An Fire Offering Ritual from the Glorious Ocean of Ḍakas Tantra

༄། ། དཔལ་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བཞུགས། ༄༅༅། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡོད་ མེད་མཐའ་སོགས་རྣམ་པར་སྤངས། ། བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཀྱང་། ། འགྲོ་ལ་བརྩེ་བས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས། ། མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། གང་ཞིག་བློ་ཡི་མུན་སེལ་ཅིང་། ། བདེ་བ་མ་ལུས་འབྱུང་བའི་གནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། བླ་མ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ཡི། ། ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས། ། རྒྱུད་འདི་ནས་ནི་ཕལ་ཆེ་བའི། ། བླ་མའི་མན་ངག་སྦྱིན་སྲེག་བཤད། ། སྦྱིན་སྲེག་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་འདིར་བཞེད་དོ། ། ཕྱི་ཡི་རྣམ་པ་དགུ་ ཡིན་ཏེ། ། ནང་གི་གཏུམ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ལ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གར་བཤད་པའི་སའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་ཐབ་ཁུང་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཐོག་མར་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཁང་པ་གྲུ་བཞི་པ་རི་མོ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ རང་གི་ཁ་བལྟ་བའི་རྒྱབ་ན་སྒོ་གཅིག་ཡོད་པ་བྱས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་ཞི་བའི་ཐབ་གཞི་དཀར་པོ་ལ་ཟླུམ་པོ་ཁྲུ་གང་པ་དེའི་ཕྱེད་ཐུར་དུ་བརྐོས་པ། དེའི་དབུས་སུ་སོར་བཅུ་དྲུག་པའི་པདྨའི་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོ་སོར་བརྒྱད་པ་དཔངས་སུ་སོར་གཅིག་ཡོད་པ་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། ཐབ་ ཀྱི་སྟེང་དུ་སོར་བཞི་དོར་བར་དཔངས་དང་རྒྱར་སོར་བཞི་པའི་ཁ་ཁྱེར་ཅུང་ཟད་གྱེད་པ་བྱའོ། ། ཁ་ཁྱེར་གྱི་སྟེང་དུ་དབུས་ཀྱི་མཚན་མས་བསྐོར་བར་བྱ་ཞིང་།

The Ritual of the Homa Offering of the Glorious Ḍākārṇava Homage to the Blessed One, the Glorious Ḍākārṇava! Completely free from the extremes of existence and non-existence, Though beyond the sphere of the conceptual mind, Out of compassion for wandering beings, you manifest in diverse forms. Homage to the Ḍākārṇava! To the one who dispels the darkness of the mind, The source from which all happiness without exception arises, The very essence of Vajrasattva— Homage to the Gurus! The method for pleasing the deities Of the glorious Ḍākārṇava Is the homa, which is explained here Primarily through the guru’s oral instructions from this tantra. Homa is of two types: The outer and the inner are asserted here. The outer has nine forms, While the inner is the yoga of caṇḍālī. In this regard, the practitioner who has first completed the approach retreat should fully perform the ritual of the site as explained in the maṇḍala ritual and then prepare the hearth. First, one should construct a square homa house with three decorative lines and a single door facing the practitioner. In its center, for a peaceful rite, is a white base; a circular hearth one cubit in diameter is dug half a cubit deep. In its center, upon a sixteen-finger lotus, is an eight-finger wheel one finger high, marked with a vajra. Leaving a space of four fingers above the hearth, a rim four fingers high and wide should be made, slightly flared outward. The rim should be encircled by the central symbols.

ཕྱི་རོལ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་གྲུ་བཞིར་བྱས་ཏེ། གྲྭ་བཞིར་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། ཁ་ཁྱེར་གྱི་འོག་གི་གྱེད་པ་ལ་པདྨ་ འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཐབ་ལ་ནི་ས་དཀར་བ་དང་ཕྱི་རོལ་ཀུན་ནས་ཁྲུ་ཕྱེད་ཙམ་ལྕི་བས་བྱུག་པར་བྱས་ལ་དེ་ལ་གཉིས་ནི་ས་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་། དྲི་དཀར་པོས་ཉེ་བར་བྱུག་པ་དང་ཐབ་མ་སྐམས་ཀྱི་བར་དུ་ཐུན་གསུམ་དུ་མེ་ཏོག་དཀར་པོའི་སིལ་མ་གཏོར་བར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ས་གཞི་སེར་པོའི་སྟེང་དུ་ཐད་ཀར་ཁྲུ་དོ་པ་ཐུར་དུ་ཁྲུ་གང་བ་ལ་གྲུ་བཞི་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་རིན་པོ་ཆེ་སོར་བརྒྱད་པ་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ཐམས་ཅད་ནི་བཞི་ཆའི་རིམ་པས་དང་། དེ་ལ་དབུས་ཀྱི་མཚན་མས་བསྐོར་བ་དང་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་བྲི་བ་ ཐུན་མོང་དུ་གོ་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་ཁྲུ་ཕྱེད་འཁོར་བར་བའི་ལྕི་བས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ་དེ་གཉིས་ས་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་། དྲི་སེར་པོས་བྱུགས་ཏེ་མེ་ཏོག་སེར་པོ་དགྲམ་པར་བྱའོ། ། དབང་གི་ཐབ་ནི་ས་གཞི་དམར་བའམ། ཞན་པར་གྲུ་གསུམ་པ་ཁྲུ་ཕྱེད་པའོ། ། དབུས་སུ་པདྨ་ལ་ གནས་པའི་པདྨ་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། ས་དམར་པོ་དང་བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ་མེ་ཏོག་དམར་པོ་གཏོར་བར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་ལྕི་བས་བྱུག་པ་ཡང་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ནི་གས་པ་དང་། བ་ཚ་ཅན་དང་། རྩུབ་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྟར་ གནག་པའི་ས་གཞི་ལ་ཟུར་དྲུག་པ་སོར་བརྒྱད་པའོ། ། དབུས་སུ་པདྨ་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། ཡང་ན་ཞི་བ་ལ་ཁྲུ་གཉིས་པའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ཁྲུ་གསུམ་པའོ། ། དབང་ལ་ཁྲུ་བཞི་པའོ། །

The exterior is made square in all cases, and the four corners are likewise marked with that same [symbol]. On the slope beneath the rim, a sixteen-petaled lotus should be drawn. The hearth should be smeared with white earth, and the entire exterior for about half a cubit should be smeared with cow dung; these two [the interior and exterior] should be provided with white earth and smeared with white fragrant substances. Until the hearth is dry, one should scatter loose white flowers there during the three sessions. For the rite of enrichment, on a yellow ground, it is two cubits wide and one cubit deep, square in shape. In its center is an eight-finger-width jewel marked with a vajra. The entire rim is in four tiers, and it is surrounded by the central symbol and a sixteen-petaled lotus should be drawn. This should be understood as the common [procedure]. The exterior, for a half-cubit all around, should be smeared with cow dung; these two [the interior and exterior] should be provided with yellow earth, smeared with yellow fragrant substances, and yellow flowers should be strewn. The hearth for the rite of power is on a red or soft ground, triangular and half a cubit [in size]. In the center, upon a lotus, is a lotus marked with a vajra. It should be smeared with red earth and fragrant substances mixed with amṛta, and red flowers should be scattered. One should understand that the smearing of the exterior with cow dung applies to all [rites]. For the rite of wrathful activity, on a ground that is cracked, salty, rough, and black as the sky, it is six-cornered and eight fingers wide. In the center, upon a lotus, is a vajra marked. Alternatively, for pacification it is two cubits; for enrichment, three cubits; and for power, four cubits.

མངོན་སྤྱོད་ལ་ཁྲུ་ལྔ་པའོ། ། དེའི་ཁ་ཁྱེར་ལ་སོགས་དང་དབུས་ཀྱི་པདྨའི་མཚན་མ་ལ་ སོགས་པས་གོང་གི་རིམ་པས་དཔྱད་པར་བྱའོ། ། དྲག་པོའི་ཐབ་དེ་ལ་བདུད་རྩི་དང་ལྡན་པའི་ས་ནག་པོ་དང་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་བོང་བུ་དང་། རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦངས། ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བྱུགས་ལ། དྲི་མི་ཞིམ་པའམ། དྲི་མེད་པའི་སྔོའམ། དམར་བའི་མེ་ཏོག་ གམ་འབྲུའི་ཤུན་པ་ལ་སོགས་པས་གཏོར་བ་འབར་བས་བསྐོར་བ་དྲག་པོ་མིའི་སྣུམ་ལ་སོགས་པའི་མར་མེ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་མ་གཏོགས་པའི་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་མངོན་སྤྱོད་དང་འདྲའོ། ། བསྐྲད་པའི་ཐབ་ནི་ཟུར་བདུན་ལ་ཁྲུ་དྲུག་པ་སྟེ་ དབུས་སུ་མདའ་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། སྡང་བར་བྱ་བ་ལ་ཁྲུ་བརྒྱད་པ་སྟེ་ཁྲུ་བདུན་པ་ལ་དབུས་སུ་གྲི་གུག་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། རེངས་པ་ལ་ནི་ཟུར་དགུ་པ་སྟེ་ཁྲུ་བརྒྱད་པ་ལ་དབུས་སུ་གཞུ་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། གསད་པ་ལ་ནི་ཟུར་ལྔ་པ་སྟེ་ཁྲུ་དགུ་པ་ལ་དབུས་སུ་རལ་ གྲི་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ནི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ས་གཞི་ལ་ཟུར་བཅུ་པ་ཁྲུ་བཅུ་པའི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཐབ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རྒྱས་ པའིའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་དབང་དང་། དབང་དུ་དགུག་པའི་ཐབ་བོ། ། བྱང་དུ་དྲག་པོའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་ཐབ་བོ། ། དཔལ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ནི་ཤར་དུ་ཞི་བའོ། ། ལྷོར་མངོན་སྤྱོད་དོ། ། ནུབ་ཏུ་དབང་དང་དགུག་པའི་ཐབ་བོ། ། བྱང་དུ་རྒྱས་པའོ། །

For the rite of wrathful activity, the hearth is five cubits in size. Its rim and so forth, as well as the central lotus insignia and other features, should be examined according to the sequence described above. That hearth for wrathful activity should be smeared with black earth mixed with amṛta, the ashes of cremated corpses, and the dung of donkeys, camels, and the like, as available. It should be strewn with foul-smelling or odorless green herbs, red flowers, or the husks of grain and so forth, and surrounded by a blazing perimeter of fierce lamps fed with human oil and the like. The remaining details, such as the ground and so forth, are the same as for the rite of all activities, with the exception of the specific requirements for wrathful activity. The hearth for expulsion is seven-cornered and six cubits in size, with an arrow marked by a vajra in the center. For the rite of causing hatred, it is eight cubits in size, and on a seven-cubit base, there is a curved knife (kartṛ) marked by a vajra in the center. For the rite of immobilization, it is nine-cornered and eight cubits in size, with a bow marked by a vajra in the center. For the rite of killing, it is five-cornered and nine cubits in size, with a sword marked by a vajra in the center. The hearth for all activities is ten-cornered and ten cubits in size, on ground appropriate to the activity, with a viśvavajra marked by a vajra at its hub in the center. In that regard, the hearth for pacifying is in the eastern direction of the maṇḍala house; the hearth for enriching is in the southern direction; the hearth for magnetizing and summoning is in the western direction; and the hearth for wrathful activities is in the northern direction. According to the Śrī Saṃpuṭa Tantra, the pacifying hearth is in the east, the wrathful hearth is in the south, the hearth for magnetizing and summoning is in the west, and the enriching hearth is in the north.

མ་འབྱོར་ ན་རྡུལ་ཚོན་གྱིས་བྲིས་པ་ཡང་རུང་སྟེ་འདི་ནི་ཐབ་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། པ་ལཱ་ཤ་ཨུ་དུམྺཱ་ར་ཨ་ཤྭཏྠ། གཾ་བྷཱི་རི་ཨ་མུ་ཀཱ་དམྤ་ཀ་རྣམས། ས་མི་པཱཀྵ་བ་ཌ་ལ་སོགས་ཀྱང་། འདབ་མ་གཉིས་ལ་འོ་མ་འཛགས་ཤིང་རྣམས། རློན་པ་མཉམ་པར་བཅད་པ་སོར་བཅུ་གཉིས་ པ་རྩེ་མོའི་ཆར་སྐྱེས་པ། མཐེའུ་ཆུང་གི་སྦོམ་ཅན་རྣམས་སྦྲང་རྩི་དང་འོ་མ་དང་། མར་གྱིས་མགོ་དང་མཇུག་མ་བཏགས་པ་བདུད་རྩི་དང་དྲིའི་ཆུ་གཏོར་བའི་ཡམ་ཤིང་རྣམས་མིང་མེད་དང་། མཐེ་བོས་བཟུང་སྟེ་རྩེ་མོ་ལོ་མ་ཟུང་དང་བཅས་པ་རྩེ་མོ་ལྷ་ལ་བསྟན་ནས་བསྲེག་པར་ བྱའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ཀུ་ཤ་དང་། ཨ་མུའི་ལོ་མ་དང་། དཱུར་བ་ཡང་གཉིས་གཉིས་བསྡོམས་པའོ། ། རིད་པ་དང་ལྕི་བ་དང་ཕྲ་བ་དང་འཁྱོག་པ་དང་རིང་བ་དང་ཐུང་བ་དང་ལོ་མ་མེད་པ་དང་སྲིན་བུ་ལ་སོགས་པས་ཟོས་པ་དང་དམན་མ་དང་པགས་པ་མེད་པ་དང་། བྲུན་གྱིས་ གོས་པ་དང་། རྩེ་མོའི་ཆ་གཉིས་པ་དང་། སྦོམ་པ་རྣམས་སྤང་བར་བྱའོ། ། རྙིངས་པས་ནི་འཆིའོ། ། འཁྱོག་པས་སྐལ་བ་ངན་པར་བྱེད་དོ། ། ཐུང་བས་རིགས་པ་རྒྱུན་དུ་མི་འཇུག་གོ། ། ལོ་མ་མེད་པས་ནད་བྱེད་དོ། ། སྦོམ་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ སོ། ། སྐམས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མི་འདོད་པ་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཟས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཏིལ་མར་ལ་བཏགས་ཀུ་ཤ་སཱ་ལུའི་ཟན། ། འོ་མ་ནས་དང་ཏིལ་དང་ཞོ། ། པྲི་ཡང་ཀུ་དང་ཙནྡན་དཱུར་བ་དང་། རོ་བཅུད་དང་ནི་དྲི་བཟང་པོ་རྣམས་དང་། མེ་ ཏོག་འབྲས་ཡོས་ཨ་མྲའི་ལོ་མ་ནི། ། རྩེ་མོ་གཉིས་ནི་སྦྲང་དང་མར་བཏགས་ལ།

If [the materials] are not available, it is also acceptable to use a mandala drawn with colored powders; this is the section on the hearth. The palāśa, udumbara, aśvattha, gambhīrī, amuka, and amba trees, as well as the samipākṣa and vaṭa and so forth—those whose two leaf-joints exude milk, which are fresh, cut evenly, twelve finger-widths long, and grown from the tip, with a thickness like that of the little finger—these sacrificial fuel sticks (samidh) should have their heads and tails bound with honey, milk, and ghee, be sprinkled with amṛta and scented water, and held with the ring finger and thumb. With the leaf-pairs at the tips facing the deity, they should be offered into the fire. These, along with kuśa grass, amū leaves, and dūrvā grass, should be used in pairs. One must avoid those that are withered, heavy, thin, crooked, too long, too short, leafless, eaten by insects and the like, inferior, skinless, smeared with dung, double-tipped, or thick. Withered wood causes death; crooked wood brings ill fortune; short wood prevents the lineage from continuing; leafless wood causes disease; and thick wood destroys all prosperity. One should also understand that withered wood and the like will produce undesirable results. The sacrificial food (homa-anna) is now described: kuśa grass soaked in sesame oil, rice porridge, milk, barley, sesame, and curd; priyaṅgu, sandalwood, dūrvā, and flavorful, fragrant substances; flowers, parched grain, and mango leaves, with both tips bound in honey and ghee.

བསྲེག་པར་བྱའོ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་སྟེ། ཞི་བར་བྱེད་པའི་མཐར་ནི་བདུད་རྩིའོ། ། ལ་ལ་ནི་ཕྱིའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཡམ་ཤིང་ནི་དེ་རྣམས་ཏེ་འདི་ལྟར་དབུས་ཀྱི་ཆར་སྐྱེས་པ་ཚད་ཆག་གང་བ། ཁྲུ་གང་ཙམ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་བདུད་རྩི་དང་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པའི་ཆུས་གཏོར་བ་ཞོ་དང་འོ་མ་དང་མར་དང་མངར་གསུམ་དང་བཏགས་པའི་བཟའ་བ་མཆོག་དང་། ཞོ་དང་སྦྲང་རྩི་དང་མར་དང་ལྡན་པའི་ཏིལ་ནག་པོ་དང་ཞོའི་བཟའ་བ་མར་དང་ལྡན་པ་དང་། གོ་སྙོད་དང་། བིལ་ བའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། པདྨ་དང་། ནཱ་ག་གེ་སར་དང་ཀརྞི་ཀ་རའི་འབྲུ་ནི་རྒྱས་པའི་འོ། ། ཞི་བ་ལ་བཤད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་མེད་པ་རྣམས་སོར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དང་། པྲི་ཡང་ཀུ་དང་ཙམ་པ་པུན་ནཱ་ག། ནཱ་ག་གེ་སར་ཀེ་ས་ར་དང་ནི། ། ལ་ ཀུ་ཙ་དང་མྱ་ངན་མེད་ཡམ་ཤིང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ནགས་ན་ཆེ་བའི་དངོས། ། འབྲས་བུ་དང་ནི་མེ་ཏོག་སྐྱུར་པོ་དང་། ། མངར་བ་དང་ནི་གཞན་རྣམས་རང་རང་གི། རྟོག་པར་གསུངས་པ་དང་ནི་གཞན་པ་ནི། ། ཤེས་པར་བྱ་བ་དབང་གི་ལས་ཀྱིའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ནི་འདི་ལྟར་ ལྕགས་ཀྱུ་ཡི། ། རྣམ་པའི་ཚེར་མ་ཡང་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། དབང་དགུག་གིའོ། ། ནིམ་པ་དང་། སེང་ལྡེང་དང་། ཀོ་བི་དཱ་ར་དང་། བྷཱི་ལ་ལོ་ཊ་ཀ་དང་མྱོས་བྱེད་རྣམས་སམ་དེ་ལས་གཞན་པའི་རོ་ཚ་བ་དང་ཚེར་མ་ཅན་དང་། ཁ་བའི་ཤིང་རྣམས་སམ། རོ་བསྲེགས་ པའི་སྡོང་དུམ་དང་གས་པ་སོར་བཞི་པའམ། སོར་བཅུ་པ་རྩ་བའི་ཆར་སྐྱེས་པ། རྩེ་མོ་རྣོན་པོ་གཉིས་དུག་དང་། ཁྲག་ལ་བཏགས་པའི་ཡམ་ཤིང་ངོ་། ། ཡུངས་མར་དང་མར་ནག་ཚན་དེ་དང་།

One should perform the burning [offering] with whatever is available; at the conclusion of the pacifying rite, there is the nectar (amṛta). Some say there are five external nectars. The fuel sticks (samidh) are those [grown] in the central region, one hasta in length, or a full cubit, sprinkled with water mixed with nectar and fragrant scents, and combined with curd, milk, ghee, the three sweets, and the finest ground food; or black sesame mixed with curd, honey, and ghee; or curd-based food mixed with ghee; or cumin, bilva fruit, śāli rice, lotus, nāgakesara, and karṇikāra seeds—these are for the enriching rite. For the pacifying rite, those with the qualities and faultlessness explained [previously] and five finger-widths in length, as well as priyaṅgu, campaka, puṃnāga, nāgakesara, kesara, lakuca, and aśoka fuel sticks; likewise, the great substances of the forest, fruits, and flowers that are sour, sweet, or otherwise, as taught in their respective ritual manuals, and others should be understood as being for the magnetizing rite (vaśya). These, and likewise, the thorns in the shape of a hook are as before; these are for magnetizing and summoning. Nimba, khadira, kovidāra, bhīlaloṭaka, and intoxicants, or other pungent, thorny, and bitter trees; or charred logs, split wood four or ten finger-widths long, grown from the root, with two sharp tips, smeared with poison and blood—these are the fuel sticks. Mustard oil, black ghee, and caṇḍa [oil]...

ཁྲག་དང་ལན་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་དང་ནིམ་པའི་ལོ་མ་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་ ཐལ་བ་དང་། རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་དང་བོང་བུ་དང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦངས་དང་སྐྲ་དང་། ཁྱིམ་བྱའི་ཚིལ་དང་། བྱ་རོག་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་དང་། དྲི་ཆེན་དང་དྲི་ཆུ་དང་ཚེར་མ་དང་རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དང་། ཤ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་གཅིག་གམ། རྫས་ལ་ དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་ཁྲག་དང་བཏགས་པའི་རྫས་འདི་རྣམས་དང་། ཐལ་བ་དང་། སོལ་བ་དང་། རྩུབ་པ་ལ་སོགས་པའང་རུང་བ་ལས་དགྲའི་གཟུགས་བརྙན་དུག་ལ་བཏགས། རྐང་པ་གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་ནས་བརྩམས་ལ་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོས་བཅད་ཅིང་བསྲེག་པ་ནི་ མངོན་སྤྱོད་བསད་པའོ། ། བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་མི་དགོས་སོ། ། པ་ལཱ་ཤ་དང་། པཱཀྵ་དང་། ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། སེང་ལྡེང་དང་། ཨརྐ་དང་། ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་། བཻ་ཀཾ་ཀ་དང་། ཨ་མྲ་དང་། ས་མི་དང་། གཾ་བྷཱི་ར་དང་། ཨ་པ་མཱརྒ་དང་། ཨ་ ཤྭདྠ་དང་གསར་བུ་མངོན་པར་བྱུང་བ་མཛུབ་མོ་ཙམ་དྲང་བ་བདུད་རྩི་དང་། དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པའི་ཆུས་གཏོར་བ་ལས་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་རྩེ་མོ་གཉིས་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པས་བཏགས་པའི་ཡམ་ཤིང་དང་། ཞི་བ་ལ་སོགས་པར་བཤད་པའི་ནས་དང་འོ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ བསྲེག་པར་བྱ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའོ། ། གང་ཅུང་ཟད་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པའི་རྫས་གང་དང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྟོན་མོ་དང་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་མར་གྱིས་བཏགས་པ་དང་། གུ་གུལ་དང་སརྫ་ར་ས་ཡང་རུང་སོ་སོའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱེ་བས་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ སྤྱོད་པ་ཡང་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ས་ཇི་ལྟ་བར་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་པར་བྱའོ།

Blood, salt, white mustard, neem leaves, the ashes of a cremated corpse, the dust from a footprint, the dung of a donkey or a camel, hair, the fat of a domestic fowl, the feathers of a crow and so forth, feces, urine, thorns, powdered bone, and "great meat" (mahāmāṃsa)—whichever of these are available, or a single substance, or these substances ground with poison, salt, and blood, as well as ashes, charcoal, and coarse materials, should be used to fashion an effigy of the enemy. This is smeared with poison and cut with a sharp weapon, beginning from the little toe of the left foot; this is the "killing" of the wrathful rite. For rites such as "expelling," an effigy is not required. Palāśa, pākṣa, udumbara, khadira, arka, nyagrodha, vaikaṅka, mango, sami, gambhīra, apāmārga, and aśvattha—these should be fresh, just sprouted, and about the size of a finger. These sacrificial sticks (samidh) are smeared with amṛta, fragrant water, and so forth, and their tips are aligned accordingly. Furthermore, barley, milk, and other substances explained for the pacifying (śāntika) rites and so forth are also to be burned; this is the "all-purpose" (sarvakarma) rite. Whatever substances are used for pacifying or increasing (puṣṭika), as well as for one's own feast offerings, all should be smeared with ghee. Guggulu and sarjarasa may also be used; they should be burned while reciting the respective mantras. The offerings of incense, flowers, and so forth should also be consecrated with one's own mantra according to the appropriate ritual ground.

། རྫས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། མཆོད་སྦྱིན་ཅན་གྱི་བུད་ཤིང་ལ་སྲིན་བུ་མེད་པ་ཐབ་པས་ཚད་ཅུང་ཟད་དམའ་བ་དང་ལྕི་བ་སྐམ་པོ་ཡང་རུང་བ་ནི་ཞི་བའིའོ། ། ནགས་ཀྱི་ལྕི་བ་སྐམ་པོ་སྤངས་ པའི་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་བུད་ཤིང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ནི་རྒྱས་པའིའོ། ། ནིམ་པ་དང་། སྐྱུར་བའི་ཤིང་དང་བུད་ཤིང་གཞན་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་ནི་དབང་དུ་བྱས་པའིའོ། ། ཚེར་མ་དང་བཅས་པ་ནི་དགུག་པའིའོ། ། ཚ་བ་དང་ཚེར་མ་ཅན་དང་ཁ་བ་དང་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་དྲི་མེད་ པའི་ཤིང་རྣམས་དུར་ཁྲོད་དུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་སམ། བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་སྦངས་དང་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའིའོ། ། ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུད་ཤིང་ངོ་། ། བུད་ཤིང་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། ། ། གསེར་རམ་ཟངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་མཆོད་སྦྱིན་བྱ་ བའི་ཤིང་གི་རང་བཞིན་ལས་དགང་གཟར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཡུ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཚད་མའི་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལ། ཐོག་མར་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པ་ཆང་བས་བཟུང་བར་འོས་པའོ། ། ཡུ་བའི་སྟེང་དུ་རྒྱར་སོར་བཞི་པའི་གྲུ་བཞི་པ་དབུས་སུ་པདྨ་ལ་སོར་གཉིས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ། དེར་སོར་ གཉིས་ཀྱིས་དམའ་བར་བརྐོས་པ་གྲུ་བཞི་པའི་སྟེང་དུ་རྒྱར་སོར་གཅིག་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བའོ། ། གྲུ་བཞི་པའི་སྟེང་དུ་པདྨའི་འདབ་མའི་རྣམ་པས་སོར་བཞི་པ། མཐེའུ་ཆུང་གི་ཚད་བརྐོས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སོར་བཞི་པས་མཚན་པའོ། ། བླུགས་གཟར་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་ཡུ་བའི་རྣམ་པ་དང་། ཚད་ ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ཡུ་བའི་སྟེང་དུ་རྒྱར་སོར་གཉིས་པ་པདྨའི་རྣམ་པ།

This is the chapter on substances. For the fire of pacification, the firewood should be free of insects, slightly lower than the hearth, and may be either dry cow dung or other suitable wood. For the fire of enrichment, use the aforementioned firewood along with its fruit, excluding dry forest dung. For the fire of magnetizing, use neem, sour wood, or other firewood with flowers. For the fire of summoning, use thorny wood. For the fire of wrathful activities and the like, use wood that is pungent, thorny, bitter, foul-smelling, or odorless, grown in a charnel ground, or dry dung from donkeys and camels. Firewood that accords with the specific activity is the firewood for all-purpose rites. This is the chapter on firewood. The dguṅ-gzar (offering ladle) should be made of gold, copper, or the wood of the sacrificial tree. Its handle should be twenty-four finger-widths of a standard person, with a vajra at the top suitable to be grasped by the fist. On top of the handle is a square base four finger-widths wide, marked in the center by a two-finger-width five-pronged vajra upon a lotus. Two finger-widths below that, on the square base, is a vajra garland one finger-width wide. Above the square base is a four-finger-width section in the shape of lotus petals, carved to the size of the little finger and marked by a four-finger-width vajra. The blugs-gzar (pouring ladle) is made of the same material, with a handle of the same form and dimensions as before. On top of the handle is a two-finger-width section in the shape of a lotus.

ཁ་ལ་སོར་གཅིག་བརྐོས་པ་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པས་མཚན་པའོ། ། གཉིས་ཀ་ལ་ཡུ་བའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཇི་ལྟར་མཛེས་པར་བྱའོ། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་གྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་པ་དྲི་ཞིམ་པོས་ལུས་ལ་བྱུགས་པ་བརྩེ་བ་དང་བྱམས་པ་དང་ལྡན་པ་གོས་དཀར་པོ་འཛིན་པ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱས་ཏེ་འདོད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་སྲུང་བའི་ཆོ་ག་དང་བཟླས་པ་དང་སྨྲ་བ་བཅད་པས་ཤིན་དུ་འཇམ་པའི་སྟན་ལ་པདྨའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་བསྡད་དེ་ སྲོད་ལ་ཁ་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་དམིགས་ཏེ་དཀར་པོའི་ཚེས་གཅིག་ནས་བརྩམས་ནས་ཞི་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ཞི་བ་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་སེར་པོ་དང་གཞན་རྗེས་སུ་བྱུགས་པ། རྒྱན་དང་རྣམ་པར་བཀྲ་བའི་གོས་བགོས་པ། བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་གནས་ཏེ། སྤྲོ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ཉ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཁ་བྱང་དུ་ཕྱོགས་པས་ཐོ་རངས་ནི་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྷ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་དམར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་དང་ཁ་ནུབ་ཏུ་ཕྱོགས་པས། མཐོ་ཞིང་བདེ་བའི་སྟན་ལ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་གནས་ཏེ་མཚན་ ཕྱེད་དམ་སྲོད་ལ་དབང་དུ་བྱ་བའོ། ། འདི་ལྟར་དབང་དགུག་ལ་ནི་འོན་ཀྱང་ཁ་སྟེང་དུ་ཕྱོགས་པས་ལྷ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཡང་ན་ནུབ་ཏུ་ཕྱོགས་པའོ། ། ཁྲོས་པས་གོས་དང་རྒྱན་སྔོན་པོ་བགོས་པའམ་ཁྲག་གིས་བརླན་པའི་གོས་བགོས་པ་སྲ་བའི་སྟན་ལ་ཁ་གཤིན་རྗེར་བལྟས་ པས་གནས་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བྲང་ལ་གནོན་པའམ་ཙོག་པུ་དང་སྟན་མེད་པར་རྐང་པས་རྐང་པ་མནན་ཅིང་།

One finger-width should be carved on the mouth, marked in the center with a five-pronged vajra. On both [the ladle and the spoon], beneath the handles, vajras and jewels should be fashioned as beautifully as possible. This is the section on the filling and pouring ladles. Then, having bathed and anointed the body with fragrant scents, one who possesses compassion and loving-kindness, wearing white garments and acting in accordance with the ritual action, should sit upon a very soft seat in the lotus posture, having performed the yoga of the desired deity, the protection ritual, the recitation, and the vow of silence. At dusk, facing east with a focused mind, one should visualize the object of accomplishment and perform the pacifying rite with a peaceful mind, beginning from the first day of the waxing moon. Likewise, having anointed oneself with yellow and other [pigments], wearing variegated ornaments and garments, and remaining in the auspicious posture, one should perform the enriching rite with a joyful mind, beginning from the full moon, facing north at dawn. To please the deity, with a mind of passion, wearing very red ornaments and so forth, and facing west, one should remain on a high and comfortable seat in the vajra posture and perform the magnetizing rite at midnight or dusk. For magnetizing and summoning, however, one should please the deity facing upward or facing west. With an angry mind, wearing blue garments and ornaments or garments moistened with blood, one should remain on a hard seat facing the direction of Yama. One should press down on the chest of the image of the object of accomplishment, or remain in a squatting position without a seat, pressing foot against foot.

སོ་ཡིས་སོ་བཙིར་བས་མིག་བགྲུངས་པས་ཁྲོ་གཉེར་གྱི་གདོང་གིས་སྙིང་རྗེས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ནག་པོ་བཅུའི་བཞིའམ་ བརྒྱད་ལ་ཉི་མ་ཕྱེད་དམ་ཕྱེད་ན་ཁྲོ་བོའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དང་ལྡན་པས་རྣལ་འབྱོར་ཀྱང་ཁྲོ་བོའི་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེའི་སྲུང་བ་སྙིང་གའི་པདྨའི་ནང་དུ་སོན་པ་དེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་བཅད་བཅིང་བཀུག་སྟེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་བསྒོམ་པའམ་རང་གི་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་སུ་རང་གི་རྡོ་རྗེའི་ཕུར་བུས་ཡོངས་སུ་བཏབ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ལྷ་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིས་གསལ་བར་བསྒོམས་ལ། དེ་ལ་སྡིག་པ་མི་འཇུག་པར་བྱ་བར་འདོད་པའི་རྩེ་བས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ངམ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་བསམ་པས་རིགས་བཟང་པོར་སྐྱེ་བར་ བྱ་བ་ནི་མངོན་སྤྱོད་དང་བསད་པའོ། ། སྡང་བའི་ཡང་ངོ་། ། དབང་ལྡན་དུ་ཁ་ཕྱོགས་པས་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི་ངེས་པའིའོ། ། བཽ་ཥཊ་ཧེ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་དང་། ། ཐབ་ཀྱང་གྲུ་བཞིར་རུང་བ་སྟེ། ། སེར་དང་དཀར་བ་རྣམས་བརྒྱན་ལྡན། ། རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་ ཡོངས་གནས། ། དེ་བཞིན་མེ་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་པས། ། བསྐྲད་པ་རྔ་མོ་སོགས་བྲུན་བྱུག། དུག་གིས་བྲིས་པའི་ནག་པོ་ནི། ། དཀར་པོས་བརྒྱན་པ་སྲེག་པ་ཡིན། ། བྱ་རོག་ལ་སོགས་གཤོག་བསྡུས་ལ། ། རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་སྤེལ་བའོ། ། འདིར་བྱ་རོག་ལ་སོགས་ པའི་གཤོག་པ་ལ་ཆེ་གེ་མོའི་ཨུཙྪ་ཊའི་སྔགས་ཀྱི་མཐའ་ཅན་བྲིས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །

Biting the teeth together and narrowing the eyes, with a frowning face, for the purpose of ensuring that no harm comes to the Three Jewels through compassion, on the fourth or eighth day of the dark fortnight, at midday or midnight, one should assume the wrathful cross-legged posture. The yogi should then visualize the protection of whichever wrathful deity is the object of accomplishment, having drawn it in, bound it, and summoned it from the syllable HŪṂ into a vajra hook within the lotus of the heart, and then meditate upon it as being inside oneself. Alternatively, one should thoroughly pierce it with one’s own vajra-kila in the lotus of one’s own wisdom. Having clearly visualized the object of accomplishment and all the deities, and with the desire to prevent them from entering into sin, one should visualize them being reborn in a pure buddha-field or in a noble family through the intention of benefit and happiness; this is the rite of sorcery and killing. It is also for those who are hostile. Facing the northeast, the vajra cross-legged posture is likewise certain. With the mantra VOṢAṬ HE, the hearth may also be square, adorned with yellow and white colors, and established according to the ritual for enrichment. Likewise, facing the direction of fire, for the rite of expulsion, one should smear the hearth with the dung of camels and the like. A black figure drawn with poison and adorned with white is to be burned. Having folded the wings of a crow and the like, one should insert the name of the object of accomplishment. Here, the wings of the crow and so forth are to be inscribed with the mantra ending in UCCHĀṬA for such-and-such a person.

ཁ་བདེན་བྲལ་དུ་ཕྱོགས་པས་དེ་བཞིན་དུ་སྡང་བར་བྱ་བ་ལ་མར་ནག་ཚན་དེ་དང་དུག་ལ་སོགས་པས་བྲིས་ལ་རྐང་པ་དག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པས་སེར་བ་དང་གནག་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ལས་ ཐམས་ཅད་པ་ལ་གང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ཁ་བལྟས་པ་དང་དེ་དྲང་པོ་ནི་མཆོག་སྟེ་ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་གནས་པའམ། དོན་དམ་པར་གདོད་མ་ནས་ཞི་བའི་རྒྱུད་ཉིད་པས་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པས་ཡིད་མ་ཞུམ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བློ་མཉམ་པའི་དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ དང་བཅས་པ་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། ། ། གསེར་དང་དངུལ་དང་རྡོ་དང་ཟངས། ། ཤིང་དང་ས་དང་མུ་ཏིག་དང་། ། དུང་དང་ལོ་མའི་སྐྱོང་བུ་ནི། ། མཆོད་ཡོན་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་སྣོད། ། ནས་དང་འོ་མ་དང་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་ཏིལ་དང་ཀུ་ཤ་དང་འབྲས་ཡོས་ དང་ལྡན་པ་བདུད་རྩི་དང་བཅས་པ་དྲི་སེར་པོའི་ཆུ་ལ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ལ་གནས་པས་གཏོར་བ། བདུག་སྤོས་ཀྱིས་བདུགས་པར་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་སམ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལ་སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་ཅན་བརྒྱ་བཟླས་པ་ནི་ཞི་བའིའོ། ། འདི་ལྟར་ཏིལ་དང་ཞོ་སེར་བོའི་མེ་ཏོག་དང་། དྲི་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཆུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་གྱི་མཐའ་ཅན་རྒྱས་པའིའོ། ། དམར་པོའི་དྲི་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་ལ་ཧོཿའི་ཡི་གེའི་མཐའ་ཅན་ནི་དབང་གིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གདུག་པའི་ནི་ཛཿའི་ཡི་གེའི་མཐའ་ཅན་ནོ། ། བཙོག་པ་གསོད་པ་ནི་ཁམ་ཕོར་གྱི་དུམ་བུ་ལ་སོགས་ པའི་སྣོད་ཁྲག་དང་ཀོ་ཏྲ་བ་དང་གཅི་བ་དང་། བའི་གཅིན་དང་གནག་པ་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་དྲི་མེད་པའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཆུ་ལ་ཕཊ་ཀྱི་ཡི་གེ་མཐའ་ཅན་ནི་བསད་པ་ལ་སོགས་པའི་འོ། །

Facing the southwest, one should likewise write [the name] of the one to be harmed with black oil, poison, and so forth, with the feet reversed and adorned with hail and darkness. Regarding all activities, facing whichever direction or intermediate point is appropriate is best; or, abiding in the directions and intermediate points, because the tantra is ultimately primordial peace, one should act accordingly with an undaunted pride and an even mind. This is the section on the practitioner. Gold, silver, stone, copper, wood, earth, pearl, conch, and leaf-cups are the vessels for the offering water, the sprinkling, and so forth. Containing barley, milk, white flowers, sesame, kuśa grass, and parched rice, together with amṛta and yellow-scented water, these are placed in the victorious vase and sprinkled. Incensed with incense, reciting one hundred times the mantra of one's own deity or the all-activity mantra ending in svāhā is for pacifying. Likewise, with sesame, yellow curd, flowers, and water with scents and so forth, reciting the mantra ending in namaḥ is for enriching. With red-scented water and so forth, ending in the syllable hoḥ is for magnetizing. Similarly, for the fierce, it ends in the syllable jaḥ. For the impure killing, in a vessel such as a shard of a clay bowl, with blood, kōdrava, urine, cow urine, black foul-smelling or odorless flowers and so forth, water ending in the syllable phaṭ is for killing and the like.

དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་ཏིལ་དང་ཀུ་ཤ་དང་འབྲས་ཡོས་དང་ཆུ་སྟེ་ཇི་ལྟར་རྙེད་ པའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་པའོ། ། འདི་ནི་མཆོད་ཡོན་གྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། ། ། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་གི་ལས་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་སམ། ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་བཟླས་པའི་ལས་ཐམས་ ཅད་པའི་ཆུའི་སྣོད་དང་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་གསུམ་གཡོན་གྱི་ངོས་སུའོ། ། དེའི་མདུན་དུ་བཟེད་པར་བྱེད་པའི་སྣོད་གསུམ་ཀྱང་ཁྲིའུ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཞག་ལ་སྔགས་གོང་མ་གཉིས་གང་རུང་ཟློས་བཞིན་པའི་ཆུ་ལག་པ་གཡས་པར་གནས་པར་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོ་བཟུང་ བའི་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གཏོར་ཏེ་རྫས་ནི་གཡས་ངོས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་དང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་ལ་ཡང་གཏོར་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གར་བཤད་པ་ བཞིན་དུའོ། ། ཆོ་ག་བསྡུས་པ་ལ་ནི་བུམ་པ་མེད་པའམ་གཅིག་ཙམ་མོ། ། བསད་པ་དང་བསྐྲད་པའི་ལས་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་བསང་གཏོར་བྱ་བ་དང་། གཡས་ངོས་སུ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྣོད་དང་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དང་། གཡོན་ངོས་སུ་རྫས་དགོད་ དོ། ། འདི་ནི་དགོད་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལས་དང་། འབྲོག་དགོན་པར་སྐྱེས་པའི་མེ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་གི་འགྲམ་དུ་འཐེབ་(དུ་,ཏུ་)བཞག་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་གི་མེ་ཡང་རྒྱས་པ་ལ་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་ པ་དང་ནགས་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། ནོར་བུ་ལས་བླངས་པའམ།

One should arrange fragrances, flowers, sesame seeds, kuśa grass, parched rice, and water—whatever is available—in accordance with the specific ritual action. In all cases, these are for all activities, such as the rite of enrichment and so forth. This is the section on the offering water. For the activities of pacifying, enriching, and magnetizing, one should place three vessels to the left: a vessel of water for all activities, and vessels for the offering water and so forth, using either the mantra of Amṛtakuṇḍalī or the recitation of the syllable HŪṂ. In front of those, one should also place three vessels for receiving the water on a small stool or similar support. While reciting either of the two aforementioned mantras, one should sprinkle water held in the right hand onto all the fuel wood and other materials, holding the tips of the kuśa grass; the ritual substances should then be arranged on the right side. One should also sprinkle water upon oneself, the ladle for filling, and the ladle for pouring. The consecration of the Victory Vase and the Vase of All Activities is to be performed as explained in the maṇḍala ritual. In a condensed ritual, there may be no vase or only a single one. For the activities of killing, expelling, and causing enmity, one should perform the sprinkling with the left hand; the vessel for all activities and the vessel for the offering water should be on the right, and the ritual substances should be arranged on the left. This is the section on the arrangement. For pacifying, the fire should be produced from wood that yields milk, or from a fire born in a wilderness, or one that has been kept near a homa fire. For enriching, the homa fire should be produced from a fire born in the house of a king or a kṣatriya, or one born in a forest, or one taken from a jewel.

དགེ་འདུན་གྱི་འམ། རྒྱུན་ཞག་གི་མེའོ། ། སྨད་འཚོང་མ་དང་དམངས་རིགས་ལས་བླངས་པ་ནི་དབང་གིའོ། ། གར་མཁན་དང་འགྲོན་པོའི་དང་། གླུ་གར་མཁན་གྱིས་བྱས་པ་ནི་དབང་དགུག་གིའོ། ། མིའི་ རུས་པའི་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་དང་། རྡོ་རྗེའི་དང་། བ་ལང་གསོད་པའི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་མེར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རང་རང་གི་ཇི་ལྟ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ་འདི་ནི་མེའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་དང་དྲིལ་བུའི་ སྒྲ་བྱས་ཏེ་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་སྲུང་བ་དང་ལྡན་པས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མེ་སྣོད་དུ་བཞག་ལ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མར་གྱིས་རབ་ཏུ་འབར་བའི་མེ་སྤར་བར་བྱའོ། ། དེ་བཟླས་པའི་ཆུ་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་བཟུང་བས་གཡས་སུ་བསྐོར་བ་དང་གསད་པ་ལ་སོགས་ པའི་ལས་ལ་གཡོན་དུ་ལན་གསུམ་བསྐོར་ཞིང་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་ཐབ་ཏུ་གཙང་ཞིང་སྐམ་པའི་རྩྭའི་ཚོམ་བུ་དང་བཅས་པ་ལ་དུ་བ་མེད་པར་རོ། ། གསད་པ་དང་བཅས་པ་ལ་དུ་བ་དང་བཅས་པའོ། ། ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའམ་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེས་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་མེ་སྦར་ཏེ་གཙོ་ བོའི་སྙིང་པོ་བཟླས་པའི་ལྕགས་གཟར་ལ་སོགས་པའི་མར་གྱིས་འབར་བར་བྱས་ཏེ། གསད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཐོག་མར་མར་ནག་ཚན་དེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་རྣམས་ལ་ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བ་འདི་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་གཉིས་གཉིས་རྩེ་མོ་ཕྱོགས་གཅིག་པ་དྲི་མ་མེད་ པ་ལྗང་གུ་གཤིབས་པ་འདབ་མ་དུམ་བུ་མ་ཡིན་པ་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་མ་ཡིན་པ། ཐོག་མར་སྒྲུབ་པ་པོའི་གཡོན་གྱི་ཁ་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་རོལ་ནས་ཁ་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་།

The fire of the saṅgha or the perpetual fire is for [pacifying]. That taken from a prostitute or a person of the śūdra caste is for [magnetizing]. That made by a dancer, a traveler, or a singer is for [magnetizing and summoning]. Human bone, the fire of a cremation, a vajra fire, and that born in the house of a cow-slaughterer and so forth are to be understood as the fires for [wrathful] activities and the like. Each according to its own nature is for all activities; this is the section on fire. Then, having brandished the vajra and sounded the bell, and having offered the bali, one should place the fire in the vessel while maintaining the protection with the three syllables. Then, with the mantra of Amṛtakuṇḍalī, one should kindle the blazing fire with butter. Holding water consecrated by that recitation with the tip of a kuśa blade, one should sprinkle it while circling to the right. For activities such as killing and so forth, one should circle it three times to the left and perform the sprinkling. In the hearth, upon a heap of clean, dry grass, it should be smokeless. For killing and so forth, it should be with smoke. With the mantra "Jvala jvala hūṃ" or with the syllable hūṃ, one should kindle the fire with a bellows. Having caused it to blaze with butter from the ladle and so forth while reciting the heart mantra of the principal deity, for killing and so forth, one should first use black butter. Then, having recited "Oṃ vajrasattva āḥ" over the kuśa blades, one should arrange two by two, with their tips pointing in the same direction, stainless, green, aligned, with unbroken leaves, and not too long. First, from the outside of the practitioner's left side of the rim, they should face east.

དེ་ལྟར་གཤིན་རྗེར་ཁ་ཕྱོགས་པ་དང་། ཁ་ནུབ་ཏུ་ཕྱོགས་པ་དང་། བྱང་དུ་རྩེ་མོ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ ནས་ཐབ་ལ་རྩེ་མོ་མདུན་དུ་བསྟན་པས་གཡོགས་པར་བྱའོ། ། ཀུ་ཤ་རྣམས་ནི་བ་ལང་རྣ་བ་ཙམ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ལ་རིམ་པ་བཞིན། བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོར་རྩེ་མོ་བསྟན་པའི་ཀུ་ཤ་གཉིས་གཡོན་གྱི་ཁ་ཁྱེར་གྱི་ཕྱིར་ཐོག་མར་དེ་བཞིན་ དུ་རྩེ་མོའོ། ། དེ་ནས་ལྷའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་ཧཱུཾ་ལས་ཐབ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་མེ་རབ་ཏུ་འབར་བར་རིག་པ་འདི་ཉིད་དེའི་དབུས་བདག་མེད་པར་དམིགས་ལ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་གྲུ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ རཾ་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའམ་སྐད་ཅིག་གིས་རྫོགས་པ་སྟེ། ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་དྲང་སྲོང་ཕྱག་བཞི་པ། གཡས་པས་དབྱུག་པ་དང་མེའི་ཐབ་འཛིན་པ་གཡོན་པས་སྤྱི་བླུགས་དང་བགྲང་ཕྲེང་འཛིན་པ་སྨ་ར་དང་རལ་པའི་ཚོགས་ཅན་གསུས་པ་འཕྱང་བ། ལུས་ལ་གོན་ པ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱན་དང་གོས་དང་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། རིགས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་པ་དང་ལྡན་པའི་སྙིང་གར་རཾ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་བཅས་པའི་མེ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས། ནམ་ མཁའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་དང་འདྲ་བའི་མེ་ལྷ་དྲང་སྲོང་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་མེའི་ཕྱོགས་སུ་བྱོན་པར་བལྟས་ཏེ། གཡས་པ་མི་འཇིགས་པའི་མཐེ་བོང་བསྐྱོད་པས་དང་། སྔགས་འདིས་སྤྱན་དྲང་ངོ་། །

Thus, one should face the south, face west, and point the tip toward the north. Then, the hearth should be covered with the tips pointing forward. The kuśa grass should be about the size of a cow’s ear and not too long. For the hearths of enrichment, power, and wrathful activity, respectively, two kuśa blades with tips pointing north, west, and south are first placed on the left rim in that same manner. Then, one who possesses the nature of the deity should complete the hearth from the syllable HŪṂ, which has a color corresponding to the activity. Perceiving the fire to be blazing intensely, one should visualize the center as selfless. From the syllable RAṂ, a triangular maṇḍala of fire arises, upon which is a lotus and sun disk. Upon this, the syllable RAṂ arises, or is instantaneously perfected. One should meditate on the fire as a four-armed ṛṣi corresponding to the activity, holding a staff and a fire-hearth in the right hands, and a water-pot and a rosary in the left hands. He has a beard and a mass of matted hair, a protruding belly, and wears garments, ornaments, and a garland of light corresponding to the activity. His body is marked by the family seal, and his heart is blessed by the syllable RAṂ. Then, with the hook of light rays from the seed syllable of the samayasattva, one should visualize the wisdom-being of the fire, an ṛṣi fire-god identical to the samayasattva, surrounded by a retinue, arriving from the direction of the fire. One should invite him by moving the thumb in the gesture of fearlessness with the right hand and reciting this mantra.

ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་ཨགྣ་ཡེ་རཾ་སརྦ་སིདྡྷིཾ་མེ་པྲ་ཡཙྪ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ ཧོཿམ་ཧཱ་རྀ་ཥི་སརྦ་དེ་བ་མུ་ཁཱ་པཱུ་རཱིཾ་ཨསྨིཾ་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷཱ་ཝ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འོངས་པའི་བགེགས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་སྤྲོས་པའི་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པས་བསལ་ཏེ། འདི་ལྟར་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་པས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་དགུག་པ་དང་ གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཔཱདྱཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱ་ས་ན་ཡེ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་ཞབས་བསིལ་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་བཾ་ཨཉྩ་མ་ནཾ་རྀ་ཥ་ཡེ་པྲ་ཡཙྪ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་ཞལ་བསིལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཌཱ་ཀ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ས་མ་ཡཱ་རྒྷཾ་ད་དཱ་མི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་རཾ་རཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་ མཆོད་ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱའོ། ཇི་ལྟར་བདག་གི་བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ནི། ། ཀུ་ཤའི་དཀོར་བཞག་ དང་སྣོད་ཀྱིས། ། གསུམ་པའི་ཐོག་མར་བསང་གཏོར་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་བཟླས་པའི་ཆུས། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཞལ་བསིལ་བླུགས། ། ཁུ་ཚུར་ཁ་སྦུབས་བྱས་པ་ཡི། ། མཛུབ་མོས་མེ་ཏོག་ཡོངས་བཟུང་སྟེ། ། མཐེའུ་ཆུང་དང་ནི་མིང་མེད་དང་། ། གུང་མཛུབ་རིམ་གྱིས་ཕྱེ་ བས་དོར། ། གཉིས་པའི་དུང་གི་ཨརྒྷ་ནི། ། བཞེས་བཟེད་སྣོད་ནི་གཉིས་པར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་རབ་ཕྱེ་བས། ། གསུམ་པ་རུ་ནི་ཞབས་བསིལ་སྦྱིན། ། མཐེ་བོ་མཛུབ་མོ་བཙིར་བ་ཡིས། །

OṂ EHYEHI AGNAYE RAṂ SARVA SIDDHIṂ ME PRAYACCHA JVALA JVALA HOḤ MAHĀRṢI SARVADEVA MUKHĀPŪRIṂ ASMIṂ SANNIHITO BHAVA HŪṂ. With this, invite [the deity]. Then, the obstructing spirits (vighna) who have arrived together with [the deity] are cleared away by Kākāsyā and the others emanated from the seed-syllable at one’s own heart. Thus, by reciting the mantra JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, one should respectively summon, cause to enter, bind, and please [the deity]. Then, offer the water for the feet (pādya) with: OṂ ĀḤ PĀDYAṂ HŪṂ TRĀSANAYE GṚHṆA HŪṂ. Offer the water for the face (ācamana) with: OṂ VAṂ AÑCAMAṂ ṚṢAYE PRAYACCHA HŪṂ. Offer the water for the hands (argha) with: OṂ HŪṂ ḌĀKA ḌĀKINĪ SAMAYĀRGAṂ DADĀMI HŪṂ HŪṂ RAṂ RAṂ SVĀHĀ. Then, one should also make offerings of flowers and so forth, in accordance with the specific ritual action, as well as the secret offerings such as the lute (vīṇā) and others. Regarding the specific procedures of my gurus: first, having placed the kuśa grass and the vessel, one performs the sprinkling of purification (prokṣaṇa) at the beginning of the third [offering]. All is done with the water of recitation. Likewise, pour the water for the face. With the fist turned downward, grasp the flower with the index finger; then, by opening the little finger, the ring finger, the middle finger, and the index finger in succession, cast [the flower]. The argha of the second conch is in the second vessel for receiving. With the vajra-palms fully opened, offer the water for the feet in the third. By pressing the thumb and index finger together...

མེ་ཏོག་བཟུང་བའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་དུ། ། ལན་གསུམ་ བསྐོར་བ་འཇུག་རིམ་གྱིས། ། དབྱེ་བ་མཛུབ་མོ་གུང་མོ་དང་། ། མིང་མེད་དང་ནི་མཐེའུ་ཆུང་ངོ་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱུད་པའི་གདམས་པའོ། ། ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ལག་པ་གཡོན་པས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཁུ་ཚུར་བརྐྱང་བས་མར་གྱིས་གང་བའི་དགང་གཟར་བཟུང་ལ་ལག་པ་གཡས་ པ་ཁ་འོག་ཏུ་བསྟན་པས་བླུགས་གཟར་མར་གྱིས་གང་བ་བརྐྱང་སྟེ་དགབ་པའོ། ། སྡང་བའི་ལས་ལ་ནི་དུག་དང་བཅས་པའི་མར་ནག་ཚན་དེས་གང་སྔོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟུང་སྟེ་གཟར་བུ་གཉིས་ཀྱི་ཁ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ ཁ་དོག་ཅན་འོད་ཟེར་འབར་བའོ། ། མེ་ལྷའི་ཞལ་ལ་རཾ་བཀོད་ལ། དགང་གཟར་གྱི་ཁར་བླུགས་གཟར་གྱི་ཁ་བྱས་པའི་ལག་པ་དག་ནི་པུས་མོའི་ནང་དུའོ། ། སྡང་བ་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱའོ། ། ཨོཾ་དེ་བ་རྀ་ཥི་པ་ར་མ་སཽ་ག་ཏ་ཀཱ་རུ་ཎ་ཡ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཧ་ཧ་ད་ཧ་ད་ཧ་པ་ཙ་པ་ཙ་ཧ་ན་ཧ་ན། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་དགང་བླུགས་གསུམ་མཾ་བདུན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ཨོཾ་དང་། དབང་ལ་ཧོཿདང་། དགུག་པ་ལ་ཛཿདང་། སྡང་བ་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་མཐའ་ཅན་གྱི་སྔགས་ཀློག་པའི་ཁ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་བ་དང་། ཁྲོ་བ་དང་ཤིན་དུ་ཁ་གདངས་ པས་དགང་གཟར་གྱིས་གཡས་ནས་བསྐོར་བར་བྱ་སྟེ། ཁྲོ་བ་ལ་གཡོན་དུ་བསྐོར་ནས་དབུལ་བའོ། ། དེ་ནས་བགེགས་མེད་པའམ་བགེགས་དང་བཅས་པའི་མེའི་མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་བེའུ་རྔ་ཡབ་གདུགས་རྒྱལ་མཚན། ། ཆུ་སྐྱེས་བུམ་པའི་རྣམ་པ་དང་། །

With the fist holding the flower, one should circumambulate the Buddhas three times in the order of entry. The distinctions are the index finger, the middle finger, the ring finger, and the little finger; such is the oral instruction of the lineage. Following that, with the left hand extended in the mudrā of supreme awakening, one should hold the pouring ladle (dguṅ-gzar) filled with ghee. With the right hand, palm facing downward, one should extend the dipping ladle (blugs-gzar) filled with ghee to cover it. For malevolent rites, one should first hold the two ladles in reverse with black ghee mixed with poison. From the syllable HŪṂ, which is contained within the three syllables at the mouths of the two ladles, light rays blaze forth in a color corresponding to the specific activity. One should place the syllable RAṂ upon the mouth of the fire deity. The hands, with the pouring ladle placed over the mouth of the dipping ladle, are positioned inside the knees. For malevolent rites, they should be positioned outside. Recite: OṂ DEVA ṚṢI PARAMASAUGATA KĀRUṆYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ HA HA DAHA DAHA PACA PACA HANA HANA HŪṂ HŪṂ AGNAYE SVĀHĀ. Thus, one should offer three or seven ladlefuls. For enrichment, the mantra ends with OṂ; for magnetizing, with HOḤ; for summoning, with JAḤ; and for malevolent rites, with HŪṂ PHAṬ. The mouth should be slightly open, and for wrathful rites, one should be fierce and the mouth wide open. One should circumambulate with the dipping ladle from the right; for wrathful rites, one offers by circumambulating from the left. Then, one should recognize the signs of the fire, whether it is free of obstacles or accompanied by them: the auspicious knot, the fly-whisk, the parasol, the victory banner, the lotus, and the vase.

རྩེ་གསུམ་རལ་གྲི་ཉ་དང་ནི། ། ཨིནྡྲ་གོ་བ་སྭ་སྟི་འདྲ། ། རྡོ་རྗེ་དུང་སོགས་རབ་ཏུ་བསྔགས། ། མར་བསྲེག་པ་ཡི་བླུགས་གཟར་དབྱིབས། ། འོད་དང་དེ་ལྡན་མི་དགེ་སྟེ། ། དཀར་དང་དབང་པོའི་གཞུ་མཉམ་དང་། ། གཡས་སུ་འཁྱིལ་དང་ཤིན་ཏུ་སྣུམ། ། བྱི་རུའི་ཁ་དོག་དང་འདྲ་དང་། ། ཀུ་སུཾ་བྷ་རྡུལ་བཻ་ཌཱུར་ཡང་། ། དྲི་མེད་འབར་བའི་ཉི་མ་མཉམ། ། དུད་མེད་དྲི་ཞིམ་གླིང་བུ་དང་། ། མྲྀ་ཏང་གའི་སྒྲ་བླ་ན་མེད། ། ཞི་ལ་ཁ་དོག་དཀར་ལྟ་བུ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སེར་པོར་མཉམ། ། རྩེ་མོ་དམར་པོ་དབང་ལ་དགེ། ། སྔོ་དང་གནག་པ་མངོན་སྤྱོད་ལའོ། ། ཞི་སོགས་ ལ་ནི་གསེར་ལྟ་བུ། ། རྩེ་མོ་གཅིག་པ་དགེ་དྲན་བྱ། ། རྩེ་མོ་གཉིས་པ་འབྲིང་པོ་སྟེ། ། རྩེ་གསུམ་སྤྲིན་འདྲ་དམན་པའོ། ། དུད་པ་མི་དགེ་འཇུག་པ་གཞན། ། རྩེ་མོ་ཆད་པ་མི་དགེའོ། ། རྩུབ་ནག་པ་ལ་ཤ་འདྲ་དང་། ། རྩེ་མོ་བ་ལང་མགོ་མཉམ་དང་། ། ཚ་ཚ་འཕྲོ་དང་བོང་ བུའི་སྐང་། ། རུལ་བ་དང་ནི་རོ་ཡི་དྲི། ། ཁྲོ་བའི་ལས་ལ་དགེ་བ་ཡིན། ། མཚན་མ་མི་དགེ་བ་རྣམས་ལ་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་འདི་ལྟར་བསང་གཏོར་དང་སྲུང་བ་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བདུན་ཀྱང་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེའི་སྔགས་ཀྱིས་སླར་ཡང་ བསང་གཏོར་དང་གང་བའི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་གཅིག་དང་ཇི་ལྟར་ཚོགས་པ་ཡང་མེའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲེགས་ཏེ་བླུགས་གཟར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་གཅིག་གམ་ཇི་ལྟར་ཚོགས་པར་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། དེ་གསུངས་པ། བླུགས་གཟར་གྱིས་ནི་མར་བསྲེག་ཅིང་། །

A trident, a sword, a fish, or one resembling an indrakopa or a svastika are highly praised. The shape of the sruk (offering ladle) should be like a vajra or a conch. If it is dark and lacks luster, it is inauspicious. White, resembling a rainbow, spiraling to the right, and very oily are auspicious. Colors like coral, kusumbha flowers, or lapis lazuli, as well as being stainless and blazing like the sun, are excellent. Smokeless, fragrant, and sounding like a flute or the unsurpassed mṛdaṅga drum are signs of success. For pacifying rites, the color should be white; for enriching, yellow; for magnetizing, a red tip is auspicious; and for wrathful rites, blue or black. For pacifying and the like, a golden hue is best; a single tip is to be remembered as virtuous. A double tip is middling, while a triple tip resembling a cloud is inferior. Smoke is inauspicious, as are other irregularities. A broken tip is inauspicious. Rough, black, or flesh-like, with a tip like a cow's head, emitting sparks, or sounding like a donkey, along with a rotten smell or the scent of a corpse, are auspicious for wrathful activities. Regarding these inauspicious signs, one should perform seven homa offerings of ghee using the Vighnāntaka mantra, along with the sprinkling of water and the sarvakarma mantra. Then, using the fire mantra, one should again perform the sprinkling of water and offer three or one full ladle of ghee, or as many as are available, burning them with the fire mantra. Using the sruk and sruva ladles, one should offer ghee and other substances three, seven, or one time, or as many as are available. As it is said: "One should burn ghee with the sruk ladle."

འབྲུ་རྣམས་དེ་ཡིས་དེ་བཞིན་དབུལ། ། ཞེས་སོ། ། ཐོག་མར་ཡམ་ཤིང་སོགས་པ་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། ཡམ་ཤིང་སྦྱོང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱིཾ་སྭཱ་ཧཱ། མར་སྦྱོང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སྭ་སྭཱ་ཧཱ། རྫས་ བཀྲུ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཛྲིཾ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲུ་སྦྱོང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། རྫས་ལྷག་མ་རྣམས་སྦྱོང་བའི་སྔགས་སོ། ། རིམ་པ་འདིས་ནི་ཡམ་ཤིང་བསྲེག། ཡམ་ཤིང་མེ་ལ་མར་དང་ཏིལ། ། དཱུར་བ་འབྲས་དང་ཞོ་ཡི་ཟན། ། ཀུ་ཤ་སོགས་དང་ བསྲེག་པར་བྱ། ། འཆད་པར་འགྱུར་བ་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ཡམ་ཤིང་དང་དཱུར་བ་དང་ཀུ་ཤ་ཡང་མིང་མེད་དང་མཐེ་བོས་སོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཞུ་བའི་རྫས་ནི་ཞལ་དུ། ཡམ་ཤིང་དང་མིའི་རུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། ཞོའི་བཟའ་བ་དང་ཟས་སྣ་ ཚོགས་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱག་ཏུའོ། ། དྲི་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། མེ་ཏོག་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་ནི་འབར་བ་ལའོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་དག་ལའོ། ། མདུན་དུ་མར་མེ་དང་མཆོད་ཡོན་ཀྱང་ངོ་། ། མཆོད་ཡོན་གྱི་ཆུ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣོད་དུ་བླུགས་སོ། ། རྫས་རྣམས་དབུལ་བའི་དུས་སུ་ལྷའི་སྔགས་དང་རྫས་ཀྱི་སྔགས་དང་ལས་ཀྱི་སྔགས་དང་གསུམ་སྤེལ་བར་བྱའོ། །

"One should offer the grains in that same manner," it is said. First, the sacrificial wood and so forth should be purified. For that, oṃ āḥ svāhā is the mantra for purifying the sacrificial wood. Oṃ śrīṃ svāhā is the mantra for purifying the ghee. Oṃ sva svāhā is the mantra for washing the substances. Oṃ jriṃ svāhā is the mantra for purifying the grains. Oṃ kuru kuru svāhā is the mantra for purifying the remaining substances. By this sequence, the sacrificial wood is burned. The sacrificial wood, ghee, sesame, dūrvā grass, rice, curd-rice, kuśa grass, and so forth, should be offered into the fire. The respective mantras for these, which will be explained later, are used for the sacrificial wood, dūrvā, and kuśa, which are held with the ring finger and the thumb. In all cases, the substances that are to be consumed are offered into the mouth; the sacrificial wood, human bone, and so forth, are offered into the circle of light. Curd-rice, various foods, mouth-rinsing water, sesame, and so forth, are offered into the hands. Incense is offered at the heart. Flowers are offered on the head. Burning incense is offered to the flames. Foot-rinsing water is offered at the feet. The butter lamp and the water for the guest-offering (argha) are also placed in front. The water for the guest-offering is poured into an outer vessel. At the time of offering the substances, one should combine the three: the deity mantra, the substance mantra, and the action mantra.

དེའི་རྗེས་སུ་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་དང་བསང་གཏོར་ཡང་བྱས་ཏེ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མེ་འབར་བའི་རྣམ་པར་བྱ་བའམ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་པཾ་ཡོངས་སུ་ གྱུར་པ་ལས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུ་རཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུཾ་ལྗང་སྔོན་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་འཕྲོས་ཏེ། འགྲོ་ བ་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱས་ཏེ་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སེམས་ཅན་རེ་རེ་ཡང་བྱས་ནས། དེ་རྣམས་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པ་བེམས་པོ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་སྟེ། དེ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དཔལ་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་ མཚོའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཧོཿ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆ་བྱ་བ་དང་དབང་བསྐུར་ཞིང་རིགས་ཀྱི་བདག་པོས་རྒྱས་གདབ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་སྙིང་ག་ནས་སྤྲོས་ པའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་རྣམས་བརྗོད་པས་བསྟོད་པ་དང་གཞན་ཡང་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་། གཙོ་བོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་བསྒོ་བའི་གླུ་བླང་བའི་མཐར་ཐུག་པར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་བྱའོ། ། འོན་ཀྱང་དབང་ བསྐུར་བའི་དུས་སུ་གླུ་དང་རོལ་མོ་དང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་བཅས་པས་དངོས་སུ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པས་མེ་ལོང་ལས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། །

Following that, having performed the foot-washing and so forth, as well as the sprinkling of the cleansing water, one should visualize the fire blazing in accordance with the ritual action. Alternatively, from the complete transformation of the syllable paṃ at the heart of that [deity], a multicolored lotus with forty-eight petals arises. Upon it, from the complete transformation of the syllable raṃ, a sun maṇḍala appears. Upon that, from the complete transformation of a dark green hūṃ, a blue five-pronged vajra arises, its hub blessed by a hūṃ situated upon a sun disk. From that, rays of light of various colors radiate forth, purifying all wandering beings. Having transformed each sentient being into the maṇḍala of the Ocean of Ḍākinīs, all those beings—who are primordially established, non-material, and beyond the ordinary—are summoned. They enter and completely transform into the entire maṇḍala of the glorious Ocean of Ḍākinīs, including both the support and the supported, all perfected simultaneously. One should then recite: oṃ āḥ kāya vāka citta vajra hūṃ phaṭ hoḥ. Then, one should perform the donning of the armor, the conferral of empowerment, and the sealing by the Lord of the Family. The offering goddesses emanated from the heart of the master should present offerings, and one should offer praise by reciting their respective mantras. Furthermore, one should perform the offerings and proceed according to the Abhisamaya (Clear Realization) up to the point of singing the songs of command for the principal deity and the maṇḍala deities. However, at the time of conferring the empowerment, one should actually confer the empowerment using the Victorious Vase (vijaya-kalaśa) reflected in a mirror, accompanied by songs, music, and verses of auspiciousness.

དེ་ནས་སྐུ་མདོག་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་འགྱུར་བ་མེད་དེ་ཕྲིན་ལས་ནི་ལས་ཀྱི་དབྱེ་བ་སོ་སོར་བྱ་བ་ཡང་། དེ་ རྣམས་སྤྲོས་པའི་འོད་ཟེར་ལས་སྤྲུལ་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ནོར་བུ་ཟླ་འོད་ཀྱི་བུམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་གང་བ་ལས་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རིམས་ལ་སོགས་པ་བསལ་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་རངས་ཤིང་དགྱེས་པའི་ ཐུགས་ཀྱིས་སྔོན་བཞིན་གྱི་བུམ་པའི་མགྲིན་པ་ནས་བདུད་རྩིའམ་རིན་པོ་ཆེའི་ཆར་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་སམ་ཁྱིམ་ཡོངས་སུ་དགང་བར་བྱས་ཏེ་བརྗེད་པ་ལ་སོགས་པའམ་ཕོངས་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། དབང་ལ་ནི་ཆགས་པའི་ཐུགས་དང་ལྡན་པས་སྔོན་བཞིན་དུ་ཨུཏྤ་ལའི་ དོག་པའི་མདེའུ་ཅན་གྱི་མདས་སྙིང་གར་ཕུག་ནས་དབང་དུ་བྱེད་པ་གཞུག་གོ། ། དབང་དགུག་ལ་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དག་གིས་བཅིངས་པ་དང་ཕུག་པས་དགུག་ཏུ་གཞུག་གོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ཁྲོས་པ་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྟེང་དུ་རྡོ་དང་མེའི་ཆར་བབ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་ཐལ་ བར་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་ལའང་དེ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་མཛད་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ལས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་དེ་ནས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཔུཥྤེ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཞི་བ་ལ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དྲི་ཞིམ་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་སེར་པོས་སོ། ། དབང་དང་དགུག་པ་ལ་དམར་པོས་སོ། །

Then, as for the body color, it does not change from the visualization manual. Regarding the activities, although they are to be performed individually according to the distinctions of the actions, one should visualize that from the light rays of emanation, ḍākinīs and others appear, holding vases of moonlight-like jewels filled with bodhicitta. By conferring empowerment through a stream of amṛta from these, one should contemplate the removal of the target of the practice, such as infectious diseases. For the activity of enrichment (puṣṭi), with a heart of joy and delight, one should fill the body or the house of the target with amṛta or a rain of jewels from the neck of the vase as before, causing forgetfulness and poverty to be overcome. For the activity of magnetizing (vaśīkaraṇa), possessing a heart of passion, one should pierce the heart with an arrow tipped with a cluster of utpala flowers as before, thereby bringing them under control. For summoning through magnetizing, one should bind and pierce with a noose and a hook to summon them. For the activity of wrathful rites (abhicāra), possessing a wrathful mind, a rain of stones and fire falls upon the target, causing them to be reduced to ashes. For those such as those who are hostile, one should contemplate performing these actions in a manner consistent with them. Then, from the syllable HŪṂ, Amṛtakuṇḍalī should perform the sprinkling of purification (prokṣaṇa) with all necessary substances as before. Then, one should make offerings with flowers and so forth, consistent with the activity: OṂ ĀḤ PUṢPE PRATĪCCHA HŪṂ. With these and so forth, for pacifying (śānti), one should offer fragrant white flowers. For enriching, with yellow. For magnetizing and summoning, with red.

ཁྲོ་བ་ལ་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་དྲི་མེད་པའི་བིལ་བ་དང་ཛ་བ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་སྟེ། སརྫ་ པ་ལ་སོགས་པའི་སྤོས་ཀྱིས་དང་མི་དང་ཉའི་སྣུམ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཧྲཱིཿཔྲ་བ་ར་སཏྐ་རཾ་པཱ་དྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་ཞལ་བསིལ་དང་། ཨོཾ་ཨཉྩ་མ་ནཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་ཞབས་བསིལ་དང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧྲཱིཿཔྲ་བ་ར་སཏྐ་རཾ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་ བས་མཆོད་ཡོན་དབུལ་ལོ། ། སྔོན་དུ་ཧཱུཾ་གིས་བསང་གཏོར་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཕྱི་དང་གསང་བ་བྱས་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྗགས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་ལ་ཧཱུཾ་བཀོད་དེ། ཨོཾ་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཆེ་གེ་མོའི་རོ་གཾ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དགང་བླུགས་ཅི་ཙམ་ འབྱོར་ཚད་ཕུལ་ཏེ་ཡང་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་ལྷ་སོ་སོའི་མིང་སྔགས་དང་རྫས་དང་སྤེལ་ཚིག་དང་བཅས་པ་ཅི་ཙམ་འབྱོར་པ་དབུལ་ལོ། ། ཡང་ན་སྔགས་ལ་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀཱ་ཡ་བིད་མ་ཧེ་བིདྱ་རཱ་ཛཱ་ཡ་དྷི་མ་ཧེ་ཏ་ནུ་བཱི་ར་པྲ་ཙོ་ར་ཡ་ཡ་ཆེ་གེ་མོའི་རོ་ གཾ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་སོ་སོ་ལ་དགང་བླུགས་བདུན་ནམ་གསུམ་མམ་གཅིག་བསྲེགས་ལ་དེ་ནས་བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་དགང་བླུགས་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མེ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ སྲེག་བླུགས་ཀྱི་སྔགས་ནི་ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞི་བའི་དོན་དུ་ཏིལ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། ཚེ་འཕེལ་བ་ལ་དཱུར་བའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ།

For wrathful deities, the flowers are the foul-smelling and odorless bilva and japa, and so forth; the incense is sarja and so forth; and the oils are those of humans, fish, and so forth. Then, one should offer the water for the face with: OṂ ĀḤ HRĪḤ PRABARA SATKARAṂ PĀDYAṂ PRATĪCCHA HŪṂ; the water for the feet with: OṂ AÑJAMANAṂ PRATĪCCHA HŪṂ; and the water for the mouth with: OṂ ĀḤ HRĪḤ PRABARA SATKARAṂ ARGHAṂ PRATĪCCHA HŪṂ. Prior to this, one should also perform the sprinkling with HŪṂ. Then, having performed the outer and secret purifications, one should place a HŪṂ upon the vajra-forms on the tongues of all the deities, which correspond to their respective activities. Reciting: OṂ HI HI HŪṂ HŪṂ PHAṬ, [insert the name of] so-and-so, GAṂ ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ, and so forth, one should offer as many ladlefuls as are available. Again, having performed the sprinkling and so forth, one should offer as many offerings as are available, combining the name-mantras of each deity with the substances and the insertion phrases. Alternatively, one may use the mantras with the insertions. OṂ ŚRĪ HERUKĀYA VIDYA MAHE VIDYARĀJĀYA DHIMAHE TANUVĪRA PRACORAYA [insert the name of] so-and-so, GAṂ ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ. All of these should be burned as offerings. Then, having burned seven, three, or one ladleful for each deity, one should burn whatever ladlefuls of amṛta are available. Regarding the mantras for the burnt offerings to the deities of fire and so forth: OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ is for sesame seeds for the purpose of pacification. OṂ VAJRA ĀYUṢE SVĀHĀ is for dūrvā grass for the increase of longevity. OṂ VAJRA PUṢṬAYE SVĀHĀ is for flowers for the increase of prosperity.

རྒྱས་པའི་དོན་དུ་མ་ཆག་ཅིང་དུམ་བུ་མ་རེད་པའི་འབྲས་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཕུན་ སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་དུ་ཞོའི་བཟའ་བ་དང་བཟང་པོའིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། བསྲུང་བའི་དོན་དུ་ཏིལ་མར་ལ་བཏགས་པའི་ཀུ་ཤ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སོ་བ་སྤུ་མེད་པའིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། མ་ཥའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་ར་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡ་ཛྙཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨུ་དུམྦཱ་རའིའོ། ། ཨོཾ་བོ་དྷི་བྲྀཀྵཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་ཤྭཏྠའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མ་ཏཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བླཀྵའིའོ། ། ཨོཾ་ཀུ་བ་ར་བ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནྱ་གྲོ་དྷའིའོ། ། ཨོཾ་ས་ཧ་ཀ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་མྲའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཀྵཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨརྐའི་ཡལ་འདབ་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བྲཧྨ་ཎ་ སྭཱ་ཧཱ། པ་ལཱ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ག་ཏྲཱི་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སེང་ལྡིང་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བྲུ་བཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བེ་ཀཾ་ཀ་ཏའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་པཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ས་མའིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏོ་བྷ་ཏྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གཾ་བྷཱི་རའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་ཁ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་པཱ་མརྒ་ཡིའོ། ། འབྲས་སོ་བ་ལ་སོགས་པ་ དབྱངས་སྐྱོང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སམ་རྫས་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་དེས་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། བསྲེག་པར་བྱ་བའི་རྫས་ཐམས་ཅད་དྲི་ཆེན་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་གཏོར་བས་བདུད་རྩིའི་དངོས་པོར་ཉེ་བར་དམིགས་ལ་སྲེག་བླུགས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། གདམས་ངག་གི་རིམ་པ་ ཤེས་པ་ཡིས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སམྦ་ར་སྭཱ་ཧཱ།

For the purpose of enrichment, [use] rice that is unbroken and not split: OṂ SARVA SAṂPADE SVĀHĀ. For the purpose of excellence, [use] curd and fine food: OṂ APRATIHATAVAJRA SVĀHĀ. For the purpose of protection, [use] kuśa grass dipped in sesame oil: OṂ VAJRA VIJAYĀYA SVĀHĀ. For husked barley: OṂ MAHĀBALĀYA SVĀHĀ. For masha beans: OṂ VAJRA GHAṢMARĀYE SVĀHĀ. For wheat: OṂ VAJRA YAJÑĀYA SVĀHĀ. For udumbara fruit: OṂ BODHIVṚKṢĀYA SVĀHĀ. For aśvattha: OṂ VAJRA MĀTĀYA SVĀHĀ. For plakṣa: OṂ KUBARAVARĀYA SVĀHĀ. For nyagrodha: OṂ SAHAKARĀYA SVĀHĀ. For mango: OṂ VAJRA RAKṢĀYA SVĀHĀ. For the leaves of arka: OṂ VAJRA BRAHMAṆA SVĀHĀ. For palāśa: OṂ VAJRA GATRĪYA SVĀHĀ. For khadira: OṂ VAJRA BRUVĀYA SVĀHĀ. For veṅkaṭaka: OṂ VAJRA ŚIPĀYA SVĀHĀ. For śamī: OṂ SARVATOBHADRĀYA SVĀHĀ. For gambhīra: OṂ VAJRA ŚIKHARĀYA SVĀHĀ. For apāmārga: [use] the mantra of the Svaravyañjana-pāla or the remaining substances should also be burned with that. It is taught that all substances to be burned should be sprinkled with the five nectars (amṛta), such as feces and so forth, and visualized as the nature of nectar before the burnt offering is performed; this is by one who understands the stages of the oral instructions. Then: OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RURUKAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | ḌĀKINĪ JĀLASAṂVARA SVĀHĀ.

ཞེས་བྱ་བའི་སྲེག་བླུགས་བདུན་ནས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་ཤིན་ཏུ་འབར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཉེ་བའི་སྙིང་པོས་གང་བའི་སྲེག་བླུགས་ཕུལ་ལ་གཙོ་བོའི་སྙིང་པོ་བཟླས་པས་མཆོད་ཡོན་ དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཐོར་འཐུང་དང་ཞལ་བསིལ་དང་གོས་སར་པ་དང་ཕྱེ་མ་སྤངས་པའི་ཏཱམྦུ་ལ་སྟེ་ཁྲོ་བའི་ལས་ལ་ནི་ཕྱེ་མ་དང་བཅས་པ་བྱིན་ལ་སྔོན་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་ཕྱག་དང་ཨརྒྷ་བྱིན་ལ། མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ་སྙིང་ གར་སྦྱར་ཏེ་དམན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཞི་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཟོད་པར་གསོལ་བ་འདི་ཀླག་གོ། ། བདག་བློ་རྨོངས་པས་ཅུང་ཟད་བྲི། ། གང་བྱས་ཉེས་བྱས་ལ་ནི་སླར། ། གང་ཞིག་ལུས་ཅན་སྐྱབས་རྣམས་ཀྱི། ། མགོན་པོས་དེ་ཉིད་བཟོད་པར་མཛོད། ། གཙོ་བོ་ནུས་པ་མ་མཆིས་ དང་། ། མ་རྙེད་པ་དང་ཡོངས་མ་ཤེས། ། བྱ་བ་འདི་ལྟར་བྱས་པ་འདིར། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཟོད་པར་རིགས། ། ཞེས་བྱ་བས་བཟོད་པར་གསོལ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་མངོན་པར་བླངས་ཏེ་དམན་པ་དང་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐར་ པའི་བསམ་པས་ཨོཾ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བ་མང་དུ་བཀླགས་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཡང་བཀླག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། ཇི་ལྟར་རྗེས་མཐུན་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་བྱོན་པར་མཛད་དུ་ གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཡོངས་སུ་བསྐྱོད་པར་བྱ་སྟེ།

With seven, or up to twenty-one, such burnt offerings, one should cause the fire to blaze intensely. Then, having offered a full oblation with the near-essence mantra, one should present the water for the guest with the recitation of the principal deity’s heart mantra. Next, one should offer the water for sipping, the water for rinsing the mouth, new garments, and tāmbūla without powdered betel; however, for wrathful activities, it should be offered with powdered betel. Having performed the complete offerings and praises as before, and having presented the argha water, one should join the palms together with flowers at the heart and recite this prayer for forgiveness in order to pacify defects such as inferiority and the like: "Whatever slight [fault] I have written through the delusion of my mind, May the Protectors, the refuge of embodied beings, Please forgive those very transgressions. Lacking the capacity of the Principal, Not having found [the materials], or not fully understanding, In performing this activity in such a manner, It is right that you forgive all of these." Having requested forgiveness with these words, one should also take up the accomplishment of manifest joy and, with the intention of liberation, recite "Oṃ Vajrasattva Āḥ" many times and also recite the hundred-syllable mantra. Following that, one should perform the dismissal with: "Oṃ, you have accomplished the welfare of all sentient beings; Grant the accomplishments in accordance with what is appropriate. Even after departing for the realm of the Buddhas, Please come back once again." Thus, one should completely dismiss [the deities].

རང་གི་སྙིང་པོ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་པ་མུཿའི་ཡི་གེའི་མཐའ་ཅན་བཀླགས་པས་རང་གི་བདག་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བློ་ཡིས་རང་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་ཡང་ཡོངས་སུ་མཆོད་པ་ དང་། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་དང་དགང་བླུགས་དང་རྫས་ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསྲེགས་ཏེ་བསང་གཏོར་དང་། ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕྱེ་མ་སྤངས་པའི་ཏཱམྦུ་ལ་དང་ཁྲོ་བའི་ལས་ལ་ནི་ཕྱེ་མ་དང་བཅས་པ་དང་གོས་སར་པ་ཕུལ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུའི་ སྒྲ་བྱས་པས་བསྟོད་པ་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདི་དོན་གྱིས་ནི་རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། རབ་གནས་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་ནི་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཕུལ་བའི་སློབ་མ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཁང་པའི་ནང་དུ་བོས་ལ་དེའི་གཡས་པའི་མཐེ་ བོང་གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གིས་ཡང་དག་པར་བཟུང་ལ་གཡས་སུ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ཏེ་བླུགས་གཟར་གྱིས་མགོ་བོ་ལ་ལན་གསུམ་བསྐོར་ནས་ཞུགས་ཏེ་སྲེག་བླུགས་བདུན་བསྲེགས་ལ་གང་བའི་སྲེག་བླུགས་སྦྱིན་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། འཁྱིལ་པ་བཟླས་པའི་སྲུང་སྐུད་དེའི་ ལག་པ་ལ་བཅིངས་ལ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། འབྱོར་ན་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བར་འདོད་པས་གང་བའི་སྲེག་བླུགས་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་མེའི་ཐབ་ཀྱི་ནང་གི་མཐའ་མར་གསེར་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། འོ་མ་དང་། མར་དང་། ཁ་ར་དང་། སྦྲང་རྩི་ རྣམས་བླུགས་པ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཏགས་པ་ཚོས་པའི་ཙཱ་རུ་མེ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཞབས་བསིལ་ཕུལ་ལ་བསང་གཏོར་དང་ཡོངས་སུ་མཆོད་པ་དང་ཨརྒྷ་ཕུལ་ཏེ།

Having recited one’s own heart mantra enclosed within the three syllables and ending with the syllable muḥ, one should mentally cause the maṇḍala of one’s own lord to enter into oneself. Then, the fire deity (Agni) should also be fully worshipped. Having thoroughly burned [the offerings] with the water for the guest (arghya) and so forth, the ladle (pūrṇa), and all the remaining substances, one should perform the sprinkling (prokṣaṇa), the water for the face (ācamana), and so on. For the tāmbūla without powder, and for wrathful activities, one should offer it with powder and new garments, and perform the praise while sounding the vajra and bell. By the meaning of this ritual, one should cause the accomplishment (siddhi) desired by oneself to enter. Regarding the consecration (pratisthā) and so forth performed for the sake of others, the distinctions are as follows: the disciple who has offered the fee is summoned into the homa chamber. Grasping the disciple’s right thumb with the left little finger, one circles them three times to the right. Having circled the head three times with the pouring ladle (sruc), one enters and burns seven oblations (āhuti), and then causes the disciple to offer the full oblation. A protection cord (rakṣāsūtra) over which the Amṛtakuṇḍalī mantra has been recited is tied to the disciple’s hand, and the sprinkling is performed. If one has the means, those such as kings who desire virtue should perform the full oblation. Following that, at the edge of the fire hearth, one should offer the cooked caru—rice, milk, ghee, sugar, and honey poured into a vessel of gold, silver, or the like and adorned with a garland of flowers—into the fire. After that, one should offer the water for the feet, the sprinkling, the full worship, and the arghya.

བཟོད་པར་གསོལ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་དངོས་གྲུབ་མངོན་པར་བླང་ངོ་། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སརྦ་ སནྟོ་ཥ་ཎཾ་ཀུ་རུ་མེ་ཡ་ཐཱ་ཀཱ་མེ་སིདྡྷི་དཱ་གཙྪ་ཏུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཙཱ་རུ་དེ་རང་ཡང་བཟའ་ཞིང་སློབ་མ་རྣམས་ལའང་འདི་བགོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་ན་འང་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསོལ་བ་ཡིས། ། ལྷག་མ་སྡིག་པ་རྣམས་ འཇོམས་པའོ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་འདུས་པ་ལ་ཚོགས་ཀྱི་སྟོན་མོ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གཞུང་འདི་ཉིད་ནས་གསུངས་པ། གཞོན་ནུ་མ་མཛེས་གར་བྱེད་དང་། ། སྣ་ཚོགས་སིལ་སྙན་རྣམ་བཀྲར་བྱས། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་དང་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས། ། སྐྱེ་བོ་ ཆེན་པོ་བརྩོན་བཞིན་དང་། ། མེ་ཏོག་སྤོས་སོགས་ཀྱིས་སྤྲོ་བར། ། འདུས་པའི་དབུས་སུ་བྱ་བའོ། ། ཏཱམྦུ་ལ་ཀུན་ཐམས་ཅད་ལ། ། དགྱེས་བྱེད་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ལ་ཡོན་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་མཆོད་བྱ་ཡང་དག་པར། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་བྱས་ ནས་ནི། ། མུ་ཏིག་གསེར་དང་རིན་ཆེན་རྣམས། ། གླང་རྟ་ས་གཞི་ཡུལ་ལྗོངས་དང་། ། བྲན་ཕོ་བྲན་མོ་འཁོར་རྣམས་དང་། ། ཆུང་མ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཀུན་དང་། ། གོས་ཟུང་དུ་མ་རྣམས་དང་ནི། ། དགྱེས་པའམ་ས་ལ་གང་ཅུང་ཟད། ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བས། ། དབུལ་བྱ་གཙོ་བོ་ཞི་བར་གྱིས། ། བདག་ཉིད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་སྤོས་སོགས་ཐམས་ཅད་རྣམས། ། སྟོན་པའི་མདུན་དུ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་བླ་མ་ལ་དབུལ་བྱ།

Request forgiveness and receive the accomplishment of manifest joy. Recite: Oṃ agnaye sarva-saṃtoṣaṇaṃ kuru me yathākāme siddhiṃ dā gacchatu hūṃ hūṃ svāhā. With this, request the deity to depart. Then, one should eat that cāru oneself and distribute it to the disciples. In doing so, one should say: "By the partaking of the Tathāgata, the remaining misdeeds are destroyed." Having said this, distribute it. Then, a feast offering (gaṇacakra) should be held for the assembled community of those possessing the samaya. Regarding this, the source text itself states: "With beautiful young maidens performing dances, various cymbals played in a brilliant display, and those adorned with various ornaments, the great person should act with diligence. In the midst of the assembly, one should delight them with flowers, incense, and so forth. To all the tāmbūla [betel], one should give that which causes joy." Then, one should offer a gift to the guru. As it is said: "Having perfectly honored the master as Vajradhara, one should offer pearls, gold, and jewels; elephants, horses, land, and regions; male and female servants, retinues, and all excellent wives; many pairs of garments, and whatever else is pleasing or found upon the earth. Free from the view of a self, offer these to the principal one to bring about peace. Having prostrated with one's entire being, one should offer. All flowers, incense, and so forth should be offered before the Teacher. To bring everything to completion, one should offer to the Vajra Guru."

། དེ་ནས་མེ་བསད་ཞི་ བ་ལ། ། འོ་མ་ཡིས་ཏེ་རྒྱས་བསྒྲུབ་ལ། ། དྲི་གསེར་རྣམས་ཀྱིས་དབང་དང་ཁྲོ། ། འོ་མ་ཁྲག་ཏུ་དཀར་མིན་པའི། ། ཞེས་སོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐལ་བ་དང་སོལ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པར་བླུགས་ལ་ཆུ་ཀླུང་ལ་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། ལྷ་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ནང་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བའི་སྒྲུབ་པ་པོས་འཇམ་ཞིང་ཡངས་པའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བརྩེ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའི་ཕག་མོ་དང་བཅས་པ་བདེ་མཆོག་ཏུ་དམིགས་ལ། རྐང་ པའི་མཐིལ་དུ་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས། ཟླུམ་པོ་ལྟེ་བར་སྐྱེས་པའི་ཐབ། ། སྙིང་ག་རུ་ནི་གྲུ་བཞི་པ། ། ནོར་བུའི་བུ་གར་ཟུར་དྲུག་པ། ། མགྲིན་པ་རུ་ནི་བདུན་པ་སྟེ། ། ཟུར་བརྒྱད་པ་ནི་མགོ་བོའོ། ། ཟུར་དགུ་པ་ ནི་སྨིན་དབུས་སུ། ། གཙུག་ཏོར་དུ་ནི་ཟུར་ལྔ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྩ་ཐབ་ཀྱི་དབྱིབས་ཅན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་བཾ་སྔོ་བ་དང་དམར་བའི་མདོག་ཅན་ཁ་སྦྱོར་བསམས་ཏེ་གཙུག་ཏོར་ནས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་བར་དུ་རྩ་དབུ་མས་སྦྲེལ་བ་ གཡས་གཡོན་གྱི་རྩ་དང་བཅས་པ་ལེགས་པར་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་སྟེང་འོག་གི་རླུང་དགག་པའི་སྦྱོར་བས་རྐང་མཐིལ་གྱི་རླུང་གིས་མེ་སྦར་ཏེ། ལུས་ཀྱི་རྩ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཞུ་ནས་རྩ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པར་དྲངས་ལ་དེ་གཉིས་ནས་དབུ་མའི་རྩེ་མོའི་ ཧཾ་ལ་བསྟིམས་ཏེ།

Then, for extinguishing the fire, use milk; for enriching, use milk; for magnetizing and wrathful activities, use scents and gold. "Milk, blood, and the non-white," it is said. The ashes and charcoal of the fire offering should be placed in a vase for all activities and cast into a river. This is the chapter on satisfying the deities. Now, the inner fire offering will be explained. A practitioner who is supremely devoted to the inner [practice] should sit on a soft and spacious seat, preceded by compassion for all sentient beings. Instantly, one should visualize oneself as Cakrasaṃvara with one face and two arms, together with Vārāhī. At the soles of the feet is a wind maṇḍala arising from the syllable YAṂ, and above that, a fire maṇḍala arising from RAṂ. Then: "A circular hearth is born at the navel; at the heart, it is square; at the jewel-aperture, it is hexagonal; at the throat, it is seven-sided; the head is eight-sided; the nine-sided is at the center of the brows; and at the uṣṇīṣa, it is five-sided." Thus, one should meditate on all of these as having the shape of the channel-hearth. In the center of all of them, one should visualize the blue and red syllables HŪṂ and BAṂ in union, connected by the central channel from the uṣṇīṣa down to the vajra-jewel, clearly visualizing it together with the right and left channels. Then, through the application of arresting the upper and lower winds, the wind at the soles of the feet ignites the fire. The bodhicitta of all the channels in the body is melted and drawn into the right and left channels, and from those two, it is dissolved into the syllable HAṂ at the tip of the central channel.

དེ་ནས་དབུ་མ་ནས་བབས་པས་འབར་བཞིན་པའི་ཐབ་རྣམས་སུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དགང་བླུགས་ཕུལ་བས་ཐམས་ཅད་གང་བར་གྱུར་ཏེ་ལུས་ཀྱི་རྩ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་འཕྲོས་པར་བསམ་ཞིང་། ཡང་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་གོམས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱས་ནས་ དགོས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་མན་ངག་དང་བཅས་པ་བླ་མས་གསུངས་པ་ལས་བདག་གིས་དཔེ་མཁྱུད་མ་བྱས་པ་སྟེ། འདི་ནི་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ཐབས། ། བསོད་ནམས་ ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་དོན་དང་། ། ཡེ་ཤེས་ཚོགས་རྫོགས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱུད་དུ་གསུངས། ། དེ་ལ་མི་གསལ་གང་ཅུང་ཟད། ། བླ་མའི་གསུང་གི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། གཞན་ལ་ཕན་གྱུར་སྲིད་སྙམ་ནས། ། བདག་གིས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན། ། ཐོས་བྲལ་ རྟོག་པ་དམན་པ་ཡི། ། སྐྱེ་བླུན་རྨོངས་པ་ང་རྒྱལ་ཅན། ། འབྲེལ་མེད་ལུང་དང་མི་ལྡན་པ། ། ངན་རྟོགས་སྣ་ཚོགས་སྦྱོར་མཐོང་ནས། ། རབ་འབྱམས་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་། ། རང་གི་གཞུང་ལུགས་དུ་མ་ལ། ། སྐྱེ་བར་རྒྱུན་དུ་གོམས་བྱས་དང་། ། ལེགས་སྦྱར་སྐད་ལའང་རྟོག་ སྐྱེས་དང་། ། བླ་མའི་ལུང་ཡང་ལེགས་མནོས་པས། ། རྩོམ་མི་འོས་པ་བདག་མིན་སྙམ། ། བདག་གིས་ལེགས་སྦྱར་བསོད་ནམས་འདིས། ། འགྲོ་ཀུན་ཉོན་མོངས་བུད་ཤིང་རྣམས། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རབ་འབར་བས། ། བག་ཆགས་བཅས་པ་སྲེག་གྱུར་ཅིག། དཔལ་མཁའ་འགྲོ་ རྒྱ་མཚོའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་རིན་པོ་ཆེ་མེ་ཤེལ་མཁས་པ་ཛ་ཡ་སེ་ནའི་གསུང་།

Then, as [the bodhicitta] descends through the central channel, one should imagine that by offering the ladlefuls of bodhicitta into the blazing hearths, they all become filled and radiate throughout all the channels of the body. By continuously practicing the application of gathering [the radiance] back, all purposes will be accomplished. This is the exceptionally superior instruction, including the pith instructions, spoken by the Guru, which I have not withheld as a "closed fist." This is the chapter on the inner homa. Thus, the method of homa described here is for the purpose of the cause of the accumulation of merit and for the sake of completing the accumulation of wisdom; it was taught by the Blessed One in the tantras. Whatever was slightly unclear therein, I have clarified by following the speech of the Guru, thinking that it might be of benefit to others. Having seen various ill-conceived applications by those who lack learning, possess inferior conceptualization, are foolish and deluded, are arrogant, and lack relevant scriptural authority, I—though not one of vast learning—have nonetheless constantly familiarized myself with many of my own systems of tenets, developed an understanding of the Sanskrit language, and properly received the Guru’s oral instructions. Therefore, I do not think it improper to compose this. By this merit of my composition, may the fuel of the afflictions of all beings be burned away, along with their habitual tendencies, by the blazing fire of non-dual wisdom. This is the ritual of homa from the Śrī-Ḍākinī-sāgara-tantra, the "Precious Fire Crystal," the speech of the scholar Jayasena.

དཔལ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བསྒྱུར་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་ཡི། ། རྒྱུད་རྒྱལ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་གཏེར། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་རིས་རྣམ་གཉིས། ། བླ་མའི་གསུང་གི་གྲུར་ ཞུགས་ནས། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་དང་། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་སྣ་ཚོགས་སོ། ། དེ་ལ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཕྱོགས། ། གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བུ་མཚོ་སྐྱེས་ཀྱིས། ། རྒྱ་ཆེར་རྒྱུད་འགྲེལ་ཉིད་དུ་(བགྲལ,བཀྲལ)། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་མི་གསལ་བ། ། མངོན་རྟོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ ག་དང་། ། སྦྱིན་སྲེག་རབ་གནས་ཚོགས་འཁོར་དང་། ། གཏོར་མ་མཎྜལ་ཆོ་ག་རྣམས། ། བློ་ཡི་སྙིམ་པ་མ་ཉམས་པས། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རྣམ་པ་བདུན། ། ལེགས་པར་བླངས་ནས་འདིར་གཏོར་བའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པའི་དགེ་བ་ཡིས། ། འདི་ལྟའི་ནོར་བྲལ་འགྲོ་བ་རྣམས། ། ཚུལ་བཞིན་བླ་མ་གུས་བསྟེན་པས། ། རིན་ཆེན་འདི་རྣམས་སྤྱོད་གྱུར་ཅིག།

The translation by the glorious Jñānavajra is complete. The ocean of glorious ḍākinīs is a treasury of the wish-fulfilling jewel of the king of tantras. Having boarded the boat of the guru’s speech, I have taken up the two types of wish-fulfilling jewel designs: the section on the generation stage and the various completion stages. Regarding the section on the completion stage, the accomplished master Saroruha has already extensively explained it in his own tantric commentary. As for the unclear aspects of the generation stage—the visualization, the maṇḍala ritual, the fire offering, the consecration, the feast offering, the torma, and the maṇḍala rituals—I have skillfully gathered these seven wish-fulfilling jewels with an unimpaired mental grasp and scattered them here. By the merit of having done so, may all beings who are currently destitute of such wealth properly rely upon the guru with devotion and come to enjoy these precious jewels.