A Sādhana of the Glorious Vajravārāhī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འདིར་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་བར་གྱུར་པས། རི་བོ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་གནས་སུ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པའི་བློས། རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་བཾ་ཡིག་ལི་ཁྲིའི་མདོག་ལྟར་ དམར་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གསལ་བར་བལྟས་ལ་ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དང་། ། དགའ་དང་བཏང་སྙོམས་ ལས་འདས་པས། ། ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་གནས་པས་ན། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེས་རྟོགས་བྱ། ། སྟོང་པའི་ནམ་མཁའ་པཾ་བྱུང་བའི། ། ཆུ་སྐྱེས་དམར་པོའི་དབུས་གནས་པའི། ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ལས་བྱུང་བའི། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་རྣམ་པར་བསྒོམས། ། དེ་དབུས་བཾ་ལས་ཛ་བ་ལྟར། ། དམར་ བའི་རྡོ་རྗེའི་མེ་དབུས་སུ། ། སླར་ཡང་བཾ་ཡིག་དེ་འོད་སྤྲོས། ། བསྡུས་ལས་རང་ལྷའི་གཟུགས་སུ་རྫོགས། ། པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་མཚུངས་པ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་ནི་དྲུག་པ་སྟེ། ། སྤྱན་གསུམ་དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་མོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་དབུ་བརྒྱན་ཅིང་། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ རྫོགས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་འཁྱུད་ཅིང་། ། མདའ་དང་གཞུ་ནི་འགེངས་པས་འཛིན། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བཅས་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་མཆོག་གིས་དགུག་པ་དང་། །

In the language of India: Śrīvajravārāhīsādhanam. In the language of Tibet: dPal rDo rje phag mo’i sgrub thabs (The Sādhana of Glorious Vajravārāhī). Homage to the glorious Vajravārāhī! Here, one who has obtained the empowerment for meditation should sit on a comfortable seat in a place such as a mountain, as previously described. With a mind intensely striving for the benefit of sentient beings, one should clearly visualize at one’s heart a syllable Baṃ—the color of vermilion—resting upon a sun disk. With its red rays of light, one clearly beholds Vajravārāhī together with the gurus, buddhas, and bodhisattvas, and makes perfect offerings of those arising from the mind. Then, one should perform the confession of misdeeds and so forth. Then: "Beyond love, compassion, joy, and equanimity, Since all phenomena have abided from the beginning, One should realize their lack of intrinsic nature." In the empty sky, from the Baṃ arises a red lotus. In its center, one meditates on the forms of the moon and sun, arising from the vowels and consonants. In the center of that, from the Baṃ, like a flame, in the midst of red vajra-fire, the Baṃ syllable again radiates light. Through its gathering, one is perfected in the form of the deity. She is the color of ruby, with three faces and six arms. She has three eyes and her hair is loose. Her head is adorned with a garland of skulls, and she is complete with all ornaments. She sits in the sattvaparyaṅka posture. She embraces the vajra and bell, and holds a drawn bow and arrow. She holds a skull-cup and a khaṭvāṅga, and summons with the supreme hook.

རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་དང་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། རང་སྙིང་བཾ་ཡིག་ལས་འོད་ཟེར། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་བཟླས་པ་བྱ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་ཨཱཿབཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་དབྱངས་ཀྱི་དང་པོ་ཐིག་ལེས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྙིང་དབུས་དྲོ་བའི་བཞི་པ་ཨུ་ཡིག་བསིལ་ཟེར་སྟོང་པས་མཛེས། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་སོན་པའི་རིག་ བྱེད་དང་པོ་ཉིད། ། སྤྱི་བོར་ཀྵ་ལྷག་ནཱ་ད་དང་བཅས་ཐིག་ལེས་རྣམ་མཛེས་པའི། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ལེགས་བསྡམས་པའི། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་རྣམ་པར་འབར། ། རླུང་བྲལ་མར་མེ་ལྟར་གསལ་ཞིང་། ། གློག་གི་འོད་མཚུངས་གྱེན་སོང་བས། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་གནས་སོན་མཆོག་གི་ས་བོན་ ལེགས་བསྲེགས་ནས། ། གསུང་གནས་བཞུགས་དང་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེའི་ཡི་གེ་རྣམས་བཅོམ་སྟེ། ། བདེ་ཆེན་གནས་འགྲོ་ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཞུ་བ་ལས། ། འཛག་པ་གང་ཡིན་འདི་ནི་ཀུན་དགའ་མཆོག་གི་གནས་སྟེར་བའོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་མཐར་གནས་པ། ། ཡེ་ཤེས་ཅི་འདྲ་དེ་ འདྲ་བ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པས་མངོན་གོམས་པས། ། སེམས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྲོ། ། སྙིང་གི་པདྨར་ཟླ་བ་ཉི་མ་ཁ་སྦྱར་དབུས་གནས་པ། ། ཕྲ་བའི་ཐིག་ལེ་གསལ་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པ་རྣམ་བལྟས་ཏེ། ། དེར་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྲོག་འགོག་སྦྱོར་བ་ལས་འདས་པས། ། མཁའ་ མཉམ་དྲི་མེད་མཆོག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་འགྱུར། ། ལུས་ཀྱི་དབུས་གནས་སྐུད་པ་ལ། ། ཕྲ་བའི་རྣམ་ཤེས་འགྲོ་འོང་བ། ། རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་གོམས་བྱས་ན། ། རྟོག་མེད་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་འཇུག།

Having been blessed by the three vajras, through union with supreme wisdom, one should perform the recitation of radiating and absorbing light rays from the syllable baṃ at one’s own heart. Oṃ śrī vajravārāhī āḥ baṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. In the emanation wheel, the first vowel is adorned with a drop. In the center of the heart, the fourth of the warm [vowels], the syllable u, is beautified by a thousand cooling rays. In the center of the enjoyment wheel is the first of the Vedas itself. At the crown, the kṣa with the remainder and the nāda, beautified by a drop—when the vital breath and effort are well-restrained, the fire of wisdom blazes forth. Clear like a lamp free from wind, resembling the light of lightning, it ascends and reaches the place of the mind-vajra, thoroughly burning the supreme seed-syllable. It dwells in the place of speech and destroys the syllables of the body-vajra; proceeding to the place of great bliss, from the melting of that which generates embodied beings, whatever flows down is that which bestows the state of supreme joy. Abiding at the end of supreme joy, such is the nature of wisdom. Through continuous and manifest familiarization, the mind becomes non-dual. In the lotus of the heart, situated in the center of the union of the moon and sun, one should gaze at the subtle drop abiding in the form of clarity. There, by repeatedly restraining the vital breath and transcending [conceptual] application, the yogi will see the supreme, stainless [reality] equal to space. On the thread situated in the center of the body, the subtle consciousness moves to and fro; if one familiarizes oneself with this with a one-pointed mind, non-conceptual wisdom will truly enter.

དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། ཨཱ་ཙརྱ་པྲཛྙཱ་བྷ་དྲས་མཛད་པ་ རྫོགས་སོ། ། ། ། བལ་པོའི་པཎྜི་ཏ་སུ་མ་ཏི་ཀཱིརྟི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མར་པ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The Sādhana of Glorious Vajravārāhī, composed by Ācārya Prajñābhadra. It is complete. Translated by the Nepalese Paṇḍita Sumatikīrti and the Tibetan translator Marpa Chökyi Wangchuk.