A Sādhana called “The Essence of Suchness”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏཏྟྭ་གརྦྷ་ནཱ་མ་སཱ་དྷ་ནཱཾ། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ནའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱོགས་རོ་ཆ་གཅིག་སྣང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་མཐར་འཛིན་ཅིང་། ། ཕྱོགས་ཞལ་དགའ་བ་རྣམ་དག་ཉི་ཟླའི་སྤྱན་དང་ཉི་མའི་ཕྱག་མངའ་ནམ་མཁའ་འདྲ། ། རྒྱུ་མའི་མགོ་དང་རྒྱུ་གདུལ་གླང་ཆེན་ལྤགས་ནི་རྐེད་མཐར་ ཕྱིན་པ་བཙུན་མོར་བཅས། ། མཆོག་དང་བྲལ་བའི་ཞབས་ནི་གཡས་བརྐྱང་གཉིས་སྦྱོར་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རང་བྱུང་བདེ་བ་རྟོགས་པ་ལས། ། འབྱུང་བ་མང་པོ་ཉམས་མྱོང་ཞིང་། ། རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྤྱོད་པ་ནི། ། བདེ་བ་དང་འབྲེལ་ཡོངས་དག་བློ། ། དབུགས་ལྡན་དུར་ཁྲོད་གནས་སུ་ནི། ། བརྩེ་བ་གཞན་གྱིས་དབང་བྱས་ཏེ། ། དམར་ལ་སོགས་པའི་རི་ལུ་ལྔ། ། ཁར་བཅུག་ནས་ནི་སྨོན་ལམ་གདོན། ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་བྱེད་པ་ཆེ། ། ཧེ་རུ་ཀར་བདག་དྲན་པར་ཤོག། ཡེ་ཤེས་གཅིག་བདག་མཉམ་བཞག་པས། ། བླ་མ་ལ་སོགས་མཆོད་པར་བྱ། ། གནོད་མཛེས་སྔགས་སྤྲོས་ལྷ་མོ་ཡི། ། ཁྲོ་མོ་ཁྭ་གདོང་སོགས་བརྒྱད་ཀྱིས། ། བགེགས་གཏོར་ནས་ནི་མི་ཐོད་དུ། ། དྲོན་མོའི་ཁྲག་ནི་གསོལ་བར་མཛད། ། ཚངས་སོགས་ལྷ་དང་མིའམ་ཅི། ། མཁའ་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་པ་དག། ས་ གཞི་འབར་བའི་མེས་བསྲེགས་ཏེ། ། ཐལ་བར་གྱུར་ནས་དེངས་པར་འགྱུར། ། མགོ་རྡུམ་གར་བྱེད་དུམ་སྒོང་ཅན། ། མི་བཟད་ཧ་ཧའི་སྒྲས་འཁྲུགས་ཤིག། རོ་བསྲེག་དུད་པ་འཁྱིལ་བ་དང་། ། ཕཊ་སྒྲའི་དབུགས་ཀྱིས་ཁྱབ་གྱུར་པ། ། མྱོས་བཅས་དག་པའི་གཟུགས་ ཀྱིས་ནི། །

In the language of India: Tattvagarbha-nāma-sādhana. In the language of Tibet: De kho na nyid kyi snying po zhes bya ba'i sgrub pa'i thabs (The Sadhana Named the Essence of Reality). Homage to the glorious Vajrasattva! I prostrate to the one who holds the vajra-jewel at the limit of the moon of awakening, which appears as a single portion of the six directions; who possesses the faces of the directions, the pure joy of the sun and moon eyes, and sun-like hands, resembling the sky; who, together with his consort, reaches the waist with the elephant hide and the entrails; and who, in the manner of a wrathful deity, stands with the supreme and transcendent feet in the posture of right leg extended. From the realization of self-arisen bliss, the many elements are experienced. The conduct of the mudrā of the family is a completely pure mind connected with bliss. In the charnel grounds where the breath dwells, being governed by compassion for others, one should place the five pills of red and other colors in the mouth and recite the aspiration: "For the sake of sentient beings, may I act as a great agent; may I remember myself as Heruka." Through meditative equipoise in the single nature of wisdom, one should make offerings to the guru and others. Having emanated the mantra of Sumbharāja, the eight wrathful goddesses, such as Kākāsyā and the rest, scatter the obstructing torma and cause them to consume warm blood in human skulls. The gods such as Brahmā, the kinnaras, and those who have triumphed in the sky are burned by the blazing fire of the earth; having become ashes, they vanish. With severed heads, dancing, and broken eggs, they are agitated by the terrible sound of "ha ha." Enveloped by the smoke of cremated corpses and the breath of the sound "phaṭ," they are transformed into the forms of the intoxicated and the pure.

སྒྱུ་འཕྲུལ་རྒྱུ་ཕྲེང་གིས་བརྒྱན་པ། ། ཧཱུཾ་སྤྲོས་རྡོ་རྗེ་དྲ་བ་ཡི། ། ནང་གི་རང་གི་ས་བོན་གྱི། ། འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས་ས་ཡི་སྟེང་། ། མ་ལུས་སྦྱང་བ་བྱས་པ་ཡིས། ། ཕུང་པོའི་སྒྲིབ་པ་ཀུན་རྟོག་ནི། ། ལོག་པར་ཤེས་འདྲ་རང་ཉིད་ཀྱི། ། རྣམ་པ་ལྷག་མ་བློ་ཡིས་ལྟ། ། མིག་ཡོར་ བདག་ཉིད་དགའ་བ་ཡིས། ། སྒྲ་ཙམ་ལས་ནི་ངེས་འབྱུང་བའི། ། ཆོས་དབྱིངས་ནང་དུ་ཆུད་དེ་བཞིན། ། དང་པོར་རླུང་སོགས་འགྱུར་བའི་མཐར། ། རི་བོ་ཆེ་སྟེངས་པདྨ་ལས། ། ཡིག་གསུམ་ལས་མཐའ་འཁོར་ལོ་གསུམ། ། བསྡོམས་ནས་སྒྱུ་འཕྲུལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། མ་རིག་སྒོ་ངའི་སྦུབས་འཇོམས་པའི། ། ཆེམ་ཆེམ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཡི། ། སྒྲ་ཡི་ཁམས་གསུམ་འཁྲུག་པ་ནི། ། ཟད་བྱེད་འགྲོ་དྲུག་འཇིགས་མཛད་ཅིང་། ། མཚན་མོ་འཇིགས་བྱེད་སྒོ་ངའི་ཆ། ། གཉིས་ལ་གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་བཞུགས། ། རྟག་ཏུ་དགའ་བ་བཞི་ པ་ཡི། ། ཞལ་དྲུག་ཆུ་བོ་ལས་རྒྱལ་བ། ། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་མཐར་ཕྱིན་འཆད། ། གཟུགས་དང་ས་ཡི་ཕྱག་གིས་མཚན། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་མཐར་ཕྱིན་ཕྱིར། ། སྐུ་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་དང་ལྡན། ། མི་ཡི་ཕྲེང་བའི་དབང་པོ་དང་། ། ཁམས་གསུམ་ཐ་ དད་མེད་པ་ཉིད། ། གནས་ངན་ལེན་སོགས་མ་རུངས་དག། བཅོམ་ཕྱིར་སྟག་ལྤགས་ན་བཟའ་བསྣམས། ། ཞལ་སྤྲད་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ལས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐུལ་མཛད་ཅིང་། ། དམ་ཚིག་སྐད་ཅིག་ཕག་མོ་དང་། ། འཁྱུད་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ལྡན། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་ པོ་སྡོམ་མཛད་པས། ། རལ་པ་ཟླ་བས་མཚན་པ་འཆང་། ། ལ་ལ་ནཱ་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ། སྟེང་འོག་འཇལ་བའི་སྤྱན་དང་ལྡན། །

Adorned with a garland of illusory emanations, from the hūṃ syllable, a vajra lattice is projected. Within it, light rays radiate from one’s own seed-syllable, completely purifying the surface of the earth. The obscurations of the aggregates and conceptual thoughts—which are like mistaken perceptions—are viewed by the mind as mere appearances, like an optical illusion. Through the joy of one’s own nature, emerging from mere sound, one enters the expanse of reality (dharmadhātu). First, following the transformation of the winds and so forth, upon a great mountain, from a lotus and the three syllables, the three wheels are joined, and the illusory manifestation is accomplished. Crushing the shell of the egg of ignorance, with a terrifying, shimmering roar that agitates the three realms, he exhausts [suffering] and strikes fear into the six classes of beings. At night, he dwells with his right leg extended, treading upon the two parts of the egg of the terrifying one. Possessing the four joys, he has six faces that have conquered the rivers. He explains the culmination of the twelve links of dependent origination. Marked by the hand of form and earth, and for the sake of perfecting generosity and the other perfections, his great body is endowed with the six mudrās. He is the lord of the garland of humans, and the three realms are non-dual. To conquer the wicked, such as the latent tendencies of the lower realms, he wears a tiger-skin garment. The face-to-face [union] is the dharmamudrā; he exhorts within the karmamudrā. Embracing the samayamudrā Vārāhī in an instant, he possesses the mahāmudrā. By binding the great primordial wisdom (jñāna), he bears locks of hair marked by the moon. Adorned with the lalanā and other channels, he possesses eyes that measure above and below.

མཐར་བཅོམ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་ནི། ། ཐོད་པ་ཡི་ནི་ཐོད་ཀྱིས་མཚན། ། རྒྱུ་འབྲས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་ན། ། དབུས་མ་རིགས་ ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་དང་བདུད་རྩིའི་ཁམས། ། གསང་བའི་གནས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད། ། མངོན་ཤེས་གོ་ཆ་དམ་པ་ཡིས། ། སྙིང་སོགས་ཡན་ལག་རྣམ་དྲུག་མཚན། ། རྩེ་གསུམ་གྲི་གུག་དགྲ་སྟ་སོགས། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཞགས་པ་དང་། ། ཚངས་མགོ་རྡོར་ དྲིལ་གླང་པོ་ཡི། ། ལྤགས་བསྣམས་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་ནི། ། ཚིམ་དང་ཆད་དང་འཇིགས་པ་དང་། ། སད་དང་ཡེ་ཤེས་བཞི་འཛིན་ཕྱིར། ། བདུད་བཞི་པོ་ནི་བཀུག་པ་ཡི། ། དག་པའི་ཕྱག་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་རྒྱ་ཆེ་བ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བར་མཛད་པའོ། ། ཞི་གནས་རྣམ་པར་རྟོག་མེད་བདག། དག་པའི་བློ་ནི་གཅིག་པར་འགྲུབ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བྱིན་རླབས་པ། ། སེམས་རྒྱུད་དགོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བས། ། རྣམ་རྟོག་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། བྱ་མིན་རྣལ་འབྱོར་མཐར་སོན་པས། ། ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཡིས། ། མགོ་ སོགས་གནས་རྣམས་དགོད་བྱ་ཞིང་། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བསྟན། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ལུས་སྤྱི་ཚུགས་སུ། ། མཁའ་ལས་རབ་ཏུ་འབབ་འགྱུར་བ། ། ཞུ་བའི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིར་རོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རྣམ་པ་ནི། ། འབབ་པ་གང་ཡིན་རྒྱུ་མི་འགྱུར། ། བཅས་པའི་ཁམས་གསུམ་འདི་ཁྱབ་པ། ། ཤིན་ཏུ་བསིལ་བ་སྟེང་གི་སྒོ། ། ཛཱ་ལནྡྷ་ར་ནས་གཞུག་བྱ། ། གནས་སུ་རྒྱུ་བའི་སྦྱོར་བས་ནི། ། ཐིམ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དབང་བྱས་པའི། ། རིམ་གྱིས་ཟླ་བ་མཐར་རྒྱས་ཤིང་། ། རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པའི་ལུས། །

Finally, marked by the garuḍa and the skull, through the union of cause and effect, the central [channel] is the nature of the five families. The factors of awakening and the element of nectar are the very sphere of activity of the secret place. By means of the supreme armor of the superknowledges, the six limbs, such as the heart, are marked. The trident, curved knife, battle-axe, and so forth, the skull, khaṭvāṅga, and noose, the head of Brahmā, the vajra and bell, and the elephant hide—holding these, he is like space. Because he holds the four: satisfaction, cessation, fear, and awakening, he is adorned with pure hands that have summoned the four Māras. Vast in every respect, he performs the emanation and reabsorption. The nature of non-conceptual calm abiding, the pure mind is accomplished as one. Because the blessing of the aggregates and so forth becomes the cause for establishing the mental continuum, and because conceptualization is a mere reflection, through the yoga that reaches the end of non-action, the twenty-four syllables are to be placed on the head and other locations. Possessing the great armor, the wisdom mudrā is thoroughly revealed. The wisdom body descends head-first from the sky; the wisdom of melting is the nectar. The form of Heruka is the descent, which is the unchanging cause. Pervading these three realms of conditioned existence, it is the extremely cool upper gate. It should be introduced from Jālandhara. Through the yoga of moving through the locations, having dissolved, enjoyed, and gained mastery, the moon gradually reaches fullness, and the body is naturally stainless.

ངེས་རྒྱས་ གཡོ་བ་མེད་པ་དང་། ། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་དམ་པའི་དངོས། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་སྤྱོད་དང་བྲལ། ། སྤྲུལ་པ་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ། བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཨ་ཧཾ་ཀ་རས་བསྐྱེད་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་སྲད་ བུས་རབ་བརྒྱུས་ཤིང་། ། སྤྲུལ་པའི་ལུས་ལས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། དག་པའི་ཤེལ་ལྟར་དྲི་མེད་ཅིང་། ། སྔགས་ཕྲེང་བརྗོད་མེད་སྐད་ཅིག་དང་། ། ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཇི་སྲིད་འབར་བར་འགྱུར་བ་ན། ། སྐད་ཅིག་འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྲེག་བྱེད། ། མི་ཤིགས་ཡི་གེའི་སྒོ་ནས་ནི། ། བསིལ་བྱེད་ཞུ་བ་གཡོས་འགྱུར་བ། ། ལན་སྟོང་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་སུམ་ཅུ། ། རྩ་གཉིས་ཡན་ལག་སྤྲོས་པ་ཆེ། ། མ་ཡི་མཐའ་མའི་མཐར་ཐུག་བཞི། ། གང་བ་རྒྱུན་ཆེན་འགྱུར་བ་མེད། ། འཁོར་ལོའི་མཐར་ཐུག་གཡོ་ཞིང་འབབ། ། བདེ་ ཆེན་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་བྱེད། ། སྐྲ་གྲོལ་མཐོན་པོར་རབ་འདུག་ཅིང་། ། གཅེར་བུར་གནས་པའི་སྒྲུབ་པ་མཆོག། ལུས་ནི་ལྷོ་རུ་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ། ། ཡི་གེ་ཕཊ་སྒྲོགས་རྐང་པ་ནི། ། མནན་ཅིང་གྱེན་དུ་བལྟ་བ་ནས། ། ནམ་ཕྱེད་གཏོར་ མ་གཏང་བར་བྱ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་རྣམ་རིག་ཅན། ། ཏིང་འཛིན་སྟོབས་ཀྱིས་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། སྐད་ཅིག་མ་ཡིས་རྣལ་འབྱོར་བདག། གཉིས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཆོ་གའི་རྣམ་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་བྱེད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་མྱུར་ འདི་བྱས། ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང་ཁམས་བློ་ཆེན་འཇམ་དཔལ་དང་འདྲ་མཁས་པ་རྣམས། །

Certainty Immovable, non-dual, and free from duality, the supreme reality of coemergent joy, free from the conduct of existence and non-existence. Adorned with the emanation, dharma, and enjoyment wheels, and the wheel of great bliss, it is generated by the syllable Ahaṃkāra. Thoroughly strung upon the cord of wisdom, it perfectly emerges from the emanation body. Stainless like pure crystal, one should perform the recitation of the mantra garland, which is inexpressible and endowed with the moment. When it blazes, in an instant it burns the three worlds. Through the gateway of the indestructible syllable, the cooling melting is stirred; thirty streams of nectar, a thousand times over, with the great elaboration of the thirty-two channels, reach the end of the mother’s limit. The great, unchanging flow fills [the body] and moves and flows to the end of the wheels, pervading the space of great bliss. With hair loose and high, the supreme practitioner remains naked. With the body facing south, uttering the syllable phaṭ, pressing the feet and looking upward, one should offer the torma at midnight. For the sake of purifying the thirty-six cognitions through the power of meditative concentration, the yogi, in a single instant, abandons all duality. By this ritual method, one swiftly attains accomplishment and quickly achieves vajra awakening. This was composed by the omniscient Jñānagarbha and the great-minded Mañjuśrī, who are like the learned.

མི་ཤེས་རྩ་བ་ལས་བྱུང་རྨོངས་པས་མི་མཐུན་བྱས་པ་གང་ཡིན་དེ་བཟོད་མཛོད། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་རྒྱུ་འབྱུང་བ་མ་ལུས་འབར་མཛད་ཅིང་། ། (པད་,བདེ་)མཆོག་རྒྱས་དང་རྟོག་ པའི་མེ་ཏོག་རྒྱས་མཛད་པ། ། ཉི་མ་ལྟ་བུར་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་བྲམ་ཟེ་མཆོག། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ཤར་བའི་དམ་ཚིག་དྲིན་གྱིས་བསྡེབས། ། འདི་ལས་བདག་གིས་དགེ་བ་ནི། ། དྲི་མེད་བསགས་སྒྲུབ་སྟེར་བྱེད་པ། ། ཐོབ་དེས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་འདི། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མཐར་བགྲོད་ཤོག། དེ་ཁོ་ནའི་སྙིང་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས། སློབ་དཔོན་དད་བྱེད་གོ་ཆས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཁ་ཆེའི་མཁན་པོ་བི་ནཱ་ཡ་ཀ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Whatever discordant actions have been committed through the delusion arising from the root of ignorance, please forgive them. You who cause the vajra-space-moving elements to blaze without exception, who cause the flowers of the Cakrasaṃvara and conceptualization to flourish, the supreme brahmin endowed with splendor like the sun—the glorious guru, through the kindness of the samaya of the rising [sun], has composed this. By the merit I have gathered and accomplished from this, which bestows the stainless [state], may all beings without exception reach the culmination of perfect awakening. This concludes the Sādhana titled The Essence of Reality, composed by the master Śraddhākaravarman. It was translated by the Kashmiri abbot Vinayaka and the translator, the monk Loden Sherab.