A Maṇḍala Ritual called “The Arising of the Glorious Cakrasaṃvara”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྦ་རོ་ད་ཡ་ནཱ་མ་མཎྜ་ལ་ནོ་པི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་ མཆོག་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་བདུད་རྩི་རོ་གཅིག་གསོལ་བས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐུགས། ། གནས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དུ་བགྲོད་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྐུ། ། དཔལ་ལྡན་གནས་ཀྱི་དབུས་ན་དཀྱིལ་ འཁོར་འཁོར་ལོའི་མཆོག། བླ་མ་མཆོག་ལ་རྟག་ཏུ་སྤྱི་བོས་བཏུད་དེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གི་རྒྱུད་ནི་དེ་ནས་ཤེས། ། ཞེས་སོགས་རྫོགས་པ་གསུང་ཆེ་བ། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་འདྲེན་པ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དེ་ཕྱག་འཚལ། ། ལྷ་མོའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་ཅིང་རིན་ཆེན་སྐུ། ། ལུས་ཀུན་ ལ་ནི་རྟག་ཏུ་ས་བོན་གྱིས་མཛེས་པ། ། འཁོར་ལོ་ལ་གནས་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད། ། རྟག་ཏུ་སྡོམ་པར་སྦྱོར་བའི་སྙིང་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། པདྨ་མཆོག་གི་ནང་ན་སྙིང་པོ་ཡི་གེ་ཨེ་འདྲའི་གཞི། ། དེ་ཡི་དབུས་ན་དང་བ་མཆོག་དང་ཀུནྡ་དཀར་པོ་ལྟར་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་བདག། ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་ཅིང་ལེགས་པ་རྣམ་དག་སངས་རྒྱས་གཞི་དང་ལྷ་མོའི་གཞིར་གྱུར་མཛེས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དྲི་མེད་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་འདྲེན་པ་བདེ་མཆོག་དཔལ་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། དཔལ་ལྡན་རིན་ཆེན་མངོན་བརྗོད་རི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག་གི་གཞི། ། གཅིག་ཏུ་དཔའ་ བོ་བཞུགས་ཤིང་སྣ་ཚོགས་མང་པོར་སྤྲོ་བ་འབྱུང་གནས་སྒྲ་ཡི་ཚུལ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་འཁོར་ལོ་བཟང་པོ་མང་པོའི་དབུས་སུ་ངེས་པར་ངོ་མཚར་ཡང་། ། དེ་རུ་གནས་ནས་བདག་གཞན་སྐྱེ་བོ་ལ་ཕན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བཤད་བྱ།

In the language of India: Śrīcakrasaṃvarodaya-nāma-maṇḍalopāyikā. In the language of Tibet: dPal ’khor lo bde mchog ’byung ba zhes bya ba’i dkyil ’khor gyi cho ga (The Ritual of the Maṇḍala of the Glorious Arising of Cakrasaṃvara). Homage to the glorious Vajrasattva! To the one whose mind is utterly pure through partaking of the single taste of the nectar of yoga, whose body is utterly pure through traversing the sacred sites and other locations, and who is the supreme maṇḍala-cakra in the center of the glorious abode—to the supreme Guru, I perpetually bow my head and pay homage. To her whose tantra is known from that [source], who is the Great Perfection of Speech, the guide of Cakrasaṃvara—to Vajravārāhī, I pay homage. Adorned with a garland of goddesses, her precious body is eternally beautified by seed-syllables throughout its entirety. Abiding in the cakra, her nature is stainless; to the essence of perpetual union, I pay homage. Within the supreme lotus is the basis of the heart-syllable E. In its center, like the purest and most excellent jasmine, is the self of all. Beautiful as the basis of the Omniscient One, the perfectly pure Buddha, and the basis of the goddess—to the glorious Cakrasaṃvara, the guide of supreme, stainless, coemergent joy, I pay homage. The glorious mountain of the "Abhidhāna-ratna" is the supreme basis, the nature of the Vajra Mind. It is the source from which the solitary heroes dwell and the manifold emanations arise in the manner of sound. Although it is truly wondrous in the midst of many excellent wheels of supreme Mahāyoga, I shall explain the method for accomplishing the benefit of oneself and other beings by abiding therein.

། གཅིག་ཏུ་ཐུགས་ནི་སྙིང་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པ་དཔེ་མེད་རྡོ་རྗེ་སྤྱོད་པའི་བདག། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཕག་མོ་དང་ནི་བླ་མ་མཆོག་གི་ཞབས་ལ་ལུས་ཀུན་ཕུལ་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། དག་དང་མ་དག་བདག་གིས་མི་ཤེས་རྟག་ཏུ་རང་ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ། གང་ཞིག་བདག་གིས་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་ བདག་གིས་བཤད། ། ཇི་ལྟར་བ་ལང་ཤི་བའི་བློ་ལས་དཱུར་བའི་མྱུ་གུར་སྐྱེ་བ་དང་། ། ཡུང་བ་དང་ནི་ཕྱེ་མར་གྱུར་པར་རྫས་རྣམས་དམར་པོར་འགྱུར་བ་དང་། ། འཁོར་བའི་རྡོ་རྙེད་པས་ནི་མྱུར་དུ་ལྕགས་འཁོར་འགྱུར་བ་བཞིན། ། སེམས་ལ་རོལ་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རིན་ཆེན་དེ་ བཞིན་ནོ། ། འདིར་ནི་གང་གིས་གཞུང་མང་བའམ། ། ཉུང་བ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ། ། བླ་མའི་སྐྱོན་མིན་བདག་བློའི་ཉེས་པ་ཡིན། ། གང་ཡང་དཀྲུགས་དང་མ་དཀྲུགས་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་(ཟ་བ་,ཟབ་)པ་ཡིན། ། རྒྱུད་འདི་བླ་མའི་མན་ངག་ལས་ཤེས་རང་ཉིད་དྲན་ཕྱིར་འདི་བྲི་བྱ། ། གཞན་ཕན་ལ་བརྩོན་རྣལ་འབྱོར་པ། ། བསམ་དང་བསམ་མེད་ཏིང་འཛིན་ལྡན། ། རྣམ་པར་མཁས་ཤིང་རྣམ་པར་རྒྱས་པའི་ཞལ། ། རྟག་ཏུ་སྲིད་པ་ཞི་བར་མཛད་པའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཐོག་མར་ཆུ་དང་ཐོད་ལ་གཙུག་ཏོར་རྡོ་རྗེ་དང་། ། བདག་པོ་བསྙེམས་པར་བྱས་དང་མིང་དང་རིག་པའི་ དབང་། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་བྱས་པ་གསང་བ་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ཡེ་ཤེས་དབང་། ། མིང་བཏགས་གྱུར་ནས་ལུང་བསྟན་དབུགས་དབྱུང་མཐའ། ། དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ངེས་པར་སྡོམ་ཞེས་བྱ་བའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། །

To the one whose mind is solely the coemergent heart mantra, the peerless master of vajra conduct, to the vajra goddess Vārāhī and the feet of the supreme guru, I prostrate, offering my entire body. In order to constantly generate joy in my own mind, and because I do not know the pure and impure, I shall explain the ritual for drawing the maṇḍala that I have slightly attained. Just as a sprout of durva grass grows from the mind of a dead ox, and substances turn red when ground into powder with turmeric, and just as iron is quickly transformed into a wheel by finding a magnet, so too is the yogi who sports with the mind like that precious yoga. In this regard, whether one sees the source text as extensive or concise, that is not the fault of the guru, but the fault of my own intellect. Whether it is arranged or not, whether in forward or reverse order, this tantra is to be written down for the sake of my own memory, based on the guru’s pith instructions. For the yogi who strives for the benefit of others, who possesses the meditative absorptions of both conceptual and non-conceptual thought, whose face is wise and fully blossomed, and whose nature is to always pacify cyclic existence: first, the water, crown, uṣṇīṣa-vajra, and master empowerments are performed with pride, followed by the name and knowledge empowerments. Having brought about supreme joy, the secret empowerment of the yoginī and the wisdom empowerment are given. After the naming, the prophecy and the final encouragement are granted. For the sake of accomplishing the siddhis, the Cakravartin is definitely bound by the vow.

མར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་དང་ནི་གང་ཞིག་མར་ངོའི་བཅུ་བཞིར་ གྱུར་དང་ཟླ་བ་ཡི། ། མཚན་མོ་མཆོད་བྱས་བླ་མའི་ཞབས་དང་དཔའ་བོ་ལ་བཏུད་ནས། ། དག་ཅིང་གཅིག་ཏུ་དཔའ་བོས་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་དེར་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་བཞིན་དེ་བཞིན་དུ། ། གང་གིས་ནུས་པར་རབ་ཏུ་བརྟག། གང་གི་ལྷག་པའི་ལྷར་སྦྱོར་བས། ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པར་བྱ། ། བསོད་ནམས་དོན་དང་སློབ་མས་བསྐུལ། ། སྔགས་པས་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་བྲི། ། གཞན་དུ་རྫས་ཀྱི་དོན་དུ་ནི། ། སྐྱེ་བ་བྱེ་བར་དངོས་གྲུབ་མེད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དོན་བསྟན་པ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ སོགས་པ། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། དངོས་གྲུབ་དོན་དུ་དམ་བཅས་ནས། ། བདེ་མཆོག་གི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། གང་དུའང་མཆོག་ཏུ་མ་ཡིན་ཞེས། ། ངེས་མེད་དོན་དུ་བདག་གིས་བསྟན། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བྱས་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་མྱུར་དུ་གུས། ། རྨོངས་པ་ཀུན་སྤངས་སྡིག་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ། ། རྣལ་འབྱོར་སྙིང་ལ་སྦས་ཤིང་བརྡ་ཡི་དངོས་པོ་གོམས། ། བདེ་བར་འདྲི་ཞིང་དག་པའི་སེམས་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་པ། ། གང་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་རྟོག་ཚེས་གྲངས་དང་ནི་སྨྱུང་བ་ལ་སོགས་མེད། ། དེ་ནི་བདེ་མཆོག་བྱང་ཆུབ་མཆོག་འདི་ངེས་པར་ རྙེད། ། རང་ཡིད་ངེས་བྱས་རྒྱུད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་ལྡན། ། གཅིག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་དང་གསང་བ་ཀུན་རིག་པ། ། དེ་ནས་ཆོ་གར་ལྡན་པར་གཅིག་ཏུ་གསང་སྔགས་འབུམ་དུ་བཟླས། ། ཡི་གེ་བདུན་དང་སྙིང་པོ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་གསུང་། །

On the eighth day of the waning moon, or on the fourteenth day of the waning moon, having made offerings during the night of the moon and bowed at the feet of the Guru and the heroes, the pure and solitary hero shall compose this for the benefit of all beings. Likewise, it is said: "Just as the maṇḍala is, so should it be thoroughly examined according to one's capacity. Through the application of one's chosen deity, the maṇḍala of accomplishment should be examined. For the sake of merit and at the request of disciples, the mantrin should draw it for the purpose of accomplishment. Otherwise, for the sake of material substances, there will be no accomplishment for ten million lifetimes. For the sake of teaching the meaning of the coemergent, the maṇḍala and its accomplishment should be performed." One should not draw the maṇḍala of the Cakrasaṃvara Tantra [in a worldly way]; having pledged for the sake of accomplishment, one should draw the maṇḍala of Saṃvara. I have taught that there is no fixed rule regarding where it is or is not supreme. One should quickly show respect to the coemergent Yoginī. Abandoning all delusion, one is liberated from all sins. The yogi who keeps the yoga hidden in the heart, who is familiar with the nature of symbols, who asks with ease and possesses a pure mind—such a one has no conceptualizations regarding dates, fasting, and so forth. He will certainly attain this supreme awakening of Saṃvara. Having gained certainty in one's own mind, one is fit to draw the maṇḍala of the tantra. Being solely a yogi who knows all secrets, one should then perform the ritual and recite the secret mantra one hundred thousand times. The seven syllables and the heart mantra are likewise taught."

སྙིང་རྗེར་བཅས་པའི་འོད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་བདུད་ ཀྱི་ལས་འཇིག་པ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མ་ཡི་ངེས་པར་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་བཟླས། ། རང་ཡིད་ཡོངས་སུ་དགའ་ཞིང་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བཀའ་ཐོབ་དང་། ། རང་བཞིན་ལས་སྐྱེས་འཁོར་ལོའི་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་ལུང་ཐོབ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་བརྟན་པར་གྱུར་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་ལ་ བརྩོན། ། འདིར་ནི་ང་རྒྱལ་ཅན་དང་བརྐམ་ཆགས་སེམས་མ་ཡིན། ། དཔལ་ལྡན་ཨོ་ཌྱན་གནས་ནས་བླ་མའི་གསུང་གི་རིམ་པ་ལས་མངོན་དུ། ། བདག་ཉིད་དགའ་བའི་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་སྨྲ། ། ཇི་ལྟར་བུ་རམ་མངར་བ་དང་། ། མེ་ནི་ཚ་བ་ཇི་བཞིན་དུ། ། དེ་བཞིན་ལྷ་མོ་དཔལ་ ཆེན་པོའི། ། དགའ་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་ལ་རོལ་པ་ལྟ་བུ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་གྱུར་ལེགས་པར་གནས། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བསྟན་དང་། ། རྡུལ་ཚོན་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཇི་སྲིད་ནད་མེད་ལུས་དང་ནི། ། རྣམ་པར་མཁས་པས་བརྩམ་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པོ་བསྒྲུབ་དོན་དུ། ། དེ་སྲིད་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་བརྗོད། ། གཡུལ་ཆེན་མི་སྡུག་ཤིན་ཏུ་འཇིགས། ། ཡི་དྭགས་མོ་ཚོགས་འཇིགས་པའི་སྒྲ། ། འབྱུང་པོ་ཤ་ཟ་མོ་དང་ཅེ་སྤྱང་མོ་ལ་སོགས། ། དུར་ཁྲོད་དུ་ནི་ངེས་པར་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་ཤེས་རབ་ལ་ཆགས་སྙིང་ རྗེས་བརླན་པའི་སེམས། ། རྣལ་འབྱོར་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་གས་མི་ངོམས་ཤིང་། ། བྱམས་པའི་ལེགས་པར་སྤྱད་པས་སྲིད་གསུམ་དབང་དུ་གྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དོན་རབ་ཏུ་བརྩམ། ། གང་ཞིག་བསྟན་དང་མ་བསྟན་པ། ། དེ་ཀུན་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ གནས། །

With a mass of light accompanied by compassion, the activities of Māra are destroyed. One should recite the mantra ten thousand times with the lords of heroes and heroines. With one’s own mind completely joyful, having received the command of Heruka, and having received the transmission of the deities and goddesses of the wheel born of the nature, that yogi becomes stable and applies himself to drawing the maṇḍala. Here, one is neither arrogant nor greedy-minded. From the sequence of the Guru’s speech, manifest from the glorious abode of Oḍḍiyāna, I shall speak everything for the sake of my own joy. Just as molasses is sweet and fire is hot, so too does the wisdom of joy abide in the Great Glorious Goddess. Like a play, the maṇḍala is well-established therein. It is taught as the maṇḍala of the body, and likewise the maṇḍala of colored powders. As long as the body is free from disease, the wise should undertake it. For the sake of accomplishing these two maṇḍalas, one should speak to Heruka. In a great, hideous, and extremely terrifying battlefield, amidst the terrifying sounds of a host of female pretas, and in a charnel ground with female bhūtas, piśācas, jackals, and so forth, one should first perform the preliminary service. With a mind moistened by compassion and intense attachment to wisdom, never satiated by the ritual of tasting the yogic nectar, and having gained mastery over the three realms through the excellent practice of loving-kindness, one should thoroughly compose this means for accomplishing the maṇḍala. Whatever is taught or not taught, all that abides in Heruka.

འདི་དོན་ལེགས་པར་ཤེས་བྱས་ན། ། འདུས་པ་ལ་སོགས་ལེགས་པར་གནས། ། བླ་མའི་ལེགས་པའི་ཞབས་གཉིས་ནི། སྤྱི་བོའི་གནས་སུ་རྣམ་པར་བསམ། ། གནས་སོགས་སྦྱོར་བས་བཀོད་ནས་ནི། ། ལེག་པར་མཆོད་ནས་བསམ་གཏན་བརྩམ། ། གཡོན་པས་བརླ་མནན་ ལེགས་པར་བརྟན། ། རྐང་པས་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གནས། ། ཕུར་བུ་རི་བ་སྔོན་རིག་པས། ། ཕྱོགས་བཅུར་དྲ་བ་ཁྲོ་གཟུགས་ཀྱིས། ། ལག་ན་ཌ་མ་རུ་འཛིན་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཕྱག་བསྣམས་པའི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བསམ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་སོགས་ཀུན་གྱིས། ། ལེགས་མཛེས་དེ་ ཉིད་རིན་ཆེན་བསྒོམ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། ཨོཾ་གྲྀ་ཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བཛྲ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། གཟུགས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བར་རྟག་ཏུ་འགྱུར། ཚོར་བ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མར་རབ་ཏུ་འགྱུར། ། འདུ་ཤེས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ གར་ཏེ་འདུ་བྱེད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་གཞི། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཏེ་མ་ལུས་རྒྱལ། ། རང་བཞིན་ཚོགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ། ངེས་པར་ཧེ་དང་རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ལེག་པར་ང་རྒྱལ་ཐོབ་པར་བསམ། ། མིག་ནི་དཔལ་ལྡན་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡི། ། བདེ་བ་ ཡིད་དེ་རྣ་བ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། སྣ་ནི་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གྲགས་ཁ་ལ་ནི། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ལས་བྱུང་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའོ། ། རེག་ལ་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་ཡུལ་དང་ཡང་དག་ལྡན་གྱུར་ཁམས་ཀྱི་དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད། །

If one understands this meaning well, the Guhyasamāja and other systems will be well-established. One should visualize the two excellent feet of the Guru at the crown of one’s head. Having arranged the places and so forth through the application of yoga, and having made excellent offerings, one should begin the concentration. Pressing the thigh with the left [leg], remaining well-stable, and with the feet in the vajra posture, one should visualize the glorious Heruka, known as the one who, through the knowledge of the blue mountain-like kīla, forms a net in the ten directions with wrathful forms, holding a ḍamaru in hand and carrying a vajra-khaṭvāṅga in his arms. One should meditate on that very reality, beautifully adorned with all the branches of awakening and so forth, as a jewel. OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ PHAṬ | OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ PHAṬ | OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ PHAṬ | OṂ ĀNAYA HO BHAGAVĀN VAJRA RĀJA HŪṂ PHAṬ. Form is always Vairocana; feeling becomes Vajrasūrya. Perception is the glorious Vajranṛtya, and formations are Vajrarāja, the basis of various qualities. Consciousness is Vajrasattva, the king of all without exception. This is the heart mantra of the assembly of natures; one should certainly gain the pride of "Ha" and "Vajra" as being well-established. The eye is the glorious Sahaja-Moha-Vajra; the mind of bliss is the ear, Dveṣa-Vajra. The nose is known as Mātsarya-Vajra, and the mouth is Rāga-Vajra, arising from supreme joy. Regarding touch, it is Mātsarya-Vajra; the purity of the elements, in perfect union with the objects, is suchness.

རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་ལེགས་གནས་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་རྣམ་པར་རྣལ་འབྱོར་ མ་ཚོགས་རོལ། ། ས་ནི་དཔལ་ལྡན་སྤྱན་ཞེས་གྲགས་པ་བྱམས་པ་ལྟུང་བར་བྱེད་མ་ཞེས་བྱའི་ལྷ་མོར་རབ་ཏུ་བསྟན། ། ཆུ་ཡི་ཁམས་ལ་གསོད་བྱེད་མ་གང་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། མེ་ལ་རྣོ་བའི་འགུགས་བྱེད་མ་གནས་རླུང་ལ་གར་དབང་ཕྱུག། ནམ་མཁའ་ལ་ ནི་པདྨའི་འོད་ཟེར་བདེ་བ་ཀུན་མཛད་ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་ནོ། ། ལུས་རྗེས་དྲན་པས་དག་པའི་ཆུ་ཡི་གཟུགས་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཡིས་རྟག་ཏུ་མཚན་པའོ། ། ཚོར་བའི་མིང་ཡང་ལཱ་མ་སྒྲོལ་མ་རླུང་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཆོས་རྗེས་དྲན་བྱེད་སྐྱེ་བ་རུ་སྐྱེས་དུམ་སྐྱེས་མ་ཞེས་བྱ། ། སེམས་རྗེས་དྲན་ པའི་རང་བཞིན་གཟུགས་ཅན་མ་དེ་སྤྱན་ཞེས་གྲགས། ། འདུན་པ་རབ་གཏུམ་གཏུམ་མིག་མ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྫུ་འཕྲུལ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། འོད་ལྡན་མ་ནི་དཔྱོད་པ་སྣ་ཆེན་མ་ནི་སེམས་སུ་གྱུར། ། དཔའ་བོའི་བློ་མ་དད་དབང་གསུངས། ། བརྩོན་འགྲུས་དབང་པོ་མི་ཐུང་མ། ། ལང་ཀ་ ཞེས་གྲགས་དྲན་མའི་མིང་། ། ཏིང་འཛིན་མིང་ནི་ལྗོན་གྲིབ་མ། ། ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་ས་སྲུང་མ། ། ཤེས་རབ་དབང་པོར་ཡང་དག་བྱུང་། ། དབང་པོ་ལྔར་གྲགས་འདི་རྣམས་ནི། ། ལྷ་མོ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། ། དད་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་སྟེ། ། རླུང་གི་ཤུགས་མ་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། ཆང་ འཐུང་མ་ནི་དྲན་པ་ཉིད། ། སྔོ་བསངས་ལྷ་མོ་ཏིང་འཛིན་སྐྱེས། ། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་ཤེས་རབ་སྟོབས། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་སྟོབས་དག་པར་གསུངས། ། རྟ་རྣ་ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་གྱུར། ། བརྩོན་འགྲུས་ཡན་ལག་བྱ་གདོང་མ། །

The yoginīs, who are perfectly established in every aspect and enjoy the form of supreme bliss, sport in the assembly. The earth element is renowned as the glorious Locanā, the goddess proclaimed as the one who causes Maitreya to fall. In the water element is the one who slays, who is the essence of the Vajra family and adorned with a mind of compassion. In fire is the sharp one who summons; in wind is the Mistress of Dance (Narteśvarī). In space is the one with lotus rays, who creates all bliss and is the nature of the expanse of reality (dharmadhātu). Through the recollection of the body, the pure form of water is always marked by the ḍākinī. The name of feeling is Lāmā, who is the nature of wind. The recollection of phenomena is born in the form of Khaṇḍarohā. The nature of the recollection of the mind is the embodied one known as Locanā. Aspiration is Caṇḍākṣī, who manifests the miraculous power of diligence. Prabhāvatī is discernment; Mahānāsā has become the mind. Vīramatī is taught to be the faculty of faith. The faculty of diligence is Khaṇḍarohā. The one known as Laṅkeśvarī is the name of the faculty of mindfulness. The name of concentration is Drumacchāyā. The great goddess Airāvatī is the faculty of insight. These, known as the five faculties, are the very essence of those goddesses. The power of faith is the extremely heroic Śauṇḍinī. The power of diligence is Vāyuvegā. The power of mindfulness is Śauṇḍinī herself. The goddess Śyāmādevī is born of concentration. The power of insight is Subhadrā. These are taught as the purity of the five powers. Hayakarṇā becomes the limb of concentration. Kākāsyā is the limb of diligence.

འཁོར་ལོའི་ཤུགས་མ་རྟག་ཏུ་དགའ། ། ཤིན་ཏུ་དབྱངས་མ་ དུམ་སྐྱེས་མ། ། ཆོས་ཡན་ལག་ནི་ཤོཎྜི་ཉིད། ། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་དྲན་ཡན་ལག། བཏང་སྙོམས་ཡན་ལག་རབ་དཔའ་མོ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་གྲགས་པ། ། ཡན་ལག་འདིས་ནི་རྟག་ཏུ་མཚན། ། རྣལ་འབྱོར་ས་ཡི་སྟེང་ན་རོལ། ། ཡང་དག་ལྟ་བ་སྟོབས་པོ་ཆེ་སྟེ་ཡང་དག་དག་ ནི་ཀུན་རྟོག་ལེགས་པར་ཟ། ། ཡང་དག་རྟོག་པ་ལེགས་པའི་འཁོར་ལོ་མ་སྟེ་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་མཆོག་ཕན་བརྩོན། ། ཡང་དག་རྟག་ཏུ་སྣ་ཚོགས་མཛེས་པས་བརྒྱན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ཡི། ། ཡང་དག་ལས་ནི་ཕ་རོལ་གནོན་ལ་མཁས་པ་དེ་མིང་ཁྭ་ཡི་གདོང་ཅན་མ། ། ཡང་དག་ འཚོ་བ་ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་མཆོག་ཏུ་ལེགས་པར་སྲུང་བ་འུག་གདོང་མངོན་བརྗོད་མཆོག། ཡང་དག་རྩོལ་བ་རྟག་ཏུ་མཛེས་པས་ཡང་དག་བརྒྱན་པ་ལྷ་མོ་ཁྱི་གདོང་མ། ། ཡང་དག་དྲན་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པས་མཛེས་པ་ཕག་གདོང་ཞེས་བྱ་ཉིད། ། ལྷ་མོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་ མཆོག་ལྡན་རང་གི་ལས་ལ་མཁས་པའོ། ། བསོད་ནམས་མ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མར་གྱུར་པ་ཉིད། ། དཔག་ཏུ་མེད་པར་རྟག་ཏུ་བསོད་ནམས་བསྐྱེད་པ་སྲུང་བ་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོའོ། ། མ་སྐྱེས་པ་ཡི་སྡིག་པ་སྤང་བ་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། སྐྱེས་པའི་སྡིག་པ་སྤོང་བ་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མར་གསུངས། ། བདུན་པ་བཞིའོ། ། ཏིང་འཛིན་ཡང་དག་རང་བཞིན་དཔལ་ལྡན་ཕག་མོར་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་གནས། ། སུམ་ཅུ་དྲུག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་དེ་ཡིས་རྫོགས། ། སོ་དང་སེན་མོའི་ཕྱོགས་སུ་མགོན་པོ་ཐོད་པའི་ དུམ་བུ་སྟེ། །

Cakravegā is always joyful; Suvīrā is the goddess Khaṇḍarohā. The limb of dharma is Śaundinī; the limb of mindfulness is Cakravarmiṇī. The limb of equanimity is Suvīrā; these are renowned as the seven limbs of awakening. By these limbs, she is always characterized; the yogin sports upon the earth. Right view is Mahābalā; right intention is the goddess who thoroughly devours conceptualization. Right thought is Suvīrā, who always strives for the benefit of the supreme beings. Right diligence is Mahāvīryā, adorned with various beauties. Right action is the one skilled in overcoming adversaries, named Kākāsyā. Right livelihood is the supreme one called Ulūkāsyā, who daily guards [the path] most excellently. Right effort is the goddess Śvānāsyā, always beautifully adorned. Right mindfulness is the one called Sūkarāsyā, beautiful in her application. All these goddesses possess the supreme of all aspects and are skilled in their own activities. The one who generates merit not yet born is Yamadāḍhī. The one who constantly generates immeasurable merit is the protector Yamadūtī. The one who abandons non-arisen misdeeds is renowned as Yamadaṃṣṭriṇī. The one who abandons arisen misdeeds is taught to be Yamamathani. These are the four sets of seven. The glorious Vārāhī, whose nature is right samādhi, dwells most excellently [there]. Through those thirty-six limbs of awakening, she is perfected. In the region of the teeth and nails is the Protector Khaṇḍakapālin.

ཐོག་མར་ཆེན་པོ་ཀེང་རུས་མཐའ་ནི་སྐྲ་དང་སྤུ་རུ་བྱུང་། ། གྲུབ་པའི་དཔའ་བོ་རྐང་རུས་པགས་པ་དྲི་མ་རྣམ་དག་ཤ་ལ་འཇིགས་པའི་མཆེ་བར་གྱུར། ། དཔེ་མེད་རོ་ཡི་རང་བཞིན་ཆད་དགྲ་དཔག་མེད་ཡོན་ཏན་རྣམ་འགྱུར་དཔག་མེད་འོད་ནི་རུས་པར་བྱུང་། ། ཡིད་ལ་བྱས་པའི་ སྙིང་ནི་རྡོ་རྗེ་འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མེད་སྙིང་གི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལུས་སུ་གྱུར། ། མིག་ལ་མྱུ་གུ་ཅན་དགོད་མཁྲིས་པ་ལ་ནི་རལ་ཅན་གནས། ། གློ་བ་ལ་ནི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་རྒྱུ་མར་ཧཱུཾ་མཛད་མཛེས། ། གཉེ་མར་ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་གྲོད་པར་རྡོ་རྗེ་བཟང་། ། འཇིགས་བྱེད་བཤང་བའི་ལམ་སྟེ་ མིག་མི་བཟང་ནི་མདོམས་པར་མཛེས། ། བད་ཀན་སྟོབས་པོ་ཆེ་སྟེ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་རྣག་ལ་བསམ། ། ཁྲག་ལ་རྟ་མགྲིན་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་རྡུལ་དུ་གྱུར། ། ཚིལ་ལ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མཆི་མར་པདྨ་གར། ། མཆིལ་མར་མགོན་པོ་རྣམ་སྣང་མཛད་དེ་སྣབས་ལ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་གྱུར། ། བརྟན་ པ་དཔའ་བོར་ཡང་དག་གསུངས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་གཡོ་བར་གནས། ། གཉིས་པོ་སྡུད་པར་གྱུར་པ་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ཡན་ལག་གསུངས། ། སྙིང་གའི་དབུས་དེར་རྡོ་རྗེ་མགོན་པོ་ཧཱུཾ་ཡིག་འོད་དང་ལྡན། ། སྤྲོས་པའི་འོད་ཀྱིས་གསལ་བར་བསམས་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་ལྡན་ པའི་ཕུར་བུ་སོགས་དབུས་སུ། ། སྙིང་ག་མགོ་བོ་སྤྱི་གཙུག་ཕྲག་པ་མིག་དང་ཡན་ལག་ཀུན་ཏེ་ཡན་ལག་དྲུག། དགོད་བྱས་དཔེ་མེད་བདེ་མཆོག་ཅེས་བྱའི་གཟི་རབ་འབར་བ་གསུངས། ། དང་པོ་དང་ནི་སྣང་མཛད་ཉིད་དང་པདྨ་གར་དབང་ཆེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཡན་ལག་དྲུག་ལ་ རྟ་དང་ཡང་དག་ལྡན། །

First, the great skeleton arises at the extremities as hair and body hair. The accomplished hero, with bones, skin, and pure stains, becomes the fanged one who fears flesh. The nature of the peerless corpse, the severed enemy, and the immeasurable qualities of transformation arise as light within the bones. The heart, which is the object of mental engagement, is of the nature of vajra light; in the direction of the stainless heart, it becomes the vajra body. The sprout-like one resides in the eyes, and the one with the mane resides in the bile. The great hero resides in the lungs, and Hūṃkara is beautiful in the intestines. Suvrata is in the mesentery, and Vajrasādhu is in the stomach. Bhairava is in the path of excrement, and Virūpākṣa is beautiful in the private parts. The powerful one is in the phlegm, and one should contemplate Ratnavajra in the pus. Hayagrīva is in the blood, and Ākāśagarbha becomes the dust. Śrī Heruka is in the fat, and Padmanarteśvara is in the tears. The protector Vairocana is in the saliva, and the Primordial Buddha becomes the mucus. These are correctly taught as the stable heroes; the yoginīs reside in the mobile [elements]. The union of these two is taught as the limbs of Heruka. In the center of the heart is the vajra lord, the syllable HŪṂ, endowed with light. Having clearly visualized it with emanated rays of light, according to the ritual, first, in the center of the kīla and so forth, one places the six limbs: the heart, head, crown, shoulders, eyes, and all the limbs. This is taught as the blazing splendor called the peerless Cakrasaṃvara. First is Vairocana himself, then the great Padmanarteśvara, Heruka, and Vajrasūrya; these are perfectly endowed with the six limbs. The horse is also perfectly present.

ཨོཾ་ཧ་ན་མ་ཧི་སྭཱ་ཧཱ་ཧུ་བོ་ཥཊ་ཧེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཕཊ་ཧཾ། ལྟེ་བར་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་མ་ནི་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཅན་ཏེ་སྙིང་གར་རྣམ་པར་གནས། ། ཁ་ལ་གཏི་མུག་པ་སྟེ་མགོ་བོར་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་སྐྱོད་བྱེད་མའོ། ། སྤྱི་གཙུག་དབུས་སུ་སྐྲག་བྱེད་མ་ནི་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་འབར་ བའི་མེ་དང་འདྲ། ། ཡན་ལག་ཀུན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གཏུམ་མོ་ལུས་ལ་མཆོག་ཏུ་བརྒྱན་པའི་སྔགས་ནི་ལུས་ཀྱི་གོ་ཆའོ། ། ཨོཾ་བཾ་ཧཾ་ཡོཾ་ཧྲིཾ་མོཾ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ། སྙིང་པོའི་གསང་སྔགས་བཞི་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྱུར་རྟག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་སེམས། ། རྣམ་ཀུན་གཅིག་ཏུ་སྙིང་པོ་འཕྲོ་བའི་ སྤྲིན་མཁའ་འགྲོ་ཡི་དྲ་བར་རོལ། ། རྟོག་དང་རྟོག་མེད་ལས་གྲོལ་ཐུབ་པའི་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་ཤིང་བདེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་གནས། ། བློ་བཟང་པོས་ནི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་ཁ་དང་ལྟེ་བ་སྙིང་ག་ཀླད་པར་བསམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་བརྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཤར་གྱི་ཞལ་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གཡོན་པའི་ཞལ་དུ་ལཱ་མའོ། ། རྒྱབ་ཀྱི་ཞལ་དུ་དུམ་སྐྱེས་མ། ། ལྷོ་ཡི་ཞལ་དུ་གཟུགས་ཅན་མའོ། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་ མཆོག་ཏུ་བདེ་བྱེད་རྟག་པ་ལ་སོགས་རང་བཞིན་ཅན། ཐོད་པ་བཞི་པོ་གང་ཞིག་བདུད་རྩི་རང་བཞིན་ལྡན་ཞིང་སྟོང་ཉིད་ལས་བྱུང་སྣ་ཚོགས་པ། ། དགའ་ཀུན་གཅིག་ཏུ་སྙིང་པོས་གསུམ་སྐྱེས་པདྨའི་ལྟེ་བའི་ཕྱོགས། །

OṂ HANA MA HI SVĀHĀ HU BOṢAṬ HE HŪṂ HŪṂ HO PHAṬ HAṂ. At the navel is Vārāhī, the Yamī, possessing a garland of blazing flames, who dwells in the heart. At the mouth is Mohā, and at the head is the most beautiful Kṣobhaṇī. In the center of the crown of the head is Trāsā, whose terrifying form is like blazing fire. In all directions of the limbs is Caṇḍālī; the mantra that supremely adorns the body is the armor of the body. OṂ VAṂ HAṂ YOṂ HRĪṂ MOṂ HREṂ HRIṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. The four secret heart mantras are the mind whose nature is constant joy, coemergent. In every way, the single heart radiates forth, sporting in the net of ḍākinīs. Liberated from conceptual and non-conceptual [states], the qualities of the Sage are born, and the one called Cakrasaṃvara dwells most excellently. With a noble mind, one should contemplate the supreme vajra at the mouth, navel, heart, and brain. OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE VAJRA-VĀRĀHĪYE HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ VAJRA-VAIROCANĪYE SVĀHĀ. OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ŚRĪ-VAJRA-HE HERUKAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. ḌĀKINĪ-JĀLASAṂVARA SVĀHĀ. In the eastern face is Ḍākinī; in the left face is Lāmā; in the rear face is Khaṇḍarohā; in the southern face is Rūpiṇī. The nature of one and many, supremely blissful, possessing a nature such as permanence and so forth. The four skull-cups, which possess the nature of amṛta and arise from emptiness, are manifold. All joys are unified by the heart; the three are born in the direction of the lotus navel.

དེ་ཡང་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེས་གཅིག་ཏུ་དཔའ་བོ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ གྱི་རང་བཞིན་དགོད། ། བུ་སྟེ་མགོ་བོར་རབ་གཏུམ་མོ་ནི་ཐོད་པ་ལྡན་པ་སྤྱི་གཙུག་ཏུ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་ཞེས་བྱར་ཀེང་རུས་ཆེན་པོ་དང་ནི་གཏུམ་མིག་བཞུགས། ཨོ་སྟེ་རྣ་བ་གཡས་པ་ཨོ་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བར། ། ཀེང་རུས་དང་བཅས་འོད་ལྡན་མ་དང་ཨ་ནི་ཨར་བུ་དེར་གནས་པ། ། མཆེ་བ་རྣམ་པར་ གཙིགས་དང་སྣ་ཆེན་མ་ནི་རྒྱབ་ཀྱི་ཚིགས་པར་གནས། ། འདི་ནི་སྟན་གྱི་རྣམ་པར་དགོད་པ་བདེ་མཆོག་ནང་ནས་གསུངས། ། གོ་སྟེ་རྣ་བ་གཡོན་པ་གོ་དཱ་བཱ་རི་ཞེས་བྱ་བར། ། དཔའ་བོའི་བློ་མ་དང་ལྡན་ཆང་ལ་དཔའ་བོ་ལེགས་པར་བཞུགས། ། སྨིན་མའི་དབུས་སུ་རཱ་སྟེ་རཱ་མེ་ཤཱ་རར་ལེགས་ པར་རྣམ་གནས་པ། ། འོད་དཔག་མེད་དང་ལྡན་པའི་མི་ཐུང་མ་ནི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཅན་མའོ། ། དེ་སྟེ་མིག་གི་ཕྱོགས་སུ་དེ་བཱི་ཀོ་ཊིར་རྣམ་གནས་པ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་འོད་དང་ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་ཡང་དག་ལྡན། ། མཱ་སྟེ་དཔུང་པའི་རྩ་བར་མཱ་ལ་བར་གྲགས་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ གནས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ལུས་དང་ཤིང་གྲིབ་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་གནས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་གྱི། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་བཞུགས། ། མཁའ་སྤྱོད་ཅེས་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ལས་རབ་བསྟན། ། ཀཱ་ཞེས་པ་ནི་ཀཱ་མ་རཱུ་པ་མཆན་ཁུང་དག་ ལ་རྣམ་གནས་པ། ། དཔའ་ཆེན་མྱུ་གུ་ཅན་དང་ཨེ་རཱ་ཝ་ཏཱིར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཨོ་སྟེ་ནུ་མའི་ཕྱོགས་སུ་ཨོ་ཊྱེར་རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཅན་དང་ནི། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོར་ལྡན་པར་བཞུགས་ཞེས་མངོན་པར་བརྗོད། །

Furthermore, one should always arrange the nature of all the heroic Buddhas, who are born from the nature [of reality]. At the head, in the place called Pūrṇagiri, reside Caṇḍākṣī and Mahākaṅkāla. At the crown of the head, in the place called Jālandhara, reside Mahākaṅkāla and Caṇḍākṣī. At the right ear, in the place called Oḍḍiyāna, reside Prabhāvatī and Aṭṭahāsa. At the left ear, in the place called Goḍāvarī, reside Vīramatī and Śauṇḍinī. In the middle of the eyebrows, in the place called Rāmeśvara, reside Amitābha and Kharvarī, who has the form of a wrathful deity. In the region of the eyes, in the place called Devīkoṭa, reside Mahāvīra Vajraprabha and Laṅkeśvarī. At the base of the shoulders, in the place known as Mālava, reside Vajradeha and Drumacchāyā; these are renowned as the "Near Places." Thus, the heroes and heroines, the lords of the mandala, reside as the nature of the Mind Wheel. The wheel known as "Sky-Farer" is clearly taught in the Cakrasaṃvara. In the armpits, in the place called Kāmarūpa, reside Mahāvīra Aṅkurika and Airāvatī. In the region of the breasts, in the place called Oḍra, reside Vajrajaṭila and Mahābhairavī; thus it is proclaimed.

ཏྲི་སྟེ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེར་ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་རྟག་བཞུགས་པ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོར་ཡང་དག་ ལྡན་པའི་རླུང་གི་ཤུགས་མ་ལེགས་པའི་གཟུགས་ཅན་མའོ། ། ཀོ་སྟེ་སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀོ་ས་ལར། ། ཆང་འཐུང་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན་པ་ཉེ་བའི་ཞིང་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཀ་སྟེ་ཁ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ཤྱཱ་མ་དེ་བིར་ཡང་དག་ལྡན། ། རབ་ཏུ་བཟང་པོར་གྲགས་པ་བསྟེན་པར་གྱུར་པ་ཀ་ ལིང་གར་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའོ། ། ལ་སྟེ་མགྲིན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ལམ་པཱ་ཀ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་གནས་པ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་དང་ཤིན་ཏུ་བཟང་མོར་ཡང་དག་ལྡན་པ་ཚནྡོ་ཧའོ། ། ཀཱ་སྟེ་སྙིང་གར་དགོད་པ་ཀཱ་ཉྩི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་གྲགས་ལ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོར་ཡང་དག་ལྡན་པའི་རྟ་རྣ་མ་ནི་འཇིགས་ པའི་གཟུགས། ། ཧི་སྟེ་མདོམས་སུ་འབར་བ་ཆེན་པོ་མིག་མི་བཟང་ནི་བྱ་གདོང་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཧི་མཱ་ལ་སྟེ་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཞེས་སུ་གྲགས། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ས་ལ་སྤྱོད་པ་ལྷ་མོ་འཛུམ་པར་བཅས་པའི་དཔའ་བོ་ཡང་དག་ལྡན། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་བྱེད་ཅིང་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བས་ལེགས་པར་གནས། ། པྲེ་སྟེ་པྲེ་ཏ་པུ་རིར་རྡོ་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་གནས་པ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་ཡང་དག་ལྡན་པའི་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་མའི་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། གྲྀ་སྟེ་བཤང་བའི་གནས་སུ་གྲྀ་ཧ་དེ་བ་ཏཱ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་རིན་ཆེན་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ པར་གནས་པ་འདུས་པའོ། ། བརླ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་རྟ་མགྲིན་ཤཽཎྜི་ནཱི་དང་ལྷན་ཅིག་འདི་ནི་འདོད་པའི་ལྷ་མོའོ། ། སཽ་སྟེ་སཽ་རཱཥྚར་རྡོ་རྗེ་དྲ་བར་ལྡན་མའོ། །

TRI: In Triśakuni, at the region of the navel, resides the Great Hero, perfectly joined with Vāyuvegā, who has an excellent form. KO: At the tip of the nose, in Kośala, is Vajra-hūṃkāra, perfectly joined with Śauṇḍinī; this is renowned as the Upakṣetra. KA: At the region of the mouth, in Śyāmādevī, is the renowned Subhaga, who is attended by Kāliṅga, the Vajradhara. LA: At the region of the throat, in Lampāka, resides Vajraprabha, perfectly joined with Subhadrā; this is the Chandoha. KĀ: At the heart, in the region of Kāñcī, resides the renowned Mahāvīra, perfectly joined with Hayakarṇā, who has a terrifying form. HI: At the private parts, the Great Blazing One, Virūpākṣa, is perfectly joined with Kākāsyā; this is renowned as the Upachandoha in Himālaya. This is the Wheel of Speech, the goddesses who move upon the earth, perfectly joined with the Heroes and accompanied by smiles. They constantly perform all accomplishments and abide well in the innate joy. PRE: In Pretapuri, at the region of the vajra, resides the Yoginī Cakravegā, perfectly joined with Mahābala. GRI: At the seat of the anus, in Gṛhadevatā, resides Khaṇḍarohā, perfectly joined with Ratna; this is the Saṃhita. At the region of the thighs, Hayagrīva is together with Śauṇḍinī; this is the goddess Kāminī. SO: In Saurāṣṭra, she is the one joined with Vajrajālinī.

སུ་སྟེ་བྱིན་པ་དག་ལ་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་ཉིད་དང་། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོར་ཡང་དག་ལྡན་པ་གསེར་གླིང་ལ་ལེགས་གནས། ། དེ་ནི་དཔའ་ པོའི་ཉེ་བའི་འདུས་པ་འོན་ཏེ་སོར་མོར་ལེགས་གནས་པ། ། ན་ག་རར་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་མོ་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོའོ། ། སི་སྟེ་སིནྡྷུར་རྐང་པའི་བོལ་ལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། ། སྟོབས་ཆེན་མོ་དང་ཡང་དག་ལྡན་ཞུགས་དུར་ཁྲོད་དོ། ། མ་སྟེ་མཐེ་བོའི་ཕྱོགས་སུ་མ་རུར་རྣམ་པར་སྣང་ མཛད་བཞུགས། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀུན་སྟེར་དགྱེས་ཉིད་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མའོ། ། ཀུ་སྟེ་པུས་མོའི་ཕྱོགས་སུ་ཀུ་ལ་ཏཱར་ནི་རྣམ་དག་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོར་ཡང་དག་ལྡན་པར་རྟག་ཏུ་གྱུར། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་ས་འོག་སྤྱོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམ་པར་གནས། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་བཀོད་ནང་དང་ཕྱིར་བཅས་གནས་པར་བསྟན། ། པུ་ལ་སོགས་པར་བཀོད་པའི་དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་པོར་བརྗོད། ། པདྨ་ཉི་མར་ལྡན་པའི་གདན་ལ་རྣལ་འབྱོར་མས་ནི་ལེགས་པར་བསྲུང་། ། ཡན་ལག་ལ་དགོད་སྨྲ་བ་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་གཞུང་། ། ལུགས་ གཉིས་གང་འདོད་དེ་བླངས་ནས་ནི་ལེགས་པར་སྤྱད། ། ས་བོན་ཐིག་ལེ་ཡང་དག་ལྡན་པར་གང་ཞིག་ཀུན་དུ་གྱུར། ། དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་གསུངས། ། ཐིག་ལེས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་ཅིང་གང་ཕྱིར་མི་འགྱུར་མཚན་ཉིད་གྱུར་པ་གང་། ། དེ་ནི་དགར་གྱུར་དགའ་ལས་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པར་གྱུར། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་འགྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་གྱུར། །

Su is the goddess Cakravarmiṇī on the calves, perfectly endowed with Ākāśagarbha, well-situated in Suvarṇadvīpa. That is the near-assembly of the heroes; however, on the fingers is well-situated Nāgarā, where the goddess Vīravīrā is endowed with Heruka. Si is in Siṃdhu on the tops of the feet, where Padmanarteśvara and Mahābalā are perfectly joined; this is the charnel ground. Ma is in the direction of the big toes in Maru, where Vairocana resides. She is the Wheel-Turning Queen, the Joyful One who bestows all desired accomplishments. Ku is in the direction of the knees in Kulatā, where the pure Vajrasattva is always perfectly joined with Mahāvīryā. The goddesses who move beneath the earth reside in the Body Cakra. Thus, the arrangement of the three cakras, both internally and externally, is taught. Vajrasattva is first mentioned as the hero arranged in Pulliramalaya and the other sites. The yoginīs perfectly guard the seats, which are endowed with lotuses and suns. Regarding the placement on the limbs, there are the systems of other masters. Whichever of these two traditions one prefers, having adopted it, one should practice it well. That which is everywhere present, perfectly endowed with the seed-syllable and the drop, is said by the yogi to be the fruit. Because it is pervaded by the drop and has become the characteristic of the unchanging, it becomes the Joy; from that Joy, the Innate arises. Through the Innate, the generation of beings occurs; it is the Innate of generation.

བསྐྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བྱེ་བྲག་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་སུ་བདག་གིས་བསྟན། ། ལྷ་མོ་ཁྭ་དང་འུག་པའི་གདོང་ཅན་དང་། ། ཁྱི་ཡི་གདོང་དང་ཕག་གི་གདོང་ཅན་དང་། ། ཞལ་ལ་དགོད་ པར་གསུངས་པ་ཞལ་བཞི་རྣམ་དག་པ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་དང་ནི་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ། ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་དང་ལྡན་དགོད་པ་ནི། ། མཚམས་སུ་བཞུགས་པར་གྱུར་པའོ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་རྣམ་དག་པ། ། ས་བཅུ་རྣམས་སུ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཤེས་པ་བཅུ་ཡི་རང་བཞིན་བདག། བཅུ་ཡི་དབྱེ་བས་རྣམ་པར་གནས། ། སྟན་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས། ། དེ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། དྲི་མེད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་ལྡན། ། ཉེ་བའི་སྟན་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞིང་ནི་འོད་བྱེད་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ནི་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ ཕྱིན། ། ཉེ་བའི་ཞིང་ནི་བརྩོན་འགྲུས་གྱུར། ། འོད་འཕྲོ་བ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཚནྡོ་བསམ་གཏན་ཡང་དག་ལྡན། ། མངོན་གྱུར་ཞེས་བྱའི་ས་རུ་གནས། ། ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཤེས་རབ་སྟེ། ། དེ་ནི་སྦྱང་དཀའི་ས་ཞེས་བྱ། ། འདུས་པ་རྟག་ཏུ་ཐབས་ཡིན་ཏེ། ། རིང་དུ་སོང་བའི་ས་རུ་གནས། ། ཉེ་བའི་འདུས་པ་རྟག་ཏུ་ནི། ། མི་གཡོ་བ་དང་ཐབས་སུ་གནས། ། དུར་ཁྲོད་སྨོན་ལམ་རྟག་ཏུ་གསུངས། ། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ས་དང་ལྡན། ། རྒྱལ་ཆེན་དཔལ་དང་ཧེ་རུ་ཀ། དེ་རུ་རོལ་པས་ལེགས་པར་བཞུགས། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པ། ། རང་འབྱུང་མཆོག་གི་དབང་ ཕྱུག་སྟེ། ། སྟོན་པ་དཔའ་བོ་ཀུན་གྱི་གཞི། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་གཅིག། ས་གཞན་དང་པོར་ཚོགས་ལྡན་ཐ་མར་སྤྲིན་ཏེ་རྟག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་གྲགས། །

This specific variety of the coemergent of the generation stage is taught by me as the conventional. The goddesses with the faces of a crow and an owl, the dog-faced and the pig-faced, are said to be the laughing faces, the four pure faces. Yama’s Steadfast One, Yama’s Messenger, and Yama’s Fanged One are suchness. Together with Yama’s Destroyer, they are the laughing ones who reside in the intermediate directions. The ten perfections are pure; they are firmly established upon the ten grounds. Having the nature of the ten cognitions, they abide through a tenfold division. The seat is the ground of Perfect Joy; it is the perfection of generosity. Possessing stainless discipline, it is renowned as the near seat. The field should be known as the Luminous; it is the perfection of patience. The near field becomes diligence; it is possessed of the Radiant. The candoha is possessed of concentration; it abides on the ground called Manifest. The near candoha is insight; it is called the ground Difficult to Conquer. The assembly is always method; it abides on the ground Gone Afar. The near assembly is always method; it abides in the Immovable. The charnel ground is always taught as aspiration; it possesses the ground of Excellent Intelligence. The Great Victor, Śrī, and Heruka dwell there in play. Possessing the excellence of all aspects, he is the self-arisen supreme lord. The Teacher is the foundation of all heroes, the single characteristic of all aspects. On the first ground, the assembly is complete; at the end, the cloud is always renowned as supreme wisdom.

ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་འབྱུང་པོའི་གནས་ཏེ་ཧེ་རུ་ཀ་ཆགས་བདག་གིས་བསྟན། ། སྟན་ནི་སྡུག་བསྔལ་དག་ཏུ་ཤེས། ། ཉེ་བའི་ སྟན་ནི་ཀུན་འབྱུང་སྟེ། ། ཞིང་གི་མིང་ནི་འགོག་པའོ། ། ལམ་ནི་རྟག་ཏུ་ཉེ་བའི་ཞིང་། ། ཟད་པ་ཤེས་པ་ཚནྡོ་ཧ། ། ཉེ་བའི་ཚནྡོ་མི་སྐྱེ་བ། ། ཆོས་ནི་འདུས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཉེ་བའི་འདུས་པ་རྗེས་སུ་ཤེས། ། དུར་ཁྲོད་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའོ། ། དོན་དམ་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། ཤེས་པ་ བཅུ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། གནས་ལ་སོགས་པ་དག་པར་གྲགས། ། ཟབ་མོ་འབུམ་གྱི་མདོ་ལས་ཀྱང་། ། ཡེ་ཤེས་གྲགས་པར་གྱུར་པ་ཡང་། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ལ་གནས་པའོ། ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱག་དང་ལྡན། ། ཁ་དོག་ མཚོན་ཆ་དང་ལྡན་པ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་དང་དཔའ་བོ་ཀུན། ། པུ་ལླིར་ལ་སོགས་རབ་བསམ་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་བདུན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་དག་པའོ། ། སེན་སོགས་ཡན་ལག་བཀོད་པ་ཡང་། ། དེ་ནི་གོ་ཆ་ཆེན་པོར་དྲན། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པ་གཞན་ཡིན་ནོ། ། ཕྱི་རོལ་ནང་དང་མཉམ་ལྡན་པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་སྐུར་ཡང་དག་གནས། ། མ་སྐྱེས་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། སྟོང་པ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནི་མཚན་མ་མེད་པར་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཐོག་མར་ སྟོང་བསྒོམས་དེ་རྗེས་མཁའ་བྱས་རླུང་དང་མེ་དབུས་ཆུ། ། གཞི་བསམ་གཞན་ཡང་བརྒྱ་བྱིན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་གཟུགས་སུ་བྱུང་། །

The near charnel ground is the abode of spirits, taught by the Lord of Passion, Heruka. The seat is known as suffering; the near seat is the origin. The field is cessation; the path is the constant near field. The knowledge of exhaustion is Caṇḍoha; the near Caṇḍoha is non-arising. The dharma is the assembly itself; the near assembly is subsequent knowledge. The charnel ground is conventional knowledge; the ultimate is the near charnel ground. Through the nature of the ten knowledges, the places and so forth are renowned as pure. Even from the profound Śatasāhasrikā Sūtra, wisdom is renowned as abiding in the Cakrasaṃvara, the nature of the Buddha’s form. Possessing the hands that will be described, and possessing colors and weapons, one should visualize all the goddesses and heroes in Pullīramalaya and the other sites. The thirty-seven factors of awakening are the purity of the yoginīs. The arrangement of the nails and other limbs is remembered as the great armor. Endowed with this yoga, the coemergent is other. Possessing the equality of the outer and the inner, one truly abides in the body of Heruka. Because its nature is unarisen, it is explicitly called "emptiness." Because it is free from causes, it is called "signless." Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāva-ātmako ’haṃ. First, meditate on emptiness; then, in the sky, visualize wind, fire, and in the center, water. Furthermore, the foundation arises in the form of Śakra marked by a vajra.

དེ་སྟེང་རྩེ་མོ་བརྒྱད་དང་མཚན་པའི་རི་རབ་རྩེ་མོར་གསེར་གྱི་རྡོ་རྗེ་དང་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། གཅིག་ཏུ་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཛེས་སྣ་ཚོགས་མང་པོའི་རས་ཆེན་ བཟང་པོས་གཅིག་ཏུ་མཛེས། ། དྲིལ་བུ་འཕན་དང་ཡང་དག་ལྡན་པའི་སྒྲ་ཡིས་ཕྱོགས་སུ་གྲགས་ཤིང་དྲིལ་ཆུང་སྙན་པའི་སྒྲ། ། འཁོར་ལོའི་རྣམ་པའི་རང་དབུས་ཁ་སྦྱོར་གསུམ་མཆོག་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་མཛེས། ། ཕྱི་རོལ་སྒོ་བཞིར་རྟ་བབས་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་མཛེས། ། དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་ པདྨ་ལ་གནས་སྲིད་པ་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་མཐར་བདེ་མཆོག་ཅེས་གྲགས་ཡུལ་དང་ཡང་དག་ལྡན་པ་འབྱུང་བ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། ། སྔོན་པོ་ལྟ་བུའི་འོད་བཟང་ལྡན་ཞིང་ལྟེ་བར་བྱས་པ་ཡིད་ནི་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་མཐའ་ཡས་མགོན་པོའོ། ། སྤྲོས་པའི་ཤེས་རབ་ཡན་ལག་སྦྱོར་བ་ ཕྱོགས་སུ་ཕྱིར་བཟློག་གྱུར་ནས་བསྡུས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་མགོན་པོའོ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་སྲིད་པ་ཀུན་དང་མཉམ་པ་པདྨའི་དབུས་སུ་བསྒོམ། ། དུ་བ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་བཟང་པོ་ཐོག་མར་གཙོ་བོའི་ཞལ་ནི་ཟླ་ཚེས་ལྟ་བུ་ཡི། ། མཆེ་བ་ལྡན་ཞིང་གཡོན་པའི་ཞལ་བཟང་ལྗང་གུ་རྒྱབ་ཞལ་རྣམ་པར་ འགྱུར་བ་བཟང་པོའི་སྤྱན། ། གཡས་པར་ཧ་ཧར་དགོད་བཅས་ཧི་ཧི་ཞེས་ཞི་གསེར་འདྲ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས། ། གཡས་པ་བརྐྱང་བས་དུས་མཚན་དང་ལྡན་འཇིགས་བྱེད་མནན་ཅིང་དྲི་མེད་མཁའ་འགྲོ་དྲ་བས་རོལ། ། མགོ་བོ་ལྔ་བཅུའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱུད་པའི་དོ་ཤལ་མཛེས་པར་འཕྱང་བས་བརླ་ནས་ ཕྲག་པའི་བར། ། ལུས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་བརྒྱན་མི་མགོ་སྣ་ཚོགས་བཅིངས་ཤིང་དབུ་སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་བརྫེས།

Upon that, at the summit of Mount Meru, which is marked by eight peaks, is a golden vajra and a celestial palace. It is beautified by various flowers and many excellent, multicolored silken cloths. It resounds in all directions with the sound of bells and banners, and the melodious tinkling of small bells. In the center of the wheel’s form, the three supreme unions are beautified by garlands of flowers. The exterior is supremely adorned by the four great archways at the gates. In the center, upon a multicolored lotus, is a great blue vajra arising from becoming. Surrounding that is the one renowned as Cakrasaṃvara, endowed with the five elements and the nature of the five elements. Possessing excellent light like that of a blue sapphire, he is the infinite protector born from the syllable HŪṂ at the navel. Having withdrawn the emanated branches of insight from the directions, he is the Vajra Protector. Meditate on him in the center of the lotus, equal to all existence and of an illusory nature. First, his principal face has excellent light like smoke and is like the crescent moon. He has fangs, and his excellent left face is green. His back face is a beautiful, transformed expression with excellent eyes. On the right, he laughs "Ha Ha" and "Hi Hi," peaceful yet extremely terrifying like gold. With his right leg extended, he tramples Kālarātri and Bhairava, sporting in a stainless network of ḍākinīs. A beautiful necklace of fifty heads hangs from his thighs to his shoulders. His body is adorned with the six mudrās, bound with various human heads, and his tawny hair is swept upward.

། ཅོད་པན་ཟླ་བ་ཕྲེང་བས་མཚན་པ་ས་སྟེང་མུན་པ་སེལ་བ་སྤྱི་བོར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན། ། སྦྱངས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱག་ཆེན་པོ་ནི་མཆོག་གྱུར་མང་པོ་ཟད་བྱེད་འཕྲོ་བའི་དྲིལ་བུ་དག་པའི་རྡོ་ རྗེའོ། ། གང་གི་གླང་པོའི་པགས་པ་ཁྲག་གིས་བརླན་པ་གྱེན་དུ་འཕྱར་བ་བསྣམས་པས་མཛེས་པར་བསྟན། ། གཡས་ན་རྣོ་བའི་མདུང་དང་ཞགས་པ་མཆོག་ལྡན་ཌ་མ་རུ་དང་གྲི་གུག་གོ། ། གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་པདྨ་ས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ཞགས་པ་མགོ་བོ་བཟང་པོས་མཛེས། ། རྣམ་ ཀུན་རང་བཞིན་སྲིད་པ་ཀུན་མཉམ་དེ་ཡི་གཟུགས་སུ་རབ་ཏུ་བྱེད། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྡན་ཞིང་གདུག་པ་ཀུན་ལ་སྡིགས་མཛུབ་སྐྲ་གྲོལ་ལེགས་པར་དམར། ། རབ་ཏུ་ཆགས་པས་མགྲིན་པར་འཁྱུད་ཅིང་ཞལ་ནི་ཁྲག་གིས་གང་ཞིང་ཕྱག་གཡོན་པདྨ་བསྣམས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བས་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བདེ་རྟག་ཏུ་དགའ་སེམས་རང་བཞིན་ཅན། ། སྤྲིན་ལྟར་སྣང་བ་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ནི་མཐའ་ཡས་སྤྲོ་བ་ལྷ་མོ་ཕག་མོ་སྟེ། ། ཞལ་གྱི་གྲྭ་ཡི་ཕྱོགས་ནས་ཁྲག་འཛག་པས། ། ཡན་ལག་ཀུན་ལ་བྱུགས་པས་མཛེས་པ་དང་། ། མགོ་བོ་ཐོད་དང་མགོ་ཡི་ཕྲེང་བ་དང་། ། གཅེར་བུ་མི་ཡི་ རུས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གཡས་པའི་བྱིན་པས་བདག་པོ་ཡི། ། གཡོན་པའི་བརླ་ནི་ཡོངས་སུ་འཁྱུད། ། འཁོར་ལོ་ཀུན་བདག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་སེམས་དགའ་མ། ། རྟག་ཏུ་ཁྲོས་པ་ཕག་གདོང་དུ། ། བདག་གིས་བརྟགས་ནས་བཤད་པའོ། ། ཡང་ན་བུད་མེད་ལྟ་བུའི་ ཞལ། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་མོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡང་ན་དེ་ནི་དུ་བའི་མདོག། དགའ་ཀུན་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཡི། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་ཡི། །

Adorned with a crown and a garland of moons, dispelling the darkness upon the earth, his head is marked by a crossed vajra. His great, purified hand holds the supreme, many-ending, radiating bell, the pure vajra. He is beautifully displayed holding aloft the blood-drenched elephant hide. In his right hands are a sharp spear, a supreme noose, a ḍamaru, and a curved knife. In his left hands are a khaṭvāṅga, a lotus, a noose that conquers the three worlds, and a beautiful head. He manifests in the form of the nature of all existence, equal in every way. Possessing the vajra in his hand, he makes the threatening gesture at all the wicked; his hair is loose and beautifully red. Embracing the throat with great passion, his face is filled with blood, and his left hand holds a lotus. Through the union of method and wisdom as one, he is of the nature of the mind that is eternally joyful in innate bliss. The infinite host of goddesses appearing like clouds is the goddess Vārāhī. With blood dripping from the corners of her mouth, she is beautiful, anointing all her limbs. Adorned with a skull, a garland of heads, and naked, she is decorated with human bones. With her right calf, she fully embraces the lord’s left thigh. Through the union of the mistress of all cakras, she is the one who delights the minds of yogins. Having visualized the eternally wrathful sow-face, I have explained it. Alternatively, one should meditate on the mistress of the wheel with a female-like face. Or else, she is the color of smoke, the single characteristic of all joy, like a wish-fulfilling jewel.

རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་རྟག་ལྷ་མོ་ནི། ། གང་ཞིག་བསྐྱོད་པའི་སྦྱོར་བས་གནས། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་གདོང་གཙོ་མོ་ ནི། ། སྐྱེས་པ་ལྟ་བུར་བྱེད་པར་གསུངས། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལྷ་མོ་ཆེ། ། ལྷ་མོ་ཀུན་དང་མཉམ་ལྡན་པ། ། གཙོ་བོའི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྒོམ་བྱ་བ། ། བདེ་མཆོག་དོན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས། ། སྟག་གི་པགས་པའི་གོས་དང་ལྡན། ། སྤྱན་གསུམ་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སིལ་སིལ་ཟེར་བའི་སྒྲ་ཡིས་ ནི། ། བརླ་གཉིས་མཉམ་པར་ཁྱབ་པའོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་ཁྱབ་འཇིགས་པའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རོལ་དུར་ཁྲོད་དེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཧེ་རུ་ཀ། ཆགས་བཅས་འཁྱུད་པ་ཡང་དག་ལྡན། ། འོ་བྱེད་པས་ནི་རྟག་ཏུ་གནས། ། བསྐྱོད་པ་ཆེན་ པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཟླ་བའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་ཁྲོས་པ་སྟེ། ། སྤྱན་གསུམ་ཞལ་ནི་ལྷ་རུ་གཟིགས། ། མཆེ་བ་བཞི་ཡི་མྱུ་གུས་བརྒྱན། ། དམ་པའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ན་ས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བས་འཇིགས། ། གཡོན་ན་དངོས་གྲུབ་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་སྣོད་ནི་ཁྲག་གིས་བཀང་བ་བསྣམས། ། ཕྱག་གཉིས་གཙོ་ལ་འཁྱུད་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན། ། བན་དུ་ལྟར་དམར་འོད་ཚོགས་མང་པོ་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་བསམ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་ལཱ་མ་དང་། ། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་ གཟུགས་ཅན་མ། ། དགའ་དང་བདེ་བས་མགུ་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྔོན་པོ་ལྗང་གུ་དམར་པོའི་སྐུ། ། སེར་བའི་འོད་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་མ། །

One should meditate on Vajravārāhī. The goddess who always dwells in the center of the wheel through the yoga of movement is the principal Vajravārāhī with a sow’s face; she is said to act like a man. The great goddess Vajravārāhī, who is equal to all goddesses, is to be meditated upon in the form of the principal deity; this is known for the sake of Cakrasaṃvara. She is clad in a garment of tiger skin, and one should always meditate on her three eyes. With the sound of tinkling bells, she pervades both thighs. She is terrifying, pervaded by a garland of flames, the great terrifier who causes fear. In the charnel ground of innate play, she is the Heruka of innate joy, perfectly endowed with a passionate embrace, and she always abides in kissing. Through the yoga of great movement, one should meditate on the principal of the wheel. Her wrathful form is like the color of the moon; she gazes at the gods with three eyes. Adorned with the sprouts of four fangs, she is renowned in the ultimate sense. In her right hand, she brandishes a crossed vajra that conquers the three worlds and strikes fear. In her left, she holds a vessel filled with blood, white as the moon of accomplishment. With her two hands embracing the principal deity, she possesses innate bliss and holds a vajra and bell. One should visualize the goddess Vajra, possessing a mass of light red like a bandhūka flower. One should meditate on the ḍākinīs, Lāmās, Khaṇḍarohās, and Rūpiṇīs, who are delighted by joy and bliss through the vajra yoga. The yoginīs have blue, green, and red bodies, and their very light is yellow.

ཕྱོགས་བཞིར་པདྨའི་འདབ་མ་ལ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་པོ། ། ཕྱི་དང་ནང་ ན་ཡང་དག་བཞུགས། ། ཆུ་དང་རླུང་དང་མེ་ཆེན་པོ། ། ས་ཡི་རྣམ་པའི་དངོས་པོར་བྱུང་། ། བྱམས་པ་སྨོན་ལམ་མཱ་མ་ཀཱི། ། བཏང་སྙོམས་ཡེ་ཤེས་སྒྲོལ་མ་སྟེ། ། གོས་དཀར་མོ་ནི་སྟོབས་སུ་གསུངས། ། ཕྱག་རྒྱ་མངོན་འབྱུང་བྱེད་པ་མོ། ། བཏང་སྙོམས་སྤྱན་མར་གྲགས་པ་སྟེ། ། སྙིང་རྗེ་ དང་ནི་མཉམ་ལྡན་ན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་རྣམ་དག་པ། ། བླ་མའི་རིམ་ལས་འོངས་པས་བསྟན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་གཟུགས་བཟང་རོ་ཡིས་སྟན་བྱས་ཕྱག་ན་པདྨ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། གཡས་པའི་ཕྱག་ནི་གྲི་གུག་དང་ནི་ཌ་མ་རུ་ལྡན་བསྣམས་ཤིང་སྐྲ་གྲོལ་སྤྱན་གསུམ་པའོ། ། ཕྱག་ རྒྱ་དྲུག་གིས་སྐུ་ལ་བརྒྱན་ཅིང་མི་མགོ་མཆོག་གི་ཐོད་འཆང་གཅེར་བུའི་གཟུགས་ཅན་ཤིན་ཏུ་འཇིགས། ། སྟན་ལ་གཡས་བརྐྱང་བཞུགས་ཤིང་རྣམ་འགྱུར་ཞལ་མཛད་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་དགའ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། སྟག་གི་པགས་པའི་ན་བཟའ་དང་། ། མི་རོའི་སྟེང་ན་ལེགས་པར་བཞུགས། ། དངོས་ གྲུབ་ཀུན་སྟེར་བསམ་པར་བྱ། ། ལྷོ་དང་ཤར་དང་རྒྱབ་དང་ནི། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་རུ་ནི། ། ཞལ་བཞི་ཞལ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། འོ་བྱེད་པར་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། རྒྱལ་པོ་དང་ནི་རྒྱལ་རིགས་ཉིད། ། མ་དང་ཕ་དང་མཉམ་ལྡན་པ། ། རྒྱལ་རིགས་སོགས་གཞན་བླངས་ནས་ནི། ། ཐོད་པ་རྣམས་ནི་ མཚམས་སུ་གཞག། མཆོད་པ་བཞི་པོ་ལེགས་གསུངས་པ། ། གཏི་མུག་ཆེན་པོ་རྣམ་དག་པ། ། མཆོད་པའི་དོན་གྱིས་འཁོར་ལོ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་དཔལ་ལས་གསུངས། ། རབ་གཏུམ་ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ནི།

On the petals of the lotus in the four directions, the four accomplished yoginīs, exceedingly beautiful with innate joy, reside perfectly, both externally and internally. Water, wind, the great fire, and the substance of the nature of earth have arisen. Maitreya is the aspiration, Māmakī is equanimity, Tārā is wisdom, and Pāṇḍaravāsinī is said to be power. She is the mudrā who brings about manifestation; she is renowned as Locanā, endowed with equanimity. When joined with compassion, the ḍākinīs and others are completely pure, as taught through the stages of the guru. The ḍākinīs and others, with beautiful forms, seated upon corpses, hold lotuses and khaṭvāṅgas in their hands; their right hands hold curved knives and ḍamarus. With loose hair and three eyes, they are adorned with the six mudrās upon their bodies, wearing supreme human-skull crowns, naked in form, and extremely terrifying. Seated upon their seats with right legs extended, they display wrathful expressions, proclaiming the sound of HŪṂ, the essence of joy. Clad in tiger-skin garments, they sit well upon human corpses. One should visualize them as bestowing all siddhis. In the southern, eastern, rear, and western directions, one should visualize the four faces themselves engaged in kissing. Kings and kṣatriyas, together with mothers and fathers, and having taken other kṣatriyas and so forth, the skull-cups are placed in the intermediate directions. The four offerings are well explained as the purification of great delusion; for the sake of the offering, the glorious Cakrasaṃvara spoke of the wheel. The fierce Khaṇḍakapālin—

། ལྷོ་ཡི་རྩིབས་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། གཏུམ་ མིག་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཀེང་རུས་ཆེན་པོ་ཤར་ཕྱོགས་སུ། ། འོད་ལྡན་མ་དང་ལེགས་སྦྱོར་བ། ། ཀེང་རུས་བྱང་གི་ཆ་རུའོ། ། སྣ་ཆེན་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། མཆེ་བ་རྣམ་གཙིགས་བྱང་དུའོ། ། དཔའ་བོ་བློ་མ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཆང་ལ་དཔའ་བ་བདེན་བྲལ་དུ། ། འོད་དཔག་མེད་དང་ མི་ཐུང་ཉིད། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། རྡོ་རྗེ་འོད་ལྡན་ལྷ་མོ་ནི། ། ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྟག་ཏུ། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་སུ་ལེགས་པར་བཞུགས། ། འདི་དག་སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་མཛད། ། མེ་ཕྱོགས་རྡོ་རྗེ་ལུས་དང་ནི། ། ལྗོན་གྲིབ་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཐུགས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་མཁའ་སྤྱོད་དུ། ། བདེ་མཆོག་ལས་ནི་འདི་དག་གསུངས། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་སྔོ། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་འཕྲོ་ཡང་དག་ལྡན། ། ས་སྲུང་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། མྱུ་གུ་ཅན་ནི་ལྷོ་རུ་ དགོད། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་ལྷན་ཅིག། རྡོ་རྗེ་རལ་ཅན་ཤར་དུ་བཞུགས། ། བྱང་དུ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་། ། རླུང་གི་ཤུགས་མ་ལེགས་པར་བཞུགས། ། ནུབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དང་། ། ཆང་འཐུང་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། སྔོ་བསངས་ལྷ་མོ་ལེགས་སྦྱར་བ། ། ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་བདེན་ བྲལ་ཕྱོགས། ། རྡོ་རྗེ་བཟང་དང་ཤིན་ཏུ་བཟང་། ། ལྷན་ཅིག་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་བརྟེན། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་སུ་ནི། ། རྟ་དང་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་བྱེད་མཛེས། ། མེ་ཕྱོགས་བྱ་གདོང་མ་དང་ནི། ། མིག་མི་བཟང་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ས་སྤྱོད་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་སྟེ། །

Abiding on the southern spoke, he is perfectly joined with Caṇḍākṣī. In the eastern direction is Mahākaṅkāla, in union with Prabhāvatī. In the northern part is Kaṅkāla, in union with Mahānāsā. In the north is Daṃṣṭrākarāla, in union with Vīramatī. In the southwest is Madyavīra, in union with Śauṇḍinī. Amitābha and Vāmanaka always reside in the northwest. The goddess Vajraprabhā and Laṅkeśvarī always reside well in the northeast. These perform the welfare of all sentient beings. In the southeast is Vajradeha, in union with Drumacchāyā. These are taught in the Cakrasaṃvara as being in the space-faring (khecarī) heart wheel. Outside the heart wheel, it is encircled by a garland of blue vajras. The blue lords of heroes and heroines are perfectly joined with the radiating assembly of Buddhas. In the south is Aṅkurika, in union with Airāvatī. Together with Mahābhairava, Vajrajaṭī resides in the east. In the north, together with Mahābhairava, Vāyuvegā resides well. In the west, together with Vajra-hūṃkāra, she is joined with Śauṇḍinī. The blue goddess is well joined with Subhadra in the southwest. Together with Vajrabhadra and Atibhadra, they rely on the northwest. In the northeast, the horse and Atibhīṣaṇa are beautiful. In the southeast, together with Kākāsyā, he is joined with Virūpākṣa. This is the speech wheel of the earth-dwellers (bhūcarī).

པདྨའི་ཕྲེང་ དང་ཡང་དག་ལྡན། ། སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བར་བྱེད་པ་པོ། ། རྟག་ཏུ་ཁ་དོག་དམར་པོར་བསྒོམ། ། ལྷོར་ནི་རྟག་ཏུ་སྟོབས་ཆེན་དང་། ། འཁོར་ལོའི་ཤུགས་མས་མཛེས་པའོ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཤར་དུ་དགོད། ། ཤཽཎྜི་ནཱི་སྦྱོར་ཡང་དག་ལྡན། ། རྟ་མགྲིན་བྱང་གི་ཕྱོགས་ ཉིད་ནའོ། ། ནམ་མཁའི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ། ། ཆུ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སུ་བཱི་ར། ། རྟག་ཏུ་བདེན་བྲལ་དུ་བསྒོམ་བྱ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། ། སྟོབས་ཆེན་པོ་ནི་རླུང་གི་ཕྱོགས། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་དང་གཏི་མུག་ཆེ། ། རྟག་ཏུ་དབང་ལྡན་དུ་བསྒོམ་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དང་བརྩོན་ཆེན་མོ། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོར་བསམ་པར་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་འཁོར་ཕྲེང་དཀར་པོའོ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོར་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། འདི་ནི་ས་འོག་འཁོར་ལོ་ཡི། ། སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་གྱུར་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་བཞི་སྟེ། ། གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན་པའོ། ། ཌ་མ་རུ་ནི་ གཡས་ན་འཛིན། ། རལ་པ་བཅིངས་པས་རྣམ་པར་མཛེས། ། སྤྲོ་ཞིང་སྡུད་པའི་གཟུགས་ཅན་ཏེ། ། རོ་ཡི་གདན་ལ་ལེགས་པར་བཞུགས། ། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། རུས་པའི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། ། ལྷ་མོ་འཁྱུད་ལ་མཆོག་ཏུ་བརྩོན། ། གཅེར་བུའི་གཟུགས་ཅན་ཧཱུཾ་ཞེས་སྒྲོགས། ། མགོ་ཡི་ཕྲེང་བས་ཉེ་བར་མཛེས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་འཁོར་ལོར་བཅས། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་བསྒོམ་བྱ། ། དཔའ་བོ་ཀུན་དང་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། བདེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་རྣམ་པར་བྱུང་། ། རབ་གཏུམ་མོ་སོགས་ལྷ་མོ་དེ། །

Endowed with a garland of lotuses, The one who emanates and reabsorbs, Should always be meditated upon as red in color. In the south, he is always with Mahābala And adorned by Cakravegā. Endowed with Khaṇḍarohā, Ratnavajra is to be placed in the east. Endowed with the union of Śauṇḍinī, Hayagrīva is in the northern direction itself. Gaganacakravarmiṇī Should be placed in the direction of water. Śrī Heruka Subhīra Should always be meditated upon in the southwest. Padmanarteśvara and Mahābala Are in the direction of wind. Cakravartin and Mahāmoha Should always be meditated upon in the northeast. Vajrasattva and Mahāvīryā Should be visualized in the body wheel. The outer circle of the retinue is white; One should visualize it as white in color. This is the characteristic of the union Of the wheel of the subterranean realm. All the heroes have four arms, Holding a khaṭvāṅga in the left. They hold a ḍamaru in the right, And are beautifully adorned with bound locks of hair. Having a form that emanates and reabsorbs, They sit well upon corpse seats. Endowed with the right leg extended, They are adorned with bone garlands. Vajrapāṇi, with a bell, Is most intent on embracing the goddess. Naked in form, they proclaim the sound "HŪṂ," And are beautifully adorned with garlands of heads. Together with the wheel of coemergent joy, One should meditate on the heroes and yoginīs. Through union with all the heroes, That which is called Cakrasaṃvara arises. Those goddesses, Pramohā and the rest,

ཞལ་ གཅིག་གིས་ནི་མཛེས་པའོ། ། ཕྱག་གཉིས་དབུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་སྟེ། ། གཅེར་བུ་མི་རུས་སོགས་པས་བརྒྱན། ། གཡོན་ན་ཁྲག་གི་ཐོད་པ་སྟེ། ། གཡས་ན་སྡིགས་མཛུབ་གྲི་གུག་གོ། ། ཐམས་ཅད་སྤྱན་གསུམ་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་པ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་གཟུགས་སུ་བྱུང་། ། རིག་མའི་སྐེད་ པར་སྐེ་རགས་ཏེ། ། རབ་ཏུ་འབད་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཅན། ། གདུག་པའི་ཁྲག་གསོལ་བ་ལ་དགྱེས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་ལྷ་མོ་བཞི། ། སྔོན་དུ་གཡོན་དུ་བསྐོར་བ་ཅན། ། གང་ཕྱིར་འགྲོ་ཀུན་གཡོན་ལས་བྱུང་། ། དེ་ནས་བདེ་མཆོག་ལས་ནི་ གསུངས། ། དཀར་པོ་སྔོན་པོ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ངེས་པར་དུ་བ་ལྟ་བུར་གྱུར། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་སྔོན་པོར་སྟན། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་ལེགས་པར་བཞུགས། ། ཁྭ་དང་འུག་པ་ཁྱི་ཡི་གདོང་། ། ཕག་གི་གདོང་རྣམས་དེ་བཞིན་དུ། ། སྔོན་པོ་ལྗང་གུ་དེ་བཞིན་དམར། ། སེར་པོའི་འོད་ཅན་སྒོ་རུ་ བཞུགས། ། རྟག་ཏུ་བདེན་བྲལ་མཚམས་སུ་ནི། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་མཆོག་ཏུ་འཇིགས། ། རླུང་ཕྱོགས་རྣམ་པར་དག་བསྒོམ་པ། ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མཛེས་པའི་ཞལ། ། དབང་ལྡན་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་མ། ། གཡོན་པའི་སྦྱོར་བར་གཅིག་ཏུ་འགྲོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ གཤིན་རྗེ་འཇོམས། ། མེ་ཡི་གནས་སུ་རྟག་ཏུ་བསམ། ། རིམ་པ་མིན་དང་རིམ་པ་ཡིས། ། འདི་དག་ཤིན་ཏུ་གྲགས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལ་རིམ་མིན་པ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལས་རིམ་པ་གསུངས། ། ལྷ་མོའི་གཟུགས་ནི་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། ཁ་དོག་གཉིས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། མཚམས་ཀྱི་ ལྷ་མོ་མཆོག་འདི་དག། འགྲོ་བའི་བགེགས་ནི་རྣམ་འདྲེན་པ། །

With a single face, she is beautiful. Her two hands have loose hair; she is naked and adorned with human bones and the like. In her left is a skull-cup of blood, and in her right is a curved knife with a threatening gesture. All have three eyes and roar the sound of HŪṂ; they have arisen in forms of supreme joy. Around the waist of the consort is a belt; one should meditate with great effort. Possessing the nature of both the one and the many, she delights in consuming the blood of the wicked. The four goddesses, Ḍākinīs and the rest, are first arranged in a counter-clockwise circle, because all beings arise from the left. This is taught in the Cakrasaṃvara: through the union of white and blue, they certainly become like smoke. The Ḍākinī is shown as blue; then she sits well in front. Those with the faces of crows, owls, and dogs, and likewise the face of a sow—blue, green, and red, with yellow light—reside at the gates. Constantly in the southwest corner is the most terrifying Yamadāḍhī. In the northwest direction, one should meditate on Yamadūtī with a beautiful face. In the northeast is Yamadaṃṣṭriṇī; they proceed as a single union in the left. The utterly pure Yamamathani is to be constantly visualized in the southeast. These are very well known in both non-sequential and sequential order. In the Yoga Tantras, the non-sequential is taught, while in the Yoginī Tantras, the sequential is taught. The forms of these goddesses are of great majesty and are perfectly endowed with two colors. These supreme goddesses of the intermediate directions lead away the obstacles of wandering beings.

གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་པདྨ་སྟེ། ། གཡས་ན་ཅང་ཏེའུ་གྲི་གུག་གོ། ། འདི་དག་སྒོ་ལ་སོགས་པར་བཞུགས། ། ཧེ་རུ་ཀ་འཁྱུད་ལེགས་པར་བཞུགས། ། པུ་ཛཱ་ཨོ་ཨ་གོ་རཱ་དེ་མཱ་ཀཱ་ཨོ་ཏྲི་ཀོ་ཀ་ལ་ཀཱ་ཧི་པྲེ་གྲྀ་སཽ་སུ་ན་སི་མ་ཀུ། མཁས་པས་ མགོ་དང་སྤྱི་གཙུག་སོགས། ། པུ་ལ་སོགས་པ་བསམ་བྱས་ཏེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགས་མཛེས་པ་ཡིས། ། འཁོར་ལོ་ཕྱི་ནས་སྤྱན་དྲང་སྟེ། ། རྐང་པ་མནན་ཅིང་གྱེན་དུ་བལྟ། ། གྱེན་དུ་ཕེཾ་གི་སྒྲ་བསྒྲགས་ཤིང་། ། ཕྱོགས་བཅུ་འཇིག་རྟེན་ཁམས་བཞུགས་པའི། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ དགུག། མཛུབ་མོ་མདུད་པ་བྱས་པ་དང་། ། གུང་མོ་སྦྱར་བར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། མཐེ་བོ་མཉམ་པར་ལྡན་པ་ནི། ། དཔྲལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་བཟུང་བྱས་ཏེ། ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་བསྐོར་རྣལ་འབྱོར་པས། ། མགུ་བའི་གསང་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ལྷག་གནས་རང་གི་འཁོར་ལོར་བཞུགས། ། རྡོ་རྗེ་ པདྨ་མཆོག་དག་པ། ། ཡི་གེ་བྱ་ཡིས་ལྟེ་བ་བསྐྱེད། ། ཡི་གེ་བྱཱ་ལས་རྡོ་རྗེར་བྱུང་། ། སྔོན་དུ་ཡན་ལག་བཞི་བཀོད་ནས། ། ཕྱིས་ནི་བདེ་བ་ལེགས་པར་སྤྱད། ། དང་པོའི་དགའ་བ་དཔའ་བོ་སྟེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་སྟེ། ། ལེགས་པར་བདེ་བའི་ ཐབས་སུ་སྦྱོར། ། མཐོ་རིས་ས་སྟེང་སོགས་འཇིག་རྟེན། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་སྐུ་གཅིག་གྱུར། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་ལས་དགའ་ཀུན་གསུངས། ། དཔའ་བོ་གཉིས་མེད་ཡང་དག་ལྡན། ། ལྷ་རྣམས་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ནས་འཁོར་ལོའི་དབུས། ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་ པས། ། ཕྱི་ནང་བདག་ཉིད་མཆོད་པ་ཡིས། །

In the left are the khaṭvāṅga and lotus; in the right are the hand-drum and curved knife. These reside at the gates and so forth, embracing the Heruka and dwelling beautifully. PU JA O A GO RA DE MA KĀ O TRI KO KA LA KĀ HI PRE GRI SAU SU NA SI MA KU. The wise one should visualize PU and so forth at the head, the crown of the head, and so on. With the beauty of coemergent joy, the outer wheel is invited. Treading upon the feet and gazing upward, proclaiming the sound of PHAṂ upward, the heroes and yoginīs dwelling in the world systems of the ten directions are summoned. Having formed the knotted index fingers and joined the middle fingers, holding the thumbs together and placing them at the forehead, the yogin should circle the directions in this way and recite the mantra of satisfaction. They reside in the wheel of one's own consecration. The supreme purity of the vajra and lotus generates the navel from the syllable VYA; from the syllable VYĀ, the vajra arises. Having first arranged the four limbs, one subsequently enjoys bliss well. The first joy is the hero; the supreme joy is the yoginī. All are coemergent joy, perfectly applied as the method of bliss. The worlds of the higher realms, the earth, and so forth, become a single body in an instant. All joys are taught in the Cakrasaṃvara; the heroes are perfectly endowed in non-duality. The deities appear as the aspects of the mind. Born together in the center of the wheel, the yogin, possessing great compassion, performs the inner and outer offerings of the self.

དཀྱིལ་འཁོར་ཁྱབ་བདག་ལེགས་པར་མཆོད། ། སྦྱིན་བདག་ལ་སོགས་མི་དམིགས་པས། ། མཐའ་གསུམ་སྦྱོར་བས་ལེགས་པར་གནས། ། གང་དུ་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་པ་དེར། ། རྒྱུད་རྣམས་ལས་ནི་མཐོང་བའོ། ། འདི་དོན་ལེགས་པར་དཔྱད་ ནས་ནི། ། མཉམ་པར་བཞག་ནས་དཔའ་བོ་མཆོད། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིས་མགུལ་ནས་འཁྱུད། ། སྐུ་ལ་དཔའ་བོའི་ཕྲེང་བ་ལེགས་པར་བྱས་ཤིང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གཟུགས། ། འཁོར་ལོ་ལ་གནས་བདེ་མཆོག་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་བརླབ། ། ཁྱབ་བདག་ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་པདྨར་རྟག་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རལ་པ་ལ་ནི་མི་བསྐྱོད་པས་མཛེས་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གཞི་རུ་གྱུར་ཅིང་དམ་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པའོ། ། བདག་གི་བླ་མའི་བློས་གསུངས་པ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རལ་པའི་སྟེང་། ། དེ་ནི་དབང་ བསྐུར་བར་གསུངས་པ། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པའི་རིམ་ལས་འོང་། ། ཟུར་བཞི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ནི། ། འདྲེན་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། པདྨ་འདབ་བརྒྱད་དེ་བཞིན་དུ། ། རལ་གྲི་དོན་(ཡོང་,ཡོད་)གྲུབ་པའོ། ། ཁྭ་སོགས་མཆོག་གི་ལྷ་མོ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་བསྣམས། ། ལུགས་གཞན་བསྒོམ་པར་བྱ་བའམ། ། བརྒྱད་པོ་རོ་ཡི་སྟེང་ན་བཞུགས། ། ཁྭ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས། ། གསུངས་པ་ཇི་བཞིན་དེ་ཡི་ཞལ། ། བདག་གི་བླ་མའི་རིམ་ལས་འོངས། ། རྒྱུ་དེ་ཡིས་ནི་བྲིས་པ་ཡིས། ། གཞན་དག་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ། ། བུད་མེད་གདོང་ལྟ་བུ་ཡིན་ ཟེར། ། རྟག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ནི། ། ལུགས་གཉིས་གང་འདོད་བླང་བར་བྱ། །

Properly worship the pervasive lord of the maṇḍala. Since the patron and so forth are not perceived, one abides well through the application of the three limits. Wherever there is worship and praise, it is seen in the tantras. Having thoroughly analyzed this meaning, worship the hero while in meditative equipoise. The glorious supreme Vajraḍākinī embraces him by the neck. His body is beautifully adorned with garlands of heroes and various forms. Abiding in the wheel, Cakrasaṃvara is blessed by the power of great compassion. O pervasive lord, I perpetually prostrate at your lotus feet. His matted locks are beautified by Akṣobhya, and he is fully adorned with blazing mudrās. He is the foundation of all buddhas, spoken of in the ultimate sense. As spoken by the intellect of my guru: upon the matted locks of the viśvavajra, that is said to be the initiation. It comes from the sequence of the conduct of ascetic observances. At the four corners is the great wheel; the leader is Ratnasambhava. Likewise, on the eight-petaled lotus is Khaḍgarāvaṇa, the Amoghasiddhi. The supreme goddesses, Kākāsyā and the rest, hold the vajra hook and so forth. Whether one should meditate according to another tradition, or the eight reside upon corpses, the goddesses such as Kākāsyā have faces as described. This comes from the sequence of my guru. Because of that reason, it was written; others say the faces of the goddesses are like those of women. The yogi should always adopt whichever of the two traditions he prefers.

ཀེང་རུས་ཆེན་པོ་དང་ཀེང་རུས། ། རྟ་མགྲིན་དང་ནི་གླང་སྣ་མ། ། བྱ་གདོང་མ་དང་རྟ་རྣ་སོགས། ། གསུངས་པ་ཇི་བཞིན་འདི་དག་བསྒོམ། ། སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། དཔའ་བོ་ལ་སོགས་རབ་ ཏུ་གྲགས། ། གསུངས་པ་ཇི་བཞིན་རྣམ་རོལ་པར། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་འདི་དག་བསྒོམ། ། སྔོན་དུ་ཕུང་པོ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཇི་སྲིད་མཆོད་དང་བསྟོད་འགྱུར་བ། ། བསྐྱེད་པའི་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། ཆུང་ངུའི་སྦྱོར་བར་མངོན་པར་བརྗོད། ། རི་རབ་ལ་གནས་ས་བོན་རྫོགས། ། དཀྱིལ་ འཁོར་ལ་སོགས་རྣམ་བསྒོམ་པ། ། བློ་ཡི་དབྱེ་བས་བྱས་པ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྐད་ཅིག་གཅིག་མངོན་རྫོགས་བྱང་ཆུབ། ། ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པས་རྟག་རྣལ་འབྱོར་ཆེར། ། ཆེན་པོ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། རྣལ་འབྱོར་ ལྷག་པའི་སྦྱོར་དབུས་སུ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་གནས། ། ཆེན་པོའི་ཡང་ནི་ཆེན་པོ་རུ། ། རྟག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་ཤེས་བྱ། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་ཞིང་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བས་གང་། ། དཔལ་ལྡན་དཔའ་བོ་ཀུན་གྱི་གཞི། ། རང་བྱུང་རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ རིག། དཔལ་ལྡན་སྨད་འཚོང་ཞབས་ཀྱིས་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་མཚན་ཉིད་གསུངས། ། དེ་བས་བླ་མ་མཉེས་བྱས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་བརྩམ། ། དགོད་པ་དང་ནི་ངུ་བ་ཉིད། ། ཤིན་ཏུ་ཡིད་འཕྲོག་པ་ཡི་གར། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་བྱེད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། ། རྣལ་ འབྱོར་མ་ཡི་ཚོགས་ཀྱིས་མཛེས། ། འདི་ཉིད་ལས་ནི་གང་གསུངས་པ། ། མཉེས་བྱེད་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། །

The Great Skeleton and the Skeleton, Hayagrīva and Gajanā, Kākāsyā, Hayakarṇī, and the rest—meditate on these exactly as they were taught. Through various emanated forms, the heroes and so forth are well known; meditate on these glorious Cakrasaṃvara as they are described in their playful manifestations. First, having blessed the aggregates, until the offerings and praises are completed, this is the initial application of generation, which is explicitly called the "minor application." The completion of the seed-syllable abiding on Mount Meru and the visualization of the maṇḍala and so forth, performed through the distinctions of the intellect, is the characteristic of the "thorough application." The instantaneous, manifest, perfect awakening, the characteristic of the realization of primordial wisdom (jñāna), is what the yogi always practices as the "great yoga"; it is renowned as the "great." In the midst of the superior application of yoga, the great yoga is fully established. One should always understand the yoga of the "great of the great." Endowed with the supreme of all aspects and filled with coemergent joy, the glorious ground of all heroes is the self-arisen yoga that knows all. The glorious Śavarīpa taught the characteristics of the blessing. Therefore, having pleased the guru, one should properly undertake all yogas. Laughing and weeping, the most captivating dance, the omniscient performer of all variety, beautified by the assembly of yoginīs—whatever is taught in this very [tantra] is the pure means of pleasing.

གསལ་བྱེད་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་མི། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་དང་གོ་ཆར་བཅས། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཐོག་མར་འདི་རྣམས་རབ་ཏུ་བྱ། ། གྲུབ་ན་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་དང་། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ཆོ་ག་ཡིས། ། གྲུབ་ན་དེ་ལ་བཀོད་བྱ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ། ། སྐུ་གསུང་སྦྱོར་བས་དག་པ་བྱ། ། ཨོཾ་ནི་སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། ཡི་གེ་ཨཱཿནི་ངག་ཏུ་གནས། ། ཧཱུཾ་ནི་སེམས་ལ་རྣམ་དགོད་པ། ། བྱས་ནས་ཆོ་ག་སྤང་བར་བྱ། ། རྟོག་པའི་དབང་གིས་ལེགས་བྱུང་བ། ། སེམས་ཅན་གཟུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་དགོད་པ་འདི། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་གཟུགས་སུ་སྦྱོར། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་དང་། ། སྐུ་ཡི་ཡི་གེ་སྐྱེ་བ་མེད། ། གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་ཡི་གེ་མེད། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་རྟོགས་ལས་བྱུང་། ། ལོག་པར་གཟུང་བས་ཟིན་པའོ། ། ཨོཾ་ནི་ ཐམས་ཅད་གསལ་བྱེད་དོ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་རུ་ནི། ། མིང་བཟླས་པ་ནི་ལེགས་པར་བརྩམ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། ། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ར་བ་དྲ་བ་བསམ་བྱས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེ་ས་གཞི་དེ་བཞིན་ནོ། ། རླུང་དང་མེ་ནི་ཡང་ དག་རྫོགས། ། ཆུ་དང་ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རི་རབ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཡང་དག་ལྡན། ། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་ལས་བྱུང་བ། ། དེ་སྟེང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། ཟླ་བ་ལ་གནས་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཕག་མོ་ལ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་གཡོན་བརྐྱང་བ།

A person possessing the qualities of clarity, Endowed with the factors of awakening and armor, Perfectly equipped with the great armor, Should first perform these [practices]. If [the visualization] is accomplished, one should completely abandon [conceptualization], And by means of the ritual of the three syllables, If accomplished, one should arrange it therein; As the nature of the three wheels, One should purify through the union of body and speech. OṂ is the wheel of the body, The syllable ĀḤ abides as speech, And HŪṂ is to be placed in the mind; Having done this, one should abandon the ritual. That which arises well through the power of conceptualization Is the cause for grasping at sentient beings. This arrangement of the three syllables Is applied as the very form of reality. Likewise, it is also said: "The syllable of the body is unborn; Speech and mind are also without syllables. They arise from the realization of the vajra of space, Yet are seized by erroneous grasping." OṂ is the illuminator of all. Endowed with HŪṂ HŪṂ PHAṬ, As the cause for accomplishing the siddhis, One should properly begin the recitation of the name. Reciting the mantra of emptiness, And likewise the King Sumbharāja, One should visualize the fence and the net, And likewise the vajra ground. Wind and fire are perfectly complete; Upon the maṇḍalas of water and earth, Is Mount Meru and the crossed vajra, Perfectly endowed with the variegated lotus. Arising from the eighty minor marks, Above that is the maṇḍala of the moon; Abiding on the moon, arising from HŪṂ, Is the maṇḍala of Heruka, Perfectly endowed with Vārāhī and the rest, Adorned with various colors and so forth, The great Terrifier, with the left leg extended.

། སྒོ་སྐྱོང་རྣམས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དཔའ་དྲུག་རྣལ་འབྱོར་མ་གོ་ཆ། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་ལྡན། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་མཛད་དཔའ་བོ་སྟེ། ། བདེ་མཆོག་མཛེས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྔོན་དུ་ཡི་གེ་གསུམ་ བཀོད་དེ། ། བཟླས་པ་ལེགས་པར་བརྩམ་པར་བྱ། ། འདི་ལྟར་དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་ནི། ། བསྒོམ་པ་རྣལ་འབྱོར་གཞན་དག་ཟེར། ། དངོས་པོ་གང་དང་གང་གིས་ནི། ། མི་རྣམས་ཡིད་ནི་ཡང་དག་སྦྱོར། ། དེས་ནི་དེ་ཡི་རང་བཞིན་འགྱུར། ། སྣ་ཚོགས་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ བ་ཏེ་བཱི་རེ་ཤཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀལྤཱགྣི་སནྣི་བྷཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛ་ཊཱ་མ་ཀུ་ཊོཏྐ་ཊཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་དཾཥྚྲཱ་ཀ་རཱ་ལོ་གྲ་བྷཱི་ཥ་ཎ་མུ་ལཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ས་ཧ་སྲ་བྷུ་ཛ་བྷཱ་སུ་རཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤོ་དྱ་ཏ་ཤཱུ་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྷཱ་རི་ཎེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བྱཱ་གྷཱ་ཛི་ན་ཨམྦ་ར་དྷ་རཱ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་དྷུ་མྲཱནྡྷ་ཀཱ་ར་ཝ་པུ་ཥཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྲཽཾ་ཧྲཽཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྲཿཧྲཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཕེཾ་ཕེཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོ་ རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། ། ། ཨོཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་པ་ཙ་པ་ཙ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷཀྵ་བྷཀྵ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བ་ཤ་རུ་དྷི་ར་ཨནྟྲ་མཱ་ལཱ་བ་ལམྤི་ནེ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

Perfectly endowed with the gatekeepers, The six heroes and the armor of the yoginīs, Perfectly endowed with the great armor, The hero who accomplishes all siddhis— One should meditate on the beautiful Cakrasaṃvara. First, having arranged the three syllables, One should properly begin the recitation. In this way, the glorious Cakrasaṃvara Is said to be the meditation of other yogas. By whatever thing the minds of men Are perfectly joined, they become of that nature, Just like a multifaceted gem. Oṃ namo bhagavate vīreśāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ mahākāpālini sannibhāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ jaṭāmakuṭotkaṭāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ daṃṣṭrākarālograbhīṣaṇamūlāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ sahasrabhujabhāsurāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ paraśupāśodyataśūlakhaṭvāṅgadhāriṇe hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ vyāghrajināmbaradhārāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ mahādhūmrāndhakārāpupoṣāya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ kara kara hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ kuru kuru hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ bandha bandha hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ trāsaya trāsaya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ kṣobhaya kṣobhaya hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ hrūṃ hrūṃ hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ hraḥ hraḥ hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ pheṃ pheṃ hūṃ hūṃ phaṭ | This is the root mantra of the heroes of the mind wheel. Oṃ daha daha hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ paca paca hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ bhakṣa bhakṣa hūṃ hūṃ phaṭ | Oṃ vaśa rudhirāntarmālāvalambine gṛhṇa gṛhṇa hūṃ hūṃ phaṭ |

ཨོཾ་སཔྟ་པཱ་ཏཱ་ལཱ་ག་ཏ་བྷུ་ཛཾ་ག་སརྤཾ་པཱ་ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀྵྨཱཾ་ཀྵྨཱཾ་ཧཱུཾ་ ཧཱུཾ་ཕཊ། གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོའི་རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། ། ། ཨོཾ་ཧཾ་ཧཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧིཾ་ཧིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཀི་ལི་ཀི་ལི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སི་ལི་སི་ལི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཙི་ལི་ཙི་ལི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་དྷི་ལི་དྷི་ལི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧི་ལི་ཧི་ལི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྐུའི་ འཁོར་ལོའི་དཔའ་བོའི་རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཀ་ར་ལ་སོགས་དཔའ་མོ་ཡི། ། དབང་ཕྱུག་གིར་གྲགས་གཞན་དག་ཟེར། ། བདག་གི་བླ་མའི་ལུགས་ཉིད་ཀྱིས། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་སུ་བཤད། ། ། ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏི་བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་ཨ་པ་ར་ཛི་ཏེ་ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་ མཱ་ཏེ་བིདྱེ་ཤྭ་རི་སརྦ་བྷཱུ་ཏ་བྷ་ཡཱ་བ་ཧེ་མ་ཧཱ་བཛྲེ་བཛྲཱ་ས་ནེ་ཨ་ཛི་ཏི་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ་ཝ་ཤྱཾ་ཀ་རི་ནེ་ཏྲ་བྷཱ་མ་ཎི། བི་ཥ་ཤོ་ཥ་རོ་ཥ་ཀྲོ་དྷ་ཀ་རཱ་ལི་ཏྲི་ཏེ་ཏྲཱི་ཀཱ་མ་ནཱི་པྲ་བྷེ་པ་ཎཱི་ཨ་པ་རཱ་ཛ་ཡ་བི་ཛ་ཡ་ཛམྦྷ་ནི་སྟྭམྦྷ་ནི་མོ་ཧ་ནི། བཛྲ་བཱ་རཱ་ཧཱི་མ་ཧཱ་ཡོ་གི་ནཱི། ཀཱ་མེ་ཤྭ་རི་ཁ་གེ། ཏདྱ་ཐཱ། པྲོ་ཏཾ་གེ་པྲོ་ཏཾ་གེ། ཧ་ན་ཧ་ན་ པྲཱ་ཎཱཾ། ཀིཾ་ཀི་ནི་ཁིཾ་ཁི་ནི་དྷུ་ན་དྷུ་ན། བཛྲ་ཧ་སྟེ། ཤོ་ཥ་ཡ་ཤོ་ཥ་ཡ། བཛྲ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཀ་པཱ་ལ་དྷཱ་རི་ཎི་མ་ཧཱ་པི་ཤི་ཏ་མཱཾ་སཱ་ས་ནི། མ་ནུ་ཥཱ་ནྟྲ་པྲཱ་པྲི་ཏེ་སནྣི་དྷྱཾ། ན་ར་ཤི་རོ་མཱ་ལཱ་གྲནྠི་ཏ་དྷ་རི་ཎི་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷེ།

OṂ SAPTA PĀTĀLĀGATA BHUJAṂGASARPAṂ PĀTARJAYA TARJAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀKAḌḌHYA ĀKAḌḌHYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HRĪṂ HRĪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KṢMĀṂ KṢMĀṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. These are the root mantras of the heroes of the speech wheel. OṂ HAṂ HAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HIṂ HIṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ KILI KILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SILI SILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ CILI CILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ DHILI DHILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ HILI HILI HŪṂ HŪṂ PHAṬ. These are the root mantras of the heroes of the body wheel. Regarding the heroines such as Karālī and the others, some say they are the Īśvarīs, but according to the tradition of my own guru, they are explained as the mantras of the heroes. OṂ NAMO BHAGAVATI VAJRAVĀRĀHĪ APARĀJITE TRAILOKYAMĀTE VIDYEŚVARI SARVABHŪTABHAYĀVAHE MAHĀVAJRE VAJRĀSANE AJITE APARĀJITE VAŚYAṂKARI NETRABHĀMAṆI VIŚAŚOṢAROṢAKRODHAKARĀLITRITRĪKĀMANĪ PRABHE PAṆĪ APARĀJAYA VIJAYA JAMBHANI STAMBHANI MOHANI VAJRAVĀRĀHĪ MAHĀYOGINĪ KĀMEŚVARĪ KHAGE. TADYATHĀ: PROTAṂGE PROTAṂGE HANA HANA PRĀṆĀṂ KINKINI KHINKINI DHUNA DHUNA VAJRAHASTE ŚOṢAYA ŚOṢAYA VAJRAKHAṬVĀṄGAKAPĀLADHĀRIṆĪ MAHĀPIŚITAMĀṂSĀŚANI MANUṢYĀSTRAPRĀPRITE SANNIDHYAṂ NARAŚIROMĀLĀGRANTHITADHĀRIṆĪ SUBHANI SUBHE.

ཧ་ན་ཧ་ན་པྲཱ་ཎཱཾ་སརྦ་པཱ་པ་སྟཱ་ནཱཾ། སརྦ་པ་ཤུ་ནཾ་མ་ཧཱ་མཱཾ་སཙྪེ་ད་ནི་ཀྲོ་དྷ་མཱུ་རྟི། དཾཥྚྲཱ་ཀ་རཱ་ལི་ ནི་མ་ཧཱ་མུ་དྲེ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ། དེ་བ་སྱཱ་གྲ་མ་ཧི་ཥི། ས་ཧ་སྲ་ཤི་རེ་ས་ཧ་སྲ་བཱ་ཧཱ་བེ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲཱ་ན་ནེ་ཛྭ་ལི་ཏ། ཏེ་ཛ་སྱ་ཛྭ་ལ་མུ་ཁི་པིངྒ་ལ་ལོ་ཙ་ན། བཛྲ་ཤ་རཱི་རེ་བཛྲཱ་ས་ནི། མི་ལི་ཏ་ཙི་ལི་ཏ། ཧེ་ཧེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཁ་ཁ་དྷུ་དྷུ་རུ་རུ་དྷུ་རུ་དྷུ་རུ་མུ་རུ་མུ་རུ། ཨ་དྭེ་ཏེ་མ་ཧཱ་ཡོ་གི་པ་ཋི་ཏ་སིདྡྷེ། དྲེཾ་དྷཾ་དྲེཾ་དྷཾ། གྲཾ་གྲཾ། ཧེ་ཧེ། ཧ་ཧ། བྷཱི་མེ། ཧ་ས་ཧ་ས། བཱི་རེ། ཧ་ཧ་ཧོ་ཧོ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་བི་ནཱ་ས་ནི། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ་ཀོ་ཊཱི་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པ་རི་བཱ་རེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སིཾ་ཧ་རཱུ་པེ་ཁཿག་ཛ་རཱུ་པེ་གཿ། ཏྲཻ་ལོཀྱ་ད་རེ་ས་མུ་དྲ་མེ་ཁ་ལེ། གྲ་ས་གྲ་ས་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བཱི་ར་དྭེ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱ་ཧཱ་མ་ཧཱ་པ་ཤུ་མོ་ཧ་ནི་ཡོ་གེ་ཤྭ་རི་ཏྭཱཾ་ཌཱ་ཀི་ནི། ལོ་ཀི་ནི་ལོ་ཀི་ཀཱ་ནཱཾ་ བནྡྷ་ནི་སདྱཾ་བིདྱེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བྷཱུ་ཏ་ཏྲཱ་ས་ནི་མ་ཧཱ་བཱི་རེ་པ་ར་མ་སིདྡྷྱེ་བི་དྱེ་ཤྭ་རི་ཕཊ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་བཟླས་སྔགས་འདི་རྣམས། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་ལེགས་པར་སྟེར། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔའ་བོར་ལྡན། ། གཞན་བདེ་མཆོག་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཨིནྟྲ་བྷཱུ་ཏིའི་ རིམ་ཉིད་དང་། ། སཉྩ་རེ་དང་སྨད་འཚོང་གཞུང་། ། དཔའ་བོ་དང་ནི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། ཕྱག་གཉིས་ཞལ་གཅིག་ཉིད་དུ་བསྟན། ། ཛྲ་ལནྡྷ་ར་དཔལ་ཞབས་དང་། ། ཀཙྪ་པ་དའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། དཔའ་བོ་རྣམས་དང་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་རབ་ཏུ་གྲགས། །

HANA HANA PRĀṆĀṂ SARVA PĀPA STĀNĀṂ | SARVA PAŚŪNĀṂ MAHĀMĀṂSA-CCHEDANI KRODHA MŪRTI | DAṂṢṬRĀKĀRĀLI | MAHĀMUDRE ŚRĪ HERUKA | DEVA SYĀGRA MAHIṢI | SAHASRA ŚIRE SAHASRA BĀHAVE | ŚATASAHASRĀNANE JVALITA | TEJASYA JVALA MUKHI PIṄGALA LOCANA | VAJRA ŚARĪRE VAJRĀSANI | MILITA CILITA | HE HE HŪṂ HŪṂ KHA KHA DHU DHU RU RU DHU RU DHU RU MU RU MU RU | ADVEṬE MAHĀYOGI PĀṬHITA SIDDHE | DREṂ DHĀṂ DREṂ DHĀṂ | GRAṂ GRAṂ | HE HE | HA HA | BHĪME | HASA HASA | VĪRE | HA HA HO HO HŪṂ HŪṂ TRAILOKYA VINĀSANI | ŚATASAHASRA KOṬI TATHĀGATA PARIVĀRE HŪṂ PHAṬ | SIṂHA RŪPE KHAḤ GAJA RŪPE GAḤ | TRAILOKYA DARE SAMUDRA MEKHALE | GRASA GRASA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | VĪRA DVEṬE HŪṂ HŪṂ HĀ HĀ MAHĀ PAŚU MOHANI YOGEŚVARĪ TVĀṂ ḌĀKINI | LOKINI LOKIKĀNĀṂ BANDHANI SIDDHYAṂ VIDYE HŪṂ PHAṬ | BHŪTA TRĀSANI MAHĀVĪRE PARAMA SIDDHYE VIDYEŚVARĪ PHAṬ HŪṂ HŪṂ PHAṬ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ || The yogi who recites these mantras will perfectly attain all desired aims. This is the yoga of the Yoginīs and Vīras, arising from the Cakrasaṃvara. According to the sequence of Indrabhūti, the Sañcare, and the text of the prostitute, the Vīras and the deities are shown to have one face and two arms. According to the traditions of Jālandhara Śrīpāda and Kacchapada, the Vīras and Yoginīs are likewise renowned as having one face and two arms.

མཁའ་ འགྲོ་མ་སོགས་དཔའ་བོར་བཅས། ། སྒོ་སྐྱོང་རྣམས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཅན་ཧཱུཾ་དང་བཅས། ། རབ་གཏུམ་མ་སོགས་ལྷ་མོ་རྣམས། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་བྱེ་བྲག་དང་། ། ཕྱག་གཉིས་པ་དང་ཞལ་གཅིག་པ། ། ཙརྱ་པ་ཡི་གཞུང་ ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་སེམས་ཀྱི་རྣམ་དག་པས། ། གཅིག་ཏུ་ཁ་དོག་སྔོན་པོར་གནས། ། དཔའ་བོ་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་ལྡན། ། གཞུང་འདི་ལེགས་ཞེས་ཁ་ཅིག་གསུངས། ། སྐུ་གསུམ་དག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཁ་དོག་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་གནས། ། གང་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་གསུམ་གསུངས་ པ། ། དེ་ཕྱིར་ཁ་དོག་གསུམ་དུ་དབྱེ། ། ལུགས་འདི་རྣམས་ནི་གང་འདོད་པ། ། རྣལ་འབྱོར་རིགས་པས་དེ་བསྟེན་བྱ། ། ཕྱག་གཉིས་ཐོག་མ་ནས་བརྩམས་ནས། ། ཇི་སྲིད་འབུམ་གྱི་ཕྱག་དང་ཞལ། ། ཕྱག་ཞལ་མཐའ་ཡས་དངོས་གྲུབ་ཕྱིར། ། བསམ་མི་ཁྱབ་སྦྱོར་གྱིས་བསམ་བྱ། ། དེ་ལྟར་ བློ་བཟང་གིས་ཤེས་བྱ། ། སྤྱོད་དང་བྲལ་བས་སྦྱར་བ་མིན། ། འདི་ཀུན་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། ། གང་ཞིག་བསྒོམ་བྱ་དེ་འབྲས་བཟང་། ། སྔོན་དུ་གུས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། བླ་མས་གསུངས་པ་བླང་བར་བྱ། ། འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བདེ་མཆོག་ལས། ། སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་གིས་གསུངས་ པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་འབྱུང་རྒྱུད་ལས་གསུངས། ། བདེ་མཆོག་ལ་ནི་གནས་པ་མིན། ། བདག་གིས་མ་བྲིས་པ་དེས་ན། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་བཟོད་པ་མཛོད། ། མན་ངག་གིས་ནི་ཕག་མོ་ནི། ། འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་སུ་གྲགས། ། བདེ་མཆོག་གཏོར་མའི་ལས་དང་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་ པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་འབྱུང་རྒྱུད་དུ་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ཕྱག་ན་གནས། །

The ḍākinīs and so forth, together with the heroes, are perfectly endowed with the gatekeepers. They are renowned as having one face and four arms, possessing wrathful forms and the syllable HŪṂ. The goddesses such as Pracaṇḍā and the rest have various distinct colors, two arms, and one face; this is the system of the Caryāpa source text. Alternatively, through the purity of the mind, they abide as a single blue color, accompanied by the heroes and goddesses; some say this system is excellent. Through the division of the purity of the three bodies, they abide as three colors. Because the three wheels are taught, they are therefore divided into three colors. Whichever of these traditions one prefers, one should rely upon it through yogic reasoning. Starting from two arms, up to a hundred thousand arms and faces—for the sake of the accomplishment of infinite arms and faces—one should contemplate through inconceivable application. Thus should the wise understand; it is not applied through mere conduct. All of this is supreme joy; whatever is meditated upon, that is the excellent result. First, with a mind of devotion, one should receive what was spoken by the Guru. Regarding the blazing mudrā, some masters have said it is taught in the Cakrasaṃvara, but it is not found in the Herukābhyudaya Tantra. Since I have not written of it, O Vajra Hero, please grant your forbearance. Through the pith instructions, Vārāhī is renowned as the "Blazing Mudrā." This is for the sake of the Cakrasaṃvara torma ritual and the summoning of the maṇḍala. In the Herukābhyudaya Tantra, it resides in the hand of Heruka.

དཔའ་བོའི་བདག་པོའི་སྔགས་གསུངས་གོས་ཀྱི་དོན་གྱིས་སྟག་གི་པགས་པ་རྣམས། ། བདག་གི་བླ་མ་ཡིས་བསྟན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གོས་མེད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་གཟུགས། ། རྟག་ཏུ་དྲག་པོའི་དུང་མདོག་དཀར་ ཞིང་དམར་བའི་སྐུ་ནི་རིགས་དྲུག་བསྡུས་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། ཁ་དོག་ཐོག་མ་འདྲ་བའི་གཟུགས་ཏེ་ཐོག་མའི་ཉི་མ་ལྟ་བུའི་ཞལ་ཏེ་ལྷ་མོ་སྐྲ་གྲོལ་བའོ། ། ལུགས་གཉིས་གྱུར་པ་དཔྱད་ནས་སེམས་ལ་གང་འདོད་དེ་དག་བྱ། ། གཡས་ན་རྩ་གཞན་ཁྲག་སྟེ་མྱུར་དུ་འབབ་པ་མེ་ཏོག་ལྡན་པའོ། ། གཡོན་ན་ཁུ་བ་སྟེར་བ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་དཔའ་བོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྐང་དང་རུས་པ་རྩ་དང་ཆུ་དང་ལྔ་པ་ཁུ་བར་ལྡན་པ་འདི་ནི་ཕ་རུ་གྱུར། ། མ་ནི་པགས་པ་ཤ་དང་ཁྲག་དང་སྙིང་དང་མེ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་སྟེ་གང་འདི་གཉིས་པོ་དངོས་གྲུབ་པོ། ། མགོན་པོ་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ འདི་བསྐྱེད་པས་བསྐྱེད་པ་གང་ཞིག་ཕ་དང་བྱེ་བྲག་མེད། ། འདིར་ནི་དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཞི་སྟེ་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་དེ་ཡི་གཟུགས་ནི་ས་གསུམ་བདེ་བ་སྟེར་བའི་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བསྒོམ། ། འབྱུང་གནས་སྒྲ་ཡི་གཟུགས་ལས་ ནི། ། རྣམ་པར་བྱུང་སོགས་གང་ཤེས་པ། ། དེ་ཡི་དོན་ནི་བདག་གིས་བསྟན། ། རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། རབ་འཇུག་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས་རྣམས་ཀྱི། ། ཕྱི་རོལ་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་གཅིག། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དེ་དག་གསུངས། ། གང་ཞིག་ལྡོག་པར་རྟག་གསུང་བ། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ལ་ལེགས་གནས། ། དེ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་འདྲི་དངོས། །

The mantra of the Lord of Heroes was spoken; for the sake of clothing, there are the tiger skins. My guru taught that the coemergent, naked form of the Vajra-Dakini is always fierce, white like a conch, and yet red in body, for the sake of subsuming the six families. The form is like the initial color, the face like the first sun, and the goddess has her hair loose. Having analyzed the two systems, one should perform whatever the mind desires. On the right is the other channel, the blood, flowing swiftly and possessing flowers. On the left is the bestower of semen, like an ocean; that is the nature of the Hero. Marrow, bone, channels, water, and fifthly, semen—these constitute the father. The mother is skin, flesh, blood, heart, and fire together; these two are the accomplishments. By generating this glorious protector Heruka, whatever is generated is no different from the father. Here, the glorious Cakrasaṃvara is the basis of all qualities and the nature of all things. Knowing this, the yogi should meditate on that form which bestows bliss upon the three worlds. From the form of the sound of the source, whatever is known as the "arisen" and so forth, its meaning I have taught. The characteristic of the engagement is that the engagement, the maṇḍala, and so forth, have a single characteristic of external form; it is the nature of all things, as all the Buddhas have taught. Whoever always speaks of the reversal is well-established in Cakrasaṃvara; that is the actual inquiry into the coemergent.

རྟག་ཏུ་སྙིང་ལ་གནས་པའོ། ། ཕྱི་ནང་བདག་ཉིད་མཉམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་སེམས་ལ་རྣམ་དགོད་བསྟན། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་རོལ་ལུས་ལ་གནས་པར་ད་ལྟ་ བསྟན། ། རྣམ་དག་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ཡན་ལག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གནས་མཉམ་པར་གཞག། ཕྱིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་རིམ་གྱིས་ལུས་སྐྱེས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མཉམ་མ་ལུས་ཕུར་བུ་པགས་པ་བཅིངས་པར་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། བརྟན་ཞིང་མཁྲེགས་པས་བཅིངས་པའི་རུས་པའི་ཕྲེང་བ་ དྲ་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཛེས་སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱས་བརྒྱན་པའི་སྐུ། ། གོ་ཆ་མཁྲེགས་པས་དག་པ་དེ་ནི་གོ་ཆ་ཆེན་པོར་ལྡན། ། གང་ཞིག་དམིགས་དང་བྲལ་བའི་རྩ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་ཕན་འདོད། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མི་དང་བཅས་པ་འདི་ཀུན་དེ་ཡིས་ཁྱབ། ། བྷེ་རམ་པ་ཡི་རླུང་ནི་རྐང་པའི་ མཐིལ་དུ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་གནས། ། ལྟེ་བར་སོང་བའི་འབར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོའི་གཟི་བརྗིད་ཅན། ། ལྟོ་བར་དཀར་བའི་ཆུ་ཡི་གཞི་ནི་ཡིད་འོང་གཟུགས་ཏེ་སྙིང་གར་དབང་པོས་རྣམ་མཛེས་སེར་པོའོ། ། མགྲིན་པའི་སྟེང་ན་རི་བོའི་མཆོག་ནི་བརྒྱད་པ་དང་ལྡན་རི་རབ་སྟེ། ། བདུན་ བསྐོར་ཟླ་བ་ཉི་མ་དབུས་ན་འཆར་ཞིང་ནུབ་པའོ། ། པདྨའི་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ལྡན་པར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས། ། གྲུབ་པའི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་བྱུང་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་མཛེས་པའི་མགོ། དེར་གནས་གསེར་གྱི་གདན་ནི་སྣ་ཚོགས་དབུས། ། མིང་ནི་དང་པོ་ཞེས་བྱ་ལས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དྲི་མེད་ ཟླ་བའི་འོད། ། ཡན་ལག་ཀུན་གྱི་མཚམས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བའི་རིམ་པ་ཡིས། ། བསྐྱེད་པའི་པདྨའི་སྣ་ཡིས་དབུས་ཕྱོགས་སུ། །

It dwells eternally in the heart. The maṇḍala-cakra of the equality of the inner and outer self is shown to be arrayed within the mind. The glorious Heruka’s play is shown to abide in the body right now. The limbs of the pure Heruka are the coemergent state, established in meditative equipoise. Subsequently, the yogi should gradually meditate on the body as it is born. The coemergent equality is applied as the stake that binds the skin without exception. The bone garland, bound by being firm and solid, is the lattice. The body is adorned with various mudrās, beautiful in its diversity. That purity through firm armor is endowed with the great armor. The channels, free from focal points, desire the benefit of all sentient beings. All these—gods, asuras, and humans—are pervaded by that. The Bherampa wind is perfectly situated in the soles of the feet. The blazing maṇḍala that has gone to the navel has the splendor of red. In the belly, the white base of water is a lovely form; at the heart, it is yellow, beautifully adorned by the senses. Above the throat is the supreme mountain, the eighth, Mount Meru, surrounded by seven. The moon and sun rise and set in the center. In the center of the vajra, which possesses thirty-six lotus petals, is the beautiful head that utters the sound HŪṂ, arisen from the accomplished vowels and consonants. There, in the center of the various [elements], is the golden seat. From the first name, the coemergent, stainless moonlight, proceeds through the sequence of the joints of all the limbs. In the center of the generated lotus nose, in the central direction—

ལེགས་པར་བསྐུལ་བས་མགོ་བོ་ཐོག་མ་མེད་པར་གྱུར་པའི་སངས་རྒྱས་སྐྱེས། ། སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་རོ་དང་ལྡན་པ་མཛེས་པ་ལེགས་པར་གྱུར་པའི་རྩ་རྣམས་ཀྱིས། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་བཞད་པར་གྱུར་ནས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁམས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཡི་དོན་ནི་དེ་ལྟ་བུའོ། ། རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འགྲམ་ན་རི་ཡི་དབང་པོར་ལྡན། ། ཟབ་ཅིང་མཛེས་པའི་སྙིང་པོ་ཐོག་མར་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། རྒྱལ་ མཚན་སྣ་ཚོགས་འཕན་དང་དྲིལ་བུའི་དོ་ཤལ་མཛེས། ། གསུམ་དུ་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ནི་ལུས་ཡིན་ནོ། ། མཆོག་ཏུ་མཛེས་ཤིང་ལེགས་པའི་སྐུད་པ་དང་ནི་རྔ་ཡབ་ཀྱིས་མཚན་པ། ། དྲི་མ་མེད་པའི་མཚོན་ནི་རོལ་པས་རྣམ་པར་དག། བུམ་པ་ལ་སོགས་གནས་པ་དེ་ ཡི་དངོས་དང་ལྡན་པས་ཁེངས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གནས་སེམས་ལས་སྐྱེས་པས་བྲིས་པ་ཐལ་བའོ། ། པདྨ་ལ་གནས་ཁྲོ་སྤངས་ཤིང་། ། གཙང་ཞིང་བརྩོན་པ་མཉམ་གཞག་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་མཉམ་ལྡན་པའི། ། སེམས་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་རུ་གསུངས། ། རྒྱུད་ལྔ་དག་གི་འབྲས་དག་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་སུ་མངོན་པར་བརྗོད། ། དེར་གནས་ས་བོན་རྫོགས་པ་ནི། ། དེ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རུ་བརྗོད། ། ཤྲཱི་ཡི་སྒྲ་ནི་གཉིས་མེད་དོན། ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཉིད། ། རུ་ནི་གཟུགས་དང་བྲལ་བའི་དོན། ། ཀ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། དཀར་པོ་དམར་པོའི་རང་བཞིན་ ནོ། ། ཤྲི་ཡིག་ཏུ་ནི་ལེགས་གནས་པ། ། ཤིན་ཏུ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ། ། ཤྲཱི་ཡི་བརྡ་ཡིས་བརྗོད་པ་ནི། །

Through being well-exhorted, the Buddha is born, whose head has been without beginning. By the channels, which are beautiful and well-formed and possess the thirty-six flavors, the discordant factors are laughed away, and the elements become utterly pure. Such is the meaning of the term "the net of ḍākinīs" (ḍākinījāla). The waters of the ocean, possessing various forms, are at the shore of the lord of mountains; it is the charnel ground where the profound and beautiful heart-mantra was first established. The victory banners, various streamers, and garlands of bells are beautiful. That maṇḍala of the wheel, which arises in three ways, is the body. Marked by supremely beautiful, excellent threads and yak-tail whisks, the stainless weapons are purified through play. Filled with the actual presence of the vases and so forth, it is the ash drawn from the mind born of the coemergent state. Abiding on the lotus, free from wrath, pure, diligent, and in meditative equipoise—the yogi’s mind, endowed with wisdom, is taught to be Heruka. The fruit of the five tantras is explicitly called "Vajra." The seed-syllable perfected therein is called the glorious Heruka. The syllable śrī is the meaning of non-duality; he is the state of being free from causes; ru is the meaning of being free from form; and ka is not abiding anywhere. The union of the vowels and consonants is the nature of white and red. Well-situated in the syllable śrī, it is the cause that generates everything. That which is expressed by the symbol śrī—

བྷ་གའི་དོན་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། ། སེམས་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་དེ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་གསུངས། ། བཱ་ནི་དག་ལམ་འདས་པའི་སྒྲ། ། རཱ་ནི་རྡུལ་དང་བྲལ་བ་ཉིད། ། ཧཱི་ནི་རྒྱུ་རྣམས་མི་དམིགས་པ། ། ཕག་མོའི་སྒྲ་རུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། རལ་པའི་རྩ་བ་ཞེས་གྲགས་པ། ། བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་སེམས་ཅན་དོན་མཛད་ཕྱིར། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་གནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཟླ་བར་གསུངས། ། དཔལ་ནི་བདེ་ ཆེན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། ། དེར་གནས་རྟག་ཏུ་འཛག་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་མཐར་གནས་པའོ། ། དུས་ཀུན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྒྱ་མཚོའི་ལམ་དུ་འབབ་པ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ལྟེ་བའི་འགྲམ་དུ་གནས་གྱུར་ཉི་མ་བཅུ་དྲུག་བསྟེན་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། སྟོང་པ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་ མིར་བཅས་རྣམས། ། གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལེགས་དག་པ། ། སྡིགས་མཛུབ་ལེགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བྱུང་གྱུར་ཅིང་། ། ཡན་ལག་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་དག་པ་ཉིད། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་གནས་པར་བསྟན། ། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལས་བྱུང་ཕྱིར། ། ཕྱག་ནི་བཅུ་གཉིས་རྣམས་དང་ལྡན། ། ཞལ་བཞི་རྣམས་སུ་ལེགས་བསྟན་པ། ། རྣམ་ཐར་བཞི་པོ་དག་པ་ཉིད། ། ལྷ་མོའི་གཟུགས་ཅན་མཁའ་འགྲོ་མ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་ལཱ་མ་སྟེ། ། གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞི་པོ། ། གཡོ་དང་མི་གཡོ་བ་རྣམས་སྐྱོང་། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པའི་རྣལ་ འབྱོར་གྱིས། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་གང་འཐུང་བ། ། དེ་ནི་གསོལ་བ་ཞེས་སུ་བསྟན། ། ཕྱག་རྣམས་ཀྱི་ནི་མཚན་ཉིད་ནི། ། སྐུ་གསུང་དག་ཕྱིར་མདུང་ཐུང་སྟེ། །

It is expressed as the meaning of bhaga; the mind is Heruka himself. Thus, he is called the glorious Heruka. Bā is the sound of that which transcends the path; rā is the state of being free from dust; hī is the non-apprehension of causes. This is renowned as the sound of Vārāhī. What is known as the root of the matted locks is that which generates bliss. For the sake of acting for the benefit of diverse sentient beings, he abides as Viśvavajra. Bodhicitta is said to be the moon; glory is the sovereign of the wheel of great bliss. That which constantly flows while abiding there is situated at the edge of the vajra and lotus. Like a river flowing into the ocean, perfectly complete at all times, it is generated by relying on the sixteen suns situated at the edge of the navel. Through the yoga that is like emptiness, gods, asuras, and humans are all of a single, well-purified nature; this is the characteristic of the well-formed threatening gesture. Arising from bodhicitta, it abides throughout all limbs. Therefore, it is eternally pure, shown to abide both externally and internally. Because it arises from the twelve links, he possesses twelve arms. The four faces are well shown to be the purity of the four liberations. The ḍākinīs in the form of goddesses are Khaṇḍarohā and Lāmā; these four accomplished yoginīs protect the moving and the unmoving. Through the yoga of non-dual form, whatever is consumed by Indra and the others is taught to be the "offering." As for the characteristics of the hands: the short spear is for the purity of body and speech.

གླང་པོ་གཏི་མུག་རྣམ་པར་སྤངས། ། དགྲ་སྟ་ཞེ་སྡང་གཅོད་པ་སྟེ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ། ། སེམས་ཅན་ དོན་གྱིས་གྲི་གུག་རྣོ། ། འཕྱར་བ་བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་ལྡན། ། རྟག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཌ་མ་རུ་ཡི་སྒྲ་རུ་བརྟག། རྡོ་རྗེ་སྟོང་ཉིད་མི་ཚིག་པའི། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ཡན་ལག་ལ་བསྣམས་གནས། ། བདེ་བ་བསྐྱང་ ཕྱིར་ཐོད་པ་དང་། ། ཞགས་པ་ཡུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཏེ། ། མགོ་བོ་ཚངས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དྲིལ་བུ་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ནོ། ། ཡི་གེ་ལྔ་བཅུ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། མགོ་བོ་མཛེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད། ། ཡན་ལག་བརྒྱན་པའི་མགོ་ཡི་ཕྲེང་། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གཞི་བདག་ཉིད་ཅན། ། མཆེ་བ་བཞི་ དང་མཉམ་ལྡན་པ། ། བདུད་བཞི་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་པོ། ། ཟབ་པར་འཕྲོ་བ་དང་ལྡན་པའི། ། རྟག་ཏུ་སོ་ཡི་ཕྲེང་བ་གཉིས། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་རྣམ་དག་པའི། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི། ། གཟུགས་སུ་བྱུང་བའི་གོས་དང་བྲལ། ། ཨཱ་ནི་ཀུན་ནས་ འགྲོ་བ་ཀུན། ། ལི་ལ་སྟོང་པར་སྦྱོར་བར་ཉིད། ། དེ་ནས་གཡས་བརྐྱང་ཞབས་སུ་གྲགས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བྱེ་བྲག་གོ། ། ཡན་ལག་གཡོན་པ་བསྐུམ་པ་ཞེས་པ་ཡི། ། ཚིག་ཏུ་གསུངས་པའི་ལེགས་པར་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡིས་ཀུན་ནས་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་ནི་དཔལ་ ཧེ་རུ་ཀ་འབྱུང་བའོ། ། སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་ཞབས་གཡས་བསྐུམ་པར་འདོད། ། བློ་བཟང་གང་ཞིག་ཀྱང་ནི་གཞན་དུ་གར་གྱི་རྐང་པ་ཟེར་ཏེ་བདག་ནི་གཡོན་པར་འདོད། །

The elephant is the complete abandonment of delusion; the battle-axe is the severing of hatred. These arise from body, speech, and mind. The sharp curved knife is for the sake of sentient beings. Brandishing it is endowed with perfect diligence. By the nature of constant joy, it is conceived as the sound of the ḍamaru. The vajra is emptiness, the unburnable, the very nature of the five wisdoms. Because it is the nature of bodhicitta, the khaṭvāṅga is held upon the limbs. To sustain bliss, there is the skull-cup; the lasso is the quality of the sense objects; the head is the nature of Brahmā; and the bell is the nature of insight. By means of the fifty letters, the head is the nature of beauty. The garland of heads adorning the limbs is the identity of the foundation of all accomplishments. Possessing four fangs, he is the vanquisher of the four Māras. Possessing a radiance that is profound, he has two rows of teeth at all times. Adorned with the six mudrās, which are the purification of the six perfections, he is clothed in the nature of the garment of the directions, yet free from the garments that arise from form. Ā is all beings everywhere; li is the union with emptiness. Then, the right leg is known as the "outstretched," which is a specific feature of Heruka. Regarding the statement that the left limb is "contracted," the characteristic well-expounded in the words is that the "outstretched" right leg completely encompasses the assembly of the wheel, from which the glorious Heruka arises. According to the system of other masters, the right leg is held to be contracted. However, those of noble intelligence say that the other [left] is the "dancing foot," while I hold it to be the left.

གཡོན་པས་གཡོན་པའི་སྐྱེ་བོའི་རྒྱན་བྱས་དོན་ཀུན་སྟེར་བར་ནུས། ། རྒྱལ་བྱེད་གཡོན་པས་འཚེ་བ་ཀུན་ སྤངས་ལེགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། དེ་ཕྱིར་ཆོ་གའི་ཐམས་ཅད་དགེ་བའི་གཡོན་པས་གཟུང་། ། གང་ཕྱིར་བདེ་མཆོག་འདྲེན་པས་ཐམས་ཅད་གཡོན་པ་ལས་བྱུང་བརྩམ། ། སེམས་དང་སེམས་མེད་འགོག་པ་དགེ་བའི་ལམ་དུ་གང་ཞིག་བརྟགས་པའི་པདྨ་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་མཐའ་ལས་བྱུང་ བ་མཉམ་ཞིང་རོ་གཅིག་པ་དང་མཐའ་ཡས་པའོ། ། ཕག་མོ་མཆོག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་སྐྱེས་པ་གང་ཕྱིར་གཙོ་བོར་གནས། ། དེ་ཕྱིར་གཡོན་པའི་གཞི་ཡིས་བརྒྱན་པ་མཆོག་གི་ལྷ་མོའི་བདེ་མཆོག་གོ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་རྣམ་དག་སྲིད་པར་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་རོ་དང་བཅས། ། པདྨ་མཆོག་ཏུ་ བྱུང་བ་རི་བོ་ལས་བྱུང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་ལྡན་བྱུང་ཁུ་བའོ། ། དེ་ནི་ནམ་མཁར་འགྲོ་མ་ཞེས། ། སངས་རྒྱས་ཁམས་སུ་རྣམ་པར་བརྟག། ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་གྲུབ་པས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་མངོན་པར་བརྗོད། ། དེས་བསྐྱེད་པ་ཡི་གཟུགས་གང་ཡིན། ། གཟུགས་ཅན་མ་ཞེས་མངོན་ པར་བརྗོད། ། གཟུགས་སུ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ཉིད། ། རྟོགས་པར་གྱུར་པ་དུམ་སྐྱེས་མ། ། གང་ཞིག་མཛེས་པར་ལེགས་བརྗོད་པ། ། མི་དང་བུད་མེད་སོགས་པར་བྱུང་། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོགས་པ། ། དེས་ན་ལཱ་མར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། བདུད་ཀུན་ལ་སོགས་རྣམ་པར་བྲལ། ། དེ་ནས་ གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གྲགས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། ། པདྨ་སངས་རྒྱས་བཞི་དེའོ། ། རྟག་ཏུ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་། ། གང་དུ་མཚན་ཉིད་བཞི་སྦྱོར་བ། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན། ། དེ་ནི་དཔའ་བོ་ཞེས་སུ་གསུངས། །

The left hand, adorned with the ornaments of the left-hand practitioners, is capable of bestowing all aims. The victorious left hand abandons all harm; thus, the yogi of excellence should grasp all ritual procedures with the virtuous left. For the Guide of Cakrasaṃvara, everything is initiated from the left. Upon the lotus examined as the virtuous path of the cessation of mind and non-mind, that which arises from the vajra-limit is equal, of a single taste, and infinite. Because the man born from the supreme union with Vārāhī abides as the principal, the supreme bliss of the goddess is adorned by the foundation of the left. The moon and sun are pure, possessing the nature of the flavors born in existence. That which arises in the supreme lotus from the mountain is the semen, perfectly equal. That is called the "Sky-goer" (Ḍākinī), analyzed within the buddha-element. Because she is accomplished by moving everywhere in space, she is explicitly called a "Sky-goer" (Ḍākinī). Whatever form is produced by her is explicitly called "Formed" (Rūpiṇī). The very sequence of birth as form, when realized, is Khaṇḍarohā. That which is beautifully and excellently described as arising among men, women, and so forth, possessing all characteristics in their entirety, is renowned as Lāmā. Completely free from all Māras and the like, it is then renowned as the celestial palace (vimāna). By the nature of the dharmadhātu, that is the lotus of the four buddhas. Always free from desire, where the four characteristics are joined, possessing the excellence of all aspects—that is declared to be the Hero (Vīra).

སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་ བདག་ཉིད་ཅན། ། དེར་ནི་དབང་ཕྱུག་ལེགས་པར་ཐོབ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དགའ་བའི་དངོས། ། དེ་ནི་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་གྱུར། ། གཞོམ་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དགའ་བ་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་དེ་ནི་སྡེ་ཚན་མཐའ། ། རྟག་ཏུ་ཐུར་དུ་ཕྱོགས་པ་འདི་ནི་ཡན་ལག་ཀུན་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ འཛག། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་རྩྭ་དང་འདྲ་བ་འབིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟོས་སོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་རང་བཞིན་གྱིས། ། དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་མྱོང་བའོ། ། ནམ་མཁའི་པདྨར་ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་མཁའ་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་རོལ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེར་གནས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ མཁའ་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་ལེགས་པར་གྲགས། ། བྷུ་ཞེས་པ་ནི་སའི་དབུས་གནས་སྐྱེས་པ། ། ལྟེ་བའི་པདྨ་དེར་གནས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ས་སྤྱོད་འཁོར་ལོའོ། ། ས་འོག་ཅེས་པར་གང་བསྟན་པདྨར་བྱང་ཆུབ་ལྟུང་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་ངེས་པའི་ཡིད་ནི་ས་འོག་གནས་པའི་མཚན་ མའོ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་གཟུགས་ལེགས་པར་གནས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡང་དག་ལྡན། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བས་མཛེས། ། ཨ་ཡིག་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་རུ། ། པདྨོའི་ནང་དུ་ལེགས་པར་གནས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་རོལ་པ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་རྒྱན་དུ་གྲགས། ། ཨོཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཁཾ་འདབ་མར་ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་མཚམས་ཀྱི་ཆ་རུའོ། ། དབུས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ས་བོན་མཆོག་གི་སེམས་ནི་པདྨར་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་གནས། ། ཆོས་སེམས་པདྨ་ཆེན་པོ་ལ། ། སྟོང་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་གནས། ། དེར་གནས་རྟག་ཏུ་འཛག་པ་ནི། ། འདོད་ པའི་དོན་ཀུན་འགྲུབ་པའོ། །

The nature of emptiness and compassion, In that, the Lord is perfectly attained. The entity of coemergent joy, That becomes the Lord of Heroes. The indestructible, immeasurable joy, the Cakrasaṃvara wheel, is the limit of the classes. Always directed downward, this is the delightful [fluid] that drips through all the limbs. Devouring with the wisdom that pierces the grass-like [afflictions] of desire and so forth. By its non-conceptual nature, That is the experience of the conventional. In the sky-lotus, in the center of space, is the nature of the play of the Khecarī wheel. Abiding there, perfectly analyzed, It is well-known as the Khecarī wheel. "Bhū" refers to that which is born in the center of the earth. Abiding in the navel-lotus, perfectly analyzed, it is the Bhūcarī wheel. That which is taught as "under the earth" is the lotus where awakening falls. The mind fixed on the external is the sign of abiding under the earth. By means of the Dharmakāya, Saṃbhogakāya, and Nirmāṇakāya, The form of Heruka abides perfectly. Perfectly endowed with the vowels and consonants, It is beautified by coemergent joy. The syllable A, in the Nirmāṇacakra, Abides perfectly within the lotus. Through the play of the coemergent, It is renowned as the ornament of the three worlds. Oṃ trāṃ hrīḥ khaṃ are on the petals; lāṃ māṃ pāṃ tāṃ are in the intermediate directions. In the center, the supreme mind, the seed-syllable of Heruka, abides perfectly in the lotus. Upon the great lotus of the Dharma-mind, The vajra of emptiness abides. Abiding there, it always drips, Accomplishing all desired aims.

དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་འོག་ཏུ་ལྟ་བ་རྟག་ཏུ་བལྟ། ། ཨཱ་ཨཱི་ལྷན་ཅིག་ཨོ་ཨཽ་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔའ་བོར་ལྡན། ། དེར་གནས་མགྲིན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། གང་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་རོལ། ། དེར་ནི་རྟག་པའི་དུས་མཆོད་པ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་ལེགས་པར་ཤེས། ། ཧཾ་ནི་བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་རུ། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ལེགས་པ་འཛག། བགྲོད་དང་བགྲོད་པ་མ་ཡིན་པ། ། དེར་ནི་མིག་གིས་མཐོང་བ་མིན། ། ཏྭ་རི་ཏི་ན་གྱེན་དུ་གྲགས། ། བཱ་ཥྤ་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་གནས། ། བི་བི་ནྒྷོ་ནི་དབུས་སུ་གནས། ། བི་ཤྭ་ཤྠ་ ནི་ཐུར་དུ་གྲགས། ། རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་རྣམ་པར་སྨིན། ། སྐྱེས་བུ་དེ་བཞིན་དྲི་མ་བྲལ། ། འབྲས་བུ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་དང་། ། དགའ་བ་རྣམས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཆུང་ངུ་འབྲིང་པོ་ཆེན་པོ་དང་། ། ཆེན་པོ་ཡི་ཡང་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སེམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བཞི་རྣམས་སུ། ། མི་ལ་སོགས་ པ་རྣམས་སུ་རོལ། ། པདྨར་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ངེས་པར་འབྱུང་། ། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདྲེན་ཅིང་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་རྣམ་པར་སྨིན། ། མགྲིན་པར་གནས་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་མགོན་མང་པོ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དཔྱོད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཤེས་ དང་མི་ཤེས་སྤྱི་བོར་གནས་པ་ང་རྒྱལ་དང་བྲལ་དེ་ནི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་ནོ། ། སྐད་ཅིག་བཞི་པོ་གང་འདི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་བསྐྱེད། ། འཁོར་ལོར་སྐད་ཅིག་དེ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ནི་མཐའ་ཡས་དངོས་པོར་འགྱུར། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་ཙནྡན་བུད་མེད་སོགས། ། ཇི་སྲིད་ བལྟས་པས་བདེ་བར་གྱུར། །

Above that, one should always look at the enjoyment [cakra] with a downward gaze. Ā, Ī, together with O and Au, are endowed with the supreme yoginīs and heroes. Abiding there, in the region of the throat, is where the ḍākinīs sport. There, the offering at the constant time is well known as supreme joy. Haṃ is in the wheel of great bliss; it descends beautifully like the moon. It is neither traversed nor not traversed; there, it is not seen by the eye. Tvariti is renowned as upward; vāṣpa is situated in the direction [of the nose]. Vivinṅgho is situated in the center; viśvaṣṭha is renowned as downward. The concordant, the ripened, the person, and likewise the stainless—these four fruits are well known as the joys. Small, medium, great, and great-of-the-great; through the divisions of the mind, these four are enjoyed by humans and so forth. In the lotus, the emanation cakra, all mental moments definitely arise. Leading the nature of the mental phenomena and always dispelling suffering is the ripened [fruit]. The protector Heruka, residing in the throat, is the nature of investigating all manifold conceptualizations. Knowledge and ignorance reside in the crown; free from pride, that is the nature of the characteristic of aspects. These four moments are produced by a single moment. In the cakra, that moment is the principal; the others become infinite entities. Flower garlands, sandalwood, women, and so forth—so long as one looks, one becomes blissful.

དེ་སྲིད་དགའ་བར་ལེགས་པར་གྲགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ལེགས་པར་གནས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། གང་ཞིག་སེམས་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་ཡི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གང་། ། དགའ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། ལེགས་པར་སྦྱོར་ལས་བྲལ་ བའི་སེམས། ། བདེ་བའི་མཐའ་རུ་ལེགས་པར་གནས། ། དེ་བྲལ་ཞེས་པའི་མིང་དུ་གསུངས། ། རྣམ་པར་སེལ་བ་བསྐྱེད་པར་གྲགས། ། དགའ་དང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་། ། དགའ་དང་བྲལ་བ་གསུམ་པ་སྟེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་འདི། ། བརྟན་གཡོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། གང་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དེ་ཀུན། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཚིག་མེད་ཀུན་སོང་ཞི་བ་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་ཧེ་རུ་ཀ་རུ་བརྗོད། ། གཞན་གདན་ཞེས་པ་ཤེས་རབ་བསྟན། ། བདག་གི་གདན་ནི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། ། འདི་དག་གཉིས་མེད་རང་བཞིན་ནི། ། སྦྱོར་བའི་གདན་དུ་རྣམ་པར་ གནས། ། དེ་ཉིད་བདག་ནི་དེས་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་སྤངས་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་ཡང་དག་གསུངས། ། ཚིག་ལམ་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ། ། བདག་གི་དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་བསྔགས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་ཡང་དག་ལྡན། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་ པ་ནི། ། ལུས་དང་རྣམ་པར་གནས་པའོ། ། དམིགས་པའི་དངོས་པོ་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། མི་དམིགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། གནས་གཉིས་མཉམ་པར་དམིགས་ནས་ནི། ། ཤེས་རབ་གཉིས་ནི་བསྟན་པའོ། ། བརྟན་སོགས་བཅུ་ནི་ས་རྣམས་དང་། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བཅུ་མཆོག་གོ། ། ཉི་ཤུ་ རྩ་བཞི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ལུས་ཀུན་ལ་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདི་དག་སྟེ། མགོ་དང་། སྤྱི་གཙུག་དང་།

As long as it is well-renowned as joy, it abides well within all sentient beings. Through the union of the vajra and the lotus, that which the mind abides in—whatever the characteristic of that mind is—is called "great joy." The mind free from the union of the well-joined abides well at the limit of bliss; it is spoken of by the name "free from joy," and is renowned as the generation of "dispelling." Joy, supreme joy, and the third, joy-free joy—this nature of the coemergent is the nature of all that is stable and moving. That which is coemergent is all of it; it is said to be "inconceivable." Wordless, all-pervading, and peaceful, it is called the wisdom Heruka. The "other seat" is taught as insight, while the "my own seat" is method. This non-dual nature abides as the seat of union. That very self is produced by that; the entity that abandons that is correctly called "coemergent." Beyond the domain of the path of words, my own suchness is eternally praised. Possessing the reality of the maṇḍala, the dharma, enjoyment, and emanation bodies abide within the body. The object of apprehension is the Buddha, and non-apprehension is the Vajra Holder. Having apprehended the two places as equal, the two insights are taught. The ten grounds, such as the "stable," and the ten supreme perfections, abide throughout the entire body by way of twenty-four divisions. In their respective order, these are: the head, the crown of the head, and...

རྣ་བ་གཡས་པ་དང་། རྒྱབ་ཀྱི་ཚིགས་པ་དང་། རྣ་བ་གཡོན་པ་དང་། སྨིན་མའི་དབུས་དང་། མིག་དང་། དཔུང་པའི་རྩ་བ་དང་། ནུ་མ་གཉིས་དང་། ལྟེ་བ་དང་། སྣའི་རྩེ་མོ་དང་། ཁ་དང་། མགྲིན་པའི་ཕྱོགས་དང་། སྙིང་ག་དང་། ཆུ་སོ་དང་། མཚན་དང་། བཤང་བའི་ལམ་དང་། བརླ་གཉིས་དང་། བྱིན་པ་དང་། སོར་མོ་དང་། རྐང་པའི་བོལ་དང་། མཐེ་བོ་དང་། པུས་མོ་རྣམས་སུ་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་ གནས་པ་དང་། རབ་ཏུ་ཐིམ་པ་ཞེས་སོ། ། པུལླི་རུ་ནི་བདག་པོ་སྟེ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་སྤྱོད་པས་གནས། ། ཨོ་ཌྱན་དུ་ནི་ཐིམ་པས་གནས། ། སྟན་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སུ། ། ཡན་ལག་ཀུན་དུ་ཐིམ་གྱུར་པ། ། བདེ་མཆོག་གི་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྤྲུལ་པ་རུ་ནི་སྐྱེས་པ་སྟེ། ། ལོངས་ སྤྱོད་པ་རུ་གནས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཐིམ་པར་གྱུར་པར་སོམ་ཉི་མེད། ། དེ་ལྟར་སྐུ་རྣམས་ཆ་ཤས་ཀྱིས། ། བདག་པོ་ལོངས་སྤྱོད་ཐིམ་པའོ། ། གནས་སུ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ། ། སྐྱེ་བ་དང་ནི་གནས་པ་ཉིད། ། ཐིམ་པར་གྱུར་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་ བར་འགྱུར། ། གནས་བྱེད་པ་ཡི་སྒོ་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསྐུལ་བའོ། ། དཔལ་ལྡན་ཛཱ་ལནྡྷ་རར་ནི། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་བདེ་བར་འགྱུར། ། བདེ་བར་བསྐྱེད་པའི་བསྡུས་པ་ནི། ། བརྟན་གཡོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཧེ་རུ་ཀ་ཕག་མོ། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དཔའ་བོར་ལྡན། ། དེ་ཡི་ཕྱག་སོགས་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། ཁམས་ཀྱི་མིང་ནི་འབྱུང་བའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། ། བུད་མེད་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་བརྟག། ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་རབ་ཏུ་བསྟན། །

In the right ear, the vertebrae of the back, the left ear, the center of the eyebrows, the eyes, the base of the arms, the two breasts, the navel, the tip of the nose, the mouth, the region of the throat, the heart, the genitals, the anus, the two thighs, the calves, the fingers, the soles of the feet, the big toes, and the knees, the lord and so forth arise, abide, and completely dissolve. In Pullīra is the lord; in Jālandhara, one abides through conduct; in Oḍḍiyāna, one abides through dissolution. In the seats such as these, the limbs are completely dissolved; this is the characteristic of Cakrasaṃvara. In the nirmāṇakāya one is born; in the saṃbhogakāya one abides. Through the nature of the dharmakāya, one dissolves—of this there is no doubt. Thus, through the parts of the bodies, the lord, the enjoyment, and the dissolution occur. Just as it is in the seats, so too are the arising and the abiding. Through the sequence of dissolution, joy is constantly produced. By way of the abiding, the Vajraḍākinī is invoked. In glorious Jālandhara, bliss is attained in that very instant. The summary of the production of bliss is the essence of all that is stable and moving. Thus, Heruka and Vārāhī are the Primordial Buddha endowed with the heroes. His hands and so forth are the Buddhas; the names of the elements are the sources. The coemergent is of two kinds; examine women, men, and so forth. All are thoroughly shown as the objects.

ནམ་མཁའ་བདུད་རྩིའི་ངོ་བོའོ། ། དེ་ལ་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་སྤྱོད་པར་ཤེས། ། ཐམས་ཅད་མཁའ་འགྲོ་དྲ་བ་ཡི། ། སྙིང་པོ་བདེ་མཆོག་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། འདིར་ནི་ཕྲེང་མེད་བཟླས་པ་མེད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་ཀུན་དུ་གནས། ། དེ་བས་ཤིན་ཏུ་རྟོག་བྲལ་བས། ། གུས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་འབད་པ་ཡིས། ། འཇིགས་དང་(མཛེམ་,འཛེམ་)པ་རྟག་སྤངས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་རོལ་ པས་གནས་པར་བྱ། ། འདིར་ནི་མྱ་ངན་འདས་དང་སྦྱིན་སྲེག་རྣལ་འབྱོར་བསམ་བྱ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ། ། བུམ་པ་རྡུལ་ཚོན་ཐིག་སྐུད་ཆོ་ག་ལུས་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ནས་རིག་པར་བྱ། ། གཙུབ་ཤིང་གཙུབས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་ཤིན་ཏུ་འབར། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པར་ གྱུར་པ་ལས། ། ལྟེ་བའི་པདྨ་རྣམ་པར་གནས། ། དུ་བ་རྟག་ཏུ་ལྷ་མོ་སྟེ། ། ལེགས་འབར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཟུགས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་གྱུར་བསྲེགས་ནས། ། ཐབས་ནི་རབ་ཏུ་མཆོད་བྱས་ནས། ། སྨིན་མཚམས་མཛོད་པུར་སོང་གྱུར་ ནས། ། ཨོ་ཌྱན་ཞེས་ནི་བྱ་བ་ཡི། ། གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཕྲོས་ནས་ནི། ། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེག། ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ལྡན་ལྷ་མོ་ནི། ། མིག་གིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་སྙིང་ག་ན་བཞུགས་ཁྱབ། ། བདུད་རྩིའི་ཚོགས་ནི་བླང་བྱས་ ཏེ། ། འོ་མ་ཡི་ནི་རྒྱུན་ལྟ་བུར། ། གསེར་གྱི་སྒོ་རུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། རྐན་གྱི་དབུས་ནས་འཛག་པ་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་ལེགས་པར་གནས། ། ཟོ་ཆུའི་འཁྲུལ་འཁོར་བཞིན་དུ་ནི། ། སྔོན་དུ་སེམས་ནི་རྣམ་པར་གནས།

Space is the essence of nectar. Whatever conduct is practiced therein, know it all to be the conduct of space. The heart mantra of the entire network of ḍākinīs is the supreme Cakrasaṃvara. Here, there is no rosary and no recitation; it abides everywhere as the coemergent. Therefore, being utterly free from conceptual thought, generate devotion and with diligence, having forever abandoned fear and shame, abide in the play of yoga. Here, nirvāṇa, the homa, the yogic visualization, the maṇḍala, and so forth, as well as the vase, colored powders, and the ritual of the lines, are to be known as coemergent within the body. Through the application of rubbing the fire-drills, the fire of wisdom blazes intensely. Stirred by the winds, it abides in the lotus of the navel. The smoke is the goddess; the well-blazing form is the coemergent. Having burned the Buddhas of the wisdom wheel and transformed them into the enjoyment wheel, and having thoroughly made offerings to the method, it proceeds to the treasury between the eyebrows. Emerging through the gateway of the place called Oḍḍiyāna, it enters Jālandhara. It burns all the Tathāgatas. The goddess, possessing the speed of the mind, is not seen by the eye. The Buddhas, residing and pervading the heart, take up the collection of nectar. Like a stream of milk, it enters the golden gateway. Dripping from the center of the palate, it abides well in the enjoyment wheel. Like a waterwheel, the mind is first established there.

། ཐ་མ་མེད་པར་ལེགས་པར་བསྲེག། ལེགས་པར་སངས་ རྒྱས་མཉེས་པ་སྟེ། ། ཡང་ནི་འདོད་དང་ལྡན་གྱུར་ནས། ། ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོར་ལེགས་པར་གནས། ། འདིར་བཞུགས་ཡང་ནི་འགྲོ་བ་དང་། ། འོང་བར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཀུན་སྤྱོད་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ལས་གསུངས་སོ། ། ལྡོག་པ་ཡི་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བཤད། ། གང་གཞན་བདེ་བའི་དངོས་གྲུབ་ནི། ། བླ་མ་ལ་གུས་དེ་ཤེས་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་སྔགས་བཟླས་རྣལ་འབྱོར་མཁས་པས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལེགས་མཆོད། ། འཁོར་ལོ་ལ་གནས་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་དཔའ་བོའི་ཚོགས་དང་ལེགས་པའི་རྣལ་ འབྱོར་མ་ཡི་ཞབས། ། ང་རྒྱལ་བཅས་པས་རྒྱུད་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོའི་གནས་ནི་ལེགས་པར་བརྟགས། ། ཕྱི་ནས་བློ་དང་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་དོན་འདོད་རྩོམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། བྲི་བ་སྨད་འཚོང་གཞུང་ཡིན་ནོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་འབྱུང་སོགས་ལས་ཀྱང་། ། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་སོགས་པ་གསུངས། ། འདུས་པ་ལ་སོགས་རྒྱུད་རྣམས་ཀྱི། ། མིང་དེ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འགལ། ། སྔགས་པས་འཁོར་ལོ་སྡོམ་དཀྱིལ་འཁོར། ། བདེ་མཆོག་དོན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་མཚན་ཉིད་བསྟན། ། རྒྱུད་ལས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པར་འདོད། ། གཡོན་པའི་ལག་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། གཞན་ན་ཅང་ཏེའུ་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་པ། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ཤེས་ཤིང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གསང་སྔགས་ཤེས། ། ཁྲོ་མེད་གཙང་ལ་མཁས་པ་དང་། ། སྦྱོར་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཕ་རོལ་སོན། ། སྤྱི་བོ་ལས་སྐྱེས་ཐོད་པས་བརྒྱན། ། ཡན་ལག་ཐལ་བས་རྗེས་སུ་བྱུག། བླ་མ་ཆེན་པོས་སློབ་མ་ལ། །

Thoroughly burn it without remainder; it is the pleasing of the Buddha. Then, having become endowed with desire, it abides perfectly in the navel cakra. Abiding here, it likewise goes and comes. This was taught in the Cakrasaṃvara of the ḍākinīs' conduct; it is the characteristic of the reversal. I have explained all of these. One should know that whatever other accomplishment of bliss there is, it is known through devotion to the guru. The wise yogin, through the recitation of various mantras, should perfectly worship the self of all. The guru abiding in the cakra, together with the hosts of vajra heroes and the feet of the excellent yoginīs—possessing pride, one should thoroughly examine the essential points of all the tantras. Afterwards, the wise one, desiring the welfare of sentient beings, should begin the maṇḍala. The deities of all the Buddhas are to be drawn; this is the source text of the courtesan. From the Herukābhyudaya and others, Jālandhara and so forth are taught. Why would the names of the Guhyasamāja and other tantras be contradictory? The mantrin should draw the maṇḍala of the Cakrasaṃvara for the sake of the supreme bliss. The characteristics of the ācārya are shown; how they are taught in the tantras is what is intended. In the left hand is the khaṭvāṅga; in the other is the hand-drum, sounding the syllable HŪṂ. Knowing the tantra of authentic wisdom, knowing the secret mantra of glorious Heruka, free from anger, pure, and learned, knowing the application and having reached the perfection of wisdom, adorned with a skull born from the crown of the head, and with limbs smeared with ashes—the great guru [should instruct] the disciple.

མཆོད་པ་ལ་སོགས་དེ་དག་དྲི། ། དགའ་བས་དེ་ནི་སྨྲ་བར་བྱ། ། བདག་གིས་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པར་གྱུར། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ། ། རས་དང་ལྷ་བཤོས་ཐམས་ཅད་ལྡན། ། དཔའ་བོ་ལྷ་མོ་མཆོད་པའི་དོན། ། བདག་གིས་ཆོ་ག་བྱེད་པར་ནུས། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོས་དེ་ནས་འདིར། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་གཉིས་མེད་འདུས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། འཁོར་ལོ་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། མདུན་དུ་གནས་པའི་སློབ་མ་ནི། ། བསོད་ནམས་ལྡན་ཞིང་བློ་དང་ལྡན། ། ཐོག་མར་སྲུང་བ་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་ས་ནི་རྣམ་པར་བརྟག། རྒྱུད་ལས་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ གནས། ། ཁྲོ་བོའི་སྦྱོར་བས་མནན་ནས་ཀྱང་། ། གནོད་མཛེས་གསང་སྔགས་བཟླས་ནས་ནི། ། འབད་པས་བགེགས་ནི་བསྐྲད་པར་བྱ། ། སློབ་མ་མཁས་པ་ལེགས་པར་གཟུང་། ། བདེ་བའི་མཆོག་ནི་མཉེས་ནུས་པ། ། བདེ་མཆོག་ལས་གསུངས་བྱ་བ་ལྡན། ། སྔོན་དུ་ཕག་མོ་ལ་གུས་པ། ། བསོད་ ནམས་འདོད་ཅིང་གཙང་ལ་མཁས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའི་ཕ་རོལ་སོན། ། དགའ་ཞིང་སྡུག་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ལེགས་པར་བརྩམ། ། གཏོར་མ་སྦྱིན་སོགས་བྱིན་ནས་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དང་གཉིས་མེད་གནས། ། བླ་མ་དཔའ་བོ་ལེགས་མཆོད་ནས། ། ས་བཞི་དག་པ་ལེགས་ པར་བརྩམ། ། རི་ཕུག་ནགས་ཀྱིས་མཁྲེགས་པ་དང་། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་འགྲམ་དུའམ། ། སྔོན་དུ་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་དུ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། དེར་ནི་ལྕི་བ་མ་ལྷུང་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་ཉེ་བར་བྱུག། དུར་ཁྲོད་ཐལ་བར་ལྡན་པ་དང་། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་མཉམ་ལྡན་ པས། ། ས་དེ་ཉེ་བར་བྱུག་པར་བྱ། །

One should ask about the offerings and so forth, and with joy, he should speak thus: "I have gathered everything: food, drink, and so on; I possess all the cloth and divine offerings. For the sake of worshipping the heroes and goddesses, I am able to perform the ritual." Then, the great hero, the glorious Heruka, the great yogi, who is the non-dual union of the two branches of insight, abides within all the cakras. The disciple who stands before him is meritorious and wise. Having first performed the protection, one should then examine the site. The maṇḍala taught in the tantra is the place; having suppressed it with the application of the wrathful deities and recited the mantra of Sumbharāja, one should diligently expel the vighnas. One should properly accept a wise disciple who is capable of pleasing the Supreme Bliss (Cakrasaṃvara) and who possesses the activities taught in the Cakrasaṃvara. One who has prior devotion to Vārāhī, who desires merit, is pure, and is skilled, having reached the perfection of drawing the maṇḍala, and who is joyful and beloved—one should properly begin the work together with such a person. Having offered the torma and so forth, and abiding in non-duality with Heruka, and having properly worshipped the guru and the heroes, one should properly begin the purification of the four grounds. In a mountain cave, a dense forest, on the shore of a great ocean, or in a previously established charnel ground, there one should draw the maṇḍala. There, with cow dung that has not fallen [to the ground], one should smear the site of the maṇḍala. With charnel ground ash and the five amṛtas mixed together, one should smear that ground.

དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ་པར་བྱ། ། བར་མ་མཆོག་དང་དབུགས་དབྱུང་དང་། ། དྲི་ཡི་ཆུ་དང་ལྷན་ཅིག་པས། ། འབད་པས་མཉམ་པར་བརྡུང་བར་བྱ། ། ས་ནི་མཉམ་ཞིང་གཙང་བར་བྱ། ། དབུས་དང་ཐོག་མ་གང་བསྟན་པའི། ། ལྷག་མའི་བཤད་པ་ ཡང་དག་ལྡན། ། བླ་མ་དམ་པ་ལས་ཤེས་བྱ། ། དེས་ཤེས་གང་དེ་བཞིན་དུ་མིན། ། ཤར་དང་བྱང་དུ་གཞོལ་བ་ནི། ། སྔགས་པ་རྟག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། དབུས་སུ་མཐོ་བས་རྒྱལ་སྲིད་དང་། ། རིག་པ་འཛིན་པའི་གནས་སུ་འགྱུར། ། བྱང་དུ་མཐོ་བས་འཆི་བའམ། ། ཡང་ན་ནོར་ནི་ཟད་ པར་འགྱུར། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཤར་མཐོ་བས། ། མྱུར་དུ་རིགས་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར། ། དབུས་སུ་དམའ་བའི་ས་གཞི་གང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་འཇིགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་བཅས་པ་ཡི། ། དཔའ་བོའི་དབང་པོ་སོགས་པས་བརྟག། སའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། མགུལ་རྒྱན་དང་ནི་ གདུ་བུ་ཉིད། ། རྣ་རྒྱན་སྤྱི་བོའི་ནོར་བུ་དང་། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་དང་ཐལ་བ་སྟེ། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཚོགས་ཕྱོགས་བཞི་རུ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞག་ནས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་ན་འཛིན། ། རང་གི་གཙོ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་སྟེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་ གསོལ། ། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། །

There, one should construct the maṇḍala. With the intermediate, the supreme, and the breath-releasing [elements], together with scented water, one should diligently and evenly pound [the ground]. The earth should be made level and clean. The remaining explanation of what was taught regarding the center and the beginning is perfectly complete; it should be learned from the sublime guru. What is known by him is not otherwise. Sloping toward the east and north, the mantrin will always attain accomplishments (siddhi). Being high in the center, it becomes a place of sovereignty and a station for the vidyādharas. Being high in the north, there will be death or the exhaustion of wealth. By being high in the east as previously described, the families will quickly be exhausted. A ground that is low in the center will cause the practitioner to be afraid. Thus, the characteristics should be examined by the lords of heroes and others. This is the characteristic of the earth. Adorned with the six mudrās: the necklace, the bracelets, the earrings, the crest jewel, the sacrificial thread, and the ashes. Having placed the ḍākinī hosts of Vajrayoginīs in the four directions, holding vajras and bells in their hands, one should make a supplication to one's own Lord: "O Peaceful One, the abode of all Tathāgatas, the supreme selflessness of all phenomena, Lord of the maṇḍala, please explain! Perfectly complete in all characteristics, having abandoned all that is not a characteristic, Samantabhadra, supreme of bodies, please explain the sublime maṇḍala! Arisen from the supreme peaceful dharma, purifying the conduct of primordial wisdom (jñāna)..."

ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མེད་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། གང་ཞིག་ལག་ན་ཐོད་པ་དང་། ། ཆང་ལ་དགའ་བས་མྱོས་པ་རྣམས། ། སྤྱོད་པ་གཟུགས་ཅན་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་མཉེས་པ་སྟེ། ། ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་དམ། ། དེ་བཞིན་སྲོག་དང་རྩ་རང་བཞིན། ། རང་ལྷག་ལྷ་ལ་རབ་ ཕྱོགས་པས། ། གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བསྒྱུར། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། བསམས་ནས་བགེགས་ནི་རབ་ཏུ་གཞོམ། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གཞན་རྣམས་དང་། ། གདུག་པའི་ཚོགས་ནི་བསྐྲད་པར་བྱ། ། རྐང་པའི་འོག་ཏུ་དགོད་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་། ། ཨཾ་ཡིག་ མིག་གཉིས་ཤེས་ནས་ནི། ། ཟླ་བ་ཉི་མར་རྣམ་པར་བསམ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བླངས་ནས་ནི། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་ལྡན། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཕྱོགས་ཀུན་བལྟ། ། ཁྲོས་པས་སེམས་ཅན་དོན་ལ་བརྩོན། ། དེ་རུ་གནས་པའི་གདུག་པ་དང་། ། བདུད་དང་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་དང་། ། དེ་ རྣམས་བསྐྲད་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ཚིག་འདི་དག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་ས་ཡི་བདག་པོ་རྣམས། ། ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དྲི་ཟ་སོགས། ། འབྱུང་པོ་འབྱུང་མོ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་བྱ་བར་བརྩོན། ། མྱུར་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དུ་གྱིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བཀའ་ཐོས་ནས། ། མྱུར་བ་ཉིད་ དུ་བོར་ནས་ནི། ། ཁྱེད་རྣམས་འགྲོ་བ་ཉིད་དུ་གྱིས། ། གལ་ཏེ་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་ན། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཁ་ཊྭཱཾ་གིས། །

Samantabhadra, supreme of speech, please explain the essence of the maṇḍala. The great mind of all sentient beings, naturally pure and stainless, Samantabhadra, supreme of mind, please explain the essence of the maṇḍala. Those who hold skull-cups in their hands and are intoxicated by their delight in liquor, the yoginīs of embodied conduct, are the great goddesses who are pleased. All the natures of the elements, as well as the nature of the life-force and the channels, are thoroughly directed toward one's own chosen deity. Thus, one transforms the accomplished mudrā. Having visualized the great yoga of glorious Heruka, one should utterly destroy the vighnas. The hosts of vighnas and others, and the hosts of the wicked, should be expelled. One should place beneath one's feet a blazing vajra arisen from the syllable HŪṂ. Having recognized the two eyes as the syllable AṂ, one should visualize them as the moon and the sun. Having taken up the vajra and bell, with the vajra perfectly held in the right hand, the wise one should look in all directions. With a wrathful mind, one strives for the benefit of sentient beings. In order to expel the wicked ones dwelling there, the Māras, the vighnas, and the vināyakas, these words should be spoken: "O lords of the earth, nāgas, yakṣas, gandharvas, and so forth, bhūtas, bhūtīs, and ḍākinīs, strive for the benefit of sentient beings! Depart quickly! Having heard the command of Heruka, depart immediately! You must go! If you do not go, with the blazing vajra and khaṭvāṅga..."

དེ་ཡི་མགོ་ནི་བརྒྱར་དགས་བྱ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དབང་ལྡན་ ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། གཡོན་དུ་བསྐོར་བ་ལ་བརྩོན་པས། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཁྲོས་པས་བསྐོར། ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་ལངས་ནས་ནི། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་སོགས་ཀྱིས། ། བདུད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེགས། ། འདི་ལྟར་སེམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དག། ཧཱུཾ་སྒྲ་བསྒྲགས་ པར་གར་བྱས་ཏེ། ། མྱ་ངན་ཁྲོ་དང་འཇིགས་པ་མེད། ། དེ་བཞིན་དྲག་དང་བརྩེ་བ་གཉིས། ། རྗེས་སུ་ཆགས་ལྡན་རོ་འདི་དག། དང་པོ་ཞལ་ལ་ལེགས་པར་གནས། ། མི་སྡུག་པ་དང་ངོ་མཚར་གང་། ། འཇིགས་དང་གཡོ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་གནས་རོ་འདི་ཡིས། ། གཡོན་པའི་ ཞལ་དུ་གྱུར་པར་གསུངས། ། བཞད་དང་དགའ་བ་དབང་ཕྱུག་དང་། ། བཞད་པ་དང་ནི་སྒེག་པ་ཉིད། ། རྗེས་སུ་ཆགས་ནས་རོ་ཉིད་དང་། ། དེ་ནི་ནུབ་ཀྱི་ཞལ་ཡིན་ནོ། ། སྨོད་པ་དང་ནི་ངོ་མཚར་ཉིད། ། བརྐམ་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ། ། དཔའ་བོ་འཇིགས་བྱེད་གནས་འདི་དག། གཡས་ཀྱི་ཞལ་ ལ་དེ་དག་གནས། ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་དབུས་སུ་ནི། ། གང་ཞིག་སེམས་ནི་ལེགས་གནས་ཤིང་། ། ཞི་བ་དེ་ནི་ལེགས་དག་པ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དགའ་བའི་གར། ། གར་ནི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དུ། ། ཤེས་པའི་གར་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཅན་གར་བྱའོ། ། གླང་པོ་ཆེ་ཡི་པགས་པ་དང་། ། མདུང་དང་ཞགས་པ་གྲི་གུག་དང་། ། ཌ་མ་རུ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་དང་། ། ཐོད་པ་དང་ནི་ཞགས་པ་དང་། །

One should split his head into a hundred pieces. OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ PHAṬ. OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ PHAṬ. OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀNAYA HO BHAGAVĀN VAJRA HŪṂ PHAṬ. Beginning from the northeast, diligently circling to the left, the great hero, in a state of wrath, performs the circumambulation. Arising like the fire at the end of an eon, the light and other phenomena arising from that incinerate all the Māras and their like. Yogins who contemplate in this way, having performed the dance while proclaiming the sound of HŪṂ, are free from sorrow, anger, and fear. Likewise, the two—fury and compassion—and the flavors of passion, these first reside well in the [eastern] face. The unpleasant, the marvelous, fear, and movement—by means of these flavors that abide in passion, it is taught that they become the left face. Laughter, joy, sovereignty, laughter, and the very nature of grace, along with the flavor of passion, these are the western face. Censure, the marvelous, and whatever has become greedy—these abodes of the heroic Bhairava reside in the right face. In the center of the lotus and vajra, that mind which is well-established, peaceful, and perfectly pure, is the dance of coemergent joy. There is no doubt that this dance is the dance of knowing the reality of the Dharma. For the sake of benefiting the world, one should perform the dance of worldly phenomena. The elephant hide, the spear, the noose, the curved knife, the ḍamaru, the khaṭvāṅga, the skull-cup, and the lasso.

མགོ་བོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། ། མགོ་བོ་ལྔ་བཅུའི་ཕྲེང་བ་དང་། ། དེ་རྣམས་ཐོགས་པའི་སྣང་བའོ། ། མགུལ་རྒྱན་ཐོགས་ཤིང་གཡོན་པ་དང་། ། གཡས་ན་གདུ་བུ་དེ་ བཞིན་དུ། ། རྣ་རྒྱན་རྣ་བ་ལ་བཀོད་ཅིང་། ། གཡོན་གྱི་སྤྱི་བོ་ནོར་བུ་དང་། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་ཐལ་བ་དང་། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། བདེ་བྱེད་ལྟ་བུ་བྱ་བ་དང་། ། རི་མོ་ལྟ་བུ་བྱ་བའོ། ། པདྨོ་ལྟ་བུའི་ལག་བྱས་ཏེ། ། པདྨ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ། ། ཇི་སྲིད་རི་མོ་ལྟ་བུ་ཡི། ། གར་ནི་ རྣལ་འབྱོར་མ་ལྷན་ཅིག། ཟླ་བ་གཉིས་པོ་མི་འགྱུར་བ། ། ཌ་མ་རུ་ནི་སྐྱེད་བྱེད་པའོ། ། མཚན་ཉིད་བདག་གིས་བསྟན་པའོ། ། ཡོངས་སུ་ལྡན་པས་བལྟ་བའོ། ། བདེ་མཆོག་དོན་ནི་ལེགས་མཐོང་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་མཚན་ཉིད་དང་། ། གཞན་ཡང་གར་དང་དངོས་གྲུབ་དང་། ། དཀྱིལ་ འཁོར་དོན་དང་ཆོ་ག་བཤད། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་སམྦ་རའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཅུང་ཟད་ངོ་ཚའི་མིག་ཟུར་གྱིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་འོ་བྱེད་ཅིང་། ། ལེགས་པའི་ཕག་མོ་གར་བྱའོ། ། ཀུནྡ་ཟླ་བ་དྲི་མེད་སོ། ། དམར་འོད་ལྟ་བུ་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་པ། ། ཁྲོས་པས་བགེགས་ཀུན་རླག་པར་བྱེད། ། ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་དགའ་རོལ་པ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་བྱེད་ལ་བརྩོན། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དཔའ་བོ་ཆེ། ། འཁོར་ལོའི་ས་ཡི་དབུས་སུ་གནས། ། ཟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པས། ། བགེགས་རྣམས་ཀུན་ནི་བསྐྲད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་གར་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས། ། སྙིང་རྗེའི་ཕྱག་ རྒྱ་ལ་སོགས་པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀུན་སྟེར་བའོ། ། ཞལ་བཞི་ལ་སོགས་སྔགས་ཀྱིས་ནི། །

The head [adorned] with a vajra and bell, and a garland of fifty heads—these are the appearances of what is held. Wearing a necklace, with [ornaments] on the left and likewise bracelets on the right; earrings placed upon the ears, a jewel on the left crown, and with the right [hand] holding ash, he is perfectly endowed with the sacrificial thread. He should perform the dance like Śaṅkara, and he should perform it like a painting. Having made the hands like a lotus, they become like a lotus. As long as the dance is like a painting, the yoginī is together with him. The two moons are unchanging; the ḍamaru is the producer. I have taught the characteristics; one should look with complete possession. Having clearly seen the meaning of Cakrasaṃvara, the characteristics of the yoginī, and furthermore the dance, the accomplishments, the meaning of the maṇḍala, and the ritual procedures are explained. What is thus taught is called the sound of saṃvara. With slightly bashful sidelong glances, kissing the face of Heruka, the excellent Vārāhī should dance. With teeth like stainless jasmine and the moon, emitting the sound hūṃ like a red light, she destroys all obstructors through her wrath. Through the play of coemergent joy, she is diligent in acting for the benefit of sentient beings. Together with her, the great hero dwells in the center of the wheel-ground. By means of the bhakṣaṇa-mudrā and so forth, all obstructors should be expelled. As long as [the dance is performed] according to the treatises on dance, the karuṇā-mudrā and so forth are the mudrās of glorious Heruka; they bestow all accomplishments. By means of the mantras of the four faces and so forth...

ཕུར་བུ་ར་བ་དྲ་བ་དང་། ། ཇི་བཞིན་སྔོན་གྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་གོ་བགོས་བདག་ཉིད་ནི། ། འོག་ཏུ་མཚོན་ཆ་ངེས་པར་གཞག། འཁོར་ལོ་ལྷན་ཅིག་བདག་ཉིད་ནི། ། སྟེང་དུ་མདའ་ནི་བྲི་བའོ། ། བདག་ཉིད་མཁའ་སྤྱོད་དྲ་བ་ནི། ། དེ་ལྟར་གོ་བགོས་གོ་དང་ལྡན། ། སུམ་ཅུ་གསུམ་པས་ཀྱང་མི་ཕིག། མཐའ་ཡི་དབྱངས་ཡིག་ལས་བྱུང་བ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་བཟང་། ། དེས་ན་རྟག་ཏུ་མི་ཕིག་པ། ། འབར་བའི་ གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསམ། ། འདིས་ནི་ཧཱུཾ་འབྱུང་ཁྲོ་བོ་ཡིས། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགང་བར་བྱ། ། ཡི་གེ་བདུན་པ་བཟླས་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བ་ཀུན་དུ་བལྟ། ། ས་གཞི་དག་པར་བལྟས་ནས་ནི། ། བགེགས་རྣམས་ཀུན་ནི་རྣམ་པར་སྤངས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་སོགས་ལེགས་པར་བྱུག། བློ་བཟང་གིས་ནི་མེ་ཏོག་གཏོར། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཡང་དག་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་ས་དབུས་ལེགས་པར་གནས། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན། ། མངའ་བདག་ཧེ་རུ་ཀ་བསྒོམ་བྱ། ། འབྱུང་གནས་སྒྲ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་རིགས་པས་རྣལ་འབྱོར་དམིགས། ། དཔལ་ ལྡན་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། དངོས་གྲུབ་ས་ལ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཡ་སྡེ་བརྒྱད་པའི་ས་བོན་ནི། ། སྟོང་བས་སྟེང་དུ་བརྒྱན་པར་བྱ། ། དེ་ནི་ལན་གསུམ་བརྗོད་བྱས་ཏེ། ། ས་ལ་རེག་པས་ས་རེག་གནས། ། བཀུག་ནས་མདུན་དུ་བལྟ་བར་བྱ། ། མཛེས་མ་ཞེས་བྱའི་མ་མོ་ནི། ། ལེགས་པའི་ གཟུགས་ཅན་ལེགས་གཟུགས་དེས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལ་དགའ་བས་གསོལ། ། མགོན་པོ་བདག་གིས་ཅི་ཞིག་བགྱི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་བཀའ་སྩོལ་ཅིག།

Following the sequence of the ancient tradition, one should perform all the rituals within the enclosure of the kīla-fence and lattice. Having thus donned the armor, one should firmly place the weapons below. Together with the maṇḍala, one should draw the arrows above. Thus donning the armor of the self as the celestial lattice, one is equipped with protection such that even the Thirty-three gods cannot pierce it. Arising from the final vowel, the multicolored vajra of excellent brilliance is always impenetrable; one should visualize it in the form of blazing fire. By this, the wrathful one arising from HŪṂ should fill the maṇḍala of space. By reciting the seven-syllable mantra, one should look everywhere with the vajra gaze. Having visualized the ground as pure, all obstructors are completely eliminated. One should smear it well with the five nectars and the like, and the wise one should scatter flowers. Perfectly endowed with the ḍākinīs, one should dwell well in the center of the vajra ground. Meditate on the Lord Heruka, the hero holding the vajra and bell. Through the yoga of the source, sound, form, and so forth, one should focus on the yoga. One should begin the stage of accomplishment in the glorious great Cakrasaṃvara. The seed-syllable of the eighth of the ya-class should be adorned above with the letter of emptiness. Having recited that three times, by touching the ground, one dwells in the "touching the earth" state. Having summoned her, one should look before oneself. The mātṛ known as "The Beautiful One," possessing a beautiful form and excellent appearance, joyfully requests Heruka: "O Protector, what shall I do? O Vajra-holder, please give me your command!"

ཁྱེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དོན་གྱིས་ན། ། བདག་གིས་བུམ་པ་གཟུང་བར་བྱ། ། མ་ལ་སོགས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ ཐོད་པ་གཞག། ཆོ་གས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཨརྒྷ་བྱིན་ནས་ལྷག་པར་གནས། ། ཏྭཾ་དེ་བཱི་སཀྵི་བྷཱུ་ཏཱ་ཡི་སརྦ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ་ཏཱ་ཡི་ནཾ། ཙརྱཱ་ན་ཡ་བི་ཤེ་ཥེ་ཥྱ་བྷཱུ་མི་པཱ་ར་མི་ཏ་སུ་ཙ། མཱ་ར་སཻ་ནྱཾ་ཡ་ཐཱ་བྷ་ག་ཤཱཀྱ་སིདྷེ་ན་ཏཱ་ཡི་ནཱ། ཏ་ཐཱ་མཱ་ར་བ་ལཾ་ཛི་ཏྭ་མཎྜ་ལཾ་སཾ་ལི་ཁ་མ་ཧཾ། ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ཙམ་ གྱིས་ནི། ། མཛེས་མ་དགའ་ནས་སྨྲས་པ་ནི། ། ཀྱེ་མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་བསོད་ནམས་ནི། ། དྲི་མེད་བསགས་པ་བདག་གིས་ཤེས། ། ད་ལྟར་ཁྱོད་ནི་དེ་ཕྱིར་རོལ། ། ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ཀྱིས་དབང་དུ་གནས། ། གང་ཞིག་བྱ་བ་དེ་བཀའ་སྩོལ། ། བདག་ནི་དེ་དག་བྱེད་པས་སྤྲོ། ། ཞེས་པའི་ཚིག་ནི་སྨྲས་ གྱུར་ནས། ། ས་དེར་ཐིམ་པར་གྱུར་པར་བསམ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། སྔགས་པས་དེ་ནས་བྱས་པའོ། ། ས་གཞི་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུ་ཉིད་ཀྱིས། ། ས་ནི་ལེགས་པར་བྱུགས་པར་མཛེས། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་གནས། ། བློ་བཟང་གིས་ནི་མཎྜལ་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་དགྲམ་པ་དང་། ། སྤོས་ཀྱི་དྲི་ཡིས་ལེགས་བསྒོས་ཏེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་སྦྱོར་ལས་བྱུང་། ། ལེགས་པའི་འཁོར་ལོ་དེར་སྤྱན་དྲང་། ། འབྱུང་གནས་སྒྲ་ཚུལ་ལ་སོགས་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་སྔོན་དུ་དམིགས་ནས་ནི། ། འཁོར་ལོའི་ གཟུགས་བདག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གནས་དང་གནས་སུ་རྣམ་པར་བསམ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་ལྡན། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་གཅིག།

By the meaning of your maṇḍala, I shall hold the vase. Endowed with the mother and so forth, the wise one should place the skull-cup. Having performed the offerings according to the ritual, and having presented the argha, one should perform the consecration. Tvaṃ devī sakṣibhūtā sarvabuddhānāṃ tathāyinām | Caryānaya-viśeṣeṣu bhūmipāramitāsu ca || Mārasainyaṃ yathā bhagavān śākyasiṃhastathāyinām | Tathā mārabalaṃ jitvā maṇḍalaṃ saṃlikhāmyaham || By merely reciting this three times, the beautiful woman, being delighted, spoke: "O Protector, I know your stainless accumulated merit. Now, for that reason, you sport; everything is under your control. Whatever is to be done, please command it; I am eager to perform it." Having spoken these words, one should imagine her dissolving into that place. This is the method for accomplishing the activity maṇḍala, which the mantrin should then perform. This is the ritual for the consecration of the ground. The ground should be beautifully smeared with the water of the five nectars. The wise one should prepare the maṇḍala as the abode of the heroes and heroines. Having scattered various flowers and well-anointed it with the scent of incense, one should invite the excellent cakra arising from the yoga of supreme joy. Having first visualized the yoga of the source, the sounds, and so forth, one should contemplate the forms of the cakra in their respective locations through the application of the self. Possessing the glorious Heruka and so forth, it is the single characteristic of all aspects.

དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གཞིར་སྦྱོར་བ། ། བདེ་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟེར། ། ལམ་ལ་གནས་ཤིང་འབྲས་བུར་གནས། ། དཔའ་བོ་དཔའ་ མོ་དབང་ཕྱུག་མཛེས། ། ཡུལ་ལ་སོགས་པ་གནས་སྟན་དུ། ། གསང་བ་སྤྱན་དྲང་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ། ། ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ལེགས་དག་པ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། རྐང་པ་མནན་ཅིང་གྱེན་དུ་བལྟ། ། གྱེན་དུ་ཕེཾ་གི་སྒྲ་ བསྒྲགས་ཤིང་། ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་བཞུགས་པའི། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་དགུག། མཛུབ་མོ་མདུད་བྱས་གུང་མོ་ངེས་པར་སྦྱར། ། མཐེ་བོང་རྡོ་རྗེ་བརྟན་པོར་རབ་སྦྱོར་ཏེ། ། དཔྲལ་བའི་དབུས་ཕྱོགས་ལེགས་བཞག་ནས། ། ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་གིས་མ་ཚོགས་ བསྐུལ། ། མཁའ་སྤྱོད་ལ་སོགས་མཉམ་ལྡན་པའི། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། གཡོན་དུ་བསྐོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། བསྐོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་དགུག་པར་བྱ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། པདྨ་བླངས་པར་གྱུར་ནས་ནི། ། སྔགས་པས་དེ་ནས་ཨརྒྷ་བྱིན། ། ཞབས་བསིལ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དྲི་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་བཀང་བའི། ། པདྨ་བཞི་པོས་ལེགས་པར་མཆོད། ། བདུག་སྤོས་ཐ་དད་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ནི་བདུག་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་པའི་ཆོ་གའོ། ། གོས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ལ་སོགས། ། ཤེས་རབ་ ཡན་ལག་ཕུར་བུ་དྲ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཞེས་བརྗོད་ནས། ། རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པ་སྔོན་འགྲོ་དང་། ། འཇུག་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནས། ། ཇི་སྲིད་གསུངས་པའི་སྦྱོར་ལྡན་པའོ། །

The basis for all accomplishments, bestowing all the accomplishments of Cakrasaṃvara, abiding on the path and abiding in the fruit, the heroes and heroines, the beautiful Īśvarīs, in the places and so forth, one should meditate on the invitation of the secret [deities]. One should contemplate the samaya maṇḍala, the union of the wisdom maṇḍala, perfectly pure in its single essence, the exquisite innate joy. Treading upon the feet and gazing upward, proclaiming the sound of "pheṃ" upward, one summons the heroes and yoginīs residing in the world systems of the ten directions. Binding the index fingers and joining the middle fingers, firmly joining the thumbs as a vajra, and placing it well at the center of the forehead, one exhorts the assembly of mothers with the supreme mudrā. The wisdom maṇḍala, exceedingly beautiful, accompanied by the Ḍākinīs of the celestial realms and so forth, should be summoned by the specific method of circling to the left. Having taken up the lotus endowed with the five nectars, the mantrin then offers the argha and the specific water for the feet. With the four lotuses completely filled with perfumes and so forth, one makes excellent offerings. With various types of incense, one should fumigate the supreme maṇḍala. This is the ritual for inviting the wisdom maṇḍala. Having recited "Āli Kāli," the garments, the five mudrās, and so forth, the limbs of insight, the kīla, and the net, preceded by the emptiness of causes and so forth, from the entry of the sound and so forth, one possesses the union as it has been taught.

བདུད་རྩིས་ཚིམ་བྱེད་མྱ་ངན་འདས། ། ལག་པའི་མཆོད་པ་དབང་བསྐུར་དང་། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོས་ལེགས་པར་བསྲུང་། ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་བཅུ་བཞི་ནི། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་ལེགས་པར་བརྩམ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལས་འབད་པ་ཡིས། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་སྟན་གྱི་སྟེང་། ། མགུལ་རྒྱན་གདུ་བུ་དཔུང་རྒྱན་དང་། ། རྣ་རྒྱན་ཚངས་པའི་སྐུད་པ་དང་། ། མགྲིན་པར་བརྒྱན་བྱས་མགོ་བོའི་ ཕྲེང་། ། སྐ་རགས་སིལ་སིལ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། རལ་པ་ཅོད་པན་དར་དང་ནི། ། བཅོས་པའི་སྐྲ་ཡིས་རྒྱན་དུ་བྱས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཁ་ཊྭཱཾ་བཅས། ། ཌ་མ་རུ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་དང་། ། དཔའ་བོ་ཀུན་དང་རྣལ་འབྱོར་མ། ། གོ་ཆ་གསུམ་གྱིས་བརྒྱན་བྱས་ཤིང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། རྣལ་ འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ངེས་པར་བྱས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། མགྲིན་པ་རིང་ལ་ལྟོ་བ་ཆེ། ། མཆུ་འཕྱང་རྩ་བ་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཁ་དོག་གནག་སོགས་སྤངས་པ་ཡི། ། བུམ་པ་བཅུ་ནི་བྱ་བའོ། ། དེ་རྣམས་ནང་ནས་མཆོག་གཅིག་ནི། ། ཕག་མོ་ རུ་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག། དགྲ་སྟ་ཞགས་པ་དེ་བཞིན་མདུང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཡང་ལེགས་པར་བྲི། ། དེ་ལྟར་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། པདྨའི་ལོ་མ་སོགས་པས་བརྒྱན། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུ་ཉིད་ཀྱིས། ། བཀང་ཞིང་དྲི་ཡིས་ལེགས་པར་བྱུག། འབྲུ་དང་རིན་ཆེན་སྨན་རྣམས་ནི། ། སོ་སོར་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། ལྷ་མོའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྔགས་པ་ཡི། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། རས་བཟང་པོ་ཡིས་མགུལ་པ་དཀྲི། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་གཙོ་བོ་ཡིས། །

Satiating with nectar, passing beyond sorrow, The hand-offering, the empowerment, And well-protected by the great armor— These are the offerings of all mantras. Thus, these fourteen realities Should be properly undertaken at all times. With effort from a comfortable seat, Upon the seat of the branch of insight, Adorned with necklaces, bracelets, armlets, Earrings, and the Brahma-thread, The head is adorned with a garland. With a girdle making a tinkling sound, With matted locks, a crown, and silk, And artificial hair used as ornaments, Together with the vajra, lotus, and khaṭvāṅga, And the sounding of the ḍamaru, The hero and the yoginī, Adorned with the three armors, The glorious King Heruka, The lord of yogis, is definitively established. For the sake of all sentient beings, The vase should be consecrated. With a long neck and a large belly, With a hanging lip and a well-formed base, Free from colors such as black and the like, Ten such vases are to be prepared. Among them, one supreme one Should be visualized as Vārāhī. The axe, the noose, and likewise the spear, And the khaṭvāṅga should also be well-drawn. Thus, adorned with the wrathful vajra, Lotus petals, and so forth, Filled with the water of the five nectars, And well-smeared with fragrances, Possessing five grains, five jewels, and five medicines, Each one complete with the five, Adorned with flower garlands Consecrated by the goddess’s mantra, The neck is wrapped with fine cloth. By the leader of the assembly of yoginīs,

རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་བུམ་པ་ཆེ། ། སྔགས་པས་སེམས་ཅན་དོན་གྱི་རྒྱུར། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་ཡི་གཡོན་དུ་ནི། ། འཁོར་ལོའི་རི་མོ་དང་ཉེ་བར། ། རྣམ་ པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་གཞག། མཁའ་འགྲོ་མ་ཚོགས་བུམ་པ་བཞི། ། དེ་ཡི་མཚན་མས་མཛེས་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟའི་གནས་སུ་བཞག་ནས་ནི། ། དྲི་དྲུག་སོགས་པས་ལེགས་པར་དགང་། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་ལེགས་བཀང་བའི། ། ཐོད་པའི་མཚན་མ་ལེགས་པར་བརྟག། བུམ་པ་བཞི་པོ་ གཞན་རྣམས་ནི། ། འབད་པས་མཚམས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་བུམ་པ་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་མཚན་མས་མཚན། ། བི་མུ་མཱ་ར་བིད་ལེགས་བཀང་། ། བགེགས་ཀུན་རྣམ་པར་སེལ་བར་བྱེད། ། མཆོད་ནས་གུས་པས་གསོལ་བཏབ་སྟེ། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་ལེགས་པར་གཞག། རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེས་གདུག་པ་ཀུན། ། མྱུར་བ་ཉིད་དུ་སེལ་བར་བྱེད། ། ཕྱི་རོལ་བུམ་པའི་མཚན་མ་གང་། ། ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་གསུངས་བཞིན་བསྟན། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བུམ་པ་ཡི། ། མཚན་ཉིད་ལུས་ལས་བྱུང་བའོ། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ལྷོ་རུ་མངོན་ཕྱོགས་ སྔགས་པ་ནི། ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཧེ་རུ་ཀ་མ་དང་སྦྱོར་ལ། ། ལེགས་ཆགས་འཛུམ་བཅས་དགའ་ཞིང་སྤྲོ། ། བར་མ་མཆོག་དང་དབུས་དབྱུང་དང་། ། མེ་ཏོག་སྤོས་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། གཡོན་པའི་སྤྱོད་པ་རྟག་སྤྱོད་པས། ། བདེ་མཆོག་དཔའ་བོ་མཆོད་པར་བྱ། ། གཡོན་ པས་བླངས་པའི་སྤོས་དང་ནི། ། མི་ཡི་ཤ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། བདུགས་པར་གྱུར་ནས་སྔགས་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་གྱུར་མཁའ་སྤྱོད་ས་སྤྱོད་དང་། །

The great vase of Vajravārāhī, for the sake of the benefit of sentient beings, should be placed by the mantrin to the left of the southern gate, near the design of the wheel. The victorious vase (vijayakalaśa) should be set down there. The four vases of the ḍākinī assembly should be beautified with their respective symbols. Having placed them in their respective locations, they should be well-filled with the six scents and so forth. One should carefully examine the skull-cup symbols well-filled with the five nectars (amṛta). The other four vases should be diligently placed in the intermediate directions. The action-performing vase (sarvakarmakalaśa) is marked with the symbol of Heruka; well-filled with vimu-māra-vi, it completely dispels all obstructing spirits (vighna). Having made offerings and prayed with devotion, it should be properly placed at the southern gate. It always swiftly dispels all malevolent forces with the vajra. Whatever symbols are on the outer vases, all should be displayed exactly as taught. The characteristics of the body-maṇḍala vases arise from the body itself. This is the ritual for the consecration of the vases. Facing south, the mantrin, perfectly endowed with the four goddesses, in union with Herukī, should worship the Cakrasaṃvara hero with joy and delight, accompanied by smiles and passion. Through the middle, supreme, and central [offerings], and with flowers, incense, and so forth, by constantly practicing the conduct of the left, one should worship. With incense taken with the left hand and combined with human flesh, once it has been burned, the mantrin [should visualize] the Buddhas and the glorious Heruka and others, who have become the sky-maṇḍala, the sky-goers (khecarī) and the earth-goers (bhūcarī).

ས་འོག་གནས་བཞུགས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་དང་ལྡན་པ་སྟན་དང་ཚནྡོ་ཧ་ལྷ་མོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གནས་པ་དེ་ཀུན་དུས་མཐའི་མེ་ལྟར་སྤྱོད་ལ་དངོས་གྲུབ་རྒྱུར་ནི་གསོལ་བ་བཏབ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཕག་མོར་བཅས། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། ཕྱོགས་ཀུན་བཞུགས་པ་དཔའ་བོ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཀུན་བརྙེས་ཤིང་། ། དེ་ རྣམས་བཞུགས་པར་གྱུར་པ་རྣམས། ། ཆེ་གེ་མོ་བདག་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། སང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བར་འཚལ། ། བརྩེ་བས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ནས་ནི། ། ཉེ་བ་ཉིད་དུ་མཛད་དུ་གསོལ། ། དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་ལེགས་ པར་བསྲེགས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཐོད་པ་ནི། ། བླངས་ནས་སྤོས་བདུག་འཁོར་ལོ་དང་། ། སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ཀུན་འདུས་པའོ། ། ལྷ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དཔའ་བོ་ལྷ་མོ་དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་། ། མཆོད་ཅིང་གསོལ་བཏབ་དེ་ནས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་སོང་ནས་སློབ་མ་བཟང་། ། སྟོབས་ཆེན་མེ་ ཏོག་ལག་ན་ཐོགས། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཆེ། ། རིགས་དང་ལྡན་ཞིང་ང་རྒྱལ་མེད། ། བདེ་མཆོག་མཉེས་བྱེད་མཁས་པ་དང་། ། ཕག་མོ་ལ་གུས་སྙིང་དུ་སྡུག། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཐལ་བ་ཡིས་ནི་བྱུགས་པ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོ་ག་ཤེས། ། རྣལ་འབྱོར་ མ་རྒྱུད་ལ་དད་པའོ། ། གང་གང་གུས་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་ལེགས་པར་བསླབས། ། གཟུགས་བཟང་ཤིན་ཏུ་མཛེས་བརྩོན་དང་། ། ཆང་ལ་དགའ་བས་མྱོས་པ་ལ། ། སློབ་མའི་དབང་བསྐུར་དོན་གྱིས་ནི། །

To the goddesses dwelling beneath the earth, who possess innate bliss, and to those residing in the maṇḍala, I pray that they act like the fire at the end of an aeon for the sake of the cause of accomplishment. To the glorious Heruka together with Vārāhī, to the goddesses of knowledge with great miraculous power, and to the heroes and bodhisattvas dwelling in all directions, I pay homage. To those who have attained all great miraculous powers and who are present there, I, [Name], the great Vajra, out of compassion for the disciples and for the sake of making offerings to you, shall draw the maṇḍala tomorrow. Having been moved by compassion, please deign to be present. Having properly burned fragrant flowers and taken a skull-cup of the five nectars, one should offer incense and the cakra, and all the holy beings should assemble. This is the ritual for the preliminary consecration of the deities. After making offerings and supplications to the heroes and goddesses of the excellent maṇḍala, the excellent disciple goes outside, holding flowers in his hand. He should possess great diligence and great insight, be of noble family and free from pride, skilled in pleasing Cakrasaṃvara, devoted to Vārāhī, and dear to her heart. He should be perfectly endowed with the five mudrās, smeared with ashes, know the rituals of the Yoga Tantras, and have faith in the Yoginī Tantras. Whosoever possesses devotion and has been well-trained in the mantras and tantras, being of beautiful form, extremely handsome, and diligent, and who is intoxicated by the joy of wine—for the sake of the disciple’s empowerment—[he should be chosen].

ཀུན་ནས་དེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ ཤེས་ན། ། འབྱུང་གནས་ལ་སོགས་རྣམ་པར་བསམ། ། མཉེས་བྱེད་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ། གསལ་བྱེད་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་མི། ། སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་འདི་དོན་དུ། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་ལས་རབ་བསྟན། ། བདེ་མཆོག་ལྟ་བུར་རྫོགས་ནས་ནི། ། གསོལ་བ་འདེབས་པར་རྣམ་པར་ བསམ། ། དཔའ་བོ་ཁྱོད་བདག་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཕག་མོ་ལྷན་ཅིག་ཡང་དག་ལྡན། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་གསོལ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས། ། ཕག་མོ་ དང་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི། ། གསང་བའི་སྟན་སོགས་ལེགས་པར་དག། གནས་པའི་ལུགས་ནི་བསྟན་དུ་གསོལ། ། སློབ་མའི་གཙོ་བོ་མདུན་བྱས་ཏེ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཛིན་དག་སེམས་ལ། ། གཡོན་པས་ཀུན་ནས་བལྟ་བྱས་ཏེ། ། རབ་ཏུ་རྒྱས་པའི་བཞིན་གྱིས་སྨྲ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་ སྣོད་ཡིན་པས། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་ནི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དཔའ་བོ་ནི། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་རྣམས། ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་ པོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་གཉིས་མེད་ཆུབ། ། དཔའ་བོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སོགས་མཆོག་གིས། ། བདུད་སྡེ་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྟོབས་ཆེན་པོ་ནི་གང་གིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །

One should pray to them from all sides. If one knows the initiation of the heroes and heroines, one should visualize the source and so forth. For the sake of a person—whether male or female—who possesses the qualities of clarity, purity, and pleasing conduct, the glorious Cakrasaṃvara is thoroughly taught. Having completed the visualization like Cakrasaṃvara, one should visualize the act of supplicating: "O Hero, you are my great Vajra, perfectly united with Vārāhī. Great Protector, I seek you! Grant me the reality of the samaya that demonstrates the way of great awakening. Grant me also the bodhicitta. O lords of the heroes and heroines, Vārāhī, and Heruka, please teach the system of the pure secret seats and so forth." Placing the chief disciple in front, holding a flower garland and with a pure mind, looking at them from all sides with the left [hand], one speaks with a radiant face: "Come, child! Since you are a vessel for the great way of the Great Vehicle, I shall perfectly teach you the ritual of the conduct of Secret Mantra. All the perfect Buddhas of the past, those who have not yet come, and the heroes of the present who remain for the benefit of beings—all of them, having known this excellent ritual of Secret Mantra, attained omniscience as heroes through the non-dual awakening of the branches of insight. This application of Secret Mantra is peerless; by it, the glorious Heruka and others conquered the great power of the terrifying hosts of Māra. Therefore, in order to attain omniscience..."

བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་གྱི་རྒྱུད། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་སྦྱིན། ། དེ་ནས་སློབ་མ་སེར་སྣ་བྲལ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་རྣམ་དག་པའི། ། བླ་མ་ལ་གསོལ་དགའ་བ་དེས། ། སྡོམ་པ་མཆོག་ནི་བདག་ལ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། འཁོར་ ལོ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཟུགས་ཅན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་བྱེ་བྲག་གིས། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་གང་། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་འདི་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཀུན་ལ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། བླ་མ་ལ་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། འདིར་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀུན་མཛད་ཅིང་། ། སྙིང་རྗེའི་རོ་ཡིས་ཁེངས་གྱུར་པ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་དང་། ། ལྷ་མོ་ཀུན་གྱིས་བདག་བསྲུང་མཛོད། ། ཆེ་གེ་མོ་བདག་དཔའ་བོ་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པར་དགའ། ། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར། ། དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་བདག་བདག་གྱུར་ཅིག། བློ་ལྡན་སྟོན་པའི་ཁྲག་གིས་ནི། ། དེ་ དག་རྣམས་ལ་ཐིག་ལེ་བྱ། ། སྙིང་རྗེ་སེམས་ཅན་དོན་ལ་བརྩོན། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་འགྱུར། ། ཞལ་གྱིས་སྤྱན་རས་གཟིགས་བླངས་ཏེ། ། མགོ་ཡི་སྟེང་དུ་བླུགས་པར་བྱ། ། སློབ་མ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། ། བསྲུང་བར་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ལྷག་པར་གནས་པའི་སློབ་མ་ནི། ། འབད་པས་བཏང་སྟེ་མཉམ་པར་གཞག། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་དགྱེས་ལ། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱིས་མཆོད་བྱས་ནས། ། བུད་མེད་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕག་མོའི་ནུ་མ་འཚིར་བ་དང་། ། བཟའ་དང་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པས། ། ཀུན་གྱིས་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་མཆོད། །

Son, apply this wisdom! I bestow upon you the tantra of the purpose of accomplishing awakening and all the ritual procedures. Then, the disciple, free from avarice, with joy, should pray to the great hero, the pure guru: "Please grant me the supreme vows." "I take refuge in all these: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, who possess the form of the three wheels; and in the ḍākinīs in their various forms, and the lords of the heroes and heroines. To all these sons of the Victorious Ones, I go for refuge. Through the suchness of all things, I take refuge in the guru. May the glorious Heruka and all the goddesses protect me, they who perform all accomplishments here and are filled with the flavor of compassion. I, [Name], a great hero, delight in the benefit of all sentient beings. Until I reach the heart of awakening, may I become a bestower of accomplishments." With the blood of the wise Teacher, one should apply the drops to them. They will protect all those who strive for the welfare of sentient beings with compassion. Taking the face of Avalokiteśvara, one should pour it upon the head. There is no doubt that all these disciples will be protected. Having diligently sent away the disciples who have performed the preparatory rites, one should rest in meditative equipoise. Delighting in the lords of the heroes and heroines, and having made offerings with all types of offerings, one should worship the Cakrasaṃvara with the four women, pressing the breasts of Vārāhī, and with foods, snacks, and so forth.

སློབ་མ་ལྷག་ པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ནང་པར་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ནི། ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་མཉམ་ལྡན་པས། ། ཕག་མོར་སྦྱོར་བར་ལེགས་གནས་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཇིགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། ཁྲོ་མེད་གཙང་མ་མཁས་པ་དང་། ། སྦྱོར་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཕ་རོལ་སོང་། ། ཐོད་པས་སྤྱི་བོ་རབ་བརྒྱན་ ཅིང་། ། ཡན་ལག་ཐལ་བས་བྱུགས་པ་དང་། ། སྐུ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་ལ་སོགས། ། རུས་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ལག་ན་ཐོགས། ། ཕྲེང་བ་བརྒྱ་ཡི་ཕྱེད་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བདག་ཉིད་བྱས། ། འཁོར་ལོ་སྙིང་གར་བསམ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་གོ་བགོས་ཤིང་། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བརྒྱན་བྱས་ནས། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་རབ་སྟེར་བའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཇིགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ནས་རོ་ཡི་སྐུད་པ་ནི། ། ཁྲག་ཆེན་པོ་ཡིས་བརླན་བྱས་ཏེ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གོ་འཕང་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་འཇིགས་པ་ཐིག་གདབ་པའོ། ། ཁྲུ་གང་པའམ་ཁྲུ་ གཉིས་པ། ། ཡང་ན་བཞི་པ་དག་ཀྱང་རུང་། ། བཅུ་གཉིས་པའམ་བཅུ་དྲུག་ལས། ། ལྷག་པ་ཡོངས་སུ་མི་བརྟག་གོ། ། དེ་ལས་གཞན་དུ་བརྟགས་ན་ནི། ། སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་དམན་གྱུར་པ། ། གང་དུ་སྡིག་ཅན་མི་འགྲོ་བའི། ། འཇིགས་པའི་དམྱལ་བར་དེ་འགྲོ་འགྱུར། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ སོགས་རང་གཟུགས་སུ། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ལེགས་པར་བྱུང་། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཐིག། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གང་གསུངས་པ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཐིག་གི་དབུས་སུ་གྱུར་པར་དགོད། ། འདི་དག་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་ ཆེན་དམ་པ་རྨད་དུ་བྱུང་། །

This is the ritual for the preliminary consecration of the disciples. On the following morning, the great hero, in union with the four goddesses and properly abiding in union with Vārāhī, should draw the terrifying maṇḍala. Free from anger, pure, and learned, skilled in the application [of yoga] and having reached the far shore of wisdom, his head beautifully adorned with a skull-cup, his limbs smeared with ashes, his body adorned with the six mudrās and so forth, and with bone ornaments, holding a khaṭvāṅga in his hand, adorned with fifty beads of a rosary, and having assumed the nature of Heruka, he should visualize the cakra at his heart. Thus, having armored himself and adorned himself with mantras and mudrās, he should draw the terrifying maṇḍala that bestows the great accomplishment. Then, having moistened a cord made of corpse-silk with great blood, he should lay the lines for the terrifying maṇḍala of the supreme state of glorious Heruka. It should be one cubit, or two cubits, or even four; or twelve or sixteen—do not conceive of it as being larger than that. If one conceives of it otherwise, the ācārya’s wisdom will be deficient, and he will go to a terrifying hell where the sinful do not go. The ḍākinīs and others, in their own forms, will appear perfectly in an instant. By means of the twenty-five divisions, the lines endowed with the five wisdoms should be laid. Likewise, as it has been taught: "The great wisdom of the five Buddhas should be placed in the center of the lines." These are the supreme, wondrous, great secret of all the Buddhas.

མིག་ཏུ་ཛཿལས་ཉི་ཟླ་བསམ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བདག་ཉིད་གནས། ། འབར་བའི་བལྟ་བ་ལེགས་བཀུག་ནས། ། རང་རང་ཐིག་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་འཁོར་ལོ་བཟང་། ། ཤེས་རབ་ཐབས་དང་མཉམ་ལྡན་པས། ། ཕྱི་རོལ་སྟན་གནས་བཀུག་ནས་ ནི། ། ཐིག་གི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་བསམ། ། རྩ་སོགས་པ་ཡི་གསང་སྔགས་དང་། ། སྙིང་པོ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་ལྡན་པའི་ཁྲག་གིས་བྱུག། རྣལ་འབྱོར་རིག་པས་ཐོད་པར་གཞག། ཐིག་སྐུད་ལེགས་པར་མངོན་པར་བསྔགས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུང་། ། བདུད་རྩི་ ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཁ་དོག་ལྔ་པ་ཆོ་ག་ལྡན། ། ཐིག་སྐུད་དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིལ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དཔལ་ལྷ་དངོས་གྲུབ་ཀུན་བྱེད་ཅིང་། ། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཏེ་དྲི་མ་མེད། ། བླ་མ་ཕྲེང་ལྡན་གྱིས་བླངས་ནས། ། གཡོན་པས་སློབ་མ་ལ་བྱིན་བྱ། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པའི་ སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་བསྒྲིལ་བར་བྱ། ། ལེགས་བསྒྲིལ་སློབ་མ་ལ་བཏང་ནས། ། ཛ་ཛ་ཞེས་པས་མདུན་དུ་གནས། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཀྱང་བརྗོད་པ། ། རང་གིས་ཀྱང་ནི་ཛ་ཛ་བརྗོད། ། བླ་མ་སློབ་མས་བླངས་ནས་ནི། ། ཕག་མོའི་སྦྱོར་བས་ལེགས་པར་གནས། ། དང་པོའི་ ལས་ཅན་སྔགས་པ་ཡིས། ། དཔའ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པོ། ། ཡེ་ཤེས་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པ་ཡིས། ། ཁྱེའུ་བཟང་དང་བུ་མོ་ལ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕབ་ནས། ། ཐིག་གདབ་ཕྱིར་ན་གསོལ་བ་བཏབ། ། དེ་ཡིས་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་བཟང་། ། སྟན་སོགས་པ་ཡི་ལྷ་མོ་ཀུན། ། ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། མཛེས་པར་གསལ་བར་མཐོང་བར་འགྱུར། །

Visualize the sun and moon arising from jaḥ in the eyes; the glorious Heruka himself abides there. Having properly summoned them with a blazing gaze, they should be made to enter their respective tilaka marks. The excellent wheel of Heruka and the rest, endowed with the equality of wisdom and method, are summoned from their seats outside and visualized in the center of the lines. With the secret mantras of the channels and so forth, and with the heart and near-heart mantras, smear [the area] with blood mixed with flowers. The yogic practitioner should place [the materials] in a skull-cup. The śūtra lines are thoroughly consecrated and protected by the mantras of the ḍākinīs. Endowed with the five nectars and possessing the five colors according to the ritual, those śūtra lines are twisted into one. Blessed by all the Buddhas, the glorious deity brings about all accomplishments; it is the stainless abode of the Dharma. The Guru, wearing a garland, takes [the śūtra] and gives it to the disciple with the left hand. Through the yoga of non-duality, the principal of the wheel is twisted. Having handed the well-twisted [line] to the disciple, he stands before him saying "Jaḥ jaḥ." Then the disciple also says "Jaḥ jaḥ." The Guru takes [it back] from the disciple and abides well in the yoga of Vārāhī. The practitioner, a beginner, should lay the śūtra lines for the hero’s maṇḍala. One who has attained a slight degree of wisdom should invoke the heroes and yoginīs into a fine boy and girl, and then make the request to lay the lines. By that, the excellent Cakrasaṃvara and all the goddesses of the seats and so forth, together with the coemergent [deities], will be seen clearly and beautifully.

དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ནི་གདབ་པ་དང་། ། ཚོན་རྩི་དག་ནི་དགྱེ་བ་དང་། ། སྔགས་ཀྱི་སེམས་པས་མི་བྱ་སྟེ། ། བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་རྙེད་པར་དཀའ། ། དེ་བས་དམ་ཚིག་ཆོ་ག་ཤེས། ། སྔགས་ ཀྱི་ལྷ་རྣམས་བཅུག་ནས་ནི། ། བྱིན་རླབས་གོ་གོར་བསམས་བྱས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་བརྟགས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་ཆེན་པོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་དབབ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་བ་མཆོག་སྟེ་རྨད་དུ་བྱུང་། ། རང་ཉིད་མཁས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། ། དེ་ ལྟར་བྱས་ན་ཉེ་བར་འགྱུར། ། བྱོན་པར་གྱུར་ནས་གསང་བའི་མཆོག། མཉེས་པར་ལྡན་པས་འདི་དག་བྲི། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ཇི་བཞིན་འཁོར་ལོའི་ཇི་བཞིན་གནས། ། ཇི་བཞིན་བཀོད་པ་འགྲོ་ཇི་བཞིན། ། འཁོར་རྣམས་བསྡུ་བར་གྱུར་ནས་ནི། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་མཆོག་ རྣམས་སྤྲོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལྷ། ། འཁོར་ལོ་མངོན་སུམ་མཐོང་གྱུར་བ། ། ཕྱི་ནས་བྲིས་པར་གྱུར་པ་ཡང་། ། ཇི་བཞིན་བསོད་ནམས་བརྟག་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སྒྲ་ཆེན་དེ་དང་དེས། ། ཐིག་གིས་ཐིག་གདབ་ལེགས་པར་གནས། ། མཐའ་ཡས་ཞིང་ན་ ཐུབ་དབང་ཟླ་བ་རྣམས། ། འདིར་ནི་སེམས་ཅན་དོན་གྱི་དུས་ལ་བབ། ། ཐོག་མར་སྔགས་པ་ཡི་དྭགས་བལྟ། ། འཁོར་ལོ་ས་ཡི་བྱང་དུ་གནས། ། ནམ་མཁའི་ས་ལ་གདབ་བྱ་སྟེ། ། བློ་ལྡན་ཐིག་ནི་གཡོན་པས་བསྐོར། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ། ཕྱོགས་བཅུ་འཇིག་ རྟེན་ཁམས་བཞུགས་པ། ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མའི། །

Likewise, it is also said: One should not perform the laying of the vajra lines or the application of the pigments with a mind focused on mantras; if one does so, awakening will be difficult to find. Therefore, one who knows the ritual of the samaya should, having invoked the deities of mantra and contemplated the blessings, thoroughly examine the maṇḍalas. One should cause the great king Vajrasattva and Māmakī to descend. This is the supreme secret of all mantras, a marvelous thing. By becoming wise oneself, if one acts in this way, [the deities] will draw near. Having arrived, being pleased by the supreme secret, they will be drawn [in the painting]. Likewise, it is also said: Just as the wheel is, just as it abides, just as it is arranged, and just as the beings are, so too, having gathered the retinue, the supreme wheels are emanated. When the deity of glorious Vajrasattva is seen directly in the wheel, the merit of what is subsequently drawn is examined just as it is. Likewise, it is also said: With those various great vajra sounds, the lines are properly laid with the thread. In the infinite fields, the Moon-like Lords of Sages have arrived; here, the time has come for the benefit of sentient beings. First, the mantrin should look upon the hungry ghosts; the wheel abides in the north of the earth. It should be laid upon the ground of space; the wise one should circle the lines with the left hand. OṂ VAJRA SAMAYA SŪTRA MĀTI KRAMA HŪṂ. The Tathāgatas who dwell in the world systems of the ten directions, for the sake of sentient beings, [are the lords of] the heroes and heroines.

ལྷ་མོའི་ཐིག་གི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ། ། ཤར་དུ་གནས་ནས་ནུབ་བལྟས་ཏེ། ། ཚངས་ཐིག་གཉིས་པ་ཡང་གདབ་པོ། ། མེ་རུ་གནས་ནས་ནུབ་ཏུ་ཞལ། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ཐིག་ གདབ་པོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་གནས་ནས་ཤར་དུ་བལྟ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པོ། ། བསྐོར་ནས་སློབ་དཔོན་རླུང་གནས་ཏེ། ། ལྷོ་རུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་གྱུར་ནས། ། ནུབ་ཀྱི་ཆ་རུ་ལེགས་པར་གདབ། ། བྱང་དུ་མངོན་ཕྱོགས་སྔགས་པ་ནི། ། མེ་ཡི་གནས་སུ་རྣམ་གནས་ཏེ། ། ཤར་གྱི་ཆ་ཡི་ ཐིག་བརྩམ་མོ། ། དབང་ལྡན་མེར་གནས་རྣལ་འབྱོར་པ། ། མཚམས་ཀྱི་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་ཤེས་ནས། ། ཐིག་གདབ་པ་ནི་ལེགས་པར་བརྩམ། ། ཚངས་ཐིག་དང་པོ་དབུས་སུ་ནི། ། ཐིག་བཞི་རྣམས་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་འཁོར་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་བྱ། ། ཁ་སྦྱོར་དབུས་སུ་རི་མོ་ལྔ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཟླུམ་པོར་བྱ། ། རི་མོ་བཞི་པོ་གཞན་རྣམས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་བྱ། ། དམའ་བས་ནད་དེ་ཆད་པས་ཟད། ། ཡོ་བས་དངོས་གྲུབ་མེད་པར་འགྱུར། ། གཡས་སུ་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སློབ་མ་རྣམས་ནི་ བརླག་པར་འགྱུར། ། འཁོར་ལོ་ཉིས་འགྱུར་རིང་བ་སྟེ། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུའི་ཆར་གྱུར་པ། ། ཧེ་རུ་ཀར་བདག་འདུག་ནས་ནི། ། ཐིག་སྐུད་ཀྱིས་ནི་ཐིག་གདབ་པོ། ། ཟུར་བཞི་པ་དང་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ས་འོག་གནས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས། ། འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་ སོགས་པས་བསྐོར། ། ཐིག་བཞི་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། འཕན་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། མཚམས་ཀྱི་ཆ་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། །

Urged by the sound of the goddess’s thread, standing in the east and facing west, one should strike the second Brahma-thread. Standing in the southeast and facing west, one should strike the thread toward the southern direction. Standing in the west and facing east, one should strike the thread toward the northern direction. Having circled, the ācārya stands in the northwest and, facing south, should strike the western portion well. The mantrin, facing north and remaining in the southeast, should begin the eastern portion of the thread. The yogin, standing between the northeast and the southeast, should strike the intermediate threads. Having understood the distinctions of the directions and so forth, one should properly begin striking the threads. In the center of the first Brahma-thread, four threads should be struck. One should fashion the wheels of Mind, Speech, and Body, as well as the vajra garlands and so forth. In the center of the union, the wise one should make five lines in a circle. The other four lines should be the vajra garlands and so forth. If low, there is illness; if broken, it is exhausted; if crooked, there will be no accomplishment. By the application of gathering to the right, the disciples will be destroyed. The wheel is twice as long, becoming a twentieth part of the door. Abiding as the self of Heruka, one should strike the threads with the thread-line. It has four corners and four doors, beautifully adorned with four archways. The goddesses dwelling beneath the earth surround it with garlands of wheels and so forth. It is perfectly endowed with four threads and surrounded by banners and flower garlands. All the intermediate portions and—

སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱིས་བརྒྱན་པར། ། ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་པདྨ་ནི། ། འདབ་མ་བརྒྱད་ པ་ལྟེ་བར་བཅས། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། འཕྲོ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་སྤྲུལ་པའོ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ལེགས་པར་བྲི། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་དང་ཡོན་ཏན་གཞི། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ནག་པོས་བསྐོར། ། མིང་ནི་མཁའ་སྤྱོད་ཅེས་བྱའོ། ། རྩིབས་བརྒྱད་ལ་སོགས་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། པདྨའི་ཀ་བའི་ ཕྲེང་གིས་བསྐོར། ། ས་འོག་གནས་པའི་ལྷ་མོ་ནི། ། འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་དང་པོར་བསྐོར། ། རྩིབས་ཀྱི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། མཉམ་གཞག་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བྲི། ། འཁོར་ལོ་ཕྲེང་བའི་མཐར་ཐུག་པར། ། འབར་བའི་རི་མོ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། འཁོར་ལོའི་ དབུས་སུ་ལེགས་གནས་ནས། ། ཧི་སྒྲོགས་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ཡིས། ། དེ་ནས་སྒོ་ནི་དབྱེ་བར་བྱ། ། སྒོ་ནི་འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཆ་སྟེ། ། ཁ་ཁྱེར་དག་ནི་ཡངས་པའོ། ། སྒོ་ཁྱུད་དང་ནི་སྒོ་ཡི་ཚད། ། ལྷ་ཡི་སྣམ་བུའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཁ་ཁྱེར་ཀུན་ནས་སྒོ་ཡི་ཕྱེད། ། འགྲམ་དང་ལོགས་དང་དེ་བཞིན་ ནོ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉི་ཟླ་དང་། ། འཕན་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་སྤྲས། ། ཚོན་གྱི་ས་ནི་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། རྩ་བའི་ཐིག་གི་ས་ཡི་རྒྱབ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཀ་བ་ཡི། ། ས་ནི་ཚོན་གྱི་ས་དང་མཉམ། ། རྟ་བབས་སྒོ་ལས་སུམ་འགྱུར་ཏེ། ། འཕན་དང་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པ། ། དྲིལ་བུ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ཡི། ། འཕན་ ནི་ཕྱི་རོལ་མཚམས་སུའོ། ། དང་པོར་ནམ་མཁའི་ཐིག་ཡིན་ནོ། །

At the junctions of the door-surrounds, adorned with vajras and jewels, the lines of the outer maṇḍala should be drawn. In its center is a lotus with eight petals and a hub, surrounded on the outside by a garland of vajras, emanated as a mass of radiating vajras. One should well-draw an eight-spoked wheel, the basis of all accomplishments and qualities, surrounded on the outside by black. Its name is "Sky-Goer" (Khecarī). The wheel with its eight spokes and so forth is surrounded by a garland of lotus pillars. The goddesses dwelling beneath the earth are first surrounded by a garland of wheels. At the junctions of the spokes, the yogi in meditative equipoise should draw vajras. Up to the end of the wheel-garland, the blazing lines are likewise. The great yogi, the glorious Heruka, dwelling well in the center of the wheel, should then open the doors with the sound "Hi" and the wrathful gaze. The doors are one-eighth of the wheel, and the ledges are wide. The door-surrounds and the dimensions of the doors, as well as the divine plinths, are likewise. The ledges are half the size of the doors; the same applies to the sides and the faces. Adorned with lattices, half-lattices, suns, moons, banners, and garlands of flowers, the area for the colors is half of that. Behind the area of the root lines, the area for the pillars of the vajras and so forth is equal to the area for the colors. The archway (toraṇa) is three times the size of the door, possessing banners and bells. The banners, moved by the wind of the bells, are at the outer junctions. First is the line of space.

དེ་ཡི་འོག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་ཐིག། ཕྱོགས་ཀུན་མཉམ་པར་བགྲོད་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་ཆོ་གས་གདབ། ། ལུགས་བྱུང་ལུགས་བཟློག་པ་འདིས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་ནང་གི་བདག་ཉིད་ལུས། ། ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་མགོན་པོ་ཡིས། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཤིང་རང་བཞིན་དག། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ལྡན། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཐིག་གདབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དུར་ཁྲོད་རུས་པ་ལེགས་པར་བླང་། ། ཐལ་བ་ལོ་མ་ལ་སོ་ཕག་དང་། ། བ་བླ་ དག་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། ལེགས་བྲིས་ཧེ་རུ་ཀ་འཁོར་ལོ། ། ཐོད་པར་རྡུལ་ཚོན་བཞག་ནས་ནི། ། བློ་བཟང་ཐིག་གདབ་ཆོ་གས་སོ། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་བཀུག་ནས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོའི་སྙིང་པོ་གཞུག། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མའི། ། གསང་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་ བསྔགས་ཏེ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་རྒྱལ་བདག། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ལེགས་པར་གཞུག། དུར་ཁྲོད་ལས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ནི། ། དབང་ཕྱུག་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། རྡུལ་ཚོན་བྲི་བ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ལག་པ་གཡོན་པས་མེ་ཕྱོགས་ནས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་གཡོན་དུ་བསྐོར། ། དཀར་པོ་སེར་པོ་དེ་བཞིན་དུ། ། དམར་མོ་ལྗང་གུ་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་མཉམ་ལྡན་ཞིང་། ། དཔའ་བོ་བཞིས་ནི་བསྐོར་བའོ། ། དག་ཅིང་བར་དུ་ནས་ཀྱི་ཚད། ། རི་མོ་ལྔ་པོ་བྲི་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསུངས་པ། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ་རུ་ནི། ། མཉམ་པར་དགྱེས་པས་བྲི་བར་བྱ། ། སྦོམ་པས་ནད་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ཕྲ་བ་ཡིས་ནི་ནོར་ཟད་ཅིང་། །

Below that, having traversed equally in all directions with the wisdom line, one should strike [the lines] according to the yogin’s ritual. By this method of forward and reverse order, this is the line for the outer maṇḍala. Likewise, for the inner self, the body, the Protector arising from the assembly strikes the lines of the body maṇḍala. Coemergent and naturally pure, possessing the lords of heroes and heroines—this is the ritual for striking the outer and inner lines. One should properly take bones from a charnel ground, along with ash, leaves, bricks, and orpiment. Having well-drawn the Heruka maṇḍala, one places the colored powders in a skull-cup and strikes the lines according to the ritual of the wise. Having summoned [the deities] with the blazing gaze, one should insert the heart mantra of the wisdom maṇḍala. Having clearly consecrated it with the secret mantra of the ḍākinīs of all the Buddhas, one should properly insert the glorious Heruka, the Lord of Victors, into the center of the maṇḍala. All that arises from the charnel ground is the mudrā of the supreme Īśvara. By means of the twenty-four divisions, one should begin to draw the colored powders. With the left hand, starting from the fire direction, the wise one should circle to the left. White, yellow, and likewise red and green—endowed with the four goddesses and surrounded by the four heroes—one should draw the five lines, pure and with the measure of a barley grain in between. Just as it was taught, one should draw them with equal joy as twenty parts of the door. If [the lines] are thick, illness will arise; if they are thin, wealth will be exhausted.

ཡོན་པོ་ཡིས་ནི་རྣམ་པར་སྡང་། ། ཆད་པས་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་འཆི། ། གཡས་སུ་བསྐོར་ནས་བྲིས་པ་ཡིས། ། རྡུལ་ཚོན་རྣམས་ནི་མཐུ་མེད་འགྱུར། ། ལྷོ་ཡི་ས་ནི་ནག་པོ་སྟེ། ། ཤར་ལྗང་དེ་ བཞིན་བྱང་དུ་དམར། ། ནུབ་ཕྱོགས་ས་ནི་སེར་པོ་བྲི། ། གསང་སྔགས་རིམ་པས་ཡིད་འོང་བར། ། དབུས་སུ་པདྨའི་འདབ་མ་ནི། ། ཕྱོགས་ཀྱི་མདོག་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་འཁོར་ལོ་འབྱུང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ། ། སྔོན་པོ་དམར་པོ་དཀར་པོ་ཆེ། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་ འཁོར་ལོའོ། ། གཞན་མ་ཐམས་ཅད་ཅི་མཛེས་པར། ། ཕྱི་རོལ་རྟ་བབས་བྲི་བར་བྱ། ། ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་དང་ལྡན་པའི། ། དཔའ་བོ་ལྟེ་བར་དགོད་པར་བྱ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། ཧེ་རུ་ཀ་རྡོར་འདབ་མ་ལའོ། ། དེ་བཞིན་ཁྭ་སོགས་ལྷ་མོ་རྣམས། ། ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། སྒོ་དང་མཚམས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་སུ། ། སྔགས་པས་མཉམ་པར་བཞག་པས་བྲི། ། ཕྱི་རོལ་ཡི་དྭགས་གནས་དེ་བཞིན། ། སྲིན་མོ་ལ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་ཁ་གྱེས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་རྟ་བབས་སྟེང་དུའོ། ། རྡུལ་ཚོན་བཀྱེ་བས་རྣམ་མཛེས་པའི། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ བསྟན། ། བླ་མ་མཉེས་བྱས་བློ་ལྡན་པས། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་རྣམ་ཤེས་བྱ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡུལ་ཚོན་བྲི་བ་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་རོལ་པ་ཡིས། ། དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་བྲི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་རྩོམ་པ་ཡི། ། རླུང་ལ་སོགས་ པ་བྱུང་བ་ན། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བདག་སྦྱོར་བས། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་བྱ། །

If drawn crookedly, it causes aversion; if drawn with breaks, the master and disciple will die. If drawn by circling to the right, the colored powders will become powerless. The ground of the south is black; the east is green, and likewise the north is red. The ground of the west should be drawn yellow. In the center, the petals of the lotus should be visualized in the colors of the directions, according to the sequence of the secret mantra, so that it is pleasing to the mind. The wheel of the yoginīs arises; one should construct the maṇḍala of Heruka. Blue, red, and great white are the wheels of Mind, Speech, and Body. All other parts should be drawn as beautiful as possible, including the outer archways. One should place the Hero, together with the Great Goddess, in the center. The ḍākinīs and so forth are perfectly present on the petals of the Heruka-vajra. Likewise, the goddesses such as Kākāsyā and the others are perfectly present with Heruka and the rest. The practitioner, in meditative equipoise, should draw the gates and the intermediate directions. Likewise, the outer realm of hungry ghosts is perfectly present with the rākṣasīs and so forth. Above the vajra archways, which radiate and spread rays of light, is the outer maṇḍala, beautiful with the distribution of colored powders. The wise one, having pleased the guru, should understand the inner self. To draw with colored powders through inconceivable application is a fault. Through the play of coemergent joy, one should draw the self with a joyful mind. When the winds and so forth arise during the construction of the maṇḍala and so on, one should dispel all malevolent forces by uniting with the glorious Heruka.

ཕྱི་དང་ནང་གི་ཚོན་དགྱེ་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། བུ་ཡི་ཐོག་མའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས། ། རྩིབས་སུ་ཁ་དོག་བཟང་པོ་གང་། ། བསམ་གཏན་དེ་ཡི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་མཉམ་པར་དགུག། ལྷ་ མོའི་ཚོགས་ནི་དུ་མ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། དེ་ཉིད་ཡང་དག་རིན་ཆེན་བརྒྱན། ། གཞན་པའི་དཔའ་བོ་སྟོབས་ཆེན་རྣམས། ། རྟག་ཏུ་རྒྱུད་ལས་བྱུང་ཆོ་གས། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་བློ་ལྡན་པས། ། ཡང་ན་སརྦ་བུདྡྷ་སོགས། ། རྒྱུད་ལས་མཆོད་པའི་ཆོ་གས་མཉེས། ། དཀར་པོ་སེར་པོ་དེ་བཞིན་དམར། ། ལྗང་གུ་དང་ནི་ནག་པོ་ཉིད། ། གཅིག་ཏུ་མེ་ཏོག་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རང་བཞིན། ། རྒྱ་སྐྱེགས་བ་བླ་རམས་མཆོག་དང་། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་ལ་རྗེས་སུ་བཅོས། ། དཀར་པོ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་རྒྱས། ། མཉམ་པར་མཆོད་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་དང་། ། དེ་བཞིན་སྲོག་དང་རྩ་རང་བཞིན། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དྲི་དང་ལྡན། ། སྔོན་བཞིན་མཉམ་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཙནྡན་གཉིས་དང་རི་དྭགས་སྐྱེས་དང་ག་པུར་བཅས། ། ཤ་ལ་ཀ་དང་ན་གའི་སྤོས་ནི་བུ་རམ་ལྡན། ། ལས་ཀུན་རབ་སྒྲུབ་སྤོས་ལ་སོགས། ། གུ་གུལ་ས་རྫ་ར་དང་ག་བུར་དང་། ། རི་དྭགས་ལས་སྐྱེས་སྤོས་རྣམས་ནི། ། རྫས་འདི་རྣམས་ནི་བཅོས་པ་ཡི། ། མར་ཁུས་སྦར་བའི་སྣང་བ་བྱ། ། ཙནྡན་གུར་ཀུམ་པྲི་ཀྭ་དང་། ། ག་པུར་རི་དྭགས་ལས་སྐྱེས་སྤོས། ། བཅོས་ཤིང་གདུག་པར་གྲུབ་པའི་རས། ། ཕྱག་རྒྱ་བཟང་པོའི་རས་ཡིན་ནོ། ། ཀཀྐོ་ལ་དང་ཨེ་ལེ་དང་། ། མུསྟ་ཀཾ་དང་ག་པུར་དང་། ། རི་དྭགས་ལས་བྱུང་བ་ཡི་དྲི། །

This is the ritual for applying the outer and inner colors. The primordial wisdoms of the child, whatever excellent colors are on the spokes, by the light rays of that concentration, summon the wisdom wheel in equipoise. The many hosts of goddesses and the bodhisattvas of great miraculous power, truly adorned with jewels, and other heroes of great strength—by the ritual arising from the tantra, the wise one, with the Cakrasaṃvara, or with the Sarvabuddha and so forth, should please them with the offering rituals from the tantra. White, yellow, and likewise red, green, and black itself; the single flower mudrā is the nature of the five sensory qualities. Lac, orpiment, and the finest indigo—these five colors are to be prepared. The nature of the five whites expands; through equal offering, accomplishment will occur. The nature of all the elements, and likewise the nature of the life-force and the channels, possessing various kinds of fragrance, will be accomplished in equipoise as before. The two types of sandalwood, musk, and camphor, along with śalaka and nagakesara incense mixed with molasses—these are the incense and so forth that perfectly accomplish all activities. Guggulu, sarjarasa, camphor, and musk—these substances, when prepared, should be used as the light fueled by clarified butter. Sandalwood, saffron, priyaṅgu, camphor, and musk incense—these are the cloths prepared and accomplished as the excellent mudrā cloths. Kakkola, ela, mustaka, camphor, and the fragrance arising from musk.

འདི་རྣམས་ཞིབ་མོར་བཏགས་ནས་ནི། ། སེང་ལྡེང་རི་ལུར་དགོད་པར་བྱ། ། ཏྭ་ག་འདབ་མ་ལོ་དྷ་དང་། ། མ་རི་ཙ་དང་ག་པུར་རྣམས། ། རབ་ཏུ་བསྟེན་པར་བྱ་བའོ། ། ས་ཧཱ་ཀཱ་རིའི་མར་ཁུ་ལྡན། ། ཁ་ལ་བསྒོས་ པས་ཞེས་སུ་དྲན། ། དེ་འོག་གཏོར་མའི་མཆོད་པ་སྦྱིན། ། རྣམ་པར་བསྒྱིངས་མ་བཅོས་པའི་ཆང་། ། ཆང་དང་བདུད་རྩི་དེ་བཞིན་ནོ། ། དཔའ་བོ་གཅིག་དང་རྒུན་འབྲུ་དང་། ། ཀླད་པ་དང་ནི་བི་ཊ་དང་། ། ཤྩེ་ཊི་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ལན་ཚྭ་ལ་སོགས་རོ་རྣམས་ཀུན། ། ཤ་ཀ་ར་སོགས་བདུད་ རྩི་འདྲ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རོས་དངོས་གྲུབ། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་སྒྲུབ། ། སྣ་ཚོགས་སྟོན་མོས་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ཆང་དང་ཤ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། འདོད་པ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ། སྐལ་བཟང་ཆེ་མཆོག་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། པ་ཀྭའི་འབྲས་བུ་པ་ནས། ། རྒུན་འབྲུ་དང་ནི་ ན་ལེ་ཀ། ཨ་ལུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། འབྲས་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་གཏན་དུ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་འབྲས་བུར་སྤྲོ། ། ཤ་ཀ་ར་དང་སྦྱར་རྩིར་བྱུག། ཨ་མྲའི་རུས་པ་རྣམས་ལ་བྱུག། ས་ཧ་ཀ་རིའི་མར་ཁུ་སོགས། ། མཉམ་པའི་དྲི་རུ་རབ་ཏུ་གྱུར། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཤུན་པ་སོགས། ། བ་ བླ་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱིས་བཙོས་ཏེ། ། མཆོད་པའི་དུས་སུ་དབུལ་བར་བྱ། ། ལུས་སྐྱེས་པ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕྱི་རོལ་མཆོད་པ་བདག་གིས་བསྟན། ། ལེགས་པར་མཆོད་པར་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། ཕྱི་རོལ་སོང་སྟེ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་གྱུར་པ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཐོགས་ལེགས་གནས་ཏེ། ། ཆང་ དང་ཤ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་ལ་འབུལ་ལོ། །

Having finely ground these, one should place them in a pill of khadira wood. One should thoroughly employ tagara, lodhra, marica, and camphor. It is remembered that by anointing the mouth with the oil of sahakāra, [the rite is completed]. Following that, one should offer the torma offering. There is the unadulterated wine of the "fully expanded" [mudrā], as well as wine and amṛta. Likewise, there is the solitary hero, grapes, the brain, viṭa, and śceṭi. All flavors such as salt and so forth are like the amṛta of śarkarā and the rest. Through the flavor of the self-nature of all things, one accomplishes everything without exception. The accomplishment of the various feasts is perfectly endowed with wine and meat; through the enjoyment of desires, the great supreme fortune is thoroughly accomplished. The fruit of the pākva, the pāna, the grape, the nālika, the āluka, and so forth—this mudrā of fruits is eternally projected as the fruit of all accomplishments. Anointed with śarkarā and honey, and smeared with the seeds of the mango, the oil of sahakāra and so forth become a perfectly equal fragrance. Having appropriately processed the bark and so forth with orpiment and lac, one should offer them at the time of worship. Being perfectly endowed with the "body-born" [substances], I have taught the outer offerings. Having pleased [the deities] with excellent offerings, one goes outside and gives the torma. Naked, with hair loosened, and properly holding a khaṭvāṅga, one offers wine and meat to the ḍākinīs and the rest.

འབྱུང་གནས་ལ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་སྤངས་བྱས་ཤིང་། ། ལྷོ་རུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་བྱས་ཏེ། ། གནས་ནི་མཐོན་པོར་རྣམ་པར་གནས། ། གཡོན་པས་གཡས་པའི་རྐང་པ་མནན། ། གྱེན་དུ་ལྟ་བས་ བལྟས་ནས་ནི། ། འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕེཾ་བརྗོད་པ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཨོཾ་ཨ་རལླི་ཧོ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོ། ། གཅིག་དང་ལྔ་དང་དེ་བདུན་དུ། ། སྔོན་དུ་གསང་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ། ། དམ་ཚིག་རྫས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཐོད་པའི་ནང་དུ་རྣམ་པར་ བསམ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་གྱེན་ཁ་དབྱེ། ། ཕྲེང་བའི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ཀུན། ། ལམ་ལ་གནས་རྣམས་མཉེས་པའོ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་ཡི་དྭགས་འབྱུང་པོ་ལ། ། མཉམ་པར་བཞག་ནས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཁ་ཁ་ལ་སོགས་སྔགས་འདི་ཡིས། ། འདོད་པ་ ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། སརྦ་ཡཀྵ་རཱཀྵ་སཱ་བྷཱུ་ཏ་པྲེ་ཏ་པི་ཤཱ་ཙི་ཨུནྨཱ་ད་ཨ་པ་སྨཱར་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནྱཱ་ད་ཡ། ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་ནྟུ་སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪནྟུ་ཡ་ཐེ་བཾ་ཡ་ཐེ་ཥྚཾ་བྷུ་ཛ་ཐ་པི་བ་ཐ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐ། མ་མ་སརྦ་ཀཱརྟ་ཡ་སཏྶུ་ཁ་བི་ཤུདྡྷཱ་ཡེ་ས་ཧ་ཡི་ཀཱ་བྷ་བནྟུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། གཏོར་མ་ བྱིན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ། ། སྔགས་པས་སྤྱད་དང་བཟའ་བ་བརྩམ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ལྡན། ། སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཅན། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་ཅིང་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཅན་རོ་ཡི་ཁ་ནི་གདངས་པ་སྤྱི་བོར་ཟླ་བ་ཕྱེད་པས་བཅིངས། །

The wise should abandon the great yogas of the sources and so forth, and, facing south, remain in a high place. Pressing the right foot with the left, and gazing upward, one should be endowed with the blazing mudrā. Having uttered "pheṃ," the essence of which is the mantra: "Oṃ aralli hoḥ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ. Oṃ vajraḍākinī samayas tvaṃ dṛśya hoḥ." One should first recite the secret mantra once, five times, or seven times. Visualize the samaya substances within a skull-cup. The vajra-palms opened upward is renowned as the garland mudrā. This pleases all the heroes, heroines, and lords who abide on the path. Remaining in meditative equipoise, one should offer the torma to the directional guardians, pretas, and bhūtas. By means of this mantra beginning with "kha kha," all desires are accomplished: "Oṃ kha kha khāhi khāhi. Sarva yakṣa rākṣasā bhūta preta piśāca unmāda apasmāra vajraḍākinīnāṃ āya. Imaṃ baliṃ gṛhṇantu sarva siddhiṃ me prayacchantu yathevaṃ yatheṣṭaṃ bhuja tha piva tha mā ti krama tha. Mama sarva kārya satsukha viśuddhāye sahāyikā bhavantu hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā." Having given the torma, the mantrin should thereafter begin the consumption and eating. Endowed with the heroes, heroines, and lords, and possessing the application of the power of compassion, one is marked by the vajra, has the form of a wrathful deity, and has a wide-open corpse-mouth with a crescent moon bound upon the crown of the head.

ཡིད་འོང་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ཡིས་མཛེས་ཤིང་སྣ་ཚོགས་མང་ པོས་འཕྱང་བའི་རྒྱལ་མཚན་ཚོགས། ། བརྒྱན་པའི་དྲག་པོའི་སྒྲ་དང་སྣ་ཚོགས་མང་པོའི་མེ་ཏོག་གིས་མཚན་ཕྲེང་བ་བཅིངས། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་འབར་བ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་པས་གཟུང་ངོ་། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་དེ་རྗེས་བླ་མ་མཆོག་དང་ཧེ་རུ་ཀ་འཁོར་མགོན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། སློབ་མ་བཟང་པོ་ཡོན་ཏན་མཆོག་ལྡན་དང་ནི་མཆོད་པ་ཀུན་གྱི་བྱེ་བྲག་བླངས་ནས་ནི། ། གཡས་ན་འཁྲོལ་བའི་ལེགས་པའི་ཌ་མ་རུ་ནི་དྲི་མེད་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་དགའ་བའི་མཆོག། སློབ་དཔོན་རོལ་པ་མཛད་པས་ངེས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་ཁང་པའི་དབུས་སུ་འཇུག། ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་སོང་ནས་ནི། ། ལྷག་ མ་རྣམས་སུ་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། ལྷ་མོ་རྒྱུད་གསུངས་རིམ་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་རིགས་ཤར་སོགས་ནས། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་འགྲོ་བ་ནི། ། གང་བསྟན་བདེ་བར་གསུངས་པ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བརྟག་པ་ནི། ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཕྱོགས་ནི་མཐའ་ཡས་ཆ་ཤས་ཀྱིས། ། ལྷོ་ལ་ སོགས་པ་བརྟགས་ན་ནི། ། ལྷོ་ཡི་ཞལ་ནི་གང་ཡིན་ཉིད། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད། ། དང་པོར་དཔའ་བོ་དྲུག་དང་ལྷ་མོའི་བཀོད་པ་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བྱ། ། སྔགས་ཀྱིས་མངོན་བསྔགས་ཆོག་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པ་དེ་ནས་བྱ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འབད་པ་ཡིས། ། ཤེས་ རབ་ཡན་ལག་སྟན་གྱི་སྟེང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ལྡན། ། མཛེས་པའི་གསེར་དང་རིན་ཆེན་ཀུན། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་གཏོར་བར་བྱ། ། ཤ་ཆེན་པོ་དང་ཡང་དག་ལྡན། །

With the beautiful sound of charming bells, and many various hanging victory banners, adorned with fierce sounds and garlands of various flowers, the yogi should hold the blazing khaṭvāṅga that generates supreme joy. Then, having paid homage to the glorious Vajra Goddess, the supreme Guru, and the Lord Heruka and his retinue, the excellent disciple, endowed with supreme qualities, should take the various types of offerings. To the right, the excellent ḍamaru resounds with the stainless sound of HŪṂ, the supreme joy. The master, performing the dance, should certainly enter the center of the maṇḍala house. Having gone to the southern gate, he should circumambulate the remaining [deities]. This is the sequence for teaching the goddesses in the Yoga Tantras, starting from the east and so forth. Regarding the entry through the southern gate, as it was taught for the sake of ease, the examination of drawing the maṇḍala should be understood in terms of the conventional. If one examines the directions, such as the south and so forth, by their infinite parts, the yogi should understand that the southern face itself is the conventional. First, one should perform the protective wheel, the arrangement of the six heroes and the goddesses. Then, having empowered it with mantras according to the ritual, one should accomplish the maṇḍala. With effort on a comfortable seat, upon the seat of the branch of wisdom, in the center of the maṇḍala ground, possessing the previously taught characteristics, one should scatter beautiful gold and all kinds of jewels upon the maṇḍala. It should be perfectly endowed with the great meat.

གནས་བརྒྱད་དུ་ནི་ལེགས་པར་བདུག། མར་ཁུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ པའི། ། མར་མེ་བརྒྱད་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་དགྲམ། ། སྣ་ཚོགས་དྲི་ཡིས་ལེགས་པར་བསྒོ། ། སྒོ་བཞི་རུ་ནི་དཔའ་བོ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་གཉིས་མེད་གནས། ། ལུས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ལ་སོགས། ། མགོ་བོ་ལྔ་ཡིས་མཚན་པ་དང་། ། གང་ཡང་གཅེར་ བུའི་གོས་དང་ནི། ། ཆང་ལ་དགའ་བས་མྱོས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་རལ་པའི་ཅོད་པན་བཅས། ། སྤྱད་དང་བཟའ་བ་མཆོག་ཏུ་བརྩོན། ། མཚམས་ཀྱི་ཆ་ནི་གཞན་རྣམས་སུ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མཉམ་འཁྱུད་ཅིང་། ། ནུ་མ་འཚིར་བ་ལ་ བརྩོན་པའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་བདག་པོ་ནི། ། དཔལ་ལྡན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་ལེགས་གནས། ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕག་མོའི་ཞལ་ལའོ་བྱེད་པའོ། ། ལ་ལ་གླུ་ཡིས་གླུ་ལེན་ཅིང་། ། ལ་ལ་གར་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ལ་ལ་བཞད་པ་རབ་ཏུ་བྱེད། ། བཟའ་དང་སྤྱོད་པ་ལ་ཆགས་ པའོ། ། ལ་ལ་རྫ་ཡི་རྔ་བརྡུང་དང་། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་ནི་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་བདེ་བ་ཡི། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ལ་མཆོད་དོ། ། ཐམས་ཅད་དཔའ་བོ་དྲུག་དང་ལྡན། ། རྣལ་འབྱོར་མས་ནི་རྒྱན་དུ་བྱས། ། གོ་ཆ་ལ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་གནས། ། དེ་ལྟར་གོ་བགོས་བདག་ཉིད་ནི། ། སུམ་ཅུ་གསུམ་པས་ཀྱང་མི་ཤིགས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སྤྲོ་བྱས་ནས། ། བཟའ་དང་སྟོན་མོ་ལེགས་པར་བརྩམ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དང་དཔའ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་དྲུག་པ་ནི། །

One should properly fumigate the eight locations. One should offer eight lamps provided with great clarified butter. One should scatter various flowers and thoroughly anoint them with various fragrances. At the four gates, the heroes and yoginīs abide in non-duality. Their bodies are adorned with the five mudrās and so forth, marked by the five skulls, and they are naked. They are intoxicated with a delight in wine. All of them wear crowns of matted hair and are intensely devoted to the supreme conduct of eating and enjoying. In the other intermediate directions, they are endowed with the lords of heroes and heroines. They embrace the vajra and bell in union and are intent on pressing the breasts. The lord of the assembly is the glorious Cakravartin, well-established and perfectly endowed with the four goddesses, acting as the face of Vārāhī. Some yogins sing songs, some perform dances, and some laugh loudly; they are attached to eating and conduct. Some beat clay drums, and with various auspicious songs, they worship the great hero Cakrasaṃvara, the bliss of bliss. All are endowed with the six heroes and adorned by the yoginīs. Perfectly endowed with the armor and so forth, they are well-established in the vajra maṇḍala. Having thus donned the armor, one is indestructible even by the thirty-three gods. Having emanated as Heruka, one should properly begin the eating and the feast. This is the ritual for making offerings to the deities, heroes, and lords of the maṇḍala, both outer and inner. The sixth is the samaya wheel.

ཡེ་ ཤེས་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་ལྡན། ། སེམས་ཀྱིས་ཁ་སྦྱོར་བྱས་པ་སྟེ། ། གྱེན་དུ་ལྟ་བས་བལྟས་ནས་ནི། ། སྔོན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ཕྱག་རྒྱར་བཅས། ། སྔགས་དང་ཕེཾ་སྒྲོགས་སྦྱར་བ་ཡིས། ། མཐའ་ཡས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། ལྷ་རྣམས་མཉེས་ནས་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ ཕྱུག་ལྡན། ། སྔོན་གྱི་མཚན་མ་སོགས་པས་བརྒྱན། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་སྙིང་བརྩེ་ཅན། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གཤེགས་པར་འགྱུར། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ཞིང་། ། བྱིན་རླབས་གོ་འཕང་ཡིད་འོང་བར། ། བྱེད་པ་སོམ་ཉི་མེད་པའོ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་འཁོར་ལོ་མཆོད། ། རང་འབྱུང་གི་ནི་མེ་ཏོག་ཉིད། ། བུ་སོགས་གནས་ན་ལེགས་པར་བཞུགས། ། དེ་ཡིས་གདོང་ནི་བསྐུས་ནས་ནི། ། གང་ཡང་གཞན་པའི་འཁོར་ལོར་ གནས། ། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་སྔགས་ཀྱིས། ། མངོན་པར་བསྔགས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། སྒོ་དང་སྒོ་རུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། བརྒྱད་བརྒྱ་མཆོག་ཏུ་བཟླས་པ་ནི། ། མཉམ་གཞག་སྔགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་བཟླས་ནས་ནི། ། ཕྱི་ནས་ དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། འཇིགས་པའི་སྒྲ་ནི་མང་པོ་དང་། ། འཇིགས་པའི་ལྷ་མོའི་ལུས་བཟང་བ། ། ཁྱིམ་ལྔ་ཡི་ནི་ལྷ་མོ་མཆོག། བྱོན་པར་གྱུར་ནས་མདུན་དུ་བཞུགས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྒྱ་ཆེན་སྟེར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ།

Possessing the perfect wheel of primordial wisdom, The mind is joined in union. Looking upward with a gaze, One first invites [the deities] with the mudrā. By joining the mantra with the sound "pheṃ," The deities dwelling in the infinite directions Are pleased and bestow accomplishments. Possessing the mastery of heroes and heroines, Adorned with the former signs and so forth, The compassionate Protectors of the World, The perfect Buddhas, will arrive. One attains the accomplishment of non-duality. The maṇḍala is the field of Heruka; There is no doubt that it brings about The delightful state of blessings. This is the ritual for inviting the outer and inner wheels of primordial wisdom. With the outer and inner mind, One worships the wheel of yoginīs. The flowers of self-arising [wisdom] Are properly placed in the abodes of the sons and so forth. Having anointed the face with that, Whatever other wheel resides [there], Is consecrated and blessed By the non-dual, non-dual mantra. With the secret mantra of the ḍākinīs, One consecrates each and every door. The practitioner, in meditative equipoise, Should recite the supreme [mantra] eight hundred times. Having recited the vowels and consonants, One subsequently consecrates the maṇḍala. With many terrifying sounds And the beautiful bodies of terrifying goddesses, The supreme goddesses of the five houses Having arrived, remain in front. There is no doubt that they will bestow Vast accomplishments upon the practitioner. Thus it is also said:

རྟག་ཏུ་དེ་ ནི་མཆི་མ་འབྱུང་། ། བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་ཟས་དེ་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་ལ་ནི་འགོམ་མི་བྱེད། ། དེ་བཞིན་གཅེར་བུར་གྱུར་བས་མཆོད། ། གཡོན་པའི་དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། འདི་དེ་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཀྱི་རིམ། ། བཟའ་དང་སྤྱད་པས་ཡང་དག་འགྲུབ། ། མགྲིན་པ་ལེགས་བཟུང་ སྒྲུབ་པ་པོ། ། རང་གནས་སོང་ནས་དེ་མཉེས་ཤིང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་གྲུབ་འདོད་པའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་རྟོགས་སྔགས་པ་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ནི་མཆོག་ཏུ་སྐྱེ། ། ཡང་ན་མཁའ་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་དང་། ། ས་སྤྱོད་ལ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། བརྩེ་ཞིང་ཧེ་རུ་ཀར་གྱུར་ནས། ། འདོད་པའི་དོན་ ཀུན་སྒྲུབ་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཞིང་བསྐོར་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་བསོད་ནམས་ཞན་པའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གནས་པ་མ་གྲུབ་ན། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་གཅིག་ཏུ་བརྩོན། ། བཟའ་དང་སྤྱད་པ་བརྩམ་པའོ། ། བཞད་དང་སྒེག་པ་ལ་ སོགས་ལྡན། ། གླུ་དང་གར་གྱིས་དགའ་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་སྟེན་མོས་དཔའ་བོ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་མཆོད་པར་འགྱུར། ། གར་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནི། ། བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ། ། དེ་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྒྱ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བ། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་ སྦྱིན་སྲེག་གིས། ། དཔའ་བོ་ལྷ་མོ་ལེགས་པར་མཆོད། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་ཡང་དག་ལངས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྟེར། ། ཞི་བའི་བཏུང་བར་གྱུར་པའི་སེམས། ། རྟག་པ་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ངོ་། ། ཞི་བའི་བཏུང་བ་གཞན་མ་ནི། ། ཆང་དང་ཤ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། །

Constantly, tears will flow from him; likewise, he will consume food produced from his own body. He will not step over a vajra, and likewise, he will worship while naked. Through all the sovereign powers of the left, this is the sequence of the assembly of mudrās. By eating and enjoying, one attains perfect accomplishment. The practitioner, having firmly grasped the throat and gone to his own place, pleases them, desiring the accomplishment of the yoginīs. The mantrin who realizes great miraculous power is born as the supreme Heruka. Alternatively, he is perfectly endowed with the celestial wheel, the terrestrial wheel, and so forth. Having become compassionate and become Heruka, he accomplishes all desired aims. Having circumambulated the glorious buddha-fields, he will be worshipped by all the buddhas. Alternatively, if the maṇḍala is not accomplished due to weak merit, he should strive single-mindedly for the benefit of sentient beings and begin the eating and enjoyment. Possessing laughter, charm, and so forth, he delights in song and dance. Through various feasts, he will worship the heroes and yoginīs. All the treatises on dance, the performing mudrās, and so forth—these are the mudrās of glorious Heruka, which bestow all accomplishments. Through the inner self-nature homa, he perfectly worships the heroes and goddesses. The glorious Cakrasaṃvara truly arises, bestowing all accomplishments. The mind that has become the drink of peace is the supreme, eternal state. Other drinks of peace are perfectly endowed with wine, meat, and so forth.

ཨོཾ་སརྦ་ བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་སརྦ་བྷཀྵཾ་ཤོ་དྷ་ཡ་གུ་ཧྱ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། མངོན་པར་བསྔགས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཡང་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཟུགས། ། བཟའ་བ་ཀུན་སོགས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཤེས་ནས་ཁ་ཟས་བཟའ་བ་བློ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་པ་མོས་པས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ ལྟོ་བ་ཐབ་ཁུང་ལྟེ་བའི་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ནི། ། ལྟེ་བར་དགའ་བར་འབྱུང་བ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ཞལ། ། ངེས་པར་འདབ་མས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་ལྷ་མོའི་པདྨ་ཐོད་པར་ནི། ། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་འཁོར་ལོ་གསུམ་དང་སྒོ་སྐྱོང་རྣམས་དང་ལྡན། ། སྣ་ཚོགས་མང་བའི་རོ་སྟེར་བགྱེས་པ་དཔལ་ གྱི་བདུད་རྩི་སོགས། ། སྣ་ཚོགས་མཆོག་གི་སྲེག་རྫས་ཀྱིས་ནི་ཕུང་པོའི་བུད་ཤིང་རབ་འབར་བ། ། སྐད་ཅིག་གྱུར་པ་ཀུན་མཁྱེན་མེ་ཡི་རང་བཞིན་ལ། ། སྔགས་པ་བཟང་པོས་རྟག་ཏུ་འདི་དག་དེར་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཉོན། ། ཇི་ལྟར་སྦྱིན་ སྲེག་རབ་འགྲུབ་པ། ། འབར་བ་ཆེན་པོ་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རུ་བསྲེག། བཟའ་བ་བཏུང་བ་གང་ཅུང་ཟད། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཁས་པས་བསྲེག། ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཡམ་ཤིང་ནི། ། གཟུགས་ཕུང་ལ་སོགས་རང་བཞིན་དག། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིས་བསྲེག། གང་ ཞིག་སེམས་ནི་རང་བཞིན་ཀུན། ། ཁུ་བ་ཁྲག་དང་དེ་བཞིན་ཤ། བཤང་དང་གཅི་བ་ལྔ་པ་སྟེ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིས་བཟའ། ། རང་བཞིན་མེད་པའི་བློ་ལྡན་པས། ། དེ་བཞིན་ང་རྒྱལ་གཏི་མུག་ཆེ། ། ཞེ་སྡང་འདོད་ཆགས་དེ་བཞིན་དུ། ། ཕྲག་དོག་སེར་སྣ་ཕྲ་མ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་ བསྟེན་པ་དྲི་མ་མེད། །

OṂ SARVA BUDDHA ḌĀKINĪ SARVA BHAKṢAṂ ŚODHAYA GUHYA VAJRINI HŪṂ SVĀHĀ. Having thus consecrated it, one should bless it. Alternatively, the yogi, having understood the form of the coemergent, should eat all food and so forth with devotion. The wise yogi, through devotion, [perceives] the coemergent: the belly is the hearth, and the eight-petaled lotus of the navel is the center. In the center, the face of the most terrifying Heruka arises as joy. The petals are certainly wrapped around the great skull-cup lotus of the goddess. Following that, it is endowed with the three wheels and the gatekeepers. With various abundant flavors that grant delight, such as the glorious nectar and so forth, and with various supreme offering substances, the fuel of the aggregates is set ablaze. In the nature of the fire of omniscience, which is instantaneous, the excellent mantrin should always perform the homa offering there. Likewise, it is also said: "Listen to the inner vajra self! Just as the homa is perfectly accomplished, the great blazing, majestic, non-conceptual [fire] burns. Whatever food or drink there may be, the wise one should burn it all. The fuel sticks as taught are the nature of the aggregate of form and so forth; they are burned by non-conceptuality. Whatever is the nature of the mind—semen, blood, and likewise flesh, excrement, and urine as the fifth—these are eaten by non-conceptuality. With a mind that lacks inherent existence, likewise pride, great delusion, hatred, desire, as well as envy, avarice, and slander—the stainless samaya is thus relied upon."

དེ་ཉིད་བཟང་པོར་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་གང་ཅུང་ཟད། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། མཚན་མོ་སྐྲ་གྲོལ་གྱུར་པ་དང་། ། གཅེར་བུས་ཕྱི་རོལ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་ ཆོ་ག་ཡིས། ། ལམ་ལ་གནས་ཤིང་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔའ་བོར་ལྡན། ། གཏོར་མ་བྱིན་པས་མཉེས་པར་འགྱུར། ། སེམས་ཅན་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བཤད། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་དཔལ་ལས་བསྟན་པ། ། ལུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་སྦྱིན་སྲེག་ བྱ། ། གང་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ནི། ། དམ་ཚིག་དེས་ན་དེ་བསྲེག་བྱ། ། རྟེན་དང་བརྟེན་པ་པདྨའོ། ། དབུས་སུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའོ། ། ཤ་དང་བདུད་རྩི་བཟའ་བ་སྟེ། ། ཆང་ནི་བཏུང་བར་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ཕུང་པོའི་བུད་ཤིང་སྒྲིབ་པས་བརླན་ཞིང་གཡོགས་པ་ཡང་། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་བྱེད་པའི་རླུང་གིས་བསྐུལ་བས་དེ། ། དུ་བ་འབྱུང་ཞིང་མེ་ལྕེ་འབར་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྲེག། ཁྱབ་ཅིང་རྒྱལ་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་མཐོང་། ། ལུས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕྱི་རོལ་སྦྱིན་སྲེག་གིས་མཉེས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ལ་སོགས་བསྟེན། ། ཕྱི་རོལ་སྦྱིན་སྲེག་ཡང་དག་ བརྩམ། ། ཁྲུ་གང་ཙམ་གྱི་ཐབ་ཁུང་གྱུར། ། ཐོད་པ་ལྟ་བུས་མཛེས་པའོ། ། ལྷོ་རུ་ཁ་བལྟས་ཆོ་ག་ཡིས། ། དེ་ལ་ཁ་བལྟས་བསྐོར་བས་འགྲུབ། ། དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ནི། ། རི་ཡི་སྟེང་ན་ལེགས་པར་གནས། ། པདྨར་དགྲ་སྟ་དེ་བཞིན་ཞགས། ། མདུང་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ཡང་དག་ལྡན། །

Through the union with that very excellence, the maṇḍala of the body is coemergent. Whatever offerings, such as the torma, there may be, one should perform the homa within the wheel of the body’s maṇḍala. At night, with hair loosened and naked, one should give the external torma. By the previously taught ritual, those abiding on the path and possessing great majesty, together with the yoginīs and heroes, will be pleased by the offering of the torma. In accordance with the intentions of sentient beings, the external homa is explained. As taught in the glorious Yoga Tantras, one should perform the homa within the wheel of the body. Because the Buddha is the body, one should burn it through that samaya. The support and the supported are the lotus; the homa is to be performed in the center. Meat and amṛta are the food, and wine is the drink, perfectly endowed. Likewise, it is said: "The fuel of the aggregates, moistened and covered by obscurations, is fanned by the wind that acts as wisdom-fire; it is burned by the arising of smoke and the blazing of flames. Pervasive and victorious, that is seen as the dharmadhātu." Perfectly endowed with the homa of the body, one is pleased by the external homa and relies upon vajrāmṛta and so forth. One should properly begin the external homa. The hearth becomes about one cubit in size, beautiful like a skull-cup. Facing south according to the ritual, one accomplishes it by circling while facing that. In the center, an eight-petaled lotus is well-situated upon a mountain. Upon the lotus are the axe, the noose, the spear, and the khaṭvāṅga.

ཁྲོ་ བོ་ལྟ་བུ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས། ། རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བར་དགོད་པ་དང་། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་བྱ། ། པདྨ་ལྟ་བུའི་ཁ་ཁྱེར་བཟང་། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་དགང་གཟར་དང་། ། བླུགས་གཟར་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཅུང་ཟད་ཁ་ལ་ཐོད་པ་འདྲ། ། དབུས་སུ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་བྲི། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལེགས་པར་བརྗོད། ། འབྱུང་གནས་ལ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་རིག། གཡོན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་རྫས། ། གཡོན་པའི་སྤྱོད་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། གཉིས་མེད་ལ་སོགས་རྒྱུད་ཆེན་ལས། ། མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། མེ་དང་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སོགས། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་ཡོན་བླང་ངོ་། ། མི་དང་བ་ལང་རྔ་མོ་དང་། ། ཅེ་སྤྱང་རྟ་དང་གླང་པོ་ཡི། ། ཤ་ནི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་དེས། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། གསང་བར་སྐྲ་གྲོལ་གཅེར་བུ་དང་། ། སྔོན་དུ་སྤྱད་ཅིང་བཟའ་བ་ཡིས། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་རྣལ་འབྱོར་ཆེས། ། གཏོར་མའི་ལས་ནི་ལེགས་པར་བརྩམ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ གའོ། ། ། ། སྔགས་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལྷན་ཅིག། ལྷོ་རུ་བལྟས་ཤིང་ལྷོ་རུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་སློབ་མ་ལ། ། ཆོ་ག་ཡིས་ནི་འདི་སྐད་སྨྲ། ། བུ་ཡིས་ངེས་པར་རབ་འབད་པས། ། སྡོམ་པའི་མཆོག་རྣམས་སྲུང་བར་གྱིས། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་ལས་མཆོག་མེད། ། ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པས་ཉེ་བར་མཚོན། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་མདུན་བྱས་ཏེ། ། ཡང་ན་གསུངས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ། མ་ལ་སོགས་པ་ཐོད་པར་གནས། ། སློབ་མའི་སྡིག་པ་སེལ་བ་སྟེ། ། གཡོན་པའི་ལག་པས་ལེགས་པར་བླངས། ། ཡི་གེ་བདུན་པ་རྗེས་སུ་དྲན། །

Extremely terrifying, like a wrathful deity, one should place a vajra at the center and create a vajra garland on the outside. The rim should be excellent, like a lotus. The pouring ladle and the filling ladle of the Yoga Tantra are likewise. The mouth is slightly like a skull-cup; in the center, one should draw the vajra of the wrathful deity. One should properly recite the vowels and consonants. The yogi should know the source and so forth. To the left are the substances for the fire offering and so forth; one should perform the fire offering with left-handed conduct. From the great tantras such as the Advaya, by means of the ritual for making offerings, having performed the fire offering for the fire, the glorious Heruka, and so forth, one should accept the fee. One who desires accomplishment should perform the fire offering with the flesh of humans, cattle, camels, jackals, horses, and elephants, according to the knowledge of yoga. Secretly, with hair loose and naked, having previously practiced and consumed [the substances], the glorious great yogi of Cakrasaṃvara should properly undertake the activity of the torma. This is the ritual for the outer and inner fire offerings. The mantrin and the yoginī together, facing south, should speak these words to the disciple abiding in the maṇḍala according to the ritual: "Son, with certain and great effort, you must guard the supreme vows. There is no practice superior to the glorious Cakrasaṃvara; it is characterized by the co-emergent." Having placed [the substances] before the maṇḍala, or as it is taught, the mother and so forth are placed in the skull-cup. To clear away the disciple's sins, one should properly take [the substances] with the left hand and recollect the seven-syllable mantra.

ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་སྦྱོར་ དམིགས་ཏེ། ། ང་རྒྱལ་བཅས་པས་ལེགས་པར་གནས། ། ཕག་མོ་དང་ནི་འོ་བྱེད་པ། ། སློབ་མ་ཀུན་གྱི་ཁ་རུ་ནི། ། ནུས་པ་འཕྲོག་ཅིང་བདུད་མེད་པ། ། བློ་བཟང་(ཀྱིས་,གིས་)ནི་རིམ་པར་གཏོར། ། དཔའ་བོ་དྲུག་སོགས་སྔགས་ཀྱིས་ལས། ། བྱས་ནས་སློབ་མ་ཤིན་ཏུ་བསྲུང་། ། མཁའ་འགྲོའི་སྔགས་ ཀྱིས་བསྔགས་པ་ཡི། ། དར་དཔྱངས་བཅིང་བར་བྱ་བའོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། སློབ་མས་ལྷོ་ནས་གསོལ་བ་བཏབ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ཡི། ། སྐྱེ་བོ་ལ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ། དེ་ནས་བླ་མའི་ལག་གཡོན་གྱིས། ། རྟག་ཏུ་སློབ་མ་བཟུང་ནས་ཀྱང་། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་ རུ་བཞག་ནས་ནི། ། པོ་ཏང་གི་ཡི་ཚིག་གིས་དྲི། ། སློབ་མས་ཀྱང་ནི་དེ་ནས་ཚིག། པྲ་ཏི་པོ་ཏང་གི་ཀྱེ་ཁྱབ་བདག། ཧེ་རུ་ཀ་ཡིས་གཱ་ཡ་དྲི། ། དེ་ནས་དཔའ་བོས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀཱ་ཡ་བིད་མ་ཧེ་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཡ་དྷཱི་མ་ཧེ་སྭཱ་ཧཱ། འདི་ནི་གཱ་ཡ་དྲིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་དངོས་ གྲུབ་སྟེ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བའི་གཙོ། ། བདེ་མཆོག་གི་ནི་གཞིར་གྱུར་པ། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་བླང་བར་གྱིས། ། ལྷོ་སྒོར་སློབ་མས་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཨོཾ་ན་མ་ཏེ་ཧཱུཾ། ན་མ་མི་ཧཱུཾ། ན་མོ་ན་མ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སོ། ། མཁའ་སྤྱོད་ལ་སོགས་རབ་དབྱེ་བས། ། ཕྱག་གསུམ་དག་ནི་བྱ་བའོ། ། ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་བྱས་ནས་ནི། ། ཡན་ལག་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་བྷྱཿཔཱུ་ཛོ་པསྠ་ནཱ་ཡ། ཨཱཏྨཱ་ནཱཾ་ནི་དྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནྱཱཏྨཾ་ཌཱ་ཀི་ནྱཻ་ཨདྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ།

Focusing on the union of Heruka, One should remain well-established with pride. Kissing Vārāhī, the power is seized And Māra is eliminated from the mouths of all disciples. The wise one should sprinkle [the water] in sequence. Having performed the rites with the mantras of the six heroes and so forth, The disciples are thoroughly protected. With the ḍākinī mantras, The silk ribbons should be bound. Adorned with all the ornaments, The disciples make their supplication from the south. To the person who accomplishes all siddhis, The siddhi is granted. Then, the guru, always holding the disciple With the left hand, places them at the southern gate And asks the words of the potala. Then the disciple also speaks these words: "Pratipotala, O Pervasive Lord," Thus the Heruka asks the question. Then the hero should say: Oṃ śrī herukāya vidmahe vidyārājāya dhīmahi tanno herukaḥ pracodayāt. This is the question of the gāyā. "In this maṇḍala, the siddhi Is the chief of the ḍākinī network, The foundation of Cakrasaṃvara; O son, you should take it!" At the southern gate, the disciple says: Oṃ namaste hūṃ, namāmi hūṃ, namo namaḥ hūṃ svāhā. Thus it is said. Through the distinctions of Khecara and so forth, The three prostrations should be performed. Placing the palms at the crown of the head, One should prostrate with all the limbs. Oṃ sarvavīrayoginībhyaḥ pūjopasthānāya ātmānaṃ niryātayāmi sarvatathāgatavīrayoginyātmakaḍākinīye adhiṣṭhasva māṃ.

གཡོན་པས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ནི། ། སྙིང་ག་རུ་ནི་བྱས་ནས་ནི། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཞིར་གྱུར་པ། ། སློབ་མས་སྒོ་ཀུན་ ལ་ཕྱག་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱ་ནཱཾ་པཱུ་ཛ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀཱ་ཡ་ཨཱཏྨཱ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནྱཱཏྨ་ལཱ་མཱ་ཡཻ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། གཡོན་པའི་ཐལ་མོ་འཕྲལ་བ་རུ། ། བྱས་པར་གྱུར་ནས་དེ་ནས་ཡང་། ། བྱང་གི་སྒོ་རུ་བརྟེན་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་ བྷྱཿཔཱུ་ཛ་པྲ་བརྟ་ནཱ་ཡཱཏྨ་ནཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནྱཱཏྨཾ་ཁཎྜ་རོ་ཧཱ་ཡཻ་པྲ་བརྟཱ་ཡ་མཱཾ། སྔགས་པས་དེ་ནས་ཕྱི་ནས་སྒོར། ། སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་བྱས་ནས་ནི། ། སྔོན་དུ་གསང་སྔགས་བརྗོད་པ་ཡིས། ། དཔའ་བོ་ཧེ་རུ་ཀར་ཕྱག་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་ནཾ་པཱུ་ཛ་ཀརྨ་ཎི་ ཨཱཏྨཱ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མེ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནྱཱཏྨཾ་རཱུ་པི་ཎྱཻ་ཀརྨ་ཀུ་རུ་མཱཾ། ཕྱག་བཞིའི་ཆོ་གའོ། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་སོང་ནས་ནི། ། ལྷོ་རུ་བལྟས་ནས་ལེགས་པར་གནས། ། གཡོན་པས་སློབ་མ་བཟུང་ནས་ནི། ། སྡོམ་པའི་མཆོག་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། དཀོན་ མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་ཡིད་འོང་། ། སྡོམ་པ་བརྟན་པོར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། བློ་ཆེན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ། ། བླ་ མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། །

Joining the palms with the left hand at the heart, the disciple should prostrate to all the doors to the basis of all qualities. OṂ SARVA VĪRAYOGINĪNĀṂ PŪJĀBHIṢEKĀYĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI | SARVATATHĀGATAVĪRAYOGINYĀTMALĀMĀYAI ABHIṢIÑCA MĀM | Then, placing the left palm at the forehead and standing at the northern door, one should prostrate to the Yoginī. OṂ SARVA VĪRAYOGINĪBHYAḤ PŪJĀPRATĀNĀYĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI | SARVATATHĀGATAVĪRAYOGINYĀTMĀṂ KHAṆḌAROHA-YAI PRATĀYĀMI | Then, the mantra practitioner, having placed the palms at the crown of the head at the [outer] door and first reciting the secret mantra, should prostrate to the hero Heruka. OṂ SARVA VĪRAYOGINĪNĀṂ PŪJĀKARMĀṆYĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀME | SARVATATHĀGATAVĪRAYOGINYĀTMĀṂ RŪPIṆYAI KARMA KURU MĀM | This is the ritual of the four prostrations. Having gone to the southern door and standing well while facing south, the ācārya should take the disciple by the left hand and bestow the supreme vow: "Take refuge in the Buddha, Dharma, and Saṅgha—the Three Jewels. Here, in the delightful Buddha family, the vow becomes firm. You, of great intelligence, must hold the vajra, the bell, and the mudrā. The bodhicitta is the vajra, and insight is called the bell. You must hold the ācārya; the guru is equal to all the Buddhas."

འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དག་པའོ། ། སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་ཅེས་སུ་བརྗོད། ། རིན་ཆེན་རིགས་ལ་རྟག་ཏུ་ནི། ། ཉི་མ་རེ་རེ་དུས་དྲུག་ཏུ། ། ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་ཆོས་དང་བྱམས། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་ ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་དག་པའི། ། སྡོམ་པ་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ངོ་། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ལྡན། ། བདག་གིས་བརྟན་པོར་སོ་སོར་གཟུང་། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཆེན་རྟག་པའོ། ། སྡོམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། བུ་སྐྱེས་སོ་སོར་ གནས་པར་གྱིས། ། རིགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཀུན་དུ་བལྟ། ། དཔའ་བོ་ལྷ་མོ་ལེགས་པར་བྱུང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། གང་གིས་བསྐྱེད་པ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་། ། མཆོག་གི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་དེ། ། ང་ཡིས་མཆོག་ནི་ཁྱོད་ལ་སྦྱིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་ མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་སྨྲ་མི་བྱ། ། གལ་ཏེ་སྨྲས་ན་བུ་ཁྱོད་ཀྱི། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ། དཔལ་ལྡན་ཕག་མོ་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པ་འདི། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ནས་གཤེགས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུ་ཡི་ སྣོད། ། སློབ་མ་མཆོག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་། ། ཚིག་འདི་དག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་འོང་། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུ་འཐུང་ཤིག། ཨོཾ་པཉྩ་ ཨ་མྲྀ་ཏོད་ཀ་ཋ་ཧཱུཾ།

This is the purity of the Vajra family; it is called the vow of samaya. In the Ratna family, one should always, at the six times of each day, practice the four kinds of generosity: material gifts, the gift of fearlessness, the gift of Dharma, and the gift of loving-kindness. You must uphold the sublime Dharma of the three vehicles: outer, inner, and secret. This is the supreme state of the vow of the pure Padma family. Being perfectly endowed with all vows, I shall firmly and individually uphold them. I shall also perform the activities of offering to the best of my ability. This is the eternal Great Karma family; this is the ritual of the vows. Child, remain in your respective places. Behold the reality of the families. The heroes and goddesses have appeared well; they are as beautiful as Heruka. That which generates them is empty like space; thus, the supreme state will be attained. I, the glorious Heruka, bestow that supreme wisdom upon you. Do not speak of this to those who have not seen the maṇḍala. If you speak of it, child, your samaya will surely be impaired. This glorious Vārāhī has truly entered your heart; if you speak of this method, she will immediately tear it apart and depart. Give the vessel of the water of the five nectars to the supreme disciple. Reciting the mantra of the ḍākinī, these words should be spoken: "This is your hell-water; if you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, accomplishment will come. Drink this water of the five nectars!" Oṃ pañca-amṛtodaka ṭha hūṃ.

དེང་ཕན་ཆོད་ཁྱོད་ཀྱི་དཔལ་ཕག་མོ་ང་ཡིན་གྱིས། གང་ང་ཡིས་སྨྲས་པ་དེ་འབད་པས་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། ཁྱོད་ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་དུས་བྱས་ནས། ། དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ། ། བུ་ཡིས་འདི་དག་སྨྲ་བར་གྱིས། ། དཔའ་ བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་ལ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་བདག་ལ་དབབ་ཏུ་གསོལ། ། གོས་ངན་ཁྲག་ནི་བླངས་ནས་ནི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་གུ་གུལ་དང་། ། བྱི་ལའི་རྟུག་པ་ཡང་དག་ལྡན། ། བདུག་པ་བྱས་ནས་བསྔགས་ནས་ནི། ། ཐོད་པའི་ནང་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། རོ་བསྲེགས་མེ་ཡིས་ལེགས་པར་བདུག། ཁྲོས་ཤིང་བསྒྱིངས་བཅས་སེམས་དང་ནི། ། གཉིས་སུ་མེད་པས་བསྔགས་པར་བྱ། ། སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན། ། གོ་ཆ་ཡན་ལག་དེ་བཞིན་ནོ། ། སློབ་མའི་ལུས་ལ་བློ་ལྡན་པས། ། ཡང་ནི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་གཞུག། ལྟེ་བའི་པད་གནས་ འཁོར་ལོ་བཟང་། ། གསལ་ཞིང་འོད་དང་བཅས་པའོ། ། རྐང་པའི་འོག་ཏུ་རླུང་གིས་བསྐྱོད། ། སློབ་མ་ལ་ནི་དབབ་པར་བལྟ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས། ། གཡས་བརྐྱང་སྟན་ལ་ཡང་དག་ལྡན། ། མཁས་པས་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ཡི། ། བདུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་མ་ཧཱ་ཀྲོ་དྷ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀཱ་ཡ་བིད་མ་ཧེ་བི་བྱཱ་རཱ་ཛ་ཡ་དྷི་མ་ཧེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་དཔའ་བོ་རབ་ཏུ་བསྐུལ་ལ། དེ་ཡི་ལག་ནས་ལག་པས་བཟུང་། ། མིག་ཕྱེ་ནས་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་ཕག་མོ་ད་ཁྱོད་ཀྱིས། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་པར་མཛད། ། ཐམས་ཅད་ མིག་ནི་འབྱེད་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། །

From this day forward, I am your glorious Vārāhī; you must diligently carry out whatever I say. Do not treat me with contempt! If you pass away without abandoning your arrogance, you will surely fall into hell. Son, speak these words: "May the heroes and yoginīs grant me their blessings; may Śrī Heruka and the others descend upon me!" Having taken a rag and blood, together with the five nectars, guggulu, and cat dung, one should burn them as incense and recite the mantra. Place them inside a skull-cup and fumigate them thoroughly with the fire of a cremation pyre. With a mind full of wrath and pride, one should recite the mantra non-dually. Adorned with the ornaments previously taught, and likewise with the armor on the limbs, the wise one should again cause the entire wheel to enter the body of the disciple. The excellent wheel residing in the navel-lotus is clear and radiant. Stirred by the wind beneath the feet, one should visualize it descending upon the disciple. Reciting the non-dual secret mantra, the wise one, standing in the ālīḍha posture, should fumigate with the incenses previously taught. OṂ TIṢṬHA MAHĀKRODHA ĀVEŚAYA HŪṂ. OṂ ŚRĪ HERUKĀYA VIDYĀ MAHE VĪRYARĀJĀYA DHIM AHE SVĀHĀ. With these words, one should strongly invoke the hero. Taking him by the hand from his own hand, one should open his eyes and show him [the mandala]: "Glorious Vārāhī, now you must strive to open my eyes. You who open all eyes, the unsurpassed vajra-eye!"

ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་བརྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ད་ལྟ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་བལྟ་བར་གྱིས། ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རིགས་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། མེ་ཏོག་གཏོར་བ་ལ་ བལྟས་ཏེ། ། སྟན་སོགས་གནས་ན་ལེགས་པར་གནས། ། གང་དུ་མེ་ཏོག་ལྟུང་བ་དེ། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་འགྱུར་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་དབབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཁ་ཅིག་ཕྱི་རོལ་འདོད། ། བདག་གི་བླ་མའི་དབབ་པའི་ལུགས། ། བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་གྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་ བའི་ཆོ་ག་ནི། ། ཅུང་ཟད་བསྒོམས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ཉིད། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ལུས་ཀྱིས་གསུངས། ། ལུས་ཀྱི་རིན་ཆེན་བསྐྱོད་པ་ནི། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་རང་བཞིན་འཕར། ། རྣལ་འབྱོར་བཟང་པོས་འདས་པའི་རིགས། ། མ་འོངས་པ་ཡང་མཐོང་བར་ འགྱུར། ། དབབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དང་གཉིས་མེད་གནས། ། དཔའ་བོ་ཆེ་ལ་བུ་ཡིས་ལྟོས། ། པདྨའི་འདབ་མར་ལྷ་མོ་བཞི། ། མཆོད་པ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན། ། སྒོ་སྐྱོང་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་སྲུང་། ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དབུས་གནས་པའི། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་བདེ་བའི་མཆོག། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། སློབ་མ་གུས་ཤིང་ཡིད་འོང་བཟང་། ། གཡོན་པ་ཐལ་སྦྱར་སྙིང་གར་གཞག། དབང་སྐུར་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དབང་སྐུར་བ། ། འགྲོ་བ་སྐྱོབ་ཕྱིར་གཟི་བརྗིད་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ ཇི་ལྟར་བྱིན། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་དེང་གསོལ་ཅིག།

OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE VAJRA-VĀRĀHĪYE HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. By the force of faith, look now upon this maṇḍala. You are born into the family of yoginīs, blessed by mantra and mudrā. Having cast the flower, look at where it falls; it will remain well upon that seat or whatever place it lands. Wherever the flower falls, there the accomplishment (siddhi) will occur. This is the ritual of the external descent. Some yogis assert the external; my guru’s tradition of descent is the blessing of oneself. The ritual for constructing the maṇḍala is the very sequence of blessing for those who possess the conduct of slight meditation. It was taught by the body of the yoginī. The movement of the jewel of the body causes the nature to leap in an instant. Through excellent yoga, one will see the past family and the future as well. This is the ritual of descent. Abiding in non-duality with Heruka, look upon the Great Hero, O son. On the petals of the lotus are the four goddesses, perfectly endowed with the four offerings. Having the nature of the three cakras, they are protected by the gatekeepers and so forth. O Great Intelligence, the Cakrasaṃvara, the supreme bliss, abides in the center. Having prostrated at the feet of the guru, the disciple—devoted, charming, and excellent—places the left palms joined at the heart and makes the supplication for the sake of empowerment: "Glorious Heruka, you who bestow empowerment, possessing majesty to protect wandering beings, just as Vajrasattva bestowed it, please grant it to me now."

ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་རབ་ཞུགས་ནས། ། ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་བདག་སེམས་ལ། ། སེང་གེའི་སྟན་ལ་གནས་པ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་འཕན་སོགས། ། སློབ་མ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བརྟེན་ལེགས་པར་གནས། ། སྟེང་དུ་ གདུགས་བཟང་ལྷ་མོས་གཟུང་། ། ཌ་མ་རུ་ནི་ལག་ན་ཐོགས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔའ་ཚོགས་ཀྱིས། ། བསྐོར་ནས་དབུས་སུ་བསྒྱུར་ནས་ནི། ། གླུ་ལ་སོགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་ཀྱིས། ། འབད་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཐོག་མར་གནས་པའི་དངོས་གྲུབ་དོན། ། བླངས་ནས་སྔགས་དང་ཡང་ དག་ལྡན། ། གསང་སྔགས་རིག་པས་དཔའ་བོ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་འཁོར་ལོར་གཏོར། ། དེ་ནས་དགྱེས་པས་ལངས་ནས་ནི། ། དཔའ་བོ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སོགས། ། དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་ཆེན་པོ་ཡི། ། གཉིས་མེད་ཆུ་ནི་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བཀའ་ཐོབ་ནས། ། ཐོག་མར་སྙིང་ པོ་བཟླས་པ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གཞན་དག་ཏུ་ནི་བཞད་གད་འགྱུར། ། ནུས་པ་མེད་གྱུར་རྣལ་འབྱོར་མའི། ། སྙིང་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སློབ་མའི་ལུས་ལ་བཀང་ནས་ནི། ། དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པ་བསམ་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བཅུ་བཞི་ནི། ། སྔོན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་གང་བསྟན། ། རྒྱས་པ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་བདག་གིས་མ་བྲིས་སོ། ། བསྐྱེད་པ་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་དུའོ། ། རྫོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་རིམ། ། བདག་གིས་དེ་བགྲོས་རྫོགས་པ་ཡི། ། རིམ་པ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཡུངས་ཀར་འོད་ཟེར་དུ་ནི་ བསྟན། ། གང་ཕྱིར་དེས་ནི་ལེགས་བསྐུལ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་པ་འདི་ལྟ་བུ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཕབ་ནས་ནི། །

Having entered through the southern gate, the self as Heruka and the others, seated upon a lion throne, upon a variegated lotus, with banners and so forth, the disciple, endowed with the five mudrās, properly positioned leaning on a khaṭvāṅga, with a fine parasol held by a goddess above, holding a ḍamaru in hand, surrounded by a host of yoginīs and heroes, having been led to the center, and having offered with effort through auspicious songs and the like, first taking the accomplishment of the abiding state, and being endowed with the mantra, the hero and the host of yoginīs are scattered by the vidyā of secret mantra. Then, having arisen with joy, the glorious hero Heruka and the others bestow the great jewel empowerment, giving the water of non-duality. Having received the command of Heruka, first by reciting the heart mantra, the empowerment should be bestowed; otherwise, it would become a mockery. If the yoginī lacks power, one should visualize the empowerment being bestowed by filling the disciple’s body with light rays from the maṇḍala of her heart. Regarding the fourteen empowerments taught by the former yogis, I have not written them all here because an extensive treatment is unnecessary. The generation stage is in the Yoga Tantra, and the completion stage is the sequence of the Yoginī; having deliberated on that, I have proclaimed this completion stage. It is taught as the light rays of white mustard seeds, for by that, one is well-impelled. Having brought down such a play of the Buddhas, the Great Self, one should—

སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཏེ། ། བརྟན་གཡོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེས་ན་ཐོག་མར་དབང་བསྐུར་ལྔ། ། བདེ་ཞིང་འབྱོར་པ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འགྲོ་བ་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་བ། ། དབང་བསྐུར་སྐད་ཅིག་གིས་རྫོགས་སོ། ། གང་ཕྱིར་འགྲོ་དབང་ངོ་བོ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་མི་བྱ། ། མི་ཤེས་དེ་ཉིད་མི་རིག་སྟེ། ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་ནོ། ། རྫོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ནི། ། ཡང་ནི་སྨྲ་བར་བྱ་བའོ། ། ཐོག་མར་ཆུ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་ བསྔགས། ། ཕྱི་ནས་དབུ་རྒྱན་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རིམ་པས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསུངས་པ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ། ། དེ་བཞིན་སྲོག་དང་རྩ་རང་བཞིན། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཐོད། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་གྱི་བླ་མ་དང་། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཕྱིར། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་འགྲུབ་ཅིང་། ། རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། སྣ་ཚོགས་རང་བཞིན་པདྨ་གཅིག། སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཛེས་དེ་བཞིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་པདྨའི་དབང་བསྐུར་བས། ། སློབ་མ་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། གསང་སྔགས་འདི་ ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་བརྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྙིང་གར་གནས་པའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། ། དེ་རྗེས་ཀྱང་ནི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀ་རྡོར་ཆེ། ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚིག་འདི་བརྗོད། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བས། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དཔའ་ བོ་ཀུན་དུ་རབ་འགྲུབ་ཕྱིར། །

The nature of the five buddhas, The self of all that is stable and moving. Therefore, first the five empowerments Should be bestowed to grant bliss and prosperity. For all beings, moving and unmoving, Are perfected in an instant through empowerment. Because the essence is the power of beings, Empowerment should not be bestowed [on the unready]. Those who do not know do not perceive reality; Yet that [ignorance] is itself the nature of reality. To generate the wisdom of perfection, It shall be explained once more. First, water should be given, Consecrated by the mantra of the ḍākinī. Afterwards, the crown should be given, In the sequence of all the buddhas. As it has been taught: The nature of the dharmadhātu, Or likewise the nature of the vital winds and channels, Is the crown of the garland of skulls, The vajra crest-jewel and the skull. Because he is the guru of all variety, And the ācārya of all things, He accomplishes everything without exception, And all sovereignty is thoroughly achieved. The lotus of manifold nature is one, Beautiful with its variety; likewise, Through the empowerment of the Buddha-lotus, All disciples are empowered, And this very secret mantra should be recited: OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE VAJRA-VARṆANĪYE HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. The Vajra Mind residing in the heart, Thereafter, the empowerment is bestowed. One’s own self is the Great Vajra Heruka; Recite these pleasing words: "By the empowerment of the Hero Vajra, Today I shall empower you. For the sake of the complete accomplishment of all heroes,..."

རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ལག་པ་ཡིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་སྦྱོར་བས་འཁྱུད། ། དེ་ཡི་གཡས་པའི་བརླ་སྟེང་དུ། ། གཡོན་པའི་བྱིན་པས་མནན་པའོ། ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཱཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཏིཥྛ་བཱི་ར་ས་མ་ཡ་སྟཾ། བདག་པའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་གཙོ། ། ལྷ་མོ་རྒྱུད་ལས་ཐམས་ཅད་དུ། ། དེ་མིང་རྣལ་འབྱོར་མ་ལུང་བསྟན། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། གདོད་ནས་ཆོས་ ལ་མིང་མེད་དེ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་མིང་དུ་གྲགས། ། དམ་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས། ། མིང་མེད་མིང་དང་ལྡན་པའང་མེད། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ཆུ་ཡིན་ཏེ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ནི་དབུ་རྒྱན་གྱུར། ། རྡོ་རྗེ་རྟག་ཏུ་སོ་སོར་རྟོག། བདག་པོ་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལུང་ བསྟན་དབུགས་དབྱུང་བ། ། དཔལ་ལྡན་རྣམ་སྣང་གཙོ་བོའོ། ། དབང་བསྐུར་འདི་དག་ཡང་དག་ལྡན། ། བུམ་པའི་དབང་དུ་རྣམ་པར་བསྟན། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ཕྱག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ བཱི་ར་ཏྭཾ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་དེ་བྱིན་ཏེ། ། དེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བས་བཟུང་། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། །

Take up this vajra. With vajra and bell in your hands, embrace in the union of Heruka. Press your left calf upon his right thigh. OṂ HERUKA ADHIPATI TVĀṂ ABHIṢIÑCĀMI TIṢṬHA VĪRA SAMAYA STVAṂ. I am the master. OṂ ŚRĪ HERUKA ADHIPATI TVĀṂ ABHIṢIÑCĀMI ŚRĪ HERUKA NĀMA ABHIṢEKATA. Or, as the chief of yoginīs, the goddess is prophesied by that name in all the tantras. One who knows reality should bestow it. OṂ ŚRĪ HERUKA ADHIPATI TVĀṂ ABHIṢIÑCĀMI ŚRĪ HERUKA NĀMA ABHIṢEKATA. From the beginning, phenomena have no name; they are renowned as names only conventionally. By the nature of the ultimate truth, there is neither name nor the possessor of a name. The utterly pure water is the crown, and equanimity is the head-ornament. The vajra is constant discernment; the master arises from the samaya. The prophecy of conduct and the encouragement: the glorious Vairocana is the chief. Possessing these empowerments perfectly, they are taught as the vase empowerment. This is the vajra held in the hand of all the Buddhas, Heruka. You too must always hold it; be firm in the conduct of Heruka. OṂ SARVA VĪRA TVĀṂ SIDDHI VAJRA SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HŪṂ. Having bestowed that vajra conduct, hold it with the vajra union. The being without beginning or end is Vajrasattva, the great joy.

མཁའ་འགྲོ་དྲ་བ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པ་བདག་པོའི་བདག། དྲིལ་བུ་ དེ་ཉིད་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། རྣམ་པར་མཁས་པས་དེ་ལ་སྦྱིན། ། འདི་དེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་གྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ནི་རྗེས་སུ་དྲན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་ཞེས། ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་བྱས་པ། ། རང་བཞིན་དག་པའི་ སེམས་དཔའ་ཡིས། ། དམ་པའི་སྲིད་པ་བྱེད་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཆེན་པོ་སྦྱིན། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་མཆོག་གཟུང་བར་གྱིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སྐུ་ཡན་ལག། བརྟན་གཡོའི་བདག་ཉིད་ཀུན་ཡན་ལག། བུ་ཡིས་རྟག་ཏུ་དམ་དུ་ནི། ། རབ་ཏུ་འབད་པས་གཟུང་བར་གྱིས། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཡང་ དག་ལྡན། ། དབུ་རྒྱན་མཆོག་ཏུ་གཟུང་བར་གྱིས། ། གར་དང་གླུ་དང་དེ་བཞིན་ཕྲེང་། ། དྲི་དང་བདུག་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། འདི་དག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་གྲགས། ། འཁོར་དང་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའོ། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་མེ་ལོང་དང་། ། དུང་ནི་དེ་བཞིན་བདེ་བའོ། ། མིག་སྨན་ བདེ་བ་ཅེས་བྱར་གསུངས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་བསྐུར། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་བུམ་པ་འདི། ། སློབ་དཔོན་ཐམས་ཅད་བཞེད་པའོ། ། བུམ་པ་གཞན་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། ལུས་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པའོ། ། ཀ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཅེས་སུ་གསུངས། ། འབར་བ་ལྡན་པར་གང་ཞིག་གྱུར། ། དེ་ནི་བུམ་པ་ ཞེས་སུ་བསྟན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ལེགས་པར་གནས། ། བུམ་པས་ལེགས་པར་དབང་བསྐུར་བར། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སོམ་ཉི་མེད། ། བླ་མའི་མན་ངག་རིམ་མེད་པས། ། བུམ་པ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །

The self of the entire network of ḍākinīs, the lord of the vajra-pride, the bell— The wise one should bestow that very form upon him. This is the melody of insight of all yoginīs; you too must always hold it. "The Victorious One in supreme awakening"—existence is pure by its very nature. By the being whose nature is the actualization of that very nature, the pure-natured, the sublime existence is brought about. "O great hero, bestow the great!" "Hold the supreme khaṭvāṅga." The glorious Heruka is the limb of the body; he is the limb of all that is animate and inanimate. "O son, always and with great effort, you must hold it firmly." The skull-garland is also pure; hold the supreme crown. Dance, song, and likewise garlands, perfumes, and incense—these are known as the coemergent, the retinue, and the most beautiful. The mirror is the mirror of wisdom; the conch is likewise bliss. The eye-salve is said to be bliss; it is bestowed upon all sentient beings. This external vase is the intention of all ācāryas. The other vase is the coemergent, which always abides in the body. "Ka" is said to be awakening; that which becomes possessed of blazing light is taught as the "vase." It dwells well within all sentient beings. Through the vase, all sentient beings are well-empowered; of this there is no doubt. Without the guru’s oral instructions and the stages, the vase will not be understood.

དེ་བར་ནུས་པ་འཁོར་ལོ་དབུས་སུ་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་ནི། ། བླ་མ་དང་ནི་རྣལ་ འབྱོར་མ་དང་དཔའ་བོའི་འཁོར་ལོ་ལ་གུས་ཀྱིས། ། སྐྱེ་བོ་ངན་པའི་ཚོགས་དང་གདུག་པའི་སེམས་སོགས་སྤོངས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་འབྱུང་བའི་སེམས་དང་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཉིད་དོ། ། བུམ་པས་དབང་བསྐུར་སློབ་མ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཚུལ་གནས་ལ། ། སྙན་པའི་ཚིག་གིས་ སྨྲ་བར་བྱ། ། བགྲོད་དང་མི་བགྲོད་སོགས་མཚན་ཉིད། ། ཞི་དང་རྒྱས་སོགས་གང་ཅུང་ཟད། ། རལ་གྲི་མིག་སྨན་རྐང་མགྱོགས་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་སྒྲུབ་པ་གང་། ། ལས་དེ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ནང་པར་སྔར་ལངས་སེམས་དག་ཉིད། ། ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་བྱས་ནས་ནི། ། བགྲོད་ དང་མི་བགྲོད་གང་ཅུང་ཟད། ། ཀུན་ལ་སྦྱར་བས་བྱ་བའོ། ། ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སྤངས་ནས། ། དམ་ཚིག་དང་ནི་སྡོམ་པ་བཟུང་། ། བདེ་མཆོག་གིས་ནི་བྱིན་པ་བཞིན། ། བུ་ཡིས་རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྒྱལ་དང་སྟོང་དང་དེ་བཞིན་གང་། ། ཕྱོགས་ནི་གཉི་ག་ལ་དེ་བཞིན། ། རྣལ་འབྱོར་ མ་དང་དཔའ་བོ་མཆོད། ། རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འབད་ནས་མཆོད། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ཚོགས། ། ཆད་ལ་དགའ་བས་རོལ་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་རྟག་ཏུ་རོལ། ། དཔའ་བོ་ཕྱོགས་ལ་རབ་འབད་པས། ། ལག་པའི་བརྡ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དཔའ་བོ་དམ་ཚིག་ཤེས་ནས་ནི། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་བཟའ་ཞིང་སྤྱད། ། ཐེག་པ་དམན་ལ་དགའ་བ་ནི། ། བཟང་པོས་ནམ་ཡང་མི་བྱའོ། ། འཁོར་བ་དག་ཀྱང་མི་གཏོང་ཞིང་། ། མྱ་ངན་འདས་རྟག་དགའ་མི་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔའ་བོའི་ཚོགས།

In the center of the wheel of power, the heart-essence of all, is the guru, the yoginīs, and the wheel of heroes. With devotion, abandon the company of the wicked and malicious intentions. You yourself are the innate-arising mind and the vajra of Heruka. The disciple, having received the vase empowerment, should remain in the manner of a garuḍa and speak with pleasant words: "Whether it be the characteristics of the traversable and the non-traversable, or whatever slight [rites] such as pacifying and increasing, the sword, eye-salve, swift-footedness, and whatever is the accomplishment of the yoginīs—all those actions shall be accomplished. Rising early in the morning with a pure mind, having applied [this] to the entire body, whatever is traversable or non-traversable, one should act by applying it to all. Having completely abandoned physical suffering, one should uphold the samaya and the vows. Just as it was bestowed by Cakrasaṃvara, the son should always offer [it]. In the victorious [directions], the empty, and likewise in both directions, one should worship the yoginīs and heroes. One should worship with one's own efforts. The assembly of heroes and heroines, lords of power, should enjoy with delight in the break [of the ritual]. In the maṇḍala of the Cakrasaṃvara wheel, you, my son, should always enjoy. With great effort toward the directions of the heroes, one should give the hand gestures. Having known the samaya of the heroes, one should eat and enjoy together with them. One who delights in the inferior vehicle should never be associated with the good. One should not abandon saṃsāra, nor should one always delight in nirvāṇa. [This is] the assembly of yoginīs and heroes."

། གནོད་པའི་བསམ་པ་མི་བྱའོ། ། དཔའ་ བོ་སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བལྟ། ། རྩ་བའི་སྔགས་ནི་རྟག་ཏུ་བཟླས། ། བདེ་མཆོག་མཉེས་པས་དངོས་གྲུབ་ཏུ། ། འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའོ། ། དེ་ནས་འབད་པས་སྐྱོང་བ་ནི། ། དམ་ཚིག་གྲུབ་པ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། གསང་བའི་དམ་ཚིག་བསྐྱང་བ་ཡིས། ། སྤྱོད་ཅིང་མོས་པར་འགྱུར་བའོ། ། བསྐལ་པ་ མཐའ་ཡས་བརྒྱ་ཡིས་ཀྱང་། ། ཉམས་པར་གྱུར་པས་མི་འགྲུབ་བོ། ། བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་ནས། ། ཁྱབ་བདག་ཁྱོད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསྟན། ། ཀུན་མཁྱེན་བདག་ནི་བགྱི་བར་འཚལ། ། སྡོམ་པ་བསྐྱང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། མི་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད། ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པས་བརྟགས་ནས་ནི། ། འདོད་པ་ལྔ་ལ་སྤྱད་པར་བྱ། ། འདོད་པ་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསྟེན། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། བསམས་ནས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བརྟག། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཡན་ ལག་ཐམས་ཅད་མཁའ་འགྲོའི་གནས། ། དེ་བས་ཀུན་ནས་རབ་འབད་བྱ། ། བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀ་མཆོད་དོ། ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སྡིག་གཞན་མེད། ། དེ་བས་ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་བར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་མི་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་བསྲུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། གཡས་པས་ཆོས་གོས་བཟུང་ནས་ནི། ། གཡོན་པས་མཆོག་སྦྱིན་ལེགས་གནས་དཔའ་བོ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་ལྟར་གནས་པའི་སློབ་མ་དངོས་པོ་ཀུན་བྱས་ཏེ། ། འདི་ལྟར་ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ཁྱོད། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་མཆོག་ཏུ་དག་པའི་ཕྱིར། །

One should not harbor harmful intentions. Observe the conduct of the heroic discipline. Constantly recite the root mantra. Through pleasing Cakrasaṃvara, there is no doubt that accomplishment will be attained. Then, by guarding with diligence, the samaya will be achieved without doubt. By maintaining the secret samaya, one will engage in and develop devotion. Even in a hundred infinite eons, if it is impaired, it will not be achieved. Having prostrated with all one's being at the lotus feet of the Guru, [one says:] "O Pervasive Lord, whatever you have taught, I, the omniscient one, desire to perform." This is the ritual for maintaining the vows. With the coemergent mind, there is nothing whatsoever that should not be done. Having examined with pure conduct, one should enjoy the five sensory desires. By enjoying all desires, one should rely upon them with the mind as one wishes. Contemplating the great yoga of glorious Heruka, one should thoroughly examine everything. "I am the nature of all the Buddhas; all my limbs are the abodes of the ḍākinīs." Therefore, one should strive with all one's effort. One should worship oneself as Heruka. In the three realms, there is no other sin like being free from desire. Therefore, you should not grasp at either attachment or the absence of attachment. This is the ritual for guarding the samaya. With the right hand holding the Dharma robe and the left hand in the gesture of supreme generosity, the Hero, standing like a garuḍa, [addresses] the disciple who has performed all the necessary preparations: "Thus I prophesy you: you are the glorious Heruka, the Tathāgata, for the sake of the supreme purity of existence."

སྲིད་པ་ངན་ འགྲོ་རྣམས་ལས་འདོན། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ནིརྨ་ཎ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཐབས་འདིས། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ཆོ་གས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་ལུང་བསྟན་པ་སྟེ་དེ་ཧེ་རུ་ཀར་འགྱུར་རོ། ། ལུང་བསྟན་པའི་ཆོ་ གའོ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཆེ། ། རྒྱལ་པོའི་བདག་པོར་བརྟན་པ་དང་། ། དེ་རིང་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཞིང་། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན། ། དབང་འདི་བསྐུར་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེང་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ནི། ། ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཆུ་དང་དབུ་རྒྱན་རྒྱུ་མཐུན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་བདག་པོས་མཚོན་པ་སྨིན། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དབང་སྐྱེས་བུ་སྟེ། ། གསང་བར་སྦྱོར་བ་དྲི་མ་མེད། ། མ་དང་བུ་མོ་སྲིང་མོ་དང་། ། ཚ་མོ་ཉིད་དེ་ཕོ་ཉ་མོ། ། གཏུམ་མོ་དང་ནི་གར་མཁན་ནམ། ། གཞན་མ་ལ་ཡང་སེམས་སྦྱིན་ཏེ། ། དེ་རྣམས་ནང་ནས་ མེ་ཏོག་ལྡན། ། སྔགས་པ་བཟང་པོས་གཟུང་བྱས་ཏེ། ། དབང་སྐུར་བ་ལ་སྤྲོ་བ་ཆེ། ། རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་ལྡན། ། དཔལ་ལྡན་མེ་ཏོག་ཤ་ལྔ་དང་། ། པདྨར་གནས་བྱས་བློ་བཟང་བས། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། རྒྱུད་བསྲུངས་བསྲུང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་ དང་ཐལ་བར་ལྡན་ཞིང་གོས་དང་བྲལ་བ་སྐྲ་གྲོལ་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་སྟེ་གཡས་ན་ཌ་མ་རུ་ནི་དྲི་མེད་དཀྲོལ་བ་ཡི། ། མདུན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བླངས་ནས་བརླ་གཡོན་དབུས་སུ་སློབ་མ་མཁའ་ལྡིང་ཁ་བྱས་ཏེ། །

From the miserable states of existence, He delivers all beings. Śrī heruka-nirmaṇa-tathāgata-siddhi-samaya-stvaṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ. By this method of abiding in the great mudrā of Amoghasiddhi, through the most secret ritual, the Victorious Ones prophesy with one voice: "You shall become Heruka." This is the ritual of prophecy. The great sovereignty of all the three realms, Firm as the lord of kings, Today, having triumphed over Māra, You have entered the supreme city. By the mere conferral of this empowerment, There is no doubt that today You shall attain the state of Buddhahood itself. The water and the crown are the concordant causes; The vajra lord is the ripening sign. The person born of the empowerment of the perfect Buddha Is the stainless union of the secret. The mother, daughter, sister, And the niece are the messengers; Whether the fierce woman or the dancer, Or even others, one should offer the mind. Among them, the one possessing the flower, The excellent mantrin should take hold of, And with great joy for the empowerment, Possessing the true characteristics of the tantra, The glorious one with the five meats and flowers, The wise one who dwells in the lotus, These mudrās in the maṇḍala, Will protect the tantra without doubt. Possessing the six mudrās and ashes, naked, with hair loose, the mudrā Holds a khaṭvāṅga in the left hand and a stainless ḍamaru is sounded in the right. Having taken [the consort] to the front, the disciple is placed upon the left thigh in the posture of Garuḍa.

བཟའ་བ་ལེགས་གནས་རབ་མཆོག་བླ་མ་མཆོག་གིས་ཟླ་བའི་ འདོད་པ་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་སྤྲོས་པར་གྱུར་པ་གང་ཞིག་དྲི་མེད་དེ་ནི་ལྕེ་ཡིས་རབ་བླངས་ནས། ། དེ་ནས་དེ་ཡི་ཐོད་པར་རབ་ཏུ་རྒྱས་པའི་ཞལ་གྱིས་སློབ་མ་ལ་ནི་གསང་བ་སྦྱིན། ། པདྨ་ལ་གནས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་འབྱུང་ཞིང་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ལྕེ་ཡིས་ལོང་། ། དེ་ནས་ལག་ནས་ བཟུང་སྟེ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྐྱོན་མེད་རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་དེ་ལ་སྦྱིན། ། ལྷ་མོ་འདི་ནི་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། ཁམས་ལྔ་བཅུད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཧེ་རུ་ཀ་བདག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདེ་ལ་ལེགས་པར་མྱང་བར་གྱིས། ། བུ་ཀྱེ་མདུན་དུ་དགའ་བས་མཚོ་སྐྱེས་མཆོག་ནི་དགའ་བས་བརྟན་པར་འཁྱུད། ། ཚིག་མེད་བརྗོད་དུ་མེད་པ་གང་ཞིག་ལེགས་པའི་མཐུ་ནི་བདེ་མཆོག་རང་བཞིན་སྙིང་པོའོ། ། གཞན་པ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བདེ་བ་སྐྱེས་པས་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་དེ། ། ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཕྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བྱ་ཞིང་ཉིན་དང་མཚན་དུ་དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་བསྒོམ། ། ལྷ་མོའི་མཚན་ ཉིད་མངོན་དུ་བསྟན་པས་རྡོ་རྗེའི་དབྱངས་ཀྱིས་སྨྲ་བར་བྱ། ། དཔའ་བོ་ཁྱོད་ནི་ཅི་ལ་སྤྲོ། ། པདྨ་ལས་བྱུང་བཟའ་བ་དང་། ། དགའ་བ་བཞི་པོ་གང་ཡིན་དང་། ། དེ་ཡང་མི་ཕྱེད་ལེགས་པའི་བློ། ། ནུས་སམ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡིས་སྨྲོས། ། སློབ་མས་ཀྱང་ནི་དེ་ནས་སྨྲ། ། རྟག་ཏུ་བདག་གིས་བྱེད་པར་ནུས། ། པདྨ་རྒྱས་པ་མགུ་བ་ཡིས། ། དག་པའི་སེམས་ལ་སྨྲ་བར་བྱ། ། པདྨར་ཇི་ལྟར་བྱ་བར་གྱིས། ། བདེ་མཆོག་མཉེས་པ་ལ་སོགས་པ། ། འཇིགས་དང་ངོ་ཚ་རྟག་ཏུ་ཐོང་། ། བདེ་བའི་མཆོག་ལ་རོལ་བར་གྱིས། །

The supreme Guru, the excellent abode of food, should fulfill the desire of the moon. The yogi should take with the tongue that which has become free from conceptual elaboration and is stainless. Then, with a face fully blossomed, he should bestow the secret upon the disciple in the skull-cup. "Take with your tongue the essence that arises as supreme joy within the lotus. Then, taking her by the hand, according to the ritual, he should give the faultless Yoginī to him. 'This goddess bestows accomplishments; she is the essence of the five elements. Through union with me, the Heruka, experience bliss perfectly.' 'O son, embrace the supreme Lotus-born with joy before you, remaining firm in delight.' That which is wordless and inexpressible, the power of excellence, is the essence of the nature of Cakrasaṃvara. Having understood all else as it was taught—the nature of joy arising from the birth of bliss and so forth—one should subsequently act as desired and meditate on that very jewel day and night." Having thus directly shown the characteristics of the goddess, he should speak with the vajra melody: "O Hero, in what are you interested? The food arising from the lotus, the four joys, and that which is the indivisible, excellent intellect—can you do this? Speak, O Heruka!" Then the disciple should say: "I am always able to do it." With a joyful, blossoming lotus, he should speak with a pure mind: "Act as you do with the lotus; please the supreme bliss and so forth. Always cast away fear and shame; enjoy the supreme bliss."

སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་བསྟན། ། བློ་བཟང་གིས་ནི་དེ་ཀུན་ནི། ། སངས་ རྒྱས་བཞི་ཡི་སྟན་ལ་གནས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ལེགས་པར་གནས། ། དགའ་བ་བཞི་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། ། རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སྤྱད། ། དེ་འོག་འབྱུང་བ་ལེགས་བཟའ་ཞིང་། ། བླ་མ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕྱག་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་དབེན་པར་མཉམ་པའི་ རོ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བས་ཧེ་རུ་ཀ་ཡིས་བྱ། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་ནི་དཔའ་བོ་དང་བཅས་མང་པོའི་རོ་དང་བཅུད་ནི་ཁྲོ་དང་སྒྱུ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། པདྨ་ལ་གནས་སྦྱོར་བའི་སེམས་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་འབྱུང་བ་ཟླ་བའི་འོད་རང་བཞིན། ། གཅིག་ཏུ་རོལ་པ་ལ་ཆགས་སྙིང་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པའི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། ། དགའ་བ་དང་བཅས་དཔའ་བོ་མགོན་པོས་ངེས་པར་བཞི་བའི་མཚན་ཉིད་གསུངས། ། དེ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་རང་བཞིན་ས་གསུམ་དང་བཅས་བདེ་མཆོག་སྙིང་པོའོ། ། ལྷག་མའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་སྦྱིན་ཞིང་བདེ་མཆོག་ཏུ་སྦས་གང་ཡིན་སེམས་ནི་བདེ་ བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིས་གསང་བའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་རྒྱུད་ཀྱི་སྙིང་པོས་ངེས་པར་བརྡར་བསྟན་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ། བདེ་མཆོག་གཞི་ལས་མ་ཤེས་ན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཚོགས་ཅི་ཡི་དོན། ། སེམས་ཅན་ལ་བསྟན་ཅི་ཡི་དོན། ། དོན་འདི་དག་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྣམ་པ་བཞི། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་རྒྱུད་ལས་ནི། ། ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་གསུངས། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། བུམ་པའི་དབང་ནི་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་ཡིན་ནོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པ་སྟེ། ། བཞི་པ་དེ་ནས་ཡང་དེ་བཞིན། །

Just as the Master has taught, the one of noble intelligence should abide upon the seats of the four Buddhas, well-established upon the vajra and lotus. One should follow the characteristics of the four joys in their proper sequence. Thereafter, having partaken of the excellent [substances], one should prostrate to the Guru and the Yoginī. In a secluded place, the Heruka, with great joy in the equal taste of the vajra-essence, should act. The assembly of goddesses, together with the heroes, is liberated from the many tastes and essences of wrath and illusion. The mind of union abiding in the lotus arises as supreme joy, the nature of moonlight. Attached to the singular play, the innate nature of the essence is the reality of all Buddhas. The Heroic Protector, together with joy, has definitively taught the characteristics of the fourth. That is the nature of the Omniscient One, the essence of Cakrasaṃvara for the three realms. Bestowing the remaining vows and so forth, whatever is hidden in the Cakrasaṃvara, one should make the mind blissful. The Yoginī should definitively indicate the secret characteristics through the symbols of the tantra’s essence. If the characteristics of the yogic mind are not known from the foundation of the Cakrasaṃvara, what is the purpose of the assembly of Yoginīs? What is the purpose of teaching to sentient beings? One who is truly endowed with these meanings should speak of the four types of empowerment just as they are taught in the glorious Cakrasaṃvara Tantra. Thus it is also said: "The first is the vase empowerment; the second is the secret empowerment; the third is the wisdom-gnosis empowerment; and the fourth is likewise thereafter."

དཔལ་ ལྡན་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་ནི། ། ལེགས་པར་བསྔགས་པའི་དངོས་གྲུབ་གསུངས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མི་གནས། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་རྒྱུད་དུ་ཐོག་མར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སེམས་ནི་རྣམ་པར་བཀོད། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ མངོན་དུ་བརྡ་ཡིས་བསྟན་པས་གོ་བར་བྱ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བར་འཁོར་བར་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་རྟག་ཏུ་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་ཆོ་ག་ཐ་དད་གསུངས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཧེ་རུ་ཀར་བརྗོད་པའི། ། དགའ་བ་བསྟན་པ་མི་ཤེས་ནི། ། དེ་ནི་ བདེ་མཆོག་ཕྱི་རོལ་འཁོར། ། དེ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཤིན་ཏུ་རིང་། ། རྟག་པའི་དུས་སུ་བདེ་མཆོག་གང་། ། འདུས་པ་ཞེས་བྱར་དེས་གསུངས་སོ། ། འདུས་པ་དང་ནི་བདེ་མཆོག་དག། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བར་གནས། ། འདུས་པ་ཞེས་བྱ་ཆོ་གས་བསྟན། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་དེ་ ལས་བྱུང་། ། འདུས་པ་བདེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཀུན་ཧེ་རུ་ཀ་རུ་བརྗོད། ། གང་ཞིག་བདེ་མཆོག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཐོག་མེད་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། རང་རིག་ཆོ་གས་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་གཟུགས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨར་འབྱོར་པ་རྒྱུ་ལས་མ་སྐྱེས་དཔལ་ལྡན་འདི་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་བཅས་མགོན་པོར་ གྱུར། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་གནས་རྒྱུད་ལས་ནི། ། འདི་ཡི་དོན་ནི་ལེགས་པར་གསུངས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ལེགས་སྦྱོར་བ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་པ་པོ། ། ཕ་རོལ་ཡན་ལག་ཅེས་གྲགས་པ། ། གང་ཡིན་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཡན་ལག། ཅེས་པ་རྣལ་འབྱོར་ མ་ལུས་གྲགས། །

From the Glorious Guhyasamāja Tantra, the nature of the single characteristic of supreme joy is as follows: The accomplishment of the well-praised is taught as the non-abiding coemergent. In the Glorious Cakrasaṃvara Tantra, the coemergent mind is first arranged. The wise should understand it through the direct indication of symbols. In the coemergent joy, the yogi always abides in the entirety of saṃsāra. In that very state, mantra and mudrā are taught as the distinct rituals of the coemergent. If one does not know the teaching on the joy expressed as the coemergent Heruka, that is the outer cycle of Cakrasaṃvara; for that, accomplishment is very far off. That which is Cakrasaṃvara at all times is taught as the "Guhyasamāja." Guhyasamāja and Cakrasaṃvara abide as dependent origination. What is called "Guhyasamāja" is taught through ritual; from that, Cakrasaṃvara arises. That which is called "Guhyasamāja-Cakrasaṃvara" is all expressed as Heruka. That which is the coemergent Cakrasaṃvara is the beginningless Buddha; the various forms emanated through the ritual of self-awareness, the union of vajra and lotus, unborn from causes—this glorious one has become the protector Heruka. The meaning of this is well-taught in the tantra that is the abode of all qualities. The glorious Heruka is the excellent application, the accomplisher of all desired aims. That which is renowned as the "supreme limb" is the empowerment of the disciple. That very thing is renowned as the "coemergent limb" of all yoginīs.

ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་མ་གཟུགས་ཅན་མ། ། ཡན་ལག་ཕྱག་རྒྱ་འདི་སྤངས་ནས། ། གང་ཞིག་ཡང་དག་རིག་འདོད་པ། ། གཞན་དུ་སྡུག་བསྔལ་སྐལ་བ་ཅན། ། ཇི་ལྟར་ཆགས་པའི་ཆོ་ག་ཡིན། ། བདེ་མཆོག་ལས་ནི་སེམས་ཅན་འཛིན། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་སྟོང་པ་ཉིད། ། འཁོར་བ་ན་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། འདོད་ཆགས་དེ་ཉིད་དོན་བསམ་ཞིང་། ། འདོད་ཆགས་ལས་སྐྱེས་བྱང་ཆུབ་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པ་ཡི། ། སྔགས་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་དོན་འདི། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་སུ་འདོད། ། དེ་ཀུན་རྟོགས་ པའི་བློ་ཡིས་ནི། ། ཆོ་ག་ཡིས་ནི་ལས་བྱའོ། ། གྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ནི། ། འདི་ནི་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ལེགས་པར་གསུངས། ། གནང་བའི་མཆོག་འདི་བརྟག་པའོ། ། གང་གསུངས་པ། འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མང་པོ་རྒྱས་པ་ནི། ། གསང་སྔགས་སྨྲ་བས་ བསྟན་པ་ནི། ། སེམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། སེམས་ལས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་། ། དེ་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་མཆོག། རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ་འདི་མངོན་དུ་འགྱུར། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པ་ཡི། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་ རྣམས་གཟུགས། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོག་གིས་སེམས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བྱས་མཉེས་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་ཟློས་ལ་མཆོག་ཏུ་བརྩོན། ། རྡུལ་ཚོན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཟུགས། ། ལེགས་མཆོད་ནས་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། རྡུལ་ཚོན་བག་ཙམ་དོན་བྱིན་ནས། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ སོགས་པར་འདོར། ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་ལྷ་མོ་རྣམས། །

Having abandoned this mudrā of the limbs, the coemergent embodied one, whoever desires to know the authentic reality will otherwise be a partaker of suffering. How is it the ritual of passion? From the Cakrasaṃvara, one grasps sentient beings; coemergent joy is emptiness, and it is supreme within saṃsāra. It was said: "All the Vajra Lords should contemplate the reality of that very passion; one should achieve awakening born from passion. The mantrin should realize this meaning for the benefit of all sentient beings; it is asserted as body, speech, and mind. With a mind that realizes all of these, one should perform the action through the ritual. This samaya vow of accomplishment should be guarded at all times. This supreme permission granted by all the Buddhas is to be examined." It was said: "The extensive flourishing of many arising fruits is the teaching of the Secret Mantra speakers. Through the distinction of the mind's accomplishment, perfect awakening arises from the mind." It was said: "Whatever is the fruit of bodhicitta, that is the supreme wisdom of the Buddha. This Vajra Heruka will be manifested. The forms of the heroes and yoginīs of the Dharma, Enjoyment, and Emanation bodies—having pleased the mind with various supreme aspects of the coemergent, one should be supremely diligent in the recitation of the secret mantra. Having properly worshipped the coemergent form of the colored powder, one should request the departure. Having given a small portion of the colored powder for the sake of the purpose, one should cast it into a great river and so forth. Then, the heroes and goddesses..."

མཚན་མོ་ཕྱེད་ནས་མཁས་པ་ཡིས། ། སྤྱད་དང་བཟའ་བ་སྔོན་བྱས་ཏེ། ། རྒྱུད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཆོད་པ་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ཡི་གནས་སུ་ནི། ། འོངས་པར་གྱུར་ནས་བླ་མ་མཆོད། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་ཡང་དག་ལྡན། ། འདོད་པ་ལྔ་ལ་ཉེ་ བར་སྤྱོད། ། ཧེ་རུ་ཇི་བཞིན་ལྷ་མོ་བཞིན། ། བླ་མ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཧེ་རུ་ལྷ་མོ་བླ་མ་ལ། ། མཆོད་པའི་འབྲས་བུ་འདྲ་བའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ལ་དབུལ་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་ཡོན། ། གསེར་ནི་བརྒྱ་སྟོང་དབུལ་བ་དང་། ། རིན་ཆེན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། རས་ནི་ཟུང་ གྱུར་བརྒྱ་ཉིད་དང་། ། གླང་པོ་རྟ་དང་ཡུལ་འཁོར་དང་། ། རྣ་རྒྱན་དང་ནི་ལག་རྒྱན་དང་། ། མགུལ་རྒྱན་སོར་གདུབ་དམ་པ་དང་། ། གསེར་ལས་བྱས་པའི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས། ། རང་གི་ཆུང་མ་བུ་མོ་དང་། ། བྲན་དང་བྲན་མོ་སྲིང་མོ་རྣམས། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བླ་མར་རབ་དབུལ་བྱ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་བདག་བྲན་དུ། ། ཁྱོད་ལ་བདག་ནི་ཕུལ་བ་ལགས། ། དེ་ལྟར་ཆོ་ག་དེ་བྱས་ནས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་ཤིན་ཏུ་ངེས། ། དེ་ནས་དེ་དང་དེ་ཡི་ནི། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་སྦྱོར་བའོ། ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་དང་ལཱ་མ་དང་། ། ཁཎྜ་རོ་ཧཱ་རཱུ་པི་ཎི། ། འདི་དག་འགྲོ་བར་རྣམ་པར་སྤྱོད། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་སྒྲུབ་པོར་བཅས། ། ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་བྲན་བཞིན་དུ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་སོམ་ཉི་མེད། ། སྦྱོར་བ་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེའི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་མི་བཟློགས་སོ། ། སློབ་དཔོན་ལུས་སུ་གནས་ནས་ ནི། ། འབད་པ་ཡིས་ནི་མཆོད་པ་ལེན། །

At midnight, the wise one, having first partaken of food and drink, should perform the offering according to the tantra itself. Having arrived at the site of the maṇḍala, one should worship the guru. Fully endowed with the outer and inner, one should enjoy the five objects of desire. Just as with the Heruka and the goddesses, so too is the guru. The fruit of making offerings to the Heruka, the goddesses, and the guru is the same. Then, the gift to be offered to the guru is the fee spoken of by the Tathāgatas: one should offer hundreds of thousands of gold pieces, various kinds of jewels, a hundred pairs of cotton cloths, elephants, horses, and kingdoms, earrings, bracelets, necklaces, excellent rings, and golden yajñopavīta threads. One’s own wife, daughters, male and female servants, and sisters should be offered after prostrating. With the self-nature of all things, the wise one should offer them to the guru. "From this day forth, I offer myself to you as your servant." Having performed that ritual in this way, the practitioner becomes utterly certain. Then, there is the union with those various ḍākinīs: Ḍākinī, Lāmā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī. These move throughout the world. Together with the ḍākinīs and the practitioner, all are like his servants; of this the practitioner has no doubt. For one who has accomplished the union, the three worlds cannot turn him back. Abiding in the body of the ācārya, he receives the offerings with diligence.

འདི་དོན་བདག་གིས་རབ་ཏུ་བསྟན། ། བླ་མ་ལ་ནི་མཆོད་པ་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་བདེ་མཆོག་ལ། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ལེགས་མཆོད་པ། ། རྫོགས་པར་གྱུར་ནས་མཁས་པ་ཡིས། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་སྤྱོད་པ་བྱ། ། དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཡང་ན་ཡིད་ནི་མངོན་དགའི་གནས་སུ་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡི། ། དབང་བསྐུར་དོན་དུ་ཡིད་འོང་བ་ཡི་འཁོར་ལོར་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས། ། སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པའི་སྔགས་པས་ཟས་བཟང་པོ་ཡི་རྒྱན་དང་ཆོ་ག་ནི། ། སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་དེ་འདྲའི་སློབ་མ་ ལ་ནི་དབང་བསྐུར་སྦྱིན། ། གནས་དེར་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་དང་པོའི་དཔའ་བོ་དང་ནི་དབུས་དང་གཡོན་པར་ལྡན། ། གཡོན་པའི་སྤྱོད་པའི་ཆོ་གས་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། ཤིན་ཏུ་རྒྱུད་དུ་སྦས་པའི་དགའ་བ་བཞི་ཡི་ཆོ་ག་ལེགས་པར་བསྟན། ། སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པར་ལེགས་གནས་བཤད་པར་གྱིས། ། པདྨའི་ནང་ན་མཆོག་གི་སྣ་ཡི་རྩེ་མོ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་འོ་མ་རྒྱ་མཚོ་གཟུགས་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་འགྲོ་ཀུན་རང་བཞིན་ནི། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་རིག་པ་རྟག་ཏུ་འབབ། ། གཏོར་མའི་ཆོ་ག་བསྲུང་འཁོར་ལོ། ། ཁ་སྦྱོར་གྲོལ་བ་བཟང་པོ་དང་། ། སྔགས་བཏུ་བ་དང་དེ་བཞིན་བསྲུང་། ། སྤོབས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་ཐབས་ཏེ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ལྡན། ། སློབ་དཔོན་དེས་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ལག་ཏུ་འོངས་པའི་དཔལ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བའོ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་རྒྱུད་དུ་བདེན་སྦས་གྱུར་པའི་དབང་ བསྐུར་ཤེས། །

I shall thoroughly explain this meaning: one should make offerings to the guru. Having perfectly made excellent offerings with all things to Heruka and the rest of the Cakrasaṃvara deities, the wise one, once that is complete, should subsequently engage in the conduct. This is the ritual of empowerment. Alternatively, in a place where the mind is joyful, the yogi who possesses the nature of the maṇḍala should perform all the rituals in a delightful maṇḍala for the sake of empowerment. The mantrin, possessing the yoga previously taught, should provide the ornaments and rituals of excellent food to such a student as previously described, and then bestow the empowerment. In that place, the yogi is endowed with the first hero, the center, and the left. Through the ritual of left-hand conduct, he should always bestow all that is most beautiful. He should properly teach the ritual of the four joys, which are well-concealed in the tantras. He should explain the power of compassion as abiding in the coemergent. Within the lotus, at the tip of the supreme nose, the form of the ocean of milk arising from the vajra is like a wish-fulfilling jewel; it is the nature of all beings. The glorious Cakrasaṃvara, the knowledge, flows constantly. The ritual of the torma, the protection wheel, the excellent union and liberation, the extraction of mantras, and likewise the protection, the eloquence, the maṇḍala, and the sādhana—all these are perfectly possessed. That ācārya should teach them. The glory that comes into his hands bestows all desires. One should know the empowerment that is truly concealed in the glorious Guhyasamāja Tantra.

སློབ་མ་ལ་ནི་བླ་མ་དེས་ནི་རྒྱུད་དུ་དེ་བཞིན་གསུངས། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་བསྐུར་བར་འདོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ལེགས་པར་རབ་གནས་ཆོ་ག་འདི། ། གདོད་ནས་དག་པ་སྐྱོན་མེད་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་ལེགས་པར་དཀྲིས། ། གང་ཕྱིར་འགྲོ་བ་སེམས་ལས་བྱུང་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་གནས་ཀུན་དུ། ། བློ་བཟང་གིས་ནི་རབ་གནས་ཀྱིས། ། ལུགས་མ་དང་ནི་གླེགས་བམ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་རབ་གནས་གསུངས། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ནས། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་རབ་ གནས་བྱ། ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོས་རི་ལུ་གྲུབ་པ་དེ་ཡི་ཡུལ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པ་གསུངས། ། དེ་ནི་བགྲོད་ནས་སྔགས་པ་བཟང་པོས་རབ་ཏུ་གནས་པ་མདོར་བསྡུས་བྱ། ། ཟླ་བའི་བཏུང་བ་སྔོན་བྱས་ནས། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དཔའ་བོའི་སྲུང་བ་ཡང་དག་ལྡན། ། རབ་ཏུ་ འཇུག་ལམ་ལ་ལེགས་གནས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལེགས་བརྗོད་ནས། ། ལྷ་རྣམས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། ལུགས་མ་གླེགས་བམ་ལ་སོགས་རྣམས། ། དེ་ཀུན་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ། ། ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། རྀ་རཱྀ། ལྀ་ལཱྀ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ཨཾ་ཨཿཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྷ་ཉ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན། པ་ཕ་བ་བྷ་མ། ཡ་ར་ལ་ཝ། ཤ་ཥ་ས་ཧ་ཀྵཿ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་བཟླས་པ་ཡིས། ། མཁས་པས་ལྷ་ཡི་ཁྲུས་བྱའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱུར་ནི་དབང་བསྐུར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆུང་ངུ་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། དེ་ལྟ་ བུར་ནི་མཚན་ཉིད་གྱུར། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་སྟེ། །

To the disciple, that guru has thus spoken in the tantra. This is the ritual for the desire to confer empowerment in the external maṇḍala. This ritual of excellent consecration is primordially pure and faultless, perfectly endowed with all maṇḍalas, and well-encircled in every aspect. Because wandering beings arise from the mind, it is the characteristic of the coemergent. Therefore, in all locations, the wise should perform consecration. For the sake of the world, consecration is taught for cast images, books, and so forth. Relying upon worldly convention, the learned should perform the consecration. It is taught that the pill is accomplished through the near-essence and then remains in that place. Having proceeded there, the excellent mantra practitioner should perform the consecration in brief. Having first partaken of the lunar drink, adorned with all ornaments, and perfectly endowed with the hero’s protection, one should remain well-established on the path of entry. Having properly recited the vowels and consonants, one should perform the consecration of the deities. Cast images, books, and the like—all these should be consecrated. A Ā, I Ī, U Ū, Ṛ Ṝ, Ḷ Ḹ, E AI, O AU, AṂ AḤ; Ka Kha Ga Gha Ṅa; Ca Cha Ja Jha Ña; Ṭa Ṭha Ḍa Ḍha Ṇa; Ta Tha Da Dha Na; Pa Pha Ba Bha Ma; Ya Ra La Va; Śa Ṣa Sa Ha KṢaḥ. By reciting over the victory vase, the wise should perform the bathing of the deity. Then, with the other vases as well, one should confer empowerment as the cause of accomplishment. The minor yoga is Vajrasattva; such is the characteristic. All the rituals should be performed.

རྒྱུད་ལས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་འདོད། ། འདས་པ་བར་མའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྟེན་ལ་བར་མའི་ཆོ་ག་བྱ། ། རབ་གནས་ལ་སོགས་གང་ཡིན་ཀུན། ། གང་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གསུངས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་ལྡན་བདག། དཔའ་བོའི་ ཡིད་ནི་མི་གཡོ་བའོ། ། ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས། ། སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་ཀུན་ལ་སྤྱད། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རབ་ཏུ་གནས་པར་ངེས་པར་གྱུར། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་ཞིང་། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བསྔགས། ། ཆེན་པོ་ཡང་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། ། རྣལ་ འབྱོར་གཉིས་མེད་མཚན་ཉིད་དོ། ། དཔལ་ལྡན་འཁོར་ལོ་ཀུན་གྱི་གཞི། ། རང་འབྱུང་བདེ་མཆོག་ལས་བྱུང་བའོ། ། རྣམ་པ་བཞིར་གྱུར་རྣལ་འབྱོར་པ། ། དགའ་བ་བཞི་ཡི་མཚན་ཉིད་དང་། ། མཚན་ཉིད་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མཆོད། ། ཟླ་བའི་བཏུང་བ་ལ་ སོགས་བྱ། ། བཞད་དང་སྒེག་པ་ལ་སོགས་ལྡན། ། མཚན་མོ་དགའ་བ་ཆེན་པོས་དེར། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ལྡན། ། འདུས་པ་ལ་སོགས་ལེགས་བརྟེན་ནས། ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་མཆོག། རྟག་ཏུ་གཡོན་དུ་བསྒྱུར་བ་ཡིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཐམས་ ཅད་བྱ། ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། བདེ་མཆོག་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བཅངས་ན་བདེ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། ཨེ་ལྟ་བུ་ཡི་དབུས་ཕྱོགས་སུ། ། དཔལ་ལྡན་མཁས་པས་གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་བྲི། ། གྲོ་གར་གུར་གུམ་ཙནྡན་སོགས། ། ཆོ་གས་ དཔལ་ལྡན་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་ཉིད། ། གནོད་པ་ཀུན་སེལ་རྒྱལ་བྱེད་ལེགས་པའི་དཔུང་པར་རྟག་ཏུ་བཅིང་། །

As taught in the tantra, one should desire [the practice]. Through the intermediate application of the past, one should perform the intermediate ritual upon the support. Whatever [rituals] such as consecration and so forth are taught, they should be spoken of in that same way. The self of the coemergent Heaven of Joy is the unwavering mind of the hero. Possessing the qualities of greatness, one should practice everything as mind-only. In an instant, everything itself becomes definitively consecrated. Endowed with the supreme of all aspects, it is praised by all the perfect Buddhas. The yoga of the great and the even greater is the characteristic of non-duality. The glorious basis of all cakras arises from the self-originated Cakrasaṃvara. The yogi becomes fourfold, possessing the characteristics of the four joys and the four characteristics; he perfectly worships all the Buddhas. One should perform the drinking of the moon and so forth. Possessing laughter, charm, and so on, there, in the great joy of the night, one is endowed with the lords of heroes and heroines. Having properly relied upon the assembly and so forth, the wise person should always perform the supreme ritual of consecration by turning to the left. This is the ritual of consecration. The glorious great Cakrasaṃvara, through a yoga such as that of Cakrasaṃvara, if held, becomes Cakrasaṃvara. In the center of such a [mandala], the glorious wise one should write the king of secret mantras. On birch bark, with saffron, sandalwood, and so forth, according to the ritual, the glorious king of swans himself—always bound upon the arm of the Victorious One who dispels all harm and is a source of excellence.

གསང་སྔགས་སྣ་ཚོགས་བཟླས་ཤིང་ཆོ་གས་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། ཞི་ལ་མཐའ་རུ་སྭཱ་ཧཱ་བྲི། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། དབང་ལ་ཧོཿདང་ཡང་དག་ལྡན། ། བསད་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྦྱར་ བར་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་སྦྱོར་མི་ཤེས་ན། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་བརྩོན་པར་གནས། ། དུབ་ཅིང་ངལ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་གཏོར་མ་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། རབ་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་ཏེ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ལྡན། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ལུས་མཚན་ ཉིད། ། དཔལ་ལྡན་རིན་ཆེན་རི་གནས་ཏེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་རྒྱུར། ། སློབ་དཔོན་དབུ་བ་བློ་ལྡན་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐབས་འདི་བྱས་པ་ཡིན། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། །

Reciting various secret mantras, the ritual bestows accomplishments. For pacifying, write svāhā at the end; for enriching, offer homage; for magnetizing, it is perfectly endowed with hoḥ; for slaying, one should append hūṃ phaṭ. If one does not know the union of Heruka, one remains striving for the sake of sentient beings; for those who are weary and exhausted, it will not become the welfare of sentient beings. The sādhana, the offering cake, the homa, the consecration, and likewise the maṇḍala—all these are perfectly endowed with the characteristics of the glorious Heruka’s body. The glorious one, dwelling on the mountain of jewels, for the sake of the welfare of all sentient beings, the ācārya, the intelligent Bhaṭṭa, composed this method of the maṇḍala. This concludes the ritual of the Cakrasaṃvara maṇḍala.