The Wishfulfilling Jewel of the Glorious Secret

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་གུ་ཧྱ་རཏྣ་ཙིནྡྷ་མ་ཎི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མཁའ་མཉམ་སྤྲིན་ཕུང་འཇའ་ཚོན་འབྲུག་སྒྲ་སྒྲོགས། ། མཚུངས་དང་། རྒྱུན་དྲབ་ཆར་རྒྱུན་གློག་འགྱུ་བ། ། རྒྱ་མཚོ་ལས་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་འོ་མའི་མཚོ། ། འཁོར་ལོས་བསྲུབ་དང་བསྲུབས་པའི་སྦྱོར་བས་གནས་འདིར་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ངེས་གནས་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་མཆོག་གྱུར་པ། ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་བརྒྱན། ། རང་ བྱུང་འདི་ནི་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་སྐྱེ་བོས་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་དང་དམ་ཚིག་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཅན་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆད་དུ་མེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་ནག་པོ་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་དཔག་ ཏུ་མེད་པ་འཕྲོས་པས་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་དང་། དེ་དག་ལས་འོད་འཕྲོས་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་གྱུར་ནས། ལུགས་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་སྔགས་འདི་བརྗོད་དེ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿགྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚཱན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་དང་མེ་ འོད་འབར་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་གྱུར་པར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་བླ་མ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་ནམ་མཁར་བལྟས་ལ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། འདི་ལ་མི་སྣང་ བར་གྱུར་ནས་ཕྱི་ནང་བདག་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་བལྟའོ། །

In the language of India: Śrī-guhya-ratna-cintāmaṇi-nāma. In the language of Tibet: Dpal gsang ba rin po che yid bzhin nor bu zhes bya ba (The Glorious Secret Jewel Wish-Fulfilling Gem). Homage to the glorious Cakrasaṃvara! Like a mass of clouds equal to space, resounding with the roar of thunder and rainbow light, with a continuous stream of rain and flickering lightning, the wish-fulfilling gem arises from the ocean of milk. Through the union of churning and being churned by the wheel, it flourishes in this place. Abiding within the vajra body, the supreme maṇḍala wheel is the eternal adornment of the self of all. This self-arisen one is Heruka. First, a yogin who has received empowerment and the samaya commitments into the maṇḍala through the lineage of gurus should take sentient beings as the object and meditate on the uninterrupted bodhicitta. From a black syllable HŪṂ, immeasurable masses of light rays radiate, transforming into a host of vajras. From those, light radiates again, becoming an immeasurable host of wrathful deities. Reciting this mantra in both forward and reverse order: OṂ HRĪḤ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ, one should visualize that all directions are pervaded by masses of vajras and blazing fire-light. Then, with light from the seed syllable at one’s own heart, one visualizes the assembly of the guru and the maṇḍala wheel in the sky. Having performed the confession of misdeeds and so forth, and requested forbearance, they vanish from sight. One then visualizes that all things—outer, inner, and the self—are empty by their very nature.

དེའི་ངང་ལས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མཉམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དུར་ཁྲོད་དང་བཅས་པར་བྱུང་བ་སྟེ། མཁའ་མཉམ་སྟོང་པ་ལས་བྱུང་ཞིང་། ། ནམ་མཁའི་ མཁའ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། བྷ་གའི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་མི་ཤིགས་པ། ། གེ་སར་གསང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་སྦྱོར་དབུས་ཧཱུཾ། ། འོད་ཟེར་འཕྲོས་པ་ཡོངས་གྱུར་པས། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཁྲག་འཐུང་ དཔལ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་སྐུ་རྫོགས་པ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་སྤྱན་གསུམ་པ། ། དུས་མཚན་དང་ནི་འཇིགས་བྱེད་དག། གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་གནོན་མཛད་པ། ། བཻ་ཌཱུར་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་མཆོག། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་ དྲུག། ཟླ་ཕྱེད་མགོ་ཕྲེང་དག་གིས་བརྒྱན། ། སྒེག་སོགས་ཉམས་ཀྱི་རོ་ལྡན་པ། ། སྟག་ལྤགས་དར་གྱི་ཅོད་པན་དང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་སྤྱི་བོར་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྐུ་ལ་འཁྲིལ། ། ཛཱི་བ་སིནྡྷུ་ར་མདོག་མཚུངས། ། ཐོད་པ་རྡོ་རྗེ་སྡིགས་མཛུབ་ཅན། ། གཅེར་བུ་བཅུ་དྲུག་ན་ དང་ལྡན། ། རུས་པའི་འཁོར་ལོ་མགོ་ཕྲེང་དང་། ། ཅོད་པན་དུ་མའི་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས། ། སྐྲ་གྲོལ་མ་ནི་སྤྱན་གསུམ་པ། ། བདེ་ཆེན་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཆུ་སྐྱེས་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ནི་སྐུ་མདོག་དཀར། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་གཉིས་མེད་འཁྲིལ། ། འཁོར་ལོ་དྲིལ་བུ་ ལེགས་བསམས་པའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ནི་སྐུ་མདོག་ལྗང་། ། ལཱ་མ་དང་ནི་གཉིས་སུ་མེད། ། བྱང་ཕྱོགས་པདྨའི་འདབ་ལ་གནས། །

From within that state, the support and the supported arise naturally and spontaneously as the maṇḍala-cakra together with the charnel grounds. Arising from the emptiness equal to space, it is said: "Arising from the space equal to the sky, Enjoying the space of the sky, One should meditate upon the supreme maṇḍala of glorious Heruka In the center of the bhaga. Upon a multicolored, indestructible lotus, From the secret sphere of the filaments, In the center of the union of the vowels and consonants is the syllable HŪṂ. Through the complete transformation of the radiating light rays, The glorious Śrī Heruka, the Blood-Drinker, Is perfected in an instant. With one face, two arms, and three eyes, He tramples upon Kālarātri and Bhairava with his right leg extended. Having the nature of lapis lazuli and the sky, He is the supreme Great Vajra-Holder. With the mudrā of the multicolored vajra and the six [bone] ornaments, Adorned with a crescent moon and a garland of heads, Possessing the flavors of the moods such as the erotic, With a tiger-skin skirt and a silk crown, He holds a wish-fulfilling jewel upon his head. Vajravārāhī embraces his body; She is the color of sindūra and life-force. Holding a skull-cup and a vajra with a threatening gesture, Naked and sixteen years of age, Adorned with bone wheels, a garland of heads, And various crowns and ornaments, With loose hair and three eyes, She is the essence of great bliss and compassion. On the eastern petal of the lotus, Heruka is white in color, Embracing the Ḍākinī in non-duality, Clearly visualizing the wheel and the bell. Heruka is green in color, Non-dual with Lāmā, Abiding on the northern lotus petal."

རྒྱ་གྲམ་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་པདྨའི་གདན་སྟེངས་སུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རཱ་གའི་མདོག། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་གཉིས་མེད་པ། ། པདྨ་དྲིལ་ བུ་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་པདྨའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གསེར་མདོག་ཅན། ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིས་སྐུ་ལ་འཁྱུད། ། རིན་ཆེན་པད་སྣོད་བསྣམས་པའོ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་མ། ། ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་སྤྱན་གསུམ་པ། ། དར་གྱི་ཅོད་པན་ཅན་འཇིགས་བྱེད་དང་ དུས་མཚན་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པ་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་སྤྲས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། མཚམས་ཀྱི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྣོད་ཀ་པཱ་ལ་བདུད་རྩིས་བཀང་བ་བཞིའོ། ། རང་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་པ་སྟེ། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་གྱུར་པ། ། གནས་ ཀྱི་རིམ་པ་རབ་སྦྱོར་བས། ། ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་དོ། ། སྦུབས་ཀ་སུམ་མདོ་ལྟེ་སྙིང་ག། རླུང་མེ་ཆུ་ས་རིམ་པ་བཞིན། ། སྒལ་ཚིགས་རི་རབ་ལྷུན་པོ་སྟེ། ། ཆུ་ཤིང་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་ཡི། ། སྙིང་གའི་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། གེ་སར་ལྟེ་བར་བཅས་པ་སྟེ། ། ཟླ་ཉི་ཐབས་དང་ ཤེས་རབ་བཅས། ། ལུགས་དང་ལུགས་མིན་ས་བོན་དབུས། ། བཅོམ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་འདས་དཔའ་བོ། ། ཞལ་བཞི་པ་ལ་ཕྱག་བཅུ་གཉིས། ། གསུམ་གསུམ་སྤྱན་མངའ་འགྱུར་བའི་ཞལ། ། ནམ་མཁའི་མདོག་མཚུངས་འོད་འཕྲོ་བ། ། དུས་མཚན་དམར་བ་ གཡས་བརྐྱང་དང་། ། གཡོན་ཞབས་འཇིགས་བྱེད་ནག་པོ་མནན། ། རྩ་བའི་ཞལ་ནི་སྐུ་དང་མཐུན། ། གཡས་པ་གསེར་གྱི་འོད་དང་མཚུངས། ། རྒྱབ་ནི་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ཞལ་གཡོན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་པོ་སྟེ། །

He holds a crossed vajra and a bell. In the western direction, upon a lotus seat, is the glorious Heruka, the color of ruby, in non-dual union with Khaṇḍarohā; he holds a lotus and a bell. In the southern direction, upon a lotus, is the glorious Heruka, golden in color, embraced by Rūpiṇī; he holds a jewel and a lotus vessel. All of them have one face, two arms, and three eyes; they wear silk crowns and trample Bhairava and Kālarātri. They are adorned with the six mudrās and are the very nature of great bliss. On the lotus petals of the intermediate directions are four kapālas, vessels of bodhicitta, filled with nectar. This is the stage of self-consecration, the supreme maṇḍala of the body. Through the thorough application of the stages of the locations, it is the nature of coemergent wisdom. The hollow of the navel, the three junctions, the navel, and the heart are, in order, the elements of wind, fire, water, and earth. The spinal column is Mount Meru; like the flower of a plantain tree is the eight-petaled lotus of the heart, complete with filaments and a center. Within the moon and sun, method and wisdom, at the center of the seed syllables in the forward and reverse orders, is the Blessed One, the transcendent Hero Heruka. He has four faces and twelve arms, with three eyes on each face and a wrathful expression. He is the color of the sky, radiating light. He tramples the red Kālarātri with his right leg extended and the black Bhairava with his left. His root face is the same color as his body; the right is like the luster of gold; the back is the color of ruby; and the left face is like sapphire. The first pair of hands holds a vajra and a bell.

གཉིས་པ་གླང་པོའི་པགས་པ་བསྣམས། ། ཌ་མ་རུ་དང་དགྲ་སྟ་དང་། ། གྲི་གུག་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ནི། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ན་བསྣམས་པའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་ཁྲག་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་ཞགས་པ་ཚངས་པའི་སྐུད། ། ཐོར་ཚུགས་དར་གྱི་ཅོད་པན་ཅན། ། ཟླ་ཕྱེད་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དབུ་ལ་འཇོག། རུས་ པའི་འཁོར་ལོས་སྤྱི་བོར་མཚན། ། ཡང་དག་འཁྱུད་པའི་ཕག་མོ་ཡང་། ། བདེ་སྟེར་རང་བཞིན་སྐུ་མདོག་དམར། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་གཅེར་བུའི་ཚུལ། ། བྱིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཉམ་པར་འཁྱུད། ། རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་སྟེ། ། སྡང་ཕྱོགས་ལ་སྡིགས་སྐྲ་གྲོལ་མ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་སྤྲས་ཡབ་ལ་དགྱེས། ། བདེ་ཆེན་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། ལཱ་མ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་། གཟུགས་ཅན་མ་རྣམས་ནི། མཐིང་ག་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དམར་པོ་དང་། སེར་མོའི་ མདོག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་བཞི་མ་སྤྱན་གསུམ་མ་གཡས་གཉིས་ན་ཌ་མ་རུ་དང་གྲི་གུག། གཡོན་གཉིས་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ་སྐྲ་གྲོལ་བ། གཅེར་བུ་དུམ་བུའི་སྐེ་རགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་དག་གི་མཚམས་རྣམས་ སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གང་བའི་སྣོད་བཞི་བདུད་རྩིའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ནས་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། པུ་ཛཱ་ཨོ་ཨ་གོ་རཱ་དེ་མཱ། ། ཀཱ་ཨོ་ཏྲི་ཀོ་ཀ་ལ་ཀཱ་ཧི། ། པྲེ་གྲྀ་སཽ་སུ་ན་སི་མ་ཀུ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མདོག་མཐིང་ནག། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། བུལླི་ ར་མ་ལ་ཡ་མགོར། །

Second, he wears an elephant hide. In his right hands, he holds a ḍamaru drum, a battle-axe, a curved knife, and a trident. In his [other] hands, he holds a khaṭvāṅga, a skull-cup filled with blood, a vajra-noose, and the Brahma-thread. His topknot is adorned with a silk turban, a crescent moon, a crossed vajra, and a wish-fulfilling jewel. His crown is marked with a bone wheel. He is perfectly embraced by Vārāhī, who bestows bliss, whose nature is red in color, with one face and two hands, in a naked state. With her two calves, she embraces him in union. She holds a vajra and a skull-cup, her hair loose, threatening those who are hostile. Adorned with the five mudrās, she delights in the Father; she is the embodiment of great bliss and compassion. On the petals in the directions of East, North, West, and South are the Ḍākinī, Lāmā, Khaṇḍarohā, and Rūpiṇī. They are blue, green, red, and yellow in color, respectively. Each has one face and four hands, three eyes, and holds a ḍamaru and a curved knife in the two right hands, and a khaṭvāṅga and a skull-cup in the two left hands. Their hair is loose, they are naked, adorned with girdles of bone fragments, and possess the five mudrās. In the intermediate directions are four vessels completely filled with bodhicitta, having the nature of nectar. Next, that which is to be explained is: PU JĀ O A GO RĀ DE MĀ | KĀ O TRI KO KA LA KĀ HI | PRE GRI SAU SU NA SI MA KU. The Mind Wheel is dark blue in color, completely encircled by a vajra garland. At Pullīramalaya on the head...

ཐོད་པའི་དུམ་བུ་རབ་གཏུམ་མོ། ། ཛཱ་ལ་ནྡྷ་ར་སྤྱི་གཙུག་ཏུ། ། ཀེང་རུས་ཆེན་པོ་གཏུམ་མིག་མ། ། ཨོཌྜ་ནི་རྣ་བ་གཡས་པར་ཡང་། ། ཀེང་རུས་ཅན་དང་འོད་ལྡན་མ། ། ཨརྦུ་ད་ནི་ལྟག་ཁུང་དུ། ། མཆེ་གཙིགས་སྣ་ཆེན་དཔའ་མོའོ། ། གོ་དཱ་པ་རཱི་རྣ་བ་གཡོན། ། ལྷ་དགྲ་དཔའ་བོའི་བློ་ཅན་མ། ། རཱ་མེ་ཤྭ་རཱི་སྨིན་མའི་དབུས། ། འོད་དཔག་མེད་དང་མིའུ་ཐུང་མ། ། དེ་བི་ཀོ་ཊ་མིག་ཏུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འོད་དང་ལང་དབང་ཕྱུག། མཱ་ལ་བ་ནི་ཕྲག་པར་ཡང་། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་ཤིང་གྲིབ་སྟེ། ། ཐུགས་ཀྱི་རིགས་ལས་ངེས་འབྱུང་བའི། ། འདི་དག་ནི་ ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་དམར་བའི་མདོག། པདྨའི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། ཀཱ་མ་རཱུ་པ་མཆན་ཁུང་དུ། ། མྱུ་གུ་ཅན་དང་ས་སྲུང་མ། ། ཨོ་ཏྲེ་ནུ་མར་རྡོ་རྗེའོ། ། རལ་པ་ཅན་དང་འཇིགས་བྱེད་མའོ། ། ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནི་ལྟེ་བར་ནི། ། དཔའ་ཆེན་རླུང་གི་ཤུགས་ ཅན་མ། ། ཀོ་ས་ལ་ནི་སྣ་རྩེར་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཆང་འཐུང་མ། ། ཀ་ལིང་ག་ཁར་རབ་བཟང་དང་། ། ལྷ་མོ་སྔོ་བསངས་ལེགས་གནས་ལ། ། ལཾ་བ་ཀ་ནི་མགྲིན་པར་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་བཟང་དང་རབ་བཟང་མ། ། ཀཱཉྩི་སྙིང་གར་དཔའ་བོ་ནི། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེ་དང་རྟ་རྣ་མ། ། ཧི་མཱ་ལ་ ཡ་མདོམས་སུ་ནི། ། མིག་མི་བཟང་དང་བྱ་གདོང་མ། ། གསུང་གི་རིགས་ལས་ངེས་འབྱུང་བའི། ། འདི་དག་ནི་ས་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་མདོག་དཀར་ཞིང་། ། འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། པྲེ་ཏ་པཱུ་རི་མཚན་མ་ལ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ཤུགས་ཅན། ། གྲྀ་ཧ་དེ་བ་བཤང་ལམ་དུ། །

Khaṇḍakapālin and Pracandā are at Jālandhara on the crown of the head. Mahākāla and Caṇḍākṣī are at Oḍḍiyāna on the right ear. Kāpālin and Prabhāvatī are at Arbuda on the nape of the neck. Vikaṭadaṃṣṭrin and Mahānāsā are at Godāvarī on the left ear. Surāvairin and Vīramatī are at Rāmeśvarī in the middle of the eyebrows. Amitābha and Kharvarī are at Devīkoṭa in the eyes. Vajraprabha and Lambā-Īśvarī are at Mālava on the shoulders. Vajradeha and Drumacchāyā are those who emerge from the Mind Family; these are the sky-farers. The Speech Wheel is red in color and completely encircled by a garland of lotuses. Kāmarūpa is at the armpits, with Aṅkurika and Mahābalā. Oḍra is at the breasts, with Vajra and Jaṭāmukuṭī. Triśakuni is at the navel, with Mahāvīra and Vāyuvegā. Kośala is at the tip of the nose, with Vajra-hūṃkāra and Śauṇḍinī. Kaliṅga is at the mouth, with Subhadra and the goddess Śyāmādevī. Lampāka is at the throat, with Vajrabhadra and Subhadrā. Kāñcī is at the heart, with the hero Bhīṣaṇa and Aśvakarṇī. Himālaya is at the private parts, with Virūpākṣa and Kākāsyā. These, who emerge from the Speech Family, are the earth-farers. The Body Wheel is white in color and completely encircled by a garland of wheels. Pretapuri is at the genitals, with Mahābala and Cakravegā. Gṛhadevatā is at the anus, with...

རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དུམ་སྐྱེས་མ། ། མཽ་རཱཥྚ་བརླ་གཉིས་སུ། ། རྟ་མགྲིན་ཆང་འཚོང་དཔའ་མོའོ། ། སུ་ཝརྡྭི་པ་བྱིན་པར་ཡང་། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་དང་གོ་ཆ་མ། ། ནཱ་ག་ར་ནི་ལག་སོར་ལ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དང་རབ་དཔའ་མོ། ། སིནྡྷུ་རྐང་པའི་བོལ་དུ་ཡང་། ། པདྨ་ གར་དབང་སྟོབས་ཆེན་མ། ། མ་རུ་མཐེ་བོར་རྣམ་སྣང་དང་། ། དཔའ་མོ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མའོ། ། ཀུ་ལུ་ཏཱ་ནི་པུས་མོར་ཡང་། ། རྡོར་སེམས་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོའོ། ། སྐུ་ཡི་རིགས་ལས་ངེས་བྱུང་བའི། ། འདི་དག་ནི་ས་འོག་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། དཔའ་བོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཞལ་གཅིག་པ། ཕྱག་བཞི་པ། སྤྱན་གསུམ་པ། འཁོར་ལོ་སོ་སོའི་ཁ་དོག་དང་མཐུན་པ། གཡས་དང་པོ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོ་སྟེ། གཡོན་དང་པོས་དྲིལ་བུ་འཛིན་ཞིང་ཡུམ་གྱི་སྐུ་ལ་འཁྱུད་པ། འོག་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཌ་མ་རུ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ འཛིན་པ་ཕྱག་རྒྱས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པ་རལ་པའི་ཅོད་པན་ནོ། ། དཔའ་མོ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཡབ་ལ་འཁྱུད་པས་རྡོ་རྗེ་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་ཏེ་ཀུན་གྱི་དཔྲལ་བར་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་མཚན་པའོ། ། ལྕེ་ཡི་ལྐོག་ཏུ་ཁྭ་གདོང་མ། ། སྣ་ཡི་རྩེར་ནི་འུག་གདོང་མ། ། མཚན་ མའི་རྩེར་ཡང་ཁྱི་གདོང་མ། ། བཤང་བའི་ལམ་དུ་ཕག་གདོང་མའོ། ། གཤིན་རྗེ་སྲེག་མ་རྣ་བ་གཡས། ། གཡོན་པར་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མའོ། ། མཆེ་བ་ཅན་མ་མིག་གཡས་ཏེ། ། མིག་གཡོན་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མའོ། ། ལྷ་མོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཞལ་གཅིག་ ཕྱག་བཞི་སྤྱན་གསུམ་མ། ། གཅེར་བུ་ཕྱོགས་ན་གནས་པ་རྣམས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་ཏེ།

Ratnavajrā and Khaṇḍarohā are in Mūlasthāna at the two thighs; Hayagrīva and Śauṇḍinī are in Saurāṣṭra at the calves; Ākāśagarbha and Nairātmā are in Suvarṇadvīpa at the shins; Heruka and Pramodinī are in Nagara at the fingers; Padmanarteśvara and Mahābalā are in Sindhu at the tops of the feet; Vairocana and Cakravartinī are in Maru at the big toes; Vajrasattva and Mahāvīryā are in Kulutā at the knees. These, who have emerged from the Body family, are the deities who move beneath the earth. All these heroes have one face, four arms, and three eyes. They are the same color as their respective cakras. In the first right hand, they hold a vajra, a lotus, or a wheel, respectively; with the first left hand, they hold a bell and embrace the consort. With the two lower hands, they hold a ḍamaru and a khaṭvāṅga, adorned with mudrās and a crown of matted hair. The heroines have one face and two arms, embracing the male deities while holding a vajra and a skull-cup; they are all marked with a vajra garland on their foreheads. Kākāsyā is at the root of the tongue; Ulūkāsyā is at the tip of the nose; Śvānāsyā is at the tip of the sexual organ; and Sūkarāsyā is at the path of excrement. Yāminī is in the right ear; Yamadūtī is in the left ear; Yamadaṃṣṭriṇī is in the right eye; and Yamamathani is in the left eye. All these goddesses have one face, four arms, and three eyes. Those who dwell in the cardinal directions are naked and similar to Ḍākinī and the others.

མཚམས་རྣམས་སུ་མི་ཕྱེད་དབང་ཕྱུག་གི་གཟུགས་ཅན་ཡིད་འཕྲོག་མ་ཆ་གཉིས་འཛིན་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་དུམ་བུའི་སྐེ་རགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པའོ། ། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་དང་ཡང་། ། ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་དང་ནི། ། ཚནྡོ་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་སྟེ། ། འདུ་བ་ཉེ་བའི་འདུ་བ་དང་། ། དུར་ཁྲོད་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དེ། ། ས་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡི། ། སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་ཡང་། ། རྣམ་པར་མི་ རྟོག་སེམས་བདག་ཉིད། ། བདེ་སྟོང་རོ་གཅིག་གྱུར་པའོ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། ། ལྷ་ཡི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆ་གཉིས་བཤད་དེ། ། གནས་ཀྱི་རིམ་པ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་སྣང་དང་། ། ཉི་མ་པདྨ་གར་དབང་ཕྱུག། རྟ་ མཆོག་ཧེ་རུ་ཀ་བདག་ཉིད། ། སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྷ་ཡི་གཟུགས། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་མ། ། རྨོངས་བྱེད་མ་དང་སྐྲག་བྱེད་མ། ། བསྐྱོད་བྱེད་མ་དང་གཏུམ་མོ་སྟེ། ། མཁས་པས་ལེགས་པར་དགོད་པར་བྱ། ། རང་སྔགས་ལས་བྱུང་འོད་ཟེར་སྤྲོས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས། ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་འགུགས། ། ཨོཾ་ཡོ་ག་ཤུདྡྷ་སརྦ་དྷརྨཿཡོ་ག་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེ་མཐོང་ནས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏུ་མཱཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྤྱན་མ་ལ་ སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་གྱི་ཆར་འབེབས་ཤིང་། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ས་མ་ཡ་ཤྲཱི་ཡེ་ཧཱུཾ།

In the intermediate directions are the two captivating ones in the form of the indivisible Īśvaras, holding two [parts]. They are beautifully adorned with the five mudrās and a girdle of bone fragments. The places, near-places, fields, near-fields, chandohas, near-chandohas, meeting places, near-meeting places, and charnel grounds, near-charnel grounds—these are the thirty-seven aspects of the purification of the ten grounds. Abiding in the factors of awakening, they are the non-conceptual nature of mind, the single taste of bliss and emptiness. The aggregates, elements, and sense bases are the purity of the deities. Then, the two armors are explained. Through the application of the sequence of the places: Vajrasattva, Vairocana, Āditya, Padmanarteśvara, Hayagrīva, and the nature of Heruka. The forms of the deities in the aspect of mantra: Vajravārāhī, Yamī, Mohanī, Trāsanī, Kṣobhaṇī, and Caṇḍālī. The wise should properly arrange them. Radiating light rays from their respective mantras, through the application of mantra and mudrā, the assembly of Buddhas and Bodhisattvas is summoned from the dharmadhātu of the ten directions. Oṃ yogaśuddhaḥ sarvadharmāḥ yogaśuddho ’ham. Then, having seen that wheel of primordial wisdom, one should say: Oṃ sarvatathāgatābhiṣiñcantu māṃ. Locanā and the other goddesses rain down a stream of nectar from precious vases, saying: Oṃ sarvatathāgatābhiṣiñca samayaśrīye hūṃ.

དེ་དག་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། རྣལ་ འབྱོར་ཀུན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རོ་གཅིག་གྱུར་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ཡང་དག་སྤྲོ། ། ཧཱུཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཾ། རིམ་པ་བཞིན་གསལ་བར་བྱས་ནས། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛྭ་ལ་ས་མྦ་རཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྲི་ཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙེ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བུདྡྷ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཀརྨ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་པདྨ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཤྲཱི་རཏྣ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཡཱ་མེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཁཎྜ་རོ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་རཱུ་པི་ཎཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་ཝཱི་རེ་ ཤཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀལྤཱགྣི་སནྣི་བྷཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛ་ཊཱ་མ་ཀུ་ཊོཏྐ་ཊཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་དཾཥྚྲ་ཀ་རཱ་ལོ་གྲ་བྷི་ཥ་ཎ་མུ་ཁཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ས་ཧཱ་སྲ་པྲ་བྷཱུ་ཛཱ་བྷཱ་སུ་རཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

They are consecrated by the stream of bodhicitta arising from the application of passion, and thus become the essence of great bliss. Through the application of all yogas, one should meditate on them as having become of one taste. The great wisdom of mind, speech, and body—the vital breath and effort are perfectly projected. Having clearly visualized HŪṂ ĀḤ OṂ VAṂ in their respective order, one should abide in the nature of projecting and withdrawing. OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | ḌĀKINĪ JVALA SAMVARAṂ SVĀHĀ | OṂ HRĪ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ SARVA BUDDHA ḌĀKINĪYE VAJRA VARṆANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ VAJRA VAIROCANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ | OṂ ŚRĪ BUDDHA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | ḌĀKINĪ JVALA SAMVARA SVĀHĀ | OṂ ŚRĪ KARMA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | ḌĀKINĪ JVALA SAMVARA SVĀHĀ | OṂ ŚRĪ PADMA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | ḌĀKINĪ JVALA SAMVARA SVĀHĀ | OṂ ŚRĪ RATNA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | ḌĀKINĪ JVALA SAMVARA SVĀHĀ | OṂ ḌĀKINĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ YĀME HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ KHAṆḌAROHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ RŪPIṆĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ NAMO BHAGAVATE VĪREŚĀYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ MAHĀKALPĀGNISANNIBHĀYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ JAṬĀMAKUṬOTKAṬĀYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ DAṂṢṬRĀKARĀLOGRABHIṢAṆAMUKHĀYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ | OṂ SAHĀSRAPRABHŪJĀBHĀSURĀYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ |

ཨོཾ་པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤོ་དྱཾ་ཏ་ཤཱུ་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྷ་རི་ཎི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་དྷུ་མྦཱནྟཱ་ཀཱ་ར་ཝ་པུ་ཥཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བ་སྤུའི་བུ་གའི་རྩེ་མོ་ལས་འཕྲོས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོ་དཔག་ཏུ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱས་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏེ། སླར་ཚུར་འདུས་པས་རོ་གཅིག་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐིམ་པའོ། ། དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཡིས། ། ལུས་ཀྱི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་བརྟག། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་ལ་བསྒྲལ་ནས། ། བླ་ན་མེད་པའི་གནས་སུ་གཞག། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། མཐོ་རིས་མི་ལུས་ས་འོག་ཏུ། ། ལུས་ཅན་དེ་ནི་སྐུ་གཅིག་འགྱུར། ། མཉམ་ཉིད་གནས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ལྡང་བ་ན། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་བདེ་བའི་མཆོག། ཀླུས་བསྐུལ་བ་ནི་དྲན་པར་བྱ། ། ཐོག་མར་བླ་མ་མཆོད་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ལས། ། དབང་བསྐུར་རོལ་པའི་བདེ་ཆེན་པོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཀུན་ ཁྱབ་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་གནས་པར་བྱ། ། མཉམ་པར་མ་བཞག་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡི་སེམས་ཅན་ཀུན། ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀར་བལྟ་བྱ་ཞིང་། ། བྱང་སེམས་ཆུ་རྒྱུན་ཁྲུས་བྱ་སྟེ། ། བཅུ་ཕྱེད་བདུད་རྩིའི་ཟས་ལས་བཟའ། ། གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་ལྷོར་བལྟས་ལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། གསང་བའི་རིམ་པར་བསྟན་པའོ། ། སྤྲོས་པ་ཀུན་ལ་དམིགས་ནས་ནི། ། སྤྲོས་པས་སྤྲོས་པ་མེད་པར་བྱ། ། སྤྲོས་པ་ཉིད་ནི་སྤྲོས་མེད་བྱེད། །

OṂ PARAŚUPĀŚODYANTAŚŪLAKHAṬVĀṄGADHARIṆĪ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ MAHĀDHŪMĀNTAKĀRAVAPUṢĀYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. From the tips of the pores of the skin, immeasurable saṃbhogacakra wheels radiate forth, illuminating all world systems, turning the wheel of Dharma, and then reabsorbing, dissolving into the single taste of uncontaminated wisdom. The twenty-four heroes thoroughly examine the elements of the body. Having liberated the beings of the six realms, they establish them in the unsurpassed state. From the nature of body, speech, and mind, through the identity of the three syllables, the embodied being becomes a single body in the higher realms, the human world, and the subterranean realms. With a mind abiding in equanimity, when the lord of yogis arises, he should remember the supreme bliss of the ḍākinīs as exhorted by the nāgas. First, having made offerings to the guru, from the nature of Vajrasattva, the great bliss of the play of empowerment pervades all in an instant. One should abide in body, speech, and mind. Through the yoga of non-equipoise, with a mind of great compassion, one should view all sentient beings of the three realms as Śrī Heruka and bathe them with the stream of bodhicitta water. One should eat the food of the five nectars. Naked, with hair loose, facing south, the practitioner of ascetic conduct should offer the torma. This is the teaching on the secret stage. Having focused on all conceptual elaborations, one should make elaboration non-elaborative. Elaboration itself is made non-elaborative.

སྤྲོས་བྲལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། བརྟན་དང་གཡོ་བའི་ འཇིག་རྟེན་ཀུན། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་འགྲུབ་ཅིང་། ། དེ་ཉིད་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཡང་། ། བདེ་མཆོག་དམ་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན། ། བཅོམ་ལྡན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་བཞུགས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་གནས་པ། ། འཁོར་ལོ་ལ་ནི་ངེས་པར་བསྐོར། ། སྟེང་དུ་འབར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། འོག་ཏུ་འབབ་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ། ཟག་མེད་དྲི་མེད་བདེ་བའི་དངོས། ། འཆི་མེད་ཐིག་ལེའི་ངོ་བོ་ནི། ། ས་བོན་ཚུལ་གྱིས་འབབ་པར་འགྱུར། ། རྟག་ཏུ་སྙིང་གི་དབུས་གནས་པ། ། འོད་གསལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་རྣམ་དག་པ། ། འཆར་དང་ནུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཕེལ། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། གཞན་དུ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ལུས་མེད་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་རང་བཞིན། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ནི་དྲི་མ་མེད། ། སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཐོབ་འགྱུར། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་ཅིང་། ། གཉིས་ཐིམ་བཅུ་དྲུག་ཆ་ཕྱེད་ཅན། ། ཟག་བཅས་བདེ་མེད་གཉིས་སྤངས་པ། ། གསང་བ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་གསང་བ་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་མཉམ་མེད་ལ། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་སྟོང་། ། རྟོག་པ་ གཉིས་ནི་རྣམ་བྲལ་བའོ། ། འདས་པ་དང་ནི་ད་ལྟར་ཡང་། ། མ་འོངས་པ་ཡི་དུས་གསུམ་པོ། ། ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་མཆོག་བདེ་བ། ། དྲི་མེད་མཁའ་ལྟར་དག་པའི་བདག། གསང་བ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས། ། ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ངོ་བོར་ནི། ། མི་རྟོག་པ་ལ་རབ་གནས་ ན། ། མཆོག་གི་སྐུ་ནི་ངེས་པར་འཐོབ། །

It is the great bliss free from conceptual elaboration. All the worlds, both stable and moving, are accomplished without exception or remainder; and in that very state, the supreme Cakrasaṃvara is swiftly accomplished. It abides in the body, speech, and mind of the Bhagavān. The vowels and consonants, abiding in equilibrium, revolve certainly within the cakra. Because of the certainty of the blazing above and the descending below, the essence of stainless, immaculate bliss—the nature of the immortal bindu—descends in the manner of a seed-syllable. Always abiding in the center of the heart, the luminosity of great bliss is shown to be the pure rising and setting of the sun and moon. Completely liberated from all misdeeds, all merit increases. That itself is the wisdom of the Buddha; it will not be found elsewhere. It is bodiless and stainless, the nature of the saṃbhogakāya. The wisdom body is immaculate; it will be attained in that very birth. Through the union of method and insight, the two dissolve into the half-portion of the sixteenth. Abandoning the two—contaminated bliss and its absence—it is the nature of secret joy. In the incomparable body, speech, and mind of the great secret samaya, the essence of its own characteristic is empty. It is free from the two types of conceptualization. In the three times—past, present, and future—the supreme bliss of coemergent wisdom is the self-purity like the stainless sky. From the sphere of activity of the secret mind, if one abides perfectly in non-conceptuality as the essence of union, the supreme body will certainly be attained.

བསྒོམ་པ་འདི་ནི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བླ་ན་མེད། ། རྣལ་འབྱོར་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ལ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ས་ཐོབ་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་འཕོ་བའི་ཚེ། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ལ་སོགས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ ཡི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ལག་ན་ཐོགས། ། རྒྱལ་མཚན་བ་དན་སྣ་ཚོགས་དང་། ། གླུ་ཡི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། འཆི་བ་ཞེས་འདི་རྣམ་རྟོག་སྟེ། ། མཁའ་སྤྱོད་གནས་སུ་འཁྲིད་པར་བྱེད། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་གསང་བ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིད་བཞིན་ ནོར་བུ། དཔལ་ཨུ་རྒྱན་གནྡྷོ་ལའི་གཙུག་ལག་ཁང་ནས། དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མས་རྗེ་བཙུན་ཏི་ལོ་པ་ལ་གདམས་པ། དཔལ་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོའི་སྒྲུབ་ཐབས་སྙན་ནས་སྙན་དུ་བརྒྱུད་པའི་སྙིང་པོ་དཔལ་ནཱ་རོ་པས་མཛད་པའོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ ཤྲཱི་ནཱ་རོ་པ་ཆེན་པོ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མར་བ་ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་བདག་གིས་ཞུས་ཏེ་བསྒྱུར་བའོ། །

This meditation is supreme; it is the unsurpassed accomplishment of all desires. In this very life, the yogi attains the level of Vajradhara. When yogis pass away, the glorious Herukas and the hosts of yoginīs, holding various flowers in their hands, along with various victory banners, streamers, and various offerings of song, lead them to the celestial realm of Khecarī, for what is called "death" is merely a conceptual construction. This is the Sādhana of the glorious Cakrasaṃvara, the Secret Jewel that Grants Wishes, the essence of the oral lineage transmitted from ear to ear. It was composed by the glorious Nāropa and was instructed to the venerable Tilopa by the stainless wisdom ḍākinī from the temple of glorious Oḍḍiyāna-Gandhola. It was requested and translated by the great Indian Paṇḍita Śrī Nāropa and the Tibetan translator Marpa Chökyi Lodrö.