A Maṇḍala Ritual of the Glorious Saṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་སམྦ་ར་མཎྜ་ལ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ནམ་མཁའ་ལས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མའི། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་བཏུད་ནས། ། དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས་ཆོ་ ག། བླ་མ་ལས་རྙེད་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ལ། སློབ་དཔོན་གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ཧཱུཾ་སྒྲོགས་གཡས་ན་ཌ་མ་རུ། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ཤེས་ཤིང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གསང་སྔགས་ཞེས། ། ཁྲོ་མེད་གཙང་སྦྲ་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན། ། སྦྱོར་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཕ་རོལ་སོན། ། མགོ་སྐྱེས་ལ་ནི་ཐོད་ པས་བརྒྱན། ། ཐལ་བ་ཡིས་ནི་ལུས་ལ་བྱུགས། ། ཞེས་པ་དང་། གསང་བ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་། བླ་མ་རྣམ་པ་གཉིས་རབ་བཤད། ། རྒྱུ་ཐོབ་པ་དང་འབྲས་བུ་འཆར། ། རྒྱུ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་མདོར་སྟོན་ཅིང་། ། འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་རྒྱས་པར་འཆད། ། མདོར་བསྟན་ལུས་ངག་ངོ་བོ་ སྟེ། ། རྒྱས་པར་འཆད་པ་སེམས་ཉིད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་དང་ནི་ནང་དུ་གནས། ། འདི་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བླ་མ་བླ་མེད་རྣམ་པ་གཉིས། ། ལོངས་སྤྱོད་གྲོལ་བའི་འབྲས་སྟེར་བ། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དུང་དང་། འདབ་མའི་ཀོང་བུ་དང་། ཟངས་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པའི་ཞབས་བསིལ་དང་བསང་གཏོར་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་རྣམས་སུ་ནས་དང་འོ་མ་དང་། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། རྩྭ་ཀུ་ཤ་དང་། ཏིལ་དང་།

In the language of India: Śrī-saṃvara-maṇḍala-vidhiḥ. In the language of Tibet: dPal bde mchog gi dkyil ’khor gyi cho ga (The Ritual of the Maṇḍala of the Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the glorious Cakrasaṃvara! Having bowed to Cakrasaṃvara, the wheel of the ḍākinīs who are pervasive in space, I shall write the ritual for his maṇḍala and so forth, as obtained from the guru. In that regard, the ācārya holds a khaṭvāṅga in the left hand and a ḍamaru in the right, sounding the syllable HŪṂ. He knows the tantra of authentic wisdom, is known as the glorious Heruka of Secret Mantra, is free from anger, possesses purity and diligence, knows the application, has reached the far shore of wisdom, and is adorned with a skull upon his hair. His body is smeared with ashes. Furthermore, from the Guhyasamuddeśa: "Two types of gurus are explained: the one who has attained the cause and the one in whom the result has dawned. The one who teaches briefly by way of the cause and explains extensively by way of the result. The brief teaching is the essence of body and speech; the extensive explanation is the nature of mind itself. By way of the maṇḍala ācārya, he abides externally and internally. This is the unsurpassed guru of all sentient beings, of two types, who bestows the result of enjoyment and liberation; one should worship him with great effort." Thus it is said; this is the definition of the ācārya. The vessels for the foot-washing, the sprinkling, the rinsing, and the offering water—made of conch, lotus leaves, copper, and so forth—should be filled with barley, milk, white flowers, kuśa grass, and sesame seeds.

བདུད་རྩི་ལྔ་ ལ་སོགས་པ་བླུགས་ཏེ་ཡི་གེ་གསུམ་དང་རང་གི་བདག་པོ་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་ལན་བདུན་དུ་བསྔགས་ལ། སྣོད་དེ་གསུམ་རང་གི་གཡོན་དུ་མན་ཇིའི་སྟེང་དུ་བཞག་ཅིང་། དེའི་མདུན་དུ་ཡང་བཟེད་ཞལ་གསུམ་མན་ཇིའི་སྟེང་དུའོ། ། དེ་ལ་ཞབས་བསིལ་གྱི་སྣོད་ཀྱི་ཆུ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོའི་སྐམ་པས་མེ་ཏོག་བཟུང་ལ་རོལ་པས་སོར་མོ་རྣམས་བསྐོར་ཞིང་མཛུབ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སོར་མོ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བརྐྱང་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧྲཱི་པྲ་བ་ར་ས་ཏ་ཀཱ་རཾ་པཱ་དྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་གསུམ་གྱིས་བཟེད་ ཞལ་དབུལ་ལོ། ། མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཞབས་གཉིས་ལ་བསམས་ནས་སོ། ། སྣོད་གཉིས་པའི་ཆུ་གཡས་ན་གནས་པའི་ཀུ་ཤའི་ཆུན་པོའི་རྩེ་མོས་བླངས་ནས་བཟེད་ཞལ་གཞན་དུ་མཆོད་བྱའི་སྐུ་ལ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆུ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོའི་སྐམ་པས་མེ་ ཏོག་བཟུང་ལ་དེའི་བཟེད་ཞལ་དུ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཞབས་བསིལ་པའི་ཆེད་དུ་མཆོད་བྱའི་ཕྱག་ཏུ་མཐེ་ཆུང་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་བརྐྱང་ཞིང་ལན་གསུམ་དུ་དབུལ་ལོ། ། སྣོད་གསུམ་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་སྙིམ་པས་བཟུང་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཕྱེ་བས་བཟེད་ཞལ་གྱི་སྣོད་གསུམ་པར་ མཆོད་ཡོན་ལན་གསུམ་མོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་འོན་ཀྱང་པཱ་དྱཾ་གི་གནས་སུ་པྲོཀྵ་ཎཾ་དང་། ཨཱཉྩ་མ་ནཾ་དང་། ཨརྒྷཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། མེ་ཏོག་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་། མཆོད་ཡོན་ནི་མདུན་དུའོ། ། ཞལ་ཟས་ཕྱག་ཏུའོ། །

Pour the five nectars (amṛta) and so forth, and consecrate them one hundred and eight times and seven times with the three syllables, the mantra of one’s own lord, and the all-accomplishing mantra. Place those three vessels upon a mañji to one’s left, and in front of them, place three offering bowls (prasāda-pātra) upon a mañji. Regarding that, for the water in the vessel for the foot-bath (pādya), hold a flower with the thumb and index finger of the right fist. Rotate the fingers in a playful manner and gradually extend the fingers starting with the index finger. Recite "OṂ ĀḤ HRĪḤ PRAVARASATKĀRAṂ PĀDYAṂ PRATĪCCHA HŪṂ SVĀHĀ" three times and offer it into the offering bowl, while visualizing the two feet of the object of worship. Take the water from the second vessel with the tip of a bundle of kuśa grass held in the right hand and sprinkle it as a purification (prokṣaṇa) over the body of the object of worship in the other offering bowl. With the right fist, hold a flower with the thumb and index finger; then, with the fist turned downward in the offering bowl, gradually extend the fingers starting with the little finger into the hand of the object of worship for the purpose of the foot-bath, and offer it three times. Take the water from the third vessel and so forth with cupped hands and, opening the vajra-palms, offer the water for the face (argha) three times into the third offering bowl. All of these are performed with that same mantra, but substitute "PRAKṢAṆAṂ" for "PĀDYAṂ," "ĀCĀMANAṂ," and "ARGHAṂ" respectively. Offer the flowers to the head. Incense, lamps, and the water for the face are offered in front. The food offering (naivedya) is offered into the hand.

དྲི་ནི་མཆོད་བྱའི་ཐུགས་ ཀར་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་དུ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ཤེས་པས། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ཚོགས་སོགས་ཅིང་། ། བགེགས་ནི་རྣམ་པར་ཉམས་བྱེད་བྱ། ། དངོས་གྲུབ་བསྙེན་པ་མེད་ན་མིན། ། དེ་ཕྱིར་རིམ་གཉིས་དེ་ཉིད་རིག། དབེན་པར་ཡང་དག་གནས་ནས་ནི། ། བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྐྱོ་ན་དེ་ཡི་གསང་སྔགས་བཟླས། ། འཁོར་ལོའི་བདག་པོའི་བཟླས་པ་འབུམ། ། ཡང་ན་རང་གི་ལྷ་ཡི་འབུམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡི་ཁྲི་ཡིན་ཏེ། ། འདི་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པར་བརྗོད། ། རིམ་པ་གཉིས་ ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། ། ལཱུ་ཡི་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་དང་། ནག་པ་དང་། བྲ་ཉེ་དང་། བྱ་དབོའི་ཟླ་བ་མ་གཏོགས་པའི་ཟླ་བ་རྣམས་དང་། ཚེས་གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། ལྔ་ པ་དང་། བདུན་པ་དང་། བཅུ་པ་དང་། བཅུ་གསུམ་པ་དང་། ཉ་དང་། གཟའ་ཟླ་བ་དང་། ལྷག་པ་དང་། ཕུར་བུ་དང་། པ་བ་སངས་རྣམས་སུའོ། ། སྣར་མ་ལ་ནོར་རོ། ། མགོ་ལ་ཞི་བའོ། ། ལག་ལ་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ། ། རྒྱལ་ལ་རྒྱལ་བའོ། ། དབོ་ལ་འཁོར་འཕེལ་ལོ། ། མེ་བཞི་ ལ་དངོས་གྲུབ་པོ། ། ལྷ་མཚམས་ལ་འདོད་པའོ། ། སྣྲོན་ལ་བདེ་བའོ། ། སྣྲུབས་དང་གྲོ་བཞིན་ལ་ལུང་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆུ་སྟོད་ཆུ་སྨད་ལ་བུ་འཕེལ་ལོ། ། ཁྲུམས་སྟོད་ཁྲུམས་སྨད་དག་ལ་བུ་མོ་འཕེལ་ལོ། ། ཞི་བའི་གཟའ་ལ་བརྟེན་པའི་དུས་སྦྱོར་དང་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ། ཤིན་ ཏུ་སྐྲག་པ་དང་། ཟུག་རྔུ་དང་།

One should visualize the scent at the heart of the object of worship. This is the ritual for the offering water and so forth in all rituals. By knowing the path of the Omniscient One, one should first perform the approach and the accumulation of merit, and act to utterly destroy obstacles. Without the approach, there is no accomplishment. Therefore, one who knows the reality of the two stages should dwell in a secluded place and meditate on the Cakrasaṃvara. When weary, one should recite its secret mantra: one hundred thousand recitations of the Lord of the Maṇḍala, or one hundred thousand of one's own deity, or ten thousand for each of the deities of the maṇḍala. This is described as the preliminary approach. The yoga of the two stages should be understood from the Abhisamaya of Lūyipa and other sources. This is the preliminary approach. The activities of the maṇḍala and so forth should be performed in months other than the months of Puṣya, Caitra, Āśleṣā, and Phālguna; on the second, third, fifth, seventh, tenth, thirteenth, and full moon days; and under the planets Moon, Mercury, Jupiter, and Venus. [Under] Rohiṇī, there is wealth. [Under] Mṛgaśirā, there is peace. [Under] Ārdrā, there is good fortune. [Under] Puṣya, there is victory. [Under] Phālgunī, the retinue increases. [Under] Kṛttikā, there is accomplishment. [Under] Pūrvāṣāḍhā, there is desire. [Under] Uttarāṣāḍhā, there is bliss. [Under] Śravaṇā and Dhaniṣṭhā, one becomes skilled in the scriptures. [Under] Pūrvāṣāḍhā and Uttarāṣāḍhā, sons increase. [Under] Pūrvābhādrapadā and Uttarābhādrapadā, daughters increase. By relying on the lagna and the elimination of obstacles during the times of the peaceful planets, [one overcomes] extreme fear, pain, and...

འབྲས་དང་། བྱ་བ་གྲུབ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། ཀུན་ལྟུང་བ་དང་། ཡོངས་བསྣུན་དང་། ཤ་ཁོན་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། འཇུག་ཕོད་དང་བྲལ་བའི་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་སྟེ། དེ་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པའོ། ། རང་གི་བཞེད་པ་ནི། དབྱར་དུས་རབ་ གནས་གྲུབ་པའོ། ། སྟོན་ནི་བདེ་བ་སྟེར་བར་འགྱུར། ། དགུན་སྟོད་ཡེ་ཤེས་འཕེལ་བ་སྟེར། ། དགུན་སྨད་དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་འབྱུང་། ། དཔྱིད་ཀ་དཔལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། སོས་ཀར་རྒྱལ་དང་ཞི་བ་སྟེར། ། རབ་གནས་དུས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། སངས་རྒྱས་བཞུགས་སུ་འཇུག་པར་བཞེད། ། ཅེས་པ་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་ལས་ཀྱང་། གཙུག་ཏོར་རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་དུ་གཞུག། རྟག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་རབ་གནས་བྱ། ། ཟིན་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་རུ། ། རབ་ཏུ་གནས་པ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། འཁོར་ལོས་ སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡི། ། དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ལ་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་མེད། ། བགེགས་དང་ལོག་པར་འདྲེན་པའང་མེད། ། ཅུང་ཟད་ཡིད་ལ་གང་འདོད་པ། ། སྐྱེ་ནས་སྐྱེ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དུས་ཀྱི་ངེས་པའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཁྲུས་བྱས་ཏེ་ལྷ་ མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་བྱས་ལ་གོས་གཙང་མ་རྒྱན་ལེགས་པར་བགོས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་ས་དང་ལྕི་བས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། པུས་མོ་གཡས་པ་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ། ཕྱོགས་བཅུ་ན་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམས་ལས་ས་བསླང་བར་བྱ་སྟེ། ཁམས་འདི་ན་ནི་མགོན་གང་དག།

Regarding the results, the accomplishment of activities, the vajra, the universal downfall, the thorough striking, and the application of holding a grudge—excluding these, the applications and the actions devoid of audacity are as follows; that is the position of others. One's own position is: "In the summer, the consecration is accomplished; in the autumn, it bestows bliss; in early winter, it bestows the increase of wisdom; in late winter, all sovereignty arises; in spring, it bestows glory; in the heat of summer, it bestows victory and peace. At all times, the consecration is intended to be the dwelling place of the Buddha." Furthermore, from the Ḍākinīvajrapañjara: "The uṣṇīṣa should always be bestowed; one should always cause the homa to be performed; the maṇḍala should always be drawn; the consecration of the Buddha should always be performed. Immediately upon its completion, the consecration becomes supreme. There is no doubt that the sovereignty of a universal monarch will be attained. In that, there are no planets or constellations, nor are there obstacles or misleading spirits. Whatever is slightly desired in the mind will be accomplished from birth to birth." This is the certainty of the time. Then, the ācārya, having bathed, made offerings and torma offerings to the deities, and having dressed himself in clean clothes and fine ornaments, should smear the maṇḍala with earth and cow dung in the afternoon. Placing his right knee on the ground and joining his palms, he should request the earth from the Buddhas, Bodhisattvas, and World Protectors residing in the ten directions: "In this realm, whatever protectors..."

ཆེན་པོས་མཆོད་པ་བཞུགས་རྣམས་དང་། ། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། ། དྲི་ཟ་དང་ནི་ལྷ་མིན་སོགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་དང་དེ་ལ་གསོལ་ བར་བགྱི། ། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་གནང་བ་ན། ། བགྱི་སྟེ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་མཚན་མ་ཡིས། ། ས་བཟང་འདི་ནི་བདག་ལ་གསོལ། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་མདུན་དུ་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ཨོཾ་མུ་ཙི་ལི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མོ་ཧ་ ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ད་ཏ་ལི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་རྨི་ལམ་བརྟག་པ་འདིས་ལག་པ་གཡོན་པས་ཁ་ལ་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བསྔགས་ལ་མགོ་ལྷོར་བསྟན་ཞིང་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་ལ་གཙང་སྦྲས་ཉལ་ལོ། ། རྨི་ལམ་ངན་ན་ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བགེགས་ བཟློག་ནས་ལྷས་གནང་བའམ་མ་བཀག་པའི་ས་ལ་ཆོ་ག་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་སྲིད་ན་གྲོང་རྡལ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པའི་དབང་ལྡན་ཁོ་ནར་དང་། མེད་ན་གང་དུ་ཡི་རང་བར་རོ། ། ལྷ་ཁང་མཆོད་རྟེན་ཁང་བཟང་ཁང་བརྩེགས་དང་། ། རབ་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་བྱེད་འདོད་པས། ། འདིར་ནི་ས་ཡི་ལྟོ་འཕྱེ་བརྟག་བྱ་སྟེ། ། ས་གཞི་གང་ཡིན་དེ་ནི་གྲུ་བཞིར་བྱ། ། ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་ཉིན་མོའི་གྲངས་ཀྱིས་འདིར། ། ཕྱོགས་ནི་སོ་སོར་ས་དེ་རྣམ་པར་དབྱེ། ། དབང་ལྡན་ནས་ནི་མེ་ཡི་མཚམས་ཀྱི་བར། ། ཤར་གྱི་ ས་དེ་དགུ་བཅུར་རྣམ་པར་དབྱེ། ། མེ་ནས་བདེན་བྲལ་མཚམས་ཀྱི་བར་དང་ནི། ། བདེན་བྲལ་ནས་ནི་རླུང་གི་མཚམས་བར་དང་། །

To the great ones who abide as objects of offering, and to the gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, and so forth—for the sake of accomplishing the welfare of all sentient beings—I make this request to each of you. If you grant your permission, I shall proceed; otherwise, I shall not. Through signs such as dreams, please grant me this excellent site. Thus, one should recite this three times. Following that, having made offerings before Lokeśvara, one should examine the dreams by reciting the mantra oṃ mucili svāhā, oṃ mohani svāhā, and oṃ dātali svāhā twenty-one times over the left hand. Then, with the head pointing south and facing east, one should sleep in a state of ritual purity. If the dreams are inauspicious, one should recite the sarvakarmika mantra and dispel obstacles through the absorption of emptiness (śūnyatā-samādhi). Then, one should perform the ritual on a site where the deities have granted permission or have not prohibited it. However, if possible, it should be a site owned by a village, a city, a grove, a temple, or the like; if not, it should be wherever one has a sense of joy. Those who wish to perform the consecration of a temple, a caitya, a palace, a multi-storied mansion, a maṇḍala, and so forth, should here examine the bhūmija (the subterranean serpent). Whatever the ground may be, it should be made into a square. Here, by the number of days in three months, one should divide that site into its respective directions. From the northeast to the southeast, the eastern ground should be divided into ninety parts. From the southeast to the southwest, and from the southwest to the northwest, [the divisions are made].

རླུང་ནས་འབྱུང་པོའི་བདག་པོའི་མཚམས་ཀྱི་བར། ། དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་དགུ་བཅུར་རྣམ་དབྱེ་བྱ། ། སྟོན་ཟླ་ར་བ་འབྲིང་དང་ཐ་མའི་བར། ། དབང་ལྡན་ མཚམས་ལ་སོགས་པར་མགོ་བོ་གནས། ། བདེན་བྲལ་མཚམས་ལ་སོགས་པར་མཇུག་མའི་ཆ། ། གསང་བའི་གནས་ནི་ས་ཡི་དབུས་སུ་གཞག། ལྟེ་བའི་འོག་གི་ཆ་ནི་ལྟོ་འཕྱེའི་ལུས། ། སྟེང་ཆ་གདེངས་ཀ་དང་ལྡན་མི་ཡི་གཟུགས། ། ལྷོར་བལྟ་ལག་པ་གཡོན་པ་རྣ་བར་གཞག། གཡས་ པ་རིན་ཆེན་ཐོགས་པས་དཀུར་བཀབ་ནས། ། ས་ཡི་ཆ་དགུ་ཁྱབ་པར་ཉལ་ནས་གནས། ། ཀླུ་ཡི་རྒྱལ་པོ་ལུས་ཚད་མཐོ་བཅུའོ། ། ཤར་དང་ནུབ་ཀྱི་མཐའ་མར་གནས་ན་ཡང་། ། ས་ཡི་དུམ་བུ་དེ་ནི་འཇལ་བ་ལྟར། ། ཉི་མའི་བགྲོད་པས་ཚེས་གཅིག་ལ་སོགས་པར། ། ཉིན་ཞག་རེ་རེ་ཞིང་ནི་ཆ་རེ་ རེར། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པས་ཤར་གྱི་ཆ་རུ་རྒྱུ། ། ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་དུའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དགུན་ཟླ་ར་བ་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ཡི། ། དཀར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་ནུབ་ཏུ་ཁ་མིག་བལྟ། ། མེ་ཡི་མཚམས་སུ་ཡན་ལག་མཆོག་བསྟན་ཏེ། ། རླུང་གི་མཚམས་ལ་སོགས་པར་མཇུག་མ་གནས། ། དཔྱིད་ ཟླ་ར་བ་འབྲིང་དང་ཐ་མ་དེའི། ། གནོད་སྦྱིན་བདག་ཕྱོགས་ཁ་དང་མིག་གིས་བལྟ། ། བདེན་བྲལ་མཚམས་ལ་སོགས་པར་མགོ་བོ་གནས། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ལ་སོགས་པར་མཇུག་མའི་ཆ། ། དབྱར་ཟླ་ར་བ་འབྲིང་དང་ཐ་མ་རུ། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཁ་དང་མིག་གིས་བལྟ། ། རླུང་གི་ མཚམས་ལ་སོགས་པར་མགོ་བོ་གནས། ། མེ་ཡི་མཚམས་ལ་སོགས་པར་མཇུག་མའི་ཆ། ། ལོ་གཅིག་ན་ནི་ས་གཞི་མཐའ་དག་ཏུ། ། འཁོར་གཅིག་གིས་ནི་འབད་པས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། ལྟོ་འཕྱེའི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུ་བའི་དབྱེ་བ་ནི། །

From the wind [direction] to the intermediate direction of the lord of spirits (yakṣa), one should likewise distinguish ninety [parts]. From the first, middle, and last months of autumn, the head is situated in the northeast (īśāna) intermediate direction and so forth. The tail is in the southwest (nairṛtya) intermediate direction and so forth. The secret place is placed in the center of the earth. The portion below the navel is the body of the bhujaṅga (serpent-demon); the upper portion is the human form with a hood. Facing south, the left hand is placed at the ear, and the right, holding a jewel, covers the hip. Lying down, it occupies the nine parts of the earth. The king of nāgas is ten hasta in height. Although it remains at the eastern and western limits, as if measuring the divisions of the earth, it moves through the eastern portion according to the solar course on the first day of the lunar month and so forth, one part for each day and night, as appropriate. The same applies to the south, west, and north. During the first, middle, and last months of winter, facing the west during the waxing phase and so forth, the supreme limb is shown in the southeast (agni) intermediate direction, and the tail is situated in the northwest (vāyu) intermediate direction and so forth. During the first, middle, and last months of spring, facing the direction of the lord of yakṣas (the north), the head is situated in the southwest (nairṛtya) intermediate direction and so forth, and the tail is in the northeast (īśāna) intermediate direction and so forth. During the first, middle, and last months of summer, facing the eastern direction, the head is situated in the northwest (vāyu) intermediate direction and so forth, and the tail is in the southeast (agni) intermediate direction and so forth. In one year, it diligently pervades the entire earth in a single circuit. This is the distinction of the movement of the king of bhujaṅgas.

ཟླ་བ་རེ་རེའི་བྱེ་བྲག་ཤེས་ནས་སུ། ། མཐའ་ཡས་ བདག་ཉིད་དཀར་པོ་མཛེས་པའི་སྐུ། ། མཇུག་མ་ལ་སོགས་རིམ་གྱིས་བསམས་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་ལུས་ལ་ཀླུ་ཡི་བདག་པོ་བརྒྱད། ། འོ་མ་ལ་སོགས་ཉེ་བར་སྤྱོད་མས་མཆོད། ། མཇུག་མའི་རྩེ་མོར་རིགས་ལྡན་ཤིན་ཏུ་སྔོ། ། གསང་གནས་དཱུར་བ་ལྟར་ལྗང་སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ། ། ལྟེ་ བར་དུང་སྐྱོང་པདྨའི་རྩ་བ་བཞིན། ། དཔུང་པར་པདྨ་ཆེན་པོ་གསེར་དང་མཚུངས། ། ནོར་རྒྱས་སྙིང་གར་གནས་པ་ལྗང་གུ་སྟེ། ། འཇོག་པོ་ཞེས་བྱ་དམར་པོ་མགྲིན་པར་གནས། ། རྣ་བར་པདྨ་དཀར་པོ་འོད་ཟེར་ཅན། ། སྤྱི་བོ་རུ་ནི་མཐའ་ཡས་སྔོན་པོ་གནས། ། མི་ནི་ བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དཔའ་བོའི་ལག་པ་ཏོག་ཙེ་རྡོ་རྗེས་མཚན། ། ལག་པ་གཡོན་པ་འོག་ཏུ་བྱས་ནས་བཟུང་། ། དེ་ཡིས་བདུད་ཀྱི་ཚོགས་ནི་སྐྲག་ཅིང་བཟློག། ཤར་དང་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་པས། ། ཏོག་ཙེ་ཁམ་བཞི་བརྒྱབ་ པས་བླངས་པའི་ས། ། ཞི་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཏོར་མའི་ནང་དུ་ནི། ། གཞག་པའམ་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་ཕྱི་རོལ་དོར། ། འབད་པས་དེ་ཡི་ཁམ་ལྔ་པ་ཡི་ས། ། ས་གཞིའི་དབུས་སུ་ལེགས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་དགྲམ། ། ཁམ་ལྔ་པ་དེར་ལས་མིན་དུ་མ་ཡིན། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་ཀུན་ ནས་བརྐོ་བར་བྱ། ། ཤར་ནས་ཆ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དོར། ། བྱང་ནས་ཕྱེད་དང་བཅུ་བཞིའི་ཆ་དོར་བས། ། ཤར་ནུབ་ཆ་དགུ་ལྷོ་བྱང་ཕྱེད་དང་ལྔ། ། འདི་ནི་མཆན་གྱི་མདུན་དུ་ཐོག་མར་བརྐོ། ། དེ་ཡིས་ཆོས་ནོར་འདོད་དོན་འཕེལ་ཞིང་འགྲུབ། ། གལ་ཏེ་ལྟོ་འཕྱེའི་རྒྱལ་པོ་གནས་པ་ཡི། ། ཆ་དགུའི་ས་ཡི་ཆ་ལ་བརྐོས་ན་ནི། །

Having understood the distinctions of each month, one should visualize the infinite self as a beautiful white body. Having sequentially visualized the tail and so forth, one should worship the eight lords of the nāgas upon that body with offerings such as milk. At the tip of the tail is Kulika, who is intensely blue. At the secret place is Śaṅkhapāla, green like durva grass. At the navel is Padmaka, like the root of a lotus. On the upper arm is Mahāpadma, resembling gold. Vāsuki resides at the heart and is green. The one called Takṣaka resides at the throat and is red. At the ears is Śvetapadma, radiant with light. At the crown of the head resides Ananta, who is blue. One should meditate on the person in the form of Vighnantaka. With the hero’s hand marked by a pickaxe and a vajra, holding it with the left hand below, one terrifies and repels the hosts of Māra. Facing the eastern and northern directions, one strikes four shovelfuls of earth with the pickaxe. With a peaceful mind, one should place this in the torma or discard it outside in the southeast and so forth. With diligence, one should spread the earth of the fifth shovelful in the center of the site with a virtuous mind. That fifth shovelful is not for ordinary actions; one should dig in all directions and intermediate points. From the east, one discards twenty-one parts; from the north, one discards fourteen and a half parts. Thus, there are nine parts from east to west and four and a half from south to north. This is where one first digs in front of the mark. By doing so, the goals of Dharma, wealth, and desire will increase and be accomplished. If one digs in the nine-part area where the king of the Bhujaṅgas resides, [it will bring misfortune].

ཕ་མ་བུ་དང་བུ་མོ་སྤུན་ཆུང་མ། ། མནའ་མ་རང་གི་སྐྱེ་བོ་མཛའ་བཤེས་འཆི། ། གལ་ཏེ་རྒྱབ་ཏུ་བརྐོས་ན་རང་འཆི་ཞིང་། ། ཡང་ན་རང་གནས་ནས་འཕོ་ནོར་བརླག་འགྱུར། ། མཇུག་མར་གླང་ཆེན་རྟ་དང་མེ་ཧ་ར། ། བ་ལང་འཆི་ཞིང་སྟོབས་ཀྱང་ཉམས་པར་ འགྱུར། ། གལ་ཏེ་ཁམ་ལྔའི་ནང་དུ་ཤིང་དང་སྐྲ། ། གྲོག་མཁར་སྐྲ་སེན་ཐལ་བས་གནོད་པ་འབྱུང་། ། རྡོ་བས་རླུང་གིས་འཇིག་པ་ཕུབ་མ་དང་། ། མགལ་དུམ་གྱིས་རིམས་རུས་པས་ཟུག་ཟེར་རོ། ། དེའི་དོན་དུ་ཐིག་འདེབས་པ་ན་མཚན་མ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཐིག་སྐུད་ཆད་ན་ སློབ་དཔོན་འཆིའོ། ། ཁྱི་དང་། ཅེ་སྤྱང་དང་། བྱ་རྒོད་དང་བྱ་ཀཱ་ཀ་སྒྲ་སྒྲོགས་ན་ཡོན་བདག་གོ། ། བྱི་ལས་ཐིག་སྐུད་ལ་འགོམ་ན་དེའི་འམ་བོང་བུའི་རུས་པ་ཡོད་དོ། ། བོང་བུས་འགོམ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིའོ། ། ཁྱིས་དེ་ཉིད་ཀྱིའོ། ། ར་ལུག་གིས་ནི་དེ་དག་གིའོ། ། རྟ་ཡིས་ནི་དེའི་རུས་པའོ། ། གླང་པོ་ཆེས་ནི་དེའི་འམ་རྔ་མོའིའོ། ། མ་ཧེ་འམ་ཤ་བས་ནི་ཅེ་སྤྱང་གིའོ། ། དོམ་གྱིས་ནི་དེའི་རུས་པའོ། ། ཕག་གིས་ནི་སྟག་གིའོ། ། སྟག་གིས་ནི་གླང་པོ་ཆེའིའོ། ། བྱི་བས་ནི་དེའིའོ། ། སྦྲུལ་གྱིས་ནི་དེའིའོ། ། རུས་སྦལ་གྱིས་ནི་དེའི་རུས་པའོ། ། གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་དང་། བཟོ་ བོ་དང་། ཡོན་བདག་དང་། དེའི་ལས་མིའི་ནང་ནས་གང་རུང་མགོ་བོ་ལ་འཕྲུག་ན་མི་གང་གི་འོག་ནས་སེལ་ཡོད་དོ། ། སྨིན་མ་ལ་རེག་ན་གསེར་རམ་དོལ་གོང་ཁྲུ་གསུམ་གྱི་འོག་ནའོ། ། མིག་ལ་རེག་ན་དེ་ཙམ་གྱི་འོག་ན་མུ་ཏིག་གོ། ། ཁ་ལ་རེག་ན་སྐྲའམ་དོལ་གོང་སུམ་མདོའི་འོག་ཙམ་ནའོ། ། སོ་ལ་རེག་ན་ཁྲུ་གསུམ་གྱི་འོག་ན་སོའོ། །

If [the earth] is dug up behind [the head], father, mother, son, daughter, younger brother, wife, daughter-in-law, one's own kin, or friends will die. If [it is dug] at the tail, the elephant, horse, or me-hara will die, and the strength [of the owner] will also decline. If wood, hair, anthills, hair, nails, or ash are found within the five khams, harm will arise. If a stone is found, there is danger from wind; if chaff, from destruction; if a charred log, from infectious fever; and if bone, from piercing pain. For that reason, when laying the lines, one must recognize the signs: if the marking cord breaks, the ācārya will die. If a dog, jackal, vulture, or kāka bird cries out, it is the patron who will die. If a cat steps over the marking cord, there is the bone of that [animal] or of a donkey. If a donkey steps over it, it is that [donkey's] bone. If a dog, it is that [dog's] bone. If a goat or sheep, it is theirs. If a horse, it is its bone. If an elephant, it is its bone or that of a camel. If a buffalo or a deer, it is the jackal's bone. If a bear, it is its bone. If a pig, it is the tiger's bone. If a tiger, it is the elephant's bone. If a rat, it is its bone. If a snake, it is its bone. If a tortoise, it is its bone. If the ācārya, the craftsman, the patron, or any of the laborers scratch their heads, there is a treasure beneath that person. If they touch their eyebrows, it is beneath three khru of gold or a fishing net. If they touch their eyes, there are pearls at that same depth. If they touch their mouths, it is beneath the junction of three [khru] of hair or a fishing net. If they touch their teeth, there are teeth beneath three khru.

རྣ་བ་ལ་འཕྲུག་ན་དེ་མན་ཆད་ཀྱི་འོག་ན་གསེར་རམ་དངུལ་ལམ་བྱི་རུའོ། ། རྐེ་ལ་རེག་ན་དེ་ཙམ་གྱི་འོག་ན་མགུལ་རྒྱན་ནམ་ལྕགས་སྒྲོག་གམ་དོལ་གོང་ངམ་སོལ་བ་ཁྲུ་གསུམ་གྱི་འོག་ནའོ། ། ཕྲག་པ་ལ་རེག་ན་དེ་ཙམ་གྱི་འོག་ན་དེའི་རྒྱན་ནོ། ། མཆན་ ཁུང་ལ་རེག་ན་དེ་ཙམ་གྱི་འོག་ན་ལྕགས་སོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་ལ་རེག་ན་དཀུའི་འོག་ན་རྒྱབ་ཀྱི་ཐོད་པའམ་ས་ལས་བྱས་པའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་རེག་ན་པུས་མོའི་འོག་ན་ཤིང་ཁྲིའི་རྐང་པའོ། ། བྲང་ལ་རེག་ན་དཀུ་ཙམ་གྱི་འོག་ན་ཕྱུགས་ཀྱི་རུས་པའོ། ། རྒྱབ་ལ་རེག་ན་དེ་ཙམ་ གྱི་འོག་ན་དེའི་རུས་པའོ། ། དཀུ་ལ་རེག་ན་ཁྲུ་གཉིས་ཀྱི་འོག་ན་ལྕགས་ཀྱི་ཕུར་བུའོ། ། རྟགས་ལ་རེག་ན་ཁྲུ་གང་གི་འོག་ན་ལྕགས་གསུམ་གྱི་སེལ་ལོ། ། བྱིན་པ་ལ་རེག་ན་མཐོ་གང་གི་འོག་ན་བྱིན་པའི་རུས་པའོ། ། ལོང་བུ་ལ་རེག་ན་སོར་མོ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་འོག་ན་རྟའི་རྨིག་པའོ། ། རྐང་པ་ལ་རེག་ན་མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་འོག་ན་ཤིང་སཱ་ལ་མ་ལའི་ཚེར་མའོ། ། རྐང་པའི་མཐེ་ཆུང་ལ་རེག་ན་སོར་བརྒྱད་ན་འཁར་བའོ། ། གང་ཡང་རུང་བས་གང་གི་མིང་སྨོས་པ་དེའི་དེར་རུས་པའོ། ། གང་དུ་བས་ལྕི་བ་འདོར་བ་དེར་གསེར་རོ། ། གཞོན་ནུ་བཤང་བ་བཏོང་ན་དངུལ་ལོ། ། སྦལ་པ་སྒྲ་སྒྲོགས་ན་ཆུའི་འཇིགས་པའོ། ། ངང་པ་དང་། ཁུ་བྱུག་དང་། རྨ་བྱ་དང་། ངུར་བ་དང་། གླང་སྒྲ་སྒྲོགས་ན་དགེ་བའོ། ། འབྲུག་སྒྲ་སྒྲོགས་ན་ནོར་འོང་ངོ་། ། དུང་དང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུ་དང་། བྱིས་པ་སྒྲ་སྒྲོགས་ན་ནོར་འཐོབ་པོ། ། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་ དང་། བ་དན་དང་། ཤ་གསར་པ་དང་། ཞོ་དང་། འབར་བ་དང་།

If one scratches the ear, there is gold, silver, or coral beneath it. If one touches the neck, there is a necklace, an iron chain, a snare, or charcoal three cubits beneath it. If one touches the shoulder, its ornament is that much beneath it. If one touches the armpit, iron is that much beneath it. If one touches the right hand, a skull or something made of clay is beneath the hip. If one touches the left hand, the leg of a wooden bed is beneath the knee. If one touches the chest, the bone of an animal is beneath the hip. If one touches the back, its bone is that much beneath it. If one touches the hip, an iron stake is two cubits beneath it. If one touches the genitals, an alloy of the three metals is one cubit beneath it. If one touches the calf, the bone of the calf is one span beneath it. If one touches the ankle, a horse's hoof is eighteen finger-widths beneath it. If one touches the foot, the thorns of the sālamāla tree are one span beneath it. If one touches the little toe, a bronze staff is eight finger-widths [beneath it]. Whatever name is mentioned by anyone, the bone of that [person] is there. Where one discards dung, there is gold. If a youth voids excrement, there is silver. If a frog croaks, there is the danger of water. If a swan, a cuckoo, a peacock, a crane, or an ox bellows, it is auspicious. If thunder roars, wealth will come. If the sound of a conch, auspicious songs, or a child is heard, wealth will be obtained. An umbrella, a victory banner, a flag, fresh meat, yogurt, and a flame—

ཉ་ཟུང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ན་ལེགས་པའོ་ཞེས་པ་ས་བརྐོ་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ནས་ས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སམ་དེས་མི་ལྡང་ན་གཞན་གྱི་ས་ལ་ཡང་དྲི་བཟང་གི་ཆུས་བཏབ་སྟེ་དོང་དགང་ བར་བྱའོ། ། དེ་ལ། བྱང་ཤར་འབབ་པས་དངོས་གྲུབ་ནི། ། སྔགས་པ་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་། ། དཀྱིལ་མཐོ་བས་ནི་རྒྱལ་སྲིད་འབྱུང་། ། རིག་པ་འཛིན་པའི་གོ་འཕང་ཡང་། ། བྱང་མཐོ་བས་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། ། ཡང་ན་ནོར་ནི་བརླག་པར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་ བཤད་པའི་དམའ་བ་ནི། ། མཐོ་ན་མྱུར་དུ་རིགས་ཟད་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་ས་ཡི་དབུས་དམའ་ན། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་གནོད་པ་འབྱུང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་། ། ཁྲུ་གང་ནས་ནི་བརྩམས་ནས་སུ། ། ཇི་སྲིད་ཁྲུ་ནི་སྟོང་གི་བར། ། ཞེས་གསུངས་པས་བུམ་པའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའི་ཆེད་དུ་ཇི་སྲིད་ འདོད་པའི་ཚད་ཀྱིས་གྲུ་བཞིར་བྱས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་མཎྜལ་ཟླུམ་པོ་དཔངས་ལ་ཁྲུ་ཕྱེད་པ་དབུས་ཅུང་ཟད་མཐོ་བ་གཡས་སྐོར་དུ་འབབ་པ་དཀར་བ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་དམའ་བར་བྱས་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་བཟླས་པའི་དྲིའི་ཆུས་བཏབ་ལ་བཏུང་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཁང་པའི་ རྩ་བའི་སྒོ་ཡང་དབང་ལྡན་ཁོ་ནར་བྱའོ། ། ཁང་བཟང་རྡོ་སྟེང་བ་ལང་ལྷས། ། དྲང་སྲོང་གནས་སོགས་ཆུ་བོའི་འགྲམ། ། སྔོན་དུ་འདུས་བྱས་གནས་དག་ཏུའང་། ། མ་བརྐོས་ན་ཡང་དག་པ་ཡིན། ། ས་སེལ་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ། གལ་ཏེ་དབྱུང་བར་མ་ནུས་ན། ། ལག་པས་རེག་ནས་ སྔགས་བཟླས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་དག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན། །

If one sees a pair of fish or the like, it is auspicious; this is the ritual for digging the earth. Then, having removed stones and other debris, one should fill the pit with that very same earth, or if that is insufficient, with earth from elsewhere, sprinkled with fragrant water. Regarding that: "If it slopes toward the northeast, accomplishments will always arise for the practitioners of mantra. If the center is high, sovereignty will arise; the state of a Vidyādhara as well. If the north is high, death will occur, or else wealth will be lost. If it is low as described, if it is high, the family line will quickly perish. If the center of the earth is low, harm will befall the practitioner." As it is said: "Starting from one cubit up to as many as a thousand cubits," one should make a square of whatever size is desired for the purpose of surrounding it with a garland of vases. Upon that, one should prepare a circular maṇḍala, half a cubit in height, slightly elevated in the center, sloping clockwise, white in color, and with the northeast corner made low. One should sprinkle it with scented water over which the mantra of Khaṇḍarohā has been recited and then drink it. The main entrance of the maṇḍala house should also be made only in the northeast. "A palace, a stone site, a cow-pen, a hermitage of sages, or the banks of a river—in such previously prepared and pure locations, it is correct even if one does not dig. If all the defects of the earth-impurities cannot be removed, then by touching it with the hand and reciting the mantra, that itself is the great purification."

ཞེས་པ་དུམ་སྐྱེས་མའི་སྔགས་ཀྱིས་བགེགས་བསྐྲད་ནས་དེས་བསྔགས་པའི་ཡུངས་ཀར་དང་ཆུ་དང་ཐལ་བས་གཏོར་རོ། ། བའི་རྣམ་པ་ལྔས་བྱུགས་ལ་དྲི་བཟང་གི་ཆུས་གཏོར་ཏེ། ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་ཞེས་པ་འདིས་ནམ་མཁར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ལཾ་ཧཱུཾ་ ཞེས་པ་འདིས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་དང་སྨན་དང་། འབྲུ་ལྔ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་ལ་དྲི་བཟང་གི་ཆུས་བྱུགས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་སའི་ལྷ་མོ་ནང་དུ་བསྟིམས་ལ་འགྲོ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པར་ལྷག་ པར་མོས་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་གདོན་ནོ། ། དེ་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཆུ་དང་ལྕི་བ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་ཉེ་བར་བྱུགས། ། དུར་ཁྲོད་ཐལ་བ་དང་ལྡན་པ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། དེ་ནས་ས་ནི་ཉེར་བྱུགས་ ནས། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་བྲི། ། ཞེས་པ་འདི་ནི་ས་སྦྱོང་བའོ། ། བདེ་མཆོག་མཉེས་པར་ནུས་པ་དང་། ། སྡོམ་པ་ལས་གསུངས་བྱ་བར་ལྡན། ། ཕག་མོ་ལ་གུས་མཉེས་གཤིས་པ། ། གཙང་ཞིང་བརྩོན་ལྡན་བསོད་ནམས་འདོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕ་རོལ་སོན། ། ཆོག་ཤེས་སློབ་མར་འོས་པ་རྣམས། ། བཏུས་ཏེ་སྒོ་ཡི་སློབ་དཔོན་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བཟུང་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་བགེགས་བསྐྲད་ནས་སྤོས་ཕོར་ ཐོགས་ཏེ་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྗགས་ཀྱིས། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། །

Having expelled the obstructing spirits (vighna) with the mantra of Khaṇḍarohā, one should scatter white mustard seeds, water, and ashes consecrated by that mantra. Anoint the ground with the five products of a cow and sprinkle it with fragrant water. With the mantra oṃ bhūḥ khaṃ, one should transform the space into the sky. With hūṃ laṃ hūṃ, one should transform it into the nature of a vajra. Having placed the five jewels, medicines, and grains—recited with the sarvakarma mantra—into the center of the maṇḍala, anoint it with fragrant water. Dissolve the Earth Goddess (pṛthivī-devī) residing in space into it, and with the conviction that all beings are of one taste with emptiness (śūnyatā), bless it with the three syllables, ring the bell, and recite the hundred-syllable mantra. As it is said: "Then, having thoroughly anointed the maṇḍala ground with water and cow dung, together with charnel ground ashes and the five nectars (amṛta), one should then thoroughly anoint it and correctly draw the maṇḍala upon it." This is the purification of the ground. "One who is able to please Cakrasaṃvara, who possesses the conduct taught in the Saṃvara, who is devoted to Vārāhī and pleasing in character, pure, diligent, and desiring merit, who has mastered the drawing of the maṇḍala, and who is a suitable disciple—having gathered such as these, one should appoint them as the gate-keepers of the ācārya." Having spoken thus, one should sit in the center of the maṇḍala, holding the vajra and bell. Possessing the yoga of the maṇḍala circle, one should expel obstructing spirits with the protection wheel and so forth. Holding an incense burner, with a vajra tongue born from hūṃ, [one recites]: "Those who reside in all directions without exception..."

སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་ནི་ཆེ་གེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདིར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་ཀུན་བྱོན་འཚལ། ། དངོས་གྲུབ་འདིར་ནི་ཡང་དག་སྩོལ། ། ཞེས་པས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྙན་གསན་ཕབ་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐོགས་པ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་སློབ་མ་བཞི་ཡིས་སམ་གཅིག་གིས་ཀྱང་དེ་དང་དེར་རིམ་གྱིས་སོང་སྟེ་བླ་མའི་ མཎྜལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་མཆོག་ནི་བདག་མེད་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ནི་བསྟན་དུ་གསོལ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ སྤངས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ནི་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བའི་སྤྱོད་མཆོག་ལས་བྱུང་བ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྤྱོད་མཛད། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ནི་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ སེམས་ཆེན་པོ། ། དག་པ་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་ལོས་སྒྱུར་བཤད་གསོལ། ། གསོལ་འདེབས་པ་མེད་ན་བསམ་གཏན་གྱིས་ཀྱང་བྱའོ། །

Buddhas, please turn your attention to me! I, [Name], the Vajra-holder, shall draw the maṇḍala here. I request all the Buddhas and others to come; please grant the accomplishments here! Having thus announced the request to the Buddhas and others, four disciples—or even just one—who are yogins of the ḍākinīs and so forth, holding vajras and bells and stationed in the directions of the ḍākinīs and others dwelling in space, proceed sequentially to their respective places. Preceded by a maṇḍala offering to the Guru, they pray: All Tathāgatas, peaceful, Abode of all Tathāgatas, Supreme of all phenomena, selflessness— Please reveal the supreme maṇḍala! Perfectly complete in all characteristics, Completely free from all that lacks characteristics, Supreme body of Samantabhadra— Please explain the supreme maṇḍala! Arisen from the supreme conduct of peace, Performing the discernment of the conduct of wisdom, Supreme speech of Samantabhadra— Please explain the supreme maṇḍala! Great mind of all sentient beings, Pure by nature and stainless, Supreme mind of Samantabhadra— Please explain the maṇḍala that governs all! If there is no one to offer this prayer, it may also be performed through meditative concentration.

དེ་ནས་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་བསྒོམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་ལ་རྩེ་མོ་སྦྱར་བ་ཁ་འོག་ཏུ་བསྟན་ནས་སྤྱི་བོར་བཟུང་ཞིང་ཧཱུཾ་བཛྲོཏ་ཏིཥྛ་ཞེས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་བཏེག་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཤིགས་ནས་ལངས་ཏེ་ཁ་ལྷོར་ཕྱོགས་པས་རྐང་པ་མཉམ་པར་གནས་པས་སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་མ་རིག་པས་ལོང་ཞིང་བདུད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམས་མཐོང་ནས་བདུད་བསྐྲད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་གསུངས་པ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། བསྒོམས་ནས་བདུད་ནི་བརླག་པར་བྱ། ། རབ་ཏུ་གདུག་པའི་ ཚོགས་ནི་བསྐྲད། ། བགེགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་ཡང་ངོ་། ། འབར་བའི་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་རྐང་པའི་འོག་ཏུ་དགོད། ། མིག་གཡས་གཡོན་དུ་མ་ཊ་ལས། ། སྐྱེས་པའི་ཉི་མ་ཟླ་བ་བསམ། ། གཡོན་པས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བླང་། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་ལྡན། ། སེམས་ ཅན་དོན་བརྩོན་ཁྲོས་པ་ཡིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཕྱོགས་ཀུན་བལྟ། ། དེ་རུ་གནས་པའི་གདུག་པ་གང་། ། བདུད་དང་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས། ། དེ་རྣམས་བསྐྲད་པར་བྱ་ཆེད་དུ། ། ཚིག་ནི་འདི་དག་ཉེ་བར་བརྗོད། ། གནས་ཀྱི་བདག་པོ་གང་རུང་རྣམས། ། ཀླུ་དང་གནོད་ སྦྱིན་དྲི་ཟ་སོགས། ། འབྱུང་པོ་འབྱུང་མོ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་བྱ་རྩོམ་པས། ། ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་སོང་ཅིག་ཀྱེ། ། ཁྱེད་རྣམས་ཀུན་ནས་ཕྱིར་དེངས་ཤིག། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་བཀའ་ཐོས་ནས། ། མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཕྱིར་ཁྱེར་ཅིག། གང་ཞིག་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་པ། །

Then, having performed the generation of joy and so forth, one should visualize the maṇḍala. With the two vajra fists, extend the two index fingers and join their tips, pointing them downward. Holding this at the crown of the head, lift it into the sky while reciting hūṃ vajrottiṣṭha. Then, breaking the cross-legged posture, stand up and face south. With feet together and palms joined at the crown, prostrate to the tathāgatas. Seeing sentient beings blinded by ignorance and possessed by Māra, one should expel the Māras. As it is said: "Having meditated on the great yoga of glorious Śrī Heruka, one shall destroy the Māras. The hosts of the most ferocious shall be expelled, as well as the maṇḍalas of other vighnas. From a blazing hūṃ, a vajra arises; place it beneath the feet. Visualize the sun and moon born from maṃ and jaṃ in the right and left eyes. With the left hand, take up the vajra and bell; the right hand is perfectly endowed with the vajra. With a mind striving for the benefit of sentient beings and in a state of wrath, the wise one should look in all directions. Whatever ferocious beings dwell there—Māras, vighnas, and vināyakas—in order to expel them, these words should be uttered: 'Whatever lords of the site there may be, nāgas, yakṣas, gandharvas, and so forth, bhūtas, bhūtīs, and ḍākinīs: for the sake of the benefit of sentient beings, depart with great haste! All of you, go away from here! Having heard the command of glorious Śrī Heruka, depart immediately! Whoever does not go away...' "

དེའི་མགོ་ བོ་བདག་གི་འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འདིས་ཚལ་པ་བརྒྱར་དགས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་ཝཱན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མེ་ཡི་མཚམས་ནས་བརྩམས་ནས་སུ། ། གཡོན་དུ་བསྐོར་བས་ བརྩོན་པ་ཡིས། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཁྲོ་བོས་བསྐོར། ། བསྐལ་པའི་མེ་ནི་ལངས་པ་ལྟར། ། ཞེས་གསུངས་པས་པད་ཀོར་བྱ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་བསོར་བ་དང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བས་རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་མེ་མཚམས་སུ་སོང་ལ་དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཡོན་སྐོར་དུ་སློབ་མ་དང་བཅས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ དུ་རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་གར་བྱའོ། ། སྒོ་རེ་རེར་བདག་གི་གཡོན་དུ་གནས་པའི་སློབ་མའི་དྲིལ་བུའི་ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་གཞུག་ཅིང་དེའི་རྡོ་རྗེ་ཡང་རང་གི་དྲིལ་བུའི་ནང་དུའོ། ། དེ་ལྟར་མདུན་དང་རྒྱབ་ཏུའོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྒྱ། ། འདི་ཡང་ཐབས་ནི་ཡང་དག་འབྱུང་། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཨོཾ་ཨཱཿཁ་བཛྲ་དྷྲྀ་ཀ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཀ་རེ་ཎ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མིག་གིས་དབང་གི་ལྟ་སྟངས་བཞིན་ཤར་ཕྱོགས་སུ་དུས་མཉམ་པོར་གཡས་བརྐྱང་གིས་གནས་པ་དང་། སློབ་མས་ཀྱང་གཡས་བརྐྱང་གིས་གནས་པས་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། མྱ་ངན་ཁྲོ་བ་སྙིང་ སྟོབས་དང་། ། དེ་བཞིན་དྲག་པོའི་བྱ་བ་གཉིས། ། རང་བཞིན་གྱི་ནི་རོ་འདི་དག། དང་པོའི་ཞལ་ལ་གནས་པའོ། ། མི་སྡུག་པ་དང་ངོ་མཚར་གཉིས། ། འཇིགས་པ་དང་ནི་སྤྲོ་བ་དག། རང་བཞིན་གྱིས་གནས་རོ་འདིར་བཅས། །

With my blazing vajra at the head, I shall split this khaṭvāṅga into a hundred pieces! OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ! OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ! OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ! OṂ ĀNAYA HO BHAGAVĀN VAJRA HŪṂ HŪṂ PHAṬ! Beginning from the southeast, circling to the left with diligence, the great hero is surrounded by wrathful deities, like the fire at the end of an aeon rising up. Thus it is said. Performing the lotus-circling gesture (padakora), brandishing the vajra, and ringing the bell, one should proceed to the southeast with the vajra-step. Starting from there, together with the disciples, one should perform the dance with the vajra-step in a counter-clockwise direction within the maṇḍala. At each door, one should place the vajra into the bell of the disciple standing to one's left, and that disciple's vajra into one's own bell. This is done in front and behind. This is the seal of the Tathāgatas; this is also the source of the authentic method. By thoroughly applying these, all accomplishments (siddhi) will truly arise. Reciting "OṂ ĀḤ KHA VAJRA DHṚK VAJRA HŪṂKAREṆA HŪṂ," one should simultaneously assume the right-leg-extended posture in the eastern direction with the gaze of the empowerment, while the disciples also assume the right-leg-extended posture and recite. Sorrow, wrath, and courage, as well as the two fierce activities—these are the natural flavors residing in the first face. The unpleasant and the marvelous, fear and joy—these natural flavors are likewise present here.

གཡོན་པའི་ཞལ་ནས་གནས་པའི་གསུང་། ། དགོད་པ་དང་ནི་ དགའ་བ་དང་། ། ལེ་ལོ་སྙོམ་དང་སྒེག་པ་དང་། ། རང་བཞིན་གྱིས་གནས་རོ་འདི་དག། ནུབ་ཀྱི་ཞལ་ལ་ཡང་དག་གནས། ། སྨོན་པ་དང་ནི་རྨད་བྱུང་གཉིས། ། དེ་བཞིན་དཔའ་བོའི་དར་དཔྱངས་དང་། ། དཔའ་བ་དང་ནི་འཇིགས་སུ་རུང་། ། ལྷོ་ཡི་ཞལ་ལ་གནས་པའོ། ། པདྨ་རྡོ་རྗེའི་བར་དུ་ནི། ། གང་ཞིག་སེམས་ནི་ཡང་དག་གནས། ། ཞི་བ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་དག། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་གར། ། དེ་ཉིད་ཤེས་ལ་གར་དང་འདིར། ། གར་གྱི་ཡོད་ཆོས་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་དགའ་བའི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཞེན་གར་བྱེད་དོ། ། མགུལ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་ སྟངས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། མགུལ་རྒྱན་སྟངས་ནི་གཡོན་དུ་སྟེ། ། གཡས་སུ་དེ་བཞིན་གདུ་བུའི་སྟངས། ། རྣ་རྒྱན་རྣ་བར་རྣམ་པར་དགོད། ། གཙུག་གི་ནོར་བུ་དེ་ཕྱོགས་སུ། ། ཐལ་བའི་སྟངས་ནི་གཡས་སུའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་ནི་ཟུར་མིག་ཅུང་བལྟ་ཞིང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཞལ་ འོ་བྱེད་པ། ། ཕག་མོ་ཡང་ནི་གར་བྱེད་དེ། ། ཀུནྡ་ཟླ་བའི་མདོག་ལྟར་ཚེམས། ། དཀར་མོ་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་ཁྲོ་མོ་ནི། ། བགེགས་ནི་ཐམས་ཅད་ཉམས་བྱེད་མ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བས་རོལ། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དཔའ་བོ་ཆེ། ། འཁོར་ལོ་ ས་ཡི་དབུས་སུ་གནས། ། བྱེད་པའི་སྟངས་ལ་སོགས་པའི་ས། ། བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྐྲོད་པར་བྱེད། ། བདག་ཉིད་མཁའ་སྤྱོད་གུར་བྱས་ནས། ། དེ་ལྟར་གོ་ཆའི་གོ་བགོས་ཏེ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འབྱེད་མི་ནུས། ། ཧཱུྃ་བྱུང་ཁྲོ་མོ་དུ་མ་ཡིས། །

From the left face, the speech that abides: laughter, joy, laziness, equanimity, and coquetry—these flavors that abide by nature are perfectly situated in the western face. Aspiration and wonder, as well as the hero’s sash, heroism, and the terrifying—these abide in the southern face. Between the lotus and the vajra, that in which the mind perfectly abides is peace itself, utterly pure, the dance of coemergent joy. For one who knows that reality, there is no doubt here regarding the nature of dance. For the sake of the joy of worldly beings, they perform the dance of attachment to worldly phenomena. The postures of the necklace and so forth should be demonstrated: the posture of the necklace is to the left, and likewise the posture of the bracelets is to the right. The earrings are placed upon the ears, and the crest jewel is in that direction. The posture of the ash is to the right, and so forth. Gazing slightly with a sidelong glance, the face of Heruka kisses; Vārāhī also dances, her teeth like jasmine and the moon. The white, wrathful goddess who proclaims the sound "HŪṂ" destroys all obstructors. She sports in coemergent joy and strives for the benefit of sentient beings. Together with her, the great hero abides in the center of the wheel. Through the stages of the postures of action and so forth, all obstructors are expelled. Having made oneself a celestial pavilion and thus donned the armor, even the gods are unable to pierce it. With many wrathful goddesses arisen from the syllable HŪṂ, [the obstacles are cleared].

ནམ་མཁའི་ དཀྱིལ་འཁོར་བཀབ་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་བལྟ་བྱ་ཞིང་། ། སྔགས་པས་ཡི་གེ་བདུན་པ་བརྗོད། ། འདི་ནི་ས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་ལ་དྲིའི་མཎྜལ་བྱུགས་ཏེ་བཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་སའི་ལྷ་མོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཤིང་ལག་པ་གཡས་སུ་ཟླ་བ་ལ་ཧཱུཾ་གསུམ་ བསམས་ནས་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ས་ལ་ལན་གསུམ་བསྣུན་པ་དང་། དེའི་སྒྲ་དང་ཧཱུཾ་ཡིག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བས་བཞེངས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སེར་མོ་ཞི་བ་ན་བཟའ་དཀར་པོ་ཅན་རྒྱན་དང་བཅས་པ་དགྱེས་པ་གཡོན་ན་གསེར་གྱི་བུམ་པ་བཟང་པོ་དང་། གཡས་པས་ མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པ་ལ་མདུན་དུ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ་ལྷག་པར་མོས་པས། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྣམས་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དབང་དུ་གྱུར། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་ བཅོམ་པ། ། དེ་ལྟར་བདག་གིས་བདུད་སྡེ་ལས། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོས་སྨྲས་པ། མགོན་པོ་བདག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཀའ་བདག་ལ་གསོལ། ། ཁྱེད་ཀྱི་བཀྲ་ཤིས་དོན་དུ་ ནི། ། བདག་གིས་བུམ་པ་འཛིན་པའོ། ། ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། མཉེས་ནས་མཛེས་མ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། མགོན་པོ་ཁྱེད་ཀྱི་ཤེས་མོད་ཀྱི། ། བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དྲི་མེད་པ། ། ང་ནི་ཁྱེད་ཉིད་ལ་གཞོལ་ཞིང་། ། ཀུན་ནས་ཁྱེད་ཀྱི་དཔང་དུ་གནས། ། ཁྱེད་ཀྱིས་ བཀའ་ནི་གང་སྩལ་པ། །

Having covered the maṇḍala of the sky, one should gaze with the vajra-vision and the mantra practitioner should recite the seven-syllable mantra. This is the complete taking of the site. Sitting in the center of the maṇḍala, having smeared a maṇḍala of fragrant paste, one should meditate on the Earth Goddess (Pṛthivīdevī) arisen from the syllable baṃ. Having visualized three hūṃ syllables upon a moon in the right hand, one strikes the ground three times with the tips of the fingers. Through the sound of that and the light rays of the hūṃ syllable, she is exhorted and arises. Becoming one with the wisdom-being (jñānasattva), she is yellow, peaceful, wearing white garments and ornaments, and joyful. In her left hand she holds an excellent golden vase, and with her right she grants fearlessness. Having made offerings of water for the mouth and so forth before her with intense devotion, one should recite three times: "O Goddess, you have mastery over the conduct, the distinctions, the stages (bhūmi), and the perfections (pāramitā) of all the Buddhas, the Protectors. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the hosts of Māra, so shall I conquer the hosts of Māra and draw the maṇḍala." Having spoken thus, she should be consecrated. The Goddess says: "O Protector, what shall I do? O Vajra-holder, command me! For the sake of your auspiciousness, I shall hold the vase." By merely saying this three times, she is pleased and the beautiful one says: "O Protector, you already know; yet for the sake of the stainless mass of merit, I am devoted to you and stand as your witness in every way. Whatever command you bestow..."

དེ་ནི་བདག་གིས་བྱེད་པར་བརྩོན། ། ཞེས་བརྗོད་ནས་དེ་ཉིད་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་བཅིངས་ནས། ། དེ་ཡིས་ས་ནི་མནན་ནས་སུ། ། ཨོཾ་བཛྲཱི་བྷ་བ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ལན་གསུམ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་འཐོན་ པའི་འབར་བའི་ཧཱུྃ་གི་ཚོགས་ཀྱིས་ས་འོག་གི་བར་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་བཛྲཱི་དྲྀ་ཌྷ་ཏིཥྛ་ཞེས་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། དེ་ནས་ས་གཞི་རང་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནོར་འཛིན་མ་ལྷག་པར་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་དྲོ་སློབ་དཔོན་ཁྲུས་དང་དྲི་བཟང་དང་གོས་ དམར་པོ་དང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པས། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུཥྞཱི་ཥ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པས། ལན་བདུན་བསྔགས་པའི་གོས་དམར་པོའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་དུ་ཁ་ལྷོ་རུ་བསྟན་ནས་འདུག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ལ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་པོ་རྡུལ་ཚོན་དཀར་ པོས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་བྲིས་པའི་ལྟེ་བ་རུ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའམ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་བཞག་ལ་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོ་གས་ལྷག་གནས་བྱས་པའི་ཚོན་སྣ་ལྔའི་སྐུད་པའི་སྣོད་དུ་གནས་པ་དང་། ལྷོར་རྡོ་རྗེ་དང་། བྱང་དུ་དྲིལ་བུ་དང་། ནུབ་དང་མཚམས་བཞིའི་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ས་ཚོན་ལྔའི་སྣོད་རྣམས་སོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྒྱལ་པོ་ཆེའི། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ངེས་བྱས་པ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། བུམ་པ་རྣམས་ལ་ལྷག་གནས་བྱ། ། མགྲིན་པ་མཐོ་ཞིང་ལྟོ་བ་ཆེ། ། མཆུ་ འཕྱང་རྩ་བ་མེད་པ་དང་། ། ནག་པོ་ལ་སོགས་དང་བྲལ་བ། །

Having said, "I shall strive to perform this," one should visualize that [the deity] dissolves into that very [place]. Then, having formed the inner vajra-binding gesture, one presses down upon the earth and consecrates it three times with "Oṃ vajrībhava hūṃ." Emerging from the vajra-binding, one should visualize the ground as becoming vajra down to the subterranean realm through a mass of blazing hūṃ syllables. By reciting "Oṃ vajrī dṛḍha tiṣṭha" three times, one blesses it. Thus, the ground becomes under one's own control; this is the ritual for the preliminary consecration of the earth. Then, in the afternoon, the ācārya, having bathed, applied fragrant scents, and donned red robes and all the ornaments, should sit in the center of the maṇḍala facing south, wearing a red silk turban consecrated seven times with "Oṃ vajroṣṇīṣa hūṃ phaṭ." For the sake of the activities of the maṇḍala and so forth, one should first draw an eight-petaled lotus with white colored powder. In its center, one places either the Victorious Vase (vijayakalaśa) or the All-Accomplishing Vase (sarvakarmakalaśa). On the eastern petal, one places a container for the five-colored threads that have been consecrated according to the ritual to be explained. On the south is the vajra, on the north the bell, and on the western and four intermediate petals, one places the containers for the five colored powders as appropriate. "The yogīśvara, having ascertained the yoga of the great king, glorious Heruka, should perform the preliminary consecration of the vases for the benefit of all sentient beings. [The vases] should have high necks and large bellies, with hanging lips and no [visible] base, and be free from blackness and other such defects."

ཞེས་གསུངས་པས་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པའི་བུམ་པའི་ནང་ཟླུམ་པོའི་སོར་བཅུ་དྲུག་གོ། ། ནང་གི་འོག་ནས་ཁའི་མཆུའི་བར་གྱི་དཔངས་ལ་སོར་མོ་ཉི་ཤུའོ། ། ཁ་ནས་འཕྱང་བའི་མཆུ་ནི་སོར་གཉིས་སོ། ། མགྲིན་པ་ནི་སོར་ དྲུག་གོ། ། ཕྲག་པ་སོར་གཉིས་དམའ་བར་བྱས་ཏེ། དེ་གསུངས་པ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ལས། ། མ་ནུའི་སོར་གྱིས་དེ་ཡི་དཔངས་ཞེས་སོ། ། ཁ་ནི་མཆུའི་མཐའ་ནས་མཆུའི་མཐའི་བར་དུ་སོར་བརྒྱད་དོ། ། སོར་བརྒྱད་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ནི་མགྲིན་པའི་བུ་ གའོ། ། ཆ་གཅིག་གིས་ནི་མཆུ་གཉིས་ཀྱི་ཞིང་ངོ་། ། གསེར་རམ་དངུལ་ལས་བྱས་པ་ཡི། ། ཟངས་སམ་ས་ལས་བྱས་ཀྱང་རུང་། ། ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཟུང་ནས་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བུམ་པ་དགོད། ། དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ལ་པྃ་ལས་བྱུང་བའི་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་ ཙནྡན་ནམ་འབྲས་བཏགས་པའམ་ས་དཀར་གྱིས་དཀར་པོར་བྱས་ཏེ་མཚན་མ་བྲིས་ལ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་དྲི་ལྔའི་ཆུ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། སྨན་དང་། འབྲུ་ལྔ་ནང་དུ་བླུགས་ལ་འདབ་མས་ཁ་བརྒྱན་པ་ཕྲེང་བ་དང་བཅས་པ། རས་ཟུང་གིས་ མགུལ་པ་དཀྲིས་པ། དྲི་བཟང་གི་མཎྜལ་གྱི་སྟེང་དུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གདན་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤེ་ཁ་ར་རུ་ཊ་མ་ཊ་དཱི་ཤཾ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་བདུན་བཟླས་པའི་སྲད་བུ་དཀར་པོས་རས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མགུལ་པ་བཅིངས་པའོ། ། དེ་གསུངས་པ། བྱི་རུ་དངུལ་དང་གསེར་དང་ནི། ། པདྨ་རཱ་ག་མུ་ ཏིག་གོ། ། ནས་གྲོ་སྲན་ཆུང་ནག་མོ་དང་། ། ཏིལ་དང་མུ་ཏིག་བུམ་པར་གཞུག། བྲྀ་ཧ་ཏི་ཀནྜ་ཀ་རི་དང། ། ས་ཧ་དེ་བ་གཞན་མི་ཐུབ། ། དཎ་ཌོཏྤ་ལའི་རྩ་བ་སྟེ། །

Thus it is said: for the vases of pacifying and enriching, the interior is sixteen finger-widths in circumference. From the bottom of the interior to the lip, the height is twenty finger-widths. The lip hanging from the mouth is two finger-widths. The neck is six finger-widths. The shoulders are made two finger-widths lower; as it is stated in the Kālacakra Maṇḍala Ritual: "Its height is in manu finger-widths." From one lip to the other, the mouth is eight finger-widths. Two parts of the eight finger-widths are the opening of the neck. One part is the width of the two lips. "Whether made of gold or silver, or even of copper or clay, having taken whatever is available, the practitioner of vows should arrange the vases. Meditating on them as emptiness, they should be of the nature of jewels arising from the syllable pāṃ. Having made them white with sandalwood, ground rice, or white earth, one should draw the signs. Inside, one should pour the five nectars together with the water of the five fragrances, as well as the five jewels, medicines, and grains. The mouth is adorned with petals and a garland, and the neck is wrapped with a pair of cloths. Upon a fragrant maṇḍala, on a suitable seat, the neck is bound with a white thread over the cloth, having recited seven times: oṃ vajra śekhara ruṭa maṭa dīśaṃ bandha bandha hūṃ." As it is stated: "Coral, silver, gold, ruby, and pearl; barley, wheat, black peas, sesame, and pearl should be placed in the vase. Bṛhatī, kaṇṭakārī, sahadevī, aparājitā, and the root of daṇḍotpala..."

སྨན་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་གཞུག་བྱ། ། ཨ་མྲ་ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ། མྱ་ངན་མེད་དང་བྱང་ཆུབ་ཤིང་། ། ཀླུ་ཤིང་ཡལ་ག་ལྔ་ བཟུང་ནས། ། བུམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་རྒྱན་བྱ། ། རས་ནི་དཀར་པོ་ཆེ་བ་ཡིས། ། བུམ་པའི་མགུལ་པ་དཀྲི་བར་བྱ། ། ཆོ་ག་མཁས་པས་སྲད་བུ་ནི། ། དཀར་པོ་རས་ཀྱི་སྟེང་དུ་དགོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ས་བོན་ཡང་ན་ཕྱག་མཚན་ནི། ། གུར་གུམ་ལ་སོགས་ འདུས་བྱས་ལས། ། མཁས་པས་བུམ་པའི་ལོགས་ལ་དགོད། ། དུ་རུ་ཀ་དང་ཨ་ཀ་རུས། ། བདུག་ཅིང་དྲི་ལྔའི་ཆུ་ཡིས་དགང་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་མཚན་མ་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ལྟེ་བའི་ཉི་མར་དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ཁ་གྱེས་པའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལ་དུམ་སྐྱེས་མའི་ གྲི་གུག་གོ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་སྟེང་དུ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་མྲྀ་ད་ཨུད་ཀ་ཋཿཧཱུཾ་ཞེས་པ་འདི་དང་ཡི་གེ་གསུམ་ལན་བདུན་བཟླས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱི་ནང་གི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། དྲི་བཟང་གི་ཆུ་དང་ལྡན་པ་ཧཱུཾ་གིས་བསྔགས་པའི་ དུང་ངམ་པདྨའི་སྣོད་དང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པའི་རྡོ་རྗེ་བཞག་ནས་དབུས་སུ། ཨོཾ་ཏཔྟེ་ཏཔྟེ་མ་ཧཱ་ཏཔྟེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་བཀུག་པའི་ལྷ་ཡུལ་གྱི་གངྒཱའི་ཆུའི་ངོ་བོའི་ཆུ་ལ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་གདན་དང་བཅས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་བསམས་ལ། མདུན་དུ་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་ འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་པ་ལ་ཞབས་བསིལ་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་།

One should insert the five medicinal substances: the branches of the mango, the udumbara, the aśoka, the bodhi tree, and the nāga tree. Holding these five branches, they should serve as the mouth-ornaments for the vases. The necks of the vases should be wrapped with large white cotton cloth. The expert in the ritual should place a white cord upon the cloth. The seed syllables or hand symbols of all the deities of the maṇḍala should be drawn by the expert on the sides of the vases using saffron and other pigments. Incense of turuṣka and agarwood should be burned, and the vases should be filled with water scented with the five fragrances. Regarding the signs: at the center of a multicolored lotus, upon a sun disk, is the blue five-pronged vajra of glorious Cakrasaṃvara, with its prongs spread apart. For the all-accomplishing vase, it is the curved knife of Khaṇḍarohā. Above the victory vase, one should recite "Oṃ vajrāmṛta udaka ṭhaḥ hūṃ" and the three syllables seven times, thereby transforming the contents into the nectar of wisdom. Having placed a vajra—bound with a garland of flowers—into a conch or lotus vessel containing the five inner and outer nectars, fragrant water, and the nature of vajra atoms, consecrated with the syllable HŪṂ, one should place it in the center. Then, with "Oṃ tapte mahātapte svāhā," one should visualize the water as being the essence of the celestial Gaṅgā, and the deity maṇḍala together with its seats as instantly manifest. In front, by the light rays from the seed syllable at one's own heart, the wisdom maṇḍala is invited, and the water for the feet and the water for the face are offered.

མཆོད་ཡོན་ཕུལ་བས་དེ་ནས་དེ་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་བཅུག་ནས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་ཞུ་བར་གྱུར་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་བླུགས་པའི་ཆུ་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། མཚན་ མ་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ལྷ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཧཱུྃ་བརྗོད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་དང་འབྲེལ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བའི་མཐར་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ནས་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོའི་སྙིང་པོ་དང་ལྷ་མོའི་སྙིང་པོས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་མངོན་པར་བསྔགས་པ། དེར་དུམ་སྐྱེས་མ་ བཟླས་པའི་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་གསུམ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བུམ་པ་གཞན་ཡང་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་ན་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་འཁོར་ལོ་ལྔ་ལ་སོ་སོར་རེ་རེ་སྟེ་ལྔའོ། ། ཡང་ན་ནང་གི་རིམ་པར་གནས་པ་རྣམས་ཁོ་ནའི་ལྔའོ། ། ཡང་ན་དེ་རྣམས་ ཀྱི་ལྔ་དང་འཁོར་ལོ་བཞིའི་བཞི་སྟེ་དགུའོ། ། ཡང་ན་དབུས་ཀྱི་རིམ་པར་གནས་པའམ་དམ་ཚིག་འཁོར་ལོར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་དང་བཅུ་གསུམ་མོ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་དང་། མཚམས་སུ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ གསུང་གི་འཁོར་ལོ་དང་། སྐུའི་འཁོར་ལོ་ཡང་སྟེ་བཅུ་དགུའོ། ། བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་དང་ལྷ་སོ་སོའི་དགོད་པ་ལ་ཡང་ལས་ཐམས་ཅད་པ་དུམ་སྐྱེས་མའི་ལྷག་པར་དགོད་དོ། ། མཚན་མ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་གྲི་གུག་གམ་བུམ་པ་ཐ་དད་པའི་ ཕྱོགས་ལ་རེ་རེའོ། ། རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲི་གུག་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། །

Having offered the water for the face, one should then place [the deity] into the samaya-cakra. Contemplate that, through great passion, [the deity] melts and becomes of one taste with the water poured in the form of bodhicitta. One should also contemplate that the signs become one with the wisdom deities of the samaya. Then, while reciting "HŪṂ," hold the end of a flower garland attached to the vajra with the left fist and consecrate it one hundred and eight times with the heart mantra of the principal deity of the cakra and the heart mantra of the goddess. There, one should insert three white flowers consecrated with the mantra of Khaṇḍarohā. In that manner, when the colored powder maṇḍala is complete, the other vases should also be consecrated. Specifically, there are five for each of the five cakras. Alternatively, there are five for only those residing in the inner row. Alternatively, there are nine: the five of those [deities] and the four of the four cakras. Alternatively, there are thirteen: those residing in the central row or the samaya-cakra. There is one for those residing in the directions of the mind-cakra and one for those residing in the intermediate directions; likewise for the speech-cakra and the body-cakra, making nineteen. Regarding the placement of the directions and the individual deities, one should specifically place Khaṇḍarohā, who performs all activities. As for the signs, on the petals of the directions are the curved knives or vases of the four, such as Ḍākinī and so forth, one for each direction. There are twenty-four curved knives for those such as Caṇḍākṣī and so forth.

དཔའ་བོ་རྣམས་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མི་བྲིའོ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲི་གུག་བརྒྱད་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལའོ། ། ལུས་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདུད་རྩིས་གང་བའི་རྩ་ རྣམས་ཁོ་ན་བུམ་པ་སྟེ་སེམས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་གསུངས་པ། ཕྱི་ཡི་བུམ་པའི་མཚན་མ་གང་། ། བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བར། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བུམ་པ་ཡི། ། མཚན་ཉིད་ལུས་ལ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཞེས་པ་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་ པའོ། ། སྔགས་པ་ལྷོ་རུ་ཁ་བལྟས་པ། ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཧེ་རུ་ཀ་སྦྱོར་ཡང་དག་ཆགས། ། འཛུམ་བཅས་དགའ་བར་བྱེད་པར་འདོད། ། མི་ཤ་དང་བཅས་སྤོས་ཕོར་གཡོན་གྱིས་བཟུང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དྲི་ བཟང་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་ཏེ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་དྲི་བཟང་གིས་ལྷ་དེ་དང་དེའི་གནས་སུ་མཎྜལ་ཟླུམ་པོ་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ ཅིང་བསྟོད་དེ། ། བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱས་ལ་པུས་མོ་གཡས་པ་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། ཧཱུྃ་ལས་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ལྕེ་ལ་ཧཱུྃ་བཀོད་ལ་ལག་པ་གཡས་པར་སྤོས་ཕོར་ཐོགས་ཏེ་གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་བདེ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་མཆོག། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ལ་ འདུད། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་དོན་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། མགོན་པོ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བར་བདག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་བདག་གུས་ལ། །

Because the heroes are not the primary [deities], their symbols are not drawn. For Kākāsyā and the others, there are eight curved knives upon a variegated lotus and a sun disk. As for the body, the channels filled with the nectar of awakening are themselves the vases, because they satisfy the mind. As it is said: "Whatever symbols of the external vases are explained, exactly as they are, the characteristics of the vases of the body maṇḍala truly arise in the body." This is the consecration of the vases. The mantrin faces south, perfectly joined with the four goddesses. He is intensely passionate in union with Heruka, desiring to bring joy with a smile. "Holding a censer containing human flesh in his left hand," and so forth. Having thus spoken, the maṇḍala is smeared with fragrant substances and the like. Having made circular maṇḍalas at the respective locations of each deity with fragrant substances mixed with the five nectars, one should perfectly worship and praise the maṇḍala wheel—invoked by the light rays of the seed syllable at one's own heart—preceded by the offering of water for the feet and so forth. Having partaken of the nectar, one places the right knee on the ground. Having placed a hūṃ on the tongue, which is a single-pointed vajra arisen from hūṃ, and holding a censer in the right hand while ringing a bell with the left, one says: "O Bhagavān, supreme Vajra Cakrasaṃvara, I bow to you, King of Vidyās. For the sake of compassion for the disciples, And also for the sake of making offerings to you, O Protector, the very embodiment of compassion, I wish to draw this maṇḍala. Therefore, O Bhagavān, to me who am devoted..."

རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་མཛད་པའི་རིགས། ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་འཁོར་ བྱ་དོན་གསོལ། ། འབྲས་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། གཞན་ཡང་གང་དག་སྔགས་ཀྱི་ལྷ། ། ལྷ་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང་། ། འབྱུང་པོ་བྱང་ཆུབ་བསྟན་གནས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་ཅན་སེམས་དཔའ་ནི། ། གང་དག་བསྟན་ལ་དགའ་བ་རྣམས། ། བདག་ལ་ཡང་ དག་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་ནི་ཆེ་གེ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། བདེ་མཆོག་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཉེར་སྤྱོད་པས། ། འགྲོ་བ་སྦྱང་ཕྱིར་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ཕྱིར་བདག་ནི་སློབ་བཅས་ལ། ། ཐུགས་རྗེས་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ནི། ། འདུས་པར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཉེར་བྱར་རིགས། ། ཞེས་པས་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལྷ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། སྔ་དྲོ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ནི། ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕག་མོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས་ནི་གནས། ། འཇིགས་སུ་རུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པའི་དོགས་པ་ཡིས། ། སློབ་མིན་གཞུག་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པས་རང་གིས་དབང་མ་བྱིན་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་སྡོམ་པ་བྱིན་ལ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་པའི་སྒོའི་སློབ་དཔོན་བཞི་སྟེ་ཐ་ན་གཅིག་ཀྱང་རུང་ངོ་། ། ལྔ་པ་ལས་ཀྱི་ རྡོ་རྗེར་བྱའོ། ། ལྷག་པ་གནས་པར་བྱས་པའི་ལྷ་རྣམས་མཆོད་དེ་བློས་ནམ་མཁའ་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་རུ་ནི་སྐྱ་ཐིག་སྟེ། ། དེ་ཡི་རྗེས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཐིག། ཕྱོགས་ཀུན་མཉམ་པ་ཉིད་བསམས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཆོ་གས་གདབ། ། དེ་ནས་རོ་ཡི་སྲད་བུ་ནི། ། ཁྲག་ཆེན་པོ་ཡིས་བྱུགས་པ་ཡིས། །

O family that brings great joy, Buddhas, and the retinue of beings, I pray for the sake of the welfare of others. Bodhisattvas who abide in the fruit, and furthermore, those who are deities of mantra, gods, and world-protectors, bhūtas who abide in the teachings of awakening, and the Vajra-eyed beings—those who delight in the teachings, please turn your attention toward me. I, [name], the holder of the vajra, shall draw the maṇḍala of the arising of Cakrasaṃvara according to my ability and through its application, in order to purify transmigrating beings. Therefore, having taken hold of me and my disciples with compassion, it is fitting for all of you who have assembled to attend to the maṇḍala. With these words, one should make the request three times while visualizing [the deities]; this is the ritual for the preliminary consecration of the deities. In the morning, the Great Hero, perfectly joined with the four goddesses and abiding in the union with Vārāhī, shall draw the terrifying maṇḍala. Out of fear that the samaya might be impaired, one should not admit those who are not disciples. Thus, if one has not conferred the empowerment oneself, one should confer the ācārya vows and appoint four gate-ācāryas who have performed the preliminary consecration, or even just one. The fifth should be made the Karma-vajra. Having made offerings to the deities who have been preliminarily consecrated, one should place them in the sky with the mind. First is the chalk-line, and following that, the wisdom-line. Having contemplated the equality of all directions, the yogin should strike [the lines] according to the ritual. Then, the corpse-thread, smeared with great blood, [should be used].

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕོ་བྲང་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་འཇིགས་སུ་རུང་བ་གདབ། ། རབ་བྱུང་མེ་ཏོག་གིས་བྱུགས་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་པས་ཐོད་པར་གཞག། སྲད་བུ་དམ་པ་མངོན་པར་བསྔགས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་ བསྲུང་། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཁ་དོག་ལྔ། ། སྲད་བུ་དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་དྲིལ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཛཿཛཿཛཿཞེས་མདུན་གནས་པའི། སློབ་མ་ལ་ནི་གཏང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཀྱང་ནི་བརྗོད། ། ཛཿཛཿཛཿཞེས་རང་མདུན་ དུ། ། ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པས། ། གཞོན་ནུ་གཞོན་ནུ་མ་མཆོག་ལ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཕབ་ནས། ། ཐིག་འདེབས་པ་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་དེ་གཉིས་ཀྱིས། ། ལེགས་པར་མཛད་པ་གསལ་བར་མཐོང་། ། གནས་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ནི་གདབ་པ་དང་། ། རྡུལ་ཚོན་ཡང་ནི་གདབ་པ་དག། སེམས་ཅན་དམན་པས་མི་བྱ་སྟེ། ། བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་སྟོབས་མེད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ཁ་ལྷོར་ཕྱོགས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་མཚན་མ་ཐོབ་པས་ གཞོན་ནུ་མ་མ་ཉམས་པས་བཀལ་བའམ་དཔའ་བོའི་རིན་གྱིས་ཉོས་པའི་སྐུད་པ་ལྔ་པ་ལྔ་སྣོད་ལྔར་གནས་པ་རྣམས་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཚོན་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། ནག་པོ་རྣམས་དང་ཡུངས་ཀར་གྱི་ཕྱེ་མ་རྣམས་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྲེས་ པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་ཁ་བསྒྱུར་ཏེ་གཡོན་པའི་ལག་མཐིལ་དུ་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་མཐེ་བོང་གི་རྩ་བའི་བར་དུ་བཀོད་ནས། །

In the supreme palace of glorious Heruka, one should lay out the terrifying maṇḍala. Having anointed it with the flowers of renunciation, the yogi should place it in a skull-cup. The sublime cord is thoroughly consecrated and protected by the mantras of the ḍākinīs. Endowed with the five nectars (amṛta), it is five colors according to the ritual. That cord is twisted into one and blessed by the five Buddhas. Saying "Jaḥ jaḥ jaḥ," it should be handed to the disciple standing before him. Then the disciple also says, "Jaḥ jaḥ jaḥ," before himself. Possessing a modicum of wisdom, having caused the heroes and yoginīs to descend upon the supreme youth and maiden, the laying of the lines should be performed. Through those two, the Cakrasaṃvara maṇḍala is clearly seen as well-constructed. The goddesses of the sites and so forth are endowed with the coemergent (sahaja). The laying of the vajra lines and the scattering of the colored powders must not be done by inferior beings; if done so, there is no power for awakening. Thus it is said. Facing south, the practitioner of the yoga of the principal deity of the maṇḍala, having obtained the signs, should take five strands of thread spun by an unblemished maiden or purchased for the price of a hero. These five strands, residing in five vessels, are dyed individually with fragrant colors—white, yellow, red, green, and black—mixed with white mustard powder and the five nectars. Beginning from the tips of the fingers of the left palm and ending at the base of the thumb, they are arranged.

བྷྲཱུཾ་ཨཾ་ཧྲཱིཿཁཾ་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་རྣམས་ལས་སྐྱེས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ངོ་བོར་བསྒོམས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ བའི་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཐུགས་ཀར་བྷྲཱུཾ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པ་བལྟས་ནས། ཨོཾ་ཨཱཿཌཱ་ཀི་ནི་བཛྲ་སུ་ཏྲཾ་མེ་པྲ་ཡཙྪ་མ་ཧཱ་མཎྜ་ལ་སཱུ་ཏྲ་ཎཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་དང་། མིང་བསྒྱུར་བས་གཞན་ལ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ སོགས་པའི་བཞིན་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། མིག་གཉིས་ཛཿལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་སེར་པོའི་རང་བཞིན་གྱི། ཨོཾ་དཱིཔྟ་དྲྀཥྚི་ཨངྐུ་ཤ་ཛཿཞེས་བརྗོད་ནས། མིག་རབ་ཏུ་མྱུར་བར་གཡོ་བའི་མིག་གི་རྫི་མས་འགུགས་ཤིང་འབར་བའི་ལྟ་བ་ལྕགས་ཀྱུ་ བཞིན་གྱིས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཏང་བས་བཀུག་ནས་ལག་པ་ན་གནས་པའི་རང་རང་གི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་སྐུད་པའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡེ་ཤེས་བཞི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། ཉི་ཤུ་ལྔར་ཕྱེ་བའི་སྲད་བུ་མེའི་མཚམས་སུ་ གནས་པའི་སློབ་དཔོན་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་གཟུགས་སྐུད་པ་བཟུང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་དཀྱིལ་དུ་གནས་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་དྲིལ་བར་བྱ་སྟེ་དེ་ནས་ལྔ་སྲད་བུ་གཅིག་ཏུའོ། །

Having meditated on the five Tathāgatas, who arise from the syllables BHRŪṂ, AṂ, HRĪḤ, KHAṂ, and HŪṂ, as being invited to abide in the sky, one should visualize in the direction of oneself the wisdom threads—accompanied by rays of light—arising from BHRŪṂ and the other syllables at the hearts of the five Tathāgatas. Then, reciting "OṂ ĀḤ ḌĀKINI VAJRA SŪTRAṂ ME PRAYACCHA MAHĀMAṆḌALA SŪTRAṆĀYA HŪṂ," and adapting the names accordingly, one should make the request to the Ḍākinīs and the others, such as Vairocana. From the two eyes, which arise from JAḤ and are of the nature of yellow moon and sun, one recites "OṂ DĪPTADṚṢṬI AṄKUŚA JAḤ." With eyes moving very rapidly and the eyelashes summoning, one draws in the Ḍākinīs and others with a blazing gaze like a hook. Having summoned them, they should be made to enter into the threads of their respective colors held in the hands. Because the four wisdoms, such as the mirror-like wisdom, follow one another, the thread divided into twenty-five parts is held by the ācārya in the form of the All-Accomplishing One (Karmasarvakṛt) stationed at the southeast corner, and it should be wound together with the ācārya stationed in the center; then, the five threads are made into one.

ཨོཾ་ཨཱཿཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏཱཿསརྦ་དྷརྨཱཿཔ་ར་སྤ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚྲཱ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཨ་ཏྱན་ཏ་ཨ་ནུ་པྲ་བཥྚིཿསརྦ་དྷརྨཱ་ཧཱུཾ་ཞེས་ བརྗོད་ཅིང་དྲིལ་བུ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སོར་མོ་བཞིའི་ནང་དུ་བཅུག་ལ་རྒྱབ་ནས་བསྐོར་ནས་ཡང་བཅུག་སྟེ་བསྐོར་ལ་དེ་དག་གིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྱས་པ་ཁོ་ནའི་མཛུབ་མོའི་རྒྱབ་ཀྱི་ས་ལ་བཞག་སྟེ་དམན་པའི་བར་དོར་ནས། ཇི་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ ལས་ཉིས་འགྱུར་དུ་རིང་བར་གྱུར་པ་ནས་ཀྱི་ཚད་ཀྱིས་སྦོམ་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བའི་རྣམ་པ་ལྔས་སྤངས་པ་ཡི་གེ་གསུམ་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ་སྣོད་གཙང་མར་བཞག་སྟེ་མཆོད་ལ་ལག་པས་བཀབ་སྟེ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་བཟླས་ཏེ། མིག་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་མ་དང་ཊ་ལས་ཉི་མ་ དང་ཟླ་བ་དག་གིས་སྔར་བཞིན་དུ་བཛྲ་དྲྀཥྚི་མ་ཊ་ཞེས་པས་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པའི་བདུད་རྩིའི་ཆུ་དང་ཡུངས་ཀར་གྱིས་བྲན་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་ལག་པ་གཡས་པས་རེག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བཟླས་ནས། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ བཟླས་ཏེ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་ཨོཾ་སརྦ་སཾ་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆུས་གཏོར་ཏེ་དེ་དག་པར་བྱས་པ་སྟེ་དྲིས་བྱུགས་ལ། ཕྱི་རོལ་དུ་མེ་ཏོག་བཀྲམ་ལ་ནམ་མཁར་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་བལྟས་ལ་མཆོད་ཡོན་ ལ་སོགས་པས་མཆོད་ཅིང་བཏུང་ལ།

Reciting: Oṃ āḥ anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ paraspara-anupraviṣṭāḥ sarvadharmā atyanta-anupraviṣṭāḥ sarvadharmāḥ hūṃ, the ācārya and the disciple should place the bell between the four fingers of the left hand, starting from the index finger. Having rotated it from the back and inserted it again, they should form vajra-fists and place it on the ground behind the index fingers, discarding the lower part. At a distance twice the length of the maṇḍala, with a thickness equal to its measure, one should smear it with the five amṛtas and the five products of the cow. Having placed the three syllables inside, set it in a clean vessel, and having made offerings, cover it with the hand. Recite the sarvakarma mantra. With the right and left eyes, from the syllables ma and ṭa, [visualize] the sun and moon as before. Stabilize it with vajradṛṣṭi maṭa. Sprinkle it with the amṛta water and white mustard seeds over which the sarvakarma mantra has been recited. Touch it with the right hand holding a vajra, and recite: Oṃ vajrasamayasūtraṃ mātikrama hūṃ. Having recited the three syllables one hundred and eight times, perform the consecration (adhivāsa). Sprinkle the ground of the maṇḍala with water from all the vases while reciting the mantra: Oṃ sarvasaṃśodhani hūṃ phaṭ. Having thus purified it, smear it with fragrance. Scatter flowers outside and visualize the jñāna-cakra abiding in space. Offer the arghya and so forth, and partake of them.

རང་ཡང་དེའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་སློབ་མའི་གཡོན་པ་དང་གཡས་པའི་མིག་དག་ལ་ཛཿལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་སེར་པོ་བསམས་ལ་རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་ཐིག་སྐུད་དེ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ བཟུང་ནས་ལྟེ་བར་བཟུང་སྟེ། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བཟུང་བའི་སྐུད་པ་དེ་ཛཿཡིག་གསུམ་དང་། ཛཿཡིག་གསུམ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་པོ་དེ་ལ་གཏད་པར་བསམས་ལ་སྔགས་དེས་དེ་བཞིན་དུ་བཀུག་པར་བསམས་ལ། སློབ་དཔོན་བྱང་དུ་གནས་ཤིང་ཁ་ལྷོར་ བལྟས་པ་དང་ནུབ་ཏུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་ཤར་དུ་གནས་པས་རང་གི་མདུན་དུ་གནས་པའི་སློབ་མ་དང་བཅས་པས་ལྟེ་བ་དང་མཉམ་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་གདབ་ཅིང་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་ལག་པའི་མཐེ་བོང་དང་མིང་མེད་ཀྱིས་ཐིག་སྐུད་བཟུང་སྟེ་གདབ་པའི་སྒྲ་བྱའོ། ། ཐིག་གདབ་པ་ཐམས་ ཅད་དུ་ཡང་། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་བྷྲཱུཾ་ཨོཾ་ཧྲཱིཿཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་ཐིག་སྐུད་དེའི་སྒྲས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་བསྐུལ་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་བྱོན་ཏེ་ཐིག་སྐུད་ཀྱི་ནང་དུ་ཐིམ་པའོ། ། དེའི་དུས་སུ་ནམ་མཁའི་ཐིག་བཞིན་དུ་ས་ལ་ཚངས་པའི་ ཐིག་གཉིས་ལག་པ་གཉིས་མཉམ་དུ་བབ་པས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་གསུངས་པ། དང་པོ་གཤིན་རྗེར་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། འཁོར་ལོའི་ས་ཡི་བྱང་དུ་གནས། ། མཁའ་དང་ས་ལ་ཐིག་གདབ་བྱ། ། བློ་ལྡན་དང་བཅས་གཡོན་སྐོར་དུ། ། ཤར་ནས་ནུབ་ཏུ་བལྟ་ བ་ཡིས། ། སླར་ཡང་ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་ལ། ། མེར་གནས་ནུབ་ཏུ་ཁ་བལྟས་པས། ། ལྷོ་ཡི་ཆར་ནི་ཐིག་གདབ་བྱ། ། རླུང་ནས་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་པས། །

One should also, as a practitioner of that yoga, assume the form of the All-Action [Vajra] and visualize yellow moons and suns arising from the syllable jaḥ upon the left and right eyes of the disciple. Holding the marking cord with the left vajra-fist and grasping it at the navel, and likewise having the practice assistant hold the cord, one should imagine that the cord is entrusted to the assistant by means of three jaḥ syllables. Imagining that it is summoned by that mantra, the master stands in the north facing south, and standing in the west facing east, together with the disciple situated in front, they should strike the sky at the level of the navel. Holding the marking cord with the thumb and ring finger of the hand equipped with the vajra, they should make the sound of striking. In all instances of striking the lines, one should recite: oṃ vajrasamayasūtraṃ matikrama hūṃ bhrūṃ oṃ hrīḥ khaṃ hūṃ. By the sound of that marking cord, the Buddhas who pervade space are exhorted; they then arrive and dissolve into the marking cord. At that time, just like the lines in the sky, the two Brahma-lines on the ground should be struck with both hands falling together. Regarding this, it is said: "First, facing the Lord of Death (Yama), Standing in the north of the mandala ground, One should strike the lines in the sky and on the ground. Together with the wise one, in a counter-clockwise direction, Facing from east to west, Once again, for the two Brahma-lines, Standing in the southeast and facing west, One should strike the lines in the southern sector. Facing from the northwest to the east..."

བྱང་གི་ཆར་ནི་གདབ་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་བསྐོར་ཏེ་རླུང་གནས་ཤིང་། ། ལྷོར་ནི་མངོན་ དུ་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། ། ནུབ་ཀྱི་ཆར་ནི་བཏབ་ནས་སུ། ། སྔགས་པ་བྱང་དུ་མངོན་ཕྱོགས་ཤིང་། ། མེ་ཡི་གནས་སུ་གནས་པ་ཡིས། ། ཤར་གྱི་ཆ་ཐིག་བརྩམ་པར་བྱ། ། མེ་ལ་སོགས་པར་གནས་པ་ཡིས། ། མཚམས་ཀྱི་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། ཕྱོགས་སོགས་དབྱེ་བ་ཤེས་ ནས་སུ། ། ཐིག་གདབ་པ་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་མཎྜལ་ཁྲུ་གང་བའི་དཀྱིལ་དུ་བཙུགས་པའི་གྲིབ་ཚོད་ཀྱི་ཤིང་བུ་མཐོ་གང་པའི་གྲིབ་མ་ཉིན་མཚན་མཉམ་པའི་དུས་སུ་ནང་དུ་འཇུག་པ་དང་། ཕྱིར་འབྱུང་བའི་རྩེ་མོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རེ་ཁཱའི་དཀྱིལ་དུ་གང་ འཇུག་པ་དེར་ཐིག་ལེ་གཉིས་བྱས་པ་ནི་ནུབ་དང་ཤར་ཡིན་ནོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་སྐུད་པ་ཁྲུ་གང་པ་བཟུང་ལ་མཎྜལ་གཉིས་བྱས་པས་ཉེར་འབྱུང་ངོ་། ། མཇུག་མ་དང་ཁའི་མཐར་བྱས་པའི་ཐིག་ལེ་ལྷོ་དང་བྱང་གི་སྟེང་དུ་སྲད་བུ་བཟུང་སྟེ་མཎྜལ་གཞན་གཉིས་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མ་ བྱས་པར་འཆར་བའི་དང་ནུབ་པའི་ཚེ་སོར་བཅུ་གཉིས་པའི་ཤིང་གི་གྲིབ་མའི་རྩེ་མོར་བྱས་པའི་ཐིག་ལེ་གཉིས་དུས་རྟག་ཏུ་ནུབ་དང་ཤར་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་མན་ངག་གོ། ། ཐོག་ཡོད་པའི་ས་རུ་ཕྱོགས་བཞིར་ཐིག་ལེ་བཞི་བྱས་ལ་སྔར་བཞིན་མཎྜལ་བཞི་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱོགས་ཀུན་ དུ་ཉའི་ཁ་དང་མཇུག་མའི་དཀྱིལ་དུ་བཟུང་ནས་མེ་རིའི་མཐའི་བར་དུ་ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་གཡོན་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་བྱས་ཏེ་རྐང་པ་གཡས་པ་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ།

One should strike [the lines] in the northern sector. The ācārya, having circumambulated, should remain in the northwest and face south. Having struck [the lines] in the western sector, the mantrin should face north and, remaining in the southeast, should begin the lines for the eastern sector. Remaining in the southeast and so forth, one should strike the lines for the intermediate directions. Once the distinctions of the directions and so forth are known, one should begin the striking of the lines. Thus it is said. In that regard, first, at the center of a maṇḍala measuring one cubit, a gnomon of one span is planted. At the time of the equinox, when the shadow enters within and the tip emerges, one makes two tilaka marks at the points where [the shadow] enters and exits the center of the maṇḍala lines; these are the west and east. Holding a cord of one cubit above those, one makes two maṇḍalas, and thus the [north-south] line emerges. Holding the cord over the tilaka marks made at the tail and the mouth, one makes two other maṇḍalas for the south and north. The pith instruction is that, without constructing a maṇḍala, the two tilaka marks made at the tip of the shadow of a twelve-finger-width wooden gnomon at the times of sunrise and sunset are always the west and east. On a flat surface, one makes four tilaka marks in the four directions and, as before, makes four maṇḍalas. There, holding [the cord] at the center of the mouth and tail of a fish in all directions, one draws the two Brahma lines up to the edge of the kulaśikhara (flame-mountain). Assuming the half-lotus posture with the left leg, one plants the right foot on the ground.

དེ་ལས་བཟློག་པར་གནས་པའི་སློབ་མ་དང་བཅས་པ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་བའི་ཐིག་སྐུད་ཀྱིས་ཕྱིར་ བསྐྱེད་ཅིང་གདབ་པོ། ། མཚན་མིན་གྱིས་ནི་གྲུབ་པ་མེད། ། ཐིག་སྐུད་ཆད་ན་སློབ་དཔོན་འཆི། ། ཕྲ་ཞིང་སྦོམ་པ་ལས་ནི་ནད། ། ཕྱོགས་ལ་རྨོངས་ན་སློབ་མ་འཁྲུལ། ། གཡས་སྐོར་གྱི་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སློབ་མ་འཆི་བར་བཤད་པ་ཡིན། ། འཁོར་ལོ་ཉིས་འགྱུར་རིང་བ་ ཡི། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཡི་ནི་ཆའི། ། སྐུད་པས་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀའི། ། བདག་ཉིད་ལུས་ཀྱིས་མཁས་པས་བྲི། ། ཞེས་གསུངས་པས། འཁོར་དང་བཅས་པའི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འདིར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བའི་མཐའ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་རྩ་བའི་ཐིག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆ་ཆུང་བརྒྱད་ པའི་བར་དུ་སྟེ་ཆ་ཆུང་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆ་ཆུང་བཅུ་གཉིས་དང་། གཉིས་དང་། གཉིས་དང་། གཉིས་དང་། གཉིས་དང་། བཞི་ཉིད་དུ་རིམ་གྱིས་རྟ་བབས་དང་། གཉིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། གཉིས་རྭ་དང་། གཉིས་པདྨའི་འདབ་མ་དང་། གཉིས་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དང་། བཞི་འོད་ཟེར་གྱི་ཆ་རྣམས་ཏེ་ལོགས་གཅིག་ལ་ནི་ཆ་ཆུང་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་། ལོགས་གཉིས་པར་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། ། ཞེས་པས་ཐིག་སྐུད་ཆ་ཆུང་དགུ་བཅུ་རྩ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཆ་ནི་སྒོ་སྟེ་དེའི་བཞི་ཆ་ཆུང་ངོ་། ། ཚངས་ པའི་གཞོགས་གཉིས་སུ་ཆ་ཆུང་གཉིས་གཉིས་རྩ་བའི་ཐིག་གི་ས་དང་ལྷན་ཅིག་ཆ་ཆུང་བཞི་པའི་སྒོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུས་གཡོན་པ་དང་གཡས་པའི་མིག་གཉིས་ཀྱི་ཡི་གེས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མར་བསྒོམས་ལ།

The disciple, positioned in the opposite direction, should cast the thread outward, holding it with the left vajra-fist. It is said: "Success is not achieved through an improper [thread]; if the thread breaks, the master dies. If it is too thin or too thick, illness occurs. If one is confused about the directions, the disciple will be deluded. Casting it in a clockwise manner is explained as causing the disciple's death." The thread should be twice the length of the maṇḍala and one-twentieth the width of the door. With such a thread, the wise one should draw the glorious Heruka’s own body. Thus it is said. Here, the root maṇḍala together with its retinue is defined by the perimeter of the hub of the viśvavajra. From the root lines, extending outward to a distance of eight small units (aṃśa), it measures forty-eight small units. Outside of that, there are twelve small units, then two, two, two, two, and four, respectively, for the archway (toraṇa), the two dharmacakra wheels, the two vajra-prongs, the two lotus petals, the two vajra-garlands, and the four portions of light rays. Thus, on one side there are twenty-four small units, and the same on the second side. In this way, the thread becomes ninety-six small units. The door is one-eighth of the maṇḍala, and its small unit is one-fourth of that. On both sides of the Brahma-lines, two small units each, together with the area of the root lines, form the four small units of the door. One should meditate on the moon and sun with the syllables of the two eyes of the Blessed One’s body, left and right.

ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་ཀུན་དུ་བལྟ་ཞིང་ཧཱི་ཧཱི་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ཐར་པའི་སྒོའི་རྣམ་པར་ འཆིང་བའི་སྒྲིབ་པར་གྱུར་པ་དབྱི་བར་བྱའོ་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པས་དབྱི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས། ། རྩ་བའི་ཐིག་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཅིག་དང་། གཉིས་དང་། གཅིག་དང་། གཉིས་དང་། གཅིག་དང་། གཅིག་གི་བར་དོར་ནས་ཐིག་དྲུག་ནི་མཚམས་ཀྱི་ ཐིག་ལས་ཐད་ཀར་འཐོན་པ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་པཉྩ་རེ་ཁཱའིའོ། ། གཉིས་པ་ནི་གར་གྱི་སྣམ་བུ་སྟེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ལ་རེག་པའི་ཆ་བཅུ་གཉིས་པའི་ཐིག་དང་ལྡན་པའི་ཚངས་ཐིག་ནས། ཆ་ཆུང་གསུམ་གྱི་བར་དུ་གནས་པའོ། ། གསུམ་པ་ནི་རིན་ཆེན་ཕ་གུ་དང་དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ དང་། རིན་ཆེན་ཤར་བུ་རྣམས་ཀྱི་ས་སྟེ་ཆ་ཆུང་བརྒྱད་སྤང་བར་རོ། ། གཞན་ནི་ཟུར་ཐིག་གཞན་གྱི་བར་དུ་སྟེ་མདའ་ཡབ་ཀྱིའོ། ། དེ་ནས་གར་གྱི་སྣམ་བུ་ལས་བྱུང་བའི་ཐིག་བཞི་སྟེ། ། དེ་ལ་གཅིག་ནི་དར་དཔྱངས་ཀྱི་ས་སྟེ་ཐད་ཀའི་ཐིག་གསུམ་གྱི་རྩེ་མོ་ལ་རེག་པའོ། ། དེའི་ གཞོགས་སུ་ཆ་ཆུང་རེ་རེའི་བར་དུ་རྟ་བབས་ཀྱི་ཀ་བ་དང་བར་སྣང་དང་རྡུལ་ཚོན་གྱིས་སྟེ་གསུམ་མོ། ། བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ལས་དང་པོ་གསུམ་ནི་སྲིད་དུ་ཆ་ཆུང་ལྔ་པའོ། ། བཞི་པ་ནི་ཆ་ཆུང་བཞིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་རྟ་བབས་ཀྱི་བར་སྣང་གི་ས་ནི་མུན་པའི་སྣམ་ བུར་ཡང་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཚངས་ཐིག་གི་ལོགས་སུ་ཆ་ཆུང་གཉིས་སྤངས་པར་རྩ་བའི་ཐིག་ནས་སྒོ་ཁྱུད་ཆ་ཆུང་བཞི་བཏབ་ནས་ཐད་ཀར་འགྲམ་པ་ཆ་ཆུང་གཉིས་སུ་སོང་ནས་སྟེང་དུ་ཆ་ཆུང་གཉིས་པའི་ལོགས་ཀྱི་ཐིག་གཅིག་གཉིས་འཁྱོག་པའོ། །

Gazing with the wrathful look and uttering "hī hī," one should visualize with intense conviction, thinking, "I shall eliminate the obscurations of bondage that have become the door to liberation," and thus erase them. Then, outside the root lines, six lines are drawn straight out from the boundary lines, skipping one, two, one, two, one, and one [units] in sequence. Of these, the first is for the pañcarekhā (five lines). The second is for the nṛtya-paṭṭa (dance terrace); from the Brahma-line that possesses a twelfth part touching the tips of those two, it extends for three small units. The third is the ground for the jewel frieze (ratna-kaṇṭhaka), the lattice and half-lattice (jāla-ardhajāla), and the jewel pendants (ratna-śarapuṭa), occupying eight small units. The others are between the other corner lines, for the kīrtimukha (eaves). Then there are four lines arising from the nṛtya-paṭṭa. Of these, one is the ground for the silk streamers (darpaṭṭa), touching the tips of the three horizontal lines. On its sides, at intervals of one small unit each, are the three: the pillar of the archway (toraṇa-khaṇḍa), the space, and the colored powder. Of these four, the first three are five small units in length, and the fourth is four small units. The space between the maṇḍala and the archway is also called the "dark terrace" (andhakāra-paṭṭa). Then, on the side of the Brahma-line, having set aside two small units from the root line, a door-enclosure (dvāra-koṣṭha) of four small units is laid out; it goes straight for two small units to the side, and then two small units upward, with one side-line curving twice.

དེའི་རྩེ་མོ་ནས་ཐད་ཀར་འཐོན་ཏེ་ ཚངས་ཐིག་ནས་ལོགས་གཞན་དུ་གནས་པའི་དེ་ལྟ་བུའི་ཀྱོག་པོའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་ཆ་ཆུང་བརྒྱད་པའི་གདུང་གི་ཐིག་གཅིག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེའི་ལོགས་ཀྱི་ཐིག་གི་རྩེ་མོ་ནས། ། གཞན་དེའི་ལོགས་ཀྱི་ཐིག་གི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་ཆ་ཆུང་བཅུ་པ་པཉྩ་རེ་ཁཱའི་ཐིག་གཅིག་གོ། ། དེའི་ཕྱི་ ཆ་ཆུང་གཅིག་ནི་བར་སྣང་གི་སྣམ་བུའོ། ། བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དར་དཔྱངས་ཐིག་ལ་ཐུག་པར་མདའ་ཡབ་བོ། ། བསྒོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ལོགས་ཀྱི་སྟེང་གི་བར་རོ། ། གདུང་གི་འོག་ཏུ་ཡང་ཀ་བ་གཉིས་མ་བྲིས་ཀྱང་བསྒོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཀ་བ་ བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལོགས་ཀྱི་ཀ་བ་ནི་རྟ་བབས་རྣམས་ཁོ་ནའིའོ། ། རྡུལ་ཚོན་གྱི་རྩིག་པ་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། རིན་ཆེན་ཤར་བུ་དང་། མདའ་ཡབ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྟེང་ནས་སྟེང་དུ་གནས་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཤར་བུ་ཐོག་གི་མཐའ་ནས་འཕྱང་བའོ། ། ཀ་བའི་སྟེང་དུ་རྟ་བབས་ནི་ཆ་ཆུང་བཅུ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་ཀ་བའི་རྩེ་མོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཐིག་བཅུ་གཅིག་སྟེ་བར་རྣམས་སུ་གསེར་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཤར་བུ་དང་། རིན་ཆེན་དང་། རྨིག་པ་དང་། མུན་པ་དང་། བ་རན་ དང་། མུན་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཤར་བུ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། རྨིག་པ་དང་། མདའ་ཡབ་ཀྱི་སྣམ་བུ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མུན་པའི་སྣམ་བུ་གཉིས་ནི་སོ་སོར་དཔངས་སུ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཏེ་སྣམ་བུ་དགུ་ནི་སོ་སོར་ཆ་ཆུང་རེ་རེའོ། ། བཅུ་གཅིག་པོ་འདིའི་ཐད་ཀའི་ ཚད་ནི།

From its tip, it extends straight out; a single beam-line of eight small units runs from the Brahma-line to the tip of such a curved line situated on the other side. Likewise, from the tip of the line on one side to the tip of the line on the other side, there is a single pañjarikā-line of ten small units. Outside of that, one small unit is the space for the frieze. On the drawn maṇḍala, the parapet (iṣṭaka) reaches the silk-festoon line; on the meditated maṇḍala, it extends to the top of the side wall. Although two pillars are not drawn beneath the beam, they should be understood to exist in the meditated maṇḍala, for it is said: "Adorned by eight pillars." The pillars of the side walls belong only to the archways (toraṇa). On the colored powder wall, the jewels, lattices, half-lattices, jewel-fillets (śarbu), and parapets are situated one above the other in succession. The jewel-fillets hang from the edge of the roof. The archway atop the pillars is twelve small units. There are eleven lines outside the tips of the pillars, and in the spaces between them are the friezes of gold, jewel-fillets, jewels, hoof-patterns (mriga), darkness, cornices (vāraṇa), darkness, jewel-fillets, jewels, hoof-patterns, and parapets. Of these, the two darkness friezes are each one and a half small units in height, while the nine other friezes are each one small unit. The horizontal measurement of these eleven is as follows:

ཚངས་པའི་གཡས་དང་གཡོན་དུ་ནི། ། ཆ་ཆུང་ཕྱེད་བཅས་མདའ་ཡི་མཐར། ། སྣམ་བུ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་གསུམ། ། ཐིག་ནི་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་བཞི། ། ཆ་ཆུང་དྲུག་མཐར་གཉིས་པ་དང་། ། གསུམ་པ་ཆ་ཆུང་གསུམ་པའོ། ། ཆ་ཆུང་བཞི་མཐར་བཞི་པ་ནི། ། ཆ་ཆུང་ལྔ་སྟེ་ མདའ་ཕྱེད་བཅས། ། གསུམ་དོར་ནས་ནི་ཕྱེད་དང་ལྔ། ། གསུམ་ན་དུས་ནི་ཆ་ཆུང་ལྔ། ། བཞི་ནི་ཆ་ཆུང་བདུན་རྣམས་ཏེ། ། དྲག་པོའི་ཐིག་ནི་ཆ་ཆུང་མདའ། ། སྣམ་བུ་ལྔ་པའི་སྟེང་གི་ནི། ། ཐད་ཀར་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་བཞི། ། བདུན་པའི་འོག་ལ་ཆ་ཆུང་གསུམ། ། སྟེང་ནི་ཆ་ཆུང་དྲུག་ དེ་ནས། ། སྣམ་བུ་རྣམ་མཐར་སྟེང་སོང་ཐིམ། ། ནང་ནི་དེ་བཞིན་ལྷན་ཅིག་གོ། ། ཀྱོག་པོ་གཅིག་གོ་འདི་ནང་དུའང་། ། ཆ་ཆུང་ཕྱེད་ནས་དེ་བཞིན་གཞན། ། ཞེས་བཤད་པས་ཚངས་ཐིག་གི་གཡས་དང་གཡོན་དུ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་དྲུག་དོར་བར་སྣམ་བུ་དང་པོ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་ གསུམ་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཐིག་དང་པོ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་བཞི་པའོ། ། ཆ་ཆུང་དྲུག་གི་བར་དོར་བར་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པའོ། ། ཆ་ཆུང་བཞི་དོར་བར་བཞི་པ་ཆ་ཆུང་ལྔ་པའོ། ། ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་བཞི་དོར་བར་ལྔ་པ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་ལྔ་པའོ། ། ཆ་ཆུང་གསུམ་དོར་བར་དྲུག་པ་ཆ་ཆུང་ ལྔ་པའོ། ། བདུན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་ཆ་ཆུང་བདུན་པའོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ནི་ཆ་ཆུང་ལྔ་པའོ། ། འདིར་སྣམ་བུ་ལྔ་པའི་ཐད་ཀར་སྟེང་དུ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་བཞི་པའོ། ། བདུན་པའི་འོག་ལ་ཆ་ཆུང་གསུམ་སྟེ་སྟེང་ལ་ཆ་ཆུང་དྲུག་པའོ། ། སྣམ་བུ་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་གི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ མཐའི་གྱེན་དུ་ཇི་སྲིད་པའི་ཐིག་གཅིག་གོ། །

To the right and left of the Brahma line, at the end of the arrow [at the fifth mark], is the first molding, three and a half small units (aṃśa) wide. Its line is three and a half small units. At the end of six small units, the second and third moldings are three small units wide. At the end of four small units, the fourth is five small units. After discarding three and a half [units], the fifth is four and a half. The sixth is five small units. The four starting from the seventh are seven small units. The line of Rudra is one small unit [wide]. Above the fifth molding, it is three and a half small units across. Below the seventh, it is three small units; above, it is six small units. Then, the moldings reach the end and dissolve into the top. The interior is likewise together with that. There is one curve, and inside this as well, from half a small unit, it is likewise the other. Thus it is said: to the right and left of the Brahma line, after discarding five and a half small units, the first molding is three and a half small units. Above that, the first line is three and a half small units. After discarding six small units, the second and third are [three units]. After discarding four small units, the fourth is five small units. After discarding three and a half small units, the fifth is four and a half small units. After discarding three small units, the sixth is five small units. The four starting from the seventh are seven small units. The eleventh is five small units. Here, across the fifth molding, it is three and a half small units above. Below the seventh, it is three small units, and above it is six small units. For each of the moldings, there is a single line extending upward to the outer edge.

ནང་གི་མཐར་ཡང་དང་པོའི་ཐིག་གི་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དོར་ནས་སྟེང་དུ་འགྲེང་བའི་ཐིག་གཅིག་གོ། ། གཅིག་པོ་དེ་ནི་རྒྱུ་བའི་ཐིག་གཞན་དང་འབྲེལ་བས་འཁྱོག་པོར་མཐོང་སྟེ་ཇི་ལྟར་མཛེས་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། འདིའི་ནང་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་ པ་བྲི་བའི་དོན་དུ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དོར་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཐིག་ཀྱོག་པོ་གཅིག་གོ། ། སྟེང་དུ་ཆུ་སྲིན་གྱི་ཁ་ལས་འཐོན་པའི་པ་ཏྲ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་མཛེས་པའོ། ། རྟ་བབས་ཀྱི་སྟེང་གི་ཚངས་ཐིག་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་གཉིས་པའམ་བརྒྱད་པ་ཆ་ཆུང་གཉིས་པའོ། ། དེའི་གདན་ ནི་པདྨ་དང་ཟླ་བའོ། ། དེའི་ངོས་གཉིས་ལ་མདའ་ཡབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རི་དྭགས་དང་རི་དྭགས་མོ་འཁོར་ལོ་ལས་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དུ་རིང་བར་གནས་པ་སྟེ། ཆ་ཆུང་གཅིག་ཏུ་མགྲིན་པ་དང་བཅས་པའི་གདོང་འགྲེལ་ཞིང་འཁོར་ལོའི་རྩེ་མོར་མིག་བལྟ་ བ་བྲི་བར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་ཆ་ཆུང་གཉིས་ཏེ་འཁོར་ལོའི་རྭའི་བར་དུ་མཐོང་བའོ། ། གཡས་གཡོན་གྱི་རྭ་ནི་རྟ་བབས་ཀྱི་གཞོགས་རྣམས་སུ་དར་དཔྱངས་ཀྱི་སྣམ་བུའི་སྟེང་དུ་ཆུ་སྲིན་གྱི་ཁ་ནས་འཐོན་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཐད་ཀར་སོང་ནས་ཕྱིར་བྱུང་བ་དབུས་ ཀྱི་རྒྱར་ཆ་ཆུང་གསུམ་པ་སྲིད་དུ་ཆ་ཆུང་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བར་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་པ་མགོ་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་རྣམ་པ་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པར་བསམས་ནས། ཕུར་བུ་གདབ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ནས་བརྡུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་ བརྡུངས་ཏེ།

At the inner edge, having discarded half a small unit of the first line, there is one vertical line. Because that single line is connected to the other moving lines, it appears curved; it should be drawn as beautifully as possible. Inside this, for the purpose of drawing the jewels and so forth, having discarded half a small unit, there is likewise one curved line. Above, the pattas and so forth emerging from the mouths of the makaras should be as beautiful as possible. On the Brahma-line above the archway (toraṇa), there is a Dharma wheel with twelve or eight spokes, measuring two small units. Its seat is a lotus and a moon. On both sides of it, atop the parapets (mañjarī), there are a male and female deer facing the wheel, positioned half a small unit away from the wheel. With a neck and face measuring one small unit, they should be drawn looking toward the tips of the wheel. Outside the wheel, the tips of the crossed vajra (viśvavajra) are two small units, seen between the spokes of the wheel. The right and left spokes emerge from the mouths of makaras atop the silk-festoon bands on the sides of the archway; having gone slightly straight out and then turned back, they are three small units in width and sixteen small units in length. At the center of the maṇḍala, one should visualize a single-pointed khadira wood stake, its upper part in the form of a five-pronged vajra, arisen from the syllable HŪṂ. Having recited the mantra for striking the stake one hundred and eight times, one should strike it with a vajra hammer using the mantra for hammering.

དེ་ལ་ཐིག་སྐུད་ཆ་ཆུང་དགུ་བཅུ་རྩ་དྲུག་པ་ཉིས་ལྟབ་ཏུ་བྱས་པ་བཏགས་ལ་མེའི་མཚམས་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཡོན་སྐོར་དུ་རྭའི་རྩེ་མོ་ལས་ཕྱིར་པདྨའི་གེ་སར་གྱི་རི་མོ་ཟླུམ་པོས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆ་ཆུང་གཉིས་པའི་པདྨའི་འདབ་མའི་ཕྲེང་བའི་ཐིག་ཟླུམ་ པོའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆ་ཆུང་གཉིས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ཐིག་སྟེ་སྲ་ཞིང་འཐས་པ་འཁོར་ས་ཆེན་པོའི་ངོ་བོའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆ་ཆུང་བཞི་པའི་མེ་རིའི་ཐིག་གོ། ། ཁོར་ཡུག་དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དེ། འོན་ཀྱང་སྐལ་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་གནས་སུ་མི་བྱའོ། ། སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་མཚམས་སུ་ཆ་ཆུང་གཅིག་པའི་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་གནས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་དམར་པོའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕྱེད་པས་མཚན་པའོ། ། སྟེགས་བུ་གྲུ་བཞི་ལ་གནས་པའི་བུམ་པ་ལ་གནས་པའི་རྟ་བབས་ཀྱི་ཀ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་དང་རྩེ་མོ་ལ་ནོར་བུ་བཅིངས་པའི་དཀྱིལ་དུ་ གླང་པོ་ཆེའི་སྟེང་དུ་ལག་པ་བརྐྱང་པའི་སེང་གེའོ། ། པདྨའི་འདབ་མ་ཕྱེད་པ་ལྟ་བུའི་མདའ་ཡབ་ལ་གསེར་གྱི་བུམ་པར་གནས་པ་ཕྱོགས་སུ་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་བརྒྱད་དོ། ། རྟ་བབས་ལ་ཡང་ངོ་། ། རྔ་ཡབ་དང་བཅས་པ་དྲིལ་ཆུང་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། ཟུར་བཞི་ ལ་ནི་གདུགས་རྣམས་སོ། ། རྟ་བབས་རྣམས་ལ་བླ་རེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པའོ། ། རྨིག་པ་དང་བ་རན་གྱི་མཐའ་རུ་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་ནོ། ། རྟ་བབས་ཀྱི་ལོགས་ཀུན་དུ་བུམ་པ་བཟང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ ཆེ་བདུན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སོ། །

In that regard, a marking cord of ninety-six small units, folded in two, should be tied and, starting from the fire corner, one should draw a circular line of lotus filaments outward from the tips of the spokes in a counter-clockwise direction. Outside of that is a circular line for a garland of lotus petals, two small units in width. Outside of that is a line for a vajra garland, two small units in width, which is firm and solid, having the nature of a great circumambulatory path. Beyond that is a line for a mountain of fire, four small units in width. Outside that circumambulatory path are the eight charnel grounds, such as the forest and so forth; however, these should not be made in places that are not conducive to fortune. At the junctions of the doors and door-surrounds, upon red jewels situated on the crescent moon of one small unit, there are half-vajras as ornaments. There are the pillars of the archways resting upon vases, which are situated on square pedestals. At the base and the top of these, in the center of a tied jewel, is a lion with its paw extended atop an elephant. On the parapets, which are like half-lotus petals, there are eight victory banners and streamers in the cardinal directions, resting upon golden vases. The same applies to the archways. They are accompanied by yak-tail whisks and resound with the tinkling of small bells. At the four corners are parasols. On the archways are various types of canopies, lattices, and half-lattices. At the ends of the hoof-patterns and the moldings are victory banners and streamers. On all sides of the archways are wish-fulfilling trees arising from excellent vases, endowed with the seven precious jewels, such as the elephant and so forth.

ཚངས་དང་ཟུར་ཐིག་གནས་པ་ལས། ། གཞན་མིན་དེ་ཡི་ཚངས་ལས་ཕྱིར། ། ཆ་ཆུང་གཉིས་དོར་རྩ་བའི་བར། ། ཐིག་གདབ་ཟུར་གྱི་འགྲམ་དག་ཏུ། ། དེ་བཞིན་ལྟེ་བའི་ལོགས་དག་ཏུ། ། སྒོ་ནི་བཞི་བཞིར་དེ་ཡི་སྲིད། ། ལྟེ་བའི་ཕྱི་རུ་ཆ་ཆུང་བཞི། ། དོར་བར་ཆ་ཆུང་བཞི་པའི་ཐིག། ཐད་ཀར་ཚངས་དང་ཟུར་ལ་གནས། ། འདིར་ནི་ཡང་ན་ཐིག་ལྔ་ཡང་། ། ཆ་ཆུང་གཉིས་གཉིས་དོར་བར་རོ། ། དེ་བཞིན་དེ་རྣམས་དང་དྲུག་པ། ། མཚམས་སུ་ཡང་དག་སོན་པ་ལའོ། ། ཚངས་པ་དང་ནི་ཟུར་ཐིག་གི། ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་བདུན་ རྣམས་ལས། ། ལྔ་པ་གསུམ་པའི་དང་པོ་ཡིན། ། ཆ་ཆུང་གཅིག་གི་མཐའ་ལས་འཐོན། ། རང་གི་གཉིས་པའི་རྩེར་སོན་ནས། ། བདུན་པ་ཡི་ནི་དབུས་སུ་སོང་། ། ཐིག་གཅིག་ཀྱོག་པོ་ལྔ་རུ་འགྱུར། ། དེ་ཡི་ནང་དུའང་ཆ་ཆུང་ཕྱེད། ། དོར་ནས་དེ་བཞིན་གཞན་ཡིན་ནོ། ། ཚངས་ ལས་རིམ་བཞིན་རྒྱལ་པོ་དང་། ། ཉི་ཀླུ་ཆུ་མིག་ཆ་ཆུང་ནི། ། དོར་བར་ཟླུམ་པོའི་ཐིག་ལྔའོ། ། དང་པོ་གསུམ་དང་ནང་དུ་ཡང་། ། ཆ་ཆུང་ཕྱེད་ཕྱེད་དོར་ནས་ཐིག། ཟླུམ་པོ་གསུམ་པོ་རྩིབས་ཟླུམ་གྱི། ། ཐིག་ལས་གཞན་ནི་དབྱི་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས། རྩ་བའི་ཐིག་ གི་ནང་དུ་ལྟེ་བའི་ལོགས་གཉིས་སུ་ཚངས་པ་དང་ཟུར་གྱི་ཐིག་བཞི་བཞིའི་གཡས་གཡོན་དུ་ཆ་ཆུང་གཉིས་ཀྱི་བར་ནས་སྒོ་བཞི་བཞིའི་ཚད་དུ་ཐིག་རེ་རེ་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་ལྟེ་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆ་ཆུང་བཞིའི་བར་ལས་འདབ་མའི་མཐའ་མའི་ཐིག་ལས་ཆ་ཆུང་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཐད་ཀའི་ ཐིག་ཚངས་པ་དང་ཟུར་དང་དེ་དག་གི་ཐིག་གི་སྟེང་དུ་སྒོའི་ཚད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་ཐིག་ལྔའོ། །

From the positions of the Brahmā and corner lines, there is nothing else; because of that Brahmā line, one should cast a line from the base to the point where two small units are discarded, at the sides of the corners. Likewise, at the sides of the hub, there are four doors, each of that same extent. Outside the hub, having discarded four small units, there is a line of four small units, situated straight on the Brahmā and corner lines. Here, alternatively, there are also five lines, each discarded at intervals of two small units. Likewise, those and the sixth reach the intermediate points. From the right and left of the Brahmā and corner lines, of the seven [lines], the fifth is the first of the third; it emerges from the end of one small unit, reaches the tip of its own second, and goes to the center of the seventh. Thus, a single line becomes five curves. Inside that as well, having discarded half a small unit, it is likewise otherwise. From the Brahmā line, in sequence, having discarded the king, the sun, the nāga, and the spring [units], there are five circular lines. Having discarded half a small unit each inside the first three, there are lines; the three circles are to be erased, other than the lines of the circular spokes. Thus it is said. Inside the root lines, on both sides of the hub, from the right and left of the four Brahmā and corner lines, one should cast a line each at the measure of the four doors, at intervals of two small units. Then, outside the hub, at intervals of four small units, from the outer edge of the petals, at intervals of two small units, there are straight lines on the Brahmā, corner, and those [other] lines, at the measure of the doors. Therefore, there are likewise five lines.

ཟུར་དང་དེའི་ཐིག་གི་སྟེང་དུ་དྲུག་པ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ལ་ཚངས་པའི་གཡས་སུ་དང་པོའི་ཆ་ཆུང་གཅིག་གི་མཐར་ཞུགས་ཏེ་བཞི་པའི་རྩེ་མོར་སོན་ནས་ལྔ་པའི་ཆ་ཆུང་ གཅིག་གི་མཐར་ཞུགས་ཏེ་དྲུག་པའི་རྩེ་མོར་སོན་ནས་བདུན་པའི་ཆ་ཆུང་གཅིག་གི་མཐར་ཞུགས་པའི་ཐིག་ཀྱོག་པོ་གཅིག་གོ། དེའི་ནང་དུ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དོར་ནས་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཀྱོག་པོའི་ཐིག་གཉིས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཚངས་པའི་གཡོན་དང་གཞན་ཀུན་ལ་ཡང་ངོ་། ། མཚམས་ཐིག་ཀུན་ལ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ནས་ལྟེ་བར་ཐིག་སྐུད་བཟུང་སྟེ་རྩ་བའི་ཐིག་ནས་བརྩམས་ཏེ་ནང་དུ་སྒོ་རེ་རེའི་བར་དུ་ཟླུམ་པོའི་ཐིག་བཞིའོ། ། དེ་གསུངས་པ། རྩ་བའི་ཐིག་ནས་ཉེར་བཟུང་སྟེ། ། ཟླུམ་པོའི་ཐིག་ནི་རྣམ་པ་བཞི། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ནི་སྒོ་ཚད་དུ། ། ཡང་དག་བསྐོར་བས་ཕྱིན་པའོ། ། ལྷག་མ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ཚད། ། འདི་ལས་ལྷག་ཆད་ཅུང་ཟད་མེད། ། ཐུགས་སོགས་འཁོར་ལོའི་མུ་ཁྱུད་ལ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དོར་བར་ཟླུམ་པོའི་ ཐིག་གཅིག་གོ། ། བཞི་པའི་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བའི་ནང་མཚོན་པ་སྟེ། དེའི་ནང་དུ་ཆ་ཆུང་གཅིག་གི་བཞི་ཆ་ནས་ཕ་རོལ་ཆ་ཆུང་ཕྱེད་དང་གསུམ་པའི་འདབ་མ་དོར་བར་ལྟེ་བའི་དོན་དུ་ཟླུམ་པོའི་ཐིག་གཅིག་གོ། ། རྩིབས་ཀྱི་ལོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ ལོའི་ཕྲེང་བའོ། ། འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྩིབས་ཀྱི་ཐིག་རྣམས་བསྲུངས་ལ་གཞན་ནི་དབྱི་བར་བྱའོ། ། ནང་གི་ལུས་ལ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་མཆོག་ཐིག་གདབ་བྱ། ། ལྷན་སྐྱེས་རང་བཞིན་ཡང་དག་དག།

On the corners and above their lines, there is also a sixth [line]. In that regard, having entered from the end of the first small unit to the right of the Brahma-line and reached the tip of the fourth, one enters the end of the fifth small unit and reaches the tip of the sixth; then, having entered the end of the seventh small unit, there is one curved line. Inside that, having discarded half a small unit, there is a second curved line similar to the first. The same applies to the left of the Brahma-line and to all others. The same applies to all the diagonal lines as well. Then, holding the marking cord at the center and starting from the base lines, there are four circular lines leading inward to the middle of each door. As it is said: "Starting from the base lines, there are four types of circular lines. The three wheels are perfectly drawn to the measure of the doors. The remainder is the measure of the eight-petaled lotus; there is not the slightest excess or deficiency here. On the rims of the wheels of Mind and so forth, there are garlands of vajras, lotuses, and wheels." Regarding that, inside the first three, there is one circular line after discarding half a small unit. The fourth indicates the interior of the hub of the Mind wheel; inside that, after discarding one-fourth of a small unit and then the petals of the three-and-a-half small units on the far side, there is one circular line for the sake of the hub. Above the sides of the spokes are garlands of vajras, lotuses, and wheels. Here, the outer lines of the spokes are to be protected, while the others are to be erased. "Just as it is for the inner body, the supreme Heruka lines should be drawn. The innate nature is perfectly pure."

དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ལྡན། ། ཞེས་པ་ཐིག་གདབ་པའོ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་བཏང་ལ། དུར་ཁྲོད་རུས་པ་ཡང་དག་བླང་། ། ཐལ་བ་ལོ་མ་སོ་ཕག་རྣམས། ། བ་བླ་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་འཁོར་ལོ་བྲི། ། ཐོད་པར་ས་ཚོན་བཞག་ནས་སུ། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་བཞིན། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། འཁོར་ ལོའི་ཐུགས་གནས་བཀུག་ནས་སུ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཁའ་འགྲོ་མའི། ། སྔགས་ཀྱི་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་སུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྒྱལ་པོ་དང་། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པས་པྃ་ལྃ་རྃ་ཧྃ་ཡྃ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་ བའི་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། ནག་པོའི་ཚོན་རྣམས་ཟླ་ཤེལ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའམ། ། ཁམས་ལས་བྱུང་བའམ། འབྲས་སཱ་ལུ་ལས་བྱུང་བ་བྷྲཱུྃ་ཨཾ་ཧྲཱིཿཁྃ་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསམས་ནས། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་རྒྱལ་བ་ལྔའི་ཐུགས་ཀར་བྷྲཱུཾ་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་པ་འདིས་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ཏེ་འབར་བའི་ལྟ་བས་ཡང་དག་པར་སྤོང་ཞིང་རེ་རེ་ཞིང་ལ་ཧཱི་བཀོད་ནས། བདེན་པ་གང་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་རྡུལ་ ཚོན་མང་ཞིང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་པས་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བདེན་པ་དེས་རྡུལ་ཚོན་རྣམས་འབར་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་སྤར་བར་བྱའོ། ། ལྷ་བསྒོམ་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལས་ནི་འབར་རོ། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ མཆོད་ནས་སྣོད་བརྟན་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །

"Possessing the lords of heroes and heroines" refers to the laying of the lines. Then, having offered the bali cakes, one should properly take up charnel ground bones, along with ash, leaves, and bricks, combined with orpiment. One should draw the cakra of Heruka. Having placed the colored powders in a skull-cup, according to the ritual procedure taught in the tantra, one should summon the wisdom cakra from the heart by means of the blazing gaze. Then, having empowered them with the mantras of all the Buddhas and the ḍākinīs, the glorious King Heruka abides perfectly in the center of the cakra. As it is said in such passages, from the seed syllables paṃ, laṃ, raṃ, haṃ, and yaṃ, the white, yellow, red, green, and black colors arise. These colors—derived from moonstone and the like, or from the elements, or from śāli rice—should be visualized in the form of Vairocana and the other [Buddhas] born from bhrūṃ, aṃ, hrīḥ, khaṃ, and hūṃ. Having empowered them in the hearts of the five Victorious Ones abiding in space with bhrūṃ and so forth, one should recite "Oṃ vajracitra samaya hūṃ" one hundred and eight times. By means of the blazing gaze, one should properly cast them away, and having placed the syllable hī upon each, one should ignite them through the blessing of truth, saying: "By the truth that sentient beings are many-colored and that the Blessed Buddhas are passionately attached to sentient beings, by that truth, may the colored powders blaze!" They will indeed blaze through the excellence of deity meditation. Having made offerings with perfumes, flowers, and so forth, one should place the vessel in a stable location.

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བ་ན་གནས་པའི་ཕུར་བུ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཨུཏ་ཀཱི་ལཱ་ཡ་སརྦ་ཀཱི་ལན་བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཧོ། ། ཞེས་པ་ཧཱུཾ་བཞི་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏོན་ལ། བློས་རང་གི་ལག་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྟིམས་ཏེ་ཕུར་ བུའི་ཁུང་བུར་སྔར་མ་བཅུག་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་སྨན་དང་འབྲུ་ལྔ་བཅུག་ལ་རྡུལ་ཚོན་ལྔས་ཀུན་ནས་བཀང་སྟེ་མཉམ་པོར་བྱས་ནས། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དང་རྡོ་རྗེའི་གླུས་མཚན་མ་ངན་པ་བསལ་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རབ་སྒྲོལ་མཛད། ། རང་ ཉིད་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཉེས་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་ནས་དང་པོར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་འདུག་སྟེ། བློ་དང་ལྡན་པས་མེ་ མཚམས་ནས་ལག་པ་གཡོན་པས་གཡོན་སྐོར་གྱིས་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། ནག་པོའི་ཚོན་རྣམས་ཕྱི་རོལ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཁ་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པས་ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་བྲི་བར་བྱའོ། ། རང་གིས་བརྩམས་ནས་རི་ མོ་མཁན་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དགྱེ་བར་བྱའོ། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ་རུ་ནི། ། རེ་ཁཱ་མཉམ་པོར་དགྱེ་བར་བྱ། ། སྦོམ་པོར་བཀྱེ་བས་ནད་འབྱུང་ཞིང་། ། ཕྲ་མོ་ཡིས་ནི་ནོར་རྣམས་ཉམས། ། ཡོན་པོ་ཡིས་ནི་རྣམ་པར་སྡང་། ། ཆད་ན་བླ་མ་སློབ་དཔོན་ འཆི། ། གཡས་སྐོར་དུ་ནི་བཀྱེ་བ་ཡིས། ། ཚོན་རྣམས་ཕུར་བུས་བཏབ་པར་འགྱུར། ། གྲུབ་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་པའོ། །

Then, the kīla situated at the center of the maṇḍala is extracted with the four-Hūṃ mantra: OṂ VAJRA KĪLA UTTAKĪLĀYA SARVA KĪLAN VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYA HŪṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ HOḤ. Dissolve it mentally into the vajra in one’s own hand. If the hole of the kīla was not previously filled, insert the five precious gems, medicines, and grains, and fill it completely with the five colored powders, making it level. Then, with the sound of the bell and the vajra song, one should dispel any inauspicious signs. Thinking, "This is the pure dharmadhātu, which brings about the complete liberation of the realm of sentient beings. I myself am the King Vajradhara, the abode of all Tathāgatas, completely liberated from all faults, perfectly abiding within the wheel," one should visualize the dharmadhātu as utterly pure. First, sitting inside the maṇḍala, the wise one should begin from the southeast corner and, with the left hand, draw the colors—white, yellow, red, green, and black—starting from the outside and facing east, while reciting: OṂ VAJRA CITRA SAMAYA HŪṂ. Once one has begun, others such as the painters should also draw the lines. "The lines should be drawn evenly, one-twentieth the size of the door. If drawn too thick, disease will arise; if too thin, wealth will decline. If crooked, there will be hostility; if broken, the guru or ācārya will die. If drawn in a clockwise direction, the colors will be struck by the kīla, and it will not become a cause for accomplishment."

ལྷོ་ཡི་ས་གཞི་ནག་པོ་ཤར། ། ལྗང་གུ་དེ་བཞིན་བྱང་ནི་དམར། ། ནུབ་ཏུ་ཡང་ནི་སེར་པོ་སྟེ། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་རྣམས། ། སྔོན་པོ་དམར་ པོ་དཀར་པོ་ཆེར། ། གསང་སྔགས་རིག་པས་ཡིད་འོང་བྲི། ། ཚོན་དགྱེ་བ་ལ་ཉེས་པ་གང་། ། དེ་ཉིད་བསམས་པའི་སྦྱོར་རྣམས་ལ། ། སུས་ཀྱང་བར་ཆད་བྱ་མི་ནུས། ། རྡོ་རྗེའི་ཤུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་རེ་ཁཱ་ཡིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་བཏེག་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ག་ཨ་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་ བརྗོད་ཅིང་ཐིག་ལ་སོགས་པ་ལ་འགོམས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། གར་གྱི་སྣམ་བུ་ནི་དམར་པོའོ། ། རིན་ཆེན་སྣམ་བུ་ནི་ས་གཞི་དམར་པོ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། ས་གཞི་ནག་པོ་ལ་དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པའོ། ། ས་གཞི་སྔོན་པོ་ལ་རིན་ཆེན་ཤར་བུ་དང་མདའ་ཡབ་དཀར་པོའོ། ། རྨིག་ པ་དང་བ་རན་ནི་ཇི་ལྟར་མཛེས་པའོ། ། མུན་པ་ནི་ནམ་མཁའི་མདོག་གོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་གསེར་རོ། ། རི་དྭགས་ནི་གསེར་ལ་རིན་པོ་ཆེས་སྤྲས་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ར་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མདོག་གོ། ། བུམ་པ་བཟང་པོ་ནི་གསེར་རོ། ། ལྟེ་བ་ལྗང་གུ་ལ་ཟེའུ་འབྲུ་སེར་པོའོ། ། འདབ་ མ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དེའི་ས་ནི་དམར་པོ་ཤས་ཆེ་བའི་དཀར་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ནག་པོའོ། ། རེ་ཁཱ་ནི་དཀར་པོའོ། ། ས་གཞི་ཇི་ལྟར་མཛེས་པའོ། ། འོད་ཟེར་གྱི་མེ་རི་ནི་རྒྱལ་བ་ལྔའི་མདོག་གོ། ། དཀྱིལ་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨར་ཉི་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ཁ་གྱེས་པའོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་ འདབ་མ་རྣམས་ལ་གྲི་གུག་གོ། ། མཚམས་ཀྱི་རྣམས་ལ་པདྨའི་སྣོད་རྣམས་སོ། །

The southern ground is black, the eastern is green, and the northern is likewise red. In the west, it is yellow; these are the wheels of Mind, Speech, and Body. Blue, red, and white—these should be drawn beautifully according to the knowledge of secret mantra. Whatever faults may occur in the application of the colors, no one will be able to create obstacles for those who apply themselves with the contemplation of reality. Having mentally lifted the lines of the colored powders into space through the wisdom of vajra-force, one should recite: Oṃ vajra vega akrama hūṃ. Even if one steps over the lines and so forth, there is no fault. The dance-frieze is red. The jewel-frieze consists of various jewels upon a red ground. Upon the black ground are lattices and half-lattices. Upon the blue ground are white jewel-crests and parapets. The hoof-patterns and moldings are as beautiful as possible. The dark spaces are the color of the sky. The wheels are gold. The deer are gold adorned with jewels. The prongs of the crossed vajra are the colors of the directions. The excellent vases are gold. The center is green with a yellow anther. The petals are multicolored. Its ground is white with a predominance of red. The vajra is black. The lines are white. The ground is as beautiful as possible. The mountain of light-rays is the color of the five Victorious Ones. In the center, upon a multicolored lotus and a sun disk, is a blue five-pronged vajra with its prongs spread apart. On the petals of the directions are curved knives. In the intermediate directions are lotus vessels.

འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་ལ་ཟླ་བ་ལ་གྲི་གུག་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མི་བྲིའོ། ། སྒོ་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གྲི་གུག་ བརྒྱད་དོ། ། ཕྱིའི་ཟླུམ་པོའི་ཐིག་གི་ཕྱི་རོལ་མཚམས་ཀྱི་ལོགས་སུ་བུམ་པ་བརྒྱད་དོ། ། གར་གྱི་སྣམ་བུའི་ལྷོ་སྒོའི་གཡོན་དུ་པི་ཝང་དང་གླིང་བུའོ། ། གཡས་སུ་རྔ་ཟླུམ་དང་རྫ་རྔའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅུ་དྲུག་གི་ཡང་མཚན་མའོ། ། ནང་དུ་ནི། སེམས་ཤེས་ལས་ཀྱི་ཐིག་ལས་བྱུང་། ། རྡུལ་ བཏབ་རིམ་པས་ཤར་བ་ཡི། ། འགྲོ་བ་འདི་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས། ། གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་མེད་པའོ། ། ཞེས་པ་རྡུལ་ཚོན་དགྱེ་བའོ། ། དེ་ནས་ལྷག་གནས་བྱས་པའི་བུམ་པ་རྣམས་གཡོན་སྐོར་དུ་དགོད་དེ། དེ་ལ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཡོན་སྐོར་དུ་བསྐོར་ཏེ། རྡུལ་ ཚོན་གྱི་ཕྱི་ལྷོ་སྒོའི་ཚངས་ཐིག་གི་གཡོན་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པ་གཡས་སུའོ། ། དེ་ལྟར་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་རྣམས་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་དོ་ཞེས་བུམ་པ་དགོད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱོགས་བཞི་རུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་དང་། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་རྣམས་འདོན་དུ་གཞུག་གོ། ། ག་བུར་དང་། ཨ་ཀ་རུ་དང་། དུ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་སྤོས་ཕོར་བརྒྱད་གཞག་པར་བྱའོ། ། རས་སྣ་ཚོགས་པ་སྟོང་ལ་སོགས་པའམ། གདུགས་ དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་ལ་སོགས་པ་ཧཱུྃ་དང་བདག་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་པ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥ་ར་ཎ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བས་ཕུལ་ནས།

On the spokes of the wheel, there are twenty-four curved knives upon moons. Since the heroes are not the principal deities, their symbols are not to be drawn. At the gates and intermediate points, there are eight curved knives upon variegated lotuses and suns. Outside the circular lines, on the sides of the intermediate points, are eight vases. On the dance platform, to the left of the southern gate, are a lute and a flute; to the right, a drum and a clay drum. Likewise, these are the symbols of the sixteen. Internally: "Arising from the lines of mind, knowledge, and action, this very world of beings, established by the sequence of scattering the colored powders, is the non-dual maṇḍala by its very nature." Thus is the scattering of the colored powders. Then, the consecrated vases are to be arranged in a counter-clockwise direction. Among them, the Victorious Vase is to be carried counter-clockwise around the maṇḍala and placed to the left of the Brahma-line at the southern gate of the colored powder. The All-Action Vase is to the right. In that way, the vases of the ḍākinīs and so forth are to be arranged in the maṇḍala according to their respective directions. Thus is the arrangement of the vases. In the four directions of the maṇḍala, one should have the Prajñāpāramitā, the Laṅkāvatāra, the Samādhirāja, and the Gaṇḍavyūha recited. Eight incense burners containing camphor, agarwood, frankincense, and so forth, should be set out. Various cloths, a thousand or more, or parasols, victory banners, flags, and so forth, should be offered after reciting the Hūṃ and the Lord’s mantra, and the mantra Oṃ vajraspharaṇa khaṃ.

སྒོ་ཀུན་ལ་རས་བཟང་པོ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། རྔ་ཡབ་རྣམས་བཏགས་ཏེ་བུམ་པ་གང་བ་ཡང་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཁྲུས་བྱས་ཏེ་དྲི་བཟང་ བྱུགས་ལ་སྟོད་གཡོགས་དང་། དབུ་རྒྱན་དང་བཅས་པས་ལས་ཐམས་ཅད་པས་བསྔགས་པའི་ཆུས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལོགས་སུ་བསངས་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པས་བསྲུངས་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བཟུང་སྟེ། ལྷོ་སྒོ་རུ་ནི་རྒྱུ་བྱེད་ཅེས། ། བདེན་པ་སྨྲ་བས་གང་གསུངས་ པ། ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྟོགས་པ་ལའོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེར་མཐའ་ཡས་པས། ། ལྷོ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་མེད། ། དེ་ཕྱིར་གང་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད། ། ལྷོར་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་གྱིས་དགོངས། ། ཐོག་མར་གྲུབ་པའི་འཁོར་ལོ་དང་། ། དཔའ་བོ་དྲུག་གི་ལྷ་རྣམས་དགོད། ། སྔགས་ཀྱི་གོ་ཆ་ཆོ་ག་བཞིན། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། མར་མེ་བརྒྱད་ནི་དབུལ་བར་བྱའོ། ། མར་ཁུ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་གཅལ་དུ་བཀྲམ། ། སྣ་ཚོགས་དྲི་ཡིས་ལེགས་ པར་བསྒོས། ། གྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པ། ། སེམས་ཀྱིས་ཡང་དག་ལ་སྦྱར་ནས། ། ལྟ་བ་གྱེན་དུ་རྒྱུ་བ་ཡིས། ། སྔར་གྱི་སྤྱན་འདྲེན་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། ཕེཾ་ཡིག་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡུལ་ནི་མཐའ་ཡས་ན་གནས་པའི། ། དགྱེས་ཤིང་གྲུབ་སྦྱིན་ལྷ་མོ་རྣམས། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་བཅས། ། སྔར་གྱི་ཕྱག་མཚན་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཐུགས་རྗེ་ལྡན། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བྱོན་པར་འགྱུར། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་པས། །

All the doors should be hung with fine cloth, bells, and yak-tail whisks, and full vases should also be placed there. Having bathed and anointed oneself with fragrant scents, and wearing an upper garment and a crown, one should purify the sides of the maṇḍala with water consecrated by the sarvakarma mantra. Then, having protected oneself with the three syllables and the sarvakarma mantra, and holding a vajra and bell, one should recite: "That which was spoken by the Speaker of Truth, 'The one who acts in the south,' should be understood as the conventional meaning for the realization of the drawn maṇḍala. Since the distinctions of the directions are infinite, there is no conceptualization of 'south' and so forth. Therefore, wherever one faces is considered 'south' by all yogins. First, one should arrange the established cakra and the deities of the six heroes. Then, according to the ritual of the mantra armor, one should accomplish the maṇḍala. Eight lamps should be offered. With the preparation of great clarified butter, various flowers are strewn as a carpet and well-scented with various fragrances. The accomplished samaya-cakra, endowed with the wisdom-cakra, is perfectly joined by the mind. With the upward-moving gaze, by means of the previous invitation mudrā and the application of the pheṃ syllable mantra, the goddesses who dwell in infinite realms—those who grant joy and accomplishment, together with the lords of heroes and heroines, adorned with their previous hand-symbols and so forth, the compassionate Protectors of the World, the perfect Buddhas—will arrive. Through non-dual meditative absorption..."

ཧེ་རུ་ཀ་གནས་ དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཉམས་དགའ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གནས། ། མཛད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པས་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོང་པར་བསམས་ལ། བསྒོམ་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་ བཞིན་དུ་བལྟས་ནས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱའམ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་ཡང་དག་པར་བསྐྱོད་པའི་དགའ་བའི་སྒྲས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ཞབས་བསིལ་དང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། རང་གི་ནང་དུ་བཅུག་ པས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་སྟེ་པདྨ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་སྤྲོས་ཏེ། ། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་ཇི་ལྟ་བར་བཞུགས་པར་བསམས་ནས། མིག་དང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་ བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ནས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྒྱས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་རྣམས་སྤྲོས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པས་མཆོད་དེ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་རས་ཟུང་དང་། བླ་རེ་དང་། བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་ དང་། བལྡག་པ་དང་། གཞིབ་པ་དང་། བཏུང་བ་དང་། པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་བསྟོད་ལ་རང་དང་ཤེས་རབ་མའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་པདྨའི་སྣོད་དུ་བཅུག་ལ་བདུད་རྩིར་བྱས་པ་དྲངས་ཏེ་མྱངས་པས་ཚིམ་པར་བྱས་པ་ལྷག་པར་མོས་ཏེ་བདག་ པོའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་།

"In the maṇḍala, the abode of Heruka, The delightful place of blessing will be established; of this there is no doubt." Thus it is said. One should contemplate the maṇḍala drawn in an instant as being of the nature of the Lord of the Wheel himself. Viewing it as the very essence of the maṇḍala to be meditated upon, one enters into union with an external mudrā or a wisdom mudrā. Through the sound of the joy of perfect movement, the wisdom maṇḍala is invited. Preceded by the offering of water for the feet and the drinking water, they are drawn into oneself. Melting through great passion, they are emitted through the vajra path and emanated from the lotus as the nature of the wisdom maṇḍala. Contemplating that they abide in their respective places within the samaya maṇḍala, one immediately performs the blessing of the eyes, the body, and so forth. Then, the Tathāgatas and goddesses summoned by the light rays of the seed syllable at one’s own heart confer empowerment, and one should perform the sealing according to the appropriate family. Then, one should worship with offerings emanated by the mind, such as auspicious pairs of cloths, canopies, and various foods: those to be chewed, those to be crunched, those to be licked, those to be sucked, and those to be drunk. One should also offer lutes and the like, ring the bell, and offer praise. Having placed the bodhicitta of oneself and the wisdom consort into a lotus vessel, one transforms it into nectar. By partaking of it, one should cultivate the conviction that they are fully satisfied. Then, one should recite the mantra of the Lord one hundred and eight times.

དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བཟླས་ནས་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་དང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། རང་གི་གཏོར་མ་ཕུལ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་གཞན་ལ་ཡང་དབུལ་དུ་བཅུག་སྟེ། སུམྦྷ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ བཟླས་ཤིང་གཡོན་སྐོར་དུ་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་རྩོམ་པའི་ཚེ། ། གལ་ཏེ་རླུང་སོགས་སྐྱེས་ན་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་བཟློག་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་མདོག་བ་ དན་དབུལ་ལོ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཐབ་ཁུང་ཁྲུ་གང་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ། མཛེས་ཤིང་ཐོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན། ། དེ་འདྲའི་སྟེགས་བུས་བསྐོར་བ་གྲུབ། ། ལྷོ་རུ་བལྟས་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། རི་བོའི་སྟེང་དུ་གནས་པ་ཡི། ། དཀྱིལ་དུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། འདབ་མར་ དགྲ་སྟ་ཞགས་པ་དང་། ། རྩེ་གསུམ་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ལྟེ་བ་རུ་ནི་རྡོ་རྗེ་དགོད། ། ཁྲོ་བོའི་རྣམ་པ་འཇིགས་སུ་རུང་། ། ཕྱི་རུ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་བྱ། ། སྟེགས་བུ་པདྨའི་རྣམ་པ་ཅན། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་དགང་གཟར་དང་། ། བླུགས་གཟར་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། ། འོན་ཀྱང་ཁ་ནི་ཐོད་ པ་ལྟར། ། དཀྱིལ་དུ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་བརྐོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཡང་དག་བརྗོད། ། ཇི་སྙེད་མར་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཡོན་དུ་སྲེག་རྫས་ལ་སོགས་གཞག། གཡོན་གྱི་སྤྱོད་པས་བསྲེག་པར་བྱ། ། གཉིས་མེད་ལ་སོགས་སྔགས་ཆེན་གྱིས། ། མཆོད་པར་བྱ་སྟེ་ཆོ་ག་བཞིན། ། མེ་ནང་ཧེ་རུ་ཀ་སོགས་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་ཡོན་བླང་བྱ། །

Having recited the mantras of the maṇḍala deities twenty-one times, one should recite the vowels (āli), the consonants (kāli), and the hundred-syllable mantra. Having offered one’s own torma, one should also have others offered to the directional tormas outside; then, reciting the sumbha mantra and others, one should perform three circumambulations counter-clockwise. When beginning the maṇḍala and so forth, if winds or other disturbances arise, the glorious Heruka himself shall repel all malevolent forces. Outside the maṇḍala house, one should offer banners in the colors of the respective directional protectors; this is the accomplishment of the maṇḍala. The hearth should be about one cubit in size, beautiful and shaped like a skull-cup, and it should be completed surrounded by such a pedestal. According to the ritual facing south, upon a mountain-like [structure], in the center is an eight-petaled lotus. On the petals are the axe, the noose, the trident, and the khaṭvāṅga; in the center, one should place a vajra. It has a terrifying, wrathful appearance. Outside, one should make a vajra garland. The pedestal is in the form of a lotus. The pouring ladle and the filling ladle of the Yoga Tantra are likewise, but their mouths are like skull-cups; in the center, one should carve a wrathful vajra. One should correctly recite the vowels and consonants. As many substances as are used, such as ghee and so forth, should be placed to the left. One should perform the burning with the conduct of the left. With the great mantra of non-duality and so forth, one should make offerings according to the ritual. Having performed the homa into the fire for Heruka and the others, one should receive the fee.

མི་དང་བ་གླང་ཁྱི་དང་ནི། ། ཅེ་སྤྱང་རྟ་དང་གླང་ཆེན་གྱི། ། ཤ་ཡིས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་པོས། ། རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སྐྲ་གྲོལ་གཅེར་བུ་གསང་ནས་སུ། ། ཙཱ་རུའི་བཟའ་བ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ཐབ་ནི་ཆ་གསུམ་བྱས་ལ་ཆ་གཉིས་བརྐོས་ཏེ། བརྒྱད་ཆ་མཆུ་དང་མཆུའི་ཕྱེད་མུ་ཁྱུད་དེ་ཕྱི་དང་ནང་དུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྟེགས་བུ་མཆུའི་ཚད་དོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་ཞུ་བའི་རཾ་ལས་ སྐྱེས་པའི་མེ་ལྷ་དམར་པོ་དབྱུ་གུ་དང་སྤྱི་བླུགས་གཡོན་ན་སྟེ། གཡས་ན་བགྲང་ཕྲེང་དང་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའོ། ། རལ་པ་ཅན་ལྟོ་བ་འཕྱང་བ་རྒྱན་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེས་ཐབ་ཁུང་གི་མེ་མཚམས་སུ་བཞུགས་ལ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཅུག་ནས་ ཐབ་ཏུ། ཨོཾ་ཨ་གྣ་ཡེ་མ་ཧཱ་ཏེ་ཛ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་སཏྭ་མ་གྲི་ཧི་ཏྭཱ་ཧུ་ཏི་མ་ཧཱ་ར་ཨ་སྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་ཝ་ཞེས་པས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པ་དང་མཉེས་པར་བྱས་ལ། ཨརྒྷ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ་ལག་པ་གཡོན་པ་ཁ་ གྱེན་དུ་བྱས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་མར་གྱིས་གང་བའི་དགང་གཟར་བཟུང་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ལག་པ་གཡས་པ་ཡང་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟ་བས་མར་གྱིས་གང་བའི་བླུགས་གཟར་བཟུང་ནས་དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་གྱི་སྟེང་དུ་རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་ས་བོན་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་ བ་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པར་བསམས་ལ་མེའི་ཞལ་དུ་ཡི་གེ་རྃ་བལྟས་ཏེ།

With the flesh of humans, oxen, dogs, jackals, horses, and elephants, the practitioner who desires accomplishment should perform the offering. With hair loose and naked, having first partaken of the cāru food, the great yogi of glorious Cakrasaṃvara should commence the homa ritual. In that regard, the hearth should be divided into three parts; two parts are dug out, and one-eighth is the rim, with half of that as the outer and inner border. Therefore, the pedestal is the measure of the rim. From the syllable raṃ, which is the melting of the three syllables, the red Fire God (Agni) is born, holding a staff and a water-pot in his left hands, and a rosary and the gesture of fearlessness in his right. With matted hair and a protruding belly, adorned with all ornaments, he is seated in the southeast corner of the hearth by the syllables oṃ vajra hūṃ. Having caused the wisdom-being (jñānasattva) to enter the commitment-being (samayasattva), he is invited into the hearth with: oṃ agnaye mahāteja deva ṛṣi dvija sattva mahita hutim mahāra asmin sannihito bhava. Then, with jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, he is summoned, made to enter, made inseparable, and pleased. He is worshipped with argha and so forth. With the left hand turned upward, holding the darvī ladle filled with ghee in the "supreme awakening" fist, and the right hand also turned upward holding the sruk ladle filled with ghee above it, one should visualize the seed syllable of one’s yidam deity, interspersed with the three syllables, possessing rays of light, upon the darvī ladle. Then, visualizing the syllable raṃ in the mouth of the Fire God:

པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་གྲུ་མོ་གཉིས་བཞག་ལ་དགང་གཟར་གྱི་ཁའི་སྟེང་དུ་ལག་པ་གཡས་པ་ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་པས་བླུགས་གཟར་ཁ་ཐུར་དུ་བྱས་ལ། དགང་གཟར་གཡས་སྐོར་དུ་ལན་གསུམ་བསྐོར་བས་མེ་ ལྷའི་ཞལ་ཅུང་ཟད་གདངས་པ་ལ་ལག་པའི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་ཨཱ་དི་བྱ་ཨཱ་བི་ཤ་ཨཱ་བི་ཤ། མ་ཧཱ་ཤྲི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བཱ་ཧ་ན་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ན་མཿས་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ། ཆེ་གེ་མོའི་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ། ཡང་ན་ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་དབུལ་ ལོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ན་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་ཡ་སརྦཾ་བྷསྨིཾ་ཀུ་རུ་སརྦ་དུཥྟཱ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ས་མ་ཡ་ཧོ། ། ཞེས་དམ་ཚིག་ཀྱང་ལན་གསུམ་དུ་སྙན་དུ་གསོལ་ལོ། ། མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གཞན་གྱི་སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེའི་ མཚན་མ་བལྟ་སྟེ། རྩེ་མོ་གཅིག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེར་རོ། ། རྩེ་མོ་གཉིས་པ་གཡོ་བ་མེད་པར་རོ། ། རྩེ་མོ་བཞི་པ་མཉམ་པ་ཡིན་ན་རྒྱས་པ་དང་དངོས་གྲུབ་སྟེར་རོ། ། དཀར་ཞིང་སྣུམ་པ་དུ་བ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་མེད་པའི་མེས་ནི་ནད་མེད་པ་དང་རིགས་འཕེལ་ལོ། ། དམར་པོ་དང་སེར་པོས་ ནི་རྒྱལ་སྲིད་སྟེར་རོ། ། མེ་ཏོག་ཙམ་པ་ཀ་དང་། པདྨ་དང་། ཨུཏྤལ་དང་། མ་ལ་ཏིའི་དྲི་དང་ལྡན་པ་བསིལ་བ་དྲི་བཟང་ནི་དགེ་བའོ། ། པི་ཝང་ལ་སོགས་པ་དང་ཟངས་དུང་གི་སྒྲ་ཟབ་མོ་ཅན་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བ་སྟེར་རོ། ། གདུགས་དང་། པདྨ་དང་།

Place the two elbows between the two knees. With the right hand facing downward over the mouth of the pouring ladle (daka-dhārā), turn the pouring ladle (pūraka-dhārā) downward. Rotate the pouring ladle three times clockwise around the fire. Into the slightly opened mouth of the fire deity, offer three, seven, or twenty-one oblations of clarified butter (ghṛta-homa) with the mantra: Oṃ agnaye āditya āviśa āviśa mahāśriye havyakavyavāhanaye svāhā. Or: Oṃ namaḥ samantabuddhānāṃ [Name] śāntiṃ kuru. Alternatively, offer with: Oṃ agnaye svāhā. Then, recite the samaya mantra three times into the ear: Oṃ vajra anala mahābhūta jvalaya sarvaṃ bhasmiṃ kuru sarva duṣṭān hūṃ phaṭ dṛśya jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ samaya stvaṃ samaya hoḥ. The mantra for other butter offerings (ghṛta-homa) should be understood as: Oṃ agnaye svāhā. Next, observe the signs of the fire: a single flame-point bestows excellence; two flame-points bestow immovability; if there are four equal flame-points, they bestow enrichment and accomplishments (siddhi). A fire that is white, oily, smokeless, and stainless brings freedom from disease and increases one's lineage. Red and yellow fires bestow sovereignty. A cool, fragrant scent like that of the campaka, lotus, utpala, or mālatī flowers is virtuous. Deep sounds like those of a lute or a copper conch bestow happiness in this very life. An umbrella, a lotus, and...

རྩེ་གསུམ་པ་ལ་ སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་སྒྲ་མེད་པ་དང་གཡས་སྐོར་བ་དང་གོང་བུ་གཅིག་པས་ནི་དོན་ཆེན་པོ་སྟེར་རོ། ། འབར་བ་རྩེ་གསུམ་པ་འཕྲོ་བ་དང་བཅས་པ་གཡོ་ཞིང་གཡོན་དུ་ཕྱོགས་ན་ནད་མེད་དོ། ། ལན་གསུམ་མམ་བདུན་དགང་བླུགས་དང་། མེ་ཏོག་དང་། གོ་ལ་དང་། རས་དང་། བསྟོད་པས་མཆོད་ནས། ཨོཾ་བོ་དྷི་བྲིཀྵ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བྱང་ཆུབ་ཤིང་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལ་ཏཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། པླ་ཀྵའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཛྙཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨུ་དུམྺཱ་རའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀུ་བེ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་མ་གྲུགས་པའིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོ་ཟན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུར་བའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤའིའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་གདན་དུ་ས་བོན་དང་ཕྱག་མཚན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཅུག་སྟེ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ་དེའི་རང་གི་འདོད་ལྷའི་ས་བོན་བཟླས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ལྷ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ལ་ཞུ་བ་ནི་མེ་ལྷའི་ཁ་ལའོ། ། ཡམ་ཤིང་དང་ ཀུ་ཤ་ལ་སོགས་པ་འོང་ལའོ། ། ཟན་དང་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་ཏུའོ། ། མེ་ཏོག་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་ནི་འབར་བ་ལའོ། ། དྲི་ནི་སྙིང་གར་རོ། ། བསང་གཏོར་ལུས་ལའོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་ལའོ། ། མར་མེ་དང་། མཆོད་ཡོན་དང་།

Those with forms such as the three-pronged [vajra] and so forth, when they are soundless, rotate to the right, and are a single mass, bestow great purpose. If the blazing, three-pronged [vajra] radiates light and moves toward the left, there will be no illness. Having offered three or seven ladlefuls, flowers, fruit, cloth, and praises, recite: Oṃ bodhivṛkṣāya svāhā for the Bodhi tree; Oṃ vajralatāya svāhā for the Plakṣa; Oṃ vajrayajñāya svāhā for the Udumbara; Oṃ vajrakuberāya svāhā for milky trees; Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya svāhā for sesame; Oṃ vajrapuṣṭaye svāhā for unbroken rice; Oṃ sarvasampade svāhā for curd-rice; Oṃ vajrāyuṣe svāhā for dūrvā grass; and Oṃ vajrāpratihatavajrāya svāhā for kuśa grass. Then, in the heart of the Fire God (Agni), upon a lotus seat, the seed syllable and hand symbol completely transform. The Wisdom Wheel is then absorbed into the Blessed One’s Samaya Wheel. Having offered the sprinkling of water (prokṣaṇa) and so forth, as well as flowers and so forth, one should perform the homa by reciting the seed syllable of one’s own chosen deity. This applies to each deity as well. In that regard, the offering of melted butter is to the mouth of the Fire God. The sacrificial wood (samidh) and kuśa grass are to the flames. The cooked rice and water for the feet (pādya) and so forth are to the hands. The flowers are to the head. The incense is to the flames. The perfume is to the heart. The sprinkling of water is to the body. The water for the feet is to the feet. The lamps and the water for the offering (arghya)...

ཞལ་ཟས་ནི་ མདུན་དུ་ཞི་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་དབུལ་ལོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་རྒྱས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། ཞེས་པ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་གའོ། ། ཐ་མར་ནི་འདོད་པའི་དོན་ཞུས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ་རང་གི་གནས་སུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཁཎྜ་རོ་ཧེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ ཕཊ་ཅེས་པ་དང་། ཨོཾ་ཡིག་གིས་ལན་བདུན་བསྔགས་པའི་ཡུངས་ཀར་གཡས་གཡོན་གྱི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ལ་རེ་རེས་ལན་གཉིས་གཉིས་གཡོན་སྐོར་དུ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་བཛྲཱ་སཏྭཱ་སྱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་བྱུར་བསལ་ནས་ཡུངས་ཀར་དེ་མེར་དོར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཡས་སྐོར་དང་གཉི་ག་གཡོན་སྐོར་གྱིས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པྃ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་བཛྲཱ་ཡ་བཛྲཱ་སཏྭ་སྱ་སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་ཆུ་དང་། ཁམ་ཕོར་དཀར་པོས་བྱུགས་པ་དང་། དཱུར་བའི་མྱུ་གུ་དང་བཅས་པའི་ལྕི་བའི་ཆང་བུ་རྣམས་དང་། མར་མེའི་ སྡོང་བུ་དང་བཅས་པའི་ཟན་གྱི་ཆང་བུ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། རས་ཀྱིས་བྱུར་བསལ་བ་ཡང་ངོ་། ། འོན་ཀྱང་རྫ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་ལ་མི་དོར་རོ། ། ལག་པ་དག་གིས་ཉེ་རེག་བྱའོ། ། དྲི་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་ལས་ཐམས་ཅད་པ་དང་ཧཱུྃ་ཡིག་ལན་བདུན་བཟླས་པའི་མར་དང་ བཅས་པའི་སྤོས་དཀར་གྱིས་བདུག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ། རབ་གནས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ལ་བྱུར་བསལ་བའི་ཆོ་གའོ། ། དང་པོར་སྙིང་པོ་འབུམ་བཟླས་ན། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བཀའ་ཐོབ་ནས། ། དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། གཞན་དུ་བཞད་གད་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ནུས་པ་ མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་དམར་འོད་ཀྱིས། །

Regarding the food offerings: One should offer them before [the deity] with a peaceful mind according to one's ability. For the rite of enrichment, one should do so with an enriching mind. This concludes the ritual for the fire offering (homa). Finally, having requested the fulfillment of one's desired aims and asked for forgiveness, one should request the deities to return to their own abodes. Recite: OṂ KHAṆḌAROHE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Then, holding white mustard seeds consecrated seven times with the syllable OṂ in the right and left fists, one should circle them twice to the left with each hand, reciting: OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA VAJRASATTVA SYA SARVA PĀPAṂ DAHANA SVĀHĀ. Having thus cleared away misfortune, one should cast the mustard seeds into the fire. Likewise, one should do so circling to the right and circling both ways to the left. Similarly, one should use water, a white earthen bowl, a lump of cow dung with dūrvā grass sprouts, and a lump of dough with a lamp wick. One may also clear away misfortune with a cloth. However, clay bowls and the like should not be cast into the fire. One should perform the ritual touching of the hands. Preceded by incense and so forth, one should fumigate with white incense mixed with ghee, over which the all-accomplishing mantra and the syllable HŪṂ have been recited seven times. This is the ritual for clearing away misfortune for all rites, such as consecrations. If one first recites the heart mantra one hundred thousand times, one will receive the command of Heruka and may then perform the bestowal of empowerments and so forth. Otherwise, one will only be an object of ridicule. For a yogi who lacks such power, [one should visualize] the red light of the seed-syllable at the heart.

སློབ་མའི་ལུས་ལ་ཡང་དག་དགང་། ། དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པ་ཡང་དག་བརྩམ། ། སྔགས་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་བཅས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷོ་རུ་གནས་པ་ཡི། ། སློབ་མ་ལྷོ་རུ་ཁ་བལྟས་ལ། ། མཁས་པས་འདི་ སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། ། བུ་རྣམས་ངེས་པར་གནས་པ་ཡིས། ། སྡོམ་པའི་མཆོག་ནི་བསྲུང་བར་མཛོད། ། སྡོམ་པའི་དབང་ལས་ལྷག་པ་མེད། ། ལྷན་སྐྱེས་ཐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་གིས་མཎྜལ་བྱས་ཏེ་པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ་སྙིམ་པ་སྦྱར་བ་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་རྣམས་ རང་གི་ཁ་ནས་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ། སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་ཤེས་རབ་མ་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཁ་ནས་ཞུགས་ཏེ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམས་ནས་བཏོན་ཏེ་ལྷོའི་ སྒོར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་འདེབས་སུ་གཞུག་གོ། ། བདག་གི་སྟོན་པ་དཔའ་བོ་ཆེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་མཆོག་ཁ་སྦྱོར་ལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བརྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས། ། ཕག་མོ་དང་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི། ། གསང་བའི་གནས་སོགས་ཡང་དག་དགང་། ། ལུས་ལ་ཡང་དག་གནས་པར་གསུངས། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་གཞུག་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་དུ་བཅུག་ནས། བུ་ཚུར་ཤོག་ཅིག་ཚུལ་ཆེན་གྱི། ། སྣོད་ནི་ཁྱོད་ཡིན་ཐེག་ཆེན་པའི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་ནི། །

Fill the body of the disciple perfectly, and truly begin the bestowal of the empowerment. The mantra practitioner, together with the yoginī, should do this while situated to the south of the maṇḍala. The disciple, facing south, should be addressed by the wise one in this way: "Sons, by remaining steadfast, you must guard the supreme vow. There is nothing superior to the power of the vow; it is the characteristic of the innate method." Having performed a maṇḍala, with knees pressed to the ground and palms joined holding flowers, they should enter through their own mouths into the body. Having been drawn in by the light rays of the seed-syllable at the heart, the Tathāgatas together with the wisdom-consorts enter through the mouth and melt. Having meditated on them conferring the empowerment, they are drawn out and placed at the southern gate. There, they should be made to offer this supplication: "O Teacher of mine, Great Hero, in the union of the supreme yoginī, you who are firm in the manner of great awakening—O Great Protector, I seek you! Grant me the reality of the samaya; grant me also the bodhicitta. O lords of heroes and heroines, Vārāhī and Heruka, fill the secret places and so forth perfectly; it is taught that they abide perfectly within the body. Grant me also the Three Refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, please lead me into the supreme city of great liberation." Having had them say this, [the master says]: "Come here, son! You are a vessel for the great way. The ritual of the conduct of the Secret Mantra of the Mahāyāna..."

ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཡི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་མཉམ་མེད་ཡང་དག་བརྙེས། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། བླ་མ་མཆོག་དང་དེ་བཞིན་བྱམས། ། སངས་རྒྱས་ལ་གུས་སྐྱེ་བོ་དགའ། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཡོངས་སྤངས་ཤིང་། ། སྦོམ་ པོའི་ལྟུང་བ་སྤང་བར་བྱ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། ཐེག་པ་དམན་ལ་འདོད་མི་བྱ། ། ཞེས་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་བཅུག་ལ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་ རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་བཟུང་། ། ཞེས་ལན་གསུམ་འདོན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་ཅན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྡོམ་པ་འདོད་ན། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་འཁོར་ལོའི་དབང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གསོལ་བ་འདེབས་སུ་བཅུག་ལ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལན་གསུམ་འདོན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་། མགོ་བོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོའི་ སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ནག་པོ་དང་། ཨཱཿདམར་པོ་དང་། ཨོཾ་དཀར་པོ་རྣམས་བསམས་ནས་བརྗོད་ཅིང་དྲིའི་ཆུ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་དེའི་གནས་གསུམ་དུ་རེག་ནས་མགོ་བོ་ལ་མེ་ཏོག་དང་། མདུན་དུ་སྤོས་དང་།

I shall teach you correctly: By the power of the vajra mantra, The possessors of the vajra body, speech, and mind Of the buddhas appearing in the three times, Have perfectly attained incomparable wisdom. Therefore, my son, in order to attain omniscience, Apply your intellect to this. Be devoted to the supreme guru and likewise to the Buddha; Be affectionate and delight in beings. Completely abandon the root downfalls And avoid the gross downfalls. Delight all sentient beings And do not desire the Lesser Vehicle. Thus, having caused them to correctly take the vows, have them recite three times: "I take refuge in the Three Jewels; I confess all misdeeds; I rejoice in the virtue of beings; I hold the awakening of the Buddha in my mind." Then, for one who possesses the common vows and desires the vows of an ācārya, have them make the request with the words: "The irreversible wheel initiation," and so forth. Then have them recite three times: "All buddhas and bodhisattvas, please attend to me," and so forth. Then, having protected them with the all-activity mantra, visualize a black HŪṂ, a red ĀḤ, and a white OṂ upon a vajra, lotus, and wheel at their heart, throat, and head respectively. While reciting, touch their three places with a vajra held in the right fist together with scented water, and place a flower on the head and incense before them.

མར་མེ་དང་སྙིང་གར་དྲི་བྱིན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་ལ་ སོགས་པའི་ཤིང་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་དྲང་ཞིང་སྲོག་ཆགས་མེད་པ་མ་གས་པ་རྨ་མེད་པ། དྲི་བཟང་པོའི་ཆུས་བཀྲུས་པ་རྩེ་མོ་ལ་མེ་ཏོག་བཅིངས་པ། ཁ་བྱང་དུ་ཕྱོགས་པས་སློབ་མ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་པའི་ལྕི་བས་བྱུགས་པར་བྱང་ ངམ་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པས་སོ། ། ཤིང་དེ་ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱ་ས་ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་རྩེ་མོ་འཆོས་ཏེ་གྱེན་དུ་བལྟ་ཞིང་མདུན་དུ་དོར་རོ། ། དེའི་རྩེ་མོ་ལྟུང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། ཤར་རམ་བྱང་ངམ་ནུབ་བམ་ལྷོའམ་སྟེང་ངམ་འོག་ཏུ་བལྟས་ཏེ་བྱུང་ན་ཞི་བའམ་རྒྱས་པའམ་དབང་ངམ་མངོན་ སྤྱོད་དམ་རིག་པ་འཛིན་པའམ་ས་འོག་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བརྗོད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷུང་ན་དངོས་གྲུབ་མེད་དོ། ། དེ་ནས་པྃ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་བྃ་བཟླས་པའི་ཆུ་ཁ་བཤལ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་ནས། ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལན་བདུན་བཟླས་པའི་དྲིའི་ཆུ་ཁྱོར་གསུམ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿ བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱཿསརྦ་པཱ་པ་ནིཥྩ་སྱ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་བི་ཀལ་པན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་འཐུང་དུ་གཞུག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་འདུག་ཏུ་བཅུག་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་མ་ཉམས་པ་བཏིང་ནས་ཉལ་བའི་དོན་དུ་དང་། དྷི་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པ་གཅིག་སྔས་ ཀྱི་དོན་དུ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་བཾ་ཞེས་པས་སྦྱིན་ནོ། །

Having offered a lamp and perfume at the heart, one should give to the disciples twelfth-finger-breadth-long sticks of the Bodhi tree or similar wood—straight, free of insects, uncracked, and without blemishes—which have been washed with fragrant water and have flowers tied to their tips. Facing north, one should give them to the disciples. They, in turn, should face north or east toward a square maṇḍala smeared with cow dung. Reciting "Oṃ vajra hā sa haṃ," they should trim the tips of the sticks, look upward, and cast them forward. Following the direction in which the tips fall—whether facing east, north, west, south, above, or below—one should declare the accomplishments in their respective order: pacifying, enriching, magnetizing, or wrathful activities; or the accomplishments of a vidyādhara or of the subterranean realm. If they fall outside, there is no accomplishment. Then, having given water born from the syllable paṃ and consecrated by reciting baṃ for rinsing the mouth, one should have them drink three handfuls of scented water consecrated by reciting the all-accomplishing mantra seven times, while saying: "Oṃ hrīḥ viśuddha dharmāḥ sarvapāpa niḥśeṣa viśodhaya sarvavikalpan apanaya hūṃ." Having had them sit outside, one should spread unblemished kuśa grass born from the syllable hūṃ and consecrated by reciting the all-accomplishing mantra for the purpose of sleeping, and give one born from the syllable dhī for the purpose of a pillow, while saying: "Oṃ vajra tīkṣṇa vaṃ."

སྐུད་པ་དམར་པོ་སློབ་མའི་ལུས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་པ་སུམ་ལྟབ་ཏུ་བྱས་ཏེ་ཧཱུྃ་ཡིག་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལན་བདུན་དུ་བཟླས་ལ་མདུད་པ་གསུམ་དུ་བྱས་ཏེ་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་དཔུང་པ་གཡོན་པར་ཨོཾ་བུདྡྷ་མཻ་ཏྲི་རཀྵ་སརྦཱ་ན་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་ བཅིངས་ཏེ་ཡང་དག་པར་བསྲུངས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དེ། སྤྱོད་མཆོག་འདི་ལ་གང་རྣམས་ཀྱི། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད། ། དེ་རྣམས་ངན་སོང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། ། རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡང་དག་ཞི། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། ། བཟླས་པའི་དོན་དུ་ལས་ཀུན་གྱི་སྔགས་བྱིན་ཏེ་བསྲུངས་ལ་སྔ་དྲོ་རྨི་ལམ་ བདག་ལ་སྨྲོས་ཤིག་བྱས་ལ་སེང་གེའི་ཉལ་སྟབས་ཀྱིས་ཉལ་དུ་གཞུག་གོ། ། རང་ཡང་དེ་བཟླས་པ་ནི་སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པའོ། ། སྔ་དྲོ་གཏོར་མ་ཕུལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པ་ལས་བྱུང་སྟེ་སློབ་མ་རྣམས་ལ་རྨི་ལམ་དྲིས་ནས་རི་ལས་ལྷུང་བ་ལ་སོགས་པ་མི་དགེ་བའི་རྨི་ལམ་ཡིན་ན་ ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་ཁང་པར་འཇུག་པའི་ཚེ་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཨོཾ་པྲ་བི་ཤ་བྷ་ག་ཝཱན་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་མོཀྵ་པུ་རཾ་སརྦ་སིདྡྷི་སུ་ཁ་པྲ་ཏཾ་པ་ར་མ་སུ་ཁ་ཨུཏྟ་མ་སིདྡྷྱརྠཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཔྲ་སིདྡྷྱ་སྭ་ཞེས་པས་གཟེངས་བསྟོད་ལ་བཞུགས། གཡས་སུ་བསྐོར་ ཞིང་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་གི་སྐུས་བྱང་ལ་སོགས་པའི་སྒོར་གནས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷོ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུདྒྷ་ཊཱ་ཡ་ས་མ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ཕྱེ་ནས།

Take a red thread the length of the student's body, fold it into three, and recite the hūṃ syllable and the all-accomplishing mantra seven times. Tie three knots and bind it around the students' left upper arms with the mantra: oṃ buddhamaitri rakṣa sarvān svāhā. Thus, they are perfectly protected. To inspire them, recite: "For those whose intellects are utterly stainless regarding this supreme conduct, all the sufferings of the lower realms will be perfectly pacified." Then, for the sake of the recitation, give the all-accomplishing mantra and protect them. In the morning, have them sleep in the lion's posture, saying, "Tell me your dreams." This is the preliminary consecration of the students. In the morning, offer the torma and emerge from the maṇḍala house. Ask the students about their dreams. If there are inauspicious dreams, such as falling from a mountain, protect them with the all-accomplishing mantra. When entering the maṇḍala house, the students should enter while being encouraged with: oṃ praviśa bhagavān mahāsukha mokṣapuraṃ sarvasiddhi sukha-pratim-parāmasukha uttamasiddhyarthaṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ prasiddhya svā. Then, circling to the right, the Lord of the Maṇḍala, in the form of the deity, stands at the northern gate and so forth, and opens the southern gate and so forth of the maṇḍala while reciting: oṃ vajrodghāṭāya samaya praveśaya hūṃ.

མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཨོཾ་པ་ར་མ་སུ་ཁ་ཨཱ་ཤ་ཡ་སུ་ལ་ལི་ཏ་བི་ལཱ་ས་ན་མི་ཏྲེར་ན་མཱ་མི་བྷ་ག་ཝཱན་ ཏཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱིཿཔྲ་ཏཱི་ཙྪ་ཀུ་སུ་མ་ཨཉྫ་ལི་ནཱ་ཐ་ཧོ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དོར་ནས། སླར་ཕྲེང་བའི་དབང་གི་བསམ་པས་རང་གི་མགོ་ལ་བཅིངས་ནས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་བླ་མར་ལྷག་པར་མོས་པ་དེས་སྟེར་བཞིན་པའི་ ཕྲེང་བའི་དབང་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་དབང་མ་ལུས་པ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་གནང་བ་ཐོབ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆེད་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པར་བྱའོ། ། བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་སྐྱེ་བ་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་གསོལ། ། དངོས་གྲུབ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཀུན་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། ཉེས་པ་མེད་པ་རྟག་པ་སྟེ། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱི་རྗེས་ཆགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། ཤིན་ ཏུ་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསོར་བ། །

Having cast the flower garland into the maṇḍala with the mantra: oṃ paramasukhāśaya sulalitavilāsane namāmi bhagavantaṃ taṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ hi hi hi hi hīḥ pratīccha kusumaṃ añjali nātha hoḥ, and then binding it upon one’s own head with the intention of the garland empowerment, one should—preceded by a praise of suchness, the nature of which is insight and method, the essence of great bliss—desire the accomplishments of the maṇḍala, including the garland empowerment and all the empowerments to be explained according to the ritual, after the ācārya has obtained permission for all the activities. For the sake of admitting the disciples, one should also perform the blessing of truth: "Because space is characterized by birth, The supreme, without beginning or end, The nature of the Great Vajrasattva, Akṣobhyavajra, grant me your blessing! Supreme among all holders of accomplishments, Great Īśvara, the supreme deity, King of all Vajradharas, Grant me the accomplishment of the supreme, unchanging state! Faultless and eternal, Passionate with all forms of passion, Great passion, great joy, Bhagavān, grant me that very reality! Utterly pure, the supreme Dharma, The Tathāgata liberated from the beginning, Samantabhadra, the self of all, Establish me as a Bodhisattva! Supreme among all great accomplishments, Great Īśvara, the supreme mudrā, Turning the great, accomplished Vajra—

རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མ་ བདག་པོའི་བདག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་ཡིན་ཏེ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་འདོད་པ་མཆོག། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་འདི། ། བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་གང་ཡིན་པ། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་ཁྱོད་ཀྱིས། ། བདག་གི་འདོད་པ་ ཡོངས་རྫོགས་མཛོད། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སློབ་ མ་རྣམས། ། ཀུན་གྱིས་སྡིག་མེད་མཐོང་བར་ཤོག། ཅེས་བརྗོད་ཅིང་ནམ་མཁའ་སྐྱེ་བའི་མཚན་མ་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་ནི་འདོད་ཡོན་ལྔ་ཡིས་སེམས་ཅན་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ནི་ དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། ཀུན་བདག་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། འདོད་བྱ་ཡིན་པས་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མཆོག་ཀྱང་ངོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ འཇུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལྷག་གནས་བྱས་པའི་སློབ་མ་ཁྲུས་དང་དྲིས་བྱུགས་ལ། གོས་གཙང་མ་ཅན་འཁོར་ལོའི་བདག་པོའི་ཚུལ་དུ་དམིགས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་རཀྵ་ཧཾ། ཞེས་པས་སྟོད་གཡོགས་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུཥྞཱི་ཥ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པས་གཙུག་ཏོར་བྱས་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པའི་རས་དམར་པོས་ཨོཾ་ཙཀྵུར་བནྡྷ་བ་ར་མ་ན་ཡ་ཧཱུཾ།

Vajragarvī The Lord of Lords, dwelling in the hearts of all sentient beings, is the father of all sentient beings. This maṇḍala, the nature of insight and method, is the supreme desire of the supreme samaya. By whatever blessing of truth exists, by that truth, O Protector, may you completely fulfill my desire. All phenomena are like reflections: clear, pure, and untroubled. They are ungraspable and inexpressible, arising entirely from causes and actions, and perfectly emerging from suchness. By that truth, may all disciples clearly see the maṇḍala as a reflection, free from all negativity. Thus it is said. That which is the sign of the birth of space is just so. "All Vajra-holders" refers to the Body-Vajra and the others. "All desires" refers to pleasing sentient beings with the five sensory qualities. "Great desire" is non-referential great compassion. "Liberated from the beginning" means naturally and completely pure. "The Lord of All" is by way of the nature of phenomena (dharmatā). "The mind whose nature is awakening" is the bodhisattva. Because it is what is desired, it is "desire," and it is also "supreme." This is the ritual of the master’s entry. Then, the disciples who have performed the preparatory rites are bathed and anointed with fragrance. Clad in clean garments, they are visualized in the manner of the Lord of the Wheel. With "Oṃ vajra rakṣa haṃ," they are provided with upper garments. With "Oṃ vajra uṣṇīṣa hūṃ phaṭ," they are provided with uṣṇīṣa crowns. With a red cloth over which the all-accomplishing mantra has been recited, [the eyes are covered] with "Oṃ cakṣur bandha vara mana ya hūṃ."

ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མིག་རས་བཅིངས་ལ་ཨཱཿཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་བཟུང་བ་ཕུལ་བ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུས་བསངས་ལ་སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་དང་འཁོར་ ལོ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ནག་པོ་དང་། ཨཱཿདམར་པོ་དང་། ཨོཾ་དཀར་པོ་དང་། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ལུས་འོད་གསལ་བར་བྱས་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷོ་སྒོར་བཞག་ལ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་བཟུང་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཀྱེ་དགའ་བ་ འདོད་པ་ཁྱོད་སུ་ཡིན། ། ཞེས་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་སྟེ་བཞི་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཞུག་པར་མི་བྱ་སྟེ་དགེ་འདུན་ཚོགས་ཟུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་། ཀྱེ་བདེ་ཆེན་བདག་ནི་སྐལ་པ་བཟང་པོའོ། ། ཞེས་སྨྲའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུདྤཱ་ད་ཡཱ་མི་ ཞེས་བརྗོད་དུ་བཅུག་ཅིང་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་ཆེན་དམ་པ་འདི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་ རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་ཞིང་མ་དད་པར་ཡང་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྒོ་ནས། ཨོཾ་ཁཎྜ་རོ་ཧེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པས་བཀུག་སྟེ། ཡོལ་བའི་ནང་དུ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཡ་བིད་མ་ཧེ་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཡ་དྷཱིཿམ་ཧཱ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་གཱ་ཡི་ཏྲི་འདོན་དུ་གཞུག་གོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བས་འདྲེན། ། གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་ འཁོར་འཁོར་ལོ་འདིར། ། བདེ་བ་མཆོག་གི་ཕོ་བྲང་དུ། །

With the mantra [Oṃ vajra locanā āḥ], the blindfold is bound. Reciting "Āḥ khaṃ vīra hūṃ," the student holds a flower garland and offers it. Having been purified with the "all-purpose" water, at the heart, throat, and crown, upon sun and moon discs situated on a vajra, a lotus, and a wheel, there are a black Hūṃ, a red Āḥ, and a white Oṃ. Through their light rays, the body is made luminous. Reciting "Hūṃ," the student is placed at the southern gate of the maṇḍala. Held by the action-vajra, the master should ask the questions in order to lead them into the maṇḍala: "O, you who desire joy, who are you?" This should be asked once, twice, or thrice; however, four people should not be led in together at once, because they would constitute a dual assembly of the Saṅgha. The student should reply: "O, I am fortunate, a partaker of great bliss." Then, the student is made to recite: "Oṃ sarva yoga citta utpādayāmi," thereby generating the bodhicitta. Placing the vajra together with the flower at the heart, the master instructs: "Today, all the Tathāgatas will bestow their blessings upon you. You must not speak of this supreme great secret of all the Tathāgatas to those who have not entered the maṇḍala, nor should you show it to those who lack faith." Having given this command, the student is summoned with "Oṃ khaṇḍarohā hūṃ hūṃ phaṭ" and made to recite the gāthā: "Śrī heruka ya vid ma he vidyā rājāya dhīḥ mahā svāhā." "Led by the network of ḍākinīs, Into this maṇḍala wheel of accomplishment, Into the palace of supreme bliss..."

བུ་ཁྱོད་བདག་གིས་དྲངས་པའོ། ། ཞེས་བསྒོ་ནས་ལྷོ་སྒོ་རུ་ཨོཾ་ན་མཿསྟེ་ཧཱུཾ། ན་མཿམི་ཧཱུཾ་ན་མོ་ན་མཿཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་འདོན་ཅིང་། མཁའ་སྤྱོད་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཕྱག་གསུམ་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཐལ་མོ་སྤྱི་ བོར་བཞག་ནས་སུ། ། ཡན་ལག་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་བྷྱཿཔཱུ་ཛོ་པསྠཱ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནི། ཌཱ་ཀི་ནྱ་རྱ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛནྟུ་མཱཾ། གཡོན་དུ་སྙིང་གར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་གཟུང་ངོ་། ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་བྷྱཿཔཱུ་ཛཱ་བྷི་ཥེ་ཀཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནི་ལཱ་མཱ་དྱཱ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏུ་མཱཾ། གཡོན་པའི་ཐལ་མོ་དཔྲལ་བར་བྱས་ཏེ་བྱང་དུའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་བྷྱཿཔཱུ་ཛཱ་པྲ་བརྟ་ན་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནྱ་ཁཎྜ་རོ་ཧཱརྱཱ་པྲ་བརྟ་ཡནྟུ་མཱཾ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ཐལ་མོ་ སྦྱར་ཏེ་ནུབ་ཏུའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་བྷྱཿཔཱུ་ཛཱ་ཀརྨ་ཎེ་(ཨཱཏྣ་,ཨཱཏྨ་)ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནི་རཱུ་པི་ནིརྱཱ་ཡ་ཀརྨ་ཀ་ཡནྟུ་མཱཾ། ཡང་ཤར་སྒོར། ཨོཾ་གུ་རུ་ཙ་ར་ཎ་ཨུ་པསྠ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། ཨོཾ་སརྦ་སཏྭ་པ་རི་ཏྲ་ཎ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། ཞེས་དོན་དང་ལྡན་པ་ འདོན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ལྷོ་སྒོར་ལྷོར་ཁ་བལྟས་ཏེ། ཀྱེ་བུ་ཁྱོད་ཀྱང་རབ་ཏུ་གནས། ། དེ་ཉིད་སྣང་བའི་རིགས་ལ་ནི། ། དཔའ་བོ་ལྷ་མོ་རྣམས་སྐྱེ་བའི། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རྣམ་པས་མཛེས། །

"Son, I have led you forth," he says, and having thus instructed him, at the southern gate he recites: Oṃ namaḥ ste hūṃ | namaḥ mi hūṃ | namo namaḥ hūṃ svāhā. Then, through the distinctions of Khecarī and the others, he should be made to perform three prostrations. Placing the palms at the crown of the head, he should prostrate with all his limbs. Oṃ sarvavīrayoginībhyaḥ pūjopasthānāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavīrayoginīḍākinīrya adhiṣṭhantu māṃ. Joining the palms at the heart on the left, he should hold them there: Oṃ sarvavīrayoginībhyaḥ pūjābhiṣekāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavīrayoginīlāmādyā abhiṣiñcantu māṃ. Placing the left palms at the forehead, he faces north: Oṃ sarvavīrayoginībhyaḥ pūjāpravartanāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavīrayoginīkhaṇḍarohāryāḥ pravartayantu māṃ. Joining the palms at the crown of the head, he faces west: Oṃ sarvavīrayoginībhyaḥ pūjākarmaṇe ātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavīrayoginīrūpinīryāḥ karmakāyantu māṃ. Again, at the eastern gate: Oṃ guru caraṇopasthānāyātmānaṃ niryātayāmi | oṃ sarvasattvapari-trāṇāyātmānaṃ niryātayāmi. He should be made to recite these with their proper meaning. Then, at the southern gate, facing south, [the master says]: "O son, you too are firmly established. In the family of the appearance of reality, you are beautiful in the form of Heruka, the source of the birth of heroes and goddesses."

སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་སྐྱེས་ནས་སུ། ། གོ་འཕང་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་སྡོམ་ པའི་དག་པ་སྟེ། ། བདག་གིས་ཁྱེད་ལ་སྦྱིན་པ་ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་མི་རྣམས་ལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་སྨྲ་མི་བྱ། ། གལ་ཏེ་སྨྲ་ན་དེའི་ཚེ་བུ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། ། མགོ་བོར་རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ ཏེ་ཚུལ་འདི་འགའ་ཞིག་ལ་སྨྲས་ན་འདིས་ཁྱོད་ཀྱི་མགོ་འགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཉན་དུ་བཅུག་ལ་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ། དེ་རིང་ཕག་མོ་རང་ཉིད་དཔལ། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་གར་ཡང་དག་གནས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཞེས་བཀའ་བསྒོ་ ནས། མིང་མེད་དང་མཐེ་བོས་བཟུང་བའི་དུང་གི་ཆུས་མནའི་ཚུལ་དུ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དེ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དེ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུང་ཅིག། ཨོཾ་པཉྩ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཨུ་ད་ཀ་ཋ་ཋ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་ སྔགས་ཀྱིས་བདུད་རྩི་ལྔ་འཐུང་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་རིང་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ང་ཡིན་གྱིས་ངས་གང་བསྒོ་བ་དེ་འབད་པར་གྱིས་ཤིག། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་སྨད་པར་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མ་སྤངས་པར་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ ཏ་རེ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕྱོགས་པ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་མིག་ལ་ཅི་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་མཐོང་ཞེས་དྲིས་ནས། དེས་སྨྲས་པ། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་།

"Whosoever is born as a person shall attain the supreme state. This is the purity of the wisdom vow; I bestow it upon you. You must not speak of this to those who have not seen the maṇḍala. If you should speak of it, my son, your samaya will be violated." Placing the vajra on the head and ringing the bell, he says: "This is your samaya-vajra. If you speak of this method to anyone, it will split your head." Having made him listen to this, he holds the vajra at the heart and commands: "Today, the glorious Vārāhī herself dwells perfectly within your heart. If you speak of this method, she will immediately tear [your heart] and depart." Having given this command, he takes the water from a conch held between the ring finger and the thumb and, in the manner of an oath, says: "This is your hell-water. If you transgress these words, it will burn you. If you guard these words, it is the accomplishment. Drink this water of vajra-amṛta!" Reciting the verse and the mantra oṃ pañca-amṛta-udaka ṭha ṭha hūṃ, he causes him to drink the five nectars. "From this day forward, I am your glorious Vajravārāhī. Strive to do whatever I command. You must not disparage me. If you do not abandon your misdeeds and pass away, you will surely fall into hell." Thus he speaks. Then, to the disciple facing the maṇḍala, he asks: "What kind of appearance do you see in your eyes?" The disciple replies: "White, yellow, red, and..."

ནག་པོ་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། དེ་མཐེ་བོང་གཉིས་ནས་གཡོན་པས་བཟུང་ནས་རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་ཤིང་གཡོན་སྐོར་དུ་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་འདི་བྱའོ། ། བདག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ ལྟ་བུར། ། སློབ་མ་འདི་ནི་ཡང་དག་གཞུག། ལྷ་རྣམས་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་ནི། ། བསོད་ནམས་ཇི་ལྟར་འདི་ལ་ཤོག། ཅེས་པས་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། སྔར་བཟུང་བའི་ཕྲེང་བ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་བསྔགས་པ་ལས་མ་རྙིངས་ཤིང་ཡང་བའི་མེ་ཏོག་ཅིག་བླངས་ཏེ་ དེའི་ལག་པ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་སྡིག་པ་བཀྲུས་པར་མོས་ནས་བླ་མས་དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་གུས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མདུན་ན་ གནས་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཡིད་ཀྱིས་ཞུགས་ཏེ། ཨོཾ་ཏཥྛི་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་ཝ་ཤཱ་ཤྭ་ཏོ་མེ་བྷ་བ་ཧྲྀ་ད་ཡཾ་མེ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ། ཨཱཿཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཀུ་སུ་མ་ཨཉྩ་ལི་ནཱ་ཐ་ཧོཿ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མིག་ལ་སོགས་པ་བསྡམས་ནས་ དེའི་དབུ་ལ་མེ་ཏོག་དོར་བར་བྱའོ། ། རེ་ཁཱ་ལྔའི་ནང་དུ་མེ་ཏོག་ལྷུང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རིགས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་ཀྱང་འདི་ལའོ། ། མཛོད་སྤུའམ་དབུ་འམ་གཙུག་ཏོར་ལ་ལྷུང་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་པོ། །

Having understood that those with black appearances are respectively suited for the activities of pacifying, enriching, magnetizing, and wrathful subjugation, the master should take the disciple by the two thumbs with the left hand. While reciting the sarvakarma mantra and performing a vajra-step, he should have the disciple circumambulate the maṇḍala three times counter-clockwise and then perform the following blessing of truth: "Just as this maṇḍala of mine is, So may this disciple be truly introduced. May the deities of the various families Grant whatever merit this one possesses." This is the ritual for introducing the disciple. Then, taking a fresh and light flower from the previously held rosary that has been consecrated with the syllable HŪṂ, the master should place it into the disciple’s cupped palms. At that time, the master should visualize that the flower itself is purified of negativity through the three syllables and is transformed into clear light. Having thus blessed it, the disciple, preceded by devotion, should visualize the Lord of the Maṇḍala together with the maṇḍala deities as being present before him. Entering that maṇḍala mentally, he should recite: OṂ TATHĀTVAJRA-DR̥ḌHO ME BHAVA ŚĀŚVATO ME BHAVA HR̥DAYAṂ ME ADHIṢṬHA SARVA-SIDDHIṂ ME PRAYACCHA HŪṂ HA HA HA HA HOḤ ĀḤ KHAṂ VĪRA HŪṂ PRATĪCCHA KUSUMAM ANJALI-NĀTHA HOḤ. While reciting this, he should cover his eyes and other senses and cast the flower upon the head of the deity. Following the place where the flower falls within the five lines, the family should be revealed. The yoga for that is as follows: if it falls on the ūrṇā hair-tuft, the head, or the uṣṇīṣa, it is the accomplishment of Mahāmudrā.

སྤྱན་ནམ་ཞལ་ལ་ནི་སྔགས་ཀྱི་དངོས་ གྲུབ་པོ། ། འོག་གི་ཆ་ལ་དམན་པའོ། ། ལྷ་རྣམས་ལས་རིང་ན་ཡུན་རིང་པོས་སོ། ། མེ་ཏོག་དེ་ཨོཾ་པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་ཏཾ་ཨི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ། ཞེས་པས་མགོ་ལ་བཅིང་ངོ་ཞེས་པ་ཕྲེང་བའི་དབང་ངོ་། ། སློབ་མའི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་བདག་པོ་དང་། དཔྲལ་བར་ར་དང་མིག་ གཉིས་ལ་འབར་བ་དང་བཅས་པའི་ཨོཾ་གཉིས་བསྒོམས་ནས། དཔལ་ལྡན་ཕག་མོ་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། ཁྱོད་ཀྱི་མིག་ནི་འབྱེད་པར་བརྩོན། ། རྡོ་རྗེ་མིག་ནི་བླ་མེད་པ། ། ཀུན་དུ་གཟིགས་པས་འབྱེད་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཙཀྵུ་ཧཱུཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་ཡང་དག་ལྟོས། ། ཁྱོད་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་རིགས་སྐྱེས། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཡོན་ཕུལ་ཏེ་ཕྱག་བྱས་ནས་གཅིག་པུར་ འདུག་པའི་སློབ་མས་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། བསམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྣོད། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བདག་མཛོད་ཅིག། བླ་མ་ཡིས་ནི་ལྷོ་སྒོ་རུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་བདག་ཉིད་སེམས། ། སེང་གེའི་གདན་ལ་གཞག་པའམ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཤིང་སྟེགས་ལ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ལྡན་ སློབ་མ་དེ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ཐོགས་གནས་ལ། ། སྟེང་དུ་ལྷ་མོས་གདུགས་བཟུང་བ། ། གཡས་པ་ཌ་མ་རུ་ཐོགས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་དཔའ་ཚོགས་ཀྱིས། ། བསྐོར་བའི་དཀྱིལ་དུ་གནས་པ་ནི། ། གླུ་དང་བཀྲ་ཤིས་ལ་སོགས་པ། ། འབད་པས་ཡང་དག་མཆོད་ནས་སུ། ། སྔར་བཤད་རིམ་པས་བྱུར་བསལ་བྱ། །

The eyes or the face are the siddhi of the mantra. The lower part is inferior. If one is far from the deities, it takes a long time. With the words, "Oṃ pratigṛhṇa taṃ imaṃ sattva mahābala," the flower is bound to the head; this is the empowerment of the garland. Having meditated on the lord upon a moon at the disciple’s heart, and the syllable Ra at the forehead, and two blazing Oṃs at the two eyes, one should say: "The glorious Vārāhī herself strives to open your eyes. May she open them with the unsurpassed vajra eyes that see everywhere." Then, reciting "Oṃ sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanīye hūṃ hūṃ phaṭ svāhā" and "Oṃ jñānacakṣu hūṃ āḥ svāhā," the face veil should be removed. Now, "By the force of faith, look truly upon this maṇḍala. You are born into the family of yoginīs, blessed by mudrās and mantras." Having offered a fee and prostrated, the disciple sits alone and makes this request to the guru: "Please grant me the empowerment, the vessel for the inconceivable Dharma." The guru, at the southern gate, places the disciple—who is the nature of Heruka—upon a lion throne or a pedestal of a variegated lotus. The disciple is endowed with the five mudrās and holds a khaṭvāṅga. Above, a goddess holds a parasol; to the right, one holds a ḍamaru. Surrounded by a host of yoginīs and heroes, and remaining in the center of the maṇḍala, one should diligently and perfectly worship with songs, auspicious verses, and so forth, and then perform the removal of obstacles according to the previously explained sequence.

རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་ཆུ། ། བླངས་ནས་ཐོད་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་མི་བསྐྱོད་པ། ། དེས་མཚན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆུ་བསམས་ལ་སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ དེར་བཅུག་ལ། སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་མཐའ་ཡས་པ་ན་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རིག་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ལ། ། འགྲོ་བ་བསྐྱབ་པའི་ཆེད་དུ་དབང་། ། ཡོན་ཏན་འབྱུང་ གནས་ཇི་ལྟར་གསོལ། ། དེ་ལྟར་འདི་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། དེ་དག་ཤེས་རབ་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་ཞུ་བར་གྱུར་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་ནས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་འཐོན་ཏེ་ཁུ་བ་དེ་ལྷ་མོའི་པདྨའི་ ཁ་ནས་ནང་དུ་བཅུག་པའི་སློབ་མ་སྐད་ཅིག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ལ་ཧཱུྃ་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡུམ་དང་བཅས་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་དབང་བསྐུར་ནས། ཡང་ཕྱག་དང་ཞབས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་པདྨ་ལས་འཐོན་ཏེ་གནས་ པའི་སློབ་མ་ལ་ནམ་མཁའ་གང་བར་གནས་པའི་ཡུམ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པའི་ཆར་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདུད་རྩིས་གང་བའི་ཐོད་པ་རྣམས་ཕྱག་གིས་ཅུང་ཟད་གཞོལ་བས་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་ཞིང་། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པས་བཀྲ་ཤིས་གང་ ཞིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་ཅིང་། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་།

Having taken the water from the victory vase and so forth and placed it in a skull cup, one should visualize the water as having the nature of a vajra born from the syllable HŪṂ, and from that, Akṣobhya, marked by that [vajra]. Then, having summoned the wisdom beings (jñānasattva) with light rays from the heart, one should cause them to enter [the water]. Having perfectly worshipped the Tathāgatas and the goddesses of knowledge (vidyādevī) residing in the infinite directions with light rays from the heart, one should make this request to the Buddhas for the sake of conferring initiation upon the disciple: "Just as the Vajra-holder requested the initiation from the Buddhas for the sake of protecting wandering beings, the source of all qualities—so too, please bestow it upon this one." Having made this request, they enter into union with the wisdom consort and, melting through great passion, enter through the door of Vairocana. Emerging through the path of the vajra, that fluid is poured into the disciple from the mouth of the goddess’s lotus. The disciple, who has instantaneously become emptiness, is then conferred initiation as the wisdom being inseparable from Akṣobhya, who has arisen from the syllable HŪṂ and the vajra together with the consort. Then, emerging from the lotus in the form of hands, feet, and so forth, one should visualize the Vajra-holders together with their consorts, who abide filling the sky, conferring initiation by slightly inclining their hands holding skull cups filled with the nectar of bodhicitta and a rain of saffron and other substances. The Ḍākinīs and others should recite auspicious verses such as "Whatever auspiciousness..." and the initiation should be conferred with the words "The great vajra..." and so forth.

ཨོཾ་ཤྲཱི་ཙཀྲ་བཱི་ར་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་(ཥཉྩཱི་,ཥིཉྩཱ་)མི། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུད་ཀ་ཨ་བྷི་(ཥཉྩི་,ཥིཉྩ་)ཧཱུཾ་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཆུའི་དབང་ངོ་། ། གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་ཨོཾ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གཟུགས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ཐ་མི་དད་པར་བསམས་ནས་ཆུའི་དབང་ལས་གསུངས་པའི་སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སོགས་འདིར་ཡང་ ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། མིང་གི་དབང་དུ་ཡང་ངོ་། ། འདིར་ཁྱད་པར་དུ་གསེར་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅོད་པན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལས་བྱས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ཐ་མི་དད་པ་སློབ་མའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དབུས་ན་གནས་པའི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེའི་མགོ་ལ་བསྐོན་ཞིང་སྟེང་དུ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏྭཱི་ཤྭ་རི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ། དཔྲལ་བར། ཨོཾ་སཏྭ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་བྷྲུཾ། གཡས་སུ། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། རྒྱབ་ཏུ། ཨོཾ་དྷརྨཱ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། གཡོན་དུ། ཨོཾ་ཀརྨ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ ཥིཉྩ་ཨཿ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་མུ་ཀུ་ཊ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཅོད་པན་གྱི་དབང་ངོ་། ། ཧྲཱིཿཡིག་ལས་སྐྱེས་ཤིང་དེས་མཚན་པའི་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ཡང་དེ་ ལྟར་རྫོགས་པའི་སློབ་མའི་སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་།

OṂ ŚRĪ CAKRAVĪRA TVAM ABHIṢIÑCĀMI. OṂ VAJRAUDAKA ABHIṢIÑCA HŪṂ SURATA STVAṂ AHAṂ. With these words, the empowerment is conferred. At that time, one should contemplate [the disciple] as having the nature of great bliss. This is the water empowerment. The disciple, having made the supplication, is visualized as Ratnasambhava, born from OṂ and a jewel, inseparable from the wisdom-being (jñānasattva). One should understand that the light rays from the heart, as taught in the water empowerment, [radiate] here as well to the infinite directions and so forth. This also applies to the vajra, bell, and name empowerments. Here, specifically, a crown or diadem made of gold or other materials, inseparable from the wisdom-being of Ratnasambhava, is placed upon the head of the disciple—the lord of the disciple’s family—consecrated by the five Tathāgatas residing in the center. Above it, one recites: OṂ VAJRA DHĀTVĪŚVARĪ ABHIṢIÑCA HŪṂ. At the forehead: OṂ SATVA VAJRĪ ABHIṢIÑCA BHRŪṂ. On the right: OṂ RATNA VAJRĪ ABHIṢIÑCA TRĀṂ. At the back: OṂ DHARMĀ VAJRĪ ABHIṢIÑCA HRĪḤ. On the left: OṂ KARMA VAJRĪ ABHIṢIÑCA AḤ. OṂ SARVA BUDDHA ḌĀKINĪYE VAJRA VARṆANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ ĀḤ VAJRA MUKUṬA ABHIṢIÑCA HŪṂ SURATA STVAṂ AHAṂ. This is the crown empowerment. From the syllable HRĪḤ, a lotus marked by it arises and transforms into the nature of Amitābha. The vajra disciple is likewise perfected. [The light rays] from the disciple’s heart and throat...

མགོ་བོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་རེག་ནས། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དཔའ་སོགས་ཀྱིས། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རབ་ཏུ་གྲུབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཟུང་། ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ སྙིང་ག་དང་ལག་པ་གཡས་པར་སྦྱིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབང་ངོ་། ། ཁཾ་དང་རལ་གྲི་ལས་སྐྱེས་པའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་སློབ་མ་དང་དྲིལ་བུ་བསམས་ཏེ། དེའི་ལག་པ་གཡོན་པར་དྲིལ་བུ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དྲིལ་བུ་ དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་ལྡན། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་ཟུང་། ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་སྦྱིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐོགས་པའི་ལག་པ་གཉིས་འཁྱུད་པའི་སྟངས་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཏིཥྛ་བཱི་ར་ ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྜེ་ཨ་ཨཿ། བཅོམ་ལྡན་བཟུང་ངོ་བདག་ལ་ནི། ། ཡང་དག་ཉེ་བར་གྱུར་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་དུ་གཞུག་གོ། ། དྲིལ་བུའིའོ། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་པར་གྱུར་པ། ཨོཾ་དང་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཡེ་ཤེས་དང་ཐ་མི་དད་པ་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་མཉམ་པོར་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་(ཥཉྩཱི་,ཥིཉྩཱ་)མི་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཅེས་པ་དང་། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་ལྷུང་བའི་རིགས་ཀྱི་མིང་ ངམ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ལ།

Touching the vajra to the heads [of the disciples], one says: "Today I confer the empowerment upon you, O glorious Heruka and the rest of the heroes. This is the very essence of all the Buddhas; hold the vajra for the sake of complete accomplishment." Having spoken thus, the vajra is placed at the heart and in the right hand. This is the vajra empowerment. Visualizing the disciple and the bell as inseparable from the wisdom-being (jñānasattva) Amoghasiddhi, who is born from the syllable Khaṃ and a sword, the bell is placed in the disciple's left hand. One says: "This is the bell of all the Buddhas, possessing the resonance of melody; the Victorious Ones desire it for supreme awakening; you too must always hold it." Having spoken thus, it is given. One has the disciple make the gesture of embracing with both hands holding the vajra and bell, and says: "Oṃ śrī heruka adhipati tvaṃ abhiṣiñcāmi tiṣṭha vīra samayas tvaṃ." Then: "Oṃ vajraghaṇṭe a āḥ." One has the disciple say: "Bhagavān, please accept me; grant me your perfect presence." This is the bell [empowerment]. When the supplication has been made in that way, the disciple is made to hold the vajra and bell together at the crown of the head, which is the nature of Vairocana, arisen from the syllable Oṃ and a wheel, and inseparable from wisdom. One says: "Oṃ śrī heruka adhipati tvaṃ abhiṣiñcāmi śrī heruka nāma abhiṣekataḥ." One confers the empowerment with a name corresponding to the family of the fallen flower—such as "You are Vajradveṣa" or "You are Vajramoha"—or with the identity of Vairocana. Regarding that:

རྡོར་སེམས་རྣམ་རྒྱལ་དཔེ་མེད་དང་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེ། ། ལྷན་སྐྱེས་ལུས་མེད་དགའ་བ་དང་། ། དང་པོ་མཆོག་རྡོར་ཨ་ལ་ལ། ། མི་བསྐྱོད་བཞད་པ་འགྱིང་བ་དང་། ། རང་བྱུང་ ཞེ་སྡང་ཧཱུཾ་མཛད་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རོལ་པ་སྒེག་པ་དང་། ། དགའ་བ་དགྱེས་པ་སེམས་རྡོ་རྗེ། ། རྣམ་སྣང་སྐུ་དང་སངས་རྒྱས་གཟུགས། ། སྒྱུ་མ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། ། རིན་ཆེན་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དང་། ། ང་རྒྱལ་དང་ནི་གཟི་བརྗིད་དང་། ། ནམ་མཁའ་འོད་ བྱེད་རྡོ་རྗེའོ། ། པདྨ་དག་དང་འོད་དཔག་མེད། ། འདོད་ཆགས་ཆོས་དང་སྤྱན་རས་གཟིགས། ། དོན་ཡོད་ལས་དང་དམ་ཚིག་རླུང་། ། ཕྲག་དོག་རེག་བྱ་ཕ་རོལ་བྱིན། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དབང་ཕྲེང་བ་མ། ། མྱོང་མ་ཤུགས་མ་རྣམ་རོལ་མ། ། བདག་མེད་ལག་མ་མཱ་མ་ཀཱི། ། སྡང་ དང་དགའ་མ་ཕྲེང་མ་འོད། ། སྤྱན་མ་དཀར་མོ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། སྒེག་མ་རྡོ་རྗེ་གཏི་མུག་དགའ། ། འབར་མ་ཕྲེང་མ་ནམ་མཁའ་དགའ། ། དོ་ཤལ་རྡོ་རྗེ་དབུགས་འབྱིན་མ། ། གོས་དཀར་བཞད་མ་འདོད་ཆགས་དགའ། ། གླུ་མ་འདོད་ཆགས་རོ་ལངས་མ། ། རྡོ་རྗེ་ངོ་མཚར་ བརྡོ་བ་མ། ། སྒྲོལ་མ་སྒྱུ་མ་གར་དབང་ཕྱུག། བསྒྱིངས་མ་རྡོ་རྗེ་དགའ་མའོ། ། འདི་ནི་མིང་གི་དབང་ངོ་། ། དབང་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་རིག་པའི་དབང་སྟེ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། འདི་དག་གིས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་ རྒྱུད་ཉན་པ་དང་བཤད་པ་དང་། སྔགས་བསྒྲུབ་པ་ལ་དབང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཆུ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ཡིན། ། ཅོད་པན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །

Vajrasattva, the peerless Vijaya, the wisdom being of great bliss, the coemergent bodiless joy, and the first supreme Vajra—A la la! Akṣobhya, the laughing and majestic, the self-arisen, the wrathful Hūṃ-maker, the vajra play, the graceful, the joyous, the delighted, the mind-vajra, Vairocana, the body and the buddha-form, the illusory Tathāgata, the jewel, the wish-fulfilling gem, pride, and splendor, the sky-light-maker vajra. Padma, Amitābha, desire, the dharma, Avalokiteśvara, Amoghasiddhi, action, the samaya wind, envy, touch, and the bestower of the beyond. Vajradhātvīśvarī, Mālā, Anubhava, Vegavatī, Vikrīḍitā, Nairātmyā, Hastā, and Māmakī. Hatred, the joyful one, Mālā, and Light. Locanā, the white one, and the ḍākinī. The graceful one, the vajra joy of delusion, the blazing one, Mālā, and the joy of space. The necklace, the vajra breath-giver, Pāṇḍaravāsinī, the laughing one, and the joy of desire. Gītā, the desire Vetālī, the vajra wonder, and the striking one. Tārā, the illusory one, the lord of dance, the haughty one, and the vajra joy. This is the empowerment of the names. These five empowerments are the antidotes to ignorance; thus they are the empowerments of awareness and the purification of the body. By being empowered with these, one becomes authorized to listen to and explain the Kriyā and Caryā Tantras, and to accomplish the mantras. As it is said: "The water is utterly pure; the crown becomes equanimity."

རྡོ་རྗེ་རྟག་ཏུ་སོ་སོར་རྟོག། མིང་གི་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། ། དྲིལ་བུ་བྱ་བ་ནན་ཏན་ནོ། ། ཞེས་ པའོ། ། རང་གི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་བདག་གིས་སྦྱིན་ལགས་ཀྱིས། ། འདི་ལ་ཉེ་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་སྙིང་ག་ནས་ཁའི་སྒོ་ནས་བྱུང་སྟེ། རྣ་བ་གཡས་པ་ནས་སྙིང་གར་ཞུགས་པར་བསམ་ཞིང་སྔགས་སྦྱིན་ཏེ། སློབ་ མས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་བདག་གིས་བཟུང་ལགས་ཀྱིས། ། བདག་ལ་ཉེ་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། སྔགས་ཀྱི་དབང་ངོ་། ། ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ནས། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཧེ་རུ་ཀ་ ཡི་ཕྱག་ན་གནས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་ཟུང་། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ། ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་ཏྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱིཿ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་དུ་གཞུག་གོ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། དཔལ་བདེ་ མཆོག་གི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་པདྨའི་སྣོད་རྣམས་ལ་ལན་གསུམ་དུ་བཟླས་ལ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཕྱག་རྒྱ་འདི། ། ཕྱི་ནང་ཡང་དག་གནས་པ་ཉིད། ། དེ་ནས་ཁ་ཊྭཱཾ་ཅང་ཏེའུ་སྣོད། ། སྦྱིན་པ་དཔའ་བོས་གཟུང་བར་གྱིས། ། ཞེས་པས་འཛིན་དུ་ གཞུག་གོ་ཞེས་པ་སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་གྱི་ཚུལ་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་གོས་ཀྱི་གྲྭ་བཟུང་བའི་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་སྙིང་གར་བཟུང་ཞིང་གཡས་པ་མི་འཇིགས་པའི་ཕྱག་རྒྱས། འདིར་བདག་འཁོར་ལོ་གསུམ་དབང་ཕྱུག།

"The vajra is always discerning wisdom; the mirror-like wisdom is the name. The bell is the all-accomplishing wisdom." Thus it is said. Reciting one's own heart mantra and others a hundred and eight times, one says: "Bhagavān, I offer this; please accept it." Visualizing that [the mantra] emerges from the heart through the mouth and enters the heart through the right ear, the mantra is bestowed. The disciple also says three times: "Bhagavān, I have received this; please accept it." This is the mantra empowerment. Visualizing [the vajra] as the nature of Vajrasattva born from HŪṂ, one says: "This is the very nature of all Buddhas; it resides in the hand of Heruka. O glorious Heruka, firm in your conduct, you too must always hold it." Reciting "OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA TIṢṬHA EṢA TVAM DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HĪḤ," one causes [the disciple] to hold it. This is the vajra conduct. With the heart mantra of glorious Cakrasaṃvara, one recites over the khaṭvāṅga, the hand-drum, and the lotus vessel three times. Then, one causes [the disciple] to hold them, saying: "This mudrā of glorious Heruka, which perfectly abides both externally and internally—therefore, O hero, please accept this khaṭvāṅga, hand-drum, and vessel." This is the conduct of practice. Adopting the manner of the Tathāgatas' deportment, the left fist holding the corner of the Dharma robe is placed at the heart, and with the right hand in the mudrā of fearlessness, one says: "Here, I am the Lord of the Three Wheels."

སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་ བཞིན་དངོས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མིང་ཅན་གྱི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྱོད་ལུང་བསྟན། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གྲུབ་པ་སྟེ། མེ་ཏོག་ལྷུང་བའི་རིགས་ཀྱི་མིང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་ཅན་སློབ་མ་ཀྱེ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷྱཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་ བ་སྭཿ། ཁམས་གསུམ་གྱིས་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། བདག་པོ་དཔལ་ལྡན་ཡོན་ཏན་གཏེར། ། བདུད་ཀྱི་སྡེ་ཀུན་ཕམ་བྱས་ནས། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་ཁྱོད་རབ་ཞུགས། ། ཞེས་བརྗོད་དེ་ལུང་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལུང་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་ བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་ཏེ་དད་པར་བྱའོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་པའོ། ། མཚན་མ་མེད་པའི་འགྲོ་བའི་དོན། ། ད་ལྟ་གང་གིས་བྱེད་འགྱུར་པ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་ཆེ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའི་ཚུལ་དུ་བསམས་ལ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་སྐྱེས་བུའོ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་དུ་གཞུག་གོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས། ། དྲིལ་བུ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ནི་དམ་ཚིག་བརྗོད། ། ཡིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། གང་གི་སྐུ་ནི་མ་ལུས་བརྟན། ། དེས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བརྗོད། །

The actual nature of all buddhas, You, the Tathāgata named Śrī Heruka, are prophesied. This is the accomplishment of the Tathāgata known as Śrī Heruka. According to the name of the family into which the flower fell, the disciple [Name] is a Tathāgata: vajratathāgatasiddhiḥ samayas tvam bhūr bhuvaḥ svaḥ. "Great king of the three realms, Lord, treasury of glorious qualities, Having defeated all the hosts of Māra, You have entered the supreme city." Having spoken thus, one should grant the prophecy. Such a prophecy is the prophecy of all the Tathāgatas regarding perfect awakening; one should have faith in this prophecy. "Grant me, O Great Hero, the great empowerment of non-retrogression, By which I may now act for the sake of beings without signs." Thus one should make the request. Visualizing oneself in the form of Vajrasattva, arisen from the vajra and the syllable hūṃ, one should say: "The being without beginning or end, Vajrasattva, great bliss, Samantabhadra, the self of all, Lord of the Vajra-Arrogant, The Blessed One, the glorious primordial person." Having spoken thus, one should cause [the disciple] to hold the vajra. "This is the bell and the mudrā Of the Buddhas and the rest; this is the samaya. To stabilize the mental body, By which the entire body is stabilized— That is what is called the mudrā." Thus one should explain the mudrā.

ཅེས་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པའི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་འཁྱུད་པ་ནས་གནས་པ་ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་བསམས་ཏེ་ཆུའི་དབང་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་གསུམ་གནས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ བརྗོད་དེ་དབང་བསྐུར་རོ། ། སྤྱི་བོར་མི་བསྐྱོད་པ་བསམས་ལ་གཞན་རྒྱལ་བ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་དེ་ཉིད་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་ཐིམ་པར་བྱས་ནས། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ་དེས་ གསུངས་པ། བཅུ་དྲུག་བདག་ཉིད་ཤེས་རབ་མ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཟུང་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྦྱོར་བ་ལས། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་དབང་དུ་འདོད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ནས། དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་གྲོང་། ། རང་བཞིན་དག་པ་སངས་རྒྱས་བདག། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་ འཁོར་རང་བཞིན་གྱིས། ། དྲི་མ་མེད་པ་བུ་ཁྱོད་ལྟོས། ། གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་རྩ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ ལག་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་ངོ་། ། གསེར་རམ་དངུལ་གྱི་སྣོད་ལ་བཞག་པའི་མར་དང་(སྤྲང་,སྦྲང་)གི་མིག་སྨན་གསེར་གྱི་ཐུར་མས་སློབ་མའི་མིག་གཉིས་ལ་པྲཾ་བསམས་ཏེ།

Thus, with both hands holding the vajra and bell, one remains in the embrace of the wisdom mudrā. Visualizing oneself in the manner of Vajrasattva, the empowerment is conferred according to the ritual taught in the Water Empowerment: "The great vajra, Worshipped by the inhabitants of the three realms, Arising from the abode of the three secrets— May all the Buddhas bestow it!" Reciting "Oṃ sarvatathāgata-abhiṣekasamaya-śriye hūṃ svāhā," the empowerment is conferred. Visualizing Akṣobhya at the crown of the head, the other Victorious Ones and goddesses dissolve into him in the manner of wisdom beings. Then, consecrating with "Oṃ supratiṣṭha-vajre svāhā," one should present offerings such as flowers. As it is said: "Holding the sixteen-year-old wisdom consort With both hands, through the union of vajra and bell, This is held to be the Master Empowerment." Then: "O hero, lord of the city of heroes and heroines, Naturally pure, the self of the Buddhas— Behold, my son, the stainless nature Of the maṇḍala of the body!" One should then point out the thirty-seven channels, which are the nature of the thirty-seven factors of awakening residing in the maṇḍala of one's own body, including the places, near-places, and so forth, as the wheel of deities of the glorious Heruka’s limbs and digits. This is the Empowerment of Non-retrogression. Then, having visualized the syllable praṃ on the two eyes of the disciple, one applies eye medicine—ghee and honey—placed in a vessel of gold or silver, using a golden probe.

ཨོཾ་བཛྲ་ནེ་ཏྲ་ཨ་པ་ཧ་ར་པ་ཊ་ལཾ་ཧྲཱིཿ། ཞེས་བྱུག་པ་ནི་ཐུར་མའི་དབང་ངོ་། ། ཨ་ཡིག་གིས་ བསྔགས་པའི་མེ་ལོང་སློབ་མ་ལ་བསྟན་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མེ་ལོང་ལྟར། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་དྲི་མ་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་རང་བཞིན་དུ། ། ཀྱེ་བུ་ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། ངོ་བོ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་པའི། ། ཆོས་རྣམས་དེ་ལྟར་ཤེས་པས་སུ། ། སེམས་ ཅན་དོན་ནི་མཉམ་མེད་བྱོས། ། སྟོན་པའི་ཐུགས་ལས་ཁྱོད་སྐྱེས་སོ། ། ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་མེ་ལོང་གི་དབང་ངོ་། ། བླ་མ་ཆེན་པོ་འཁོར་ལོའི་གཙོ། ། ཚོགས་འཁོར་བྱས་ཏེ་མཆོད་ནས་སུ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། དཔའ་བོས་གསང་བའི་དོན་གསོལ་གདབ། ། སྐྱོབ་ དང་སྐྱབས་མེད་པ་ཡི་སྐྱབས། ། མགོན་པོ་རྒྱུ་མེད་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། མགོན་པོས་བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩོལ། ། བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོས་བདག་ལ་སྐྱོབས། ། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཉིད་བདག་ཉིད་ཆེ། ། མངའ་བདག་བདག་ལའང་དེ་ལྟར་སྩོལ། ། འཁོར་བ་འདམ་གྱི་ཚོགས་ དག་ཏུ། ། བྱིང་བ་སྐྱབས་མེད་བདག་ལ་སྐྱོབས། ། ཞེས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། ། ལང་ཚོ་ལ་བབ་པ་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་གསང་དབང་གི་དོན་དུ་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལ། བླ་མ་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཐ་མལ་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སྟོང་པའི་རྗེས་སུ་ཕག་མོའི་གཟུགས་སུ་ བསྐྱེད་པ་དེ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨའི་འདུ་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་པ་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ།

Oṃ vajranetra apahara paṭalaṃ hrīḥ. Thus, the application [of the ointment] is the empowerment of the probe. Showing the mirror consecrated with the syllable A to the disciple, one says: "Like a mirror, Vajrasattva is pure, luminous, and stainless. As the nature of the essence of all Buddhas, O child, he dwells in your heart. By knowing phenomena to be thus—without essence and without location—perform the peerless benefit of sentient beings. You are born from the mind of the Teacher." This is the mirror empowerment. The great guru, the lord of the mandala, having performed the feast offering and made offerings, the hero then prostrates to him and requests the secret meaning: "O Protector, refuge for the unprotected and the refugeless, Lord of causeless great compassion, O Protector, grant me your grace! Protect me with the Cakrasaṃvara! Just as you, the Great Being, are the sovereign, grant that same [state] to me as well. Protect me, who am without refuge and sinking into the mire of saṃsāra." Having thus supplicated, one offers a youth who possesses the samaya for the sake of the secret empowerment. The guru, through the yoga of the Lord of the Mandala, transforms the ordinary female form into the form of Vārāhī following the emptiness [of the form]. Preceded by the ritual actions of the vajra and lotus, he enters into union, reciting: Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, by the light rays of the seed-syllable at the heart, he invites [the deities] together with Prajñā.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རང་ལ་ ཁ་ནས་ནང་དུ་བཅུག་ལ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་ཞུ་བ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ལས་འཐོན་པར་བསམས་ལ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་ལྷན་སྐྱེས་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། མཐེ་བོ་དང་མིང་མེད་དག་གིས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་བཟུང་ནས་པདྨ་ལས་ཕྱུང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞུ་བ་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཐ་མི་ དད་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་ལ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་གྱི་སློབ་མའི་ཁ་རུ། འདས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་སོགས་ཀྱིས། ། རྒྱལ་སྲས་ཇི་ལྟར་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ལེགས་པར་བུ་ཁྱོད་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཞེས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་སྔགས་བརྗོད་ ཅིང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་ལ་འདུས་པའི་བློས་ཨ་ཧོ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ། ཞེས་སྨྲ་ཞིང་བཏུང་བར་བྱའོ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་གསང་བས་དབང་བསྐུར་བས་ན་གསང་བའི་དབང་ངོ་། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་སློབ་མ་ལ་ཤེས་རབ་མ་དེ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཉམས་དགའི་གཟུགས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྟེར་བྱར་གསུངས། ། འཁོར་ལོའི་རིམ་པའི་རབ་སྦྱོར་བས། ། བདེ་བ་དམ་པ་ཡང་དག་མྱོང་། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་སེམས་ནི། ། ནོར་བུའི་ ནང་དུ་གནས་བལྟ་ཞིང་། ། ཞེས་རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་གཏད་དོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ལྷའི་ཚོགས་ཏེ། དེའི་རིམ་པས་སྦྱོར་བ་ནི་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་འཐོན་པར་བྱེད་པའོ། །

One should visualize Vairocana and the other [deities] entering through one's own mouth and melting through great desire. They emerge from the avadhūtī and are stabilized as the innate [bliss] within the vajra-jewel. Holding the vajra-jewel with the thumb and ring finger, one draws it from the lotus. With the firm conviction that the melted Tathāgatas are inseparable from one's own bodhicitta, one places it into the mouth of the disciple in the manner of the Vajra Speech. Reciting, "Just as the Vajradharas of the past and others conferred empowerment upon the Sons of the Conquerors, likewise, O son, I now confer upon you the empowerment of bodhicitta," and reciting the mantra of the Lord of the Maṇḍala, it should be given. The disciple, with the thought that the Tathāgatas have gathered, should drink it while saying, "Aho mahāsukha!" Because this secret empowerment is conferred through the two conventional bodhicittas of dependent origination, it is called the "Secret Empowerment." To the disciple who has made the request with the words "By the Vajra of Awakening," and so forth, the Wisdom Consort is presented with the instruction: "This is the form that brings you joy, which all the Buddhas have declared to be bestowed. Through the excellent application of the sequence of the cakras, experience the supreme bliss. With the vajra posture, look at the mind abiding within the jewel." Having thus taught, she is entrusted to him. The "cakras" refer to the assembly of deities of the three cakras, such as the Body and so forth. The "application of their sequence" consists of summoning, entering, and causing [the essence] to emerge through the vajra path.

རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི་སྣ་བུག་གཡོན་དང་གཡས་ པ་ལ་རྒྱུ་བ་བཀག་ནས་པདྨའི་ནང་དུ་བལྟས་པ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ནང་དུ་གནས་པའི་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བར་བལྟ་ཞིང་འོད་གསལ་བའི་བདེ་བ་མྱོང་བར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། བུད་མེད་ལ་དབང་བསྐུར་ན་ནོར་བུ་ནི་པདྨའི་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་རོ། ། དེས་ཀྱང་གུར་ཀུམ་ལ་ སོགས་པས་དྲི་ཞིམ་པར་བྱས་པའི་ཆུ་སྐྱེས་གོས་མེད་པར་སློབ་དཔོན་ལ་སྟོན་ཅིང་། ཀྱེ་མ་བདག་གིས་པདྨ་འདི། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ལྡན། ། འགའ་ཞིག་ཆོ་གས་བསྟེན་པར་བྱེད། ། དེ་ཡི་མདུན་ན་བདག་གནས་སོ། ། སངས་རྒྱས་མཉེས་པ་ལ་སོགས་པ། པདྨར་ བྱ་བ་ཇི་བཞིན་གྱིས། ། བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རང་ཉིད་ནི། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་རྟག་ཏུ་བཞུགས། ། བྷཉྫ་མོ་ཀྵ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཆོ་ག་ནི་ཕག་མོའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པའོ། ། མོཀྵ་ཞེས་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་སྟེ་དེ་སྟོན་ཞེས་པའོ། ། དེས་ཀྱང་སྡོམ་པའི་སྐུ་དང་དེ་ཕག་ མོར་བསྐྱེད་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་ནག་པོ་དེ་ནོར་བུར་ཅུང་ཟད་དམར་བའི་བྱཱ་ལས་བྱུང་བ་བྱཱ་དཀར་པོས་རྩེ་མོ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། པདྨ་འདབ་མ་གསུམ་པ་ཨ་དམར་པོ་ལས་བྱུང་བ་དྱཱ་དཀར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟེ་བ་རྩེ་མོར་དྱཱ་སེར་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བསམས་ལ། གཡོན་ པའི་གཡོན་ངོས་སུ་གནས་པའི་རྩ་རྩེ་མོར་ཧྲཱིཿདམར་པོ་དང་ལྡན་པའི་མཛུབ་མོ་དང་ལྕེས་སིད་ཅེས་བྱ་ཞིང་བསྐུལ་ནས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་། ནོར་བུའི་རྩ་བར་སེམས་ནི་དགའ་བ་ཙམ་སྐྱེས་ཏེ། །

Regarding the vajra posture: having blocked the flow through the left and right nostrils, one gazes into the lotus. The mind abiding within the vajra-jewel is the bodhicitta; one should gaze upon it as extremely subtle and experience the bliss of clear light (ābhāsvara). If the empowerment is conferred upon a woman, the "jewel" refers to the lotus; this is the distinction. She, too, should show the lotus—made fragrant with saffron and the like and left uncovered—to the ācārya, saying: "O, this lotus of mine, Perfectly endowed with all bliss, Is to be relied upon through the ritual; I abide right here before you. Perform within the lotus All the activities that please the Buddhas. The King of Great Bliss himself Dwells eternally right here." She then utters: bhañja mokṣa hoḥ. The ritual consists of generating her in the form of Vārāhī. Mokṣa means to be free from all conceptual elaborations; thus, she shows this. He, too, generates the body of the Samvara deity and her as Vārāhī. He visualizes the tip of the vajra as arising from a black hūṃ, slightly reddened at the jewel, and blessed at its tip by a white vyaṃ. He visualizes the three-petaled lotus as arising from a red a, with a white dyaṃ at the center and a yellow dyaṃ blessing the tip. With the index finger and tongue of the left hand, which is positioned on the left side and possesses a red hrīḥ at its tip, he makes the sound "sīt" and exhorts her. Reciting the mantra oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ, the mind at the base of the jewel gives rise to mere joy.

དེ་རྗེས་ ནོར་བུའི་དཀྱིལ་དུ་འདོད་བྱ་མ་ལུས་པར་ནི་འདོད། ། དེ་སྟེང་རྩེ་མོའི་མཐར་ནི་ཞི་བ་མི་རྟོག་བཞིན། ། གང་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རིགས་པདྨར་གནས་པ་སྟོན། ། ཞེས་དགའ་བའི་དབྱེ་བ་རྟོགས་ནས་རང་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་ གྱིས་བརླབས་པའི་ལུས་བླ་མས་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བཅུག་པ་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་དགའ་བར་བརྩམས་ཏེ། དེ་ལ་དགའ་བྲལ་གྱི་དང་པོ་མཆོག་དགའི་ཐ་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་གྱི་སྐད་ཅིག་ཏུ་རིག་མའི་བདེ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་མ་ཉམས་པའི་བདེ་བ་སྟེ། ། གང་ལ་ཐོག་མཐའ་བར་མ་མེད། ། གཞན་ཡང་མེད་ཅིང་རང་ཡང་མེད། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། འདི་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོག། ཅེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསམ་དུ་མེད་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ་གཡོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ལ་ནུས་པ་ཇི་ལྟ་བས་བཟུང་ཞིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ གནས་སོ། ། ཡང་ན་བཙན་ཐབས་ཀྱིས་དཔྲལ་བར་དྲང་ངོ་། ། མ་ནུས་ན་དལ་བུས་བཏང་ནས་པདྨ་ལས་ལྕེས་བླངས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བལྟས་ལ་དམ་ཚིག་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བཏུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ལམ་ལ་ལྷག་མོས་ལ། ཚིག་ཉིད་ཀྱི་ནི་ དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་སྦྱིན། ། ཞེས་པ་དང་། བཞི་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། །

Following that: "In the center of the jewel, all that is desired is sought without exception. Above that, at the tip of the peak, is the non-conceptual peace. Whatever is the coemergent family is shown to abide in the lotus." Having thus realized the divisions of joy, the body is blessed by the heroes and heroines summoned by the light rays of one's own seed-syllable. The Guru also causes immeasurable Victorious Ones to enter, and as they become of one taste, one begins to experience joy. In that state, at the moment between the first of the joy-free [joy] and the end of supreme joy, there is an unimpaired bliss that does not depend on the bliss of the consort. "That which has no beginning, middle, or end, Is neither other nor itself, Without cyclic existence or nirvana— This is the supreme Great Bliss." Thus, one abides in the wisdom of primordial wisdom (jñāna), the inconceivable suchness (tathatā), becoming unwavering. One should hold and experience it according to one's capacity. Alternatively, one should draw it up to the forehead by force. If one is unable to do so, one should release it slowly, take it from the lotus with the tongue, view it as suchness, and drink the samaya bodhicitta. This is the wisdom of primordial wisdom. Regarding the path of the profound and vast, with supreme devotion, it is said: "I bestow the precious empowerment of the very words." And: "The fourth is just like that."

ཞེས་གསུངས་པས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་བྱུང་བ་ནི་སྒོམ་པ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་གནས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསམ་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་ ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རང་བཞིན་བཞི་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ་དབང་བཞི་པའོ། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་རང་དང་སློབ་མ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་དེ། ། ཚོགས་འཁོར་བྱས་ནས་མཚན་མོ་ཁྱེད་ཀྱིས་འཇུག་པ་འདི་བྱ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་ བསྒྲགས་ལ། སློབ་མ་ལས་ཡོན་བླང་བར་བྱ་ཞིང་དེས་ཀྱང་བུ་དང་། ཆུང་མ་དང་། ལུས་དང་། ནོར་དང་། ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་དབུལ་ལོ། ། བླ་མ་མཉེས་ན་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། གཞན་དུ་མིན་ཞེས་ཐུབ་པས་གསུངས། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ་ནང་དུ་ཞུགས་ལ་ཕྱག་བྱས་ལ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་བསྔོས་ལ་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱས་ཏེ་ལྷོ་སྒོར་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ལོ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བཛྲ་མུཿ། ཞེས་པས་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་རང་ལ་བཅུག་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ལྷག་པར་མོས་ཤིང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཏེ། ལག་པ་ན་ཡོད་པའི་རྡོ་རྗེས་ཚངས་ཐིག་གི་ལམ་ནས་ དཀྱིལ་གྱི་བར་དུ་དབྱི་ཞིང་རང་གི་མགོ་ལ་རྡུལ་ཚོན་ཅུང་ཟད་ཙམ་བཅུག་ལ། པདྨ་ལ་སོགས་པ་དང་སྒོ་དང་མཚམས་རྣམས་དབྱེ་བར་བྱའོ། །

Thus it is said. That very wisdom-gnosis (jñāna) is the sprout of bodhicitta. Its cultivation is the expansion [of realization]; its abiding without obscuration is suchness (tathatā). The nature of all phenomena, which is inconceivable, is the Great Seal (mahāmudrā). This identity, the nature of Vajradhara, is to be described as the fourth [empowerment]; this is the fourth empowerment. Having performed the peaceful homa offering, oneself and the disciples and so forth should worship the maṇḍala. Having performed the feast circle (gaṇacakra), one should proclaim at night: "Regarding this entry and such activities, you must not speak of them." One should receive the fee from the disciples, and they should offer their children, wives, bodies, wealth, land, and so forth, according to their ability. As it is said: "If the Guru is pleased, accomplishments (siddhi) will arise; otherwise, they will not," so the Sage has taught. Externally, having performed the directional bali offerings and so forth, one should enter within, prostrate, and worship with the water for the feet and so forth. Having dedicated the virtue arising from that, perform three circumambulations. At the southern gate, recite the hundred-syllable mantra and request forbearance. With the words, "You have accomplished all the benefit of sentient beings," and so forth, and with "Oṃ āḥ hūṃ vajra muḥ," request the wisdom wheel (jñānacakra) to depart. Having absorbed the samaya wheel into oneself, one should resolve that all phenomena are unborn. Ringing the bell, use the vajra held in the hand to erase [the maṇḍala] along the path of the Brahma-line up to the center. Place a small amount of colored powder on one's own head, and then dismantle the lotuses and so forth, as well as the gates and boundaries.

ཞི་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་རྡུལ་ཚོན་ཅུང་ཟད་བྱིན་ལ་རྡུལ་ཚོན་གཞན་ནི་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་བུམ་པར་བླུགས་ལ་རས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དང་དོ་ལིར་ བཞག་ལ། རོལ་མོ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཆུ་བོའི་འགྲམ་དུ་འདུག་སྟེ། བའི་ལྕི་བ་དང་དྲི་དཀར་པོས་མཎྜལ་ལ་པདྨའི་ལྟེ་བར་བདེ་མཆོག་ལ་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་ནས་འདབ་མ་རྣམས་ལ་ཀླུ་བརྒྱད་དེ། དེ་ལ་ཤར་དུ་ཨོཾ་ཨཱཿཨ་ནན་ཏཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷོར་ཨོཾ་ ཨཱཿཔདྨཱ་ཡ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ནུབ་ཏུ་ཨོཾ་ཨཱཿཏཀྵ་ཀཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། བྱང་དུ་ཨོཾ་ཨཱཿབཱ་སུ་ཀཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། དབང་ལྡན་དུ་ཨོཾ་ཨཱཿམ་ཧཱ་པདྨཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། མེར་ཨོཾ་ཨཱཿཤཾ་ཁ་པཱ་ལཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། བདེན་བྲལ་དུ་ཨོཾ་ཨཱཿཀརྐོ་ཊ་ཀཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། རླུང་དུ་ཨོཾ་ཨཱཿཀུ་ལི་ཀཱ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་མཆོད་ལ་ལག་པ་གཡོན་པ་གདེངས་ཀའི་སྟངས་དང་གཡས་པ་བརྐྱང་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ནནྟ་བཱ་སུ་ཀེ། ཏཀྵ་ཀ་ཀརྐོ་ཊ་པདྨ་མ་ཧཱ་པདྨ་ཤཾ་ཁ་པཱ་ལ་ཀུ་ལི་ཀ། པཱ་ལཱ་དེ་བ་ཏི། མ་ཧཱ་དེ་བ་ཏི། སོ་མ་སི་ཁི། དཎྜ་དྷ་ར་མ་ཧཱ་དཎྜ་དྷ་ར། པཱ་ལཱ་ལ་ཧུ་ལུ་རུ་ནནྡ། སཱ་ག་རཱ་མ་ཧཱ་སཱ་ག་རཱ་ཏཔྟ། མ་ཧཱ་ཏཔྟ། ཤྲཱི་ཀཱནྟི། མ་ཧཱ་ཀཱནྟི། རཏྣ་ཀཱནྟི། སུ་རཱུ་པ། མ་ཧཱ་སུ་རཱུ་པ། བྷ་དྲ་ནཱ་ག། མ་ཧཱ་ཨུ་ད་ར། ཤི་ལི། མ་ཧཱ་ཤི། ཨོཾ་བྷཀྵ་བྷཀྵ་ཨཱ་གཙྪ་ཨཱ་གཙྪ། མ་ཧཱ་ནཱ་ག་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སརྦ་བྷུར་བྷུ་བ། ཕུ་ཕུ་སྭཱ་ ཧཱ་ཞེས་བརྗོད་ནས། གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་འོ་མའི་གཏོར་མ་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། ཀླུ་རྣམས་ལ་རྡུལ་ཚོན་གཏད་ལ་ཆུར་དོར་རོ། །

For the sake of pacification, give a small amount of colored powder to those who desire it, and place the remaining colored powder into the victory vase (vijaya-kalaśa), which should be adorned with cloth and placed upon a palanquin. Preceded by music and other offerings, sit by the bank of a river. On a mandala made of cow dung and white fragrant paste, worship Cakrasaṃvara at the center of a lotus with the essence mantra. On the petals, worship the eight nāgas with the following mantras: in the east, oṃ āḥ anantāya hūṃ svāhā; in the south, oṃ āḥ padmāya hūṃ svāhā; in the west, oṃ āḥ takṣakāya hūṃ svāhā; in the north, oṃ āḥ vāsukāya hūṃ svāhā; in the northeast, oṃ āḥ mahāpadmāya hūṃ svāhā; in the southeast, oṃ āḥ śaṅkhapālāya hūṃ svāhā; in the southwest, oṃ āḥ karkoṭakāya hūṃ svāhā; and in the northwest, oṃ āḥ kulikāya hūṃ svāhā. Having offered white flowers with these mantras, extend the left hand in the hood-gesture and stretch out the right, and recite: oṃ ananta vāsuke takṣaka karkoṭa padma mahāpadma śaṅkhapāla kulika pālādevati mahādevati somaśikhi daṇḍadhara mahādaṇḍadhara pālālahulu rurananda sāgarā mahāsāgarā tapta mahātapta śrīkānti mahākānti ratnakānti surūpa mahāsurūpa bhadranāga mahodara śili mahāśili oṃ bhakṣa bhakṣa āgaccha āgaccha mahānāgādhipati sarvabhūtabhuvana phu phu svāhā. Having said this, offer milk torma offerings to the others as well, entrust the colored powder to the nāgas, and cast it into the water.

དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཀུར་སྟི་ཆེན་པོས་འོག་ཏུ་དྲངས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། གང་དུ་རྡུལ་ཚོན་ཁྱེར་བའི་བུམ་པ་དེ་ཆུས་བཀང་ལ་དེ་ བཞིན་དུ་ཁྱེར་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཏོར་བར་བྱའོ། ། དེར་བའི་ལྕི་བས་བྱུགས་ལ་གཞོན་ནུ་མ་རྣམས་ལ་འོ་ཐུག་གི་སྟོན་མོ་བྱའོ། ། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བ་བཞིན་དུ་ལྷའི་རབ་གནས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ ཡིས། ། ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་ལས་བཏུས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བྱས་པ་འདིས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པར་ཤོག། དཔལ་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཛ་ག་ཏ་ལའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བི་བྷཱུ་ཏི་ཙནྡྲས་ཐང་བི་ཧ་རར་ བསྒྱུར་བའོ། །

One should also visualize that they are drawn downward with great honor. The vase in which the colored powders were carried should be filled with water and carried in the same manner to be sprinkled upon the maṇḍala house and so forth. There, one should smear the ground with cow dung and provide a feast of milk porridge for young maidens. The consecration of the deity should be understood to be just like the empowerment of the disciples. By the Vajra of the Tathāgatas, having extracted from various rituals, may this performance of the maṇḍala ritual bring benefit to all sentient beings. The ritual of the maṇḍala of the glorious Cakrasaṃvara is complete. Translated at Thang vihāra by the great Paṇḍita of Jagattala, Vibhūticandra.