The Oral Transmission of Personal Instructions on the Glorious Saṃvara called “The Wishfulfilling Jewel”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་སམྦ་ར་ཨུ་པ་དེ་ཤ་མུ་ཁ་ཀརྞྞ་པ་ར་ཙིནྟ་མ་ཎི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་སྡོམ་པའི་མན་ངག་ཞལ་ནས་སྙན་དུ་བརྒྱུད་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐུ་གསུམ་བདག་ཉིད་དགོས་འབྱུང་བླ་མ་ དམ་པའི་ཞབས་པད་ཟེ་འབྲུ་དྲི་མེད་འོད་ཟེར་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། གསང་སྔགས་མཐར་ཐུག་སྙིང་པོའི་བཅུད་བྱུང་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་མཁའ་འགྲོའི་གསུང་བཞིན་རྟོགས་པས་འདིར་གསལ་བཀོད། ། བདེ་གཤེགས་ཐུགས་ལ་སྣང་བ་དྲི་མེད་པཉྩ་པ་ནས་རྟོགས་པ་ཀི་རི་ལི་རུ་གསང་བདག་མཉེས། ། སྤྱོད་པས་ཟིལ་མནན་ལུས་ཀྱི་བཀོད་པས་རྣལ་འབྱོར་རྗེས་བཟུང་མཛད་པ་མཐའ་ཡས་འགྲོ་རྣམས་སྟོང་པར་བྱས། ། བསླབ་པ་གསུམ་དང་རྒྱུད་པར་ལྡན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་འཇུག་ཚུལ་ཤེས་པས་བླ་མ་དམ་པར་ཤེས། ། པཎྜི་པ་དང་རིགས་ཆད་བྲལ་ལྟར་རུས་སྦལ་སྤུ་སྟེ་མོ་གཤམ་བུ་ལྟར་ སློབ་མ་སྐྱོན་ལྔ་བྲལ། ། མཆོག་གི་དོན་འདོད་གང་གིས་དེ་བསྟན་ཐོག་མར་དབང་བཞིས་རྒྱུད་སྨིན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་བ་ཉིད། ། འདི་དོན་རིམ་པར་བརྒྱུད་པ་རྣ་བར་འཕོ་བྱེད་དེ་ཚེ་སངས་རྒྱས་བསྟན་གནས་གུས་པར་མཉན་པར་གྱིས། ། ས་ཡི་ཆོ་ག་ལྷག་པར་གནས་པ་རིག་བྱེད་སློབ་དཔོན་ རིག་སྦྱོར་སོགས་ཀྱིས་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བྱ། ། བསླབ་པས་རྒྱུད་མཛེས་ཐོས་བསམ་ནོར་ལྡན་བླ་མར་འོས་པ་ཕུལ་ལ་བླ་མས་གསལ་སྟོང་ལ་སོགས་བསྐུར། ། ཉེར་ལྔ་ལྷག་སྤངས་རིགས་ལྡན་རྒྱན་སྤྲས་ཟག་བཅས་བསྐུལ་སོགས་གསུམ་པ་བྱིན་ནས་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པར་བྱ། །

In the language of India: Śrī-saṃvara-upadeśa-mukha-kaṇṇa-paracintāmaṇi-nāma. In the language of Tibet: Dpal sdom pa'i man ngag zhal nas snyan du brgyud pa yid bzhin nor bu zhes bya ba (The Wish-Fulfilling Jewel: The Oral Lineage Instructions on the Glorious Saṃvara). Homage to the glorious Vajrasattva! Homage to the stainless pollen of the lotus feet of the sublime Guru, the embodiment of the three kāyas, the source of all needs and desires. Having realized the essence of the ultimate secret mantra, the Wish-Fulfilling Jewel, according to the speech of the ḍākinīs, I shall set it forth clearly here. The stainless appearance in the mind of the Sugatas was realized from the Pañcapāṇa; Kiri-li was pleased by the Lord of Secrets. Through conduct that overwhelms, and through physical displays, he took yogins under his care and emptied infinite wandering beings. One should recognize the sublime Guru as one who possesses the three trainings and the tantras, and who knows the way of engagement through experience. Like a paṇḍita free from a severed lineage, or like the hair of a tortoise or the son of a barren woman—[so must the disciple be]. The disciple should be free from the five faults. Whoever desires the supreme goal should first ripen the continuum through the four empowerments; this is the union of method and insight. This meaning is transmitted in stages to the ear; at that time, listen with devotion while the Buddha's teaching remains. Through the ritual of the site, the special abiding, and the application of the Vedic ācārya, the vase empowerment should be conferred. Having offered to the Guru—who is worthy as a teacher, possessing the wealth of hearing and reflection, and whose continuum is beautified by the trainings—the Guru confers the clarity-emptiness and so forth. Having abandoned the twenty-five [faults] and being adorned with the marks of the family, the third [empowerment] is bestowed through the impelling of the tainted and so forth, and the ascetic conduct is made firm.

དགའ་བ་གསུམ་སོན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྙོག་པ་དང་བྲལ་ཡུལ་དུ་བྱས་སོགས་འབྲས་བུར་ཤེས་པར་གྱིས། ། དབང་བཞི་དང་འབྲེལ་བརྡ་ཡིས་མཚོན་པ་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་སིནྡྷུ་ར་ལ་མཉེས་སོགས་སྟོན་མོས་བརྒྱན། ། སློབ་དཔོན་བཞི་ལ་དབང་བཞི་དུས་བཞི་བྱེད་པ་བཅུ་གཉིས་ཆོས་ཉིད་ དབང་ལ་མཚོན་དུ་མེད་པར་བྱོས། ། དབང་གིས་སྨིན་ནས་རིམ་པ་གཉིས་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཟུང་འཇུག་རྒྱལ་བའི་སྐུ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། དབང་པོའི་རིམ་པས་དབྱེ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་པ་ཤེས་ནས་འདུ་འཛི་མེད་པས་རྒྱུན་དུ་འབད་པས་སྤྱད། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་གསོལ་དང་ཁམས་ སོགས་བསླབ་པ་འཁོར་ལོ་ཚོགས་བརྟེན་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དང་ཕྲ་མོར་བརྗོད། ། གོ་ཆ་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་གདབ་སྐུ་གསུང་མཆོད་དང་བཟླས་པ་རྫོགས་རིམ་ཕྲིན་ལས་ཕྱོགས་དང་ཐུབ་པ་ཉིད། ། བསྡུས་པའི་སྦྱོར་བ་ཚད་མེད་བཞི་ལྡན་རྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པ་སྐད་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་བཟླས་པས་བཅས་པ་ཉིད། ། བརྟན་གཡོའི་དངོས་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་རྣོན་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཟུང་འཇུག་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། ། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་གསལ་རིག་མཚན་ཉིད་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱི་གཙོ། ། གསུམ་གསལ་བདག་གིས་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་རྟོགས་ནས་སྒོམ་ དང་བཟླས་པ་གསལ་པོར་རབ་ཏུ་ཕྱེ། ། ཆོས་དབྱིངས་སྐྱེ་མེད་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གཅིག་རྒྱན་དང་ཕྱོགས་དང་རྒྱལ་བ་ཉིད་དེ་ནམ་མཁའི་རི་མོར་བལྟ། ། བརྟན་དང་གཡོ་བ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྷ་ཡི་རང་བཞིན་རང་ལ་བཅུག་ནས་སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་རྡོ་རྗེ་བཟླས། །

Know that the result is the attainment of the three joys, the coemergent free from turbidity, and so forth. The four empowerments are indicated by symbols; the nature of insight is pleased by the sindhūra and adorned by the feast. For the four ācāryas, the four empowerments are performed at the four times; the twelve are the nature of phenomena. Make the empowerment beyond indication. Having been ripened by the empowerment, to realize the two stages and the body of the Victorious One—the union of the Lord of Yogins—one should practice with constant effort, free from distraction, having understood the stages of differentiation and condensation according to the faculties. The four brahmā abodes are the prayer; the elements and so forth are the training. Relying on the wheel of the assembly, the cause and result are described in detail. The armor, the sealing with wisdom, the offering to the body and speech, the recitation, the completion stage, the activities, the directions, and the Sage himself—these are the condensed applications. Possessing the four immeasurables, the instantaneous yoga of miraculous birth, and the recitation with its commitments. The animate and inanimate entities are coemergent; appearance and mind are inseparable. This is the domain of the sharp-witted: the union, the vajra body. Pervading all, the essence is shown as luminous awareness; the characteristic is the Lord of Sages, the chief of all Sugatas. Having clearly realized the three as manifest by myself, I distinguish meditation and recitation with clarity. The unborn expanse of phenomena is the sole Mother of the Victors; view the ornaments, the directions, and the Victors themselves as a drawing in the sky. Having dissolved the animate and inanimate—the support and the supported—into the nature of the deity within oneself, perform the vajra recitation at the tip of the nose.

གཏོར་མ་བྱིན་ནས་དབང་པོ་འབྲིང་པོས་ འོད་གསལ་བསྒོམས་ཏེ་དབང་སོགས་ལམ་དང་དམ་ཚིག་འབྲས་བུར་བསྲེ། ། བདག་འཇུག་དབང་དང་བླ་མ་མཆོད་བྱེད་ཉམས་ཆགས་བསྐང་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་བཟླས། ། རྒྱལ་པོ་བློན་པོ་དམངས་ཀྱི་བྱེད་པས་མཚམས་ཀྱི་ཀུན་སྤྱོད་ཟ་ཉལ་འགྲོ་དང་ཁྲུས་སོགས་རྣལ་ འབྱོར་བྱ། ། རྣམ་རྟོག་དང་བྲལ་ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་ངེས་པར་བསམས་ན་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་མཐོང་ནས་རོལ་པར་གནས། ། ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་རྒྱས་མཛད་དངོས་གྲུབ་མཐར་འབྱིན་ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེ་གཉིས་མེད་དམ་ཚིག་ཀུན་གྱི་གཞི། ། བག་ཡོད་བསྒོམ་ཞིང་བརྟེན་དང་ གསང་བ་མི་གསལ་མི་འབྲལ་བཟའ་བསྲུང་མཆོག་གྱུར་ཐུབ་པས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། བསླབ་པ་གསུམ་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཞེན་མེད་དབང་སོགས་འབྲས་བུ་རྒྱུད་གཞན་ལས་གསུངས་རང་སེམས་དྲན་པས་བསྲུང་། ། སྐུ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ཏིང་འཛིན་གསུམ་གྱིས་རྒྱ་ཆེར་རབ་གསལ་གཞི་ལམ་ འབྲས་བུས་ལྟ་བ་མཚོན་པར་གྱིས། ། རྣལ་འབྱོར་སྲོག་རྩོལ་སངས་རྒྱས་ལྔ་བདག་གཡོན་དང་གཡས་སུ་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་རྒྱུ་མ་ངེས་པ་སྟེ། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་འཇུག་པའི་རླུང་ཉིད་བུམ་པ་ཅན་དུ་བྱས་ནས་བརྟན་པའི་གོ་འཕང་སོ་སོར་ཐོབ། ། རླུང་གི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ལས་དང་མི་ ཤེས་ལས་དང་ལས་མིན་འགྲུབ་རིག་པས་ནི་འབྲས་བུ་སྟེར། ། བསྡམས་པ་ཆེ་དང་བཟླས་པའི་རིམ་པ་གོམས་པས་དགེ་དང་མི་དགེ་འཆི་བཟློག་རླུང་རིག་པས་ནི་ཤེས། ། དབྱེ་དང་ཕྱེད་ལས་ཆོས་མཚུངས་རྒྱུན་མཚན་བསྡམ་པའི་སྦྱོར་བའི་བསྐྱེད་རིམ་གོམས་པས་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དང་ལྡན། །

Having offered the torma, those of middling faculties should meditate on luminosity and blend the empowerments and so forth with the path and the samaya as the result. To perform the self-entry empowerment and the guru offering, and to restore impairments and breakages, one should recite the ritual of the stable Vajrasattva. Through the activities of kings, ministers, and commoners, one should practice yoga during the conduct of the retreat, such as eating, sleeping, walking, and bathing. If one meditates with certainty for six months, free from conceptual thought, one will see the signs of accomplishment and abide in the display. To cause the teachings of the Sage to flourish and bring the siddhis to their ultimate end, the profound and vast, non-dual samaya is the foundation of all. Meditate on conscientiousness and rely [on the guru]; do not reveal the secret, do not be separated [from the deity], and observe the supreme commitments of eating and protection as taught by the Sage. Guard the three trainings and the lack of attachment to cause and effect; the empowerments and so forth are the results taught in other tantras, which one should guard through mindfulness of one's own mind. Relying on the three bodies, through the three samādhis, make the view clearly manifest in its vastness as the ground, path, and result. The yoga of vital-wind (prāṇāyāma) consists of the five Buddhas as the self, flowing respectively through the left and right channels in an uncertain manner. By entering into meditative equipoise and making the engaging winds into the "vase-like" [retention], one attains the respective stable states. Through the application of the winds, one accomplishes actions, non-knowledge, and non-action; through awareness, the result is bestowed. By training in the stages of binding and recitation, one knows through the awareness of wind how to reverse death and [the effects of] virtue and non-virtue. Through the generation stage of the application of binding, which is similar in nature to the [wind] movements and divisions, one possesses the favorable conditions.

གསང་སྤྱོད་ལ་གནས་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་པ་ལུས་གནད་གསུམ་ལྡན་དམིགས་པ་བཞི་ལ་སྦྱོར་བའི་སྐྱོན་བསལ་ཏེ། ། སྟེང་འོག་བར་དང་འབུགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལི་ཁྲིའི་ཚུལ་དུ་སྒོ་གསུམ་སྦྱོང་བར་བྱ་ཕྱིར་ངེས་པར་རོལ། ། རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ཡིག་འབྲུ་གསུམ་ལ་གོམས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ལྔ་ ལ་ཁ་དོག་སོ་སོར་བསླབ་པར་བྱ། ། འབྱུང་བ་ལྔ་ཡི་རླུང་ཟིན་པས་ནི་དུ་བ་སྨིག་རྒྱུ་མེ་ཁྱེར་མར་མེ་སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་འབྱུང་། ། བརྟན་པའི་རྟགས་སུ་ཟླ་ཟེར་ཉི་ཟེར་གློག་གི་ཟེར་དང་འཇའ་ཚོན་ཉི་ཟླ་བསྲེས་པ་དངོས་སུ་མཐོང་། ། སྤྱོད་ལམ་དང་ནི་སྦྱོར་བ་མཁས་པས་དུག་སོགས་གཞོམ་ དང་འཆི་བ་བརྟག་པར་སྣ་ཚོགས་བསྒྱུར། ། རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་འདྲེས་པས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ་ཀྱེ། ། རིམ་པ་འདི་ཉིད་འཕེལ་བར་བྱ་ཕྱིར་སྣང་དམིགས་དངོས་པོ་སྒྱུ་མར་བསམས་ལ་དབེན་པའི་གནས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཚན་ དཔེས་སྤྲས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་ནི་རབ་ཏུ་དམིགས་ལ་དངོས་པོ་ཆུ་ཟླ་ལྟར། ། བཅུ་གཉིས་སྒྱུ་མའི་དཔེ་ཡིས་མཚོན་ཏེ་མཉམ་རྗེས་ལ་ནི་ཆོས་བརྒྱད་ལས་འདས་མཁའ་བཞིན་སྙོམས་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པས་མི་བྱ་བ་མེད་སྔགས་ཟློས་སྲུང་སོགས་མི་དགོས་དགེ་སློང་སོགས་ ལ་ཕྱག་མི་བྱ། ། འདི་དང་མཚན་དུས་བསྲེ་ཞིང་སྦྱང་དང་གོམས་པས་གྱེན་དུ་འཕངས་ཏེ་བདེ་གཤེགས་བལྟས་ལ་ཆོས་སོགས་མཉན། ། རྨི་ལམ་མེད་དུས་གནད་དང་ལྡན་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་བརྒྱད་ཅུ་འགགས་ནས་སྣང་བ་གསུམ་འདས་ཏེ། །

Abiding in the secret conduct, endure suffering and maintain the three physical postures. Having cleared away the faults of engaging with the four objects of focus, one must certainly engage in the yogas of piercing the upper, lower, and middle [channels] in the manner of vermilion, in order to purify the three doors. Through familiarity with the three syllables of the vajra recitation, one should train in the respective colors of the five buddhas. By seizing the winds of the five elements, smoke, mirages, fireflies, lamps, and the cloudless sky will appear. As signs of stability, one will actually see moonbeams, sunbeams, flashes of lightning, rainbows, and the blending of the sun and moon. Through skill in conduct and yoga, one overcomes poisons and the like, and transforms the examination of death in various ways. Through the union of the channels, winds, and drops, one becomes the king of the uninterrupted flow of bliss, clarity, and non-conceptuality. O! In order to increase this very stage, contemplate appearances, objects, and entities as illusions in a secluded place. Focus intensely on the reflected image of Vajrasattva, adorned with the major and minor marks, and consider all entities to be like the moon in water. Illustrated by the twelve examples of illusion, one becomes equal to space, transcending the eight worldly dharmas during both meditative equipoise and post-meditation. Knowing this, there is nothing not to be done; there is no need for mantra recitation or protection, nor should one prostrate to monks and the like. By blending this with the night and training through familiarity, it is cast upward; look upon the Sugatas and listen to the Dharma and so forth. When dreams cease, through the possession of the vital points, the eighty [afflictions] such as desire are blocked, and one transcends the three appearances.

རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་འོད་གསལ་ཆེན་པོས་ ས་བཅུར་གྱུར་པ་ལམ་བགྲོད་ན་ནི་རྣམ་ཤེས་གོང་དུ་འཕོ། ། སྣ་ཚོགས་དོན་ཆེན་མཐོང་ནས་ཤེས་པ་སྤོ་སྟེ་རིམ་པ་གཉིས་ལྡན་འཇུག་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་མི་འགྱུར་རོ། ། ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་འདི་མ་ཤེས་པར་གཞན་ནི་དོན་མེད་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ། ། རི་བོར་བརྒྱུག་དང་ཟླ་བ་ཆུ་འཛིན་དུས་དང་འབྲེལ་པ་བསླབ་བཅས་སངས་རྒྱས་དགོངས་པ་མི་ཤེས་ཕྱིར། ། སྒོ་གསུམ་གནད་ཀྱིས་སྦྱང་བ་བྱ་ཞིང་ངལ་ན་སྣ་རྩེར་བལྟས་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས་ཆེན་པོར་བལྟ། ། དང་པོའི་ལས་ཀྱིས་ཡིད་འོང་ལ་བརྟེན་གོམས་པས་སྔགས་ལས་ཞིང་དང་ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་སོགས་རྩ་བསྙེན་བྱ། ། ཅིག་ཅར་མགོན་པོ་བསྒོམས་ནས་མཐའ་གནས་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་རྩ་ལ་མཁས་པས་པདྨའི་སྐྱོན་བཞི་བསལ། ། བདེ་བའི་ལམ་དྲང་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པ་མར་མེ་འདུ་བ་རྒྱུ་འབྲས་ཤེས་ནས་ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟ། ། ཐུར་སེལ་བཅུད་ནས་གླང་ ཆེན་སེང་གེ་རྨ་བྱ་འདྲེན་དང་བྱ་རྒོད་སྟག་མོ་སྣང་དམིགས་བདེ་བར་འཆར། ། སྦྱོར་བ་དངས་མ་རླུང་དང་མཉམ་ཞིང་རིག་མས་བདེ་བ་ལུས་ལ་སྤྲོས་ནས་རྩ་མདུད་དགྲོལ་བར་བྱ། ། བདེ་བ་ཉམས་སྐྱེས་ཚོགས་དྲུག་ཀུན་ལ་རོ་མཉམ་ལུགས་ལས་འབྱུང་དང་བཟློག་པས་དགའ་བཞི་མཚོན་པར་ བྱ། ། དགའ་བ་གསུམ་དང་དཔེ་དོན་བསྲེས་ནས་རྒྱུ་ཚོགས་གཟུང་འཛིན་ཆོས་ཉིད་གོམས་ནས་རྩོལ་མེད་འབྲས་བུ་འཆར། ། ཡེ་ཤེས་གསལ་བྱེད་དབང་གི་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་ལུས་ལ་འཁོར་ལོ་མདུད་པ་སྤྱི་བོར་གྲོལ་བའི་གནས། །

Through the uninterrupted great luminosity, if one traverses the path that constitutes the ten stages, consciousness is transferred upward. Having seen the great purpose of the manifold, one shifts the cognition and enters the two stages; thus, it cannot be altered by others. Without knowing this [distinction between] attachment and freedom from attachment, others are purposeless. This is the single path traversed by the Buddhas of the three times. Because they do not know the Buddha’s intention regarding the training in the connection with the mountain, the moon, the clouds, and time, they run toward the mountain. One should train in the key points of the three doors; if weary, look at the tip of the nose, and once certainty arises, look at the great. For a beginner, rely on what is pleasing; through familiarity, perform the approach of the channels, such as the coemergent and so forth, from the mantra. Having meditated on the Protector simultaneously, the one skilled in the channels performs the vajra recitation at the end and clears the four faults of the lotus. Straightening the path of bliss, the lamp that symbolizes wisdom gathers; knowing cause and effect, one views the maṇḍala of the knowable. Drawing up the essence of the downward-clearing wind, the elephant, lion, peacock, leader, vulture, and tigress appear as the visualization of bliss. The application is the wind equal to the refined essence; through the consort, bliss is radiated into the body and the channel knots are untied. When the experience of bliss arises, the six collections are of equal taste. Through the forward and reverse processes, the four joys are symbolized. By blending the three joys with the example and the meaning, and by familiarizing oneself with the nature of phenomena—the collection of causes, subject, and object—the effortless fruit dawns. The fruit of the empowerment that clarifies wisdom is the place where the knots of the cakras in the vajra body are released at the crown.

སྒོ་དགུ་འགགས་ནས་སྒོ་བཞི་ཐིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་གྲོལ་ ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུ་བྲལ། ། མིག་སོགས་སྟོང་དང་བདུད་བཞི་གྲོལ་བ་ཆོས་ཉིད་ལ་མཁས་གསུམ་པ་གཅིག་གྱུར་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་མེད། ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གཅིག་གྱུར་བདེ་ཆེན་དངོས་པོ་རོ་མཉམ་ཡི་གེ་བཞི་དོན་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་འགྱུར། ། མཐར་ མ་སྐྱོལ་ན་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལུས་ལྡན་གཞི་དང་ངེས་ཤེས་རྟགས་ཏེ་ངོ་སྤྲོད་ཤེས་པར་བྱ། ། སྐྱེ་ཤིའི་བར་དོ་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་དུས་དྲན་མཚམས་འཆི་བའི་དུས་དྲན་ཕྲ་རགས་ཐིམ་ནས་ནི། ། འོད་གསལ་ཆེན་པོ་དེ་མ་རྟོགས་ན་བླ་མ་སོགས་ཀྱི་སྐྱེལ་བསུས་ཉིང་མཚམས་རླུང་གསུམ་ བཅིངས་པའི་ཕྱིར། ། ཡོན་ཏན་རྫོགས་པ་བར་དོ་ལོངས་སྐུ་ཡོན་ཏན་བདུན་ལྡན་དེ་མ་བརྟན་ན་དུག་གསུམ་ལས་གྱུར་པའི། ། རྟོག་པར་བཅས་ལ་དབང་དུས་ཉམས་དང་ལྷ་སོགས་སྒྱུ་མ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སློབ་དང་མི་སློབ་པ། ། བདུན་ཕྲག་རེ་ལ་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་མ་ཁེགས་ན་སྐྱེ་བ་སྣ་ ཚོགས་སྤྲུལ་སྐུས་ཉིང་མཚམས་སྦྱར། ། བར་དོ་གསུམ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དུས་གསུམ་ཤེས་པ་ཟག་མེད་འོད་གསལ་སྒྱུ་མར་བསྲེས་ལ་བསྒོམ། ། འདི་དོན་རིམ་པས་འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས་རྒྱལ་གཉིས་མེད་ཟུང་འཇུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འགྱུར། ། དབང་དང་དམ་ཚིག་ འབྲེལ་བར་ཤེས་པ་གདོད་ནས་དག་པ་རྐྱེན་གྱི་བསྐུར་ཚུལ་ཉམས་སུ་བླངས་དང་རྟོགས། ། བུམ་སོགས་དམ་ཚིག་མཉམ་གཞག་རྗེས་སྤྱོད་མི་འབྲལ་བཟའ་བསྲུང་སྤྲོས་བཅས་སྤྲོས་མེད་ཡན་ལག་བཤགས་བྱ་ཉིད། །

Through the cessation of the nine gates and the dissolution into the four gates, there is liberation. The wisdom-body is like an echo, free [from conceptual constructs]. The eyes and so forth are empty, and the four Māras are liberated. One is skilled in the nature of phenomena (dharmatā); the three [states] become one, and the stream of wisdom is uninterrupted. Ground, path, and fruition become one; the great bliss of the equal taste of entities is the realization of the meaning of the four syllables. If one does not reach the final goal, one should understand the introduction to the signs of certainty and the basis of the physical body, which is the near-enjoyment. Knowing the bardo of birth and death, one remembers the two—the former and the latter—at the interval of the time of death. After the coarse and subtle [elements] have dissolved, if that great luminosity (ābhāsvara) is not realized, then through the escorting and welcoming of the guru and others, the three winds of the intermediate state are bound. If the seven qualities of the Sambhogakāya in the bardo are not stabilized, then for those with conceptual thoughts arising from the three poisons, during the time of empowerment, the union of the deity and so forth as an illusion is practiced, both with and without training. If one faints for each week and that is not averted, then through the various births, the Nirmāṇakāya takes rebirth. In the three bardos, one should meditate by blending the desire and so forth of the three times with the uncontaminated luminosity and illusion. Through this meaning, saṃsāra and nirvāṇa gradually become the non-dual union of Mahāmudrā. Knowing the connection between empowerment and samaya, one practices and realizes the manner of conferring the empowerment of primordial purity. The vases and so forth are the samayas; one does not separate from meditative equipoise and post-meditation. The branches of eating, guarding, and confession are with and without elaboration.

དབང་དུས་ལྟ་སོགས་མཚོན་པར་བྱ་ལ་བདུད་རིགས་ངོས་གཟུང་ཟིལ་གྱིས་མནན་ ནས་བསྒོམ་དང་རྟགས་སུ་འབྲེལ། ། ཐ་མ་འབྲིང་དང་རབ་དང་མཆོག་གྱུར་འཇུག་སྒོ་ཤེས་པས་སྒོམ་ལ་སྦྱར་ཏེ་གང་དང་གང་ལ་སོགས། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཚེ་འདིར་འདོད་པས་དུས་དང་འབྲེལ་བར་སྤྱོད་པ་བྱས་ནས་གོལ་ས་གཅད་པར་བྱ། ། བྱ་སྤྱོད་ལ་སོགས་ཚོགས་སུ་བསྒྱུར་ལ་ ཕྲིན་ལས་བྱེད་པ་རབ་གནས་སྦྱིན་སྲེག་རྣམ་བཞིས་འདོད་དགུར་བསྒྱུར། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ལ་སྐུ་བཞིར་ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྒོ་གསུམ་ངོ་སྤྲོད་མཚན་དཔེས་སྤྲས། ། རྒྱུད་རྣམས་སྙིང་ཕྱུང་མན་ངག་བཅུད་བསྡུས་ལམ་གྱི་རིམ་པ་བདེ་གཤེགས་ཀུན་ཐུགས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ ཉིད། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་རྒྱལ་བར་བྱ་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཚུལ་དང་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་གསལ་བའི་ཐབས་ཉིད་དོ། ། ལུས་ལ་གོ་གྱོན་ངག་གིས་གཡུལ་སྤྲད་སེམས་ཀྱིས་མཚོན་བསྣུན་སྐུ་གསུམ་ཁྲུས་བཅུད་རླུང་དང་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། རྩ་བ་དྲུག་ལ་ཡན་ལག་སོ་དགུ་ནད་ལ་ སྨན་དཔྱད་བར་ཆད་སྲུང་འཁོར་གནད་བྲལ་གགས་བསལ་ཏོ། ། ས་ལ་སོགས་པའི་རོ་བཞི་ངོས་གཟུང་འཁོར་ལོ་བཞི་ཡིས་རོ་བཞི་བསྙམས་ལ་ཞི་གནས་ཕྱོགས་ལ་ནི། ། ཐབས་དང་ལྡན་པས་པི་ཝང་སྒྲ་སོགས་རྩ་རླུང་ལ་ནི་ཤེས་རབ་སྐུ་གསུམ་མཐུན་སྦྱོར་རྫས་སོགས་ལྔ། ། ཟིན་དང་ མ་ཟིན་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་ལུས་ཀྱི་གནད་ལ་ཉི་མ་ཟླ་སོགས་བརྫིས་ནས་རྡུལ་སྤྲུགས་བྱེད། ། འབྱུང་བཞིའི་རླུང་ལ་ལྟེ་བ་ལ་སོགས་སྟོང་ར་བཅས་ནས་ན་ཚ་བོགས་འདོན་གསལ་འཁྱིམས་ལ་སོགས་བསལ། །

At the time of empowerment, one should illustrate the view and so forth, identify and suppress the classes of Māra, and connect this to meditation and its signs. By knowing the entry points for the lesser, middling, superior, and supreme [practitioners], one applies them to meditation; whatever [the level], one should engage in conduct in connection with the time, desiring the supreme accomplishment in this very life, and thus cut off deviations. Transforming the Kriyā, Caryā, and so forth into the accumulations, one performs activities through the four types of consecration and homa, transforming them into all that is desired. In the four cakras, the four kāyas are the seven-limbed Vajrasattva; the three doors are introduced as adorned with the marks and signs. This is the heart-essence extracted from the tantras, the condensed quintessence of the pith instructions, the stages of the path, the wish-fulfilling jewel of the minds of all Sugatas. To be victorious over discordant factors, it is the method for clarifying the way of entering and the result of having entered. Don the armor of the body, wage the battle of speech, and strike with the weapon of the mind; bathe in the essence of the three kāyas, and turn the winds and cakras. Regarding the six roots and thirty-nine branches, for diseases there is medical treatment, for obstacles there is the protection wheel, and for the vital points, hindrances are cleared away. Identifying the four tastes of earth and so forth, the four cakras balance the four tastes; as for the side of calm abiding, through skillful means, the sound of the lute and so forth are the substances for the union of the three kāyas of insight with the channels and winds. Having correctly understood what is mastered and what is not, one tramples the sun, moon, and so forth upon the vital points of the body and shakes off the dust. Having established the empty enclosure at the navel and so forth for the winds of the four elements, one enhances the illness and clears away blockages, stagnation, and the like.

བཅུ་པའི་རླུང་ཤེས་ཏིང་འཛིན་རང་གྲོལ་སྨན་པ་ལྟ་བུས་བརྒྱད་པོ་བསལ་ནས་ རྔུལ་ཆུ་ལྟར་སྤྱད་བྱ། ། དངས་མ་བསྒྲུབས་ན་སྐྱོན་རྣམས་སེལ་ཕྱིར་བདག་ལྟའི་བུད་ཤིང་བསྲེགས་ནས་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུར་བཀྲལ། ། འདི་དོན་རིམ་བརྒྱུད་བླ་མ་ལ་བརྟེན་གུས་པས་བླང་ཕྱིར་བྱིན་རླབས་ལམ་ཁྱེར་སྙན་ནས་སྙན་དུ་བརྒྱུད། ། མཆོག་གི་བློ་ཅན་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་ ཐེག་གཞན་སྤངས་ལ་སྨིན་དང་གྲོལ་བ་རིམ་པ་གཉིས་ལ་འབད། ། སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་ལྷ་རུ་དག་པས་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་བསྡུ། ། རྡོ་རྗེ་ལུས་ལ་བདེ་ཆེན་གནས་པ་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་སྤྲོས་དང་སྤྲོས་མེད་འཁོར་ལོ་ཟུང་དུ་འཇུག། རིམ་ པ་འདི་ལ་མོས་པ་བརྟན་པས་སྤྲུལ་པ་མཐོང་ཞིང་སྐྱོན་ཡོན་དང་བཅས་ཆུང་ངུ་ཕྱིར་ཚོགས་པ། ། སྐད་ཅིག་བཞི་ཡིས་དགའ་བ་གསུམ་སོན་འབྲིང་པོའི་དྲོད་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དྡྷུ་ཏཱིའི་ལམ་ཞུགས་ནས། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་བརྒྱ་ཕྲག་བདུན་པོ་ཡོན་ཏན་གྱིས་སྤྲས་གནས་དང་ཉེ་གནས་ ཉི་ཤུ་བཞི་སོགས་ལ། ། དངས་མ་ཡས་བྱོན་པུལླི་སོགས་ཁྱབ་རྒྱུ་བ་མས་བརྟེན་བདེ་ཆེན་བརྟོལ་ནས་མ་ཆགས་པདྨའི་ས། ། རབ་བཀྲམ་ཆེན་པོ་ཕྲག་བདུན་ཡོན་ཏན་ཡེ་ཤེས་གསལ་བྱེད་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། ། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་བསྐྱེད་རྫོགས་ལ་སོགས་ གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་གསལ་པོར་རབ་ཕྱེ་སྙན་བརྒྱུད་མཁའ་འགྲོའི་གསང་། ། དྲི་མེད་བསགས་པའི་དགེ་བ་དེས་ནི་ས་གསུམ་གནས་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་ཤོག། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ་མཁའ་འགྲོ་མའི་གསང་ཚིག་རྫོགས་སོ། ། ། །

The tenth wind, the samādhi of self-liberation, is like a physician who clears away the eight [defects]; one should practice like [extracting] sweat. If the essence is accomplished, the faults are cleared away; the firewood of the view of self is incinerated, and one is explained as the luminous dharmakāya. To receive this meaning through devotion to the lineage gurus, the path of blessings was transmitted from ear to ear. With great compassion for those of supreme intellect, abandon other vehicles and strive in the two stages of ripening and liberation. The environment and its inhabitants, the celestial mansion, and the aggregates, elements, and so forth, are purified as deities, thereby gathering all the Victorious Ones. In the vajra body, great bliss abides; through the emanation and non-emanation of messengers and so forth, the two cakras are unified. Through stable devotion to this stage, emanations are seen, and the minor [level] is gathered along with faults and virtues. Through the four moments, one reaches the three joys; this is the warmth of the middling [level]. Having entered the path of the sahaja dhūtī, one is adorned with the seven hundred supramundane qualities. In the twenty-four places, such as the primary and secondary sites, the essence descends from above to Pūḷī and so forth, pervading and relying on the movement from below; having pierced great bliss, one reaches the lotus ground of non-attachment. With the seven hundred million vast qualities, the wisdom that illuminates becomes the nature of the dharmakāya, and one becomes a Vajradhara. The generation and completion stages of Cakrasaṃvara and so forth—this profound, difficult-to-fathom secret of the ḍākinīs, clearly and perfectly distinguished—through the merit of this stainless accumulation, may all who dwell in the three realms attain the state of a Vajradhara. This concludes the secret words of the ḍākinīs, titled "The Wish-Fulfilling Jewel."

རྩིབས་ཀྱི་རྒྱ་མདུད་དང་བཅས་པ་མར་པ་ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་པུ་ལ་ཧ་རིར་བསྒྱུར་བའོ། །

This, together with the "Rib-kyi rgya-mdud" (The Knot of the Rib), was translated at Pullahari by Marpa Chökyi Lodrö.