A Praise of the Glorious Cakrasaṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྦ་ར་སྟོ་ཏྲ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་བསྟོད་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀུན་རྟོག་སྤྲོས་བྲལ་དྲི་མ་རྣམ་དག་ཅིང་། ། མཚོ་ལྟར་བདེ་བ་ཆེན་པོར་རོ་གཅིག་པ། ། ནམ་ མཁའི་ངང་དུ་སྤྲིན་དཀར་དག་པ་བཞིན། ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཆོས་རྣམས་མངོན་གྱུར་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་མཁའ་ལ་འཇའ་ཚོན་ཤར་བ་བཞིན། ། གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རྟོག་མེད་ཇི་བཞིན་དུ། ། གདུལ་བྱ་མཆོག་ལ་སྤྲུལ་སྐུ་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ། ། དཔའ་བོ་འཇིགས་བྱེད་གར་དགུའི་ཉམས་དང་ལྡན། ། སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ནི། ། སྒེག་དང་དཔའ་དང་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་ཚུལ། ། གསུང་གི་རང་བཞིན་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུ་ནི། ། བཞད་དང་གཤེ་དང་རྔམ་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན། ། ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཟུགས་དང་ ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཞི་བ་སེམས་དཔའ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཚུལ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་སྒེག་པའི་ཉམས་བཅོམ་ནས། ། གཉིས་མེད་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་ནས་འགྱིང་བག་བཞུགས། ། གཞོན་ནུ་གདོང་དྲུག་དཔའ་བའི་ཉམས་བཅོམ་ནས། ། འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་གཡས་བརྒྱང་ཞབས་ཀྱིས་ མནན། ། ཁྱབ་འཇུག་ཞལ་གསུམ་འཇིགས་པའི་ཉམས་བཅོམ་ནས། ། ཞལ་བཞི་མངའ་ཞིང་བཅུ་གཉིས་ཕྱག་དང་ལྡན། ། ལྷ་ཆེན་ཚངས་པ་རྒོད་པའི་ཉམས་བཅོམ་ནས། ། གཡས་པ་སེར་པོ་བཞེད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་གཤེ་བའི་ ཉམས་བཅོམ་ནས། ། གླང་ཆེན་པགས་པས་རྒྱན་བྱས་མཆེ་བ་གཙིགས། ། སྒྲ་གཅན་ལྷ་མིན་ཉི་ཟླ་ཁར་བཅུག་ནས། ། རྔམ་པའི་ཉམས་བཅོམ་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་བསྣམས། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvarastotra. In the language of Tibet: dPal ’khor lo sdom pa la bstod pa (Praise to the Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the Blessed One Cakrasaṃvara! Free from the elaborations of conceptual thought and utterly pure of stains, you are of one taste with great bliss like a lake. Like pure white clouds in the expanse of the sky, the naturally pure phenomena are made manifest. Just as a rainbow appears in the sky, the non-dual great bliss of the saṃbhogakāya is like a wish-fulfilling jewel, free from conceptualization. To the supreme disciples, you appear in the form of the nirmāṇakāya as a wrathful deity, a hero possessing the nine dramatic expressions of the Terrifier (Bhairava). The nature of your body, with its major and minor marks, displays the modes of the graceful, the heroic, and the terrifying. The nature of your speech, with its sixty branches, is shown in the modes of laughter, reproach, and ferocity. The nature of your mind, with its forms and absorptions, is the wondrous mode of the peaceful being. Having overcome the graceful expression of the great lord Maheśvara, you sit with a majestic bearing, embracing the non-dual consort. Having overcome the heroic expression of the youth Ṣaṇmukha, you trample upon Bhairava and Kālarātri with your outstretched right foot. Having overcome the terrifying expression of the three-faced Viṣṇu, you possess four faces and twelve arms. Having overcome the laughing expression of the great god Brahmā, your yellow right face displays a laughing mode. Having overcome the reproachful expression of Gaṇeśa, you are adorned with an elephant hide and bared fangs. Having swallowed the asura Rāhu and the sun and moon, you overcome the ferocious expression and hold the head of Brahmā.

བརྒྱ་བྱིན་སྤྱན་མང་ཞི་བའི་ཉམས་བཅོམ་ནས། ། སྐུ་ལ་སྤྱན་གསུམ་གཟི་བརྗིད་ལྡན་པ་པོ། ། མེ་ ལྷ་ཚངས་པ་ཞི་བའི་ཉམས་བཅོམ་ནས། ། ཐལ་བའི་ཚོམ་བུས་སྐུ་ལ་བརྒྱན་པ་པོ། ། ཀླུ་ཆེན་སེ་ཤ་རྨད་བྱུང་ཉམས་བཅོམ་ནས། ། མི་མགོ་ལྔ་བཅུ་གཅིག་གིས་དོ་ཤལ་བྱས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ནུབ་པས། ། ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་ཐུགས་སུ་ཆུད། ། ཡང་ དག་ཏིང་འཛིན་རང་བཞིན་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་གཡས་བརྐྱང་སྦྱོར་བས་བཞུགས། ། ཆོས་ཉིད་མི་འགྱུར་སྐུ་མདོག་མཐིང་གར་བསྟན། ། ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ། ། ཐུགས་རྗེ་མཆོག་གྱུར་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ཡི་ཡུམ་གྱུར་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ ནི། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ། ། བདུད་བཞི་བཅོམ་ནས་བདེ་ཆེན་ཐུགས་ཆུད་མ། ། གཉིས་མེད་ཡུམ་གྱུར་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞི་སོགས་ལས་མཛད་ཡེ་ཤེས་བཞི་ཡི་སྐུ། ། ཚད་མེད་བཞི་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་མ། ། ཕྱོགས་བཞི་པདྨའི་དབུས་ན་ བཞུགས་པ་ཡི། ། མཁའ་འགྲོ་ཡུམ་བཞི་མོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྟག་པ་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞི། ། བུམ་པ་བཞི་དང་བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་སྣོད། ། མཚམས་བཞིར་མཆོད་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པ་ཡི། ། ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སེམས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐུགས་ཆུད་ཅིང་། ། མི་བསྐྱོད་རིགས་སུ་སྐུ་མདོག་མཐིང་གར་བསྟན། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་རྩིབས་ཐུགས་རྟགས་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན། ། མཁའ་སྤྱོད་ཡབ་ཡུམ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གསུང་ནི་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུར་ཐུགས་ཆུད་ཅིང་། །

Having subdued the many-eyed Śakra’s peaceful mien, your body possesses the majesty of three eyes. Having subdued the peaceful mien of the fire god and Brahmā, your body is adorned with clusters of ash. Having subdued the wondrous mien of the great nāga Seśa, you wear a necklace of fifty-one human heads. Because the three sufferings have subsided within your body, speech, and mind, you have realized all as great bliss. To the Blessed One, the nature of authentic meditative absorption, who dwells in the center of the wheel in the posture of right leg extended, who displays a blue body color as the unchanging nature of phenomena, and who acts for the benefit of beings through the manner of skillful means—to that supreme compassion, I prostrate. To his consort, Vajravārāhī, who is red in body color with one face and two hands, who has subdued the four Māras and realized great bliss—to that non-dual consort, I prostrate. To the four ḍākinī consorts who dwell in the center of the lotuses of the four directions, who perform activities such as pacifying and possess the bodies of the four wisdoms, who are endowed with the four immeasurables and the four mudrās—to them, I prostrate. To the four Tathāgatas, Nitya and the others, who are the four vases and the vessels filled with nectar, who abide in the four intermediate directions in the form of offerings, and who are the inseparability of method and wisdom—to them, I prostrate. Having realized that the mind is unborn, you display a blue body color in the Akṣobhya family. Adorned with the vajra, the sign of the mind, upon the eight spokes of the doors of liberation—to the Khecarī consorts and their consorts, I prostrate. Having realized that speech is like an echo, ...

འོད་དཔག་མེད་རིགས་སྐུ་ མདོག་དམར་པོར་བསྟན། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་རྩིབས་གསུང་རྟགས་པདྨས་བརྒྱན། ། ས་སྤྱོད་ཡབ་ཡུམ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐུ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཐུགས་ཆུད་ཅིང་། ། རྣམ་དག་རིགས་སུ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོར་བསྟན། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་རྩིབས་སྐུ་རྟགས་འཁོར་ལོས་བརྒྱན། ། ས་ འོག་ཡབ་ཡུམ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་སོགས་ཁྲོ་མོ་ཆེན་མོ་བརྒྱད། ། མི་འམ་ཅི་སོགས་གདུལ་ཕྱིར་ཐ་དད་བཞུགས། ། ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་བརྒྱད་པོ་རྣམས། ། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོར་བཞུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་ལས་གྲུབ་དཔག་མེད་ གཞལ་ཡས་ཁང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། གཙོ་བོ་བདེ་ཆེན་ཐུགས་ཀྱི་སྣང་བ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་དང་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཛེས། ། ཆོས་རྣམས་ཚད་མེད་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར། ། རྣམ་པར་གཟིགས་ཤིང་ཐ་དད་གདོང་དུ་བསྟན། ། ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་སོགས་བརྒྱད། ། ཕྱོགས་རྣམས་སྐྱོང་ཞིང་ཀླུ་དང་སྲིན་པོའི་གཟུགས། ། ཐུགས་རྗེས་ཉོན་མོངས་བསྲེག་མཛད་འབར་བའི་ཕྲེང་། ། རྣམ་སྣང་རང་བཞིན་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། བདེ་ཆེན་བཞུགས་གནས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བཅོམ་ ལྡན་འདས་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་བསྟོད་པ་ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བྲམ་ཟེ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་མ་ཧཱ་ཛྙཱ་ན་དང་བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མར་པ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The Body of the Amitābha Family The body is shown as red in color, adorned with lotuses—the sign of speech—on the eight spokes of the doors of liberation. Homage to the fathers and mothers who dwell on the earth. Having realized the body to be like an illusion, the body is shown as white in color within the pure family, adorned with wheels—the sign of the body—on the eight spokes of the doors of liberation. Homage to the fathers and mothers who dwell beneath the earth. The eight great wrathful goddesses, such as Yamāntakī and Sthāvarā, abide in various forms to subdue the kinnaras and others. Homage to the eight goddesses, such as Kākāsyā, who abide in the samaya wheel. The immeasurable celestial palace is composed of jewels, in which the dharmas of supreme awakening are fully complete. The manifestation of the mind of great bliss, the central deity, is beautified by various ornaments and hosts of goddesses. The immeasurable dharmas are surrounded by the eight charnel grounds. Beholding all, they are shown with various faces. The eight—such as the Hearers, Solitary Realizers, and Universal Monarchs—protect the directions in the forms of nāgas and rākṣasas. With garlands of blazing fire, they burn away the afflictions through compassion. This supreme city of liberation, the nature of Vairocana, the abode of great bliss—to that I prostrate. This praise to the Bhagavān Śrī Cakrasaṃvara, composed by the great Kashmiri Paṇḍita, the Brahmin Ratnavajra, is complete. It was translated by the Indian Abbot Paṇḍita Mahājñāna and the Tibetan translator Marpa Chökyi Wangchuk.