A Ritual for Caring for Disciples

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤིཀྵྱ་ནུ་གྲ་ཧ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བཤད་པར་བྱ། ། བླ་ མའི་བཀའ་ཡི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་ཐབས་རྟོགས་དོན་དུ། ། སློབ་མ་འབེབས་པའི་ཆོ་ག་མཆོག། དང་པོ་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་དོན་དུ། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་པའི་ཡི་གེ་བཞིའི་དོན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། རང་གི་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་ སུ་འཇམ་པའི་སྟན་ལ་གནས་ལ། ལག་པའི་སོར་མོ་རྣམས་ལ་སྔགས་བཀོད་ལ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་བཟའ་བཏུང་བཟང་པོ་པདྨའི་སྣོད་དུ་བཞག་ལ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྦྱངས་ལ། ཞུ་བའི་རྫས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཁྲུས་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་གནས་དང་བདག་དང་རྣལ་འབྱོར་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་ སེ་གོལ་གཏོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། སུམྦྷ་ལ་སོགས་པ་ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་ཀྱི་སྒྲས་མཚམས་བཅིང་བ་དང་། གོ་ཆའི་སྔགས་དྲུག་དགོད་པ་དང་། དག་པ་གསུམ་གྱི་སྔགས་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ས་གཞི་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ་མཎྜལ་བྱུག་པར་བྱ་སྟེ། ཙནྡན་དམར་པོ་ལ་སོགས་པས་ཟུར་དྲུག་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ས་བོན་དགོད། ། ཟུར་དྲུག་ལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མའི་སྔགས་དགོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་གིས། དཔའ་མོ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་ དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་།

In the language of India: Śiṣyānugrahavidhi-nāma. In the language of Tibet: Slob ma rjes su gzung ba’i cho ga zhes bya ba (The Ritual for Accepting Disciples). Homage to Vajravārāhī! Now, the secret shall be explained. Following the instructions of the Guru, for the purpose of realizing the various sādhanas, this supreme ritual for bringing down the disciple is taught. First, the ācārya, for the sake of accepting the disciple, should be a yogin endowed with the meaning of the four syllables of Śrī Heruka. In a place that accords with his own mind, he should sit upon a soft cushion. Having arranged the mantras upon the fingers of his hands, he should place excellent food and drink mixed with the five nectars (amṛta) in a lotus vessel and purify them according to the ritual. He should then perform the ritual bath, the essence of which is the melting of the substances. Following that, for the purpose of protecting the place, the self, and the yoga, he should first snap his fingers and bind the boundaries with the sound of the four-faced mantra, such as the Sumbha mantra. He should then arrange the six armor mantras and protect the mind by reciting the mantras of the three purities. After that, he should smear a maṇḍala about one cubit in size upon the completely purified ground. Using red sandalwood and so forth, he should draw a six-cornered wheel and place the seed syllable of the Yoginī in its center. Preceded by the arrangement of the Cakravartinī mantra upon the six corners, he should instantaneously generate the maṇḍala of the Blessed Lady together with the six heroines. Then, outside of that, the eight [goddesses] such as Kākāsyā and the others...

དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨརྒྷཾ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་དབྱེར་མེད་པར་བྱ་བ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་ གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ། བདུད་རྩི་མྱང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་བྱས་ལ་བསྟོད་པ་དང་བཟོད་གསོལ་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་ཚེས་བཅུ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་མཎྜལ་བྱུགས་པའི་དབུས་སུ། ལྷའི་བཏུང་བ་བཟང་པོས་བཀང་བའི་དབྱངས་ཀྱི་སྣོད་ཡང་དག་པར་བཞག་ལ་དེའི་ སྟེང་དུ་འཁར་བའི་སྣོད་དྲི་མ་མེད་པ་གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་ལ། དེར་ནི་སིནྡྷུ་རའི་ཕྱེ་མ་བཙགས་ལ་གསེར་གྱི་སྨྱུ་གུས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མངོན་པར་བྲིས་ཏེ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དགུག་གཞུག་བྱས་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ མ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྐང་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་དྲིལ་བུ་གསིལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བསྟོད་ལ་རས་དམར་པོས་གཡོགས་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་གསུམ་བཏོན་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་བར་བྱའོ། ། སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་ བ་ལས་ཕྱིའི་མཆོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེའི་རྗེས་སུ་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པ་ཡང་དག་པར་བཞག་ལ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། རས་དམར་པོས་མགུལ་པ་བཅིངས་པ་དང་། ཁ་རྒྱན་ཙུ་ཏ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་ལོ་མ་ཅན་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་། སྨན་ལྔ་དང་།

One should visualize [the mandala] adorned with the eight charnel grounds. Then, having made perfect offerings with arghaṃ and so forth, one should perform the summoning, entering, binding, and making indivisible of the wisdom wheel according to the ritual, as well as the blessing of the body, speech, and mind, and so on. Having completed everything up to the tasting of the nectar (amṛta), one should offer praises and request forbearance. One should first perform the preliminary retreat. Then, for the purpose of taking the disciples under one's care, on the tenth day, in the center of a similarly smeared maṇḍala, one should properly place a vessel for the melodic song filled with the excellent drink of the deity. Upon that, one should place a stainless brass vessel smeared with saffron and the like. Into that, having sifted vermilion powder, one should draw [the maṇḍala] with a golden pen according to the ritual. Then, having performed the summoning and entering of the wisdom wheel, one should make perfect offerings and so forth. Following that, one should praise the Blessed Lady Vajrayoginī with the eight-line verse, preceded by brandishing the vajra and ringing the bell, and then leave it covered with a red cloth. Then, having given the torma to the guardians of the directions, one should recite the hundred-syllable mantra three times and request forbearance. This is the ritual for the outer offerings for taking the disciples under one's care. Following that, one should properly place the vases endowed with all the characteristics and perform the consecration (adhivāsana). Their necks are bound with red cloth, and their mouths are adorned with leaves from trees such as the cūta (mango), as well as the five precious gems and the five medicines.

འབྲུ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དགུག་གཞུག་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། ཨརྒྷཾ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་མཐར་ཕུལ་ལ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཆོ་ག་བཞིན་བྱས་ལ། མཆོད་པ་ ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་དམར་པོའི་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་བུམ་པའི་ཁར་བཞག་ལ། དེ་དག་གི་སྔགས་ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་བཟླས་ལ་མེ་ཏོག་དམར་པོ་གཏོར་བས་འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་ཞུ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་བལྟ་བར་བྱའོ་ ཞེས་སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ལས་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དག་ལ་མི་ཕྱེད་པའི་གུས་པའི་ཡིད་ཅན་སློབ་མ་དམ་པས་མཎྜལ་བྱས་ལ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་སྐུ། ། བླ་མ་ལ་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མས། ། བདག་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་གསོལ་བ་ལྟར། ། བདག་ཀྱང་རྗེས་སུ་དྲང་བའི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་པས་སོ། ། ཚེས་བཅུའི་དུས་སུ་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་བླ་མས་སློབ་ མའི་ལག་པ་ནས་བཟུང་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། རྟོག་པས་གཡོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ལེགས་པའི་སྔགས་རྒྱལ་ཕྱིར་ཟློས་ལྟར། ། དད་པའི་ཆུ་ཡིས་བཀྲུས་པའི་སེམས། ། ཕན་པའི་སེམས་ཀྱིས་འདིར་གཞུག་བྱ། ། དད་པ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ལ། །

Having prepared the cakra accomplished by means of the five syllables, one should perform the summoning and absorption of the wisdom cakra and so forth. Having presented the offerings, beginning with the arghaṃ, one should perform the ritual according to the procedure, up to the blessing of the body, speech, and mind, the conferral of empowerment, and the tasting of the amṛta. Having made perfect offerings with the offerings and so forth, one should offer praise with the eight-line mantra. Placing a vajra adorned with a garland of red flowers upon the mouth of the vase, one should recite their mantras for as long as desired; then, by scattering red flowers, that very cakra melts, and one should view it as being of that very essence. This is the ritual for the preliminary consecration of the vase from the "Instruction for Taking Disciples." Then, following that, a sublime disciple who possesses an unwavering mind of devotion toward the guru and the buddhas should prepare a maṇḍala and supplicate again and again: "I take refuge in the Guru, the embodiment of the nature of all buddhas. Glorious Vajrayoginī, please grant me your blessings. Just as the Buddha Vajrabodhi requested the great offering, In order to lead me as well, O Vajra of Space, please bestow it upon me." At the time of the tenth day, the compassionate guru, taking the disciple by the hand, should say: "With a mind veiled by conceptual thought, One recites the king of mantras in vain. With a mind washed by the water of faith, One should enter here with a beneficial mind. For sentient beings who lack faith..."

དཀར་པོའི་ཆོས་ནི་མི་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་ས་བོན་ཚིག་པ་ལ། ། མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་སྐྱེ་མི་སྲིད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་སློབ་མ་དད་ལྡན་གྱིས། ། གསང་སྔགས་བྱིན་རླབས་བསྒྲུབས་པ་ལ། ། ཡོན་དང་བཅས་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་ན། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་སྤྱི་བོར་གཞག། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། བུམ་པའི་ཆུ་ནི་བཟུང་ བྱས་ནས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཁྲུས་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་རས་དམར་པོས་གདོང་གཡོགས་བཅིངས་ལ་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་སྦྱར་དུ་བཅུག་ལ། ཨུ་རྒྱན་གྱི་གནས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སློབ་མ་གཞག། དེ་ནས་སུམྦྷ་ནི་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཡིས་བསྲུང་བ་དང་མཚམས་བཅིང་བ་བྱས་ལ། མཉམ་ པར་བཞག་ལ། རྐང་འོག་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། གཞུ་ཡི་དབྱིབས་ཅན་དུ་བའི་མདོག། དེ་སྟེང་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་རུ། ། གྲུ་གསུམ་མེ་ནི་འབར་བར་བལྟ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་དྲི་དག་ཕྱིར། ། དག་པའི་སྔགས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། རང་གི་སྔགས་ནི་སྒྱུ་མ་བཞིན། ། སྤྲུལ་པ་རུ་ཡང་ རྟོགས་པར་བྱ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ལྷ་མོ་བསམ། ། ཕག་མོ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཀུན་ནས་ཀུན་དུ་སྐད་ཅིག་སྟེ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་གསང་སྔགས་བརྗོད། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ནས་སོང་སེམས། ། གཡུང་དྲུང་འཁྱིལ་པ་དགེ་བར་བལྟ། ། སྨིན་མཚམས་གནས་པའི་ཐིག་ལེ་ནི། ། དྲག་ ཏུ་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་ལྟར། ། ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སོ་སོར་བསྡུ་བའི་རིམ་པའམ། ། བླ་མའི་མན་ངག་ལམ་གྱིས་ནི། ། རིམ་པ་རྒྱས་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། གྲུབ་པའི་རྟགས་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། །

"Virtuous qualities will not arise; for example, just as a green sprout cannot possibly grow from a burnt seed," so it is said. Therefore, when a faithful disciple performs the accomplishment of the secret mantra's blessings, if they prostrate with offerings, they should join their palms and place them upon the crown of the head. Following that, the master, having taken up the water of the vase, should perform the ritual ablution according to the rite. Then, having bound the face with a red cloth and caused the disciple to join their palms at the heart, they should face the land of Oḍḍiyāna and be seated according to the rite. Then, having performed the protection and the binding of the boundaries with the sounds of the sumbhani mantra and so forth, they should rest in meditative equipoise. Beneath the feet is a wind maṇḍala, bow-shaped and smoke-colored. Above that, in the emanation wheel (nirmāṇacakra), one should visualize a triangular blazing fire. In order to purify the stains of the aggregates and so forth, one should recite the purifying mantra. One's own mantra is like an illusion; it should be understood as an emanation. Instantly, one should contemplate the goddess, Vārāhī, the embodiment of compassion. In every way, in an instant, one should recite the secret mantra. The mind goes from the emanation wheel; one should visualize the svastika swirl as virtuous. The drop (bindu) residing at the brow is like a wheel spinning violently. Through the application of the two mudrās, or by the path of the guru’s pith instructions, one should understand the stages of the detailed sequence of individual withdrawal (pratyāhāra). With a mind taught in that way, the signs of accomplishment will arise.

ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་སློབ་མ་ལ། ། དེ་ཡི་ཚེ་ནི་ བ་སྤུ་ལྡང་། ། འཆི་མ་འབྱུང་དང་ཆུ་འཛགས་དང་། ། ཚ་བ་དང་ནི་གྲང་བ་དང་། ། འདར་བ་དང་ནི་གཡོ་བ་དང་། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་དུས་བརྟན་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་ནི། ། བསྒོམ་པ་ཕྱི་ནས་བརྟན་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་སྔགས་དང་ལྷ་མོ་ ཡི། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཞེས་སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ལས་ཡེ་ཤེས་འབེབས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་རབ་བཤད་བྱ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་མཆོག། དད་པ་མེད་པས་མི་བྱ་སྟེ། ། སྦྱིན་པ་པོ་རྣམས་སྙིང་རྗེར་ལྡན། ། རང་གི་ཁྱིམ་མམ་དབེན་པ་ རུ། ། ཙནྡན་ལ་སོགས་བྱུག་པར་བྱ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དོན་དུ་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བྱ། ། དད་པ་ཆེན་པོའི་ཡོན་བདག་གིས། ། དང་པོར་བླ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཇི་ལྟར་འབྱོར་པ་ལྡན་པ་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་སྙན་གསན་དབབ། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་བླ་མ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཐོད་པ་ལ་སོགས་བརྒྱན་པ་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཐོག་མར་གཏོར་མ་མདུན་དུ་གཞག། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་པར་བགྱི། ། སྙན་གསན་ཕབ་པ་བྱིན་པ་ལ། ། གཙང་མ་ཡིས་ནི་ཞབས་བཀྲུ་བྱ། ། ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། དེར་གཞུག་གདན་གྱི་རིམ་པ་ལ། ། རྒན་དང་གཞོན་གྱི་རིམ་པ་ཡིས། ། བླ་མ་ཕྱག་འཚལ་འདུད་པར་བྱ། ། སྐལ་བ་མེད་དང་ང་རྒྱལ་ཅན། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་སྤང་བར་བྱ། ། བསྒོམ་པ་ལྡན་པ་ཤེས་བྱས་ལ། ། དེ་ཚེ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔ་ཡིས་མཆོད། །

For the disciple who has attained wisdom, at that time, the hair stands on end, tears flow, and water trickles; there is heat and cold, trembling and movement. One should recite "Oṃ tiṣṭha vajra" and say, "May it be stable at this time." Abiding in the natural state, one should later stabilize the meditation. The offering, the mantra, and the goddess are the coemergent nature itself. This is the ritual for the descent of wisdom from the section on taking the disciple under one's care. Next, I shall explain in detail the supreme ritual of the gaṇacakra. It should not be performed by those lacking faith; it is for donors endowed with compassion. In one's own home or a secluded place, one should smear it with sandalwood and the like. For the sake of the unsurpassed goal, the gaṇacakra should be turned. The patron of great faith should first prostrate to the guru. According to one's means, one should announce the invitation to the deities. The guru, remaining in meditative equipoise, is perfectly endowed with the vajra and bell, adorned with a skull-cup and so forth, and perfectly endowed with the four yogas. First, place the torma in front and perform the offerings according to the ritual. Having granted the invitation, one should wash the feet with pure water. In the thoroughly purified maṇḍala, one should enter there and, according to the sequence of seats, prostrate and bow to the guru according to the order of seniority and youth. Those who are unworthy or arrogant should be excluded from the gaṇacakra. Recognizing those who possess meditation, one should then perform the ritual of offering. One should offer with the five types of sensory enjoyments.

ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཙནྡན་དང་། ། གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་ལྡན་པ་དང་། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དམར་པོ་དང་། ། མཆོད་པ་ལྔ་ཡིས་མཆོད་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཁས་པ་ཡིས། ། དང་པོ་ལྕགས་ཀྱུ་བཟུང་བྱས་ལ། ། སྦྲང་ངམ་བུ་རམ་སྦྱར་བའམ། ། ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཟུང་བྱས་ལ། ། ཆོས་འདི་ལ་ནི་ཁྱོད་ ལྟོས་ལ། ། མེད་པའི་རྣམ་རྟོག་དོར་ནས་ནི། ། ཁྱི་དང་བྲམ་ཟེ་གདོལ་པ་དང་། ། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་བཟའ་བར་གྱིས། ། ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། རིན་ཐང་མེད་ལས་ལེགས་འོང་ཆོས། ། འདོད་ཆགས་དྲི་མ་དག་པའི་ཕྱིར། ། གཟུང་བ་དང་ནི་འཛིན་པ་སྤངས། ། དེ་ཉིད་ ཀྱི་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་དེས་བླང་བར་བྱའོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཁས་པ་ཡིས། ། ཐུན་མོང་དུ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། བཟའ་བ་དང་ནི་བཏུང་བ་ཡང་། ། ཉ་དང་ཤ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། བཟའ་བ་ལ་སོགས་རྫོགས་པ་ལ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་བྱིན་བརླབ་བྱ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་ བརླབ། ། ཁ་དོག་དྲི་ཡང་དག་པར་བྱེད། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བཛྲ་ཀཱ་མི་ཎི་སརྦྦ་བྷ་ཀྵཾ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་གུ་ཧྱ་བཛྲ་ཎི་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་མཎྜལ་བྱས་ལ། པུས་མོ་ཕབ་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་དུ་ནི། ། དེ་ལ་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱ། ། གདན་ལ་སོགས་པ་བཅུ་ཡིས་ནི། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་སོགས། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོ་དབང་ཕྱུག་རྣམས། ། གུས་པས་བདག་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྷ་མོ་ཚད་མ་དམ་ཚིག་ཚད། ། དེ་གསུང་མཆོག་ཏུ་ཚད་མ་སྟེ། ། བདེན་པ་དག་གིས་ལྷ་མོ་ཡིས། ། དེ་དག་བདག་གི་རྗེས་འཛིན་ཤོག། ཇི་སྙེད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། །

In particular, one should make offerings with sandalwood, saffron, and the like, along with red flower garlands and the five types of offerings. The skilled karmavajra should first take hold of a hook, and having taken whatever is available—whether honey or molasses—should offer it with this verse: "Look upon this dharma; having abandoned the conceptualization of non-existence, eat [it] as being of one nature with dogs, brahmins, and outcasts." Then, [the disciple] should receive it with this: "I prostrate to that very reality, the dharma well-come from the priceless, which is pure of the stains of desire and has abandoned both subject and object." The skilled karmavajra should offer it in common. Regarding the food and drink, such as fish and meat, once the meal and so forth are complete, the ācārya should perform the consecration. He should consecrate it with the three syllables, which purify the color and the smell. With the mantra: oṃ sarvavajrakāmini sarvabhakṣaṃ viśodhaya guhyavajri hūṃ svāhā. Then, having prepared a maṇḍala in front, with knees bent and palms joined, one should make an aspiration for the sake of all sentient beings: "With the ten [offerings], such as the seats and so forth, and the stages and perfections, I respectfully prostrate to the heroes, heroines, and lords. The goddess is the authority, the samaya is the authority, and her speech is the supreme authority; by these truths, may the goddess take me under her care. As many vajra-ḍākinīs as there are..."

ཀུན་དུ་རྟོག་ པ་འཆིང་གཅོད་ཅིང་། ། འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་རབ་འཇུག་མ། ། ཇི་སྙེད་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དགའ་བར་བཅས་པ་ཚོགས་འཁོར་ལ། ། ཚིགས་བཅད་གསུམ་པོས་བསྟོད་བྱས་ལ། ། སྙིང་རྗེ་ལྡན་པའི་སྦྱིན་པ་པོས། ། ཇི་ལྟར་དགྱེས་པར་གསོལ་བར་ཞུ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཡི་ཕུད་ཕུལ་ནས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཟའ་བར་བྱ། ། བཏུང་བས་དགྱེས་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ནི་བླང་བས་བྱ། ། ཅང་ཏེའུ་ལ་སོགས་སྒྲ་དང་ནི། ། སྣ་ཚོགས་ལྔ་ཡིས་ཡིད་འཕྲོག་བྱེད། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་གར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཚོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། སྦྱིན་ པ་པོ་ལ་དགེ་སེམས་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་འདུས་པ་ཡིས། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ལག་པ་འཁྲུ་དང་སོ་རྩི་དང་། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཡོན་དང་བཅས། ། ཁྲོ་བ་བྲལ་བའི་ཡོན་བདག་གིས། ། ཐུན་མོང་དུ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་ལྷ་རྣམས་དང་། ། དེ་སྲས་བཅས་ དང་ཚངས་ལ་སོགས། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་དང་ངེས་འབྱུང་ལ། ། ཆོ་ག་འདི་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། ཞེས་པའི་རིམ་པའི་བཟོད་གསོལ་ཏེ། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ། ། ལྷག་མ་བསྡུ་བའི་གཏོར་མ་ནི། ། འབྱུང་པོ་ཡི་དྭགས་ཀུན་ལ་སྦྱིན། ། ཞེས་སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ལས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། གཞོན་ནུ་མ་འམ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་དངོས། ། ཆོ་གར་ལྡན་པས་མཆོད་པར་བགྱི། ། ནག་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚེས་བཅུའམ། ། དཀར་པོ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ། དད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྙན་གསན་དབབ། །

Homage to all those who sever the bonds of conceptualization and engage thoroughly in the activities of the world. Having offered praise with these three verses to the assembly circle (gaṇacakra) accompanied by joy, the compassionate donor should request them to partake as they please. Then, having offered the first portion to the deities, one should eat according to the ritual. Once satisfied by the drink, one should sing vajra songs. With the sounds of the hand-drum (ḍamaru) and so forth, and the five varieties of sensory objects, one should captivate the mind. Through the yoga of mantra and mudrā, one should dance with supreme joy. Then, the master of the assembly, with a virtuous mind toward the donor and the gathered yoginīs, should bestow auspiciousness upon them. The hands should be washed, and betel nut offered, especially along with the ritual fee (dakṣiṇā). The patron, free from anger, should offer these in common. "To the perfect Buddhas and the deities, to their sons and Brahmā and the rest, to the world-protectors and those who have renounced the world, I pray for forgiveness regarding this ritual." This is the sequence for requesting forgiveness. For the assembly circle of goddesses, the remaining offering cake (bali) should be given to all the bhūtas and hungry ghosts (preta). This is the ritual of the assembly circle from the Instruction for Disciples. Now, I shall explain correctly: a young maiden or a yoginī, who is the very embodiment of Vajrayoginī, should be honored according to the ritual. On the tenth day of the dark fortnight, or likewise on the tenth day of the bright fortnight, one should make the formal request with a faithful mind.

གུས་དང་བཅས་པས་ ཁྲུས་སོགས་བྱ། ། གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་བཞིའམ་ལྔ། ། དྲུག་པ་གཉིས་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། ཇི་སྲིད་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་གནས་གནས་ལ། ། ཡིད་འོང་གནས་སུ་ཚུར་བཀུག་ནས། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ལྡན། ། ཀུ་ཤའི་ཆུན་པོ་བཟུང་བྱས་ནས། ། དེ་ཡི་མདུན་དུ་སྟན་དུ་ འབུལ། ། གནས་ལ་སོགས་པ་བསྲུང་དོན་དུ། ། སུམྦྷ་ལ་སོགས་སྔགས་བརྗོད་བྱ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཁ་ནི་ལྟར་གཅུག་ལ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ལྷ་བསྐྱེད་ལ། ། སིནྡྷུ་ར་ཡིས་དཔྲལ་བར་བསྐུ། ། གླ་རྩི་གུར་ཀུམ་ག་པུར་དང་། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཙནྡན་བཅས། ། ལག་པ་རྐང་པ་གདོང་པ་དང་། ། རྐང་མཐིལ་ ལག་མཐིལ་བསྐུ་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་དམར་པོའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། དེ་བཞིན་ན་བཟའ་དམར་པོ་དང་། ། མིག་སྨན་ནག་པོ་སྤྱན་ལ་བསྐུ། ། སྤོས་ཀྱི་དུ་བས་བདུག་པར་བྱ། ། ལྷ་ཡི་བཏུང་བ་ལྡན་པ་དང་། ། བཟའ་དང་བཅས་པ་ཡང་དག་ལྡན། ། གཏོར་མ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བྱས་ལ། ། ཙ་རུ་ སྒྲོན་མ་དབུལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་མཆོད་ལ། ། སྔགས་ཀྱི་ནུས་པ་ལྡན་པ་ཡིས། ། དགེ་དང་མི་དགེ་ལས་བྱུང་བས། ། དེ་ལ་བརྟགས་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། བདེ་མཆོག་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་བཞིན། ། རིམ་པ་རྒྱས་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ཕྱིར་ཀུན་ནས་འབད་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པས་མཆོད་པར་བགྱི། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ། ། འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ། ། སོ་རྩི་ཡོད་ཀྱང་ཕུལ་བྱས་ནས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་ག་ལས་གཞོན་ནུ་མ་མཆོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། །

With devotion, one should perform the ablutions and so forth. Whether one, two, four, or five, and likewise a pair of six, up to twenty-four, at each respective place for the offerings and so forth, having summoned them to a pleasing location, and provided with fragrance, flowers, and the like, one should hold a bundle of kuśa grass and offer it as a seat before them. For the purpose of protecting the site and so forth, one should recite the sumbha mantra and others. Facing the western direction, one should generate the deity according to the ritual and smear the forehead with sindūra. One should also smear the hands, feet, face, and soles of the feet with musk, saffron, camphor, and especially sandalwood. Adorned with a garland of red flowers, likewise with red garments, one should apply black collyrium to the eyes and fumigate with incense smoke. Possessing the divine drink and being perfectly provided with food, one should first present the torma and then offer the caru and lamps. Having made offerings to Vajrayoginī, through the power of the mantra, one will come to realize the examination of what arises from virtuous and non-virtuous actions. As taught in the Cakrasaṃvara Tantra, one should understand the sequence in detail. Therefore, with all effort, the knower of yoga should perform the offering. One should fully dedicate it for the benefit of beings toward perfect awakening. Even if there is tobacco (betel), having offered it, one should request the departure according to the ritual. This concludes the ritual for honoring the young maiden from the ritual for receiving the disciple.

དེ་ནས་ཡང་ དག་རབ་བཤད་བྱ། ། གཏོར་མའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི། ། གཏོར་མ་ལས་དང་བྲལ་བ་ལ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་དེ་ལ་མེད། ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་འབད་པ་ཡིན། ། གཏོར་མ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ལ། ། འདོད་པའི་དོན་ནི་དེ་ཡིས་ཐོབ། ། ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་བཞིན། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་ རྣལ་འབྱོར་པས། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པ་མདུན་དུ་ཡང་དག་པར་བཞག་ལ་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེ་ནས་ཨ་ཡིག་དཀར་པོ་ལས་པདྨའི་སྣོད་དཀར་པོ་མགོ་བོ་གསུམ་གྱི་སྒྱེད་(བུའི་,པུའི་) ཁར་གཞག་གོ། ། དམ་ཚིག་རྫས་ཀྱིས་བཀང་བ་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཏྲཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ། ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་བཱཾ་དེ་རྣམས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔའི་ངོ་བོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། དེའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུཾ་ལས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དཀར་པོ་མགོ་ཐུར་དུ་བལྟས་པའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་རླུང་གིས་མེ་སྦར་བས་ས་ བོན་རྣམས་ཞུ་བར་གྱུར་པས་ཉི་མ་གཞོན་ནུའི་ཁ་དོག་འདྲ་བར་བལྟས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྟེང་ནས་སྟེང་དུ་གནས་པ་ལས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་སྤྲོས་པ་ལས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་ལ་ཞུགས་པར་བལྟས་ལ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ ཞུགས་པར་བལྟའོ། ། འབྲུ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། དེ་ནས་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། དེའི་སྔགས་དང་བཅས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མདུན་དུ་ཡང་དག་པར་བཞག་ལ། །

Next, I shall explain the ritual procedure for the torma offering. For one who is devoid of the torma ritual, there is no supreme accomplishment. Therefore, one should strive in it from every side. By making the torma offering, one will attain the desired goal, just as it is taught in all the tantras. First, the yogi, possessing the yoga of glorious Vajrayoginī, should properly place food and so forth before him and purify it. From yaṃ arises a wind maṇḍala, and upon that, from raṃ, a fire maṇḍala. Then, from a white syllable a, a white lotus vessel is placed upon a tripod of three heads. It is filled with the samaya substances and consecrated with oṃ āḥ traṃ khaṃ hūṃ, lāṃ māṃ pāṃ tāṃ vāṃ, which are then realized as the essence of the five nectars and the five lamps. Above that, upon a moon maṇḍala, from hūṃ arises a white khaṭvāṅga with its head pointing downward. Thereafter, the fire is ignited by the wind, causing the seed syllables to melt. One should visualize them as having a color like the rising sun. The syllables oṃ āḥ hūṃ are situated one above the other, and from them, the deities of body, speech, and mind are emanated. One should visualize them entering the substances to perform the benefit of beings as appropriate. Then, one should visualize the hūṃ syllable and the others entering in succession. One should consecrate them with the three syllables. Then, having bound the blazing mudrā, together with its mantra, one should properly place the wisdom maṇḍala before oneself.

མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་གས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། མངོན་ པར་འདོད་པའི་དོན་དུ་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་མོ་ཚད་མ་དམ་ཚིག་ཚད། ། དེས་གསུངས་མཆོག་ཏུ་ཚད་མ་སྟེ། ། བདེན་པ་བདག་གིས་ལྷ་མོ་ཡིས། ། དེ་དག་བདག་ལ་རྗེས་འཛིན་ཤོག། མཆོད་པའི་མཆོད་བྱ་མཆོད་པ་རྣམས། ། མི་ཕྱེད་པར་ནི་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཁ་ཕྱེ་བ། བདུད་ རྩིའི་སྣོད་ལག་མཐིལ་དུ་བཞག་ལ་གཡོན་དང་གཡས་སུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། ལྕེ་ནི་རྡོ་རྗེར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ལ། གཡོན་སྐོར་ མཚམས་རྣམས་ལ་གཡས་སྐོར་དུ་ཕུལ་བས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་རྩི་མྱངས་པས། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་བསམས་ལ། དེ་ནས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ་དང་། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟོད་ལ་འདོད་པའི་དོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། ལྷག་ཆད་ཁ་ བསྐང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཨོཾ་བཛྲ་མུཿ། ཞེས་བརྗོད་ལ་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐོར་བས་དགྱེས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་སེ་གོལ་གཏོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལྷག་མའི་གཏོར་མ་བསྡུས་པ་ལ། དམ་ཚིག་གིས་ནི་ཁ་བསྐང་ནས། ། འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ བཅིང་བར་བྱ། ། དྲག་པོའི་ཧཱུཾ་ཡིག་གདོན་བྱས་ནས། ། ལྷག་མའི་གཏོར་མའི་སྣོད་དུ་དབུལ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བྷཀྵ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་ཨུ་ཙྪིཥྚ་བྷཀྵ་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། །

One should make perfect offerings with the drinking water and so forth, and perform the offering through the ritual of tasting the amṛta. One should recite the following for the sake of the desired aim: "The goddess is valid, the samaya is valid; What she has spoken is the supreme validity. By the truth of the goddess, May she take me under her care. The offering, the object of offering, and the act of offering— One should view them as indivisible." Then, opening the vajra-palms, place the vessel of amṛta in the palms and rotate it to the left and right. By joining the tongue with the vajra, one should satisfy the assembly of goddesses. Then, to the directional protectors residing in the eight great charnel grounds, offer in the directions with the mantra beginning "Oṃ kha kha khāhi khāhi," circling to the left, and in the intermediate directions, circling to the right. Contemplate that by tasting the amṛta, they attain great bliss. Then, make perfect offerings with the offerings and so forth, praise with the eight-line mantra, and make a request for the desired aim. To remedy any omissions or additions, recite the hundred-syllable mantra three times. Following that, say "Oṃ vajra muḥ" and, by circling the lotus mudrā, cause them to be pleased. Then, preceded by the snapping of fingers, gather the remaining offering cake (torma). Having supplemented it with the samaya, bind it with the blazing mudrā. Reciting the fierce syllable HŪṂ, offer it into the vessel of the remaining torma. Recite "Oṃ sarvabhakṣa kha kha khāhi khāhi ucchiṣṭabhakṣebhyaḥ svāhā" and request them to depart.

སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ལས་གཏོར་མའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་བཤད། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་ འབྱོར་མ་མཆོད་པའི། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཡང་ནི་གཉིས་སུ་འབྱུང་། ། ཕྱི་ཡི་ལས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཡང་ནི་བཞི་རུ་བཤད། ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གཉིས་སུ་ཤེས། ། རོ་དང་ཚིམ་པར་བྱ་བའོ། ། ཕྱི་ནི་འདི་རུ་བཤད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སྒྲུབ་པའི། ། དེ་བཞིན་ ཆོ་ག་ལྷག་ཆད་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་བསྐང་བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ནུབ་ཏུ་ཁ་བལྟས་ལ། ། རྒྱན་ཆ་དམར་པོ་ཡིས་བརྒྱན་ལ། ། སྐྱེ་གནས་ལྟ་བུའི་ཐབ་ཁུང་དུ། ། ཕྱེད་ནི་བསྐོར་ཏེ་དམར་པོར་བྱ། ། སོར་གསུམ་དོར་བའི་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་འབར་བ་དགོད། ། ཕྱི་ རོལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་གྲི་གུག་བསྐོར། ། གསང་སྔགས་བཞི་ཡིས་བསྲུང་བྱ་དང་། ། མཚམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བཅིང་བར་བྱ། ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་སྣོད་ཀྱང་ནི། ། བསྲེག་པའི་རྫས་རྣམས་གཡོན་དུ་གཞག། ཡམ་ཤིང་འོ་མ་ཅན་ནི་བརྩིག། ཆོ་ག་ཡིས་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། མེ་ནི་རཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བ། རླུང་ཡབ་ཀྱིས་ནི་གཡབ་པར་བྱ། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཁ་དོག་དམར། ། སྤྱི་བླུགས་མཆོད་སྦྱིན་དབྱུག་པ་དང་། ། བགྲང་ཕྲེང་དེ་བཞིན་འཛིན་པ་ལ། ། ལག་པ་གཡས་དང་གཡོན་པ་ཡི། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་དགུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་ སཏྭ་མ། གྲྀ་ཧི་ཏྭཱ་མ་ཧཱ་རཱ་སྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བ་ཞེས་བྱ་བས། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་དེ་ལ་གཞུག། དེ་ལ་འཐོར་འཐུང་མཆོད་ཡོན་སོགས། །

This is the ritual procedure for the torma from the section on receiving disciples. Next, the ritual of the fire offering (homa) will be explained. The fire offering of the Vajrayoginī worship occurs in two ways, distinguished by the outer and the inner. Furthermore, by the division of outer activities, the fire offering is explained as fourfold. The inner fire offering should be known as twofold: that which is for the corpse and that which is for satisfaction. Here, the outer will be explained. For the practice of Vajrayoginī, the ritual should likewise be performed to rectify any omissions or excesses through the fire offering. The yogin should face west, adorned with red ornaments. In a hearth shaped like a vulva, half of it should be drawn and colored red. In the center, leaving a space of three finger-widths, one should place a blazing red vajra. The exterior is surrounded by a garland of vajras, and specifically encircled by curved knives (kartrikas). One should perform protection with the four secret mantras and likewise bind the boundaries. The vessels for the drinking water and so forth, as well as the substances to be burned, should be placed on the left. One should stack the milky fuel wood and contemplate it according to the ritual. The fire arises from the syllable RAṂ; it should be fanned with a bellows. [The deity] has one face and is red in color, holding a water-pot, a sacrificial ladle, a staff, and a rosary. One should hook the two thumbs of the right and left hands. With the mantra: OṂ EHYEHI MAHĀBHŪTA DEVA ṚṢI DVIJASATTAMA GṚHĪTVĀ MAHĀRĀSMIṂ SANNIHITO BHAVA, one should cause the wisdom fire to enter it. Then, the sprinkling water, the drinking water, and so forth [should be offered].

ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་དེ་བཞིན་དབུལ། ། རཾ་ཡིག་ས་བོན་ལྕེ་ལ་བསམས། ། དེ་ལ་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བགྱི། ། ཨོཾ་ན་མཿས་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་ཨ་མུ་ཀ་ སྱ་སཏྭ་སིདྡྷི་ཀུ་རུ། ཞེས་པས་སོ། ། ཇི་ལྟར་རིམ་པ་གསུམ་གསུམ་གྱིས། ། སྲེག་རྫས་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པར་བྱ། ། མར་གྱིས་བསྲེག་པའི་སྲེག་རྫས་ནི། ། དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཡུ་ཁེ་ སྭཱ་ཧཱ། དཱུརྦའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་མ་ཉམས་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་སམྦ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོ་ཟན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བོ་དྷི་བྲྀཀྵཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཡམ་ཤིང་གིའོ། ། ལྷག་མ་ཀུན་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བསྲེག་ པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དགང་བླུགས་ཕུལ་ལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པས་བསྟོད་ལ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཕག་མོ་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཆོ་ག་ཡིས་ནི་ཡེ་ཤེས་དགུག། དམ་ཚིག་ལ་ནི་ཡང་དག་གཞུག། འཐོར་འཐུང་མཆོད་ཡོན་ལ་ སོགས་དང་། ། ཆོ་གའི་རིམ་པས་དེ་ལ་དབུལ། ། ལྕེ་ལ་རཾ་ཡིག་བྱུང་བ་ལས། ། དེ་ལ་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བྱེ་བྲག་གིས། ། སྲེག་རྫས་ཀུན་གྱིས་བསྲེག་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་དང་ནི་བསྟོད་པས་བསྟོད། ། བཟོད་པར་གསོལ་ལ་དངོས་གྲུབ་བླང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་ བྱས་ལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མུཿཞེས་པས། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ལྷག་པ་དང་ནི་ཆད་པ་ལ། །

Perform the ritual of ablution in that same manner. Visualize the seed-syllable RAṂ upon the tongue, and into that, offer the ladle and spoon. Recite: OṂ NAMAH SAMANTA BUDDHĀNĀṂ OṂ AGNAYE AMUKASYA SATVA SIDDHI KURU. Thus it is said. All the burnt offerings should be burned in three successive stages. The burnt offering of clarified butter accomplishes the specific purpose. OṂ AGNAYE SVĀHĀ: for the butter. OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ: for the sesame seeds. OṂ ĀYUṢE SVĀHĀ: for the dūrvā grass. OṂ VAJRA PUṢṬAYE SVĀHĀ: for unbroken rice. OṂ SARVA SAMBHAVE SVĀHĀ: for the curd-rice. OṂ VAJRA VEGĀYA SVĀHĀ: for the wheat. OṂ APRATIHATA VAJRĀYA SVĀHĀ: for the kuśa grass. OṂ VAJRA BODHIVṚKṢĀYA SVĀHĀ: for the sacrificial wood. All remaining items should be burned with the three [syllables] of suchness. Then, having offered the ladle and spoon, praise with offerings and hymns. In the heart of that [deity], upon a sun maṇḍala, one should visualize Vārāhī, the embodiment of compassion, according to the ritual. Through the ritual, summon the wisdom [beings] and cause them to truly enter the samaya [beings]. Offer the sprinkling water, the guest-water, and so forth, according to the sequence of the ritual. From the appearance of the syllable RAṂ upon the tongue, offer the ladle and spoon. Burn all the burnt offerings according to the specific accomplishments of the activity. Praise with offerings and hymns, request forbearance, and receive the accomplishments. Having made repeated requests, recite OṂ VAJRA MUḤ and, according to the ritual, request the [deities] to depart. Regarding any excess or deficiency, [perform the restoration].

ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དོན་དུ་ནི། ། སྲེག་རྫས་ཀུན་གྱིས་བསྲེག་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་གདོན་པར་བྱ། ། སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ལས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་སྲུང་ འཁོར་རབ་བཤད་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་གསུངས་པ། ། གང་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ནད་ཀུན་དང་ནི་བྲལ་བར་བྱེད། ། གུར་ཀུམ་དང་ནི་གི་ཝང་བསྲེས། ། རྒྱལ་གྱི་ཉི་མ་དགེ་བ་ལ། ། རྩིབས་དྲུག་འཁོར་ལོ་བྲི་བར་བྱ། ། གོ་ཆའི་སྔགས་ནི་མཁས་པས་དགོད། ། སུམྦྷ་ལ་སོགས་ སྔགས་དང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བར་བྱ། ། གཙང་མའི་རས་སམ་དར་ལའམ། ། ཡང་ན་སྨྱུག་ཤུན་གྲོ་བ་ལ། ། དབུས་སུ་མིང་ཡིག་བསྲུང་བ་དང་། ། དྲུག་པོ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། འབད་པ་ཡིས་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱ། ། མགྲིན་པའམ་ནི་དཔུང་པ་ལ། ། ཡང་ན་ སྤྱི་བོའི་གཙུག་ཏུ་ནི། ། དུས་རྟག་ཏུ་ནི་བཅང་བར་བྱ། ། འབྱུང་པོ་ལ་སོགས་འཇིགས་དང་བྲལ། ། ཚེ་ནི་རིང་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་བུམ་པ་དཀར་པོ་ལ། ། ཙནྡན་ཆུ་ཡིས་དགང་བར་བྱ། ། དམ་པའི་འཁོར་ལོ་དེར་བཅུག་ལ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གང་གི་ཁྱིམ་དུ་གཞག་པ་ ལས། ། དེ་ཡི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་བྱེད། ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་དུས་གསུམ་དུ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་མཆོད། ། ཅེས་སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ལས། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། གང་གི་དགེ་བས་ལེགས་གནས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག། ཐོབ་ནས་རི་ཁྲོད་ཞབས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་ དོན། ། རྫོགས་མཛད་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྐུར་གྱུར་ཅིག།

For the sake of complete perfection, one should burn all the offering substances. One should recite the hundred-syllable mantra. This concludes the ritual of the fire offering (homa) for the purpose of caring for disciples. Next, I shall explain the protection wheel (rakṣācakra) as taught by Vajrasattva himself: "By merely wearing it, one is freed from all diseases." On an auspicious Sunday, one should mix saffron and bezoar (gorocana) and draw a six-spoked wheel. The wise should arrange the armor mantras (kavaca-mantra) upon it. It should be encircled by the sumbha mantra and a vajra garland. On clean cotton, silk, or bamboo bark, one should diligently write the name of the person to be protected in the center, and likewise on the six spokes. One should then cause the wisdom wheel to enter it. It should be worn constantly on the neck, the upper arm, or at the crown of the head. One will be free from the fears of bhūtas and the like, and will attain a long life. Alternatively, one should fill a white vase with sandalwood water, place the sublime wheel inside it, and meditate according to the ritual. By placing it in someone's house, their suffering will be pacified. One should always worship it with red flowers three times a day according to the ritual. This concludes the ritual of the protection wheel from the section on caring for disciples. By whatever merit [is gained], may [the author] attain the supreme Dharma that abides well, and having fulfilled the welfare of beings through the feet of Śavaripa, may he become the embodiment of Vajravārāhī.

སློབ་མ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་ཐོབ་ཤ་བ་རི་པཱ་དས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་པཎྜི་ཏ་གཽ་ཏ་མ་བྷ་དྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་ལེགས་པར་མཉན་ཏེ། ལོ་ཙཱ་བ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་ཉི་མ་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོས་ གཙང་ཉང་རོ་ཚོང་དུས་ཀྱི་སའི་ཆ་ལ་ཆོས་གནས་ཆེན་པོ་གཉལ་སྤེར་ལེགས་པར་བསྒྱུར་བའོ། ། ། ། ས་སྟེང་ཉི་ཟླ་ལྟར་གྱུར་ཅིག། འགྲོ་ཀུན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་ཤོག།

The ritual for taking disciples, composed by the mahāsiddha Śavaripa, is hereby complete. Having heard it well from the presence of the scholar Gautamabhadra of Magadha, the translator, the Śākya monk Nyima Gyaltsen Palzangpo, translated it well at the great Dharma center of Nyalper in the region of Nyangro Tsongdu in Tsang. May it become like the sun and moon upon the earth! May all beings attain buddhahood!