Illuminating the Suchness of the Spontaneously Arisen Glorious Cakrasaṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྦ་ར་ས་ཧ་ཛ་ཏཏྟྭ་ཨཱ་ལོ་ཀ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་ སྡོམ་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་རང་རིག་བདེ་ཆེན་པོ། ། སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་མཚོན་པའི་གཞི། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྲུལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡི། ། རང་བཞིན་རྩ་ཡི་འཁོར་ལོའི་མགོན་བཏུད་ ནས། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་དཔལ་རིམ་ལས་བྱུང་ལས། ། སྤྱོད་འཆང་མགོན་པོའི་ཞལ་སྔ་ལས་རྙེད་པའི། ། རང་རིག་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པའི་ཐབས། ། དཔྱིད་དང་ཐིག་ལེ་བསྒོམ་པའི་མན་ངག་བཤད། ། བསམ་གཏན་ཁང་པ་རྣམ་གཡེང་སྐྱེ་བོ་ཡི། ། འདུ་འཛི་དང་བྲལ་ རྣམ་པར་དབེན་པའི་སར། ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མ་ལུས་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། མི་གཡོ་རྩེ་གཅིག་ཏིང་འཛིན་མཆོག་བསྒྲུབ་བྱ། ། བདེ་བའི་སྟན་གནས་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། ། ལག་གཉིས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན། ། ལུས་བསྲངས་ནས་ནི་མགྲིན་པ་དགུག་པ་དང་། ། མིག་ གཉིས་སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་མཉམ་སྦྱར་ཞིང་། ། གང་ལ་རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་ཕྱག་མཚན་དང་། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་མ་ལུས་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། རང་སྣང་ཤེས་རབ་ཕག་མོ་དང་འདུས་པའི། ། གཉིས་མེད་བདེ་བའི་རང་བཞིན་རང་ལྷའི་སྐུ། ། སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང་། ། བར་ མའི་སྲིད་དང་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ལུས་ཀྱི་དབུས་གནས་ས་སོགས་འབྱུང་བ་བཞི། ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དགའ་དང་བཏང་སྙོམས་དང་། ། སྤྱན་སོགས་རིག་མ་བཞི་ཡི་བདག་ཉིད་དང་། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྲུལ་བདེ་བ་ཆེ་རང་བཞིན། ། ཨེ་བཾ་མ་ཡཱ་རྩ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལ། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvarasahajatattvāloka. In the language of Tibet: dPal ’khor lo sdom pa’i lhan cig skyes pa’i de kho na nyid snang ba (The Illumination of the Coemergent Suchness of Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the glorious Cakrasaṃvara! I bow to the Lord of the channel-wheels, the nature of the Dharmakāya, Saṃbhogakāya, and Mahāsukhakāya, which, based upon which, is the ground that symbolizes the inseparability of emptiness and compassion—the great bliss of self-awareness. I shall explain the pith instructions for meditating on the "Spring" and the "Drop," the methods for symbolizing the wisdom of self-aware great bliss, which were obtained from the presence of the Lord Caryādhara, arising from the stages of the glorious Cakrasaṃvara. In a meditation cell, a place of complete seclusion free from the bustle of distracted people, having utterly abandoned all possessions, one should achieve the supreme, unwavering, one-pointed samādhi. Seated on a comfortable cushion in the vajra posture, with the two hands in the mudrā of meditative equipoise, the body straightened and the neck slightly bent, the two eyes focused evenly on the tip of the nose. One’s own deity’s body, the nature of non-dual bliss, is the union with the self-manifesting wisdom Vārāhī, complete with all ornaments, attire, hand-symbols, and the major and minor marks. Like an illusion, a mirage, a city of gandharvas, an intermediate state, or the moon in water, the four elements—earth and so forth—reside in the center of the body. These are the nature of the four consorts, Maitrī, Karuṇā, Muditā, and Upekṣā, and the nature of the Dharmakāya, Saṃbhogakāya, and Mahāsukhakāya, within the channel-wheels of E, Vaṃ, Ma, and Ya.

དབྱངས་དང་ གསལ་བྱེད་བྱང་ཆུབ་ཡི་གེར་ལྡན། ། རྡུལ་དང་སྙིང་སྟོབས་མུན་པའི་རང་བཞིན་གྱི། ། རྩ་གསུམ་གྱིས་ནི་ཡང་དག་སྦྲེལ་བྱས་པ། ། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་གྱི་རང་བཞིན་རྩ་གཉིས་ལ། ། བརྟེན་ནས་སྟེང་དང་འོག་གི་སྒོ་གཉིས་ནས། ། འབྱུང་དང་འཇུག་པ་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ཡི། ། གང་དུ་ མི་གཡོ་རྩེ་གཅིག་གྱུར་པ་ལས། ། དང་པོ་རི་དྭགས་སྲེད་བཞིན་སྣང་བ་དང་། ། མཚན་གཉིས་པ་དང་དུ་བའི་རྣམ་པ་ཅན། ། གསུམ་པ་སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་དང་འདྲ་ཞིང་། ། བཞི་པ་སྒྲོན་མ་འབར་བ་ལྟ་བུ་དང་། ། མཚན་མ་ལྔ་པ་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་པར། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་འབྱུང་ འགྱུར་ཞིང་། ། དེ་ཚེ་གང་དུ་ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་བ། ། གསལ་བ་གློག་གི་འོད་དང་མཚུངས་པ་ཡི། ། སྟེང་དུ་འཕྲོ་བས་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འབེབས་ཤིང་། ། བདེ་ཆེན་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྟེར་བར་བྱེད། ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ། རང་རིག་ལས་གཞན་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ ཤིང་། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྟོག་པ་ལས་གྲོལ་བ། ། བདེ་ཆེན་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གང་ཞིག་སྐྱེས་པས་ཐོག་མེད་འཁོར་བ་ནས། ། བསགས་པའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་ཀུན་སྤོང་བ། ། གཉིས་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི། ། གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་ བདག་ཕྱག་འཚལ། ། རྟོག་པ་གང་གིས་རྟོག་པ་ཀུན་གཅོད་ཅིང་། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་དངོས་ཀུན་དེར་མཚོན་པ། ། བདེ་ཆེན་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུ་པ། ། གཉིས་མེད་རྟོགས་པའི་མཆོག་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གང་ལ་བསྟོད་དང་གང་གིས་བསྟོད་པ་དང་། ། ཇི་ལྟར་ བསྟོད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་དང་བྲལ་བ། །

Endowed with the vowels and consonants, the letters of awakening, The three channels, whose natures are rajas, sattva, and tamas, are perfectly joined. Depending upon the two channels whose natures are qualities and faults, From the two gates of above and below, the arising and entering of prāṇa and āyāma— Through that which becomes unwavering and one-pointed, First, an appearance like a deer’s thirst; Second, the aspect of smoke; Third, like fireflies; Fourth, like a blazing lamp; And the fifth sign, without conceptualization, Arises like a cloudless sky. At that time, where the fire of wisdom blazes, Clear and equal to the light of lightning, Radiating upward, it causes a stream of nectar to descend, Bestowing the wisdom of self-knowing great bliss. The wisdom born depending upon that, Cannot be described as anything other than self-knowing; Liberated from the conceptualization of existence and non-existence, To that suchness of great bliss, I pay homage. That which, once born, abandons without exception All the obscurations accumulated from beginningless saṃsāra, The innate wisdom whose nature is non-dual great bliss— To that, I pay homage. The conceptualization that cuts through all conceptualization, In which all diverse appearing things are indicated, The sole wisdom of self-knowing great bliss, To the supreme realization of non-duality, I pay homage. That which is free from the one who praises, that by which one praises, And the manner in which one praises or pays homage—

སྤྲོས་ཚོགས་གདགས་པའི་མཐའ་ལས་རབ་འདས་པའི། ། མཉམ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གང་ཞིག་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཀུན་སྤོང་ཞིང་། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ མཆོག། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་འཆང་བླ་མེད་པ། ། འབར་བའི་གཙོ་བོའི་བཀའ་དྲིན་ལས། ། རྟོག་པའི་དོན་གང་འདིར་བསྡུས་པས། ། འགྲོ་ཀུན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཐོབ་ཤོག། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བ་སློབ་དཔོན་ ཆེན་པོ་དཔག་མེད་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་པ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་རཀྵི་ཏ་དང་། ཨཱ་ཙཱརྱ་མར་པ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་བསྒྱུར་བའོ། །

I prostrate to suchness, the state of equality, which utterly transcends the extremes of conceptual proliferation and designation. Through the perfection of familiarization with that, all conceptual constructions are abandoned, and the supreme non-conceptual wisdom is bestowed in this very life. By the grace of the blazing Lord, the holder of the unsurpassed ascetic conduct, I have here condensed the meaning of the conceptual [treatises]; may all beings attain the state of Vajradhara. This is the Coemergent Suchness Illumination of the Glorious Cakrasaṃvara, composed by the great master Amitavajra. It was translated by the Indian scholar Dīpaṃkara Rakṣita and the master Marpa Chökyi Wangchuk.