A Summary of Suchness, the Essence of the Glorious Cakrasaṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྦ་ར་ཏཏྟྭ་གརྦྷ་སཾ་གྲ་ཧ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྙིང་པོའི་དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་བསྡུས་པ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གདོད་ནས་དག་ཅིང་གདོད་ནས་གྲོལ། ། གདོད་ནས་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད། ། གཟུང་འཛིན་བྲལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བལྟ་བར་དཀའ་ཞིང་རྟོགས་པར་དཀའ། ། བརྗོད་འདས་ཚིག་ གིས་མཚོན་མིན་པར། ། རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། གཉིས་མེད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན། ། གང་ཞིག་དྲི་མས་བསྒྲིབས་པའི་སེམས། ། ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རྗེས་འཇུག་པ། ། གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་སྟེ། ། ཆགས་སྡང་རྣམ་རྨོངས་ལས་ལ་ནི། ། རྣམ་གཡེང་སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པའི། ། འཁོར་བ་ མངོན་པར་འགྲུབ་པའོ། ། གང་གིས་བླ་མའི་དྲིན་ཐོབ་ནས། ། སེམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རིག་པ་གང་། ། རི་དབང་རྩེ་ནས་ལྷུང་བ་ལྟར། ། གྲོལ་བའི་ཐབས་ནི་བླ་ན་མེད། ། གཞན་དུ་དཀའ་ཐུབ་མི་བཟད་སོགས། ། ལུས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ཡིས། ། ཐར་བའི་འབྲས་བུ་མི་རྙེད་པར། ། སླར་ ཞིང་རྣམ་པར་འཁོར་བར་འགྱུར། ། གང་གིས་སེམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རིག། དེ་ལས་གཞན་དུ་གྲོལ་བའི་ཐབས། ། བཟླས་དང་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ། ། ཕ་རོལ་སྒྲོལ་བའི་གྲུ་བཞིན་འདོར། ། དེ་བས་བཟླས་མེད་བསམ་གཏན་དང་། ། དཀའ་ཐུབ་མེད་ཅིང་སྦྱིན་སྲེག་མེད། ། དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་པ་མེད་པ། ། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུ་ཉིད། ། རྣམ་ཐར་བཞི་ཡི་རང་བཞིན་དང་། ། དུས་གསུམ་མཁྱེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དག་པ་ཡིས། ། ཞལ་ཕྱག་རྣམ་པའི་གཟུགས་ཅན་ཉིད། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvaratattvagarbhasaṃgraha. In the language of Tibet: dPal ’khor lo sdom pa’i snying po’i de kho na nyid bsdus pa (The Compendium of the Reality of the Essence of Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the glorious Cakrasaṃvara! Pure from the beginning, liberated from the beginning, possessing a nature of primordial peace, the suchness of all things—homage to that which is free from subject and object. Difficult to see and difficult to realize, beyond expression and not to be indicated by words, the wisdom of one’s own awareness is of a nature of non-dual clarity. The mind, obscured by stains, follows after the appearance of objects; this is the conceptualization of subject and object. Through attachment, aversion, and delusion, and through actions, one fully accomplishes saṃsāra, which is accompanied by distraction and suffering. Whoever, having obtained the grace of the guru, realizes the suchness of the mind, possesses the unsurpassed method of liberation, like falling from the peak of the king of mountains. Otherwise, through unbearable austerities and the like that afflict the body, the fruit of liberation will not be found, and one will instead wander further in saṃsāra. Whoever realizes the suchness of the mind, for them there is no other method of liberation. Recitation, meditative concentration, and so forth, are abandoned like a boat for crossing to the other shore. Therefore, there is no recitation, no meditative concentration, no austerity, and no fire offering. Without a maṇḍala or maṇḍala deities, there is only the single wisdom of self-awareness. It is the nature of the four doors of liberation, the essence of the knowledge of the three times, and through the purity of the twelve links of dependent origination, it possesses the form of faces and hands.

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་སྐུ། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཆོས་སུམ་ཅུ་བདུན། ། གཅིག་པུའི་ཉམས་ནི་དུ་མའི་གར། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པའོ། ། གང་གིས་དེ་ཡོངས་ཤེས་པ་ཡིས། ། རང་བཞིན་དེ་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ན། ། གཞན་དུ་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་། ། གྲོལ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཁོ་ནའོ། ། དེ་ཕྱིར་རང་རིག་མཚོན་ པ་ཡི། ། ཐབས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་པ། ། གངྒཱའི་རྒྱ་མཚོའི་རོ་བཞིན་དུ། ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་བྱེད། ། དེ་བས་གང་གིས་ཐབས་རིག་པས། ། བསམ་གཏན་ལ་ནི་མངོན་པར་གཞོལ། ། གཟིངས་ལ་ལེགས་པར་སྦྱོར་བ་ལྟར། ། སེམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར། ། འདིར་ ནི་ཕུང་པོ་ཁམས་རྣམས་དང་། ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལས་རྣམ་གྲོལ་བ། ། སྒྱུ་མའི་གཟུགས་ལ་ལེགས་གནས་པའི། ། ཨེ་བཾ་རྩ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལ། ། བཅུ་དྲུག་ཐོག་མར་ཐིག་ལེར་བཅས། ། དྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་བཞི་པ་ལ། ། དབྱངས་ཀྱི་དྲུག་པ་དང་ལྡན་པ། ། ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེས་རྣམ་པར་མཛེས། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གསུམ་ཐིག་ལེས་བརྒྱན། ། ཡ་ཚོགས་བརྒྱད་པའི་མཐའ་གནས་པ། ། གཞོམ་མེད་བདེ་བ་ཆེ་རང་བཞིན། ། ནཱ་ད་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པའོ། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ལེགས་བསྡམས་ཏེ། ། སྤྲུལ་པར་རླུང་ལྔ་བཅིངས་པ་ཡིས། ། དུ་བ་ལ་སོགས་རྟགས་མཐོང་ ནས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་རྣམ་པར་འབར། ། གློག་གི་འོད་དང་མཚུངས་པ་ཡི། ། གསལ་བའི་གཟུགས་ཅན་གྱེན་འགྲོ་བས། ། སྟེང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བླངས་ཏེ། ། འོ་མའི་རྒྱུན་གྱི་རྣམ་པར་འབབ། ། ལྟེ་བར་གསང་བའི་སྙོམས་འཇུག་ལས། ། ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་གང་རང་བཞིན་ནི། ། འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་ཆགས་བྲལ་མིན། །

The body of inseparable method and insight, The thirty-seven factors of awakening, The single experience in manifold dance, Is the form of the maṇḍala wheel. Whoever thoroughly knows this, Will realize that very nature; Otherwise, even the various elaborations Are solely the cause of liberation. Therefore, the various elaborations of method That illustrate self-knowing awareness, Like the taste of the ocean in the Ganges, Make the nature free from elaboration. Thus, whoever understands the method And applies themselves to concentration, Like one skillfully boarding a boat, Will see the suchness of the mind. Here, liberated from the aggregates, The elements, and the six sense bases, Abiding well in illusory form, Within the E-Vaṃ channel wheel: The sixteenth, together with the drop, The fourth of the hot letters, Endowed with the sixth vowel, Beautifully adorned with the half-moon and drop, The thirteenth vowel adorned with a drop, Situated at the end of the eighth group of ya, The nature of indestructible great bliss, Together with the nāda and the drop. By properly binding the vital breath and effort, And binding the five winds in the emanation [wheel], Having seen the signs such as smoke, The fire of wisdom blazes forth. Resembling the light of lightning, With a clear form moving upward, It takes the bodhicitta from above, Descending in the form of a stream of milk. From the secret union at the navel, The nature of the wisdom that arises Is neither desire nor the absence of desire.

དབུ་མར་ཡང་ནི་མི་དམིགས་ཤིང་། ། ཆགས་དང་ཆགས་མེད་འདྲེས་གྱུར་པའི། ། ལྷན་སྐྱེས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཉིད། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་དབུས་གནས་པའི། ། ནམ་མཁའ་སེམས་གཅིག་གྱུར་པ་ལས། ། རླུང་རྣམས་མ་ལུས་དེར་བཅིངས་ ཏེ། ། ཡིད་ནི་རི་བོང་ལྟར་གནས་བྱེད། ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་རྣམས་སྤངས་ཤིང་། ། འགྲོ་དང་འོང་བ་ལས་གྲོལ་བ། ། དུས་གསུམ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའོ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བདེ་བ་ཆེ། ། རང་བཞིན་གཉུག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་དེ་ཁོ་ན། ། སེམས་ ཀྱི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་པོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་རྣམ་དག་པ། ། གཟུང་འཛིན་དྲི་བྲལ་མངོན་སངས་རྒྱས། ། དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར། ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ངོ་བོས་བཞུགས། ། རིན་ཆེན་སེམས་ལས་གཞན་གྱུར་པ། ། འཁོར་མེད་ མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། ། སེམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རིག་པ་ལ། ། འཁོར་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར། ། དཔལ་ལྡན་མགོན་པོ་སྤྱོད་འཆང་བའི། ། དྲིན་གྱིས་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་གང་། ། གཞུང་ལུགས་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོ་ཡིས། ། འགྲོ་བའི་སྒྲིབ་ཤེས་སྒྲིབ་སེལ་ཤོག། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྙིང་ པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་སློབ་དཔོན་ཀུ་ས་ལི་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་དང་། ཨཱ་ཙཱརྱ་མར་པ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Not perceived even in the central channel, Where attachment and non-attachment have merged, Is the innate, perfect awakening itself. Abiding in the center of the moon and sun, From the single state of space and mind, All winds without exception are bound therein, And the mind abides like the hare-marked moon. Abandoning day and night, Liberated from coming and going, It is the union of the three times. Inconceivable great bliss, The innate, primordial nature, The suchness of all things— The seer of the mind’s own reality. Naturally and utterly pure, Free from the stains of subject and object, it is manifest buddhahood. Possessing the nature of non-referential compassion, It remains in an unchanging essence For as long as saṃsāra endures. Apart from the precious mind, There is no saṃsāra and no nirvāṇa. When the reality of the mind is known, Saṃsāra itself becomes nirvāṇa. Through the kindness of the glorious protector Caryāpa, May this realization of suchness, The essence of the ocean of scriptural traditions, Clear away the obscurations of sentient beings. The Tattvasaṃgraha, the Heart Essence of the Glorious Cakrasaṃvara, composed by the master Kusulipa, is complete. It was translated by the Vajrācārya Ngagi Wangchuk and the ācārya Marpa Chökyi Wangchuk.