Illuminating the Suchness of the Spontaneously Arisen

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ས་ཧ་ཛ་ཏཏྟྭ་ཨཱ་ལོ་ཀ། བོད་སྐད་དུ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་སྣང་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀུན་སྤྱོད་མངོན་པར་འབྱུང་བརྗོད་སོགས། ། རྒྱུ་རྣམས་ཀུན་དུ་སྦས་པ་ཡི། ། ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་གསང་ཆེས་པ། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་རྟོགས་པས་བཤད། ། བརྟག་དཀའ་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མིན་ཞིང་། ། ཟབ་མོ་སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་བ། ། ལྐུགས་པ་ཡི་ནི་རྨི་ལམ་དང་། ། གཞོན་ནུས་མྱོང་བའི་བདེ་བ་ལྟར། ། ཚིག་གིས་མཚོན་མིན་རང་རིག་པ། ། སེར་སྣ་མེད་སོགས་ཚུལ་བཞི་ཡིས། ། བླ་མ་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་ཡི། ། དྲིན་ཐོབ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། སྐད་ཅིག་གསུམ་པར་གང་སྐྱེས་པ། ། དོན་མཚུངས་མཚོན་པས་དཔེར་ཉིད་དེ། ། ཁྱིམ་གནས་བུ་གའི་ནམ་མཁའ་དང་། ། དམུས་ལོང་གླང་ཆེན་ཡན་ལག་ལྟར། ། དོན་མཐོང་མ་ཡིན་འབྲས་ཟན་གྱི། ། སྤགས་པའི་བུ་རམ་རོ་བཞིན་ནོ། ། ཆ་ཤས་དང་ནི་རྫོགས་པ་དང་། ། སྒྲིབ་བཅས་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི། ། དབྱེ་བ་ལས་ནི་རྣམ་རྨོངས་པས། ། ཆོས་མ་ཐག་དང་གང་ བ་ཡི། ། ཟླ་བ་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས་པ་དང་། ། གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་མ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེར་མྱོང་བ། ། བླ་མའི་གསུང་གིས་ལེགས་མཚོན་ཏེ། ། རྒྱུད་དུ་ཡང་དག་གོམས་པ་ལས། ། དང་བའི་ཆུ་ལ་ཟླ་བ་དང་། ། མིག་དག་པ་ལ་གཟུགས་བཞིན་དུ། ། གསལ་བར་འགྱུར་གྱི་ཡིད་ཆེས་(གྱིས,ཀྱིས)། ། དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སྣང་འདི་རྣམས། ། སེམས་ལས་ཕྱི་རོལ་འགྱུར་མེད་ཀྱང་། ། རང་རིག་བག་ཆགས་དབང་བྱས་ནས། ། ཡུལ་དང་དབང་པོར་སྣང་བའི་སེམས། ། དབང་པོའི་ལམ་ན་རྗེས་འགྲོ་བས། །

In the language of India: Sahaja-tattvāloka. In the language of Tibet: Lhan-cig-skyes-pa’i de-kho-na-ñid snang-ba. Homage to the glorious Vajrasattva! The profound reality, most secret, which is hidden in all the tantras such as the Samputa, Abhidhanottara, and others, is explained through realization by the grace of the guru. Difficult to examine and not an object of dialecticians, profound and with conceptual elaborations thoroughly stilled, it is like the dream of a mute or the bliss experienced by a youth. It cannot be pointed out by words; it is self-knowing awareness. Through the four methods, such as being free from avarice, one relies closely upon the guru. Having obtained his grace, that which arises in the third moment of the wisdom of insight is the very example that illustrates the identical meaning. It is like the space within a house or a hole, or like a blind man feeling the limbs of an elephant; the meaning is not seen, just like the taste of molasses mixed with rice. Due to the confusion regarding the distinctions between the partial and the complete, and between that with obscurations and that free from obscurations, they do not understand the difference between the moon obscured by clouds and the moon that is clear. Nevertheless, that experience there is well-illustrated by the guru’s speech. Through authentic cultivation in the tantras, it will become clear—like the moon in limpid water or a form in clear eyes. Have confidence! Although these various appearing things do not exist externally to the mind, the mind, under the influence of the habitual tendencies of self-knowing awareness, appears as objects and sense faculties. By following the path of the sense faculties, it...

ཡུལ་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་ཞུགས་ཏེ། ། ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་རྒྱུར་གྱུར་པ། ། ལས་ ཀྱི་ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོ་ལྟར། ། ཡུན་རིང་སྲིད་པར་ཡང་དང་ཡང་། ། སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་རྣམ་པར་འཁོར། ། ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་པ་ཡི། ། ཐབས་ཀྱིས་དེ་ལས་རྣམ་བཟློག་ནས། ། རླུང་བྲལ་མར་མེ་ལྟ་བུ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུན་དུ་གོམས་བྱས་ནས། ། མ་རྙོག་ལྟེང་ཀའི་ཆུ་བཞིན་དུ། ། རང་ གི་དེ་ཉིད་གསལ་མཐོང་འགྱུར། ། ཤིན་ཏུ་བཞིན་བཟང་མིག་ཡངས་མ། ། གཟུགས་བཟང་ལང་ཚོ་ཕུན་ཚོགས་པ། ། ཁྲོ་མེད་རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་དང་། ། དད་དང་ཐོས་སོགས་ཡོན་ཏན་ཅན། ། སྒྲུབ་ལས་གཞན་དུ་མི་བལྟ་ཞིང་། ། སྐལ་བཟང་བྱེད་པ་འཆིང་བ་ཡི། ། སྦྱོར་བ་ལ་ནི་རབ་གོམས་པ། ། མི་མོ་ དངོས་གྲུབ་ས་གཞི་ཡིན། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དབེན་པར་གནས། ། སྟོབས་བཟང་མྱོས་བྱེད་བཅས་བཟའ་ཞིང་། ། བལྟ་བ་དང་ནི་རེག་པ་དང་། ། འཁྱུད་དང་མ་མཆུའི་རོ་མྱངས་པས། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ནི། ། མཚན་མའི་དབྱེ་བས་གསལ་རྟོགས་བྱ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོས་རབ་རྒྱས་ རྩ། ། འཚིར་དང་ཟློས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མངོན་སུམ་ལྕེ་ཡི་ཐུར་མས་དྲངས། ། ནོར་བུའི་ནང་དུ་ལེགས་ཆུད་པས། ། མུན་པ་ལ་ནི་མར་མེ་ལྟར། ། གསལ་བར་ངེས་ཀྱིས་གཞན་དུ་མིན། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཡེ་ཤེས་མཆོག། སྡོམ་བྱ་ཐུན་ནམ་ཉིན་གཅིག་གམ། ། ཟླ་ཕྱེད་ཟླ་གཅིག་ཁྱུད་ཀོར་ དང་། ། བསྐལ་པ་བསྐལ་པ་སྟོང་དག་ཏུ། ། དེ་གོམས་པ་ལས་མི་འགྱུར་བའི། ། ཡེ་ཤེས་དམ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེར་ནི་ལེགས་འདུའི་དམ་ཚིག་རྫས། ། རླུང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའམ། ། དམན་པའི་སེམས་ཀྱིས་དོར་མིན་པས། །

Engaging with sense objects, the afflictions such as attachment become the cause; like the wheel of the chariot of karma, one revolves repeatedly for a long time in existence, accompanied by suffering. By the method of inward meditative absorption, one turns away from that; then, by constantly training in yoga like a lamp sheltered from the wind, one will clearly see one’s own suchness, like the water of an undisturbed pond. A woman with a very beautiful face and wide eyes, possessing excellent form and youth, free from anger and full of compassion, endowed with faith, learning, and other virtues—one who does not look elsewhere from the practice, who is fortunate, and who is well-trained in the application of the bonds—is the ground for accomplishment. Dwell in solitude with her; eating together with the powerful intoxicant, through looking, touching, embracing, and tasting the flavor of her lips, one becomes impassioned. This should be clearly understood through the distinctions of the signs. When the channels are fully developed by great passion, through the application of squeezing and repeating, draw [the essence] forth directly with the spoon of the tongue. By it being properly contained within the jewel, it is clearly realized like a lamp in the darkness, and not otherwise. In that very state, the supreme wisdom—whether bound for a session, a day, a fortnight, a month, a year, or for eons and thousands of eons—by training in that, one will attain the immutable, sublime wisdom. There, the substances of the samaya, gathered well, are obtained through the power of the winds; they are not to be discarded by a base mind.

ཕྱི་རོལ་ནས་ནི་ལྕེས་བླང་བྱ། ། བླ་མའི་དྲིན་ཐོབ་ དགའ་བ་ཡིས། ། སེམས་ཀྱི་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན། ། ལེགས་བཀོད་གང་འདིས་འགྲོ་བ་རྣམས། ། གཉུག་མའི་ལམ་གྱི་བགྲོད་གྲུབ་ཤོག། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བ་སློབ་དཔོན་ཀུ་ས་ལི་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

From the outside, it is to be taken with the tongue; having obtained the grace of the Guru, through joy, may this well-arranged suchness of the profound mind cause all beings to accomplish the traversal of the innate path. This concludes the Illumination of the Suchness of the Coemergent Glorious Cakrasaṃvara, composed by the master Kusulipa.