A Sādhana of Chinnamuṇḍa Vajravārāhī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཚིནྡ་མུཎྜ་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དབུ་བཅད་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་འཁོར་ལོ་གཙོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་བརྒྱན་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཀུན་གྱིས་ཕན་འབྱུང་དཔལ་རྡོ་རྗེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། སྔགས་པས་ཐོ་རངས་ལངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་མཐུན་པའི་སའི་ཆར་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས། དང་པོར་རེ་ཞིག་སྔགས་པས། གནས་དང་བདག་དང་རྣལ་འབྱོར་བསྲུང་བའི་དོན་ཏུ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་ དོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་ཅན་རང་གི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་པདྨ་དཀར་པོ་རྣམ་པར་རྒྱས་པ་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་འོད་ཟེར་ལྷག་པ་དང་བཅས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་རྐའི་མེ་ཏོག་འདྲ་བའི་ཡི་གེ་ཧྲཱི་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ ཆོས་འབྱུང་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། དེར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྐུ་མདོག་སེར་མོ་དཔལ་དམར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་གི་གྲི་གུག་གིས་ཉིད་ཀྱིས་དབུ་བཅད་ནས་ཕྱག་གཡོན་པས་སྟེང་དུ་འཛིན་ཅིང་། གྲི་གུག་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་འོག་ཏུ་བརྐྱང་བ་ལ། ཞབས་ གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། ཐོད་པས་དབུ་བརྒྱན་པ། དབུ་སྐྲ་དང་ན་བཟའ་གྲོལ་བ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བཏབ་པའི་སྐུ་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མ་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དབུ་བཅད་པའི་མགྲིན་པའི་སྦུབས་ནས་གྱེན་དུ་འབབ་པའི་ཁྲག་གི་རྒྱུན་རང་གི་ཞལ་དུ་འཇུག་ཅིང་།

In the language of India: Cchinnamastāvajravārāhīsādhanam. In the language of Tibet: Rdo rje phag mo dbu bcad ma’i sgrub thabs (The Sādhana of the Severed-Headed Vajravārāhī). Homage to the glorious Vajravārāhī! To the sovereign of the wheel of yoginīs, who adorns the three worlds, the glorious Vajra who brings benefit to all sentient beings—to you, the yoginī, I pay homage. The practitioner should rise at dawn and sit upon a comfortable seat in a location suitable for yoga. Facing the direction as previously described, the practitioner should first recite Oṃ Āḥ Hūṃ for the purpose of protecting the place, the self, and the yoga. Then, the practitioner possessing the samaya should meditate on a fully blossomed white lotus at the center of their own navel. Upon that, one should visualize a sun maṇḍala accompanied by radiant light rays. Above that, from the syllable Hrīḥ, which resembles an arka flower, one should meditate on a source of phenomena (dharmodaya) resting upon a multicolored lotus and sun maṇḍala. There, from the complete transformation of the syllable Hrīḥ, one should meditate on the Blessed Lady Vajravārāhī, yellow in color with a reddish glow. With her own curved knife (kartṛ) in her right hand, she has severed her own head, which she holds aloft in her left hand. Her other hand, holding the curved knife, is extended downward. She stands with her right leg extended, her head adorned with a skull-crown, her hair and garments loose, and her body marked with the five mudrās. Thus, one should meditate on the Buddha-ḍākinī in the center. Then, from the cavity of the severed neck, a stream of blood flows upward and enters her own mouth.

དེ་ བཞིན་དུ་ངོས་གཉིས་ན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་གཉིས་པོའི་ཞལ་དུ་ཡང་འཇུག་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཡོན་ངོས་ན་བཞུགས་པའི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྔགས་མ་མདོག་ལྗང་གུ་དང་། གཡས་ཀྱི་ཆར་བཞུགས་པའི་མ་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མ་མདོག་སེར་མོ་སྟེ། གཡོན་དུ་ནི་གཡོན་ དང་གཡས་པས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ། གཡས་སུ་ནི་གཡས་དང་གཡོན་པས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ། གཡས་སུ་ནི་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་། གཡོན་དུ་ནི་ཞབས་གཡོན་པ་བརྐྱང་བ། དབུ་སྐྲ་དང་ན་བཟའ་གྲོལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ངོས་གཉིས་ན་བཞུགས་པ་དབུས་དང་བཅས་པའི་རྣལ་ འབྱོར་མ་རྣམས་འགྱིང་ཞིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མདུན་དུ་ཙནྡན་དམར་པོ་ཡི། ། ཆུ་ཡིས་མཎྜལ་བྱས་ནས་ནི། ། དེར་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། གནས་པའི་ཆོས་འབྱུང་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དེར་ནི་ཧྲཱིཿ ཡིག་ལས། ། སྐྱེས་གྱུར་སྔར་བཤད་མཚན་ཉིད་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་རྗེ་བཙུན་ལྷ་མོ་ནི། རིམ་གྱིས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད། ། དེ་ལ་ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་དུ་མེ་ཏོག་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེར་ཡོན་ཆབ་དང་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་དང་དྲི་ དང་མར་མེ་དང་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་གཡོན་ངོས་སུ་ཨོཾ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ནས་གཡས་ངོས་སུ་ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། །

In the same way, one should also meditate on [the nectar] entering the mouths of the two yoginīs residing on the two sides. Then, one should meditate on the goddess Vajrapraśastā, green in color, residing on the left side, and the goddess Vajravairocanī, yellow in color, residing on the right side. On the left, she holds a curved knife and a skull-cup in her left and right hands; on the right, she holds a curved knife and a skull-cup in her right and left hands. On the right, her right leg is extended; on the left, her left leg is extended. One should meditate on their hair and garments being loose. One should meditate on the yoginīs residing on the two sides together with the central one as being majestic and terrifying; this is the point of meditation. Then, the offerings should be described: Having made a maṇḍala with red sandalwood water in front, one should draw a source of phenomena (dharmodaya) situated upon a sun maṇḍala there. Then, from the syllable Hrīḥ, the Vajra Noble Goddess, possessing the characteristics previously explained, is born; she should be worshipped gradually according to the ritual. There, with the mantra Oṃ sarvabuddhaḍākinīye hūṃ svāhā, one should offer a flower in the center of the source of phenomena maṇḍala. Then, one should worship there with water for the feet, flowers, incense, perfume, lamps, and Samantabhadra. Then, in the same way, on the left side, with the mantra Oṃ vajravarṇanīye hūṃ svāhā. Then, on the right side, with the mantra Oṃ vajravairocanīye hūṃ svāhā.

དེ་ནས་གཞན་ཡང་། ཨུ་དྷི་ལ་པུ་ལླི་ར་མ་ལ་གི་རི་ཀ་མ་ ལ་ཁྱམ་ཤྲཱི་ཧ་ཏ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱི་བསྟོད་པས་མཆོད་པ་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་དྷརྨྨ་སཾ་བྷོ་ག་ནི་ར་མ་ཎ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་ཀཱ་ཡ། ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་སྔོན་དུ་ བསྙེན་པ་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ཡོངས་སུ་བཟླས་ན། བགེགས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་དོ། ། འབུམ་ཕྲག་གཉིས་བཟླས་པས་བུད་མེད་རྣམས་གཡོ་བར་བྱེད་དོ། ། འབུམ་ཕྲག་གསུམ་བཟླས་ན་གྲོང་ཁྱེར་གཡོ་བར་བྱེད་དོ། ། འབུམ་ཕྲག་བཞི་བཟླས་ན་རྒྱལ་པོ་གཡོ་བར་བྱེད་དོ། ། འབུམ་ཕྲག་ལྔ་ བཟླས་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། ཆུ་འགྲམ་མམ། དུར་ཁྲོད་དམ། ཤིང་གཅིག་གི་དྲུང་ངམ། ལྷ་གནས་སམ། མ་མོའི་ཁྱིམ་མམ། གྲོང་མཚམས་སུ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་གོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། ། སྐྲ་བཤིག་པ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཇི་སྲིད་རྣམ་ རྟོག་ཀུན་སྤངས་ཀྱི། ། རབ་ཏུ་ཐུབ་པ་གནས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ། པུཥྤཾ་དྷཱུ་པཾ་དཱི་པཾ་གནྡྷཾ་བ་ལིཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་མ་མ་རཀྵ་རཀྵ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། ལྷ་མོ་དཔལ་གྱི་བློ་གྲོས་མས་མཛད་པའི་སྒྲུབ་ ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། བལ་པོའི་པཎྜི་ཏ་ཨཱ་ཙཱརྱ་བྷ་རེནྡྲ་རུ་ཙི་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Furthermore, one should make offerings with the mantra of praise: udhili pulliramalagirikamalakhyam śrīhaṭa. Furthermore, one should recite the mantra: dharmasaṃbhogani ramama mahāsukhakāya. Then, if one first performs one hundred thousand recitations of the mantra: oṃ sarvabuddhaḍākinīye oṃ vajravarṇanīye oṃ vajravairocanīye hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ svāhā, all obstacles will be pacified. By reciting it two hundred thousand times, women will be moved. By reciting it three hundred thousand times, a city will be moved. By reciting it four hundred thousand times, a king will be moved. By reciting it five hundred thousand times, whatever desired aim is accomplished. One should practice in such a manner at a riverbank, a charnel ground, at the foot of a solitary tree, a shrine, a house of the mātṛs, or at the boundary of a village. The yogin, whose nature is the sky-clad [nakedness] and whose hair is disheveled, should remain in profound silence as long as all conceptual thoughts are abandoned. Then, one should offer the bali with: oṃ sarvabuddhaḍākinīye oṃ vajravarṇanīye oṃ vajravairocanīye puṣpaṃ dhūpaṃ dīpaṃ gandhaṃ baliṃ gṛhṇa gṛhṇa mama rakṣa rakṣa hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ svāhā. This concludes the sādhana composed by the goddess Śrīmatīmati. It was translated by the Nepalese Paṇḍita Ācārya Bharendraruci and the translator Blo ldan shes rab.