A Sādhana of the Glorious Cakrasamvara in Thirty Verses

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྤ་ར་སཱ་དྷ་ན་ཏྲིཾ་ཤི་ཀཱ་པ་ད་པདྡྷ་ཏི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཚིགས་བཅད་སུམ་ཅུ་པ། དཔལ་ འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེ་ལེགས་རྟགས་ཅན་ཞབས་ཀྱི་སྟང་སྟབས་ལ་ནི་ས་ཆེན་རིར་བཅས་གུས་འདུད་ཅིང་། ། ཉོན་མོངས་སྤངས་པའི་རུས་སྦལ་རྒྱལ་པོ་འཕེལ་བའི་དབུགས་ཀྱིས་རྒྱ་མཚོ་ཀུན་དུ་གཡོ། ། གར་སྟབས་མཆོག་དང་བརྐྱང་བསྐུམ་ཕྱག་ཚོགས་རླུང་གིས་ རི་བོ་ཐམས་ཅད་གཡོ་བ་བཞིན། ། དབུ་ནི་བསྐྱོད་པས་ཉི་མ་ཟླ་བ་ལྷུང་མཛད་དཔལ་ལྡན་སྡོམ་པས་འགྲོ་བ་བསྲུང་། ། ཉོན་མོངས་ཚོགས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་གཟིར་བར་གྱུར་པའི་འགྲོ་བ་འདི་རྣམས་མཐའ་དག་མཐོང་གྱུར་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་དཔལ་ལྡན་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱར་གཞན་ལ་ཕན་པར་ མཁས་པའི་སློབ་དཔོན་སྤྲིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། བླ་མ་མཆོག་གི་བཀའ་ཡིས་དབུགས་འབྱིན་རབ་ཏུ་གསལ་བྱེད་དེ་ནི་ལོངས་སྤྱད་བྱ་ཕྱིར་བསྡུས་པ་གང་། ། སྲིད་དང་ཞི་བའི་བདེ་སྟེར་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིའི་ཞབས་ཀྱི་རིམ་པས་རྒྱུད་ལས་སྡེབ་སྦྱོར་གྱིས་དབྱུང་བྱ། ། ཡིད་དང་རྗེས་མཐུན་གནས་ སུ་ཆོ་ག་བཞིན་ཞུགས་ནས། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་ཚངས་པའི་གནས་རྣམས་བསམ་བྱས་ཏེ། ། བསོད་ནམས་གཏེར་ཆེན་ཉེར་བསྒྲུབ་བྱ་ཕྱིར་དུ། ། དམ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རོ་ལ་ཆེས་བརྩོན་བྱ། ། ལེགས་བསམས་དེ་ནས་དམར་འོད་རབ་གསལ་བ། ། རེ་ཕ་ལས་བྱུང་ཉི་མའི་ གཟུགས་བརྙན་དབུས། ། རང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་ཆོ་ག་བཞིན་བསྒོམས་ནས། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བཤད་པའི་རིམ་གྱིས་བསྲུངས། ། དེར་ནི་ཡཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་རླུང་དབུས་སུ། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvarasādhanatriṃśikāpadabaddha. In the language of Tibet: Dpal 'khor lo sdom pa'i sgrub thabs tshigs bcad sum cu pa (The Thirty-Verse Sādhana of the Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the glorious Cakrasaṃvara! The great earth, together with its mountains, bows in devotion to the stance of your feet, which bear the marks of excellence. The ocean is stirred in every direction by the breath of the king of tortoises, who has abandoned the afflictions. Like all the mountains are shaken by the wind of your supreme dance and your outstretched and tucked legs, the glorious Saṃvara protects wandering beings by causing the sun and moon to fall with the movement of his head. Having seen all these wandering beings tormented in every way by the host of afflictions, the learned master known as Megha, for the sake of benefiting others, has condensed this into a clear and comforting instruction by the command of his supreme guru. This should be utilized as it is extracted from the tantra through the sequence of the feet of Indrabhūti, which bestows the bliss of existence and peace. Having entered a place suitable for the mind according to the ritual, one should contemplate the brahmā abodes, such as loving-kindness. In order to accomplish the great treasury of merit, one should exert oneself intensely in the taste of the sublime wisdom of emptiness. Then, having reflected well, in the center of a solar disc arising from the syllable raṃ and shining with a brilliant red light, one should meditate on the king of mantras according to the ritual and protect oneself through the sequence explained therein. In that place, in the center of the wind arising from the syllable yaṃ...

རེ་ཕ་ལས་བྱུང་མེ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། ཝཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་ཆུ་ནི་དཀར་པོ་ཡང་། ། ལཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་འཛིན་མ་ ཆེས་སེར་བའོ། ། དེར་ནི་སུཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རི་རབ་དབུས། ། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་གྱིས་མཛེས་སངས་རྒྱས་གནས། ། དེ་དབུས་སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ལྟེ་བ་ལ། ། བཅུ་དྲུག་གཉིས་དང་བརྒྱད་ཅུའི་སྔགས་སྒྲ་ལས། ། ལེགས་སྐྱེས་ཟླ་ཉི་སྦྱར་བར་རང་ས་བོན། ། དེ་མཚན་དེ་འོད་སྟོབས་ ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། བཀུག་ཅིང་སྦྱར་ཏེ་དག་པའི་དངོས་པོ་ནི། ། དངོས་པོའི་ཞེན་པ་བྲལ་བའི་དངོས་པོའི་གཟུགས། ། དབང་སྔོན་བཅག་པ་ལྟར་གསལ་རྩ་བའི་ཞལ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་ཆེར་དྲག་སྤྱན་གསུམ་པ། ། བརླ་གཉིས་ལ་ནི་སྟག་པགས་ན་བཟའ་གྲོལ། ། དཔའ་བོའི་ དཔའ་བོ་སྡོམ་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལྗང་གུ་དམར་དང་སེར་པོའི་ཞལ་ལྡན་ཞིང་། ། རལ་པའི་ཚོགས་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། གར་དགུའི་ཉམས་དང་ཟླ་ཚེས་ཅོད་པན་ལྡན། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་རྒྱས་བཏབ་མགོ་ཕྲེང་ལྡན། ། ཕྱག་གཉིས་གླང་པོ་མྱོས་ པའི་པགས་པ་དང་། ། རྩ་བའི་ཕྱག་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་མཚན། ། མདུང་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་དགྲ་སྟ་ཞགས་པ་དང་། ། ཐོད་པ་གྲི་གུག་རྣམ་བཀྲའི་མཚན་མ་འཕྱར། ། དམ་ཆོས་ཡན་ལག་དགུ་ནི་སྒྲོགས་པའི་ཚུལ། ། མཆོག་གི་མཛེས་པ་ལ་དགྱེས་ཅང་ཏེའུས་རོལ། ། ཚངས་པའི་མགོ་བོས་ ཕྱག་གི་པདྨ་མཚན། ། ཞབས་ཀྱིས་ཟླ་ཉི་དབང་ཕྱུག་གཽ་རཱི་མནན། ། ཕག་མོའི་ཕྱག་གི་ཞགས་པ་ཡིས་ནི་འཁྱུད། ། བཞད་པའི་འོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ཁམས་སྣང་བྱེད། ། བོ་ལ་ཀཀྐོ་ལར་སྩལ་སེམས་པའི་ཚོགས། ། སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་དགའ་བ་དེས་སྦྱིན་རྒྱུ། །

One should visualize fire arising from the syllable ra. Water, white in color, arises from the syllable vaṃ. The earth, born from the syllable laṃ, is a very yellow dharaṇīdhara. In its center is Mount Meru, born from the syllable suṃ, the abode of the Buddha, beautified by the qualities of a buddha. In its center, upon the hub of a multicolored lotus, from the sounds of the mantras of sixteen, two, and eighty, the moon and sun are perfectly joined, and the seed-syllable of oneself [appears]. By the power of the light of that mark, the buddhas are summoned and joined; the pure entity is the form of an entity free from clinging to entities. The root face is as clear as a broken sapphire; with bared fangs and three extremely fierce eyes, the tiger-skin garment is draped over the two thighs. One should meditate on the Hero, the Heroic Vajra. He possesses green, red, and yellow faces, and holds a multicolored vajra in his mass of matted hair. He possesses the nine dramatic moods and a crescent moon in his crown. Sealed with the six mudrās, he wears a garland of heads. With two hands he holds the skin of an intoxicated elephant, and his root hands are marked with a vajra and bell. He brandishes a spear, a khaṭvāṅga, a battle-axe, a lasso, a skull-cup, and a curved knife—variegated symbols. He has the manner of proclaiming the nine branches of the sublime Dharma; delighting in supreme beauty, he plays the hand-drum. His lotus hand is marked with the head of Brahmā. With his feet he tramples the moon, the sun, Īśvara, and Gaurī. He is embraced by the lasso of Vārāhī’s hand. With the light of his laughter, he illuminates the world-systems. Bestowing the joy arising from the union of the bola and kaṅkāla, he grants the collection of the mind.

དེ་མདུན་གསང་བ་ཅན་ སྐྱེས་རབ་བསྔགས་མ། ། སྒེག་ཅིང་ཤས་ཆེར་ཆགས་པ་མདོག་ནག་མ། ། སྙིང་རྗེ་བསོད་ནམས་འོད་འཕྲོ་གཟུགས་མཛེས་མ། ། སྐལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་བཙུན་མོའོ། ། གཡོན་དུ་དེ་བཞིན་ལཱ་མ་ཤིན་ཏུ་ལྗང་། ། མཛེས་པའི་ལྟ་སྟངས་འོད་འཕྲོ་ཕུང་པོའི་ལུས། ། ཕྲག་དོག་ བདག་ཉིད་འདོད་པའི་རོ་ཡིས་ཕྱེ། ། ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་གསལ་བའི་ལུས་བཟང་མའོ། ། སྐྱོན་གྱི་ཞགས་པ་དུམ་བུ་ཉིད་བྱེད་ཅིང་། ། འདོད་ཆགས་ཚུལ་གྱུར་ཡོན་ཏན་ཚོགས་སྐྱེད་མ། ། དེས་ན་དྲག་མོ་ཁྲག་ལྟར་དམར་བའི་མདོག། རྒྱབ་ཏུ་དུམ་བུར་བོད་མ་བསམ་པར་བྱ། ། གཡས་སུ་བཙོ་མའི་གསེར་གྱི་མདངས་ལྟར་སེར། ། སེར་སྣའི་སེམས་ལྡན་རིང་དུ་ལྟ་ཞིང་མཛེས། ། སྐལ་བཟང་ང་རྒྱལ་གྱིས་མཐོ་གཟུགས་ཅན་མ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདེ་འབྱུང་རྒྱུར་གྱུར་མའོ། ། མཚམས་ཀྱི་ཐོད་པ་བཞི་ནི་བདེ་སྐྱེད་པའི། ། བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བུམ་པའི་ སྟེང་གནས་པར། ། བསམ་ཞིང་ཆོ་ག་ཡིས་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡི་རྣམ་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ། ། ཁྭ་གདོང་མ་ནི་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གནས། ། མིག་སྨན་བཅག་འདྲའི་མདངས་ལྡན་ཁྲོ་གཉེར་གཙིགས། ། བྱང་དུ་འུག་གདོང་མ་ནི་དྲག་ཆེན་མ། ། ཆེས་ ཆེར་ལྗང་གུ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་མ་བསམ། ། མཆོག་གི་པདྨ་རཱ་ག་ལྟར་མཛེས་ལུས། ། དེ་འོད་ཧཱ་ཧཱའི་སྒྲ་ཡིས་ལུས་མཛེས་མ། ། ཁྱི་གདོང་མ་ནི་ནུབ་ཏུ་ཆུ་དང་ཉིར། ། ཉི་མ་བྱེ་བ་བརྒྱ་ཡི་འོད་གཟུགས་ལྡན། ། ཕག་གདོང་མ་ནི་ཁྲོས་པས་ངུར་ངུར་སྒྲོགས། ། འདི་ཡི་མཐུ་དང་ བསམ་པ་དུ་མ་སྟེ། ། གསེར་མདོག་འབར་བ་ལུས་ཀྱི་མདངས་གསལ་བ། །

In front of him is Guhyakālī, Praised in the Jātaka tales, graceful and intensely passionate, dark in color, Radiating the light of compassion and merit, beautiful in form, The consort of the fortunate Vajra-holder. To the left is likewise Lāmā, intensely green, With a beautiful gaze, a body of radiant light, The nature of envy, distinguished by the flavor of desire, Her excellent body brightened by the light of the sun. She severs the noose of faults and, through the manner of desire, Generates a multitude of qualities. Therefore, she is fierce, with a complexion red like blood. Behind her, one should visualize Khaṇḍarohā. To the right is one with the luster of refined gold, Possessing a mind of avarice, gazing afar and beautiful, A fortunate woman, lofty with pride, The cause of the arising of bliss in the three worlds. In the four skull-cups at the intermediate directions, one should visualize Vases filled with the five nectars that produce bliss, Situated above the three cakras, Perfectly established in the form of the three realms. Kākāsyā resides in the eastern direction, With a complexion like crushed collyrium, her brow furrowed and fangs bared. In the north is Ulūkāsyā, the greatly fierce one; Visualize her as intensely green and extremely terrifying. Her supreme body is as beautiful as a ruby, Her beautiful form resounds with the sound of "hā hā." Śvānāsyā is in the west, possessing a form With the light of a hundred million suns. Śūkarāsyā, in her wrath, utters a grunting roar. Her power and intentions are manifold; Her body’s luster is clear, blazing with a golden hue.

ལྷོ་རུ་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བྱེད་མའོ། ། འཁོར་ལོ་མཆོག་གི་མཚམས་སུ་ལྷ་མོ་བཞི། ། ས་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཁ་དོག་འཕྲོ་ཞིང་གསལ། ། མཆེ་གཙིགས་དྲག་ཅིང་མགྲིན་པའི་སྒྲ་ཟབ་པ། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་འབད་པས་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་ལྟར་མཛེས་ཤིང་། ། བཀྲ་བ་རོ་གནས་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་བསམས་ནས། ། སྙིང་གའི་མཚན་མ་ཧཱུཾ་ཡིག་འོད་ཚོགས་ཀྱིས། ། བཀུག་པའི་འཁོར་ལོ་དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་གཞུག། བྱང་ཆུབ་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་ གྱུར་དེ་ཉིད་གསུམ། ། ཡན་ལག་དྲུག་གི་ཆོ་གའི་རིམ་པས་སྦྱར། ། ཁམས་སོགས་ཕུང་པོ་ངེས་པར་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱང་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསམ། ། དབང་ནི་དབང་བསྐུར་ཆོ་ག་བཞིན་བསྒྲུབས་ནས། ། དེ་བཞིན་མཆོད་པར་ཀྱང་ནི་གུས་པས་བྱ། ། བསྟོད་དང་ཉེར་ སྤྱོད་བདུད་རྩིའི་བཏུང་བ་སྦྱིན། ། སྤྲོས་ནས་སྤྲུལ་པའི་ཉམས་ཀྱིས་རྒྱལ་རྣམས་མཆོད། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ནི། ། མཆོག་ལ་ངེས་སྦྱར་དེར་ནི་ལོངས་སྤྱོད་སྐུ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཆོས་སྐུར་ངེས་བརྟགས་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ཀུན་སྤྱོད་ཐ་སྙད་བཤད། ། དཱུ་ཏཱི་བྷ་བཾ་རཱ་ཛི་ཀ་ཡཱ་གྲི་ཧཱི་ཏཾ་ཏ་ཡཱ་ས་མ་ཡཾ་ས་མཏྟི། མིང་མེད་དང་ནི་མཐེ་བོང་ཁ་དག་གིས། ། ཆོས་འབྱུང་གཟུགས་བརྙན་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་མཆོད། ། སྟོབས་དང་སྟོབས་མིན་དེ་རིགས་དེ་ཉིད་ཤེས། ། གསང་སྔགས་རོ་ལ་ཞེས་པར་སྔགས་བཟླས་བྱ། ། གཏོར་མའི་དེ་ ཉིད་བློ་ཡིས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཅི་འདོད་སྒྲོན་མེ་མཆོག་དང་འོ་མ་བཏུང་། ། ཧཱ་རོ་པ་དཱ་དོ་ལ་ངེས་བརྟགས་པས། །

In the south is the maṇḍala of the Illuminator. At the intermediate points of the supreme wheel are four goddesses, radiant and clear, emitting the colors of the two earths. With bared fangs, fierce, and with deep-throated voices, one should diligently meditate on Yamadṛḍhā and the others. Thus, beautiful like an illusion or a mirage, having visualized the variegated center of the eight charnel grounds, one should cause the maṇḍala of the samayas to enter, summoned by the mass of light from the syllable HŪṂ at the heart. That which is the cause for the arising of awakening, the three suchnesses, should be applied through the sequence of the six-limbed ritual. The aggregates, elements, and so forth are thoroughly purified; one should also visualize the factors of awakening according to the ritual. Having accomplished the empowerment through the empowerment ritual, one should likewise offer worship with devotion. One should offer praise, the sensory offerings, and the drinking of nectar. Having emanated them, one should worship the Victors with the experience of emanation. All sentient beings without exception are definitively joined to the supreme awakening of the buddhas; therein is the saṃbhogakāya. Having definitively analyzed that very suchness as the dharmakāya, the conventional conduct of the yoginīs is explained. ḍūtībhavaṃ rājikayā gṛhītaṃ tayā samayaṃ samatti. With the ring finger and the thumb, one should worship the buddhas in the center of the reflection of the source of phenomena (dharmodayā). Knowing the strength and the lack of strength, one should know that family and suchness. One should recite the mantra, saying "the taste of secret mantra." With the intellect, one should offer the torma, knowing the suchness of the torma. One should drink the supreme lamp and milk as desired. By definitively analyzing hāropadādo, one should remain focused.

ཡིད་ནི་རྟག་ཏུ་འཇིགས་པར་མི་འགྱུར་བ། ། ཡེ་ཤེས་འཆར་བའི་སྣང་བ་མཆོག་གིས་ནི། ། རྟག་ཆད་རྨོངས་པའི་མུན་ནག་ཆེ་གཞོམ་བྱ། ། འདི་ཉིད་ བདེ་བའི་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། རྡོར་པད་སྦྱོར་ལས་འཕོ་མེད་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། ། བླ་མའི་མན་ངག་དད་པས་དེ་བཞིན་ཉིད། ། བྲིས་ལས་བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་དེས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཐེག་པར་བསྟན་པའི་ཕུན་ ཚོགས་སངས་རྒྱས་ནི། ། བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཁམས་གསུམ་པ་ལས་འདས། ། རོ་གཅིག་གཅིག་པ་གཡོ་བ་བརྟན་གྱུར་ཅིག། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཚིགས་བཅད་སུམ་ཅུ་པ། ། སློབ་དཔོན་སྤྲིན་གྱི་བཞོན་པའི་ལྷས་མཛད་པ་འདི། པཎྜི་ཏ་ཚུལ་ཁྲིམས་འབྱུང་ གནས་བློ་གྲོས་ཀྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པའི་རྒྱ་དཔེ་ལ་ལེགས་པར་བལྟས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཞྭ་དམར་ཅོད་པན་འཛིན་པ་བཞི་པ་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ཡེ་ཤེས་དཔལ་བཟང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ། ཞ་ལུ་ལོ་ཙཱ་བ་དྷརྨ་པཱ་ལ་བྷ་དྲ་ཞེས་བགྱི་བས། གཞིས་ཁ་ལྷུན་གྲུབ་གླིང་དུ་མིའི་དབང་པོ་དཔོན་ཆེན་ཀུན་དགའ་རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་པའི་བདག་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་ལེགས་པར་བསྒྱུར་བའོ། །

The mind shall never be subject to fear; by the supreme light of arising wisdom, the great darkness of delusion regarding permanence and nihilism shall be destroyed. This very [wisdom] is the maṇḍala of the nature of bliss; through the union of vajra and lotus, the non-fluctuating Vajra Mind. By whatever merit I have gained from writing this suchness according to the oral instructions of the Guru and through faith, may all sentient beings attain the glorious Vajrayāna. May the Buddha, the excellence taught therein, whose nature is bliss, who transcends the three realms, and who is the single, unmoving, and stable single taste, be realized. This Sādhana of the Glorious Cakrasaṃvara in thirty verses, composed by the master Meghavāhana, was translated by the one called Zhwa lu Lo tsā ba Dharma pāla bhadra at the estate of Lhun grub gling. Relying upon the Sanskrit manuscript of the commentary composed by the Paṇḍita Śīlākarabuddhi, and in accordance with the command of the precious Lord of Dharma, the emanation body (nirmāṇakāya) who wears the red crown, the fourth [incarnation], the glorious Chos kyi grags pa ye shes dpal bzang po, the translation was excellently completed through the patronage of the lord of men, the great official Kun dga' rin chen rgyal po.