knowing the path to nirvāṇa, and thus they circle again and again in that very state. Deceived by the flesh-eating demons of craving for the pleasures of existence (bhava), they dwell in many attachments to what is not reality. These worldly beings, dwelling in the three realms of existence, will not obtain even a slight measure of temporary happiness.

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

definitionརྡོ་རྗེ “vajra” — This term generally indicates indestructibility and stability. In the sūtras, vajra most often refers to the hardest possible physical substance, said to have divine origins. In some scriptures, it is also the name of th

definitionདེ་བཞིན་ཉིད “suchness” — The ultimate nature of things, or the way things are in reality, as opposed to the way they appear to unawakened beings.

definitionསྒྲུབ་ཐབས “sādhana” — Derived from the Sanskrit verb √sādh , “to accomplish,” the term sādhana most generically refers to any method that brings about the accomplishment of a desired goal. In Buddhist literature, the term is often specificall

definitionབདག “self” — A substantial, self-subsistent entity within beings or things, or the intrinsic reality of things, or the intrinsic identity of things, that is permanent and nonrelative. The Buddha’s teaching, in contrast to that of oth

periodརིག་པ → “knowledge”. 'awareness' belongs to the Dzogchen (11th c. onward) usage; in earlier tantras and in རིག་པ་དང་མ་རིག་པ it is 'knowledge' versus 'ignorance'.

homonymརིག་པ is rendered “knowledge” here; the glossary also records awareness, spell, incantation for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionརིག་པ “knowledge” — This term may, according to context, refer to exoteric or esoteric knowledge, a goddess, her associated dhāraṇī , or some combination of these. In the body of this scripture, the dhāraṇī is referred to as a vidyā . In ta

terminologyརིགས → “family”. The tantric 'family' (buddha-family); not 'lineage' (which is རྒྱུད་པ or བརྒྱུད་པ).

definitionརིགས “family” — Generally a reference to a person’s spiritual disposition.

terminologyལས → “action”. 84000 uses 'action' where the mechanics matter, 'karma' where it is a fixed term.

homonymལས is rendered “action” here; the glossary also records act, Action, activity for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionལས “action” — Matters that govern the saṅgha community’s daily life, regular observances (such as the rains retreat and the restoration ) and special events (like ordination) are ratified by a formal act of the saṅgha. There are one h

definitionསྦྱིན་པ “generosity” — The act of giving motivated by the wish to attain awakening for all sentient beings. It is the first of the six or ten perfections, often explained as the essential starting point and training for the practice of the oth

termརྡོ་རྗེ → vajra

termཕྱག་འཚལ → homage

termདེ་བཞིན་ཉིད → suchness

termསྒྲུབ་ཐབས → sādhana

termབདག → self

termརིག་པ → knowledge

སྡུག་བསྔལ་ཚ་བ་ཁོ་ནར་ཞུགས་པ་དེ་དག་ལ་བྱམས་པའི་སྙིང་རྗེའི་གྲོགས་མོའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདེ་འགྲོར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ གཞིས་གཞི་འཛིན་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་བླ་ན་མེད་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་དང་། བསྐལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོ་འཛིན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཧེ་རུ་ཀའི་རྒྱལ་པོས་ཇི་ལྟར་སྣོད་དུ་རུང་བའི་སྐྱེ་བོ་གདུལ་ བའི་བྱ་བའི་ཐབས་བསྟན་པར་འདོད་པས། དབང་པོ་རྣོ་བའི་དབང་གིས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་ཁོ་ནར་ཤིན་ཏུ་སླ་བས་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཚུལ་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་གཡོན་པའི་སྤྱོད་པས་མཛེས་པར་འགྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་སྟོན་པས་ གསུངས་པའོ། ། རྙེད་པར་སླ་བའི་བབས་ཀྱི་མན་ངག་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ལུས་ཅན་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་གདུལ་བྱའི་བསམ་པས་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ རྣམ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མཐོང་བར་གྱུར་ཀྱང་འདིར་ནི་རྣམ་པ་དེ་དག་གཙོར་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། འོན་ཏེ་ཞལ་གཉིས་ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་གཅིག་པུའི་སྒྲུབ་ཐབས་མངོན་པར་བརྗོད་དོ། །

To those who have entered solely into the heat of suffering, the Blessed One—the King of Herukas known as the Glorious Cakrasaṃvara Vajradhara—desiring to teach the methods for training those who are suitable vessels, acts as follows: through the power of the companion of loving compassion, he fully embraces them in a conventional birth that is not restricted to the higher realms; he establishes them in the foundation of immeasurable qualities; he points out the unsurpassed path to nirvāṇa; and he maintains the great ascetic discipline of compassion that works for the benefit of others for immeasurable eons. Because the path of yoga is extremely easy for those with sharp faculties, he follows the manner of the Yoginīs, becoming beautiful through the conduct of the left. Thus, he spoke the Ḍākinī-jāla-saṃvara-tantra, the secret of all Yoginīs. By the statement, "The instructions that are easy to find shall be obtained though they are difficult to find," the Blessed One pointed out that the nature of all phenomena is suchness (tathatā), the vajra Vārāhī, whose very body is the nature of insight (prajñā). Although the divisions of enlightened activity are seen to be immeasurable according to the inclinations of those to be trained, they will not be primarily taught here. Rather, the sādhana of the single Vajra Goddess with two faces and two arms is explicitly described.

definitionསྡུག་བསྔལ “suffering” — The first of the four truths of the noble ones. The term “suffering” includes all essentially unsatisfactory experiences of life in cyclic existence, whether physical or mental. These comprise (1) the suffering of suffer

homonymཀུན་རྫོབ is rendered “conventional” here; the glossary also records conventional reality, relative for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཀུན་རྫོབ “conventional” — Conveys the relative or conventional view of the world according to the understanding of ordinary unawakened beings. This is distinguished from the ultimate truth, which conveys the understanding of phenomena as they rea

definitionསྐྱེ་བ “birth” — The eleventh of the twelve links of dependent origination . See “ dependent origination .”

definitionབསྐལ་པ “eon” — The Indian concept of a period of millions of years, sometimes equivalent to the time when a world appears, exists, and disappears. There are also the intermediate kalpas during the existence of a world, the longest of w

terminologyབཅོམ་ལྡན་འདས → “the Blessed One”. 84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.

homonymབཅོམ་ལྡན་འདས is rendered “the Blessed One” here; the glossary also records blessed, Blessed One, bhagavān for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionབཅོམ་ལྡན་འདས “the Blessed One” — In Buddhist literature, this is an epithet applied to buddhas, most often to Śākyamuni. The Sanskrit term generally means “possessing fortune,” but in specifically Buddhist contexts it implies that a buddha is in possess

terminologyའཁོར་ལོ་སྡོམ་པ → “Cakrasaṃvara”. Tantric deity; the name is a title ('wheel of the vow'), so keep the Sanskrit in translation. Old Tibetan འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ, occasionally འཁོར་ལོ་སྡོམ.

definitionའཁོར་ལོ་སྡོམ་པ “Cakrasaṃvara” — Cakrasaṃvara is a deity of the highest yoga tantras, especially popular among the new schools of Tibetan Buddhism.

definitionདབང་པོ “Indra” — “Faculties” is a translation meant to represent the preferred etymologization of indriya in Buddhist texts as indanti , meaning “they have power,” which is also reflected in the Tibetan translation as dbang po . Differen

terminologyདབང → “empowerment”. In compounds དབང་ཆེན is 'great power' (a deity epithet), not 'great empowerment'.

definitionམཁའ་འགྲོ་མ “ḍākinī” — A class of powerful nonhuman female beings who play a variety of roles in Indic literature in general and Buddhist literature specifically. Essentially synonymous with yoginīs, ḍākinīs are liminal and often dangerous bei

periodཆོས → “dharma”. In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two referents; the list decides.

termསྡུག་བསྔལ → suffering

termཀུན་རྫོབ → conventional

termསྐྱེ་བ → birth

termལས → action

termབསྐལ་པ → eon

termབཅོམ་ལྡན་འདས → the Blessed One

དེ་ནི་རྒྱུད་མང་པོ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དེ་ཉིད་མ་ལུས་པ་སོ་སོར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཁྱེན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏི་ཞབས་ཀྱིས་རང་གི་རྟོགས་པར་གྱུར་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མའི་གསང་བ་མངོན་པར་བརྗོད་པས་དང་པོ་དོན་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས། འགྲོ་བ་འདུལ་བར་བྱེད་ པའི་ཐབས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་དང་། དེའི་སྔགས་ཀྱི་བཏུ་བ་དང་། བཟླས་པའི་ཆོ་ག་དང་། འཁོར་ལོ་མཆོད་པའི་ལས་རྣམས་དང་། ལྷག་མས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་འདིར་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་དམ་ལྷའི་བར་ཆད་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བར་ བྱེད་པའི་དོན་ཆེན་པོ་ཚོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་འཚལ་བ་གསུངས་པ་ནི། བདུད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀྱང་ཡིན་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། ཐབས་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ ལས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། གང་ཞིག་དངོས་མེད་ཤེས་རབ་དང་། ། ཐབས་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་འདི་ལ་ཡོད་པས་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་འདིས་སྙོམས་པར་འཇུག་ པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་འདི་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། །

This is the method for attaining, without exception, the reality taught in many tantras. Through the sādhana of the Great Seal (mahāmudrā) accomplishment, which is the knowledge of the ritual procedures, the Great King Indrabhūti, by means of the Abhidhāna of the Ḍākinīs’ Secret—the defining characteristics of the path realized by himself—first established the cause for the accomplishment of the great purpose. Therefore, the means for taming beings, the sādhana of Vajrayoginī, the extraction of her mantra, the ritual of recitation, the activities of the wheel worship, and the characteristics of the subsequent conduct shall also be explained. For that reason, first, in order to assemble the great purpose that completely pacifies all obstacles to the yidam deity Vajrayoginī, the homage is spoken. Regarding the word "Māra" and so forth: "Vajra" is the nature of wisdom (jñāna) free from conceptual elaboration, and it is also the union. It is also the meditative equipoise of method and insight. As it is said in the Glorious Guhyasamāja Explanatory Tantra: "The meditative equipoise of method and insight Is explicitly called 'yoga' (yoga). That which is non-existent is insight, And method is the characteristic of existence." Because she possesses this, she is Vajrayoginī. Alternatively, because the yogi enters into equipoise by means of her, "yoga" is non-dual wisdom. Because she possesses that by nature, the Yoginī is Vajravārāhī.

definitionཕྱག་རྒྱ “mudrā” — A seal, in both the literal and metaphoric sense. Mudrā is also the name given to an array of symbolic hand gestures, which range from the gesture of touching the earth displayed by the Buddha upon attaining awakening to

definitionདངོས་གྲུབ “accomplishment” — Accomplishment or success in general, as well as any particular magical power or ability. In the latter sense, eight are traditionally enumerated, namely the siddhi of the magical sword, of an eye ointment that renders i

terminologyམཚན → “name”. མཚན་བརྗོད is recitation of names; in མཚན་ཉིད it is a 'definition' (lakṣaṇa) — same spelling, different word.

homonymམཚན is rendered “name” here; the glossary also records major signs, buddha marks, auspicious marks for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionམཚན “name” — The thirty-two primary physical characteristics of a “great being,” mahāpuruṣa , which every buddha and cakravartin possesses. They are considered “major” in terms of being primary to the eighty minor marks or signs of a

terminologyསྔགས → “mantra”. སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.

definitionསྔགས “mantra” — A formula of words or syllables that are recited aloud or mentally in order to bring about a magical or soteriological effect or result. The term has been interpretively etymologized to mean “that which protects ( trā )

definitionའཁོར་ལོ “cakra” — Literally “wheel,” cakra is an energy center in the subtle body where subtle channels converge. In tantric Buddhism there are either four or five main cakras. The Hevajra Tantra teaches four cakras, namely the cakras of

definitionབདུད “Māra” — Māra , literally “death” or “maker of death,” is the name of the deva who tried to prevent the Buddha from achieving awakening, the name given to the class of beings he leads, and also an impersonal term for the destruct

terminologyཡེ་ཤེས → “wisdom”. Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty on the path.

homonymཡེ་ཤེས is rendered “wisdom” here; the glossary also records awareness, Wisdom, knowledge for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཡེ་ཤེས “wisdom” — The term jñāna is formed by the root jñā , meaning “to know,” “to know of,” “to understand,” “to be aware of,” with the addition of the pratyaya lyuṭ , which can be interpreted as having different values (the instrument

definitionསྙོམས་པར་འཇུག་པ “attainment” — A technical term referring to a meditative state attained through the practice of concentration. Usually a reference to the nine gradual attainments ( navānupūrvavihārasamāpatti , mthar gyis gnas pa’i snyoms par ’jug pa

adherencePinned rendering paraphrased here: name

termརྒྱུད → tantra

termཕྱག་རྒྱ → mudrā

termདངོས་གྲུབ → accomplishment

termརྒྱལ་པོ → king

termམཚན → name

termརྡོ་རྗེ → vajra

ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་པར་བྱ་བ་ནི་བརྟེན་པར་བྱ་བས་རྣལ་འབྱོར་ནི་པདྨའོ། ། དེ་འདི་ལ་ཡོད་པས་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། བྱེ་བྲག་གི་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་དུ་ རྡོ་རྗེས་གོང་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་རོ། ། རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བླ་ན་མེད་པར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་གཉིས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དཔལ་ཡང་དེ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ ཡིན་ཞེ་ན། སྟོང་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཤེས་རབ་བོ། ། སྙིང་རྗེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཐབས་སོ། ། དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་གང་གི་ བདག་ཉིད་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་ནི་འདོད་ཁམས་གཟུགས་ཁམས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཁམས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་གང་གིས་བདག་ཉིད་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འབར་བ་ནི་གསལ་བ་ བསྐལ་པའི་མེའི་འོད་ལྟར་གང་གི་འོད་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། ། མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའོ། །

Alternatively, "yoga" (rnal 'byor) is the lotus (padma) because it is that which is to be relied upon. One who possesses that is a "yoginī" (rnal 'byor ma). To exclude other types of reliance, the term "vajra" is used as a qualification, as before. She is "Glorious Vajrayoginī" because she is glorious (śrī) due to uniting the unsurpassed perfection of the welfare of self and others, uniting the two accumulations, and uniting non-dual wisdom (jñāna), and because she is a vajra-yoginī. If one asks what she is like: emptiness (śūnyatā) is the insight (prajñā) whose nature is the realization of all phenomena as being free from conceptual proliferation (prapañca). Compassion (karuṇā) is the method (upāya) whose essence is coemergent great bliss, acting for the benefit of all beings without apprehension. She is of the nature of that non-duality of emptiness and compassion, method and insight. Furthermore, what is she like? She is of the nature of the three realms—the desire realm, the form realm, and the formless realm—which are the vajras of body, speech, and mind. This is because her nature is the indivisibility of the three kāyas. Furthermore, what is she like? She is "blazing" (jvalantī), meaning her light is like the radiance of the fire at the end of an eon, because her nature is light that dispels the darkness of ignorance. One should understand that one pays homage to such a yoginī. Alternatively, she is Vajrayoginī, the union of emptiness and compassion, the nature of non-conceptual wisdom.

definitionདམིགས་པ “apprehension” — dmigs (pa) translates a number of Sanskrit terms, including ālambana , upalabdhi , and ālambate . These terms commonly refer to the apprehending of a subject, an object, and the relationships that exist between them. The

terminologyཁམས → “element”. In ཁམས་གསུམ it is the three realms, not 'three elements'.

homonymཁམས is rendered “element” here; the glossary also records constituent, domain, elements for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཁམས “element” — In the context of epistemology, it is one way of describing experience and the world in terms of eighteen elements (eye, form , and eye consciousness ; ear, sound, and ear consciousness ; nose, odor, and nose consciousne

definitionགཟུགས “form” — The first of the five aggregates ; but also, in this sūtra, “inner form ” within consciousness (see 1.38 ).

adherencePinned rendering paraphrased here: element

termཡེ་ཤེས → wisdom

termརྡོ་རྗེ → vajra

termཆོས → dharma

termབདག → self

termཤེས་རབ → insight

termདམིགས་པ → apprehension

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་ཟད་པ་བདེ་བ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ཡང་དོན་དེ་ནི་དོན་གཞན་རྟེན་པས་བཟླས་པར་བྱ་བའི་རིགས་པས་ཟབ་པ་དང་། རྒྱ་ཆེ་བའི་རང་བཞིན་ གྱིས་སེམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཁམས་གསུམ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་རྟག་པར་བྱེད་པས་ཁམས་གསུམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་ནོ། ། བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་ པ་ཉིད་དང་བྲལ་བས་ཁམས་གསུམ་ལ་སྐུའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བའི་འོད་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་བཤད་ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་ལྟེ་བའི་མཚོ་སྐྱེས་ནི་ཁ་གྱེན་ དུ་གདེངས་པ་དང་། སྤྱི་བོའི་མཚོ་སྐྱེས་ནི་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་པ་ཨེའི་རྣམ་པ་ཟུར་གསུམ་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། སྙིང་གའི་མཚོ་སྐྱེས་ནི་ཁ་འོག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། མགྲིན་པའི་མཚོ་སྐྱེས་ནི་ཁ་གྱེན་དུ་གདེངས་པའི་བཾ་ཡིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཟླུམ་པོ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སྤྱི་བོ་ལྟེར་གནས་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཨེ་ཡི་རྣམ་ཅན་ཡང་དག་གནས། ། སྙིང་དང་མགྲིན་པར་གནས་པ་ཡི། ། བཾ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་ཤེས། ། ཞེས་གསུངས་པས་ལྟེ་བ་དང་། སྙིང་གའི་པདྨ་དང་།

Because the nature of method and insight is inexhaustible and is the nature of supreme bliss, it is the nature of the sahaja-kāya (innate body). Regarding the phrase "the essence of emptiness and compassion," that very meaning is profound because it is to be recited by relying on other meanings; by way of its vast nature, it is the nature of the dharmakāya, the essence of the utterly pure mind. Because it acts as the uncommon essence of the dharmas within the three realms for the sake of sentient beings, the essence of the three realms is the nature of the saṃbhogakāya (enjoyment body). Because it is free from the obscurations along with their habitual tendencies and because it brilliantly illuminates the three realms with the light rays of the kāya, the blazing light like the fire at the end of an eon is the nature of the nirmāṇakāya (emanation body). It is said that the nature of these four kāyas is the Blessed Lady, Śrī Vajravārāhī. Alternatively, one should cultivate the conviction that the padma at the navel is turned upward and the padma at the crown is turned downward, in the triangular form of the syllable E, which is the essence of insight. The padma at the heart is turned downward and the padma at the throat is turned upward; these are in the form of the syllable Vaṃ, circular and the nature of method. Likewise, the Saṃpuṭa Tantra states: "The wheels located at the crown and navel perfectly abide in the form of E; those located at the heart and throat should be known as being in the form of Vaṃ." Thus, the padmas at the navel and heart, and—

periodམེ → “fire”. In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not capitalise the element.

homonymམེ is rendered “fire” here; the glossary also records Āgneya, Analā, Acalā for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionམེ “fire” — Classified as a “ lord of beings ” ( prajāpati ).

definitionབཅོམ་ལྡན་འདས་མ “Blessed Lady” — The female form of the epithet commonly applied to buddhas and other awakened beings. The Sanskrit word bhaga means, among other factors, “good fortune,” “happiness,” “prosperity,” and “excellence.” The suffix -vat indic

adherencePinned rendering paraphrased here: self; family; element

termཤེས་རབ → insight

termབདག → self

termརིགས → family

termཆོས → dharma

termཁམས → element

termམེ → fire

སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པའི་པདྨ་གཉིས་གཉིས་ལ་ གཏུམ་མོའི་འགྲོ་བ་དང་འོང་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཨེའི་ཡི་གེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། བཾ་གྱི་ཡི་གེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེའི་རང་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མས་སོ། ། ཁྲག་གི་ངོ་བོ་གཏུམ་མོའི་རང་བཞིན་ནི་དཔལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་པས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ནི་སྔར་བཤད་པའོ། ། ཡང་ཇི་ ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁམས་ནི་སྐུ་གསུམ་ལ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གྱེན་དུ་འགྲོ་བས་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་། དཔྲལ་བའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་བསྲེགས་ནས་ཧཾ་ཡིག་ཞུ་ནས་ཐུར་དུ་སོང་བས་འཁོར་ལོ་གསུམ་ཡང་ སོས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེ་ལས། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་འབར་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཏེ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྲེགས་པ། ། བསྲེགས་པས་རི་བོང་ཧཾ་འཛག་ལྟར། ། ཞེས་པའོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བའི་ འོད་ནི་ཇི་ལྟར་བསྐལ་པའི་མེས་ཁམས་བསྲེག་པར་འགྱུར་བས་མེ་འབར་བས་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ལྟར།

The yoga of meditative equipoise is the state of a single taste of great bliss through the movement and return of the inner heat (caṇḍālī) at the two lotuses of the crown and the throat. Such is the letter E, the nature of which is method and insight. The letter Vaṃ is likewise. The vajra is the nature of the bodhicitta. Because this yoginī possesses that nature, she is the Vajrayoginī. The essence of blood, which is the nature of the inner heat, is also the nature of the glorious non-dual [wisdom]; since that itself is also the nature of Vajrayoginī, she is the glorious Vajrayoginī. What is her nature? It is the meaning previously explained as being the identity of emptiness and compassion. Furthermore, what is it like? The "elements" (dhātu) are distinguished by the radiation and reabsorption of the three bodies (kāya). The "essence" (svabhāva) refers to that which possesses birth. Why is this? Because by ascending, it burns the cakras of the heart, throat, and forehead; then, as the syllable Haṃ melts and descends, the three cakras are restored. Thus, it is said in the Hevajra Tantra: "By the blazing of the inner heat at the navel, the five Tathāgatas are burned, and Locanā and the others are also burned. Through this burning, the 'hare-marked' Haṃ drips." Furthermore, what is it like? It is a light blazing like the fire at the end of an eon. Just as the fire at the end of an eon burns the elements, so too does the blazing fire become radiant.

definitionབྱང་ཆུབ་སེམས “bodhicitta” — In the general Mahāyāna teachings the mind of awakening (bodhicitta) is the intention to attain the complete awakening of a perfect buddha for the sake of all beings. On the level of absolute truth, the mind of awakening

definitionགཏུམ་མོ “inner heat” — One of the fifteen yoginīs that inhabit the thirty-two subtle channels. She is roused as a mystic heat or fire during a yoga practice of the same name. She is also one of the five mudrās, representing the tathāgata famil

terminologyདེ་བཞིན་གཤེགས་པ → “tathāgata”. Kept as the Sanskrit loan in translation (84000 practice), not 'Thus-Gone One'.

homonymདེ་བཞིན་གཤེགས་པ is rendered “tathāgata” here; the glossary also records thus-gone, Thus-Gone One, thus-gone one for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདེ་བཞིན་གཤེགས་པ “tathāgata” — A frequently used synonym for buddha . According to different explanations, it can be read as tathā-gata , literally meaning “one who has thus gone,” or as tathā-āgata , “one who has thus come.” Gata , though literally m

adherencePinned rendering paraphrased here: action

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termཤེས་རབ → insight

termརྡོ་རྗེ → vajra

termབྱང་ཆུབ་སེམས → bodhicitta

termབདག → self

termཁམས → element

termསྐྱེ་བ → birth

དེ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱི་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་འབར་བར་འགྱུར་བའི་གཏུམ་མོ་ལྟེ་བ་ལས་གྱེན་དུ་འགྲོ་བས་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་བསྲེགས་ ཤིང་རང་འོད་ཀྱིས་འབར་རོ། ། འདི་ལ་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཁྲག་གི་ངོ་བོ་གཏུམ་མོའི་རང་བཞིན། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་གྱེན་ལ་འགྲོ་བས་འབར་བ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྲ་མོའི་འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་བ་སྤུའི་བུ་གའི་མཚམས་རྣམས་ཁྱབ་ཅིང་། དེ་དག་ལ་ སྤྲོས་ནས་རྩ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་གྱེན་ལ་འགྲོ་བས། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་བསྲེགས་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཞུ་ནས་དེའི་ཁུ་བ་དང་རོ་གཅིག་པ་འོག་ཏུ་འཛག་པར་འགྱུར་བས། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་གསོ་བར་བྱེད་པ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཟིལ་ གྱིས་གནོན་ཅིང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རོ་གཅིག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྟེ་བར་གནས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྒོམ་གྱི་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་དེ་ལ་དང་པོར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་མཆོད་པའོ། ། མཆོད་ པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བསོད་ནམས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་བས་ན་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་འབྱུང་ཟུར་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Likewise, through the application of the action caṇḍālī and so forth, the blazing caṇḍālī ascends from the navel, incinerating the dharmā, saṃbhoga, and mahāsukha cakras, and blazes with its own light. The meaning of this is as follows: the Blessed Lady, the caṇḍālī whose nature is the essence of blood, is the glorious Vajrayoginī. As she ascends, she emits an immeasurable mass of subtle light rays that pervade the intervals of the pores of the skin. Having radiated these, they ascend through the path of the central channel, incinerating the dharmā, saṃbhoga, and nirmāṇa cakras. Consequently, the mahāsukha cakra melts, and its fluid, becoming of one taste, descends downward. This nourishes the aggregates, elements, and sense bases. One should meditate on the essence that abides at the navel, which overwhelms the superimpositions of the aggregates and so forth, and is the nature of the experience of great bliss, the single taste of method and wisdom. Alternatively, the verses that clarify the meditation to be explained are as follows: first, the equipment of merit is the offering to the glorious Vajrayoginī, because merit is gathered by means of the preliminary offering. The accumulation of the equipment of wisdom is the meditation on emptiness. Therefore, it is the nature of emptiness and compassion. Then, because it is the indivisible nature of the triangular source of phenomena (dharmodaya), which is the purity of the three realms.

definitionམ་མོ “mātṛ” — “Mothers”; a class of female spirits common to both the Buddhist and non-Buddhist traditions. Typically these spirits are associated with creating obstacles and illness during pregnancy and early childhood. However, when

definitionརྩ “channel” — The channels are subtle psycho-physical routes which run vertically in the body. There are typically 72,000 channels said to reside in the body. Of these, however, the most important are the three main channels: the cent

homonymཕུང་པོ is rendered “aggregate” here; the glossary also records aggregates, Aggregates for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཕུང་པོ “aggregate” — This translation of skandha is fairly well established, although some prefer the monosyllabic “group.” It is important to bear in mind that the original skandha has the sense of “pile,” or “heap,” which has the connotati

homonymསྐྱེ་མཆེད is rendered “sense base” here; the glossary also records sense field, bases of cognition, sense fields for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionསྐྱེ་མཆེད “sense base” — These can be listed as twelve or as six entrances (sometimes also called sense sources, sense fields, bases of cognition, or simply āyatanas): In context of epistemology, it is one way of describing experience and the wo

definitionབསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས “equipment of merit” — The progressive increase of virtuous karma . One of the two factors that come together in creating momentum toward a practitioner’s spiritual awakening, the other being the accumulation of wisdom .

definitionསྟོང་པ་ཉིད “emptiness” — Emptiness denotes the ultimate nature of reality, the total absence of inherent existence and self-identity with respect to all phenomena. According to this view, all things and events are devoid of any independent, intr

adherencePinned rendering paraphrased here: self

termལས → action

termགཏུམ་མོ → inner heat

termམ་མོ → mātṛ

termཆོས → dharma

termའཁོར་ལོ → cakra

termབཅོམ་ལྡན་འདས་མ → Blessed Lady

དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ ལྷ་བསྒོམ་པ་ནི་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བའི་འོད་ནི་དྲག་པོ་དང་བཅས་པའི་སྒེག་པ་ལ་སོགས་པའི་རོ་དང་ལྡན་པའི་ལུས་འབར་བའི་ཕྲེང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོན་རྣམ་པ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། ཕྱག་འཚལ་བའི་རྗེས་ལ་བློ་ཅན་གྱི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་གིས་བརྗོད་ པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་མན་ངག་དང་བཅས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་བསྟན་པ་ཉེ་བར་གསུངས་པ་ནི་བླ་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཉེ་བར་བསྟན་པའོ། ། གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་བརྗོད་པའོ། ། བླ་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དགོས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པའོ། ། འགྲེལ་པ་ནི་བཤད་པར་བྱ་བ་དང་བཤད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཅན་ནམ། ཐོས་པ་དང་ཐོས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཤུགས་ལ་བཤད་པའོ། ། བཤད་ཅེས་པ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡན་ལག་གི་རྡོ་རྗེ་བརྗོད་པ་ནི་བཤད་པ་ཞེས་འབྲེལ་ ཏོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལམ་མོ། ། རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྫོགས་པ་ཡང་ཕྱིའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་མ་འོངས་པ་བསྟན་པའོ། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ རྣམས་ཀྱི་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མན་ངག་གམ། དེའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཁོ་ན་གང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནི་བླ་མ་དམ་པའི་བརྒྱུད་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་བརྡའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཏོ། །

Regarding the meditation on the deity based upon that: because the body is of the nature of a garland of blazing light, possessing the flavors of the wrathful and the passionate, such as the erotic and so forth, it is like the fire at the end of an eon. This is a verse endowed with four aspects of meaning. Following the homage, after stating the introductory branches such as the subject matter to be expressed, the presentation of the sādhana together with the oral instructions is taught, beginning with the words "The Guru" and so forth. In this context, "sādhana" is the proximate indication of the subject matter to be expressed. The collection of the source text is the expression itself. "The Guru" and so forth are the purpose of comprehension. The actualization of Vajrayoginī is the ultimate purpose. The commentary is characterized by the relationship between the explained and the explainer, or is explained implicitly through the relationship between the listener and the listener. "Explained" is the summarized meaning. The expression of the "Vajra" as a branch is connected to the word "explained." A sādhana is the path characterized by the attainment of the mahāmudrā accomplishment of Vajrayoginī. The phrase "I myself shall explain" indicates the future action for the sake of clarifying the external reality of that very perfection. If one asks what kind of sādhana it is: it is the oral instruction or the philosophical tenet arising from the lineage succession of the gurus and Vajra Masters. That which is the domain of that very reality is what is so designated. This is the nature of the meaning of the symbolic indication that presents the lineage of the sublime gurus.

periodལྷ → “god”. Standard 84000 rendering is 'god'; 'deity' where the text contrasts classes of beings.

homonymལྷ is rendered “god” here; the glossary also records deva, divine being, God for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionལྷ “god” — In the most general sense the devas‍—the term is cognate with the English divine ‍—are a class of celestial beings who frequently appear in Buddhist texts, often at the head of the assemblies of nonhuman beings who atten

definitionབླ་མ “guru” — One of the fourteen rākṣasīs .

definitionསློབ་དཔོན “ācārya” — A spiritual teacher, meaning one who knows the conduct or practice ( ācāra ) to be performed. It can also be a title for a scholar, though that is not the context in this sūtra .

adherencePinned rendering paraphrased here: god; name; tantra

termལྷ → god

termམེ → fire

termཕྱག་འཚལ → homage

termསྒྲུབ་ཐབས → sādhana

termབླ་མ → guru

termགཞུང → source text

ཡང་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མཆོག་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་ པོ་དོན་གྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའིའོ། ། དེའི་དོན་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འོན་ཏེ་བདེ་མཆོག་སྡོམ་པ་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་སྒྲུབ་ཐབས་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ ཞེ་ན། མདོར་བསྡུས་ཞེས་པ་ནི་སྙིང་པོའི་དོན་བསྡུས་པས་འདི་ནི་གདམས་ངག་དང་བཅས་པ་དང་། ཉུང་བ་དང་། སྙིང་པོའི་དོན་དང་ལྡན་པ་དང་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་སྒྲུབ་ཐབས་དང་། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ནི་དང་པོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ པ་རེ་ཞིག་སྔགས་པས་གནས་དང་བདག་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་བསྲུང་བའི་སྔགས་དང་ལྡན་པས་སྟོང་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྔགས་ཀྱི་ཁྲུས་ཀྱི་དག་པ་ནི་མ་ད་ནས་ཁྲུས་བྱའོ། ། ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བླ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནོ། ། སངས་ རྒྱས་ནི་སྤང་བྱ་དང་། བླང་བྱའི་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའོ། ། དེ་དག་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མོས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སོ། ། སློབ་དཔོན་ལ་དད་པ་ཅན་གྱིས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བཛྲ་ཨ་རལླི་ལས། རྒྱུད་དང་རྒྱུད་ལས་བདག་ གིས་བརྗོད། ། དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་མཆོག་ཞལ་མ། ། བླ་མ་དགྱེས་ནས་ཐོབ་འགྱུར་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། གཞུང་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། བླ་མ་སངས་རྒྱས་བླ་མ་ཆོས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།

Furthermore, what is it like? It is "supreme" because it is the essence of all sādhanas and the supreme among all meanings. Of what is it the sādhana? It is the sādhana of Vajrayoginī. Its meaning has already been explained. One might ask: "Has the Blessed One not already explained this sādhana in detail in tantras such as the Cakrasaṃvara-samvara-sāgara? Therefore, what is the use of another sādhana?" To this, "concise" means that because it condenses the essential meaning, it is an instruction that is brief, possesses the essential meaning, and is a summary. Now, regarding the description of the practitioner’s characteristics, the sādhana, and the sequence: first, the mantrin, possessing the mantras for protecting the place, the self, and the yoga, is a practitioner whose nature is the wisdom of the inseparability of emptiness and compassion. The purification of the mantrin’s ritual bath is performed with madanā (liquor). Furthermore, how is this done? The "guru" is the Vajra Master (ācārya). The "Buddha" is the realization of the reality of all things to be abandoned and all things to be adopted. This is done with a mind possessing uncommon devotion toward them. Because one who has faith in the master will attain siddhi, it is said in the Vajrāralī: "I have spoken of the tantras and the tantras; the supreme siddhis are obtained when the guru is pleased. Therefore, one should always please the guru." And from other sources: "The guru is the Buddha; the guru is the Dharma," and so forth.

definitionདད་པ “faith” — Here “faith” is not used so much in the sense of “religious faith,” but rather as when one says, “I have faith in you” or “I have faith in your good qualities.” It is often explained as “a good disposition of the mind” (

terminologyསངས་རྒྱས → “buddha”. The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carried by context, not by a suffix.

homonymསངས་རྒྱས is rendered “buddha” here; the glossary also records Awakened, awakened, Buddha for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionསངས་རྒྱས “buddha” — The Indic term buddha means "The Awakened One" and is used in Buddhism as an epithet for the historical Buddha Siddhārtha Gautama as well as other spiritually enlightened beings in general. “ Buddha ” is the past partici

adherencePinned rendering paraphrased here: name; source text

termསྒྲུབ་ཐབས → sādhana

termརྡོ་རྗེ → vajra

termརྒྱུད → tantra

termལས → action

termབཅོམ་ལྡན་འདས → the Blessed One

termམཚན → name

། ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བརྟན་པ་ནི་མི་ལྡོག་པ། གཟུང་ བ་ནི་བླངས་པ། བྱང་ཆུབ་ནི་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ་སེམས་ནི་ཡིད་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པས་ནི་ལམ་བདེ་བས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དབང་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དྲི་མ་བཀྲུས་ པས་རྫོགས་པའི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་བླ་ན་མེད་པ་ལ་དབང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིས་སྒྲུབ་པ་པོའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་སོ། ། གཞུང་གཞན་ལས་ཀྱང་། དང་པོར་དད་པ་མཁས་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་མ་ཉིད་ལ། ། སྔགས་ལ་གྲུབ་པ་ མཁས་གྱུར་པས། ། འཇིག་རྟེན་ཕན་པ་སྤྲོས་པའི་དབང་གྱུར་ཅིང་། ། བླ་མ་མཆོག་ནི་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་བ། ། གཏི་མུག་བྱིང་དང་ལེ་ལོ་བྲལ། ། དམ་ཚིག་གསུམ་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། དག་ལྡན་ཡིད་ཀྱི་མཐའ་ཅན་གྱི། ། ཆགས་ཞེན་རྟོག་པ་རྣམ་སྤང་བ། ། འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ཐབས་ ཀྱིས་རབ་ཞི་བ། ། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་གོམས་པའི། ། ལས་སུ་རུང་བའི་ཡིད་ཅན་བློ་དང་ལྡན། ། ཐོས་པ་ཅན་དང་སློབ་དཔོན་དཔག་མེད་པ། ། རྟོག་བྲལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་རབ་ཏུ་འདུད། ། མཆོད་པའི་ལས་ལ་གོམས་པ་ཡིས། ། བླ་མ་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ལ་མོས་ཅན། ། ཁྱད་ པར་ཆོ་ག་མང་པོ་ཡི། ། མན་ངག་ཆོ་ག་མ་ལུས་རིག་པ་ཅན། ། བླ་མ་དམ་པ་བསྟེན་ལ་མཁས་གྱུར་མ། ། རྗེས་གནང་ཐོབ་ཅིང་ཡན་ལག་དུལ་བའི་སྔགས་པ་ནི། ཞེས་སོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་སྔགས་པས་གང་དང་གང་བྱས་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ལས་བྱེད་ཅེ་ན།

Furthermore, how is this so? "Firm" means irreversible. "To be grasped" means to have taken up. "Awakening" is the very essence of great bliss, the nature of which is emptiness and compassion, and "mind" refers to the mental faculty. By generating the mind of awakening toward awakening, one will realize it through the path of bliss. Furthermore, how is that? By means of the empowerments and so forth, the stains of the wisdom of body, speech, and mind are washed away; this is the meaning of obtaining the complete empowerment. This is because one gains mastery over the unsurpassed yoginī tantra of suchness. This explains the characteristics of the practitioner. As it is said in another source: "First, the wise one with faith, Toward the Sovereign of Yogis herself, Having become skilled in the accomplishment of mantra, And having gained mastery over the elaborations for the benefit of the world, Following at the feet of the supreme guru, Free from the dullness of delusion and laziness, Accomplishing the meaning of the three samayas, Possessing a pure mind that has reached its limit, Having utterly abandoned the conceptualizations of attachment, And having thoroughly pacified the habitual tendencies of saṃsāra through skillful means, One who is thoroughly practiced in the enjoyment of the two truths, Possessing an intellect with a mind that is serviceable, Having heard much and followed immeasurable masters, Bowing deeply to the non-conceptual ḍākinī, Through practice in the rites of offering, Devoted to the guru, the Victorious Vajra Goddess, Possessing the knowledge of all the instructions and rituals Of the many specific ceremonies, Skilled in relying upon the sublime guru, The mantra practitioner who has obtained permission and whose limbs are disciplined." If one asks: what actions does such a mantra practitioner perform, and what will they do as it is explained below?

definitionབྱང་ཆུབ “awakening” — I.e., awakening to the reality of phenomena (inner and outer) as they actually are.

definitionདེ་ཁོ་ན་ཉིད “suchness” — The ultimate nature of things, the way things are in reality as opposed to the way they appear to beings who have not awakened.

definitionདབང་ཕྱུག “Īśvara” — The Sanskrit īśvara literally means “powerful one.” In both Indian and Tibetan literature it is often an epithet applied to Śiva. However, here where the title is given to a “supremely great almighty brahmā , sovereign o

definitionགཏི་མུག “delusion” — One of the three poisons ( dug gsum ) along with aversion, or hatred, and attachment, or desire, which perpetuate the sufferings of cyclic existence. It is the obfuscating mental state which obstructs an individual from

homonymདམ་ཚིག is rendered “samaya” here; the glossary also records sacred vow, commitment, samaya vows for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདམ་ཚིག “samaya” — Literally, in Sanskrit, “coming together.” Samaya refers to precepts given by the teacher, the corresponding commitment by the pupil, and the bond that results, which can also be the bond between the practitioner and the

definitionརྟོག་པ “kalpa” — A mental factor understood either as “the coarseness of the mind” or as the cause for such coarseness. More elaborate definitions explain it as a type of “mental murmur” ( manojalpa ) that is searching ( paryeṣaka ) and

definitionརྒྱལ་བ “Victorious One” — A particularly auspicious time that is marked by the moon passing through the constellation puṣya .

adherencePinned rendering paraphrased here: name; source text

termབྱང་ཆུབ → awakening

termདབང → empowerment

termཡེ་ཤེས → wisdom

termདེ་ཁོ་ན་ཉིད → suchness

termརྒྱུད → tantra

termམཚན → name

སྭ་བྷཱ་བ་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་ གྱིས་འོད་གསལ་བ་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་གང་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སརྦྦ་དྷརྨཱཿནི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་རྣམས་སོ། ། ལམ་གྱི་ཆོས་ རྣམས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་དང་། ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་དང་། དབང་པོ་ལྔ་དང་། སྟོབས་རྣམས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ པ་རྣམས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་སྟོབས་བཅུ་དང་། མི་འཇིགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་ནི་རོས་བྱ་བ་བྱེད་པས་དུར་ཁྲོད་དེ། མགོ་མེད་པ་དང་། གྱེན་དུ་བཅིངས་པ་དང་། ཉལ་བ་དང་། རྩེ་གཅིག་པ་ལ་བཏགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་ དུ་འགྲོ་བ་དང་། གནས་པ་དང་། ཉལ་བ་དང་བསྟེན་པར་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པས་རིའི་རྩེ་མོ་དང་། བྲག་ཕུག་དང་། ཤིང་གི་རྩ་བ་དང་ཆུའི་འགྲམ་དང་། ཆུ་བོ་གཉིས་ཕྲད་ས་དང་། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གནས་དང་། ཁང་སྟོང་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། འཁྲུག་པ་ཆེན་པོ་ བྱུང་བའི་སྡོད་ས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་དབེན་པའི་གནས་སུ་འཇམ་པའི་གདན་རོ་ལངས་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རོལ་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་གནས་པ། སྒལ་ཚིགས་དྲང་པོ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྣ་རྩེ་ལ་བལྟ་བ་དང་།

Svabhāva means "by nature," and ābhāsvara means "luminous." That which is the essence of the nature of non-substantiality is thus called svabhāva-ābhāsvara. Sarvadharmaḥ means "all phenomena." If one asks what those are: the worldly phenomena are the five aggregates, the twelve sense bases, and the eighteen elements. The phenomena of the path are taught as the four applications of mindfulness, the four correct abandonments, the four bases of supernatural power, the five faculties, and the powers. The supramundane phenomena are the seven branches of awakening and the eightfold noble path. The qualities of a Buddha are the ten powers and the fearlessnesses. Furthermore, how is it so? A śmaśāna (charnel ground) is so called because it is a place where corpses perform their function. It is designated by the stages of headless, upward-bound, supine, and one-pointed [corpses], respectively. In such places as the charnel grounds, one should go, stay, lie down, and dwell upon mountain peaks, caves, the roots of trees, riverbanks, the confluence of two rivers, the abode of Maheśvara, empty houses, groves, and sites where great disturbances have occurred. In such secluded places, upon a soft seat such as a vetāla (zombie) corpse, the yogic play is the union of emptiness and compassion. One should remain in the vajra posture, with the spine straight, and gaze at the tip of the nose with the samādhi-mudrā.

definitionའོད་གསལ “Ābhāsvara” — Lit. “ Clear Light .” The sixth of the seventeen heavens of the form realm ; also the name of the gods living there. In the form realm , which is structured according to the four concentrations and pure abodes‍, or Śuddh

definitionཕུང་པོ་ལྔ “five aggregates” — Form, feeling, perception , formation , and consciousness. On the individual level, the five aggregates refer to the basis upon which the mistaken idea of a self is projected. They are referred to as the “bases for appro

definitionདྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ “applications of mindfulness” — In many formulations, there are four modes of mindfulness : mindfulness of the body, sensations, mind, and phenomena. In this text there are six additional modes of the application of mindfulness : the mindfulness of rec

definitionཡང་དག་པར་སྤོང་བ “correct abandonments” — This refers to the four correct exertions, which are (1) preventing negative states of mind from arising, (2) removing those that have already arisen, (3) giving rise to positive states that have not yet arisen, and (4)

definitionརྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི “four bases of supernatural power” — The four bases (lit. “legs”) of magical transformation achieved through samādhi , are intention (Skt. chandas , Tib. ’dun pa ), diligence ( vīrya , brtson ’grus ), attention ( citta , sems ), and discernment ( mīmāṃsā ,

definitionདབང་པོ་ལྔ “five faculties” — The five faculties are (1) faith (Skt. śraddhā , Tib. dad pa ), (2) diligence ( vīrya , brtson ’grus ), (3) mindfulness ( smṛti , dran pa ), (4) meditative stability ( samādhi , ting nge ’dzin ), and (5) wisdom ( prajñā

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག “branches of awakening” — In this text, this set of factors is said to include discipline, insight , absorption, liberation, the vision of liberated wisdom, the perfection of generosity, the perfection of discipline, the perfection of patience, t

definitionསྟོབས་བཅུ “ten powers” — The classical list of the Buddha’s ten powers, which appears frequently throughout both Pāli and Sanskrit sources, refers to the following powers of knowing (Skt. jñānabala ): (1) Knowing what is possible and what is imp

definitionམི་འཇིགས་པ “fearlessnesses” — The four kinds of assurance of a tathāgata ( caturvaiśāraya , mi ’jigs pa bzhi ) are: 1) assurance concerning complete awakening ( abhisambodhivaiśāradya , thams cad mkhyen pa la mi ’jigs pa ); 2) assurance concerning

adherencePinned rendering paraphrased here: self; action

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termའོད་གསལ → Ābhāsvara

termབདག → self

termཆོས → dharma

termཕུང་པོ་ལྔ → five aggregates

termསྐྱེ་མཆེད → sense base

termཁམས → element

སྨྲ་བ་ བཅད་པ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་རོལ་པས་བསྡད་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རབ་ཏུ་བསྔགས་པ་ཞེས་པ་ནི་གནས་པ་དང་ཉེ་བའི་གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་ནང་ནས་གནས་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་དང་། ཨུ་ཌྱན་དང་། པཱུརྞ་གི་རི་དང་། ཀཱ་མ་རུ་པའོ། ། དེ་ལ་ཨོ་ཌི་ཡ་ནའི་དང་པོའི་ཡི་གེ་ ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པས། ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེ་ནི་རབ་ཏུ་བསྔགས་པའི་དོན་ཏོ། ། ས་བོན་དེས་མཚོན་པས་གནས་ཨོ་ཌི་ཡ་ནའོ། ། དེ་ལ་ཞལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཞལ་ལྟ་ཞེ་ན། ཨུ་རྒྱན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཞལ་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་ འདི་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལ་དེ་ཡོད་པ་དང་། དེ་ལ་དད་པར་བྱེད་པ་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་འདུག་པར་བྱ་ཞེ་ན་རང་དང་གཞན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པའི་བག་ཆགས་གཉིས་སྤངས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའོ། ། གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་རྩོལ་བ་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སོ། ། ཡང་ན་རང་དང་གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་སོ། ། དེ་དག་མངོན་པར་མཆོད་པའི་ཆེད་དུའོ། ། ཡང་ གང་ཞེ་ན། དེའི་རྗེས་སུ་ཞེས་པ་སྨོས་པ་ནི་འདུག་པའི་རྗེས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཀུན་ནས་རྟོག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། རྒུན་འབྲུམ་དང་། བུ་རམ་དང་། འབྲས་འདག་ལས་བྱུང་བའི་མ་ད་ན་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་བཅས།

Regarding the speech: it is to remain in the play of one-pointed mind with speech ceased. How so? "Highly praised" refers to the four types of sacred sites among the primary and secondary sites and so forth: Jālandhara, Oḍḍiyāna, Pūrṇagiri, and Kāmarūpa. Among these, the first syllable of Oḍḍiyāna, together with the half-moon and the drop, is the syllable Oṃ, which has the meaning of being "highly praised." Represented by that seed syllable is the sacred site of Oḍḍiyāna. Facing toward that has the meaning of becoming blissful. Why does one face the western direction? Because this sādhana emerged from the mouth of the Vajrayoginī of Oḍḍiyāna, and because it is appropriate to have faith in her and in its presence there. Why should one sit? Regarding "self and others" and so forth: having abandoned the two types of habitual tendencies along with their obscurations, one attains the accomplishment of Mahāmudrā, which is the excellence of oneself. The excellence of others is the activity of maturing and liberating all sentient beings without effort. Alternatively, the excellence of self and others is the collection of mundane and supramundane qualities. It is for the sake of making offerings to these. Furthermore, what is it? The mention of "following that" means that after sitting, in order to abandon all conceptualizations of body, speech, and mind, there are the three types of madana derived from grapes, molasses, and rice paste, together with the five types of amṛta.

periodཟླ་བ → “moon; month”. In calendrical and cosmological passages ཟླ་བ is 'month' (twelve months to a year) or 'moon', not the god Candra. Candra is the rendering only where the text addresses or names the deity — a sūtra listing the moon as a time unit is not naming a god.

homonymཟླ་བ is rendered “moon; month” here; the glossary also records Candrā, Candramas, Moon for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཟླ་བ “moon; month” — The deity of the moon, as well as the moon itself. In the Kāraṇḍavyūha , when Avalokiteśvara emanates Candra , it is the deity that is meant.

definitionཐིག་ལེ “drop” — A drop (as of liquids); a “drop” of concentrated energy in the channels of the subtle body; the shape of a drop with a small protuberance above visualized above mantric syllables as part of the anunāsika (the nasal mark)

terminologyབོན → “Bon”. Do not translate as 'paganism' or 'shamanism'.

definitionབོན “Bon” — The word bon , while often understood as referring to the indigenous religion of Tibet, is here used to refer to local ritual practices in China that may have had some resemblance to those in Tibet. For more on this term

definitionསྒྲིབ་པ “obscuration” — In this text, a different list of eight obscurations is presented: contempt toward the Buddha, contempt toward the Dharma , laziness, contentment with little (virtue), behaving according to desire, behaving according to

definitionབདུད་རྩི “amṛta” — The ambrosia (also translated here as “ immortality ”) that prevents death or spiritual death (hence the Tibetan term means “crushes spiritual death”). The Sanskrit term literally means immortality . It is often used met

adherencePinned rendering paraphrased here: mantra; Bon

termསྔགས → mantra

termཟླ་བ → moon; month

termཐིག་ལེ → drop

termབོན → Bon

termརྡོ་རྗེ → vajra

termསྒྲུབ་ཐབས → sādhana

པདྨའི་སྣོད་ལ་བླུགས་ནས་མངོན་པར་ བསྔགས་པ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱས་ནས་ཆུ་དེ་ཉིད་ནི་ལྷའི་ཆུས་ལག་པ་གཡོན་ནས་བརྩམས་ནས་ཡན་ལག་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད། ཉིང་ལག་ནི་ལྟེ་བ་དང་། སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་། མགོ་བོ་རྣམས་སོ། ། ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་སྟེ། ཐམས་ཅད་ ལ་སྔགས་ཀྱི་ཆུས་ཁྲུས་བྱའོ། ། ལྷའི་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པའི་རྫས་ནི་མཆོད་པའི་ཆེད་དུ་རྫས་ཏེ། མེ་ཏོག་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསང་གཏོར་གྱི་རྗེས་ལ་ལག་པ་གཡོན་པའི་སོར་མོ་རྣམས་དང་། ལག་པའི་མཐིལ་དུ་ཡང་གོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ལག་པ་གཡོན་པའི་དབུས་དང་། མཐེའུ་ཆུང་དང་། སྲིན་ལག་དང་། གུང་མོ་དང་། སྡིགས་མཛུབ་དང་། མཐེ་བོ་རྣམས་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཕག་མོ་དང་། གཤིན་རྗེ་མ་དང་། རྨོངས་བྱེད་མ་དང་། སྐྱོད་བྱེད་མ་དང་། སྡིགས་བྱེད་མ་དང་། གཏུམ་མོའི་རང་བཞིན་ གྱིས་དམར་མོ་དང་། སྔོན་མོ་དང་། དཀར་མོ་དང་། སེར་མོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དུ་བའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། ཨོཾ་བཾ་ཧཾ་ཡོཾ། ཧྲིཾ་མོཾ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཕཊ་ཕཊ། ཅེས་པའི་ཡི་གེ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་ཚིག་གདགས་པར་བྱས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་ཡི་གེ་འདི་དག་ གི་སྔགས་དང་ལྷ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔགས་འདི་རྣམས་ཁོ་ན་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་ཏུ་ལྷག་པར་མོས་ནས་ཡང་དག་པར་བྱ་ཞིང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་གདགས་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཆུས་བཀྲུས་པ་ཁོ་ན་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ།

Having poured [the water] into a lotus vessel and consecrated it with the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ, one should bathe the entire body—starting from the left hand with that very water, including the limbs and the secondary parts, which are the navel, the heart, the throat, and the head—with the mantra water. With that same divine substance, one should perform the sprinkling of purification (saṃprokṣaṇa) over the offering substances, such as red flowers and so forth, for the purpose of the offering. Following that, it should be understood that this also applies to the fingers and the palm of the left hand. In that regard, the middle, little, ring, middle, index, and thumb fingers of the left hand are, in sequence, the nature of Vārāhī, Yamī, Mohanī, Kṣobhaṇī, Aṅkuśī, and Caṇḍālī. They are red, blue, white, yellow, green, and smoke-colored, respectively. Having purified them with these syllables: OṂ VAṂ HAṂ YOṂ HRĪṂ MOṂ HREṂ HRIṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ, one should designate them as the words of the six Yoginīs. Because the mantras and the deities of the six Yoginīs are inseparable, one should correctly perform the offerings and so forth by visualizing these very mantras as the six Yoginīs. By merely bathing with the mantra water consecrated by the three syllables, the body, speech, and mind are completely purified.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

terminologyསྲིན → “rākṣasa”. Often paired with འདྲེ; 'rākṣasa' in learned texts, 'demon' in narrative.

definitionསྲིན “rākṣasa” — A class of nonhuman beings that are often, but certainly not always, considered demonic in the Buddhist tradition. They are often depicted as flesh-eating monsters who haunt frightening places and are ugly and evil-natur

definitionགཤིན་རྗེ “Yama” — The lord of death who, in Indian mythology, judges the dead and rules over the hell and preta realms.

adherencePinned rendering paraphrased here: fire; rākṣasa; god

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termསྔགས → mantra

termམེ → fire

termསྲིན → rākṣasa

termགཤིན་རྗེ → Yama

termལྷ → god

termམཆོད་པ → offering

། འདི་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཉིད་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་བསགས་པའོ། ། འགའ་ཞིག་ནི་གཞུང་གི་རིམ་པ་སྤངས་ནས་འདི་སྐད་དུ། ལྷའི་ཆུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་སུ་གཡོན་པའི་སོར་མོ་རྣམས་ལ་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་བསྒོམས་ཤིང་ལྷའི་ཆུས་མཆོད་ནས་དེ་ཁོ་ནས་ལྟེ་བ་ལ་ སོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་རྣམས་ལ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷའི་ཆུ་དེ་ཁོ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ལ་བསང་གཏོར་བྱ་ཞིང་ལྷའི་ཆུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གིས་ཆོས་འབྱུང་བྲིས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྐད་ཅིག་གི་རྣམ་པས་བསྒོམས་ཏེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ པས་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བར་དུ་བྱའོ། ། འདི་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་མི་དགོས་ཏེ། གང་ཟག་དབང་པོ་རབ་ཀྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེས་ན་འདི་ཉིད་རང་ཁོ་ན་དགེ་བའི་ཚོགས་སོ། ། ད་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ རྗེས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་ཆེད་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་དག་པ་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བསགས་པའི་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་དྲི་མ་དག་པས་ སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཕུང་པོར་འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་ཀྱིས་ལྷ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

This alone is the complete accumulation of the equipment of merit. Some, however, setting aside the sequence of the source text, say: "After consecrating the divine water, one should meditate on the syllables of the mantras of the six yoginīs on the fingers of the left hand. Having made offerings with the divine water, one should sprinkle the navel and other primary and secondary limbs with that very water. Then, using that same divine water, one should sprinkle the flowers and so forth, and with that same divine water, draw a source of phenomena (dharmodaya) with the ring finger of the left hand. In its center, one should meditate on the glorious Vajrayoginī in an instantaneous form. One should then perform the offerings of flowers and so forth, and the sequence from prostration up to equanimity. This does not require taking refuge and so forth, because it is for individuals of the highest faculties." Thus, they claim that this alone is the collection of virtue. Now, following the accumulation of the equipment of merit, for the sake of accumulating the equipment of wisdom, the meditation on the meaning of emptiness is as follows: "The three purities," and so forth. Regarding how to meditate on emptiness here: by meditating on all phenomena as being without intrinsic entity, the stains arising from the causes accumulated by beings since beginningless time are purified. Preceded by the complete abandonment of the grasping at the aggregates of ordinary beings, one should meditate on the deity through the two stages of generation and completion.

འདིར་གང་གི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ནི་རིགས་པ་སྐབས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་གྱིས་དབེན་པའི་སེམས་གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་ཐམས་ཅད་དང་ནང་གི་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ལས་གཞན་བེམས་པོ་རྣམས་ཐ་དད་མེད་དོ། ། དེ་མེད་པས་འཛིན་པའང་མེད་དོ། ། སེམས་གཅིག་པུ་ངོ་བོ་གཉིས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཏེ་སེམས་ཙམ་ བདེན་པར་གྱུར་ན་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པས་དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མུན་པ་དང་བྲལ་བས་འོད་གསལ་བའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དང་པོ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དང་པོ་སྐྱེས་ནས་ཕྱི་མར་གང་ལ་ཡང་རྣམ་པར་འཇིག་པ་དེ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་གཞན་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དང་པོར་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཡང་ངོ་། ། རིགས་པས་མཚུངས་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་ད་ལྟ་བར་བསྟན་ནས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་ལ་ཡང་སྤྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བསྟན་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་དག་པ་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི། ཨོཾ་གསུམ་གྱིས་རང་བཞིན་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་རྣལ་ འབྱོར་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྔགས་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

Here, the reason for meditating on emptiness is that, according to the logic of the context, the lack of intrinsic nature in the singular essence of the mind—which is devoid of the subject-object duality of all phenomena—is emptiness. In this way, all external things such as blue and so forth, as well as internal things such as the eyes and so forth, are superimpositions. This is because there is no difference between the mind and other inanimate objects. Since that [external object] does not exist, the grasper also does not exist, because it is untenable for a single mind to have a dual nature. However, if it were the case that "mind-only" were truly existent, that would not be so; for since it is included within all phenomena, one must understand that it too lacks substantial existence. Because phenomena lack substantial existence, they are unarisen. By its very nature, it is luminous, being free from the darkness of all superimpositions. This is because it was not produced in the first place. That which, having first arisen, subsequently undergoes disintegration is not [this mind]. Therefore, just as phenomena are like illusions and so forth—unproduced from the beginning—emptiness is the ultimate reality of those things, and the mind is likewise so. This is because they are equal in terms of reasoning. Having thus taught the present, one teaches emptiness in general for both the past and the future, thereby teaching the three doors of liberation, such as the absorption of emptiness and so forth. Therefore, it is said that the three purities should be recited: the three oṃs represent the nature, and the three mantras of the vajra and yoga should be recited as completely pure.

དེ་ལ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་དང་། གཟུང་འཛིན་སྒྲོ་བཏགས་དང་བྲལ་བས་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བདག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་ ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། སྟོང་ཉིད་རྡོ་རྗེར་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་མཚན་མ་མེད་པ་མ་ལུས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་བྲལ་བས་དག་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། སྨོན་པ་དང་བྲལ་བས་དག་པའོ། ། བདག་འཛིན་སྤང་དཀའ་ བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔགས་གསུམ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་རྣམ་པ་གསུམ་བཤད་དོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་ཀྱང་འདི་དག་གིས་གློ་བུར་དུ་དྲི་མ་སྤངས་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་སྨོན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་རབ་ཏུ་སད་ནས་ལྷའི་རྣམ་པས་བསྒོམ་སྐབས་སུ་བྱེད་གསུངས་པ་ནི། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ལ་རང་གི་ལུས་ཁམས་གསུམ་སྟེ། ལུས་ངག་ཡིད་རྣམ་པ་གསུམ་དེས་ཡོངས་ སུ་དག་པར་གྱུར་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕོ་བྲང་ཀྱང་དེ་ཡིན་པས་ཁམས་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། ཁམས་གསུམ་ཀྱང་གཞལ་ཡས་ཁང་གིས་རྣམ་པར་དག་གོ། དེ་ནས་རང་གི་ལུས། ཁམས་གསུམ་འདི་དག་གཞལ་ཡས་ཁང་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ སྲོག་ཅན་རྣམས་འདི་རྒྱལ་བ་ཡིན། ། འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་བདག་ཡིན་མི་མིན་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་མིན། །

In that regard, because it is empty of intrinsic nature, it is stainless, being free from the superimpositions of entities, non-entities, and subject-object duality. All aggregates and so forth, as well as the self, are likewise so, because they are included within all phenomena. As it is said: "Vajra is emptiness; emptiness is to be called vajra." Therefore, it is pure because it is entirely free from the superimposition of marks. Yoga is bodhicitta, which is pure because it is free from aspiration. This is because grasping at a self is difficult to abandon, and it is said: "The self is pure by nature," and so forth. By means of the three mantras, the three doors of liberation—emptiness, the absence of marks, and the absence of wishes—are explained. Although [the nature] is completely pure by nature, these [mantras] serve to abandon adventitious stains. Following that, preceded by aspiration, one awakens from emptiness through great compassion and meditates in the form of the deity; this is what is meant by "from that," and so forth. Following that emptiness, one's own body—the three realms, which are the three aspects of body, speech, and mind—becomes completely pure. That is the celestial palace of the maṇḍala, and thus it is the celestial palace purified of the three realms. The three realms are also purified by the celestial palace. Then, one's own body and these three realms are not separate from the celestial palace. "The living beings here are the Victorious Ones; I am the Lord of the Wheel, not a human, nor objects, nor sense faculties, and so forth."

definitionམཚན་མ་མེད་པ “absence of marks” — The absence of dualistic perception that assigns marks or signs to perceived phenomena. Signlessness is one of the three gateways to liberation, along with emptiness and wishlessness .

terminologyབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས → “bodhicitta”. Keep the Sanskrit loan; 'mind of awakening' is a gloss, and mixing the two inside one text reads as inconsistency.

homonymབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས is rendered “bodhicitta” here; the glossary also records mind set on awakening, resolve of awakening, aspiration to enlightenment for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས “bodhicitta” — In the general Mahāyāna teachings, the “mind of awakening” ( bodhicitta ) is the intention to attain the complete awakening of a perfect buddha for the sake of all beings. On the level of absolute truth, the mind of awak

definitionསྨོན་པ་མེད་པ “absence of wishes” — The ultimate absence of any wish, desire, or aspiration, even those directed towards buddhahood. One of the three gateways to liberation; the other two are emptiness and signlessness .

homonymདཀྱིལ་འཁོར is rendered “maṇḍala” here; the glossary also records inner circle, maṇḍalaka, disk for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདཀྱིལ་འཁོར “maṇḍala” — A small ritual space, usually on the ground which is smeared with cow-dung and other substances, where offerings are made. Although the term sometimes lacks the - ka ( kan ) suffix, it is not to be confused with the pant

adherencePinned rendering paraphrased here: name; action; element

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termསྟོང་པ་ཉིད → emptiness

termཕུང་པོ → aggregate

termབདག → self

termཆོས → dharma

termརྡོ་རྗེ → vajra

termམཚན་མ་མེད་པ → absence of marks

གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མིན་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བྱུང་འདི་རྣམས་ཡིན། ། སྣ་ཚོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ནས་ཤེས་ཤིང་མ་བཅོས་དཀྱིལ་འཁོར་བོར་ནས་བཏགས་ པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅི་སྟེ་བསྒོམ། ། ཞེས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་བཤད་དོ། ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ས་བོན་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་འབྲེལ་ཏེ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཕྱག་གཉིས་པ། གཡས་པས་གྲི་གུག། གཡོན་པས་ཐོད་པ་འཛིན་པ། དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བ། ཐུར་དུ་འཕྱང་བ། གཅེར་བུ་པ། ཞལ་གཉིས་པ་སྤྱན་གསུམ་པ། ལང་ཚོ་ཞེས་པ་ནི་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ་ལྟ་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ནི་ འཁོར་ལོ་དང་། སྙན་ཆ་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། ལག་གདུབ་དང་། སྐེ་རགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཞེས་པ་ནི་ཐོད་པ་ལྔས་དབུ་ལ་བརྒྱན་པའོ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི་བརླ་གཡོན་པའི་ཐད་ཀར་གཡས་པའི་ཞབས་ཀྱི་རྩེ་གཞག་པའོ། ། ཟླ་བ་ནི་བརྡའི་སྐད་ཀྱིས་རོའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། མེ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་གྲུ་གསུམ་སྟེ། སྟེང་དུ་རྒྱས་པ་འོག་ཏུ་ཕྲ་མོའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་མེའི་དཀྱིལ་དུ་གནས་པའོ། ། ཛ་བ་སིནྡྷུ་ར་དང་མཚུངས་ཞེས་པ་ནི་ཨོ་ཌའི་མེ་ཏོག་དང་། སིནྡྷུ་ར་ཉིད་དམར་པོ་དང་འདྲའོ། ། ལྷ་མོ་ ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་རྩེ་བར་འགྱུར་བས་ལྷ་མོའོ། ། ཞལ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་ཕག་གདོང་ངོ་། །

"These are the maṇḍalas arisen from the nature of phenomena, such as form, and not by way of a self. Having fully understood all the various maṇḍalas, why should one meditate on an imputed maṇḍala, having abandoned the uncontrived maṇḍala?" Thus it is explained in the Kālacakra. One should have intense conviction that the three realms are the celestial palace of total purity. In an instant, without depending on seed syllables or hand symbols, the yogi should always meditate on the glorious Vajrayoginī at the center of the maṇḍala. How is she? She has two arms; the right holds a curved knife and the left holds a skull-cup. Her hair is loose and hangs down. She is naked. She has two faces and three eyes. "In the prime of youth" means she is as charming as a twelve-year-old. The five mudrās are adorned with a wheel, earrings, a necklace, bracelets, and a belt. The "five buddhas" means her head is adorned with five skulls. "Half-lotus posture" means the tip of the right foot is placed against the side of the left thigh. "Moon" is a symbolic term for a corpse. Above that is a sun maṇḍala. "Fire" refers to the triangular source of phenomena (dharmodaya), which is wide at the top and narrow at the bottom. "Maṇḍala" means she resides in the center of the moon, sun, and fire. "Similar to the javāsindūra flower" means she is like the red javā flower and sindūra. She is called a "goddess" (lha mo) because she sports in her own excellence. "Two faces" means the right face is that of a sow.

terminologyཆོས་ཉིད → “the nature of phenomena”. Not 'dharma-nature' in running prose; 84000 harmonises on 'the nature of phenomena'.

homonymཆོས་ཉིད is rendered “the nature of phenomena” here; the glossary also records true nature of things, suchness, basic nature for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཆོས་ཉིད “the nature of phenomena” — The real nature, true quality, or condition of things. Throughout Buddhist discourse this term is used in two distinct ways. In one, it designates the relative nature that is either the essential characteristic of a spec

definitionཉི་མ “Āditya” — The sun; the god of the sun; the king identified as Ādityavardhana of the Śrīkaṇṭha - Sthāṇvīśvara dynasty who ruled in Madhyadeśa in the sixth century ᴄᴇ .

adherencePinned rendering paraphrased here: action; element; Bon; name

termགཟུགས → form

termཆོས་ཉིད → the nature of phenomena

termབདག → self

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termལས → action

termའཁོར་ལོ → cakra

གཡོན་པ་ཁྲོ་བོའི་རོ་དང་ལྡན་པས་ཁྲོ་མོའོ། ། ཞལ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཞལ་གཉིས་སོ། ། གནས་སྐབས་ཀྱི་དག་པ་གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་དག་པའམ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པས་ཞབས་གཉིས་དང་ཕྱག་གཉིས་སོ། ། ཁམས་གསུམ་ ལ་མི་དམིགས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་དག་པས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་གདན་ལ་མཐེ་བོང་ཅུང་ཟད་རེག་པའོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་དག་པས་སྤྱན་དྲུག་གོ། ། ལོག་པར་ལྟ་བ་མངོན་པར་སྤོང་ བས་ཁྲོ་མོའི་ཞལ་ལོ། ། གཏི་མུག་རྣམ་པར་དག་པས་ཕག་ཞལ་ལོ། ། དབང་གི་ལས་དང་སྙིང་རྗེའི་རྣམ་པར་དག་པས་དམར་བའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲིའི་སྤྲོ་བའི་རྣམ་པར་དག་པས་དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བའོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རྣམ་པར་དག་ པས་དཔྲལ་བར་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བའོ། ། རིགས་ལྔའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་པས་ཐོད་པ་ལྔའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རྣམ་པར་དག་པས་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་དག་པས་ཐལ་བའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་རྣམ་པར་དག་པས་མི་མགོ་ལྔ་བཅུའི་དོ་ཤལ་ལོ། ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་གྲི་གུག་གོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པས་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ།

The left side, possessing the flavor of the wrathful, is the wrathful female. The purity of the two faces is the purity of the two truths, as indicated by the phrase "conventional" and so forth. To describe another temporary purity: Vajravārāhī is the purity of Vajrasattva or Vairocana. Through the purity of suchness, she is Vajravārāhī. Through the purity of the two truths, she has two feet and two hands. To demonstrate the non-apprehension of the three realms, she is in the half-vajra posture. Through the purity of attachment to great compassion that is free from all conceptual superimpositions, her big toes slightly touch the seat. Through the purity of the six clairvoyances, she has six eyes. Through the complete abandonment of wrong views, she has a wrathful face. Through the purity of delusion, she has a sow’s face. Through the purity of the activity of magnetizing and compassion, she is red. Through the purity of the emanation of the eighty thousand heaps of Dharma from the non-dual reality, her hair is loose. Through the purity of the five wisdoms, such as the mirror-like and so forth, there is a vajra garland on her forehead. Through the purity of the conceptualizations of the five families, there are five skull-cups. Through the purity of the five Tathāgatas, there are the five mudrās, such as the wheel and so forth. Through the purity of Vajrasattva, there is ash. Through the purity of the vowels and consonants, there is a necklace of fifty human heads. Through the purity of existence and non-existence, there is a curved knife. Through the purity of bodhicitta, there is a khaṭvāṅga.

definitionརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ “Vajrasattva” — Used as a proper name, Vajrasattva is one of the principle deities of the esoteric Buddhist pantheon, regarded as both a source of the Buddhist tantras and the exemplar of the awakened state. As an adjective, the term va

definitionརྣམ་པར་སྣང་མཛད “Vairocana” — The name Vairocana, literally, “solar,” is used in some important Mahāyāna sūtras such as The Stem Array ( g.1377 ) and The Ten Bhūmis ( g.209 ) as an epithet for the Buddha Śākyamuni. As a distinct tathāgata, Vairocana

definitionམངོན་པར་ཤེས་པ “clairvoyance” — The clairvoyances are listed as either five or six. The first five are the divine eye, divine ear, performance of miraculous power , recollection of past lives, and knowing others’ thoughts. A sixth, knowing that all out

adherencePinned rendering paraphrased here: element; empowerment; aggregate; fire; family

termཀུན་རྫོབ → conventional

termརྡོ་རྗེ → vajra

termརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ → Vajrasattva

termརྣམ་པར་སྣང་མཛད → Vairocana

termདེ་བཞིན་ཉིད → suchness

termཁམས → element

། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྙིང་རྗེའི་རོ་རྣམ་པར་དག་པས་སམ་བདུད་བཞི་བཅོམ་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་བཀང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་འགྲོ་བ་ མ་ལུས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་གནས་པའི་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་རྣམ་པར་དག་པས་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་གདན་ནོ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པས་སྣ་ཚོགས་པདྨའོ། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་རྣམ་པར་ འཇོམས་པར་བྱེད་པ་དང་། མི་དགེ་བའི་འདམ་སྐེམས་པར་བྱེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་ནོ། ། དངོས་པོ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཉིད་ལ་ཉེས་པ་བསལ་བའི་རྣམ་པར་དག་པས་རོའི་གདན་ ནོ་ཞེས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ལྷ་མོ་རྫོགས་པའི་རྗེས་སུ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། བླ་མའི་མན་ངག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ནི། བླ་མའི་མན་ངག་ཁོ་ན་ལམ་མོ། ། དེས་དངོས་གྲུབ་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རིམ་པ་ཞེས་པ་ནི་བསྒོམ་མོ། ། རྒྱས་པ་ནི་མང་བའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། ལྟེ་བའི་ཆུ་སྐྱེས་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་འོད་ཟེར་དམར་པོ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་བཾ་གྱི་ཡི་གེ་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཟེར་དམར་པོ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་དགུག་ཅིང་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕེཾ་བརྗོད་པས་དགུག་ཅིང་བདག་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག་ གོ། །

The skull cup filled with blood is the purity of the taste of great bliss-compassion, or the purity of having conquered the four Māras. The lotus seat is the purity of being unstained by the faults of remaining in saṃsāra, in order to demonstrate the inseparability of the suchness of the Tathāgatas and the suchness of all wandering beings without exception. The variegated lotus is the purity of all activities, such as pacifying and so forth. The sun mandala seat is the purity of insight, which utterly destroys the darkness of ignorance within the continuums of all sentient beings without exception, dries up the mud of non-virtue, and brings to maturity the sprout of bodhicitta. The corpse seat is the purity of having eliminated faults within the reality that is without entity and non-dual. This is the purity of the support and the supported. Now, what should be done after the completion of the samayasattva goddess? Regarding the statement "the oral instructions of the guru" and so forth: the path is exclusively the oral instructions of the guru, for it is through them that accomplishments are attained. "Stages" refers to meditation. "Extensive" means numerous. This is as follows: from the syllable BAṂ, which is intensely blazing with red light and resides upon the lotus and sun at the navel, red light rays radiate out like hooks. By means of the mudrā for summoning and drawing in the wisdom yoginīs, and by uttering the syllable PEṂ, they are summoned and thoroughly absorbed into oneself.

ལྟེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཨོཾ་བཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་བསྐྱེད་ཅིང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འོངས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་དང་ཌ་མ་རུ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་ཅིང་ཕྱག་གཡོན་ན་གནས་པའི་ཐོད་པ་ཅུང་ཟད་སྨད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཆུ་ལྷག་མ་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རང་ གི་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟོད་དོ། ། འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བའི་སེམས་ཅན་ རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་བ་དང་། བསྟོད་པ་བྱ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པར་བདག་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་ཏེ། དེ་ནས་ཆོ་ག་ཇི་ལྟར་བྱས་པས་བདུད་རྩི་སྦྱངས་ལ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལྗགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཇག་མའི་བུ་ག་ལྟ་བུ་ཅན་གྱིས་སམ། ཡིད་ཀྱིས་བཀུག་ནས་ཆགས་པ་ མེད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོ་དབང་ཕྱུག་མའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་ཤིང་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱའོ། ། དེས་བདེ་བ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བར་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

At the navel and other locations, generate the mantra syllables such as OṂ VAṂ and so forth, and consecrate them with the three syllables. Then, the Vajrayoginīs who have arrived together with the wisdom goddesses—holding skull cups and ḍamarus filled with the nectar of wisdom—recite the verse beginning, "Just as [the Buddhas] were born..." and so forth. Slightly tilting the skull cups held in their left hands, they confer empowerment through the stream of the nectar of wisdom. One should meditate on oneself as being of the nature of great bliss. From the excess water, one should meditate on Vajrasattva or Vairocana upon the crown of one's head. Recite: OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKATA-SAMAYA-ŚRIYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Then, the offering goddesses make offerings and praise with the eight-line mantra. One should cultivate the superior conviction that sentient beings, exhorted by rays of light, prostrate, praise, and make supplications to oneself. Then, having purified the nectar according to the ritual, it becomes a single-pointed vajra arising from a white HŪṂ. Through the light rays of the tongue, which are like the hollow of a blade of grass, or by means of the mind, one draws it in. One should cultivate the superior conviction that oneself has become the embodiment of all the Tathāgatas, free from attachment, in the form of the heroes, heroines, and Īśvarīs, and then taste the nectar. This is because it is known that through this, sentient beings in Sukhāvatī will abide in meditative absorption.

གདན་ལ་སོགས་པ་ ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཉིད་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་སེམས་བརྟན་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་བསྒོམ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ཡི་པདྨའི་ནང་དུ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དེའི་པདྨའི་ནང་དུ་གནས་ པའི་འཁོར་ལོ་ཟུར་གསུམ་པ་ཆོས་འབྱུང་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་ལྷག་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དོན་ཀུན་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མངོན་པར་འདོད་པའོ། ། དེ་དག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་སྦྱིན་ནི་ འདོད་པའི་དོན་ལ་མ་ལུས་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་གསུམ་བརྒྱན་མཚན་གནས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི་ལ་ལ་ནཱ་དང་། ར་ས་ནཱ་དང་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་རྩ་རྣམས་ནི་སྙིང་སྟོབས་དང་། རྡུལ་དང་མུན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རང་བཞིན་དེ་དག་གིས་རྣམ་ པར་བརྒྱན་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མཚན་གནས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁ་དོག་དམར་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཛ་བའི་མེ་ཏོག་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་དམར་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འོད་ཆེན་ནི་འབར་ ཞིང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའོ། ། ཡང་འཁོར་ལོ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྔགས་ཀྱིས་ཡི་གེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། ཞེས་པ་ནི་མན་ངག་གིས་བཾ་དབུས་སུ་ཡོད་པ་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །

Regarding the seat and so forth: Furthermore, the reality of the maṇḍala should be examined by means of the two truths. Following that, the meditation taught for the yogi who desires a stable mind to swiftly complete all accomplishments is as follows: "Within her lotus..." and so forth. This means that one should meditate on a triangular cakra, the source of phenomena (dharmodaya), abiding within the lotus of that Vajrayoginī. This is to be explained in detail. What is that cakra like? "All purposes" refers to mundane and supramundane aspirations. It is so called because it completely bestows the means for their accomplishment. "Bestower of the accomplishment of all purposes" means the state that brings all desired aims to complete perfection without exception. Furthermore, what is it like? "Adorned with the three qualities, the abode of the signs." This means that the channels—lalanā, rasanā, and avadhūtī—are of the nature of the qualities of lucidity (sattva), passion (rajas), and darkness (tamas). It means being adorned by those very natures. Furthermore, what is it like? "Known as the abode of the signs" means it is the condition that serves as the source for generating all phenomena, the essence of Mahāmudrā. Furthermore, what is it like? "Red in color" means it is even more intensely red than the hibiscus flower. Therefore, "great light" means it is blazing and extremely luminous. Furthermore, what is the cakra like? "The mantra syllables are complete" means, according to the pith instructions, one should understand that the syllable baṃ is situated in the center.

རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྩ་སྔགས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་གང་བའི་དབུས་སུ་གྱེན་དུ་ལངས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་གང་བ་ཞེས་བྱ་ བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བསྐོར་ཞེས་པ་ནི་རྫ་མཁན་གྱི་འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་ཤུགས་དྲག་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟ་བུར་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྲིན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྲིན་པོ་གཏུམ་མོ། ། དུས་ཀྱི་མེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་མི་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་བཟའ་ བར་རུང་བ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་སྲིན་པོའོ། ། དེའི་ཞལ་ནི་རྩོལ་རུང་ངོ་། ། དེའི་ལམ་ནི་གྱེན་དུ་དྲངས་ནས་སུ་ཞེས་སོ། ། ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྣམ་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་འོད་དབྱིག་གཉེན་ནི་གཏུམ་མོ་སྟེ་མེའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཏུམ་མོ་དེ་རབ་ཏུ་འབར་བས་སོ། ། འདིར་ བསྡུས་པའི་དོན་ནི་སེམས་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་དོན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྟེ་བ་དང་། སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་མདུད་པའི་བུ་ག་རྣམས་ལ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨཾ་ཧཾ་ཞེས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་རྣམ་པར་བལྟས་ལ། གསང་བའི་འཁོར་ལོ་གནས་པའི་རླུང་དང་མེས་ བསྐྱོད་པའི་གཏུམ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཨཾ་གི་ཡི་གེ་འབར་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་འཛག་པར་གྱུར་པའི་ཧཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དབྱེར་མེད་པའི་ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཐིག་ལེར་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞིང་སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་ལྷག་པར་མོས་ནས། ཨོཾ་དེ་ཁོ་ན་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་རེ་ཁཱ་ཕྲ་མོ་འབར་བ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་གནས་པར་བལྟའོ། །

The meaning is that it is completely filled in the center by the root mantra of Vajrayoginī, which is itself completely filled by a mantra garland standing upright. Furthermore, how is it? "Revolved" means with great force, like a potter’s wheel. How should the wheel be meditated upon? Regarding the phrase "rākṣasa" and so forth: the rākṣasa is the fierce inner heat (caṇḍālī). Because the five aggregates, which are of the nature of the fire of time, are suitable to be consumed as an unobservable self, they are called "rākṣasa." Its mouth is the effort [of the winds]. Its path is "having drawn upward." Furthermore, how is it? Regarding the phrase "Vasubandhu" and so forth: Vasubandhu is the fierce inner heat, because it is the essence of fire. It is because that fierce inner heat blazes intensely. The summarized meaning here is as follows: for the purpose of stabilizing the mind, the yogi should visualize the syllables OṂ, HŪṂ, AṂ, and HAṂ at the knots located in the navel, heart, throat, and great bliss cakras. Then, through the light rays of the blazing syllable AṂ—the essence of the fierce inner heat stirred by the wind and fire residing in the secret cakra—the syllable HAṂ and the other three syllables melt. One should meditate on these as being inseparable from the syllable OṂ, which has become a drop (bindu) of the nature of innate joy. Having cultivated this meditation until it is fully matured, one should visualize that from that very OṂ, a single, blazing, subtle line of light rays remains.

དེའི་མཐུས་བདུད་རྩིའི་གོང་དུ་འཛག་པར་འགྱུར་བས་ཁྱབ་བདག་ཕེབས་པར་འགྱུར་ཞིང་འོད་ཟེར་གྱིས་རེ་ཁཱ་དེ་ཡང་བསིལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནས་ཐིག་ལེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཇི་སྲིད་ དུ་རྟགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྟན་པ་རྙེད་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱའོ། ། བརྟན་པ་རྙེད་ནས་འོད་ཟེར་གྱི་རི་མོ་དེའི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་གསལ་བར་འགྱུར་བར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། སྐྱུ་རུ་ར་ལག་མཐིལ་དུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཕྲ་བའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་གསུངས་པ་ནི་ཕག་གདོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕག་གདོང་ལས་མཐོ་གང་གིས་སྟེང་དུ་གཡུང་དྲུང་ཡོངས་སུ་འཁོར་བར་བལྟས་ནས་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཛག་པར་འགྱུར་བའི་ཧཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་སྐད་ཅིག་མས་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་བཅས་པ་རྡོ་རྗེའི་ནོར་བུའམ། པདྨའི་ཟེ་འབྲུའི་རྩེ་མོ་ལ་བཞག་ནས་དམིགས་པར་ བྱའོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་བརྟན་པར་གྱུར་ན་རྟགས་མཐོང་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་རྒྱུད་ཅན་གཡུང་དྲུང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

By the power of that, the nectar will descend, and the pervasive lord will arrive; the lines of light rays will also become cool. Then, one should gaze at the drop with one-pointed mind. As long as stability is indicated by the signs, one should recognize it. Once stability is attained, one should visualize the various appearances of that line of light rays becoming clear, and then everything will be seen as clearly as an āmalaka fruit placed in the palm of the hand. All absorptions (samādhi) will also be swiftly perfected; this is the yoga of the drop (binduyoga). Following that, the supreme method for meditating on the subtle yoga is taught: regarding the phrase "the sow's face" and so forth, one should visualize a svastika revolving one span above the sow's face and then meditate on the wheel (cakra). Likewise, one should focus on the drop of bodhicitta—the nature of innate joy in which the syllables such as haṃ, which are about to descend, have become of one taste—placed upon the tip of the vajra-jewel or the filaments of the lotus, together with the yoginīs born in an instant, the size of a mustard seed. If what has been explained becomes stable, the signs will be seen, and one should emanate the maṇḍala of the yoginīs, such as Vajravārāhī; this is the subtle yoga. Some say that those whose mental continuums are afflicted by conceptual afflictions (kleśa) should meditate on the svastika.

དེ་ ནས་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་གསང་བའི་གནས་སུ་འཁོར་ལོ་འཁོར་བར་བལྟའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཡང་འགའ་ཞིག་ནི་གཡུང་དྲུང་བསྐོར་བར་མཐོང་ནས་སྲིན་པོའི་ཞལ་ཅུང་ཟད་བསྡམས་པས་རྣམ་འོད་དབྱིག་གཉེན་འབར་བ་ནས་འཁོར་ལོ་སྒོམ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། གཡུང་ དྲུང་ལ་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་ན་སྲོག་རྩོལ་གྱི་རླུང་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། རྩོལ་རླུང་བརྟན་པར་གྱུར་ན་དེས་བསྐྱོད་པའི་གཏུམ་མོས་ཧཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་བདུད་རྩི་བབ་པས་གསང་བའི་འཁོར་ལོ་དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཐིག་ལེར་གྱུར་པ་སྒོམ་པར་ བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྒྲུབ་ཐབས་ཆེན་པོ་ལས། དེ་ཡི་རྗེས་ལ་མཁས་ཅན་ཁམས་སུ་ནི། ། སྒང་གསུམ་རི་བོ་ཡི་ནི་སུལ་ནང་དུ། ། འཁོར་ལོ་དམར་པོ་རབ་ཏུ་འབར་བ་ནི། ། མྱུར་བར་སྔར་བཤད་ལྟ་བུར་འཁོར་བར་བསྒོམ། ། ལྷག་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བརྟན་པ་ལྟར་གནས་ཤིང་། ། རླུང་མེད་ མི་གཡོ་མར་མེ་ལྟར་གསལ་ཏེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་བཞུགས་བྱས་ནས། ། བདུད་རྩིའི་ཐིག་ལེ་ཟགས་པས་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་བཤད་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཅི་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དགའ་བ་ལ་འགྲོ་བས་སམ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ནི་གཡུང་དྲུང་དང་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ལ་མཐར་ཐུག་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཡང་ན་སྲིན་པོའི་ཞལ་ཅུང་ཟད་བསྡམས་པ་ དང་།

Then, it is said that one should visualize the cakra revolving in the secret place where the mind abides in absorption. Furthermore, some say that upon seeing the swastika rotate, the rākṣasa face is slightly constricted, and one meditates on the cakra from the blazing Vasubandhu (Dbyig gnyen) of radiant light. For instance, if the mind becomes stable upon the swastika, the vital-wind (prāṇāyāma) will become stable. When the vital wind is stable, the caṇḍālī stirred by it causes the nectar (amṛta)—indistinguishable from the syllables such as Haṃ—to descend, whereby one should meditate on that secret cakra as having become the drop (bindu) of the nature of innate joy (sahajānanda). As it is said in the Mahāsādhana: "Following that, in the region of the wise, within the valley of the three-peaked mountain, one should meditate on a blazing red cakra revolving swiftly as previously described. Abiding as if stabilized by superior force, unmoving like a lamp in a windless place, and having settled in the cakra of great bliss (mahāsukha), one is bathed by the dripping of the nectar-drop; thus, one will attain Mahāmudrā." This is the explanation up to that point. If one asks what is accomplished for the yogi who meditates in this manner: regarding the term "mudrā" (phyag rgya) and so forth, it is because one proceeds to joy, or because of the complete purity of emptiness (śūnyatā) through being free from all conceptual elaborations (prapañca). The two mudrās are the swastika and the cakra. In that regard, the ultimate union is non-dual wisdom (jñāna). Alternatively, it is the slight constriction of the rākṣasa face and—

རྣམ་འོད་དབྱིག་གཉེན་རབ་ཏུ་འབར་བས་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སོ། ། ཡང་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་དང་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོས་ཕྲད་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་སྦྱོར་རོ། ། དེས་ཁམས་གསུམ་སྐུ་གསུམ་དུ་འགྲུབ་པ་ནི་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་གི་ཚིག་ གིས་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་སྨོས་ཅི་དགོས། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོན་ཏེ་བསྐྱེད་རིམ་ཙམ་ལ་གནས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། སྐད་ཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ས་བོན་ དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་སྐད་ཅིག་ནི་ཅིག་ཅར་རོ། ། རྣམ་པ་ནི་ལྷའི་རྣམ་པའོ། ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། ། བདག་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་སྐད་ཅིག་རྣམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་གོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ དང་ལྡན་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་གཞན་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫོགས་རིམ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། རིམ་པ་གཉིས་ནི་ཡང་དག་རྟེན། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་ཆོས་བསྟན་ཏོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པར་ གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་བསྒོམ་གྱི་ཆོ་གའོ། ། སྔགས་བཏུ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་བཤད་པར་བྱ་བ་ནི།

The two mudrās are the blazing of the light of the jewel. Alternatively, the meeting of the wheel of great bliss and the wheel of emanation with the flavor of great bliss is the excellent union of the two mudrās. Through that, the three realms are accomplished as the three bodies; this is the perfection. By the word "also," it is meant that not to mention minor accomplishments, all mundane and supramundane excellences will be attained. If it is asked, "Will accomplishments be attained by abiding in the generation stage alone?" [the text says] "in an instant" and so forth. Because there are no seed-syllables, hand-symbols, and so on, "instant" means simultaneously. "Aspect" refers to the aspect of the deity. "Its yoga" is the union of emptiness and compassion. "Self" refers to the practitioner who possesses that essence, the yoga of the instantaneous aspect. Because the practitioner possesses non-dual wisdom, "will be accomplished" means that the accomplishment of Mahāmudrā will be attained. "Not otherwise" means that it is not without the completion stage. As it is said: "The two stages are the authentic support; the Vajra-holder taught the Dharma." This is the ritual of meditation, stating that the practitioner abiding in the generation stage and the completion stage will swiftly attain the accomplishment of Mahāmudrā. The extraction of the mantra is easy to understand. Next, the explanation of the torma offering is as follows:

terminologyགཏོར་མ → “offering cake”. 'Torma' is defensible for specialists; in a general text 'offering cake' says what it is.

homonymགཏོར་མ is rendered “offering cake” here; the glossary also records Bali, oblation, bali offering for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionགཏོར་མ “offering cake” — Bali wrested control of the world from the devas , establishing a period of peace and prosperity with no caste distinction. Indra requested Viṣṇu to use his wiles so that the devas could gain the world back from him. He

adherencePinned rendering paraphrased here: element; Bon; name; offering cake

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termཕྱག་རྒྱ → mudrā

termའཁོར་ལོ → cakra

termཁམས → element

termདངོས་གྲུབ → accomplishment

termལས → action

termབོན → Bon

གཅེར་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བས་སྔར་བཤད་པའི་ནུབ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ སུ་བལྟ་ཞིང་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་གཏོར་མ་བཏང་ཞེས་འགུགས་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཡཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རླུང་གི་འཁོར་ལོའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཀཾ་ལས་བྱུང་བའི་མི་མགོ་གསུམ་ལ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨའི་སྣོད་ ཀྱི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། སྒྲོན་མ་ལྔ་དང་། ཧ་ཧོ་ཧྲཱིཿའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མལ་པའི་མདོག་དང་། དྲི་དང་ནུས་པ་སྤངས་ནས་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་མེ་འབར་བས་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཞུ་ནས་འོ་མ་དང་སིནྡྷུ་ར་འདྲེས་པ་བཞིན་དུ་བལྟས་ནས་བཾ་ལས་སྐྱེས་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་མགོ་ཐུར་དུ་བསྟན་པས་དཀྲུགས་ནས་ཞུ་ ཞིང་དེའི་འོག་ཏུ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། བསྒོམས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ཡང་བཀུག་པར་བྱས་ལ། གྲུབ་པའི་དངུལ་ཆུ་ལྟར་བདུད་རྩི་ཡང་རབ་ཏུ་གྲུབ་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་འདོད་པ་ཇི་ལྟ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བཀུག་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་མདུན་དུ་བཞག་ཅིང་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ལྗགས་ཀྱི་བུ་ག་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི། ཨི་མཾ། བ་ལིཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་འདིས་སོ། ། མཁའ་ འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་རལླི་ཧོཿཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿ།

Regarding the phrase "naked" and so forth: being naked with hair loose, one should look toward the previously explained directions such as the west. Having blessed [the offering] according to the oral instructions, one should cast the torma offering; this shall be explained by summoning [the deities]. This is as follows: upon a wind wheel generated from yaṃ, there is a fire maṇḍala generated from raṃ. Upon that, there are three human heads arising from kaṃ, and a lotus vessel arising from a. Within it are the five nectars (amṛta) and the five lamps. Having abandoned their ordinary color, smell, and potency through the syllables ha, ho, and hrīḥ, the fire stirred by the wind blazes, melting the five nectars and so forth. One should visualize them as being like milk mixed with sindūra. Then, by stirring with a khaṭvāṅga generated from baṃ and pointing its head downward, they are melted. Below that, by meditating on oṃ āḥ hūṃ, light rays summon the nectars of the oceans and so forth. The nectar is perfectly accomplished like perfected quicksilver. Having blessed it according to one's desire with the three syllables, the assembly of Vajrayoginī and others, summoned by mantra and mudrā, is placed before one and perfectly worshipped. To the Vajra Ḍākinī, who possesses a vajra tongue with a cavity [generated] from a white hūṃ, one uses this mantra: oṃ vajraḍākinī imaṃ baliṃ gṛhṇa gṛhṇa hūṃ phaṭ | oṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ samayas tvaṃ dṛśya hoḥ. For the Ḍākinīs and so forth, [the mantra is]: oṃ vajrārali hoḥ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ | vajraḍākinī samayas tvaṃ dṛśya hoḥ.

ཞེས་པ་འདིས་ལན་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་མམ་བཞིའམ་ལྔ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་དབུལ་བ་ནི། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། སརྦྦ་ཡཀྵ་རཱཀྵ་ས། བྷཱུ་ཏེ། པྲེ་ཏ། པི་ཤཱ་ཙ། ཨུནྨཱ་ད་ཀུཥྨཱཎྜ། ཨ་པསྨཱ་ར། ཌཱ་ཀི་ནྱ་ད་ཡ། ཨི་མཾ་བ་ལིཾ། གྲྀཧྞ་ཏུ། ས་མ་ཡཾ་རཀྵན་ཏུ། མ་མ་སརྦྦ་སིདྡྷིམྨེ། པྲ་ཡཙྪན་ཏུ། ཡ་ཐཻ་བཾ། ཡ་ཐེཥྚཾ། བྷུཉྫ་ཐ། པི་པ་ཐ། མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐཱ། མ་མ་སརྦྦ་ཀརྟ་ཡ་སཏྶུ་ཁ། བི་བྲྀ་དྷ་ ཡེ། ས་ཧ་ཡི་ཀ་བྷ་བནྟུ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་འདི་ལན་བདུན་བརྗོད་པས་དབུལ་ལོ། ། བདུད་རྩི་མྱངས་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེས་ན་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་ པར་མཆོད་ཅིང་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟོད་དེ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ལྷག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་སྤངས་ནས་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། སྲིན་ལག་དང་མཐེ་བོང་གིས་སེ་གོལ་གཏོགས་ཤིང་ཨོཾ་བཛྲ་མུཿ། ཞེས་བརྗོད་པས་སེ་གོལ་གཏོགས་ཤིང་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ཉིད་ ཀྱི་ས་བོན་ལ་བསྟིམ་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་གཏོར་མའོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་འགལ་བར་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་ལས་སྡོམ་པའོ། ། ཡང་དམ་ཚིག་ནི་ཤེས་རབ་མ་བསྟེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་ཐིག་ལེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རོ་ གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའོ། །

Recite this once, twice, three times, four times, or five times. Then, to offer to the directional protectors residing in the eight charnel grounds, recite: OṂ KHA KHA KHĀHI KHĀHI | SARVA YAKṢA RĀKṢASA BHŪTA PRETA PIŚĀCA UNMĀDA KUṢMĀṆḌA APSMĀRA ḌĀKINYADAYA | IMAṂ BALIṂ GṚHṆANTU | SAMAYAṂ RAKṢANTU | MAMA SARVA SIDDHIM ME PRAYACCHANTU | YATHĀIVAṂ YATHAIṢṬAṂ BHUÑJATHA PĪTHA MĀTIKRAMATHA | MAMA SARVA KĀRYA SATSUKHA VIVṚDHAYE | SĀHAYIKA BHAVANTU | HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. Recite this seven times and offer. Then, one should meditate on the deities such as Vajrayoginī, who, having tasted the nectar, attain great bliss. Thus, the offering goddesses arising from one’s own seed-syllable should perfectly make offerings and praise with the eight-line mantra. Having prayed for the desired accomplishments, and having cleared away faults such as omissions or additions, one should ask for forgiveness. Clapping the ring finger and thumb, recite OṂ VAJRA MUḤ. By clapping, the maṇḍala should be dissolved into one’s own seed-syllable. This is the torma of the Blessed Lady. Regarding "samaya" (commitment): in order not to transgress, samaya is the restraint of non-virtuous actions such as taking life. Furthermore, samaya is the state of the single taste of the drops of the sixteen joys arising from relying on a wisdom consort, which is the practice of celibacy (brahmacarya) through the entry into the vajra-jewel.

ཡང་དམ་ཚིག་ནི་དགའ་བ་བཅུ་དྲུག་གི་ཐིག་ལེ་དེ་ཉིད་འཛག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ལས་གྱེན་དུ་གསང་བ་དང་། ལྟེ་བ་དང་། སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་། དཔྲལ་ བའི་ཟེ་འབྲུས་འདྲེན་པ་ནི་གསང་བའི་དམ་ཚིག་གོ། ། བཟའ་བ་ནི་གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བུས་བདུད་རྩིར་བསྒྱུར་བའི་བཟའ་བའོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་ལ་གླད་གཟེར་དང་མཛེ་ནད་ལ་སོགས་པ་ནད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་གཉིས་བསྲུངས་པ་ཁོ་ནས་ དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། ཚེས་བཅུའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་རུ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། སྟོབས་ཆེན་རབ་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཉོན་མོངས་དྲ་བས་རྣམ་གཅོད་པའི། ། མར་གྱི་ཚེས་བཅུ་ངེས་པ་སྟེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྔར་བྱང་ཆུབ། ། སྙིང་པོ་ བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་མ་དང་གར། ། མར་གྱི་ཚེས་བཅུར་སངས་རྒྱས་གྱུར། ། མང་པོ་སྨྲས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དེ་ཀུན་དེ་བཞིན་གཤེགས་ལས་འབྱུང་། ། ལུ་ཨི་བི་རཱུ་ལ་སོགས་རྣམས། ། གྲུབ་ཐོབ་གྲུབ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཚེས་བཅུ་དེ་ཉིད་དེས་ན་དེ། ། ཚེས་བཅུ་ མཚུངས་མེད་བསོད་ནམས་ཅན། ། དེ་ལ་བསམ་གཏན་བཟླས་བརྗོད་པ། ། དེ་བཞིན་གཏོར་མ་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། མཐའ་མེད་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ནི། ། སྲོད་ལ་ཁྱད་པར་འཕགས་པས་སུ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་འཁོར་ལོ། ། གཞོན་ནུའི་འཁོར་ལོ་གཅིག་པུའམ། ། གྲུབ་ཐོབ་རིམ་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། མཆོད་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །

Furthermore, the samaya is the nature of the discipline (śīla) that prevents the very drops (bindu) of the sixteen joys from leaking. How is that so? Drawing [the drops] upward from the vajra-jewel through the secret place, the navel, the heart, the throat, and the forehead-bud is the secret samaya. As for the food, it is the food of gokuda-hana and the lamps and so forth, which are transformed into nectar (amṛta) through the ritual. If the samaya is impaired, various diseases such as headaches and leprosy will arise. Only by guarding the two samayas will the accomplishments (siddhi) be attained. Having prostrated to Vajravārāhī, I shall thoroughly explain the powerful ritual of the tenth day in detail for the benefit of practitioners. The tenth day of the waning moon is certain to sever the net of afflictions (kleśa). Śākyasiṃha previously attained awakening; the heart mantra will lead to the attainment of awakening. On the tenth day of the waning moon, the Primordial Buddha became a Buddha in the dance. What is the use of speaking much? All of that arises from the Tathāgata. Luipa, Virūpa, and the others attained the state of a realized adept (siddha). Therefore, that very tenth day is the peerless merit. On that day, one should perform meditative concentration (dhyāna), recitation (japa), as well as the bali offering and the homa. To show the infinite result, at the special time of dusk, one should worship the wheel of heroes and yoginīs, or the wheel of the Youth alone, according to the ritual of the stages of the realized adepts; by so worshipping, one will attain the accomplishments.

definitionཚུལ་ཁྲིམས “discipline” — In general, the first of the three trainings ( triśikṣā ), and in this text and others the first of five qualities of the Saṅgha that are also described in other texts as the five undefiled (or beyond-worldly) aggregates

terminologyས་བཅུ → “the ten grounds”. The bodhisattva levels. The single syllable ས is also the word for 'earth' and must not be pinned as 'ground' on its own.

homonymས་བཅུ is rendered “the ten grounds” here; the glossary also records ten levels, ten grounds, ten stages for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionས་བཅུ “the ten grounds” — The ten levels or stages traversed by a bodhisattva that culminate in buddhahood: (1) Joyful ( pramuditā ; rab tu dga’ ba ), (2) Stainless ( vimalā ; dri ma med pa ), (3) Luminous ( prabhākarī ; ’od byed pa ), (4) Radian

definitionསྙིང་པོ “heart mantra” — A term for the most important and often (but not always) the most simplified spell associated with a particular buddha, bodhisattva, or other being.

definitionབསམ་གཏན “concentration” — Designates both the mental state of deep concentration and the meditative practices leading to it. These states are characterized by a gradual withdrawal of consciousness from external sense data. Two broad distinctions

definitionསྦྱིན་སྲེག “homa” — The casting of a prescribed offering into a ritual fire. The practice of homa is first attested in pre-Buddhist Vedic literature, and serves as a core, pervasive ritual paradigm in exoteric and esoteric rites in both Bud

adherencePinned rendering paraphrased here: homage; the ten grounds

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termདམ་ཚིག → samaya

termདགའ་བ → joy

termཐིག་ལེ → drop

termཚུལ་ཁྲིམས → discipline

termརྡོ་རྗེ → vajra

termལས → action

རྣལ་འབྱོར་རོལ་པས་རབ་ཞུགས་པའི། ། རིམ་གྱིས་ཐིམ་པའི་རླུང་སེམས་ཀྱིས། ། སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཚེས་བཅུ་སྟེ། ། རང་རིག་ཚེས་བཅུར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། བླ་མ་མན་ངག་གིས་གནས་པའི། ། མི་ཤིགས་པ་ཡི་སྒྲ་ལས་བྱུང་། ། ལྷན་སྐྱེས་ཚེས་ བཅུ་ཚིག་ཏུ་བཤད། ། སྲོག་གི་རྣལ་འབྱོར་ཚེས་བཅུ་ཡིན། ། དབུ་མའི་ལམ་དུ་རོལ་པ་ཡིས། ། གཏུམ་མོ་གྱེན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། ། སྤྱི་བོར་འཁོར་ལོ་ཀུན་ནས་གནོད། ། ལུས་ཀྱི་ཚེས་བཅུ་དྲན་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་ཚེས་བཅུར་ཏིལ་དང་ནི། ། སྐྱུ་རུ་ར་དང་ཡུངས་འབྲུ་སྟེ། ། བཀྲུས་ནས་སྒྲུབ་པོ་ མཉམ་གཞག་ནས། ། མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། གསང་འདུས་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས། ། རང་རང་ཡི་དམ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་སྲོད་ལ་སྟེ། ། སྒྲུབ་པོས་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རང་གིས་རྟོགས་པར་བཤད་པའམ། ། གྲུབ་ཐོབ་ལམ་གསུངས་གཏོར་མ་འབུལ། ། སྤྱི་ཡི་རིམ་པ་རབ་ཏུ་བཤད། ། ད་ནི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཡར་གྱི་ཚེས་བཅུར་མཆོད་སྦྱིན་གཉིས། ། མར་ངོར་སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་པ་གཉིས། ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཚེས་བཅུ་ལ། ། གྲུབ་ཐོབ་བརྒྱུད་པའི་དཔའ་བོ་རྣམས། ། སྤོབས་པའི་རང་བཞིན་སེམས་ལྡན་ལ། ། ཆང་གི་མཆོག་གིས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཀུནྡའི་མེ་ཏོག་རབ་བརྒྱུས་པའི། ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པར་རོལ་པ་ནི། ། ས་འོག་ལ་ནི་དམིགས་གྱུར་པ། ། མར་ངོར་ཏིལ་ལ་དམར་པོ་ཡིས། ། ནནྟི་ནི་ཡི་ཁུ་བས་སྤངས། ། དང་པོའི་སྲོད་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དབེན་པའི་གནས་སུ་བསྒོམ་གནས་སོ། ། དགུན་ཟླ་ར་བར་ སྣམ་བུའམ། ། རས་བལ་འབྱུང་གོས་དབུལ་བར་བྱ།

Through the yoga of play, the winds and mind gradually dissolve; the elaborations of the mind are the tenth day, renowned as the tenth day of self-awareness. Arising from the sound of the indestructible, which abides through the guru’s pith instructions, the coemergent tenth day is explained in words. The yoga of the vital breath is the tenth day. By sporting in the path of the central channel, the inner heat ascends, completely piercing the crown cakra; this is the mindfulness of the body’s tenth day. Then, on the tenth day, having washed sesame, myrobalan, and mustard seeds, the practitioner, remaining in meditative equipoise, will accomplish the various types of offerings. According to the stages of the Guhyasamāja and so forth, one should make offerings to one’s respective yidam. Especially at dusk, the practitioner should meditate on that very reality. Whether explained as one’s own realization or as the path taught by the siddhas, one should offer the torma. The general stages have been thoroughly explained; now the specific ones will be described. On the tenth day of the waxing moon, there are both offerings and gifts; on the waning moon, there are both fire offerings and offerings. On the tenth day of the last month of autumn, the heroes of the siddha lineage, possessing minds of the nature of eloquence, should be honored with the finest liquor. One should offer red flowers, beautifully strung with kunda blossoms. The play of mental recitation is focused upon the subterranean realm. On the waning moon, with red sesame seeds, one should perform the fire offering at the first dusk, having abandoned the essence of nandi, while dwelling in meditation in a secluded place. In the first month of winter, one should offer wool or cotton garments.

། མེ་ཏོག་སེར་པོ་རབ་བརྒྱུས་པའི། ། མེ་ཏོག་དམར་པོའི་ཕྲེང་བས་མཆོད། ། ཉིང་ལག་རོལ་པས་བཟླས་པ་དང་། ། ས་སྟེང་ས་འོག་རྗེས་འབྲངས་པའི། ། ཟླ་བ་མར་ངོ་ཏིལ་ནག་གི། ། ལྷག་པར་གོང་བཞིན་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། གོང་བཞིན་འབྲིང་ པོར་བ་དམར་དང་། ། ཀེཾ་ཀི་ར་ཏས་འདྲེས་མཆོད་པ། ། གོང་བཞིན་དུ་ནི་སྤྱད་པར་བྱ། ། གསང་སར་ཚིག་གིས་བཟླས་པ་དང་། ། མི་ཡི་འཇིག་རྟེན་གནས་རོལ་ནི། ། ཟག་པ་ཀུན་ནས་རྣམ་འཇིག་པ། ། དེ་བཞིན་ཏིལ་ཀར་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། མཚན་ཕྱེད་དག་ལ་ཡང་དག་སྤྱོད། ། དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་མར་ ཚེས་བཅུར། ། ཞོ་ནི་དྲི་ཞིམ་དབུལ་བར་བྱ། ། གསེར་གྱི་སྙེ་མ་མེ་ཏོག་འདྲེས། ། མཆོད་པ་སྔར་བཞིན་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པ་རོལ་པ་ནི། ། སྨིན་མཚམས་གནས་ལ་གནས་གྱུར་པའི། ། མར་ངོ་ཡི་ནི་ཚེས་བཅུ་ལ། ། པྲི་ཡང་ཀུ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། དང་པོའི་ཐུན་ལ་དྲན་པ་ཡིན། ། དཔྱིད་ ཟླ་ར་བའི་མར་ངོ་ལ། ། བུ་རམ་བཅའ་སྒ་དབུལ་བར་བྱ། ། པ་ཊ་ལ་ཡི་མེ་ཏོག་འདྲེས། ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་མཆོད་པ་དང་། ། བཟླས་པས་འོག་མིན་རབ་གནས་པའི། ། རོལ་པ་དྲག་པོའི་རོ་དང་བཅས། ། མར་ངོར་ལ་ཕུག་ས་བོན་གྱིས། ། ཐོ་རས་ཐུན་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོར་ཡར་ཚེས་བཅུར། ། ཨ་ཤོ་ཀ་ནི་དམར་པོ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་མཆོད་པར་བྱ། ། ཚིག་གིས་བཟླས་དང་རོལ་པ་ནི། ། རབ་ཏུ་མི་གནས་གནས་གྱུར་པ། ། ཀ་ར་དང་བཅས་མ་ཧེའི་ཞོ། ། དྲི་མ་མེད་པ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མར་ངོར་མེ་ཏོག་སུ་མ་ཀའི། ། སྦྲང་རྩི་མར་བཅས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་ཡར་ངོ་ལ། །

With a garland of red flowers strung with yellow flowers, one should make offerings. With the play of the limbs, one should perform the recitation. Following the manner of the earth and the subterranean, during the waning moon, one should especially perform the homa with black sesame as before. In the middle [period], as before, one should use red cow [products] and offer a mixture of keṅkīrata. One should practice as before. With the words at the secret place, one performs the recitation. Playing in the abodes of the human world, which completely destroys all defilements, one should likewise practice the homa with white sesame at midnight. On the tenth day of the waning moon of the last month of winter, one should offer fragrant curd. One should practice the offering as before, mixed with golden ears of grain and flowers. The play of mental recitation abides in the location of the brow. On the tenth day of the waning moon, the homa with priyaṅgu is the mindfulness of the first watch. In the waning moon of the first month of spring, one should offer molasses and ginger. Mixed with pāṭala flowers, one should offer red flowers. With the recitation, one abides in Akaniṣṭha. Together with the taste of fierce play, in the waning moon, one should perform the homa at dawn with radish seeds. On the tenth day of the waxing moon of the middle month of spring, one should likewise offer the yoginī with red aśoka flowers. With the recitation of words and the play, one abides in the non-abiding. One should give stainless buffalo curd together with sugar. In the waning moon, one should perform the homa with sumana flowers, honey, and ghee. In the waxing moon of the last month of spring, ...

definitionཟག་པ “defilement” — Literally, “to flow” or “to ooze.” Mental defilements or contaminations that “flow out” toward the objects of cyclic existence, binding us to them. Vasubandhu offers two alternative explanations of this term: “They cause

definitionའོག་མིན “Akaniṣṭha” — The eighth and highest level of the realm of form ( rūpadhātu , gzugs khams ), and thus part of the world of the Brahmā gods ( brahmaloka , gtsang ris ); it is only accessible as the result of specific states of dhyāna .

adherencePinned rendering paraphrased here: fire; name; the ten grounds; Bon

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termམེ → fire

termཟླ་བ → moon; month

termསྦྱིན་སྲེག → homa

termམཆོད་པ → offering

termཟག་པ → defilement

termམཚན → name

ཀ་ར་བཱི་ར་མ་ལུས་མཆོད། ། ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་དང་རོལ་པ་ནི། ། རི་རབ་སྐྱོད་བྱེད་མཆོག་གྱུར་པ། ། རྐེད་དཀྲིས་ཡོངས་སུ་གྱོན་ནས་སུ། ། གཡོགས་པའི་གོས་ཕྲ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མར་ངོ་མར་དང་འདྲེས་པ་ཡི། ། གུ་གུལ་གྱི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དབྱར་ཟླ་ར་བའི་ཡར་ངོ་རུ། ། མར་མེ་རླུང་སྨན་ བཙོས་ཏིལ་མར། ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་རབ་བརྒྱུས་པའི། ། སྙེ་མའི་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད། ། གསང་བའི་བཟླས་དང་རོལ་པ་ནི། ། སྟོང་ཉིད་ལམ་ནི་མཐོང་བྱེད་མ། ། མར་ངོ་འོ་ཐུག་མར་དང་བཅས། ། རྟག་པར་དེས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཡར་ངོ་ལ། ། ཀ་ར་བཱི་རས་མཆོད་ པར་བྱ། ། ཚིག་གིས་བཟླས་དང་རོལ་པ་ནི། ། ཉིང་ལག་ཀུན་དུ་བལྟ་བར་བྱ། ། སྦྲང་རྩིས་བཀང་བའི་འཁར་སྡེར་དང་། ། ཡང་ན་རལ་གུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། མར་ངོ་གྲུབ་པའི་རྗེས་བཅས་པའི། ། འབྲས་ཡོས་ཀྱིས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དབྱར་ཟླ་ཡར་ངོར་ཛ་བ་དང་། ། བནྡྷུ་མ་དང་ཡནྟི་ས་ མཆོད། ། རྣལ་འབྱོར་བཟླས་དང་རོལ་པ་ནི། ། སྣ་ཡི་རྩ་བར་རབ་གཟིགས་པ། ། གདུགས་དང་གཙུག་ཏོར་དཀར་པོའམ། ། པྲ་ཚིལ་བྱུགས་པའི་རས་སྦྱིན་བྱ། ། མར་ངོ་ནས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཏིལ་མར་མར་དཀར་འདྲེས་པས་སོ། ། སྟོན་ཟླ་ར་བར་ཙམ་པ་ཀ། ནཱ་ག་གེ་སར་ཆུ་སྐྱེས་དང་། ། ཨུཏྤལ་ ཀུ་མུ་ད་ཡིས་མཆོད། ། རང་གིས་ཐོས་བཟླས་རོལ་པ་ནི། ། ནམ་མཁའི་སྐར་མ་དམིགས་པར་བྱ། ། ཙུ་ན་ཙུ་ག་ལྷམ་ཞོ་ཆུ། ། རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མར་ངོར་དཱུར་བ་མར་བཅས་པའི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཚེས་ཀུན་ཕན་པར་གྲགས། ། སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་ཡར་ཚེས་བཅུར། །

Offer karavīra without exception. The mental recitation and play are the supreme shaker of Mount Meru. Having fully donned the waist-cloth, one should give the gift of fine, covered garments. On the waning moon, perform a homa of guggulu mixed with butter. During the waxing moon of the first month of summer, offer lamps, wind-medicine, and sesame oil, and worship with clusters of flowers strung with red blossoms. The secret recitation and play cause one to see the path of emptiness. On the waning moon, one should constantly perform a homa with milk-porridge and butter. During the waxing moon of the middle month of summer, one should worship with karavīra. The verbal recitation and play should be observed in all the limbs. One should offer a bronze plate filled with honey, or else a garment. On the waning moon, perform a homa with parched rice and the remains of the accomplishment. During the waxing moon of summer, worship with japa, bandhūka, and yantīsa. The yogic recitation and play are the thorough observation at the root of the nose. One should give an umbrella, a white uṣṇīṣa, or cloth smeared with beeswax. On the waning moon, perform a homa with barley and a mixture of sesame oil and white butter. In the first month of autumn, worship with campaka, nāgakesara, water-born lotuses, utpala, and kumuda. The recitation and play heard by oneself should focus on the stars in the sky. One should give the well-known cūṇa-cūga shoes and curd-water. On the waning moon, a homa of dūrvā grass with butter is renowned to benefit all lunar days. On the tenth day of the waxing moon of the middle month of autumn,

ཨིནྡི་བ་ར་དམར་པོས་མཆོད། ། དྲི་ཞིམ་མདོག་བཟང་མེ་ཏོག་གིས། ། ཡི་དམ་ལྷ་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། གསང་སར་བཟླས་པ་ཚིག་བརྗོད་བྱུང་། ། རོ་མ་རྐྱང་མ་དང་བཅས་པའི། ། ཕྱག་རྒྱ་རི་རབ་རྣམ་འཇིག་པ། ། ཡོངས་སུ་གྲགས་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་གོས་དང་རྣལ་འབྱོར་དབྱུག། རྣལ་འབྱོར་བསྒོམས་ཐབས་ཁོ་ན་ཉིད། ། སྔོན་དུ་བཤད་གཟུགས་བླ་མ་ཡིས། ། ཡང་དག་ཏིང་འཛིན་གནས་པས་དབུལ། ། མར་ངོར་དྲི་ཞིམ་རྫས་རྣམས་ནི། ། མར་བཅས་ཨ་ཀ་རུ་བསྲེག་བྱ། ། ཏིལ་རྣམས་དང་ནི་གྲུབ་པའི་རྫས། ། ཐམས་ཅད་དག་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱོར། ། པ་ལ་ཤ་དང་ ཨརྐ་དང་། ། ཀསྨི་ར་དང་པ་ཏྲ་དང་། ། ཨུ་དུམྺཱ་ར་ཁ་དི་ར། ། པ་ལཀྵ་དང་ཨ་ཤྭདྠ། ། ཀ་པེད་དཱུར་བ་ཥ་ན་རྣམས། ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ལ་སོགས་སུ། ། ཡམ་ཤིང་འདི་རྣམས་རིམ་པས་བསྲེག། ཡང་ན་ཇི་ལྟར་རྙེད་པས་སུ། ། གྲུབ་པའི་རྫས་དང་བཅས་པ་ཡི། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ བསྲེག་པར་བྱ། ། དངོས་གྲུབ་ཡིད་དུ་འོང་འདོད་པས། ། སྐྱེས་པའམ་ནི་བུད་མེད་ཀྱིས། ། དཔའ་བོའི་ཕྱེ་མ་དང་བཅས་པའི། ། འཁར་བའི་སྣོད་དུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། བདུད་འདུལ་ཕྱིར་ནི་སོ་རྩིས་དབུལ། ། བུ་འདོད་ཕྱིར་ནི་དགའ་བ་ཡིས། ། ཆང་ནི་སྦྲང་རྩི་ འདྲེས་པ་འབུལ། ། གང་དང་གང་དུ་ཁྱད་པར་འདོད། ། ཁྱད་པར་འཕགས་པ་གང་ཡིན་པ། ། མི་ཟད་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡི། ། དེ་དེར་ཚེས་བཅུར་དབུལ་བར་བྱ། ། དེར་ནི་གསང་བའི་སྦྱིན་པ་ནི། ། སྦྱིན་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་གི་མཆོག། སེམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ལས་བྱུང་བ། ། དགའ་མཛད་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་ པ། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་མྱོང་གྱུར་པ།

Offer with red indivāra flowers. With fragrant and beautiful blossoms, one should please the yidam deity. At the secret place, the recitation of the words arises. Together with the rasanā and lalanā, the mudrā that destroys Mount Meru should be known as the renowned one. The yogi’s garment, the yogi’s staff, and the very method of yogic meditation—these should be offered by the guru, who abides in perfect meditative absorption, in the form previously explained. During the waning moon, fragrant substances mixed with butter and agaru should be burned. Sesame seeds and the substances of accomplishment—all pure things—should be combined. Palāśa, arka, kasmīra, patra, udumbara, khadira, palāṣa, and aśvattha, kapittha, dūrvā, and ṣaṇa—these sacrificial woods (samidh) should be burned in sequence starting from the last month of autumn. Alternatively, whatever is available, together with the substances of accomplishment, should be burned for all of them. Those who desire the delightful accomplishments, whether men or women, should offer them in a bronze vessel along with the powder of a hero. To achieve yogic accomplishment and to subdue the māras, one should offer betel. For the sake of desiring a child, one should joyfully offer wine mixed with honey. Whatever specific excellence one desires, whatever is particularly sublime, and for those who desire inexhaustible results, one should offer it on the tenth day of the lunar month. Therein, the secret generosity is the supreme of all supreme gifts. Whatever various forms of joy arise from the conceptual thoughts of the mind, the practitioner should experience them.

། དེ་དག་དངོས་གྲུབ་ས་བོན་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་གསང་བའི་སྦྱིན་པ་ནི། ། དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་ཁྱད་པར་འགྱུར། ། ཟླ་མཚན་མྱོང་བ་དངོས་གྲུབ་ལ། ། མ་རྒྱས་པ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལ། ། དར་མས་སྡིག་པ་ཟད་བྱེད་མ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་འཕེལ་འགྱུར་མ། ། གང་ལ་གང་དག་འདོད་འགྱུར་མ། ། དེ་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གང་གིས་ཟླ་མཚན་བྱུང་བ་ཡི། ། སྐྱེ་བ་གང་དུ་སྦྱིན་བྱས་པ། ། འདས་པའི་སྐྱེ་བ་བཅུ་ཐམ་པ། ། ཁྱབ་བདག་དེས་ནི་སངས་རྒྱས་འགྱུར། ། སྐྱེ་བ་དགུ་ལ་ལཱུ་ཡི་པ། ། བི་རཱུ་པ་ཡང་དགུ་ལས་བྱུང་། ། སྐྱེ་བ་ལྔ་ལ་ཤ་བ་རི། ། སྐྱེ་བ་ དྲུག་ལ་དཱ་རི་ཀའོ། ། མང་པོས་ཅི་བྱ་ཐམས་ཅད་ནི། ། གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། མར་ངོའི་ཚེས་བཅུར་ཟླ་མཚན་ཅན། ། སྦྱིན་པར་རབ་ཏུ་ནུས་པ་ནི། ། གྲུབ་ཐོབ་གྲུབ་མཐའི་ཕྲེང་བ་རུ། ། གཏམ་ནི་རྒྱས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཁྭ་དའི་སྐད་ནི་མི་གྲག་པར། ། ཚེས་བཅུར་སྒྲོལ་ མའི་ཡི་གེ་བཅུ། ། བྱ་རོག་མ་ཡིན་ཕྱག་རྒྱར་གནས། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྔགས་བཟླས་པས། ། འཆི་བའམ་བར་ཆད་ཉིད་གྱུར་ཀྱང་། ། རྒྱལ་བར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ཉིད་ཁོ་ནའི་དུས་ཚོད་དུ། ། ཡི་གེ་གསུམ་པ་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། ། ཆུ་ནི་སྙིམ་པ་བརྒྱ་ཕུལ་ན། ། ལོ་གཅིག་ནང་ དུ་ནོར་རྙེད་གྱུར། ། ཡིད་དུ་འོང་བར་འདོད་བྱེད་པའི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་ཕག་མོས་འདྲེན། ། འདིར་ནི་མང་སྨྲ་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དེ་ཚེ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དངོས་གྲུབ་རྟོག་མའི་ཕག་མོ་ཡི། ། ཆོ་གས་ནན་དཱི་ནི་དང་བཅས། ། མཚན་མོར་ཏིལ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གིས། །

These become the seeds of accomplishment. Therefore, the secret generosity is the distinction that accomplishes all aims. For the experience of the menses, for the yogi who has not yet matured, it is the one who exhausts the sins of youth; it is the one who increases the qualities of a Buddha; it is the one who grants whatever is desired. To whomever and whatever is desired, it should be given in that way. In whichever birth the one for whom the menses have appeared gives this gift, ten past births will be transcended, and by that pervasive lord, one will become a Buddha. In nine births, Lūipa arose; Virūpa also arose from nine. In five births, Śavaripa; in six births, Dārika. What is the use of many? All will attain the state of a siddha. On the tenth day of the waning moon, for one who has the menses, the ability to give is supreme. This is the story told in detail in the Garland of Siddhas and Siddhāntas. When the cry of the crow is not heard, on the tenth day, the ten syllables of Tārā abide in the mudrā of the "Crow-Mother." By reciting the mantra through meditative absorption, even if death or an obstacle should occur, there is no doubt of victory. At that very time, if one recites the three-syllable mantra and offers a hundred handfuls of water, wealth will be found within one year. Vārāhī leads the ḍākinīs who desire what is pleasing. What need is there to say more here? At that time, everything will be accomplished. By the ritual of Vārāhī, the mother of accomplishments, together with the nandī, one should perform a sesame homa at night.

དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་རྙེད་ པར་འགྱུར། ། གྲུབ་ཐོབ་གྲུབ་མཐའི་མཁའ་འགྲོ་མའི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་གས་དེ་ཚེ་རུ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་སྐྱེ་བོ་དཀྲུགས། ། ལ་སོགས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བསམ་གཏན་སྦྱིན་པ་བྱ་སྦྱིན་སྲེག། མཆོད་པས་འཁོར་ལོ་ཚིམ་པར་བྱེད། ། གཞན་ལ་ཚེས་བཅུར་སྟོང་འགྱུར་བའི། ། འབྲས་ བུ་ཡང་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། གུར་ཀུམ་དང་ནི་སིནྡྷུ་ར། ། ཀའུ་སུམ་པ་གོས་བཟང་མདོག། ཟླ་མཚན་བྱུང་བའི་སྦྱིན་པ་དག། ཚེས་བཅུར་ཁྱད་པར་འཕགས་པར་འགྱུར། ། བླ་གབ་མེད་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། མཁས་པས་བྱ་རོག་གཏོར་མ་འབུལ། ། ཕྱིར་སོང་ཉི་མའི་གུང་དག་ལ། ། ཀུ་ཀུ་ར་ལ་ གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཉི་མ་ནུབ་པར་འབྱུང་པོ་རྣམས། ། དགའ་བའི་ཆེད་དུ་གཏོར་མ་དབུལ། ། མཚན་མོར་གཏོར་མ་བྱིན་ནས་སུ། ། སྤྱང་ཀུའི་ཚོགས་རྣམས་དགའ་བར་བྱ། ། ཚེས་བཅུར་ཁྱད་པར་གཏོར་མ་འདིས། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལས། ། སྙིང་པོའི་ དོན་ནི་བཀུག་ནས་སུ། ། ཚེས་བཅུའི་རྟོག་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་མཁས་པས་བྱ། ། མ་ཐུལ་བ་ཡི་སློབ་མ་རྣམས། ། ནོར་བདག་ཡིན་ཀྱང་སྦྱིན་མི་བྱ། ། གྲུབ་ཐོབ་བརྒྱུད་པར་གནས་པ་ཡིས། ། དབང་པོ་དུལ་བ་རྣམས་ལ་སྦྱིན། ། དེ་མ་ཡིན་ན་གྲུབ་ཐོབ་བརྒྱུད། ། སྣོད་ དང་བྱང་ཆུབ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱ་མཚོ་ཁྱད་པར་དུ། ། མཆོད་པ་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ནི། ། གཞུང་དེ་བདག་གིས་རྒྱས་པར་བཤད། ། དེ་ཕྱིར་མཁས་པས་ཉམས་སུ་ལོང་། ། སེམས་ཅན་ཕན་འདོད་བདག་གིས་ནི། ། བྱས་པའི་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་དེས། །

The supreme accomplishment will be attained. At that time, by means of the homa ritual of the ḍākinīs of the siddhas and the philosophical systems, the person performing the homa will agitate the world and so forth, and the accomplishments will be obtained. Through concentration, generosity, the giving of gifts, and homa, the cakra is satisfied by offerings. On the tenth day, for others, the fruit will arise as a thousandfold increase. Saffron, vermilion, kusumbha, and the color of fine cloth—these offerings of menstrual blood on the tenth day will become especially sublime. In an open, uncovered place, the wise should offer the crow torma. Having gone outside at midday, one should give the torma to the cuckoo. At sunset, one should offer the torma for the sake of pleasing the bhūtas. Having given the torma at night, one should please the packs of jackals. By this especially sublime torma on the tenth day, great accomplishment will arise. Having extracted the essential meaning from the twenty-four thousand [tantras], this is the Kalpa of the Tenth Day; it should be practiced by the wise who possess compassion. One should not give it to disciples who are unsubdued, even if they are masters of wealth. It should be given to those with disciplined faculties who abide in the lineage of the siddhas. Otherwise, the lineage of the siddhas, the vessel, and awakening will be impaired. This source text, which is an ocean of accomplishments and specifically the ritual of offerings and homa, has been explained by me in detail. Therefore, let the wise put it into practice. By whatever merit I have gained through this work, which desires to benefit sentient beings—

རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་བྲལ་བ་ཡི། ། སེམས་ཅན་ཚོགས་རྣམས་ཡིན་པར་གྱུར། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་འགྲེལ་པ་ཚེས་བཅུའི་མཆོད་པའི་རྟོག་པ། གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོ་དཱ་རི་ཀ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཛ་ག་ཏ་ལའི་པཎྜི་ཏ་དཔལ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཱ་ན་ཤཱི་ལས་བོད་ཡུལ་གྱི་དབུས་དྲང་སྲོང་སྲིན་པོ་རིར་ ལྷའི་སྐད་ལས་བོད་ཀྱི་སྐད་དུ་འཁྲུལ་བ་མེད་པ་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

May the multitudes of sentient beings always be free from afflictions. This concludes the Kālacaturdaśīpūjākalpa, a commentary on the glorious Vajrayoginī, composed by the great mahāsiddha Dārikapa. It was translated from the language of the gods into the Tibetan language, without error, as a self-translation by the great and learned scholar of eastern India, the paṇḍita Dānaśīla, at Ṛṣirākṣasagiri in the center of the land of Tibet. It is finished.

Terminology used in this text (40)

Term	Rendering	×	Note
ལས	action	31	84000 uses 'action' where the mechanics matter, 'karma' where it is a fixed term.
རྡོ་རྗེ	vajra	26
བདག	self	18
སྔགས	mantra	15	སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.
ཆོས	dharma	14	In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two
འཁོར་ལོ	cakra	14
མེ	fire	14	In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not c
དངོས་གྲུབ	accomplishment	12
ཕྱག་རྒྱ	mudrā	11
མཚན	name	11	མཚན་བརྗོད is recitation of names; in མཚན་ཉིད it is a 'definition' (lakṣaṇa) — same spelling, different word.
ཡེ་ཤེས	wisdom	11	Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty o
རྒྱུད	tantra	10
ཁམས	element	10	In ཁམས་གསུམ it is the three realms, not 'three elements'.
ཤེས་རབ	insight	8
བདུད	Māra	8
སྒྲུབ་ཐབས	sādhana	7
ཏིང་ངེ་འཛིན	absorption	7
སྟོང་པ་ཉིད	emptiness	7
ལྷ	god	7	Standard 84000 rendering is 'god'; 'deity' where the text contrasts classes of beings.
དཀྱིལ་འཁོར	maṇḍala	7
ཕྱག་འཚལ	homage	6
ལྷ་མོ	goddess	6
རྩ	channel	6
བོན	Bon	6	Do not translate as 'paganism' or 'shamanism'.
སྦྱིན་སྲེག	homa	6
བསོད་ནམས	merit	5
བླ་མ	guru	5
གཞུང	source text	5
སངས་རྒྱས	buddha	5	The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carr
རྟོག་པ	kalpa	5
བདུད་རྩི	amṛta	5
སྲིན	rākṣasa	5	Often paired with འདྲེ; 'rākṣasa' in learned texts, 'demon' in narrative.
གཏོར་མ	offering cake	5	'Torma' is defensible for specialists; in a general text 'offering cake' says what it is.
དེ་བཞིན་ཉིད	suchness	4
རིགས	family	4	The tantric 'family' (buddha-family); not 'lineage' (which is རྒྱུད་པ or བརྒྱུད་པ).
སྦྱིན་པ	generosity	4
དབང་པོ	Indra	4
དབང	empowerment	4	In compounds དབང་ཆེན is 'great power' (a deity epithet), not 'great empowerment'.
མཁའ་འགྲོ་མ	ḍākinī	4
གཟུགས	form	4

Colophon

Source: tengyur vol. 023_རྒྱུད་འགྲེལ།_ཟ.txt. Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction).

Translation status: 84000 catalogue + registry; grade no-translation-known; checked 2026-11-10.

Set in Newsreader and EB Garamond; Tibetan in Noto Serif Tibetan; Chinese in Noto Serif SC.

Anuvāda · NaxiAI