The Way of Making a Maṇḍala of the Glorious Cakrasamvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྦ་ར་མཎྜ་ལོ་པ་ཡི་ཀ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་བདེ་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྙིང་པོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ ཤེས་ཆོས་མཆོག་ལྡན། ། དྲག་པོའི་མཛེས་མ་དང་བཅས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་དཔལ་དྲག་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་རྒྱུད་དུ་ནི། ། དེ་ལ་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཅི་གསུངས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་གའི་རིམ། ། དེ་འདིར་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བྱ། ། གང་ ཕྱིར་དབང་བསྐུར་ཆོ་ག་ནི། ། གཅིག་ཏུ་ཚང་བར་མ་བསྟན་གང་། ། གང་ཞིག་རྒྱུད་གཞན་ལས་གྲགས་པ། ། བསྡེབས་ནས་གཅིག་ཏུ་ལེགས་བསྡུས་ནས། ། དབང་བསྐུར་ཆོ་གའི་དགོས་པ་ནི། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་རྗེས་བརྩེ་བས། ། སྔགས་དང་ཚིགས་བཅད་གཞན་གྱིས་ནི། ། དེ་ཡང་ འདིར་ནི་ཁ་བསྐང་བྱ། ། དེ་ལ་སློབ་མ་གཙང་ཞིང་བརྩོན། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། ། སློབ་མ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལྡན། ། གཞན་གྱི་རིག་མ་སུན་མི་འདོན། ། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ། ། དེ་བཞིན་བསྟན་བཅོས་མང་པོ་ཐོས། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོ་ ག་ཤེས། ། བཟོད་ལྡན་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དབང་བསྐུར་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་རྣལ་འབྱོར་ཆེད་དུ་བརྩོན། ། ཇི་སྲིད་བླ་མ་དགྱེས་བར་དུ། ། དེ་སྲིད་བླ་མ་འབད་པས་བསྟེན། ། བུ་ཁྱོད་ཅི་བྱ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ། དེ་ནས་རང་གི་བསམ་པ་སྨྲ། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་ གྱིས་རབ་མཆོད་ནས། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་ཕྱག་བྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་པྲ་ཎ་མེན་བཛྲ་བནྡྷ་ནཾ་ཀ་རོ་མི་ཞེས་པའམ།

In the language of India: Śrīcakrasaṃvaramaṇḍalopāyikā-nāma. In the language of Tibet: dPal bde mchog gi dkyil ’khor bya ba’i thabs zhes bya ba (The Method for Performing the Maṇḍala of Glorious Cakrasaṃvara). Homage to Glorious Cakrasaṃvara! To the heart-essence of Samantabhadra, Possessing the supreme dharma of vajra primordial wisdom, To the glorious Vajra-Raudra, together with the fierce beauty, I prostrate; then, according to the nature of the summary As taught in the tantra of glorious Cakrasaṃvara, I shall here explain in detail the sequence of the maṇḍala ritual. Since the ritual for conferring empowerment Was not taught in its entirety in one place, I shall compile and properly synthesize into one What is renowned from other tantras. The purpose of the empowerment ritual, Out of compassion for the disciples, I shall supplement here with other mantras and verses. In that regard, the disciple should be pure and diligent, Having completely abandoned desire and hatred, A disciple endowed with all virtuous qualities, Who does not disparage the consort of another. The ācārya should possess the proper characteristics, Likewise, having heard many treatises, And knowing the rituals of mantra and tantra; One should know the characteristics of one who possesses patience. Through the empowerment of glorious Heruka, One should strive for the sake of the yoga of empowerment. As long as the guru is pleased, For that long, one should serve the guru with diligence. Saying, "My son, what shall you do?" Then, one should express one's own intention. Having made extensive offerings with clouds of offerings, One should prostrate with this mantra: Oṃ sarvatathāgatakāyavākcittapraṇāmaṃ vajrabandhanaṃ karomi. Or: [as above].

ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛྭ་ལ་སམྦ་ར་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བའི་ཆོས་ མཆོག་ལས་བྱུང་བའི། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྤྱོད་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་ བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱའི་བསྟོད་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས། ། བླ་མར་ལན་གསུམ་གསོལ་བ་གདབ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པའི་བླ་མ་གང་། ། རང་གི་སེམས་ལ་འདི་བྱ་སྟེ། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་རིམ་གསུངས་པའི། ། ཆོ་གས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། ། བདག་གིས་འབད་པས་ བཏོན་ནས་སུ། ། བདེ་བ་མཆོག་ལ་དགོད་བྱ་སྟེ། ། ཡང་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་ངེས་པར་འདིས་སྟེར་བྱེད། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། འདི་ལྟར་ཡང་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཉོན་མོངས་འདམ་གྱིས་མ་གོས་པ། ། སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོར་བྱིང་བ་ཡི། ། དེ་ཕྱིར་རྒལ་བར་མི་ནུས་ པས། ། སེམས་ཅན་ཕུང་པོ་ཤིན་ཏུ་སྡུག། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་བརྒལ་བ་དང་། ། རྒྱལ་སྲས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་ཆེན་འཐོབ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཤེས་ལ་སྤྲོ་བར་གྱིས། ། དྲི་མ་གསུམ་སྤངས་འཁོར་ལོ་གསུམ། །

Oṃ śrī vajra he he ru ru kaṃ hūṃ hūṃ phaṭ ḍākinījālasaṃvara svāhā. I pray that you explain the supreme maṇḍala, the peace of all tathāgatas, the abode of all tathāgatas, the supreme selflessness of all phenomena. I pray that you explain the supreme maṇḍala, the supreme body of Samantabhadra, in whom all characteristics are perfectly complete and all non-characteristics are utterly abandoned. I pray that you explain the supreme maṇḍala, the supreme speech of Samantabhadra, which arises from the supreme peaceful dharma and engages in the conduct of primordial wisdom. I pray that you explain the essence of the maṇḍala, the supreme mind of Samantabhadra, the great mind of all sentient beings, naturally pure and stainless. With these verses of praise, one should make the request to the guru three times. Once the request has been made, the guru should think to himself: "By means of the ritual sequence taught in the glorious Cakrasaṃvara, I shall diligently deliver all wandering beings and establish them in supreme bliss; through this, they will certainly be granted the authentic, unsurpassed awakening." Having offered such praise, one should further say: "Sentient beings are in great misery, their aggregates sinking in the ocean of existence, unstained by the mud of afflictions yet unable to cross over. While the Hearers and others have crossed, and the Bodhisattvas, the Sons of the Conquerors, and the Heroes have attained great bliss, you should take joy in knowing the maṇḍala—the three wheels that have abandoned the three stains."

བླ་ན་མེད་པར་ཁྱོད་འཇུག་ གམ། ། འདི་ཉིད་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་སློབ་མས་ལན་གསུམ་མོ། ། འགྲོ་བ་གདོན་པའི་བསམ་པ་ཡིས། ། སྤྲོ་བས་འདི་སྐད་དུ་ནི་བརྗོད། ། སླར་ཡང་བླ་མས་སློབ་མ་ལ། ། འདི་སྐད་དུ་ནི་དྲི་བྱ་སྟེ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཚོགས་སམ་ལན་ གསུམ་དྲི་བར་བྱ། ། སློབ་མས་ཀྱང་ནི་བརྗོད་བྱ་བ། ། ཡོ་བྱད་ཕུན་ཚོགས་ཅུང་ཞིག་འབྱོར། ། ཅུང་ཞིག་ཀྱང་ནི་མ་འབྱོར་བརྗོད། ། གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཚིགས་བཅད་ནི། ། སྔགས་པས་ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་གཅིག། གསོལ་བ་བཏབ་པའི་བླ་མ་ཡིས། ། སློབ་མ་དེ་ནི་ ཡོངས་སུ་གཟུང་། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ཡང་དག་པར། ། ཡིད་ནི་མཉམ་པར་ལེགས་པར་གཞག། དེ་ལ་ཐོག་མར་རེ་ཞིག་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྒྱལ་བདག་ཉིད། ། རྣལ་འབྱོར་གང་ཞིག་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི། ། དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་པའི། ། སློབ་མ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ། ། ཇི་སྲིད་རིམ་བཞིན་ཡི་གེ་གསུམ། ། སྤྱི་གཙུག་མགྲིན་པ་སྙིང་གར་དགོད། ། རྒྱུད་མེད་རྣམ་པར་ཉམས་དོན་དུ། ། གར་ཡང་རྣམ་པར་མི་གནས་དང་། ། བརྗོད་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དང་། ། དེ་བཞིན་འདི་ནི་རང་བཞིན་མེད། ། སློབ་མ་ རང་བཞིན་མེད་འདི་བྱ། ། འོག་ནས་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་དུ། ། སློབ་མ་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། དབང་བསྐུར་ཡང་དག་བསྡུས་པ་ནི། ། ཡིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ཡིན། ། ལྷ་མོ་བཞི་ཡིས་དབང་བསྐུར་བ། ། མཁས་པས་བདུད་རྩིས་ཁྲུས་བྱའོ། ། པུལླཱི་མཱ་ལ་ཡ་ལ་སོགས། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་ས་བོན་ལྡན། །

"Will you enter the unsurpassed?" This should be recited three times, and likewise the disciple should respond three times. With the intention of liberating migratory beings, one should say this with enthusiasm. Again, the guru should ask the disciple: "Have you gathered all the necessary requisites?" This should be asked three times. The disciple should then say: "I have obtained a few of the excellent requisites," or "I have not obtained even a few." The verses for the supplication are twenty-one verses of mantra. The guru, having been supplicated, should fully accept that disciple. By means of this ritual, the mind should be properly and correctly settled in meditative equipoise. In that regard, first of all, the glorious Heruka, the Lord of Victors, should be understood through the yoga of whoever is drawing the maṇḍala. Then, while the disciple is in meditative equipoise, the three syllables of the so-called "Heruka" should be placed in sequence upon the crown of the head, the throat, and the heart. For the purpose of destroying the continuum and the state of being impaired, [one should contemplate] that which does not abide anywhere, the nature beyond expression, and likewise, that this is without intrinsic nature. One should make the disciple [realize] this lack of intrinsic nature. Through the nature described below, having fully generated the disciple in the yoga of the glorious Heruka, the empowerment is correctly and concisely gathered; this is the complete conceptualization by the mind. The wise one should perform the empowerment with the four goddesses and the bathing with nectar. Possessing the seed syllables of the twenty-four sites, such as Pullīramalaya and so forth...

དེ་ཡི་ས་བོན་མཐུ་ཡིས་ནི། ། རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པས། ། མདུན་ནས་སློབ་མཆོག་གོ་ཆ་བྱ། ། དེ་ནས་སྲུང་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར། ། སྤྱི་གཙུག་ལ་སོགས་ཐམས་ ཅད་དུ། ། ཇི་སྲིད་པུས་མོ་བར་མཚམས་མེད། ། དེ་ཡིས་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་བགེགས། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་ཉེར་བསྐྱེད་བྱ། ། སློབ་མ་ཡོངས་བཟུང་ཚིགས་བཅད་དགུས། ། དེ་བཞིན་སློབ་མ་ཡོངས་བཟུང་ནས། ། བསྙེན་པ་ཡང་དག་ བརྩམས་པ་སྟེ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་རྣལ་འབྱོར། ། དེ་ཡི་སྔགས་དང་རྣལ་འབྱོར་རིག། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་ཇི་ལྟ་བར། ། རབ་ཏུ་བརྟག་པར་སུ་ཡིས་ནུས། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་བརྟགས་ན་འགྲུབ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ནི། ། བདག་ གིས་འདི་རུ་བཤད་བྱ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་དེ་གནས་བསྟན། ། ཇི་བཞིན་གསལ་བ་བརྗོད་པར་བྱ། ། འབབ་ཆུ་རི་བོ་ཡིད་འོང་བ། ། འབྲས་བུ་རྩ་བ་བཅས་པ་དང་། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་བཀྲམ་པ་ཡི། ། རྒྱུན་དུ་ཤིང་གི་གྲིབ་མ་ལ། ། གྲོང་ཁྱེར་ལས་རིང་ཉེ་བ་མིན། ། སྐྱེ་འགྲོ་ཡིད་ མཐུན་སྐྱེ་བོ་སྤངས། ། གལ་ཏེ་མེད་ན་ཆུ་བོའི་འགྲམ། ། ཉེ་བར་སྡོང་པོ་ཡལ་འདབ་ལྡན། ། གལ་ཏེ་ས་ཕྱོགས་མེད་ན་ནི། ། རྒྱལ་པོ་གང་དུ་འདོད་པར་རོ། ། གྲོང་ཁྱེར་དག་གི་ས་ཕྱོགས་སམ། ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། ཡིད་དུ་འོང་བར་ཡང་དག་སྤྱོད། ། ཕྱག་དར་ བྱུག་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། འབད་དེ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ནི། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་སོགས། ། ཡང་དག་མཆོད་ལ་གཏོར་མ་བརྩམས། ། དེ་ནས་འཇམ་པའི་སྟན་ལ་ནི། །

By the power of that seed syllable, The fierce goddesses and the rest Should don the armor in front of the supreme disciple; Thereby, it will become a great protection. From the crown of the head and so forth, Down to the knees, without any gaps— By this, the obstacles arising from the mind Will not arise at all. In that way, one should correctly generate [the protection]. Having fully accepted the disciple with nine verses, And having thus fully accepted the disciple, One should correctly begin the approach practice. Who is able to correctly examine The maṇḍala of the glorious Heruka yoga, Along with its mantras and the knowledge of yoga? If one examines the maṇḍala Through the yoga of one’s own deity, it will be accomplished. I shall explain here the yoga of one’s own deity; The yogi should indicate its location And describe it clearly as it is. At a delightful mountain with flowing rivers, Where various flowers are strewn Along with fruits and roots, And where there is the constant shade of trees, Neither too far from nor too near a city, Free from people who are not congenial to living beings. If such a place does not exist, then on a riverbank With nearby trees and branches; If even that location is not available, Then wherever the king desires. In a location within a city Or in the locations previously described, One should practice in a delightful place. Having diligently completed the cleaning, Anointing, and so forth, One should offer various perfumes, flowers, and the like, And correctly perform the torma offering. Then, upon a soft seat...

ཡང་དག་གནས་ཏེ་བདུད་རྩི་ལྔ། ། གཡས་ཀྱི་ངོས་སུ་བཞག་ནས་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ གྱིས་རི་ལུ་བཟའ། ། སློབ་དཔོན་ཡང་དག་རྒྱུད་ཤེས་ཤིང་། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ཕ་རོལ་སོན། ། ཕྱི་རོལ་ཡན་ལག་བླངས་ནས་ནི། ། དེ་དག་ལྷན་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ཡིས་རིམ་ཤེས་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ལུས། ། ཐལ་བ་སྤངས་པའི་ལྷག་ མ་ཡིས། ། རིག་མ་ཡང་དག་བརྒྱན་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་ཕྱིར། ། བདེ་བའི་རྒྱུ་རུ་བདག་ཉིད་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། སྔོན་དུ་སྨོན་ལམ་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། ཁ་སྦྱོར་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྩམ་པར་བྱ། ། རོ་ནི་ ཚིག་དང་མ་ཚིག་དང་། ། ཅེ་སྤྱང་བཀྲ་མི་ཤིས་པའི་སྒྲ། ། ཁྭ་དང་འུག་པ་བྱ་རོག་དང་། ། སྡོང་པོ་ཁུང་བུ་སྦྲུལ་དང་ནི། ། འདི་ལྟར་འཇིགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནི། ། དང་པོར་བྱས་ཏེ་དེ་མ་ཐག། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ། ཧཱུྃ་ཞེས་སྐད་ཅིག་གིས་ དམིགས་ལ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། ར་བ་ལན་གསུམ་དགོད་པ་ནི། ། གཉི་ག་ཡི་ནི་སྤྱི་གཙུག་དང་། ། མགྲིན་པ་སྙིང་ག་དག་ཏུ་དགོད། ། སྔོན་བཞིན་འགྲོ་ཀུན་སྣང་མེད་པར། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་བདག་ཉིད་བྱ། ། སྨོན་ལམ་དབང་གིས་ནམ་མཁའ་ལ། ། ལངས་ ཏེ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་གསུམ། ། ཇི་ལྟ་བ་ཡི་རིམ་པ་བཞིན། ། སྟེང་འོག་བར་དུ་རྣམ་པར་བསམ། ། དེ་ནས་ཧཱུྃ་ཡིག་གྱུར་པ་ལས། ། རྩེ་ལྔ་པ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་གནས་པ། ། ཡང་ན་ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་བལྟ། །

Abiding in the authentic state, the five nectars (amṛta) are placed on the right side; the practitioner of the vow (vratin) should consume the pill. The master (ācārya), who knows the authentic tantra and has reached the perfection of mantra and mudrā, should take an external limb and perform yoga together with them. By knowing the sequence of this, the body endowed with the six mudrās is to be perfectly adorned with the remaining [substances], excluding the ashes. For the sake of benefiting all sentient beings, as a cause of bliss, I am the glorious Heruka himself. First, the aspiration (praṇidhāna) is recited three times. Having meditated on the yoga of union (saṃpuṭa), one should begin the great charnel ground. There are corpses, burnt and unburnt, the inauspicious cries of jackals, crows, owls, and ravens, tree stumps, holes, and snakes; having first established these terrifying forms, immediately thereafter, one should visualize the great yoga that arises below with the syllable HŪṂ. Recite the vowels and consonants (āli-kāli) three times. The placement of the enclosure (prākāra) three times is performed by placing them on the crowns, throats, and hearts of both. As before, all beings are without appearance, and likewise one should make oneself so. By the power of the aspiration, arising in space, the characteristics of the mind are the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ, which should be visualized in the upper, lower, and middle [parts] according to their proper sequence. Then, from the transformation of the syllable HŪṂ, there is a five-pronged vajra; one should visualize the syllable HŪṂ residing in the center of its hub.

ཧཱུྃ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ནས་ ནི། ། ཨཱཿཡིག་ལ་ནི་ཞུགས་པར་བསམ། ། དེ་བཞིན་ཨཱཿལས་བྱུང་ནས་ནི། ། ཨོཾ་ཡིག་ལ་ནི་ལེགས་པར་ཞུགས། ། ཨོཾ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ནས་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་གསུམ། ། ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའི་མཐར་ཐུག་པར། ། དེ་སྲིད་ཡི་གེ་གནས་འདྲ་བ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་རྣམ་དག་དོན། ། དེ་ལྟར་སྤྲོ་བར་འདོད་པ་ཡིན། ། རྩ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་པོ་ལས། ། འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམ་པར་(སྤོས,སྤྲོས)། ། སླར་ནི་ཡང་དག་བཀུག་ནས་སུ། ། ཡི་གེ་གསུམ་ལ་ལེགས་པར་བསྡུ། ། ཕྱི་ནས་དེ་ཡི་ཨོཾ་ཡིག་ནི། ། ཨཱཿཡིག་ལ་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ ཨཱཿཡིག་རྡོ་རྗེ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཡང་ནི་ཧཱུྃ་ལ་གཞུག། མགོ་བོ་ཟླ་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་སྒྲ། ། སྒྲ་ཡང་དེ་བཞིན་རིམ་ཤེས་བྱ། ། སྒྲ་ཙམ་དུ་ནི་ཞུགས་བྱས་ལ། ། དེ་ཡང་ཉེ་བར་དམིགས་མི་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ཕྱི་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་ནི་རྣམ་སྦྱང་བྱ། ། ཡ་ར་ལ་ཝའི་རང་ བཞིན་ལ། ། རླུང་དང་མེ་དང་ས་དང་ཆུ། ། དེ་སྟེང་རུས་སྦལ་ཐོད་པའམ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བརྟག་པར་བྱ། ། དེར་ནི་ཨ་ཡི་རང་བཞིན་ལས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་སྟེང་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་རི་རབ་བསྒོམ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་འདབ་མ་བརྒྱད། ། ཟེའུ་འབྲུ་དཀར་པོ་བཅས་པ་ཡིས། ། གྲགས་པའི་རང་བཞིན་ས་བོན་ནི། ། གོང་ནས་གོང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། པདྨའི་འདབ་མའི་ཁ་དོག་ནི། ། ངེས་པར་འདིར་ཡང་བརྟག་བྱ་སྟེ། ། དང་པོར་ཁ་དོག་ནག་པོའོ། ། གཉིས་པ་དེ་བཞིན་ལྗང་གུ་སྟེ། ། གསུམ་པའི་རྣམ་པ་དམར་པོའོ། ། བཞི་པ་སེར་པོའི་རྣམ་པ་སྟེ། །

From HŪṂ, light rays radiate and are visualized as entering the syllable ĀḤ. Likewise, having emerged from ĀḤ, they properly enter the syllable OṂ. From OṂ, light rays radiate, and the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ remain as if pervading the very limits of space. One should desire to emanate them in this way for the sake of purifying all sentient beings. From the three root syllables, light rays in the form of hooks are emanated; having summoned them back once more, they are properly absorbed into the three syllables. Subsequently, the syllable OṂ is to be dissolved into the syllable ĀḤ. Likewise, the syllable ĀḤ is dissolved into the vajra, and the vajra is dissolved into HŪṂ. The head, the crescent moon, the drop, and the sound—these should be understood to dissolve in that same sequence. Having caused them to dissolve into mere sound, one should not even perceive that. Having done so, one should subsequently purify the buddha-field. Of the nature of Ya, Ra, La, and Va are wind, fire, earth, and water. Above that, one should visualize a tortoise, a skull, or whatever is desired. There, from the nature of the letter A, one should meditate on a crossed vajra. Above that, an eight-petaled lotus; above that, Mount Meru. Likewise, an eight-petaled lotus with a white anther; one should meditate on the seed syllables of the renowned nature, higher and higher. The colors of the lotus petals should also be examined here: first, the color is black; second, likewise green; third, the form is red; fourth, the form is yellow.

མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་འདྲེས་པའོ། ། རིན་ཆེན་སྣ་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱི། ། རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་ཟུར་བཞི་པ། ། རི་བདུན་རི་ཡིས་ཡོངས་བསྐོར་བའི། ། ཟེའུ་འབྲུར་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་དགོད། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ ཞིང་དུ་གནས། ། འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན། ། འདི་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་དང་བདག་ཉིད་བཅས། ། གཞན་དུ་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། ། འབད་དེ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་ཡིན། ། ནཱ་ད་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཐིག་ ལེའོ། ། ཐིག་ལེ་ལས་ནི་ཟླ་ཕྱེད་བྱས། ། ཟླ་ཕྱེད་ལས་ནི་དེ་བཞིན་མགོ། མགོ་བོ་ལ་ནི་ཧཾ་ཡིག་གོ། ། ཧཾ་ལས་ཨཱུ་ནི་བྱུང་བ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་ཧཱུྃ་ཡིག་རྫོགས་ནས་ནི། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་སྟེང་དུ་བསྒོམ། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་གཅིག་ཉིད་ལས། ། བདེ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་ མ་ལུས་པ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པའི་མཐར་ཐུག་པར། ། ཅི་གསུངས་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་བསྒོམ། ། ས་གཞིར་འབྲས་ཀྱི་ས་བོན་བཞིན། ། འདིར་ནི་ཕྱིར་འབྱིན་རིམ་པ་མེད། ། དཔའ་བོ་རྣམས་དང་མཁའ་འགྲོ་མ། ། རང་བདག་དུས་གཅིག་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ། དཔའ་བོ་དབང་ ཕྱུག་ཟེའུ་འབྲུ་ལ། ། དེ་ཡི་ཁ་དོག་ཕྱག་སོགས་རིམ། ། བླ་མའི་མན་ངག་གསུངས་པ་ནི། ། རྒྱས་པ་རུ་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། རྩ་ཞལ་རང་ལུས་ཐམས་ཅད་ནི། ། དུ་བའི་མདོག་ཅན་འོད་འཕྲོ་བའི། ། སྤྱི་བོ་གཡོན་ཕྱོགས་ཟླ་ཕྱེད་དང་། ། རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་སྟེ། ། ཐོད་པ་ལྔ་ཡི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། དབུས་སུ་དཔའ་བོ་ལྷ་དབང་ཕྱུག། གཡོན་དུ་མཁའ་འགྲོ་ལཱ་མའོ། །

The intermediate petals are blended. The king of mountains, composed of the four kinds of jewels, is four-cornered and completely surrounded by the seven mountain ranges. Upon the anthers, the vowels and consonants are arranged; one should meditate on the maṇḍala of the moon. In this way, it abides as the buddha-field; this is how it is universally renowned. This is the completion stage, together with the three wheels and the self. Because it is difficult to find elsewhere, it has been well-spoken with great effort. From the mere nāda, the drop (bindu) likewise arises. From the drop, the crescent moon is formed; from the crescent moon, the head-mark (bindu); upon the head-mark is the syllable Haṃ. From Haṃ, the letter Ū arises; thus, once the syllable Hūṃ is complete, one meditates upon it above the reflection of the moon. From the single syllable Hūṃ alone, the entire Cakrasaṃvara maṇḍala, up to the limits of the celestial palace, is meditated upon in that very instant as it was described. Just as rice seeds [grow] in the soil, there is no sequence of emanation here. The heroes and ḍākinīs are generated simultaneously with one's own self. The hero Īśvara is on the anthers; his colors, hands, and so forth, as taught in the guru’s pith instructions, shall be explained in detail. The main face and the entire body are smoke-colored and radiating light. On the crown, to the left, is a crescent moon, adorned with a crown of matted locks and marked with a crossed vajra. He wears a crown of five skulls. In the center is the hero, the god Īśvara; to the left is the ḍākinī Lāmā.

གཡས་ནི་དུམ་སྐྱེས་གཟུགས་ཅན་མའོ། ། དེ་འོག་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་སྤྱན་གསུམ་པ། ། གཡོན་གྱི་ཞལ་ནི་ལྗང་གུ་སྟེ། ། རྒྱབ་ ནི་ཤིན་ཏུ་དམར་བའོ། ། གཡས་ཀྱི་ཞལ་ནི་སེར་བ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་ཞལ་གྱི་རིམ་པའོ། ། སྐུ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་བརྒྱན། ། ཞེ་སྡང་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཡི། ། མགུལ་རྒྱན་དང་ནི་ལག་གདུབ་དང་། ། སྤྱི་གཙུག་ནོར་བུ་རྣ་ཆ་དང་། ། ཐལ་བ་དང་ནི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས། ། དེ་རྣམས་ ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་ཏུ་གྲགས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་རྣམ་དག་པའི། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བ་སྟེ། ། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་གང་། ། དངོས་སུ་དེ་དང་ལྡན་པའོ། ། དང་པོ་ཕྱག་ནི་གཉིས་དག་གིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཉིས་བཟུང་ནས། ། ལྷ་མོ་ལེགས་འཁྱུད་འོ་བྱེད་པའོ། ། གཉིས་ཀྱིས་ གླང་པོའི་པགས་པའི་གོས། ། དེ་ཡི་རྒྱབ་ནས་ཁྲག་འཛག་ཅིང་། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་བསྐོར། ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་ནི་གསུམ་པ་ན། ། ངོ་མཚར་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། བཞི་པ་ན་ནི་ཐོད་པ་སྟེ། ། རྒྱུ་མ་ཤ་ཁྲག་བཅས་པའོ། ། ལྔ་པ་ན་ནི་ཞགས་པ་སྟེ། ། དྲུག་པ་ཚངས་པའི་མགོ་ བོའོ། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་ནི་གསུམ་པ་ན། ། རྩེ་གསུམ་བགེགས་ནི་འཇོམས་པའོ། ། བཞི་པ་ན་ནི་དགྲ་སྟ་སྟེ། ། ལྔ་པ་ན་ནི་རོ་ལངས་སོ། ། དྲུག་པ་མི་ཟད་རྔེའུ་ཆུང་སྒྲ། ། ཕྱག་ནི་བཅུ་གཉིས་དག་ཏུ་འདོད། ། རུས་པ་ཡི་ནི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། པདྨའི་ཟེ་འབྲུར་གནས་པ་ཡི། ། ལྷ་ མོ་ཐོད་པའི་ཕྱག་གིས་ནི། ། ཁྲག་གིས་བཀང་ནས་མགུལ་ནས་འཁྱུད། ། དུས་གཅིག་ཏུ་ནི་ཕན་ཚུན་འཐུང་། ། གང་ཕྱིར་ཞལ་ནི་གཅིག་ཕྱིར་རོ། །

The right [face] is that of Khaṇḍarohā. Below that is the vajra garland; all [faces] have three eyes. The left face is green, and the back is intensely red. The right face is yellow; such is the sequence of the faces. The body is adorned with the six mudrās: the necklace, the bracelets, the crest jewel, the earrings, the ashes, and the sacrificial thread—these are renowned as the six mudrās. Hanging from [his head] is a garland of skulls, the purity of the vowels and consonants. He wears a lower garment of tiger skin, which is actually present. With his first two hands, he holds a vajra and a bell, embracing the goddess and kissing her. With two [other hands] he wears an elephant hide garment, from the back of which blood drips, encircling him like a mandala of light. In the third left hand is the wondrous vajra khaṭvāṅga. In the fourth is a skull-cup containing intestines, flesh, and blood. In the fifth is a noose, and in the sixth is the head of Brahmā. In the third right hand is a trident that destroys obstructors. In the fourth is a battle-axe, in the fifth a vetāla, and in the sixth the sound of an inexhaustible small drum. Thus, he is held to have twelve hands. He is adorned with ornaments of bone. The goddess, who dwells upon the filaments of a lotus, embraces his neck with a skull-cup filled with blood. At one and the same time, they drink from one another, because they have but one face.

གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་ནི། ། སྟེང་དུ་རབ་ཏུ་བརྐྱང་བ་ཉིད། ། དེ་ལྟར་ལྷ་མོ་ཕྱག་གཉིས་སམ། ། སྐྲ་གྲོལ་འོད་ཀྱི་ཚོགས་དང་ ལྡན། ། ཐལ་བ་སྤངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ལྷག་མ་ཡི་ནི་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། མི་ཡི་རུས་པའི་སྐ་རགས་མཛེས། ། སྤྱན་གསུམ་ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་ནོ། ། གཡས་བརྐྱང་པ་ཡི་ཞབས་དང་ལྡན། ། གཞན་ནི་གཡོན་ནི་བརྐྱང་བའི་ཞབས། ། འཇིགས་ བྱེད་ཡང་དག་མནན་པ་ཡི། ། གཉིས་ནི་ལེགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤར་གྱི་འདབ་མར་མཁའ་འགྲོ་མ། ། གཡོན་པར་ལཱ་མ་རུ་ནི་གྲགས། ། རྒྱབ་ཏུ་དུམ་སྐྱེས་མ་ཡིན་ཏེ། ། གཡས་སུ་གཟུགས་ཅན་མ་རུ་གྲགས། ། པད་འདབ་དེ་དང་དེ་མདོག་འོད། ། ལྷ་མོ་བཞི་རུ་ གྲགས་པ་ཡིན། ། མཚམས་ཀྱི་པདྨར་ཐོད་པ་རྣམས། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་ཁུ་ཁྲག་གོ། ། པདྨའི་ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་གསུམ། ། སྙིང་པོར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན། ། རྩིབས་ནི་བརྒྱད་བརྒྱད་འཁོར་ལོ་ནི། ། དེ་ནི་འཕར་མ་སུམ་བརྩེགས་སོ། ། དཔའ་བོ་མགོན་པོ་ཞབས་ནས་ནི། ། རྐེད་པའི་བར་དུ་གནས་པ་སྟེ། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་འདི་བརྗོད་པས། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་བརྒྱད་དོ། ། རྐེད་པའི་བར་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། ནུ་མ་གཉིས་བར་ཡང་དག་གནས། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བར། ། མྱུ་གུ་ཅན་ལ་སོགས་བརྒྱུད་དོ། ། ནུ་མ་ནས་ནི་བརྩམས་ ནས་སུ། ། མགྲིན་པའི་བར་དུ་གནས་པ་ནི། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བར། ། ཐོད་པའི་དུམ་བུ་སོགས་བརྒྱད་དོ། ། ཀེང་རུས་ཆེ་ལ་སོགས་ཞེས་པ། ། དེ་རྣམས་མིང་གིས་གཡོན་ཞེས་བྱ། ། དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཡང་། ། ཐམས་ཅད་ཕྱག་བཞི་པ་ཉིད་དོ། །

Holding a vajra in her right hand, she extends it fully upward. Thus, the goddess has two hands, her hair is loose, and she is endowed with a mass of light. She is adorned with the remaining collection of mudrās, excluding the ash. She is beautified by a girdle of human bone, has three eyes, and is clothed in space. She stands with her right leg extended, while the other, the left, is also extended, firmly treading upon Bhairava; these two should be clearly visualized. On the eastern petal is Ḍākinī, and on the left is the renowned Lāmā. Behind her is Khaṇḍarohā, and on the right is the renowned Rūpiṇī. These four goddesses are renowned for having the colors and radiance of their respective lotus petals. In the intermediate lotuses are the skull cups containing feces, urine, semen, and blood. Outside the lotus are the three wheels, which are fully conceived as the essence. Each wheel has eight spokes; thus, there are three tiers. From the feet to the waist of the Heroic Lord reside the eight, such as Mahābala, which are described as the Body Wheel. Starting from the waist and extending to the two breasts, there are the eight, such as Aṅkurika, which are the Speech Wheel. Starting from the breasts and extending to the throat, there are the eight, such as Khaṇḍakapālin, which are the Mind Wheel. Those such as Mahākalā are known by their names as the "left" [side]. All twenty-four heroes also have four arms.

ཐོག་མ་ཡི་ནི་ཕྱག་ཉིད་ ཀྱིས། ། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་བཞིན་དུ་གནས། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་ན་ཐོད་པ་སྟེ། ། གཡས་ན་དེ་བཞིན་རྔེའུ་ཆུང་ངོ་། ། དཔའ་བོ་ཞབས་ནི་གཡས་བརྐྱང་པ། ། བུད་མེད་ཞབས་ནི་གཡོན་བརྐྱང་བའོ། ། དཔའ་བོ་རྣམས་དང་མཁའ་འགྲོ་རྣམས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། ནག་པོ་དམར་པོ་དེ་བཞིན་སེར། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དང་པོའི་སྒོར་ནི་ཁྭ་གདོང་མ། ། གཡོན་དུ་འུག་པའི་གདོང་མ་སྟེ། ། ནུབ་ཏུ་ཁྱི་གདོང་མར་ཤེས་བྱ། ། ལྷོ་རུ་ཕག་གི་གདོང་མ་སྟེ། ། ལྷག་མ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་དང་། ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་དེ་ལས་གཞན། ། གཤིན་ རྗེ་མཆེ་བ་ཉིད་དང་ནི། ། གཞན་ཡང་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་སྟེ། ། ལྷ་མོ་དེ་ལྟར་མཚམས་རྣམས་སུ། ། ལྷ་མོ་བཞི་རུ་གྲགས་པ་ཡིན། ། གཙོ་བོ་ཡི་ནི་ཞལ་གྱི་གདོང་། ། སྒོ་སྐྱོང་བཞི་ཡང་དེ་མདོག་གོ། ། མཚམས་བཞི་ཡི་ནི་ལྷ་མོ་རྣམས། ། མདོག་གཉིས་ཉེ་བའི་རིམ་པས་ སོ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ལྷ་མོ་རྣམས། ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་ན་ཐོད་པའོ། ། གཡས་ན་གྲི་གུག་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། གཅེར་བུ་སྐྲ་ནི་གྲོལ་བའོ། ། མ་ལུས་ཡང་དག་བརྗོད་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་འདི་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་ནང་བྱས་ནས། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་བསྒོམ་ པར་བྱ། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་དེ་བཞིན་སྤོས། ། བཟང་པོའི་ལྷ་བཤོས་བྱུག་པ་དང་། ། བཟང་པོའི་མར་མེ་ཕྱེད་པ་དང་། ། བཟའ་དང་སྟོན་མོའི་བྱེ་བྲག་དང་། ། སྒྲོན་མ་དང་ནི་བདུད་རྩི་དང་། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་བཏུང་བ་དང་། ། གླིང་བུ་པི་ཝང་རྔ་ཕྲན་སོགས། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གླུ་ ཡི་སྒྲ། །

With his first hand, he remains like the heroic Īśvara. In his left hand is a skull-cup, and in his right is likewise a hand-drum. The hero’s leg is extended to the right, and the woman’s leg is extended to the left. The heroes and the ḍākinīs have mantras and mudrās as before. Black, red, and likewise yellow, they possess the vajras of body, speech, and mind. At the first gate is Kākāsyā; to the left is Ulūkāsyā; in the west, one should know Śvānāsyā; and in the south is Sūkarāsyā. The remaining ones are Yamadāḍhī, Yamadūtī, and others, as well as Yamadaṃṣṭriṇī and Yamamathani. Thus, the goddesses in the intermediate directions are renowned as the four goddesses. The faces of the principal [deity] and the four gatekeepers are of the same color. The goddesses of the four intermediate directions have two colors in the near sequence. The thirty-six goddesses hold skull-cups in their left hands; in their right hands, they hold curved knives. They are naked with loose hair. All of them, without exception, should be meditated upon in this way. Having placed the three wheels within, one should meditate on the celestial mansion. With perfumes, flowers, and likewise incense, excellent divine food, ointments, excellent lamps, various foods and feasts, lamps and nectar, various drinks, flutes, lutes, small drums, and so forth, there are the sounds of various songs.

གར་མ་སྒེག་མོ་སོགས་མཆོད་ཀྱིས། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་མཆོད་བྱེད་ཅིང་། ། རྟ་བབས་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པས་བརྒྱན། ། དྲིལ་བུ་དར་དཔྱངས་བ་དན་སོགས། ། རྔ་ཡབ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། དུར་ཁྲོད་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ དུ། ། སྔར་གསུངས་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་རོ། ། བསྲུང་བའི་དོན་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ར་བ་གསུམ་གྱིས་བསྐོར་བ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ལོ་ནི། ། ར་བ་ཞེས་ནི་གྲགས་པའོ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་མཐའ་ཡི་བར། ། མཁས་པས་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ རྫོགས་པར་ནི། ། དུས་གཅིག་ཏུ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བྱེ་བྲག་མང་པོ་སྤྱོད་པ་ཡི། ། ཡང་དག་བརྟན་ཞིང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གནོད་མཛེས་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། མཁས་པས་བགེགས་ནི་བསྐྲད་བྱ་སྟེ། ། ཚིག་རྐང་དག་ནི་བཞི་པོ་དེ། ། ཞལ་བཞི་ནས་ནི་བརྗོད་ པར་བྱ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་ལྷ་མོ་བཞི། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་སོགས་འཁོར་ལོ་ཅན། ། ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་ཕོ་ཉ་བརྒྱད། ། སོ་སོའི་མིང་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྲུང་བའི་ཆོ་གའི་ཕྱིར། ། འདི་ལྟར་ལུས་ཀྱི་གོ་ཆ་བྱ། ། ཨོཾ་ཧ་ཞེས་བྱ་རྫོགས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའ་སྙིང་གར་གནས། ། ན་མ་ཧི་ལས་མགོ་བོ་ལ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གནས་པའོ། ། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ་ལས་སྤྱི་གཙུག་ཕྱོགས། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། བཽ་ཥཊ་ཧེ་ལས་ཕྲག་གཉིས་སུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དག་ཏུ་གྲགས། ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧོ་ལས་ མིག་གཉིས་སུ། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཡང་། ། ཕཊ་ཧཾ་ནི་ལུས་ཀུན་ལ་དགོད། ། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ། རྟ་མཆོག་མཚོན་ཆའི་གཟུགས་ཅན་ནི། །

With the offerings of the dancing girl, the graceful one, and so forth, one should make offerings while remaining in profound meditative equipoise. It is perfectly endowed with four archways and adorned with lattices and half-lattices. Adorned with bells, silk pendants, banners, and the like, and further embellished with fly-whisks and garlands of flowers—all the charnel grounds are characterized by the specific features previously described. For the purpose of protection, the exterior is surrounded by three enclosures; these are known as the enclosures of the vajra, the lotus, and the wheel. The wise should understand this to extend to the very limits of the celestial mansion. One should meditate upon all these various elements in their entirety simultaneously. One should meditate with perfect stability upon the many specific activities. Then, with the mantra of Sumbharāja, the wise should expel the obstructing spirits (vighnas). Those four lines should be uttered from the four faces. The four goddesses, Ḍākinī and the others, who possess the wheels of the mind and so forth, and the eight messengers, Kākāsyā and the others—their individual names should be recited. Then, for the sake of the protection ritual, one should don the armor of the body in this way: OṂ HA—this perfect Vajrasattva abides at the heart. NA MA HI—at the head, Vairocana abides. SVĀHĀ HU—at the crown of the head, Padmanarteśvara. VAUṢAṬ HE—at the two shoulders, the one renowned as Śrī Heruka. HŪṂ HŪṂ HO—at the two eyes, likewise Vajrasūrya. PHAṬ HAṂ—these are to be placed upon the entire body. From the complete transformation of that very essence, there arises Hayagrīva in the form of a weapon.

ལུས་ཀུན་ལ་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། ཨོཾ་བཾ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི། ། ལྷ་མོའི་ལྟེ་བར་གནས་པའོ། ། ཧཾ་ཡོཾ་ཞེས་བྱའི་སྔགས་ ཀྱིས་ནི། ། གཤིན་རྗེ་མ་ནི་སྙིང་གར་གནས། ། དེ་བཞིན་ཧྲིཾ་མོཾ་ཞེས་བྱས་ནི། ། རྨོངས་བྱེད་མ་ནི་ཁ་ལ་གནས། ། ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་ཞེས་བྱ་མགོ་བོ་ལ། ། སྐྱོང་བྱེད་མ་ནི་རྣམ་གནས་པའོ། ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་སྤྱི་གཙུག་དབུས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་སྐྲག་བྱེད་གནས། ། ཡི་གེ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་ བས། ། མ་ལུས་ལུས་ཀུན་གཏུམ་མོ་ཡི། ། མཚོན་ཆ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཡན་ལག་དྲུག་དགོད་པ། ། གཉི་ག་ལ་ཡང་བྱས་པར་བསམ། ། ཐལ་མོ་ཕྱེ་བའི་ཐོད་པ་ཡིས། ། མཁས་པས་མཆོད་ཡོན་ལན་གསུམ་སྦྱིན། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ། སྔགས་ དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་བརྩམ། ། ཇི་ལྟར་འཁོར་ལོ་འདིར་བསྟན་པ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གནས་པ་ཉིད། ། ཧཱུྃ་ཡིག་སྙིང་གར་བསམ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། དཔའ་བོ་ཀུན་དུ་གནས་པ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་བསྐུལ། ། རྐང་པ་ཡང་དག་བརྐྱང་ བྱ་སྟེ། ། གཡས་པ་ཡི་ནི་མཐེབ་ཆེན་གྱིས། ། གཡོན་པ་ཡི་ནི་མཐེབ་ཆེན་མནན། ། ཕོ་ཉའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྷག་མ་སྟེ། ། མཐེའུ་ཆུང་གི་ནི་སོར་མོ་དང་། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྐྱང་། ། མཐེབ་མོ་སྔོན་དུ་ཁ་སྦྱར་ནས། ། མཐེབ་རྩེ་འོག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་ ཕན་ཚུན་དུ། ། ལྕགས་སྒྲོག་ལྟ་བུར་བཅིང་བ་ཉིད། ། དཔྲལ་བའི་སྟེང་དུ་ཡང་དག་གཞག། ཕཻཾ་ནི་ལན་གཉིས་བརྗོད་པ་ཡིས། ། རྐང་པ་གཡོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། གཡོན་དང་གཡས་སུ་དེ་བཞིན་ནོ། །

Abiding throughout the entire body, OṂ VAṂ is Vajravārāhī, residing at the goddess’s navel. By the mantra HAṂ YOṂ, Yamī resides at the heart. Likewise, by HRĪṂ MOṂ, Mohanī resides at the mouth. By HRĪṂ HRĪṂ, Saṃcālinī resides at the head. By HŪṂ HŪṂ, at the center of the crown, Yoginī Bhīṣaṇī resides. By the syllables PHAṬ PHAṬ, the entire body without exception is of the nature of the weapons of Caṇḍālī. Thus, one should visualize the placement of the six limbs upon both [the self and the deity]. With an open-palmed skull-cup, the wise one should offer the arghya water three times. To cause the wisdom wheel to enter, one should correctly employ the mantra and mudrā. Just as the wheel was shown here, it likewise abides in that very way. One should visualize the syllable HŪṂ at the heart; by the light rays arising from it, the wisdom wheel abiding everywhere among the heroes is perfectly invoked. One should extend the legs correctly, pressing the left big toe with the right big toe. This is the remaining messenger mudrā: extending the little fingers and likewise the vajra palms, joining the thumbs first, one should look toward the tips of the thumbs from below. The two index fingers are bound together like an iron chain and placed correctly above the forehead. By reciting PHEṂ twice, in the manner of moving the feet, one does likewise to the left and right.

རང་གི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུས་བལྟ། ། འཁོར་ལོ་འཁོར་ལོར་ གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོའི་གནས་བཞིན་ནོ། ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་དེ་བཞིན་དུ། ། ཁ་ཡི་ཕྱོགས་དང་དཔྲལ་བ་རུ། ། ཕྱག་བརྒྱ་བཞི་ནི་ཡང་དག་དགོད། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་བརྞ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿ ཧ་ཧ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛྭ་ལ་སམྦ་རཾ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། ། ཕྱི་རོལ་མཚམས་ཀྱི་ར་བ་ནི། ། ནམ་མཁའ་ཡི་ནི་ཁོངས་ཉིད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་གུར་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ བསྒོམ་པར་བྱ། ། བྱཱ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་བསམ། ། དེ་བཞིན་པདྨ་དྱཱ་ལས་སོ། ། དེ་ནས་ཨརྒྷ་བྱིན་ནས་ནི། ། དྲིལ་བུ་འབད་པས་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བ་ལ་སོགས་པའི། ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་ཡང་དག་མཆོད། ། ཨེ་མའོ་ཆོས་ཨེ་མའོ་ཆོས། ། ཨེ་མའོ་ཆོས་ དོན་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཆོས་དོན་དག་པ་བདག་མེད་པ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་ལེགས་དག་པ། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཉམ་པའི་གནས། ། འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་ཐུགས་ཀྱི་གཙོ། ། དུས་གསུམ་ལམ་གྱི་ལམ་ལ་གནས། ། ནམ་མཁའ་ཆེན་པོ་དབྱིངས་བྱུང་བ། ། ནམ་མཁའ་ལམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ནམ་མཁའ་སྐུ་ནི་ཡང་དག་བྱུང་། ། ནམ་མཁའ་གསུང་ནི་རབ་འཇུག་བྱེད། ། ནམ་མཁའ་ཐུགས་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག།

One should view it with one’s own cakra. The cakra should be inserted into the cakra. Then, as in the case of the goddess’s abode: at the navel, the heart, and likewise at the region of the mouth and the forehead, one should correctly place the four hundred hands. The mantras for this are as follows: OṂ SARVA-BUDDHA-ḌĀKINĪYE VAJRA-VĀRĀHĪYE SVĀHĀ. OṂ VAJRA-VAIROCANĪYE SVĀHĀ. OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ ŚRĪ VAJRA-HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ ḌĀKINĪ-JVALA-SAMBARAṂ SVĀHĀ. Then, for the sake of protecting everything, one should meditate on a vajra-pavilion within the expanse of space as the outer boundary fence. Having thus completed it, one should meditate on the vajra and the lotus. One should contemplate the vajra arising from the syllable VYA, and likewise the lotus from DYA. Then, having offered the argha, one should diligently ring the bell. One should perfectly worship with the outer, inner, and secret offerings, such as the goddesses of grace and so forth. Emaho! Dharma! Emaho! Dharma! Emaho! The meaning of Dharma has truly arisen. To the Vajra King, the pure meaning of Dharma and selflessness, I prostrate and bow. To the one whose body, speech, and mind are perfectly pure, whose abode is equal to space, who is unchanging and without appearance—to the Vajra Body, I prostrate and bow. The chief of the Tathāgatas’ minds, abiding on the path of the three times, arisen from the expanse of great space—to the Path of Space, I prostrate and bow. The Body of Space has truly arisen; the Speech of Space is the supreme engagement; the Mind of Space is the supreme Dharma.

སྤྱོད་པའི་གོ་འཕང་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཐེག་པ་ཆེ། ། ནམ་མཁའ་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྤྱོད་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་མཆོད་པའི་མཆོག། རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་མཆོད་པ་གསུངས། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་སྟོན་བྱེད་པ། ། ནམ་ མཁའི་ཁམས་དང་མཉམ་པའི་མཆོག། རྒྱལ་བཞི་མཆོད་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཐར་པའི་ལམ་ལ་རབ་འཇུག་པའི། ། ཐེག་གསུམ་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་མཆོག། སངས་རྒྱས་སྐལ་བཟང་དག་པའི་བདག། མི་མཆོག་མཆོད་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ སེམས་ནི་ཡངས་པའི་སྤྱན། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྐོར་བྱེད་ཅིང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་ཡོངས་དག་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། བསྟོད་པ་ཡི་ནི་ཚིག་འདི་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཐུན་མོང་གསུངས། ། ཡང་དག་བསྟོད་ནས་སྔགས་འདི་ ཡིས། ། སྙིམ་པའི་མེ་ཏོག་གཏོར་ཕྱག་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ། པྲ་ཎ་མེ་ན་བཛྲ་བནྡྷ་ནཾ་ཀ་རོ་མི། ། སྒྲུབ་པོ་ལྷ་ཉིད་སྐུ་ལྡན་ན། ། གང་ལ་བསྟོད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་བྱེད། ། ཕྱོགས་ལྔ་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལོག་རྟོགས་ཏེ། ། བདེ་གཤེགས་ བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ། ། ཕྱག་བྱེད་པ་དང་སྟོང་བྱེད་ལྟར། ། ང་ལ་ཉམས་པ་ཅི་ཡང་མེད། ། ང་ལ་སྐྱོན་ཡང་བྱུང་བ་མེད། ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་རྒྱུད་ཀུན་དུ། ། ཀུན་མཁྱེན་བཅོམ་ལྡན་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས། ། མཆོད་རྟེན་ལ་སོགས་བཞེངས་པ་ནི། ། བདེ་གཤེགས་ བདེ་བར་གཤེགས་ཀྱིས་གསུངས། ། འདིར་ནི་འཁོར་གསུམ་དཔའ་བོ་དང་། ། དཔའ་མོ་རྣམས་ནི་ཡང་དག་མཆོད། ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་སྟེ། ། འདི་ལྟར་མཁས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ།

Homage and prostration to the state of conduct. Vajrasattva, the Great Vehicle, the one who ranges in the sky, Samantabhadra, the supreme offering—please explain the offering to the supreme Victorious One. Great desire, hatred, and delusion, which reveal the Vajra Vehicle, are supreme and equal to the element of space; please explain the offering to the four Victorious Ones. Entering the path to liberation, the supreme entry into the paths of the three vehicles, the fortunate Buddha, the pure self, the supreme among men—please explain the offering. The mind of awakening, the wide eye, which turns the wheel of Dharma, with body, speech, and mind completely pure—homage and prostration to the Vajra Vehicle. These words of praise were spoken in common by all the Buddhas. Having praised correctly, with this mantra, one should scatter flowers from the joined palms and prostrate: OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VĀK-CITTA-PRANAME-NAM VAJRA-VANDANAṂ KAROMI. If the practitioner possesses the deity’s own body, to whom should they praise and prostrate? If one asks, "Why are the five directions mentioned in that way?" it is the misconception of the ignorant. Just as one prostrates to and praises the Sugata, the Sugata, there is no loss for me at all, nor has any fault arisen for me. In all the glorious Buddha tantras, the omniscient Bhagavān himself has spoken. The construction of caityas and so forth was taught by the Sugata, the Sugata. Here, the heroes and heroines of the three circles are perfectly worshipped. Prostration and praise—thus should the wise meditate.

། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱང་། ། བདག་ལ་བདག་ གིས་བསྟོད་པའམ། ། ཡང་ན་དཔའ་མོ་དབང་ཕྱུག་གིས། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱིས་བསྟོད། ། སྔགས་པ་གང་ཞིག་ཡོངས་རྫོགས་པས། ། དགའ་བ་བསྲུང་ཞིང་བསྔགས་པ་བརྗོད། ། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་མ་རྫོགས། ། དེ་སྲིད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མེད། ། དེ་ ཕྱིར་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་ཉིད་ནི། ། ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང་ཕྱི་མ་བརྗོད། ། དེ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཚིགས་བཅད་བརྗོད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། དེ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་བྱས་ནས། ། མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད་པར་བགྱི། ། དེ་ལ་ཐུག་པར་ ཉིད་སྨྲས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཕྱིར་སྨོན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱིས་ནི་བྱང་ཆུབ་འབྲས་བུར་འདོད། ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་པའི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བརྗོད་པའོ། ། རིགས་ལྔ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་ལ། ། གཞན་དུ་སེམས་ཅན་འདི་ དོན་མེད། ། ཟབ་ཅིང་རྙེད་དཀའ་གསང་བ་འདི། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་གསལ་མ་བསྟན། ། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། དམ་པའི་དོན་དེ་ཤེས་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་པའི། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདི་ལྟར་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་དང་། ། ཡང་ ནི་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དང་། ། དེ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་བྱ་ཞེས། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་ཉིད་དང་ནི། ། ལྔ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ཀྱང་། ། གདམས་ངག་ལས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། མེ་ལོང་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་ལ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། སྔགས་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་དམིགས་པ་དང་བཅས་པས། ། སེམས་ཅན་མགོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་། །

Even if the heroic Īśvara enjoys [the state], he praises himself; or else the heroic Īśvarī, or the three cakras, offer praise. Whatever mantrin is complete [in practice] guards joy and utters praise. As long as bodhicitta is not perfected, there is no great bliss. Therefore, the reality of the tantra is explained even further than the subsequent [sections]. One should recite the verses of its arising: "I shall generate the supreme, holy, and unsurpassed bodhicitta." Having performed such preliminaries, one shall establish [beings] in nirvāṇa. Regarding that, it is said: "This is the definition of bodhicitta." Therefore, through the aspirational mind, the fruit of awakening is later desired. Because the result is designated upon the cause, it is called "bodhicitta." In the application to the five families, otherwise these sentient beings would be without purpose. This profound, difficult-to-find secret has not been revealed even slightly. Through the stages of the guru lineage, that ultimate meaning will be understood. Therefore, one should meditate on the five wisdoms that realize that very reality. Thus: mirror-like wisdom, the wisdom of equality, the wisdom of individual discernment, the wisdom of all-accomplishing activity, and the fifth, the nature of bodhicitta itself—these should be known from the oral instructions. In the stainless mirror-like wisdom, one should meditate on all sentient beings. With great compassion, the mantrin, while apprehending sentient beings, [sees] those protectorless beings suffering.

ནུས་མེད་གཞན་གྱི་འདྲེན་པ་མེད། ། ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ནི་འཁྲུག་གྱུར་པ། ། དེ་ཕྱིར་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱིས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ། མཁས་པས་སྙིང་རྗེ་ བཅས་པས་ནི། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་མེད་པ། ། དམིགས་ཤིང་བསྒོམ་པ་དག་ཏུ་བྱ། ། དངོས་འདི་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། ། བདག་གཞན་ཡང་དག་སྐྱེ་བ་མེད། ། སྒྱུ་མ་དང་ནི་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ཡང་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན། ། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི། ། སྨོན་ལམ་དྲི་མ་མེད་བྱས་ནས། ། དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྟག་ཏུ་གཞན་ལ་ཕན་བྱེད་པ། ། ཉོན་མོངས་ཅན་སེམས་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམ། ། སེམས་ ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་སུ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ངེས་གནས་པ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་སུ་བསྒོམ་བྱའོ། ། ཆོ་ག་གཅིག་ཏུ་འདིར་རྟོགས་བྱ། ། གཞན་ཡང་བླ་མའི་འདོད་པ་ཡོང་། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། མཉམ་ ཉིད་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མ། ། དེ་བཞིན་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་སྦྱོར་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་སྐབས་འདིར་ནི། ། དགའ་བའི་རྒྱུ་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། ། སྦྱོར་ཐབས་ལ་སོགས་བསྟན་པས་ནི། ། ལྷ་ མོ་བདེ་བས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བསྒུལ་བསྐྱོད་སྐབས་སུ་ནི། ། དགའ་བ་རྣམ་གསུམ་དྲན་བྱ་སྟེ། ། དགའ་བ་དང་ནི་མཆོག་དགའ་དང་། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཉིད་དང་ཡང་། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་ནི། །

Lacking power, they have no other guide; they are agitated by the afflictions. Therefore, the wise should understand this. Then, subsequently, the wise, endowed with compassion, should apprehend and meditate upon the selflessness of equality of all phenomena. These entities are without intrinsic nature; self and other are truly without birth. Like an illusion or a mirage, one should meditate on everything as empty. Furthermore, through individual investigation, having made stainless aspirations directed toward phenomena, one should meditate with a pure mind. The wisdom of accomplished activity is that which always benefits others. In order to purify the afflicted mind, the yogi meditates in that way. Sentient beings abide within the expanse of reality (dharmadhātu) as buddhas; because they are of the nature of the expanse of reality, they should be meditated upon as buddhas. Here, one should realize this through a single ritual; furthermore, there is the intention of the Guru. The mirror-like wisdom is the Great Seal (mahāmudrā); the wisdom of equality is the ḍākinī. Likewise, the wisdom of individual investigation should be meditated upon as the Dharma Seal (dharmamudrā). The wisdom of accomplished activity is the union of the vajra and the lotus. At this point, for the sake of the cause of joy, the yogi, by teaching the various methods of union and so forth, should worship the goddess with bliss. Then, during the occasion of movement and vibration, one should recollect the three joys: joy, supreme joy, and the joy of supreme rapture, as well as the method of extreme bliss.

བཞི་པ་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའོ། ། སེམས་ ཅན་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་རྒྱུ། ། དགའ་བ་རང་ཉིད་དགྱེས་པའོ། ། ལྷ་མོ་བདེ་བས་དགྱེས་པ་ན། ། མཆོག་དགའ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། དཔའ་བོ་རྣམས་དང་མཁའ་འགྲོ་རྣམས། ། རབ་ཏུ་དགའ་བར་གནས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་བདེ་བའི་ཐབས། ། རང་དང་གཞན་དུ་དབྱེ་ བ་མེད། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རྗེས་ལ་གང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འདོད། ། འདི་ཡང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། དངོས་སུ་བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་ཉིད་དོ། ། སེམས་ཅན་གང་རྣམས་མྱང་འདས་ཆེད། ། མྱ་ངན་འདས་པས་དེ་འདས་ཕྱིར། ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་མེད། ། མཁས་པ་ཁ་ཅིག་སྤྱོད་ཡུལ་ལམ། ། ཡང་དག་ཐུག་མེད་འདོད་པ་ན། ། རབ་ཏུ་བཟང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། དགོས་མེད་མཁས་པས་ལྕེ་ཡིས་བླང་། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་གནས་པ་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་ཡང་དག་བླང་། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བསྟོད་ པ་བྱ། ། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་རྗེས་འགྲོའམ། ། དཔལ་མཆོག་དང་པོ་བསྟོད་པ་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཐབས་ཆེན་པོ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ཆེ། ། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐེག་ཆེན་པོ། ། སྣང་བ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཆེ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དོན་ཆེན་བྱེད། ། ང་རྒྱལ་ཆེན་པོ་གཞི་ཆེན་པོ། ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཆེ་བའི་ཆེ། ། མཐུ་ཆེན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། རོལ་པ་ཆེན་པོ་རྟེན་ཆེན་པོ། ། མཚོན་ཆ་ཆེན་པོ་དྲག་ཆེན་པོ། ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་རྒོད་པ་ཆེ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེ་སྡང་ཆེ། ། གཏི་མུག་ཆེན་པོ་སྟོབས་ཆེན་པོ། ། ཚམ་ངམ་ ཆེན་མོ་དྲག་ཆེན་པོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ལ་བསྙེམས་པ་ཆེ། །

The fourth is supreme bliss. It is the cause for acting for the benefit of sentient beings. Joy is one's own delight. When the goddess is delighted by bliss, it is called "supreme joy." The heroes and ḍākinīs abide in intense joy. The method of utterly perfect bliss is without the distinction of self and other. That which follows from insight and method is asserted to be the fruit of bodhicitta. This, moreover, is the very nature of the fruit; it is the actual cause of awakening. For the sake of the nirvāṇa of whichever sentient beings, because they have passed beyond through nirvāṇa, there is no consequence of an infinite regress. If some scholars assert a truly infinite range of activity, it should be treated as excellent; the wise should take it up with their tongues. All those who abide in the three cakras should be made common to all. Then, having properly taken up the bell, the wise should offer praise. Whether following the Lord of Heroes or the Śrīparamādya, one should offer praise: "Glorious Heruka, great wisdom, great sage, great method, great protector, great form, great chariot, great vehicle, great illumination, great insight, great hero, accomplishing the great purpose, great pride, great foundation, great king, greatness of the great, great power, great bliss, great play, great support, great weapon, great ferocity, great terror, great laughter, great passion, great hatred, great delusion, great strength, great majesty, great wrath, great ferocity, great power, and great arrogance."

སྐུ་གསུམ་ལམ་གསུམ་ཆ་བྱད་ཅན། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ནི་སྲིད་གསུམ་མཆོག། དྲི་མ་གསུམ་སྤངས་དུས་གསུམ་གནས། ། སྤྱན་གསུམ་སུམ་ཅུའི་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ། སྲིད་ལས་འདས་པ་སྲིད་དམ་ མཆོག། སྲིད་པ་ལྡན་ཞིང་སྲིད་པ་བྲལ། ། ཡོད་མེད་སྲིད་པ་སྣང་བ་པོ། ། སྲིད་པའི་དགྲ་ཡི་གཙོ་བོ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་བརྩོན། ། རྣལ་འབྱོར་ལས་བྱུང་རྣལ་འབྱོར་ཤེས། ། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་འཇོམས་བྱེད་ པ། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་དགྱེས། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ཡན་ལག་བརྟེན། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག། རྡོ་རྗེ་གར་ཆེན་བརྟན་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ནི་སྒྲ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཏིང་འཛིན་གནས། ། རྡོ་རྗེ་གདན་ནི་དགའ་བས་དགའ། ། གུས་པར་བྱེད་ པ་བདེ་བ་ཐོབ། ། སྐྱེ་འགྲོ་རྒྱལ་བས་སྐྱོང་བྱེད་པ། ། ཁྱོད་ལ་བདག་ནི་གུས་པས་གནས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་བ་འདུད། ། མཁའ་འགྲོ་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྟོང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྟོང་པའི་ཡིད་ལ་ཕྱག་ འཚལ་བསྟོད། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་བསྙེན་པ་ཡང་དག་བརྩམ། ། མཁས་པས་རྩ་བའི་སྔགས་རྣམས་བསམ། ། སྙིང་པོའམ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་འམ། ། སྒྲ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པའི། ། གང་ཞིག་དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་པ། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རུ་ བཤད་པ་དང་། ། གཞན་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་བརྒྱད། ། གཡོན་ནས་ཡོངས་བསྐོར་གསུམ་ལ་ནི། །

Possessing the three bodies and the three paths, the three wheels are the supreme of the three realms. Having abandoned the three stains, you abide in the three times. With three eyes, you are the Lord of the Thirty. Transcending existence, you are the supreme of existence. Possessing existence and yet free from existence, you are the one who makes the existence of being and non-being appear. You are the chief enemy of existence, the great yogi who practices yoga. You are diligent in the yoga of the yoginīs, born of yoga and knowing yoga. You are the one who destroys yoga through yoga. The Hero, the Vajra Lord, is delighted. Adorned with a vajra garland, you rely on the vajra khaṭvāṅga as a limb. The great vajra, with vajra hands, is the steadfastness of the great vajra dance. The vajra song is the great sound. Abiding in the vajra lotus samādhi, the vajra seat is joyful with joy. Those who act with devotion attain bliss. You protect all living beings as a Victor; I abide in devotion to you. With body, speech, and mind, in every way, I bow to the net of ḍākinīs. I prostrate to the maṇḍala of ḍākinīs. I prostrate to the wisdom of emptiness. I prostrate and praise the mind of emptiness. Having thus offered praise, one should correctly begin the mantra recitation. The wise should contemplate the root mantras, whether the heart mantra or the near-heart mantra, or those born from sound and so forth, whatever constitutes their culmination. This is explained as the nirmāṇakāya, and furthermore, the saṃbhogakāya. Just as the eight [faces] such as Kākāsyā and the others, they circle to the left in three [turns].

སྔགས་པ་བསམ་གཏན་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོར་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་གཡས། ། གསུང་ གི་འཁོར་ལོར་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་གཡོན། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གཞུག་པར་བྱ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལྷ་མོ་བཞི། ། རང་གི་གཡོན་ནས་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་དག་ཀྱང་ནི་ཇི་ལྟར་གནས། ། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་ཞལ་བཞིར་རོ། ། སྔོན་གསུངས་པ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། མགོ་བོ་ནས་ནི་བརྩམ་ནས་སུ། ། བརྒྱད་པ་གསུམ་གྱི་ཡན་ལག་ལྡན། ། ཕྲེང་བ་ཡང་དག་བླངས་ནས་སུ། ། མུ་ཏིག་ཆེ་ལ་སོགས་པར་སྤྲུལ། ། ཇི་སྲིད་སྐྱོ་བ་མ་སྐྱེས་པར། ། སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ ཉམས་བཟླས། ། གང་ཡང་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་གྱུར་ན། ། མཚུངས་པར་ཡང་དག་བསྡུ་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུའོ། ། གཞན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་པ། ། སྐུ་གསུམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཆེད་དུ། ། ཚེ་དང་རང་དོན་འཕེལ་བྱའི་ཕྱིར། ། ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྙིང་ པོ་ལ། ། པདྨ་གེ་སར་བཅས་པ་བསམ། ། དེ་སྟེང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་གནས་པ། ། བརྟན་པོར་ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་བསྒོམ། ། ཧཱུྃ་ལས་ཨཱ་ལི་ཕྲེང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཀཱ་ལི་འོད་ཟེར་སྤྲོ། ། དེ་ཉིད་འབྱུང་བའི་རླུང་སྤྲོས་ནས། ། དེ་བཞིན་འཇུག་པའི་རླུང་དང་བསྡུ། ། ཇི་སྲིད་སྐྱོ་བ་མ་སྐྱེས་ བར། ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཡང་ཡང་བྱ། ། འཇུག་པའི་རླུང་གི་ཧཱུྃ་ཡིག་ལ། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པས་ཡང་དག་བསྡུ། ། སྐུ་གསུམ་པོ་ནི་རྣམ་གཞག་པ། ། རྒྱུད་འདི་ལ་ནི་ལེགས་པར་གྲགས། ། བསྡུས་ནས་བསྟོད་པ་རབ་ཏུ་བྱ། ། དེ་ནས་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ། །

The mantra practitioner, in meditative equipoise, should cause [the deities] to enter the body cakra. Likewise, from the right side of the body cakra, they should be made to enter the speech cakra. Likewise, from the left side of the speech cakra, they should be made to enter the mind cakra. The four goddesses of the mind cakra should be made to enter from one’s own left. As for how they are situated, they are within the four faces of the heroic Īśvara. By means of the ritual previously taught, the great armor is most wonderful. Beginning from the head, it possesses the limbs of the three sets of eight. Having correctly taken up the rosary, emanate it as large pearls and so forth. Until weariness arises, recite the mantra limbs without impairment. Whenever weariness does arise, one should correctly withdraw [the visualization] in the same manner. That itself is the saṃbhogakāya. Furthermore, regarding what is called the dharmakāya, for the sake of perfecting the three bodies and for the increase of longevity and one’s own welfare, one should visualize a lotus with its filaments at the essence in the region of the navel. Above that, abiding upon a moon mandala, meditate firmly on the syllable HŪṂ. From the HŪṂ, emanate garlands of vowels and likewise consonants as rays of light. Having emanated the winds of that very [emanation], likewise withdraw them with the winds of entry. Until weariness arises, perform it in that way again and again for a while. When the winds of entry [return], withdraw them perfectly by gathering them into the syllable HŪṂ. The presentation of the three bodies is well-known in this tantra. Having withdrawn [the visualization], perform the praise. Then, fully dedicate the merit.

སྔགས་ པ་ཡང་དག་ལངས་ནས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་ཕྱག་རྒྱ་ལེགས་བཅས་པས། ། ལྷག་དང་ཆད་པའི་སྐྱོན་སྤངས་ཕྱིར། ། སྔགས་དང་ལྷ་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། སྔགས་རྣམས་རྫོགས་དང་ཞེས་བྱའི་ཕྱིར། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། འདིར་ཡང་ཕྱི་རོལ་སྦྱིན་སྲེག་ཞར། ། ལུས་ ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ལྷག། བཟའ་དང་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་རྣམས། ། དེ་བཞིན་མཁས་པས་བདག་ཚིམ་བྱ། ། ཟས་རྣམས་ཅུང་ཟད་སྦྱངས་པ་ནི། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་འབར་བ་མེད། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་བསྒོམ་བྱ་ཉིད། ། ཐོད་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བཞིན་ཟླ་བ་རེའུ་མིག་ དགུ། ། ཨོཾ་ཡིག་དཀྱིལ་འཁོར་རེའུ་མིག་ལ། ། ཧྲཱིཿནི་མདུན་གྱི་རེའུ་མིག་ལ། ། ཧ་ཧ་ལྷོ་དང་རྒྱབ་ཏུའོ། ། གཡོན་གྱི་རེའུ་མིག་ཧཱུྃ་ཡིན་ཏེ། ། དབུས་ལ་ཡང་ནི་ཧཱུྃ་ཡིག་གོ། ། མཚམས་ནི་བཞི་རུ་ཕཊ་ཡིག་སྟེ། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས། ། དེ་ལ་འདིའི་སྔགས་རྣམས་ ནི། ཨོཾ་སརྦ་བཛྲ་ཀཱ་མི་ཎི་སརྦ་བྷཀྵུ་ཤོ་དྷ་ཡ་གུ་ཧྱ་བཛྲ་ཎི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་ནི། ། སྔགས་དང་ལྷ་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཚིམ་པར་ཡུན་ནི་མི་རིང་པར། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ། ། དེ་བཞིན་གཞན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ། སྔགས་ནི་ཆད་དང་ལྷག་པ་དག། རྟག་ ཏུ་ཁ་སྐོང་བྱེད་འདོད་པས། ། དེ་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་རབ་བསྔགས་སོ། ། སྐུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཅན་མཆོག་གིས། ། འདི་ལྟར་ཐུན་གསུམ་ཐུན་བཞི་རུ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བླ་མེད་པ། ། གཡེང་བ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། སྒྲུབ་པོ་མཉམ་པར་བཞག་སྟེ་བྱ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་ སོགས།

Having arisen perfectly, the mantrin, having properly formed the external mudrā, should ask the mantras and deities for forgiveness in order to abandon the faults of excess and omission. In order to complete the mantras, the wise should perform the homa. Here, as a supplement to the external homa, the homa of the body is additional. Likewise, the wise should satisfy themselves with food, feasts, and so forth. Having slightly purified the foods, thereafter there is no blazing. One should meditate on the five amṛtas as the maṇḍala of the moon in a skull. Likewise, the moon has nine squares. In the maṇḍala of the Oṃ syllable, in the squares: Hrīḥ is in the front square; Ha and Ha are in the south and the back; the left square is Hūṃ, and in the center is also the syllable Hūṃ. In the four intermediate directions are the syllable Phaṭ; these are consecrated by the mantra. The mantras for this are: Oṃ sarva-vajra-kāmini sarva-bhakṣu-śodhaya guhya-vajriṇi hūṃ svāhā. Performing the homa in that way, one should satisfy the mantras and deities. Without a long time passing after being satisfied, the practitioner will achieve accomplishment. Likewise, it is taught elsewhere: "Because one always desires to supplement the mantras that are deficient or in excess, homa is highly praised for that purpose." The supreme Vajra Body and Speech [deities] should perform this, in three or four sessions, as the unsurpassed preliminary service, with an undistracted mind, while the practitioner remains in meditative equipoise. Oṃ śrī heruka... and so forth.

ལྷག་མ་ཡི་གེ་བརྒྱ་མཉམ་པ། ། སྔགས་པས་ཅི་བདེར་བརྗོད་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་གསོལ་བཏབ་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ། ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་ཌི་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་ པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲི་ཡཾ། ཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ། བྷ་ག་ཝཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲཱ་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཛྲཱི་བྷ་བ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿ། ལྷ་དང་གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྔགས་ནི་རྟག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྣང་བ་སྐྱེ་བར་གྱུར་ན་ནི། ། དེ་ཡི་དུས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ བརྩམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉེ་བའི་དུས་སུ་ནི། ། བདེ་མཆོག་བླ་མེད་ཞག་བདུན་དུ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་བཅས་མཐར་ཐུག་པར། ། མཁས་པས་འཁོར་ལོ་གསུམ་བསྒོམ་བྱ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་སྔགས་དང་བཅས། ། ཉིས་བརྒྱ་དང་ནི་ཉི་ཤུའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་རུང་བ་ ཡི། ། འདིར་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ས་བཤད་དེ། ། ལྷ་ཁང་དང་ནི་སྐྱེད་ཚལ་གྲོང་། ། གྲོང་ཁྱེར་དང་ནི་ཚོང་དུས་ཀྱི། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་བྱང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི། ། ཕྱོགས་བདུན་དག་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། ཤར་ཕྱོགས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་གྱུར་ན། ། བཟོད་ མེད་པ་ཡང་བཟོད་ལྡན་འགྱུར། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཆར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། སྐྱེ་འགྲོ་འཆི་དང་འཚེ་བ་འབྱུང་། དཀྱིལ་འཁོར་གང་ལ་དམིགས་ཏེ་འཆི། ། ལུང་རིགས་སྔགས་ནི་གཞན་དུ་མིན། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་སློབ་དཔོན་འཆི། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཞུགས་པ་འཆི། ། དེ་བཞིན་ མེ་ཡི་ཕྱོགས་ཆ་རུ། །

The remainder is equal to the hundred-syllable mantra. Having recited it as the practitioner pleases, one should request the Buddhas to depart and perform the dissolution. Oṃ śrī heruka samayam anupālaya | śrī heruka te nopatiṣṭha dṛḍho me bhava | supoṣyo me bhava | susthoṣyo me bhava | anurakto me bhava | sarvasiddhiṃ me prayaccha | sarvakarma suca me cittaṃ śriyaṃ kuru hūṃ ha ha ha ha hoḥ | bhagavān sarvatathāgata vajrāmā me muñca vajrī bhava mahāsamayasattva āḥ. The yogi, non-dual with the deity, should constantly recite the mantra. When the appearance [of the deity] arises, at that time one should construct the maṇḍala. At the time of the maṇḍala, for seven days, the wise one should meditate on the three cakras, including the celestial palace, of the unsurpassed Cakrasaṃvara. The preliminary service, together with the mantra, consists of two hundred and twenty [recitations]. Here, the directions suitable for drawing the maṇḍala are explained: in a temple, a grove, a village, a city, or a marketplace, one should begin in the eastern direction. One should avoid the seven directions, such as the north and so forth. If the maṇḍala is drawn in the eastern direction, even the intolerable becomes patient. If one draws the maṇḍala in the southern direction, living beings will experience death and harm. Focusing on the maṇḍala, one dies; the scripture, reasoning, and mantra are not otherwise. In the western direction, the ācārya dies; in the northern direction, the one who has entered dies. Likewise, in the direction of fire (southeast)...

ཆར་ཆེན་པོ་ནི་འབབ་འགྱུར་ཏེ། ། ལྷོ་དང་ནུབ་ཀྱི་མཚམས་ལ་ནི། ། མུ་གེ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་འདྲི་བ་ནི། ། རླུང་དང་ཆར་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། མཆོད་རྟེན་གནས་སུ་འཆི་བར་འགྱུར། ། གང་ཞིག་ཀླུ་ཡིས་བྱིན་བརླབས་ ཤིང་། ། ཤིང་གྲིབ་འཁྲིགས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་མ་གཏོགས་བྱང་ཤར་མཆོག། དེ་རུ་གནས་ལ་གང་ཞིག་ས། ། རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་རྣམ་ཤེས་བྱ། ། བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་རིགས་རྗེའུ་རིགས་དང་། ། དམངས་རིགས་དང་ནི་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། བྲམ་ཟེ་དཀར་པོར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། སེར་པོ་རྒྱལ་རིགས་སུ་ནི་བརྗོད། ། དམར་པོ་རྗེའུ་རིགས་ཤེས་པར་བྱ། ། ནག་པོ་དམངས་རིགས་སུ་ནི་གྲགས། ། དཀར་པོ་ཡི་ནི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་གཙུག་དང་། ། དབྱུག་པ་དང་ནི་བགྲང་ཕྲེང་དང་། ། རིགས་པ་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མིན། ། ཚད་དང་ལྡན་ཞིང་སྣུམ་པ་དང་། ། མཐོ་དང་དམའ་བའི་སྐྱོན་སྤངས་པའི། ། ཤར་དང་བྱང་དུ་གཞོལ་གྱུར་ཅིང་། ། ས་ཕྱོགས་ཡིད་འོང་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཐོད་པ་རྩ་བ་རུས་པ་སྐྲ། ། ཕུབ་མ་རྡོ་བ་གསེག་མ་དང་། ། ཐལ་བ་སོལ་བ་སྲོག་ཆགས་ནི། ། ཁྲུ་དོ་ ཚད་ཙམ་བརྐོས་ཏེ་སྤང་། ། སྲོག་ཆགས་བཅས་ན་རླུང་ཆེན་འབྱུང་། ། རུས་པར་བཅས་ན་ཟུག་རྔུ་འབྱུང་། ། གསེག་མར་བཅས་པས་ལྐུགས་པར་འགྱུར། ། ཕུབ་མ་སོལ་བ་ལ་ནི་རིམས། ། སྐྲ་དང་ཤིང་རྩ་ལ་སོགས་པ། ། གནོད་པ་ཕྲ་མོ་འབྱུང་བ་སྲིད། ། དེ་ཕྱིར་ ཤིས་པར་བརྗོད་པ་ཡིས། ། འབད་པས་ས་ཡི་ཆ་སྦྱང་བྱ། ། རྒྱལ་པོ་ཁྲུ་ནི་བརྒྱ་ལ་བྲི། ། བློན་པོ་ལ་ནི་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། གཙོ་བོ་ལ་ནི་དེའི་ཕྱེད་བརྗོད། །

Great rain will fall, and in the southwest, a great famine will arise. In the direction of the wind, if one inquires, wind and rain will occur. One will die at the site of a caitya. As for that which is blessed by nāgas, the same applies to the dense shade of trees. Apart from those, the northeast is supreme. Regarding the ground situated there, one should know the sequence of the families: the brahmin, the kṣatriya, the vaiśya, and the śūdra—these are the four types. The brahmin should be known as white; the kṣatriya is described as yellow. The vaiśya should be known as red; the śūdra is renowned as black. In the white region, one should not practice the logic of Īśvara, the vajra, the crown of the head, the staff, or the rosary. One should purify a delightful site that is level, oily, and free from the defects of being too high or too low, sloping toward the east and north. Skulls, roots, bones, hair, husks, stones, gravel, ash, charcoal, and living creatures—these should be removed after digging to a depth of two cubits. If there are living creatures, a great wind will arise; if there are bones, pain will arise; if there is gravel, one will become mute; if there are husks or charcoal, there will be fever; and from hair, tree roots, and so forth, minor harms may occur. Therefore, one should diligently purify the portion of the ground with auspicious recitations. For a king, one should draw [the mandala] at one hundred cubits; for a minister, half of that; and for a chief, half of that is prescribed.

ཚོང་དཔོན་ལ་ནི་བཅུ་གཉིས་སོ། ། འདིར་ནི་སྒྲུབ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་རིམ་པར་བརྗོད། ། ཇི་ལྟར་ ལུང་ལས་གསུངས་པའི་དོན། ། རང་གི་ནུས་པས་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཐོག་མ་རུ། ། མཁས་པས་མངོན་འདོད་ཕྱོགས་ཆ་རུ། ། རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དུག་དང་ཁྲག། སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་བཅས་པ་ཡིས། ། ས་གཞིར་གཏོར་ཞིང་རྩ་སྔགས་ཀྱིས། ། བགེགས་ནི་ བསྐྲད་པར་བྱ་བའོ། ། ཡང་ནི་རང་གི་སློབ་མ་ལ། ། ས་ཡི་བདག་པོ་ཕྱེད་བཏང་ནས། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ནི། ། དེ་ལ་གཉིས་མེད་ལྡན་པས་བྱ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་ནི་རྫོགས་པ་ཡི། ། སྔར་ནི་ཟས་སོགས་འདོད་པ་རྣམས། ། སློབ་མས་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཉིད། ། བྱིན་ ནས་གཞན་གྱིས་ཡང་དག་བརྩམ། ། ས་གཞི་ལེགས་བརྡུངས་མཉམ་བྱས་ཏེ། ། ས་ཡི་དཀྱིལ་ནི་ཅུང་ཞིག་བསྟོད། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ལུགས་མ་ཐང་ཀའི་རྣམ་པ་སོགས། ། མེ་ཏོག་རྔ་ཡབ་ཕྲེང་བ་དང་། ། དྲི་ཞིམ་དྲི་ དང་བདུག་སྤོས་དང་། ། མར་མེ་མང་པོ་ཡི་ནི་ཤིང་། ། ཛཱ་ཏི་ཙམ་པ་སུ་ན་ཀ། ནཱ་ག་གེ་སར་ཡུ་ཏི་ག། མ་ལི་ཀ་ཡི་ཕྲེང་བ་དང་། ། པདྨོ་ཨུཏྤལ་པ་ཏ་ལ། ། ཀརྞི་ཀ་ལ་སོགས་པ་དགྲམ། ། སྣ་ཚོགས་གོས་ཀྱིས་བརྒྱན་བྱས་ནས། ། ཕྱི་རོལ་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་རྣམས། ། ཆུ་ཤིང་ སྡོང་པོས་རྣམ་པར་མཛེས། ། དུང་དང་ཟངས་དུང་སྣ་ཚོགས་དང་། ། སྒྲ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིས་བརྒྱན། ། ཉེ་བར་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པས། ། ཕྱིས་ནི་དེ་ཀུན་བརྒྱན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ནི། ། ས་ལ་གསོལ་གདབ་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་ནས་རྒྱུད་གཞན་ལས་གྲགས་ པའི། །

For the merchant, there are twelve. Here, the cubits of the practitioners are described in the sequence of the maṇḍala. Just as the meaning is taught in the scriptures, one should draw it according to one's own ability. In that regard, first of all, the wise person, in the desired direction, should scatter powdered bone, poison, blood, mustard seeds, and so forth upon the ground, and expel the vighnas with the root mantra. Furthermore, having offered half [the fee] to the lord of the earth for one's own disciples, the ritual of the peaceful homa should be performed by one endowed with non-duality. After the celestial palace is complete, the disciples should first offer food and other desired things according to their capacity, and then others should properly begin. Having well-beaten and leveled the ground, the center of the earth should be slightly elevated. The celestial palace has four doors and is adorned with four archways (toraṇas). One should arrange cast images, thangkas, and so forth, along with flower garlands, yak-tail whisks, fragrant scents, incense, and many lamps. One should spread out wood for the fire, jasmine, campaka, sunaka, nagakesara, yuti, malika garlands, lotuses, utpala, patala, karṇika, and so forth. Adorned with various garments, the exterior is beautified with victory banners (dhvaja) and streamers (patākā), and with the trunks of plantain trees. Adorned with various sounds of conchs, copper trumpets, and so forth, it should later be decorated with ointments and the like. Then, the commencement should be made by performing the supplication to the earth and so forth. Then, as is renowned in other tantras...

བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་སམ་ནི། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ཡི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་བསང་གཏོར་བྱ། ། གནས་སྐབས་འདིར་ནི་ས་ཡི་ཆར། ། ཙནྡན་གྱིས་ནི་ཉེ་བར་བྱུག། ལག་གཡས་ས་ལ་རེག་ནས་སུ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་སྔགས་དེ་བཞིན་དུ། ། ལན་བདུན་ དུ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བདུན་ནོ། ། དེ་ནས་ཚེས་ནི་བཅུ་གསུམ་ལ། ། སྒོམ་པའི་ཡིད་ནི་བརྟན་གྱུར་ཅིང་། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིས། ། སྔགས་རིག་པས་ནི་རྗེས་གནང་ཐོབ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ། ། མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ངེས་ པར་བསམ། ། དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་འདྲ་བ་ཡིས། ། ཕྱིས་ནི་མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ། ། བློ་ལྡན་སློབ་མ་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། དེ་བཞིན་ཡོ་བྱད་ཀུན་ཚོགས་ན། ། སྔར་སྦྱངས་པ་ཡིས་དབུས་སུ། ། ཉེ་བར་གནས་ནས་ས་ལ་རེག། ས་ཡི་ལྷ་མོ་གང་ཡིན་ བསྐུལ། ། བཀུག་ལ་ས་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། ལག་གཡས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཧཱུྃ་ཡིག་གསུམ་ནི་རྣམ་བཀོད་དེ། ། འོད་ཟེར་བཟང་པོ་འཁྲུགས་པ་སྤྲོ། ། སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ས་དེ་ལ། ། མཁས་པས་ལན་གསུམ་བསྣུན་ པར་བྱ། ། དེ་ཡི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཧཱུྃ་གི་འོད་ཀྱིས་སོ། ། ས་ཡི་ལྷ་མོ་མཛེས་མ་ནི། ། ཁ་དོག་སེར་ཞིང་ན་བཟའ་དཀར། ། གུས་པ་དང་ནི་མི་འཇིགས་ཕྱག། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། ཞལ་གཅིག་མ་ལ་ཕྱག་གཉིས་མ། ། མདུན་དུ་ གནས་པར་རྣམ་བསམས་ནས། ། ཨརྒྷ་ལ་སོགས་དབུལ་བྱས་ལ། ། ཚིགས་བཅད་གཉིས་ནི་འདིར་བརྗོད་བྱ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །

With the mantra of Amṛtakuṇḍalī or the secret mantra of Khaṇḍarohā, one should perform the sprinkling with fragrant water. At this stage, the area of the ground should be smeared with sandalwood. Touching the ground with the right hand, one should likewise recite the syllable HŪṂ seven times. The hundred-syllable mantra should also be recited seven times. Then, on the thirteenth day, with a mind firm in meditation and having previously completed the approach and accomplishment practices, the knower of mantras should receive the permission. One should clearly visualize the three wheels in the sky as if they were actually present. Subsequently, the wise one should construct the maṇḍala using a reflection similar to that. When the intelligent disciple possesses the necessary qualities and all the ritual requisites are assembled, the practitioner, having previously purified the site, should remain in the center and touch the ground. One should invoke the Earth Goddess, summon her, and make a request to the ground. The hero, the lord, endowed with yoga, should place three HŪṂ syllables upon a moon maṇḍala in his right hand and radiate a turbulent mass of excellent light rays. The wise one should strike the ground three times with the tips of his fingers. Stirred by that sound and likewise by the light of the HŪṂ, the beautiful Earth Goddess—yellow in color, dressed in white, with hands in the gestures of devotion and fearlessness, adorned with all ornaments, having one face and two arms—should be visualized standing before one. Having offered argha and so forth, these two verses should be recited here: "By all the Buddhas, the protectors..."

སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་ནི། ། ས་དང་ཕ་རོལ་སོན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ལས་ནི། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་བྱ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སུ། ། མངོན་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཞལ་གྱི་པདྨར་རབ་བཞད་ཅིང་། ། སྐུ་ཕྱེད་འཐོན་ནས་ལྷ་མོ་ནི། ། མཁས་པས་མཉམ་པར་གཞག་བལྟས་ནས། ། དེ་ལྟར་བགྱི་ཞེས་བརྗོད་པར་བསམ། ། དེ་ལ་དེ་ཉིད་ཐིམ་པར་བསམ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ལག་མཐིལ་གྱིས། ། ས་དེ་ལ་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲི་བྷ་ཝ་ཧཱུྃ། དེ་ལྟར་བརྗོད་ནས་གཞན་ཡང་ནི། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷ་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བ། ། སྔགས་ རིག་པས་ནི་གསང་སྔགས་བརྗོད། ། ས་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི། ། ས་དེ་རུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ས་ལ་གསོལ་བཏབ་ཆོ་ག་ནི། ། ཚིགས་བཅད་བཞི་བཅུ་ཐམ་པའོ། ། ཕྱི་ནས་དེ་བཞིན་སློབ་དཔོན་ནི། ། ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་དང་། ། དཀར་པོ་གཙུག་ཏོར་དང་ ནི་གོས། ། ཙནྡན་ལ་སོགས་ཐིག་ལེ་གསུམ། ། ལེགས་པར་བསླབས་པའི་སློབ་བུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བཟུང་བ་གང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སློབ་མ་དཔའ་བོའི་ཆ་བྱད་ཅན། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ཡི་རང་བཞིན་དུ། ། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་སྤྲུལ་བར་བྱ། ། ཡང་ནི་མཆོད་ པ་བྱས་ནས་སུ། ། མཁས་པས་བགེགས་ནི་བསྐྲད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་རིམ་ཤེས་བྱ། ། རྐང་པ་གཉིས་སུ་ཨ་ལས་ནི། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་འཁྲིགས་པའི་འོད། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམ་པར་བྱ། །

Regarding the manner of conduct and the distinctions: "O Goddess, you are the witness for me, who have reached the stages and the perfections. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the hosts of Māra, so shall I triumph over Māra and draw the maṇḍala." Recite this three times. Then, having made offerings, with a mind of great joy, the Goddess—her lotus face beaming and half her body emerging—should be visualized by the wise one in meditative equipoise, and one should imagine her saying, "I shall do so." Then, imagine that she dissolves into that very spot. With the palms of the hands in the vajra-binding gesture, place them upon the ground and recite: Oṃ vajrībhava hūṃ. Having said that, furthermore, the knower of mantras should recite the secret mantra: Oṃ vajra dṛḍha tiṣṭha. By thus blessing the ground, the site becomes suitable. This ritual for requesting the earth consists of forty verses. Thereafter, the ācārya, adorned with the ornaments of the mudrā, wearing white uṣṇīṣa and garments, and with the three drops of sandalwood and so forth, should be present. The well-trained disciple, holding a vajra and bell, should be emanated as the supreme practice companion in the nature of Khaṇḍarohā, through the yoga of the fierce Vajra, appearing in the attire of a heroic disciple. Then, having made offerings once more, the wise one should expel the obstructing spirits (vighna). Regarding the sequence for the ācārya: at the two feet, from the syllable A, one should visualize a crossed vajra (viśvavajra) with a mass of blazing garlands of light.

ཨོཾ་ལས་མིག་གཉིས་དག་ལ་ནི། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་གཉིས་ བལྟའོ། ། མཾ་ལས་གཡས་སུ་ཉི་དམིགས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་ཟེར་དེ་བཞིན་སྤྲོས། ། མིག་འབྲས་ཧཱུྃ་ལས་བསྐལ་པའི་མེ། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་བར་བྱེད་བརྩོན་པས། ། རྐང་པའི་འགྲོས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཚོགས། ། རྡོ་རྗེ་དུས་ཀྱི་མེ་འོད་འདྲ། ། གདུག་པ་འབྲོས་པར་བལྟ་བར་བྱ། ། གཡོན་ པའི་ཟླ་བ་དྲི་མེད་ལ། ། ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་ནི། ། བདུད་རྩི་ཡི་ནི་ཚོགས་དང་ལྡན། ། རང་གི་འཁོར་ཚོགས་འཐུང་བྱེད་ཅིང་། ། ཚིམ་པར་བྱེད་ཅིང་མཆོད་བྱེད་པའོ། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་ཡང་དག་བརྩམ། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་ཤིང་རོལ་བཅས་པས། ། གཙོ་བོ་སློབ་ མ་བཅས་པ་ཡིས། ། བརྒྱན་ཅིང་རྡོ་རྗེ་འགྲོས་ཀྱིས་བསྐོར། ། གསེར་གྱི་ས་གཞི་མཐར་ཐུག་པར། ། ས་ནི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བྱ། ། གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བྱ་ཞིང་། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གསོར། ། ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཞལ་དང་ནི། ། ཀུན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། ། ས་དེར་གནས་ པའི་གདུག་པ་ཅན། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བསྐྲད་པར་བྱ། ། རྒྱ་ཆེ་བ་ཡི་ཚིགས་བཅད་ནི། ། སྔགས་དང་འདྲ་བར་སངས་རྒྱས་གསུངས། ། ཁྱོད་ནི་དེངས་ཤིག་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས། ། གང་ཞིག་ལྷའམ་ལྷ་མིན་ནམ། ། གནོད་སྦྱིན་དང་ནི་སྲིན་པོ་དང་། ། ཡི་དྭགས་དང་ནི་ཤ་ ཟ་དང་། ། བརྗེད་བྱེད་དང་ནི་འབྱུང་པོ་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་དང་ནི་གྲིབ་གནོན་པོ། ། རྒན་པོ་དང་ནི་རྒན་མོ་དང་། ། རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའི་འཁོར་རྣམས་ནི། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་མི་འམ་ཅི། ། སྐྱེས་བུ་སྔགས་ནི་གྲུབ་པ་རྣམས། ། དེ་ལ་ས་ཡི་ཕྱོགས་འདིར་ནི། །

From OṂ, visualize the two eyes as the moon and the sun. From MAṂ, visualize the sun on the right, and likewise emanate vajra rays of light. From the syllable HŪṂ in the pupils, imagine the fire of the kalpa; with diligence, brandish the vajra. With the mass of light rays from the movement of the feet, like the light of the vajra fire of time, visualize the malevolent spirits fleeing. On the stainless moon of the left, the light rays arising from OṂ are endowed with a mass of amṛta; they cause one's own retinue to drink, satisfying and making offerings. Beginning from the northeast, with the vajra pride and playful movement, the principal [deity] together with the disciples, adorned and circling with vajra steps, should make the earth vajra-natured, reaching to the limits of the golden ground. Ringing the bell with the left hand and brandishing the vajra with the right, with the face uttering "HŪṂ" and the vajra gaze in all directions, the wise should expel the malevolent ones dwelling on that ground. The Buddha has taught that extensive verses are like mantras: "Depart, you hosts of vighnas! Whether you be gods or asuras, yakṣas or rākṣasas, pretas or piśācas, apasmāras or bhūtas, ḍākinīs or chāyā-graspers, old men or old women, and the retinues who follow them, garuḍas or kinnaras, or those men who have accomplished mantras—in this region of the earth, [depart!]"

སློབ་མ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་དོན་དང་། ། སེམས་ཅན་བླ་ན་མེད་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་མཁའ་འགྲོ་ཡི། ། དྲ་བའི་སྡོམ་པ་འཁོར་ལོ་གསུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི། ། དེ་ཉིད་བདག་གིས་བྲི་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོའི་བཀའ་ཐོས་ནས། ། འདི་ཡིས་མྱུར་དུ་འགྲོ་བར་བྱོས། ། གལ་ཏེ་བཀའ་ལས་འདས་པ་ན། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རྡོར་འབར་བདག། ཁྲོས་པས་ཧཱུྃ་གི་ཞལ་དང་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འབར་བ་ཡིས། ། མགོ་བོ་ཚལ་པ་བརྒྱར་འགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྔགས་པས་བརྗོད་ནས་སུ། ། གཡས་ཕྱོགས་ནས་ ནི་ལན་གསུམ་བསྐོར། ། དེ་ནས་གོམ་པ་ལྔ་ཡིས་ནི། ། གནས་ལྔ་རུ་ནི་འགྲོ་བར་བྱ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ནི། ། བསྐལ་པའི་མེ་དང་འདྲ་བའི་འོད། ། རྐང་པ་གཉིས་ལས་འོད་བྱུང་བ། ། གདུག་ཅན་འབྲོས་པར་བསམ་པ་སྟེ། ། བསྲེག་བཞིན་དུ་ནི་བསམ་ པར་བྱ། ། བསྐྲད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ནི། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རིམ་པའི་ཚུལ། ། དེ་ཕྱིར་གསར་དུ་བརྩམ་བྱ་བ། ། གལ་ཏེ་ཆོ་ག་རྒྱས་འདོད་ན། ། བསྐྲད་པ་ཡི་ནི་ཆོ་ག་སྟེ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉེར་གཅིག་གོ། ། དེ་ལྟར་བསྐྲད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། བགེགས་ཉིད་ལ་ནི་ཕུར་བུས་ གདབ། ། འབར་བའི་མེ་དང་འབར་བའི་འོད། ། ཁྲོ་བོ་ཧཱུྃ་གི་ང་རྒྱལ་གྱིས། ། ཧཱུྃ་གི་སྒྲ་ཡིས་དཔའ་བོ་རྣམས། ། མང་པོ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུས། ། མི་བཟད་པ་ཡི་དྲག་པོའི་ལུས། ། ཇི་བཞིན་ནམ་མཁའ་གང་བར་སྤྲོ། ། སུམྦྷ་ནི་ཡི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། ། དཔའ་བོ་ཧེ་རུ་ཀ་ ཕྱུང་ནས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་བྱ། །

For the sake of the disciple named so-and-so, in order to achieve perfect awakening and to obtain the unsurpassed wisdom of sentient beings, I, the glorious Heruka, shall draw this maṇḍala known as the Three Wheels of the Vajra Net of Ḍākinīs. Having heard the command of the fierce Vajra, proceed with this immediately! If you transgress this command, I, the glorious Heruka, the blazing Vajra, shall in my wrath, with the face of HŪṂ and the blazing of great wisdom, split your head into a hundred pieces. Having spoken those very words, the mantrin should circumambulate three times from the right. Then, with five steps, he should proceed to the five locations. As it is said: "Light like the fire at the end of an aeon emerges from the two feet; one should imagine the malevolent ones fleeing, as if being incinerated." This extensive ritual for expulsion follows the sequence of the Māyājāla. Therefore, if one wishes to perform the ritual in detail, this ritual of expulsion consists of twenty-one verses. Having performed the expulsion in that way, one should strike the vighnas with the ritual stake (kīla). With the pride of the wrathful HŪṂ, blazing fire and blazing light, and with the sound of HŪṂ, one should emanate many heroes with fierce bodies as terrible as the fire at the end of an aeon, filling the sky exactly as it is. Reciting the Sumbhani mantra, one should bring forth the hero Heruka and perform the consecration and so forth.

དེ་ཉིད་མདུན་དུ་གནས་ནས་སུ། ། བགེགས་ཀུན་གྱིས་ནི་བསྐོར་བ་ཡི། ། བགེགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཉིད་བཀུག་ནས། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་གར་དབང་ཕྱུག། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ངོ་བོ་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཅན། ། སེང་ལྡེང་གི་ནི་ཕུར་པ་བཞི། ། དེ་ཉིད་རྩེ་མོ་ཡི་ནི་དབྱིབས། ། རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣོ། ། སོར་བརྒྱད་པ་ཡི་ཚད་ཙམ་ནི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་རབ་ཏུ་བྱས། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཕྱི་རོལ་མཚམས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ བརྒྱ་རྩ་བཟླས། ། སྤྱི་བོ་ནས་བརྩམས་རྐང་པའི་བར། ། བགེགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཕུར་པས་གདབ། ། ཡང་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནུས་ན། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཕུར་པས་གདབ། ། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་སེམས་ཙམ་མོ། ། ཞེས་བྱའི་ཚིག་གི་འཐད་པས་སོ། ། ཕུར་པས་གདབ་སྔགས་འདི་ ཡིན་ཏེ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་ཀཱི་ལ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཕུར་བུ་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ནི། ། ཨ་ཡིག་ལས་ནི་ཉི་དཀྱིལ་འཁོར། ། མེ་འདྲ་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་འཁྲིགས། ། དེ་ཡི་འོད་ ཀྱིས་བགེགས་འཇོམས་པ། ། སྡེ་དང་བཅས་པ་ཐལ་བར་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་ལ། ། ཡང་འབྱུང་དོགས་པའི་བགེགས་གཞོམ་ཕྱིར། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ། ། དེ་ནས་ཧ་ཡ་གྲཱི་བ་གདོན། ། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཕྱི་རོལ་གཞག། མཚོན་ཆ་ཡི་ནི་ར་བའི་ གཟུགས། ། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། དེ་ནས་ཧྲཱིཿཡིག་ལས་སྐྱེས་པ། །

Remaining right there in front, having summoned the Lord of Obstructors who is surrounded by all obstructing spirits, one should visualize him as Ākāśagarbha, the Lord of Dance, whose essence is Vairocana and whose nature is Vajrasattva. The wise should fashion four stakes of acacia wood, eight finger-widths in length, with tips shaped like vajras and made extremely sharp. Starting from the direction of fire, one should place them all around the outer boundary. Reciting "Oṃ vajra kīli kīlaya hūṃ" one hundred times, one should strike the Lord of Obstructors with the stakes from the crown of his head down to his feet. Alternatively, if one has the power of wisdom, one should strike with the stake of meditative absorption (samādhi), according to the reasoning of the words: "O Sons of the Victorious Ones, it is mind-only." This is the mantra for striking with the stake: "Oṃ gha gha ghātaya ghātaya sarva duṣṭān phaṭ | kīlaya kīlaya sarva pāpān phaṭ | hūṃ hūṃ hūṃ vajra kīlaya vajradhara ājñāpayati kāya vāka citta kīla hūṃ phaṭ." Above those stakes, from the syllable A, arises a sun maṇḍala, dense with a blazing garland of fire. By its light, the obstructors are destroyed, and along with their hosts, they are reduced to ashes. To prevent the obstructors from arising again from that very state, the wise should meditate on emptiness. Then, one should invoke Hayagrīva and place him outside the celestial mansion, visualizing him as the form of a fence of weapons. Then, from the syllable Hrīḥ, [arises...]

དེ་བཞིན་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཆོས་འབྱུང་ཕྱག་རྒྱ་བསམས། ། དེ་ཡི་སྟེང་གི་རིམ་པ་ལ། ། ཨ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་མ་ལུས་པའི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ། ། བསམས་ནས་ རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བ་ཡིས། ། ཀུན་དུ་མཉམ་པར་བལྟ་བར་བྱ། ། བློ་ལྡན་གྱིས་ནི་ཧཱུྃ་ཡིག་གི། ། སྔགས་ནི་ལན་བརྒྱར་བརྗོད་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ས་ཉིད་དང་། ། ས་གཞི་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། རྟོག་པ་ལ་གནས་སྔགས་པ་ཡིས། ། ས་ནི་གང་ཞིག་སྤྱོད་བྱེད་པ། ། ཟླ་གསང་བྱང་ ཆུབ་སེམས་སྤངས་པས། ། ས་དེ་དག་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཟླས། ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་ཡང་བལྟས་ཏེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ས་ཡི་ཆར། ། རྐྱེན་དང་ལྡན་ཡང་དགེ་བ་ཡིན། ། ས་སྦྱང་བ་ཡི་ཆོ་ག་ནི། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་དགུ་པའོ། ། འབད་པས་ དེ་ལྟར་ལེགས་སྦྱངས་པས། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་དེ་ཉིད་ལ། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་འདིས། ། ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། རང་རང་གནས་སུ་ཉེར་གནས་པ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྔར་བརྗོད་པ་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་ཤེས་ རབ་ཕྱག་རྒྱ་གཟུང་། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ནི་མ་ལུས་པ། ། དབྱེར་མེད་པ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་བརྩོན། ། སློབ་མ་རྣལ་འབྱོར་དབྱེར་མེད་པའི། ། དེ་ནས་རང་གི་ང་རྒྱལ་བྱ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཐ་མི་དད། ། ཡང་ནི་ཐ་དད་བརྟགས་པ་ཡི། ། སློབ་མས་དཔའ་བོར་གསོལ་བ་གདབ། ། དཔའ་ བོས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་སུ། ། རང་གི་བདག་ཉིད་ལེགས་བསྒོམ་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བདག་བསྟོད་ནས། ། བདག་ནི་ལྷ་ཡིས་བྱིན་བརླབས་པའི། །

Likewise, it pervades space. One should visualize the mudrā of the source of phenomena (dharmodayā) of insight. Upon its upper tier, one should visualize the nature of a crossed vajra (viśvavajra) arising from the syllable A in its entirety. Then, with the hub of the vajra, one should look everywhere with equanimity. The wise one should recite the mantra of the syllable HŪṂ one hundred times. The ground of the maṇḍala itself and the site are thus completely purified. If a practitioner of mantra who dwells in conceptual thought occupies the ground, that ground will not become pure because they have abandoned the secret moon and the bodhicitta. If the practitioner recites the mantra of Vajrasattva and looks again with the vajra gaze, the area of the maṇḍala ground is virtuous even if it possesses adverse conditions. This is the nineteenth verse on the ritual for purifying the ground. Having thus purified it with effort, one should take possession of that very site through meditative equipoise by means of this ritual as it was taught. One should meditate on the celestial palace abiding in its respective place. According to the sequence previously described, the yogi should take hold of the mudrā of insight. Striving in the yoga of the indivisibility of the three wheels, the disciple should then cultivate the pride of being inseparable from the yoga. The deities are also non-different; or rather, the disciple, having analyzed them as distinct, should supplicate the Hero. Once the Hero has been supplicated, one should properly meditate on one's own self-nature. Having praised oneself with the verse beginning, "All Tathāgatas are peaceful," and so forth, one is blessed by the deity.

མངོན་སུམ་ང་རྒྱལ་ལྡན་པར་བྱ། ། ཀུན་དུ་ང་རྒྱལ་ལྡན་གྱུར་ཀྱང་། ། ཁེངས་པ་ ཡང་དག་མི་བསྐྱེད་པར། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། བདག་ཉིད་དགའ་བར་བྱས་པ་སྟེ། ། དེང་འདི་བདག་སྐྱེས་འབྲས་བུ་ཡོད། ། བདག་འཚོ་འབྲས་བུ་བཅས་པ་ཡི། ། མི་མཉམ་ལྷ་དང་མཉམ་པ་རུ། ། གྱུར་པ་དག་ནི་ཐེ་ཚོམ་མིན། ། བདག་གི་ ཉི་མ་དང་ནི་མཆོག། དེང་བདག་མཆོད་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་བརྩེ་བའི། ། བཀའ་ལུང་དག་ནི་བདག་གིས་བྱ། ། བདག་ཉིད་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡི་འཁོར་ལོ་གསུམ། ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་ཡང་དག་མཆོད། ། འབད་པས་དྲིལ་ བུ་དཀྲོལ་ནས་སུ། ། འབད་པས་མཆོད་དང་བསྟོད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་བྱ། ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་གསང་སྔགས་བཟླས། ། སྔོན་གྱི་ནམ་མཁར་བཏེག་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། ཡང་ནི་བརྟག་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། ། བར་སྣང་ལ་ནི་རྣམ་ གཞག་པ། ། དེ་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བར་བྱ། ། སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདིར་ཡང་ནི། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་ཡང་། ། ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། ཞགས་པས་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་ཕྱིར་རོལ་བཅས་ ལངས་ནས་ནི། ། སྔར་བཞིན་མ་དང་ཊ་དག་ལས། ། ཉི་མ་དང་ནི་ཟླ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ལྟ་བས་དེར་བལྟས་ཏེ། ། ཀུན་དུ་ཡང་ནི་བལྟ་བར་བྱ། ། གསེར་གྱི་ས་གཞི་མཐར་ཐུག་པར། ། ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བྱ། ། རོལ་བཅས་གོམ་པས་བགོམ་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ བསྙེམས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། ། སྔགས་པས་ཧཱུྃ་ཡིག་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། །

One should possess manifest pride. Even though one is possessed of universal pride, one should not give rise to arrogance. With a mind in meditative equipoise, one should gladden oneself, thinking: "Today my birth has borne fruit; my life is fruitful. I have become equal to the peerless gods; of this there is no doubt. Today is my supreme solar day; today I shall perform the unsurpassed sacrifice. I shall carry out the commands of the compassion of all the Buddhas. By the very fact of my birth, I shall perfectly worship the three wheels of the maṇḍala deities, such as Lāsyā and the others. With diligence, having rung the bell, one should diligently perform offerings, praises, prostrations, and so forth. One should recite the secret mantra of the near-essence. Having stabilized the wisdom wheel that was previously raised into the sky, one should examine it and meditate upon it again. One should unite with that which is established in the intermediate space. In this mantra ritual, the sequence that follows below should also be performed in the form of a condensed synthesis. Possessing the yoga of Vajracaṇḍaśrī, one should consecrate the vajra with the noose. Therefore, rising with a playful gait, from the syllables Ma and Ṭa as before, there arise the sun and moon. Looking there with the gaze, one should look everywhere. Down to the limit of the golden ground, one should make the ground of the nature of vajra. Having stepped with a playful gait, the mantrin should utter the syllable HŪṂ with the pride of Vajragarva."

ཡང་ནི་ས་གཞི་ཡོངས་བསྐོར་ནས། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ལྷན་ཅིག་ལངས། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་བལྟ་བ་དང་། ། བསྙེམས་པས་ས་གཞི་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཡང་ནི་དེ་དབུས་བསྡད་ནས་སུ། ། ཨ་ནི་གཡས་ཀྱི་མིག་ལ་བསམ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་ལ། ། ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་འབར་ཚོགས་འབར་འཁྲུགས་པའི། ། ཕྱོགས་ཀུན་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ། ། བགེགས་རྣམས་མ་ ལུས་བཅོམ་པར་ནི། ། དེ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་འབད་པས་བསྒོམ། ། འདོད་པས་མཐའ་ཡས་དཔག་མེད་ཀྱི། ། འཇིགས་པའི་འོད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་ནི། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་འཁྲུགས་ཞིང་དྲག། ཞེ་སྡང་ངར་བ་དྲག་པ་ནི། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བལྟ་བར་བྱ། ། དུ་མར་བརྟག་པ་དེ་ ནས་ནི། ། བགེགས་ཚོགས་རྒྱལ་བྱེད་མཐུག་པོ་ཡི། ། འདོད་ཆགས་ར་བ་དམིགས་པར་བྱ། ། རླུང་གིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བ་ཡི། ། མ་ལུས་མུན་པའི་སྒྲིབ་གཡོགས་སྤྲུལ། ། གདུག་ཅན་རྨོངས་བྱེད་བསྒོམ་པ་ནི། ། དེ་ལྟར་གཏི་མུག་ར་བའོ། ། ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་ རྗེ་ནི། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བརྗོད། ། ཨ་ལས་སྐྱེས་པའི་པདྨ་ནི། ། པདྨ་འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་བརྗོད། ། ཨོཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། འཁོར་ལོ་གཏི་མུག་རང་བཞིན་བརྗོད། ། ར་བ་གསུམ་ནི་རྣམ་བཀོད་ནས། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མིག་ གཡས་པ་ནི་ཉི་མ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཡོན་དུ་ཟླ་བའོ། ། དེ་ཡི་སྣ་རྩེར་ཨོཾ་ཡིག་སྟེ། ། འདི་གང་དེ་ཡི་རིམ་པའོ། ། ནང་གི་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ནི། ། ཡང་ནི་ར་བ་གསུམ་བྱའོ། །

Furthermore, having completely circled the ground, the Blessed One spoke of that very reality. Then, arising together with the mudrā, one should gaze in all directions and circle the ground with pride. One should recite the name of Vajrasattva. Then, sitting in the center of that, one should visualize the letter A in the right eye. From that, upon the sun, and from the syllable HŪṂ, a mass of blazing vajras, fiercely agitated, shall completely purify all directions. Having destroyed all obstructing spirits without exception, the yogi should meditate with diligence. With the terrifying light of infinite and immeasurable desire, a fierce and agitated garland of flames blazes. The wise one should behold the intense and fierce pride of hatred. After that, one should visualize the thick wall of desire that conquers the hosts of obstructing spirits. Stirred by the wind, it emanates a veil of darkness without exception; meditating on the malevolent deluder is the wall of delusion. The vajra born from HŪṂ is said to be the nature of the vajra of hatred. The lotus born from A is said to be the nature of the lotus of desire. The wheel born from OṂ is said to be the nature of the wheel of delusion. Having arranged these three walls, one should meditate with such understanding. The right eye is the sun, and likewise, the left is the moon. At the tip of its nose is the syllable OṂ; such is the sequence. Having performed all the internal [visualizations], one should again construct the three walls.

མཚོན་ཆའི་དྲ་བའི་རང་བཞིན་བྱ། ། སྟེང་དུ་ཁྲོ་བོ་རྟ་རང་བཞིན། ། བསྐལ་པའི་མེ་ནི་འབར་བ་ཡིས། ། གློག་གི་མདོག་ནི་ལྕེ་འགྲིལ་ཞིང་། ། དྲག་པོ་ཆེན་པོ་བསམ་བྱ་སྟེ། ། དེས་ནི་ལྷག་པའི་བགེགས་གཞོམ་བྱ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ནི། ། བསྐལ་པའི་མེ་དང་འདྲ་བའི་འོད། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་བའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཉི་མ་སྟོང་ཕྲག་བྱེ་བའི་དབུས། ། མ་ལུས་བགེགས་ནི་ འཇོམས་བྱེད་པའོ། ། ས་གཞི་ཡོངས་གཟུང་ཆོ་ག་ནི། ། ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུའོ། ། ས་གཞི་རྗེས་སུ་བཅུ་བཞི་ལ། ། རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ས་ཡི་ཆར། ། སློབ་མ་ལ་སོགས་ལྷག་གནས་བྱ། ། དེ་ཡང་རེ་ཞིག་ཐོག་མར་ནི། ། དཀའ་བ་མེད་ པར་དོན་ལ་མཁས། ། གྲུ་བཞི་བྱས་པ་དག་པ་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ནི་ཉིས་འགྱུར་ལྷག། དེ་ནས་སྐུད་པ་དཀར་པོ་བྱས། ། རང་དང་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་དག་གིས། ། ཙནྡན་དམར་པོ་དང་བསྲེས་པའི། ། སཱ་ལུ་བཏགས་པས་སྤང་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་ནི་གྱུར་ པའོ། ། ཉིས་གྱུར་གྱིས་ནི་ཐིག་གདབ་པ། ། དག་པའི་ཚངས་ཐིག་གཉིས་གདབ་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕྱེད་འགྱུར་རྩ་ཐིག་གོ། ། སྒོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་ཆ་སྟེ། ། སྒོ་ཁྱུད་དང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་ནི། ། མཚམས་བཞི་ཡང་ན་དེ་བཞིན་ ནོ། ། དེ་ཡི་ཕྱེད་ནི་འགྲམ་དང་ནི། ། ལོགས་དང་འདོད་ཡོན་འོད་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡི་ཕྱེད་ནི་ཚོན་སྣའི་ས། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་རྣམས་དེ་བཞིན། ། རྟ་བབས་སྒོ་ཡི་སུམ་འགྱུར་ཏེ། ། ཆུ་སྲིན་གདོང་བྱུང་རྟ་བབས་དང་། ། འདོད་ཡོན་བུམ་པ་ལས་བྱུང་བའི། ། རྟ་བབས་ཀྱི་ནི་ཀ་བའོ། །

One should create the nature of a lattice of weapons. Above, the nature of the wrathful Hayagrīva, blazing with the fire of the kalpa, with tongues of lightning flickering like the color of a flash, should be visualized as the Great Fierce One; by him, the remaining vighnas are to be destroyed. Thus it is also said: "With a light like the fire of the kalpa, possessing a garland of radiating rays, in the midst of ten million thousand suns, he is the one who destroys all vighnas without exception." The ritual for seizing the site consists of twenty-nine verses. On the fourteenth day following the seizing of the site, in a portion of the earth that is a stainless ocean of wisdom, the preliminary consecration of the disciples and others should be performed. Furthermore, first of all, one who is skilled in the meaning without difficulty, having prepared a pure square area twice the size of the maṇḍala, should then take white thread. Together with oneself and the practice companions, one should smear it with ground rice mixed with red sandalwood. The measurement of the maṇḍala is thus established. The lines should be laid out by doubling [the measurement]. Two pure Brahma-lines should be laid down. Half of that is the root-line. The gates are one-eighth of the maṇḍala, and the same applies to the door-surrounds. The locations of the heroes and the four intermediate directions are likewise. Half of that is the base, the sides, the sensory qualities, and the lights. Half of that is the ground for the various colors, as well as the lattices and half-lattices. The archway is three times the size of the gate. The archway emerges from the face of a makara; the pillars of the archway emerge from the vase of sensory qualities.

ཡང་ན་ གྲུ་བཞི་དང་ལྡན་པའོ། ། ཚངས་པའི་ཐིག་ནི་གཉིས་བྱ་སྟེ། ། ཚངས་ཐིག་གཉིས་ནས་ཕྱོགས་ཐིག་གོ། ། ཚོན་སྣའི་ས་རུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། ཚོན་སྣའི་སྣམ་བུ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཚོན་སྣའི་ས་ཚད་གསུམ་དོར་ལ། ། འོད་ནི་འཁོར་ལོ་གསུམ་བྱའོ། ། གྲོང་གི་ཕྱི་རོལ་འོད་ཚད་དོ། ། ནང་གི་ འོད་དུ་ཞུགས་ནས་བརྩམས། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་དག་ལ་ནི། ། ཐིག་བཞི་དག་ནི་བསྐོར་ནས་སུ། ། སྒོ་ཡི་ཚད་ཀྱིས་བྱ་བའོ། ། ལྷག་མ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད། ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལས་ལྷག་པ་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ལོའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་རྩིབས་མུ་ཁྱུད་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་དྲག་པོ་ནི། ། རེ་ཁཱ་གཉིས་པར་བཞི་བྲིའོ། ། ཚོན་རྩི་སྣམ་བུའི་ཕྱིར་རོལ་དུ། ། གྲྭ་དང་སྒོ་མཚམས་རྣམས་བྱ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་རིན་ཆེན་ཟླ། ། ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་འོད་འབར་བའོ། ། སྒོ་ཡི་ཕྱེད་ནི་དྲ་བ་དང་། ། ཉི་མའི་སྣམ་བུ་སོགས་པའོ། ། མཆོད་སྣམ་ ཐིག་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། ། ཕྱི་རོལ་ཐིག་ནི་ཀུན་དུ་སྦྱར། ། རྟ་བབས་ཆུ་སྲིན་ལས་མཚན་པའི། ། དྲིལ་བུ་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་དང་། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དྲ་རྔ་ཡབ། ། མདའ་ཡབ་ཕྲེང་བ་ལ་བརྟེན་ནས། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་བཞིན་པ་ཡི་ནི། ། དེ་བཞིན་མ་ལུས་བརྟག་པར་བྱ། ། དུར་ ཁྲོད་ཀྱི་ནི་རྣམ་པའོ། ། འོད་ཟེར་འབར་བས་འཁྲིགས་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ལོའོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ནི་གང་ཡིན་དགོད། ། ཚོན་རྩི་ས་གཞི་ཀུན་དུ་ནི། ། རྣམ་པ་ལྔ་རུ་གོ་བར་བྱ། ། ཐིག་སྐུད་ཕྲ་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། དབུས་སུ་ཐིག་བཞི་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་མ་ ལུས་བརྟག་པར་བྱ། །

Alternatively: It is endowed with four corners. One should draw two Brahma-lines; from the two Brahma-lines come the directional lines. This is called the area for the various colors, and the colored bands are likewise. Having set aside three units of the color-area, one should make the three light-cakras. The measure of the light is outside the village; having entered the inner light, one begins. Regarding the three cakras, having drawn four lines around them, they should be made according to the measure of the gates. The remainder is the eight-petaled lotus; it should be made larger than the spokes of the cakra. Outside the vajra, lotus, and cakra, the spokes and rims of the Mind-cakra—the fierce vajra and so forth—are to be drawn as four lines in the second row. Outside the colored bands, the corners and the intermediate points of the gates are to be made, completely encircled and blazing with light. Half of the gate is the lattice, the sun-band, and so forth. Relying on the offering-band lines, all the outer lines are joined. The archways are marked with makaras, bells, victory banners, and streamers; relying on the garlands of flowers, lattices, and fly-whisks, one should likewise examine everything without exception as if moved by the wind. This is the appearance of the charnel grounds. Dense with blazing rays of light are the vajra, lotus, and cakra. One should arrange whichever of the three cakras is appropriate. On the entire colored ground, one should understand the five aspects. With this fine marking cord, one should strike four lines in the center. Likewise, one should examine everything without exception.

གང་དང་གང་གི་མཚན་མ་ནི། ། གནས་སྐབས་གང་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ནི་བཏབ་ནས་སུ། ། ཚོན་རྩི་དག་གིས་བྲི་བར་བྱ། ། དགོངས་འདུས་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པར་བྱ། ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་ཇི་ལྟ་ བར། ། ཉེ་བར་མཆོད་པས་ཡང་དག་མཆོད། ། གླིང་བུ་པི་ཝང་རྔ་བྲན་སོགས། ། དེ་ལྟར་སྒྲ་ནི་སྔོན་འགྲོ་བ། ། ཕྱི་ནས་ཡང་དག་བསྟོད་བྱས་ཏེ། ། དེ་ནས་མཁས་པས་ཕྱག་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡང་དག་འཇམ་སྟན་ལ། ། གནས་དེ་སྔར་བཞིན་མདུན་དུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོའི་རྣལ་ འབྱོར་གྱིས། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་གསང་བའི་འཁོར་ལོ་གང་། ། འདི་ནི་སྔར་མེད་པར་ནི་མེད། ། དེང་ནས་བཟུང་སྟེ་ཐམས་ཅད་དང་། ། གསང་ནས་གསང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀུག་ནས་སུ། ། ས་གཞི་དེ་ལ་ གཅིག་གྱུར་པར། ། སྔགས་པས་ཡང་དག་གཅིག་འགྱུར་བརྟག། གཉིས་ཀྱིས་ཡི་གེས་གོ་ཆ་བྱ། ། དེ་རྗེས་ཀྱང་ནི་བསྲུང་བ་ནི། ། ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བསྔགས་པ་ཡིས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཙནྡན་བཅས། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ ཀྱིས་ནི། ། ས་གཞི་ཀུན་དུ་བྱུག་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ལྷ་གནས་སུ། ། སྔགས་ནི་དེ་དང་དེར་གསལ་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མཎྜལཾ་ཧཱུཾ་ཛཿདགུག་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་གུཥྚ་ལཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཕུར་བུའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཥྛ་ཥྛ་སིདྡྷི་ཡ་ཧཱུཾ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མའོ། ། གཙོ་བོ་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས། །

Whatever the signs of each [deity] may be, and at whatever stage they are taught, one should draw them with pigments after having laid the wisdom lines. Thus should the wisdom maṇḍala of the Gongpa Düpa be examined. Just as with the goddesses of grace and so forth, one should perfectly worship with the near-offerings. With the sounds of flutes, lutes, small drums, and the like as a preliminary, one should then offer perfect praise, and thereafter the wise one should prostrate. Upon a soft seat in that place, as before, in front of oneself, one should summon the secret maṇḍala through the yoga of the fierce Vajra. That secret wheel of wisdom has never existed before; from this day forward, it is the secret essence of all secrets. Having summoned the secret maṇḍala, the mantrin should examine it as becoming one with that ground. One should don the armor with the two syllables, and thereafter, for protection, one should maintain the divine pride. With the recitation of the three syllables, one should smear the entire ground with the five nectars and sandalwood, with a mind in meditative equipoise. At the locations of the deities of the maṇḍala, one should clearly manifest the respective mantras. Oṃ vajramaṇḍalaṃ hūṃ jaḥ is the mantra for summoning. Oṃ vajrakīlaya guṣṭalaṃ hūṃ phaṭ is the mantra for the kīla. Oṃ vajracakra adhiṣṭha stha stha siddhiya hūṃ is the mantra for blessing. Oṃ hrīḥ ha ha hūṃ hūṃ phaṭ and so forth are the remaining [mantras]. The principal one, endowed with yoga, [should proceed].

དེ་ཡང་སྔར་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། འཁོར་ལོ་གང་དུ་གཞུག་བྱས་ནས། ། ཡང་དང་བྱིན་བརླབས་མཆོད་ ནས་སུ། ། མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་ཞེས་པ། ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་སྤྲུལ། ། རྩ་བ་ནག་མེད་མཆུ་འཕྱང་ཞིང་། ། ལྟོ་བ་ཆེ་ལ་མགྲིན་པ་རིང་། ། རང་བཞིན་མེད་པར་དམིགས་ནས་སུ། ། མཁས་པས་པཾ་ལས་སྐྱེས་ པ་རུ། ། ཧྲཱིཿལས་པདྨ་དམིགས་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བར་གེ་སར་བཅས། ། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་ལྷ་མོར་ལྡན། ། དེ་ལ་སྔོན་བཞིན་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་མེས་ཞུ་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ ཀྱི་རྒྱུན་དུ་ནི། ། དེ་ཉིད་དུ་ཡང་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དྲི་དང་ལྡན་པའི་ཆུ། ། ཕྱིས་ནི་དེར་ནི་ཅུང་ཟད་བླུགས། ། སྨན་ལ་སོགས་པར་ལྡན་པར་ནི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་རབ་བྱས་ཏེ། ། ཧ་ས་དེ་བ་བྲྀ་ཧ་ཏི། ། ཀཎྜ་ཀ་རི་དཎྜོཏ་པལ་དང་། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དཀར་པོ་ནི། ། སྨན་ལྔ་རུ་ནི་དགེ་བར་གྲགས། ། མི་དགེ་བ་ནི་འཇོམས་པར་བྱེད། ། འབྲུ་ནི་གྲོ་དང་འབྲས་སོ་བ། ། ཏིལ་དང་མ་ཤ་ནས་སུ་བརྗོད། ། རིན་ཆེན་གསེར་དང་དངུལ་དང་ནི། ། བྱུ་རུ་མུ་མེན་མུ་ཏིག་གོ། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དེ་བཞིན་ཤ་ཆེན་དང་ནི་ཁྲག། དེ་རྣམས་བདུད་རྩི་ལྔ་ཞེས་བྱ། ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། མྱ་ངན་མེད་དང་བྱང་ཆུབ་ཤིང་། ། ཨ་མྲ་ནྱ་གྲོ་ལུ་མ་བར། ། ལྔ་པོ་ཡལ་ག་ལོ་མར་གྲགས། ། བུམ་པའི་ཁ་ནི་མཛེས་པར་བྱ། ། བུམ་པ་དཀར་པོ་བྱས་ནས་ནི། ། པདྨ་ཉིས་བརྩེགས་བྲི་བར་བྱ། །

Furthermore, emanate the maṇḍala as before. Then, having caused the wisdom cakra to enter it, and having performed the consecration and offerings again, one should present the water for the face and the water for the feet. Then, emanate the so-called "Victorious Vase" in the space before one and so forth: its base is without blackness, its lip hangs down, its belly is large, and its neck is long. Having visualized it as being without intrinsic nature, the wise one [visualizes it] as arising from paṃ. Having visualized a lotus from hrīḥ, with its center and filaments, it is endowed with the Hero, the Īśvara, and the Goddess. One should meditate upon that as before, meditating upon it in its complete form. Having melted through the fire of great desire, one should also contemplate it as a stream of bodhicitta. Then, pour a little fragrant water into it later. The wise one should thoroughly prepare it with medicinal substances and so forth. Hasadeva, vṛhatī, kaṇṭakārī, daṇḍotpalā, and the white vijayā are renowned as the five auspicious medicinal herbs; they destroy non-virtue. The grains are wheat, rice, soba, sesame, and māṣa—these are what is called the five grains. The jewels are gold, silver, coral, lapis lazuli, and pearl. Excrement, urine, bodhicitta, as well as "great meat" and blood—these are called the five nectars (amṛta); they are the causes of unsurpassed awakening. The aśoka, the Bodhi tree, the mango, the nyagrodha, and the plakṣa—these five are renowned as the branches and leaves. One should make the mouth of the vase beautiful. Having made the vase white, one should draw a double-layered lotus.

པདྨའི་ འདབ་མ་གཅིག་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་བྲི། ། གོས་བཟང་མགྲིན་པ་བརྒྱན་ནས་སུ། ། ཡལ་གས་ཁ་ནི་བརྒྱན་པར་བྱ། ། དཔའ་བོ་ཀུན་ལ་སོ་སོར་ནི། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་བྱས་ཏེ། ། བརྒྱད་ཀྱིས་ལྷག་པའི་སྟོང་ཕྲག་གཅིག། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་ སྙིང་པོ་བཟླས། ། ཨོཾ་བཛྲོ་ད་ཀ་ཧཱུྃ་ཞེས་པ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ནི་བཟླ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱོགས་དང་ནི། ། བུམ་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཐུན་གསུམ་དུ་ནི་མངོན་བསྔགས་ཏེ། ། བདུག་པ་ལ་སོགས་ཡང་དག་མཆོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་བསྐོར་བར་བྱ། ། དབུས་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་མདུན་དུ་ནི། ། བུམ་པ་དེ་བཞིན་གཞག་པར་བྱ། ། གཞན་ནི་ལས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་པ། ། རོ་ལངས་མཚན་མ་གྲི་གུག་བྱ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ཡིས་མངོན་པར་བསྔགས། ། ཤར་གྱི་སྒོ་ཡི་བྱང་དུ་གཞག། ཡང་དག་མཆོད་ལ་འདི་ལྟར་བརྗོད། ། ཇི་སྲིད་ དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བ་ནི། ། དེ་སྲིད་བྱ་བ་མ་རྫོགས་པར། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། བདག་གི་གདུག་པ་བསྐྲད་པར་མཛོད། ། དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་ནས་སུ། ། ཡང་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། ། གཙོ་བོ་རང་གི་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། བྱང་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་མངོན་པར་ལྡན། ། མེ་ཏོག་རྣམ་པར་བཀྲམ་པར་བྱ། ། འབད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་སྔགས། ། དེ་ནས་ཕྱིར་ནི་ལྷག་གནས་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བརྩམ། ། སློབ་མ་དད་ཅིང་གུས་ལྡན་པ། ། མཁས་ པས་ཆོ་ག་འདི་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཐོག་མར་ནི། ། སློབ་མ་མེ་ཏོག་ཐལ་སྦྱར་བས། །

On a single petal of the lotus, one should correctly draw the vajra-mudrā. Adorning the neck with fine cloth, the opening should be decorated with branches. For each of the heroes, one should perform the recitation one hundred and eight times. One thousand and eight times, the heart mantra of the heroic Īśvara should be recited: "Oṃ vajrodaka hūṃ." This should be recited one hundred and eight times. Likewise, for the directions of the maṇḍala and for the vases as well, one should perform the consecration during the three sessions and present offerings such as incense. One should circumambulate the maṇḍala. In front of the Blessed Lady in the center, the vase should be placed accordingly. The other is the all-accomplishing action [vase]; one should make the sign of Vetālī, a curved knife, consecrated by Khaṇḍarohā, and place it to the north of the eastern gate. Having made the perfect offerings, one should speak as follows: "As long as the activities of the maṇḍala are not completed, O Blessed Lady, please drive away my malevolent spirits." Once that yoga is finished, one should again offer the directional torma. Relying on the eastern direction, one should offer the torma of the principal deity. Facing north, one should be present for the lord of the maṇḍala. Flowers should be strewn about. With diligence, one should recite the maṇḍala’s own mantra. Then, one should perform the consecration of the site and commence the homa, offerings, and so forth. The wise one should perform this ritual for a disciple who possesses faith and devotion. In that regard, first of all, the disciple, with palms joined and holding flowers, [should proceed].

ཡང་དག་སྤྱི་བོས་ཕྱག་བྱས་ནས། ། བླ་མ་ལ་ནི་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཁྱོད་ནི་སྟོན་པ་དགའ་ཆེན་པོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། དམ་ཚིག་དེ་ ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་དུ། ། མགོན་པོ་བདག་ཀྱང་གཞུག་ཏུ་གསོལ། ། དེ་སྨོས་སློབ་མའི་ལུས་སོགས་ནི། ། གཟུགས་ནི་བྲལ་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། དེ་ནས་རང་བཞིན་མེད་དམིགས་ནས། ། བདག་པོའི་སྦྱོར་བར་དེ་རྫོགས་བྱ། ། ལུས་ལ་སོགས་པ་བྱིན་བརླབ་ཅིང་། ། སྔར་བཞིན་དུ་ནི་ཆོ་ག་བྱ། ། སློབ་མའི་གཙོ་བོ་མདུན་བྱས་ནས། ། སློབ་དཔོན་རང་གིས་འདི་སྐད་བརྗོད། ། བུ་ཚུར་ཤོག་ ཤིག་ཐེག་ཆེན་གྱི། ། ཆོ་ག་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་གང་། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ ཞུགས་པ་དེ། ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་པོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཚན་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་ བཟད་པ། ། སྟོབས་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། རྟོག་པ་དེ་ནི་སྤངས་ནས་སུ། ། བཟང་པོ་བརྩོན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཉོན། །

Having prostrated with the crown of the head, he spoke these words to the guru: "You are the Teacher, the Great Joy, Who has shown the way to great awakening. O Great Protector, I prostrate to you. Grant me the samaya, And grant me also the bodhicitta. Grant me the Three Refuges: The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I pray that you Lead me into the supreme city of great liberation." Having spoken thus, the body and so forth of the disciple Should be separated from form. Then, having perceived the absence of intrinsic nature, One should complete that through the yoga of the Lord. Blessing the body and so forth, One should perform the ritual as before. Facing the principal disciple, The ācārya himself speaks these words: "Come here, child! I shall correctly explain to you The ritual of the way of mantra conduct of the Mahāyāna. You are a vessel for the great way. Whatever perfect Buddhas have passed away, Those who have not yet come, And whatever Protectors have appeared now, Who have entered for the sake of benefiting beings— Having known this excellent ritual of secret mantra, Those heroes attained the signless omniscience At the foot of the Bodhi tree. That peerless application of secret mantra By the Protector, the Lion of the Śākyas, Vanquished the hosts of Māra, So fierce and of great power. Therefore, in order to attain omniscience, Child, apply your intelligence to this! Having abandoned conceptualization, Listen with a mind of excellent diligence."

མ་ལུས་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་དང་། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་ལྟར་འབད་པས་སྤྲོ་བསྐྱེད་ནས། ། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ། དེ་ལ་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི། ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། སློབ་དཔོན་དག་ནི་དགོངས་སུ་ གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། དུས་འདི་ནས་ནི་རབ་བཟུང་ནས། ། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་གནས་པར། ། བླ་ན་མེད་པས་ཡང་དག་པའི། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུང་རྣམ་གནས་པའི། ། སྐྱབས་སུ་བདག་ནི་མཆི་བར་བགྱི། ། བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ ཆེན་པོ། ། ངེས་འབྱུང་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བླ་མེད་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཡི། ། བྱང་སེམས་དགེ་འདུན་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དེ་ལྟར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། སློབ་དཔོན་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ནི། ། དུས་འདི་ནས་ནི་ རབ་བཟུང་ནས། ། བདག་གིས་སྐྱེ་བ་ཐོག་མེད་ནས། ། འཁོར་བ་ནས་ནི་འཁོར་བགྱིས་བགྱིད། ། བགྱིད་དུ་སྩལ་དང་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། སྤྱན་སྔར་དེ་དག་མ་ལུས་བཤགས། ། དེ་ལྟར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། སློབ་དཔོན་དག་ ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། སེམས་མེད་ཡེ་ཤེས་སེམས་བསྐྱེད་པ། ། དེ་བཞིན་དག་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། ཕྱོགས་བཅུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་ལས། ། རིགས་སུ་ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་རྣམས་དང་། ། རིག་པའི་ལྷ་རྣམས་དགོངས་སུ་གསོལ། །

Through the flawless wisdom of Ma-lu-leg-pa, Vajrasattva and the others, and the Sugatas, grant their blessings. Having thus generated enthusiasm through such effort, one should take refuge in the Three Jewels and perform the confession of misdeeds and so forth through this ritual. "O Ācāryas, please attend to me. I, who am called [name], from this time forth until I reach the heart of awakening, shall go for refuge to the unsurpassed, perfect Buddha, abiding in the nature of the Body, Speech, and Mind. I go for refuge to the unsurpassed, great Dharma, until I attain definitive emergence. I go for refuge to the unsurpassed, irreversible Bodhisattva Saṅgha." Recite this twice or thrice. "O Ācārya, please attend to me. I, who am called [name], from this time forth, for all the births I have undergone since beginningless time while wandering in saṃsāra, whatever misdeeds I have committed, caused others to commit, or rejoiced in, I confess them all without exception in the presence of the Buddhas and Bodhisattvas." Recite this twice or thrice. "O Ācāryas, please attend to me. Just as the Bodhisattvas generated the mind of non-conceptual wisdom, so too shall I generate that mind." Recite this twice or thrice. "O Tathāgatas of the ten directions, and all those who have entered the families of Vajra, Ratna, Padma, and Karma, and all the vidyā-deities of the heart mantras, mudrās, and mantras, please attend to me."

བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ནི། ། ཕྱོགས་བཅུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་ལས། ། རིགས་བཞུགས་ཀུན་གྱི་ སྤྱན་སྔར་དང་། ། སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་རྣམས་དང་། ། རིག་པའི་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་སྔ་རུ། ། བླ་མེད་སེམས་ཀྱིས་སྡིག་པ་བཤགས། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་མཁྱེན། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡང་དག་ངེས་བགྱིས་པའི། ། བླ་ན་མེད་པའི་བསོད་ནམས་ཀུན། ། རྗེས་སུ་ཡི་ནི་རང་བར་བགྱི། ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས། ། རྒྱས་པར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། བླ་མེད་ཐེག་ཆེན་འཁོར་ལོ་ནི། ། བསྐོར་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། གང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། ཇི་སྲིད་སེམས་ཅན་ཁམས་གནས་པ། ། དེ་ སྲིད་མྱ་ངན་མི་འདའ་བར། ། གསོལ་བ་དག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། བདག་གི་དགེ་བའི་ལས་འདི་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་ཤོག། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་པ། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་སྒྲོལ་བར་ཤོག། ཅེས་ནི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་སྔགས་བཟླས་པའི། ། དྲི་ཡི་ཆུ་ཡིས་གང་བྱས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་གིས་ནི། ། སྔགས་ཤེས་པས་ནི་སྙིང་གར་གཏུགས། ། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། སྔར་བཞིན་དུ་ནི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཇི་ལྟར་མཆོད་པ་རྣམ་ལྔ་ཡིས། ། དེ་ལ་སོ་སོར་ མཆོད་པར་བྱ། ། ཁཎྜ་རོ་ཧས་མངོན་བསྔགས་པའི། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་ལུས་ལ་བྱུག། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་སྤྱི་བོར་སྦྱིན། ། འོ་མ་དང་བཅས་ཨུ་དུམ་སོགས། ། མངར་བ་དག་གི་སོ་ཤིང་ནི། ། སོར་དུ་བཅུ་གཉིས་ཚད་བྱས་ནས། ། དེ་རྣམས་ལག་པར་བྱིན་ནས་སུ། ། ཤར་ དུ་ཕྱོགས་པས་དོར་བའོ། །

I, who am called [name], in the presence of all the Tathāgatas of the ten directions, and of all those residing in the Vajra, Ratna, Padma, and Karma families; in the presence of the heart mantras, mudrās, and mantras, and the deities of awareness, I confess my misdeeds with an unsurpassed mind. Just as the Buddha Bhagavān knows, I rejoice in all the unsurpassed merit of those who have correctly realized the expanse of reality (dharmadhātu). I pray that the Buddhas of the world systems of the ten directions, who turn the wheel of Dharma extensively, may turn the unsurpassed wheel of the Mahāyāna. I pray that those who have turned the wheel of Dharma may not pass into nirvāṇa as long as the realms of sentient beings remain. By this, my virtuous action, may the entire world become a Buddha. May they teach the Dharma for the benefit of beings, and may they liberate sentient beings from suffering. Thus it is said, and so forth. Then, with the hand of Vajrasattva, which is filled with scented water and the recitation of the heart mantra, the knower of mantras should touch [the disciple] at the heart. Following that, having bestowed the blessing, one should perform the ritual as before. One should make individual offerings to them with the five types of offerings. Anoint the body with fragrant water consecrated by the Khaṇḍaroha mantra. Place a white flower on the crown of the head. Having given into their hands a sweet tooth-stick made of udumbara wood or the like, mixed with milk and measuring twelve finger-widths, they should cast it while facing east.

ཁཎྜ་རོ་ཧས་མངོན་བསྔགས་པའི། ། ཆུ་ཡི་ཁ་བཤལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སོ་ཤིང་གང་དུ་ལྷུང་བ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱུར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། སྔར་བསྟན་སྟན་ལ་བཞག་ནས་སུ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ལག་མཐིལ་དུ། ། ཡི་གེ་གསུམ་ གྱིས་མངོན་བསྔགས་པའི། ། ཡང་དག་མཆོད་རྟེན་ཀུ་ཤ་སྦྱིན། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་སྔགས་འདི་ཡིས། ། བསྔགས་པ་ཡིས་ནི་དྲི་ཞིམ་པའི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུ་སྦྱིན་བྱ། ། འཐུངས་པས་སྡིག་པ་ཉམས་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ཡི་གསང་སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱ་ སརྦ་པཱ་པ་ནི་ཙཱ་སཾ་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་བི་ཀལྤ་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ། ། དེ་རྣམས་བསྲུང་བའི་ཆེད་དུ་ནི། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བསྔགས་པ་ཡི། ། མདུད་པ་གསུམ་བྱས་སྐུད་པ་ནི། ། དཔུང་པ་གཡོན་པར་བཅིང་བར་བྱ། ། དཔའ་བོ་དྲུག་གི་གོ་ཆ་བྱ། ། གནས་གསུམ་ཡང་ ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་སྲུང་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ཆོས་འདི་འདི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་དེར་ནི་དོང་བས་ན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། སྐལ་ལྡན་རང་བྱུང་ཆེན་པོ་ ནི། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་འདྲེན་པ་པོ། ། གང་ཞིག་ཡོད་དང་མེད་ལས་འདས། ། ནམ་མཁའ་འདྲ་བར་དྲི་མ་མེད། ། རྙོག་མེད་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མིན་པ། ། ཟབ་མོ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའོ། ། ཟབ་མོ་བརྟག་པར་དཀའ་བ་ནི། ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ། སྤྲོས་པ་ ཀུན་གྱིས་མ་སྤྲོས་པ། ། ལས་དང་བྱ་བ་དང་བྲལ་ཏེ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་པ། ། ཡེ་ཤེས་གཙོ་མཆོག་ཤེས་པར་བྱ། ། གང་འདོད་པ་ཡི་ཚུལ་དུ་གནས། །

One should offer water for rinsing the mouth, consecrated by Khaṇḍaroha. One should understand the place where the tooth-stick falls as the cause for the accomplishment. Having placed them on the seats previously shown, one should give them kuśa grass and a perfect caitya, consecrated by the three syllables in the palms of their hands. Then, with this mantra, one should offer fragrant water of the five nectars (amṛta) that has been consecrated; this is for the sake of purifying sins through drinking. The secret mantra for this is: Oṃ hrīḥ viśuddha dharma sarva pāpaṃ niścaya saṃśodhaya sarva vikalpa apanaya hūṃ. For the sake of protecting them, a cord with three knots, consecrated by the three syllables, should be tied on the left arm. One should apply the armor of the six heroes, and likewise to the three places. Having performed that protection, the Dharma should be explained in this way: "This supreme path, which arises from the Great Vehicle (Mahāyāna), is glorious. By entering it, you will become Tathāgatas. You fortunate ones, the great self-arisen ones, are the guides of the entire world. That which transcends existence and non-existence is stainless like space. It is untroubled, not an object of logic, profound, and difficult to realize. That which is profound and difficult to examine is free from all conceptual elaborations (prapañca). It is not elaborated by any elaborations; it is free from action and activity, does not rely on the two truths, and should be known as the supreme wisdom (jñāna). It abides in the manner of whatever is desired."

འཁོར་ལོ་གསུམ་དག་ཆེན་པོ་ནི། ། དྲག་པོའི་སྟེང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བཀའ་དྲིན་ གྱིས། ། སྲུང་བར་བྱས་ནས་དེ་ནས་སྨྲ། ། ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་རྨིས་པ་ནི། ། བདག་གི་མདུན་དུ་སྨྲ་བར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བརྗོད་ནས་སློབ་མ་དེ། ། ཉལ་མལ་དག་ཏུ་གཏང་བར་བྱ། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་སློབ་མ་དེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་གཞིར་གཞུག་བྱ་སྟེ། ། བསྒོམ་དང་ བཟླས་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། སློབ་མའི་ལྕེ་ལ་ཨ་ཡིག་ལས། ། གསལ་བར་ཟླ་བ་དཔག་མེད་བསམ། ། རང་གི་ལྷ་མོ་ལེགས་འཁྱུད་ཕྱག། དམིགས་ལ་དེ་སྙིང་ཟླ་བ་ལ། ། ཨ་ཡི་ཡི་གེ་མཛེས་པ་དགོད། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་སྔགས་འདི་ཡིས། ། ལྕེ་ལ་ཡང་དག་བྱིན་ གྱིས་བརླབ། ། ཨོཾ་པདྨ་ས་ར་ཏ་ཐི་ཏ་སཏྱ། མཱ་བརྟ་ཡ་ཧྲཱིཿ། ཞེས་བྱའོ། ། ག་པུར་ཨ་ག་རུ་བསྲེག་པའི། ། དེ་ནས་སྤོས་ནི་གཟུང་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་གང་སངས་རྒྱས་དང་། ། ཉེ་བ་ཉིད་དུ་སྙན་གསན་དབབ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། སྲས་བཅས་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རིགས་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་པདྨ་ལས་ཀྱི་རིགས། ། སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་རིག་སྔགས་དང་། ། གང་ཞིག་ལྷ་ཀུན་གྱི་ནི་ཚོགས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་པ་ནི། ། དེ་རིང་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་ འདི་ཞེས་བྱ་བས་ནི། ། ཇི་ལྟར་ནུས་པའི་ཉེར་སྤྱོད་པས། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ཀུན་དུ་བདག་གིས་བྲི་བར་བྱ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་རྗེས་བརྩེ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བར་ཉེར་དགོངས་ལ། ། ཉེ་བ་ཉིད་ དུ་མཛད་པར་རིགས། །

The great purity of the three wheels Abides perfectly upon the fierce one. Through the grace of the glorious Heruka, Having provided protection, then speak: "Tell me exactly what you have dreamed In your dream; speak it before me." Having spoken thus, the disciple Should be sent to their sleeping quarters. That disciple endowed with good qualities Should be led to the site of the maṇḍala, And perform meditation, recitation, and so forth. From the syllable A on the disciple’s tongue, One should clearly visualize an immeasurable moon. Visualizing oneself as the goddess in a firm embrace, Place the beautiful syllable A upon the moon in her heart. The practitioner should then perfectly bless the tongue With this mantra: OṂ PADMA SARATATHĪTA SATYA MĀVARTAYA HRĪḤ. Then, burning camphor and aloeswood, One should take up the incense. To all the Buddhas of the maṇḍala, And those who are in their presence, I make this request: To the Buddhas residing in the ten directions, Together with their sons, and those renowned in the world, Of the Vajra, Ratna, Padma, and Karma families, Along with the heart mantras, mudrās, and vidyā-mantras, And whatever assembly of all the gods Dwell within the dharmadhātu: Please turn your attention toward me today. I, who am called [name], With whatever resources I am able to provide, Shall draw the supreme maṇḍala of glorious Cakrasaṃvara. Out of compassion for the disciples, And for the sake of making offerings to you, Please regard me with compassion And deign to be present in person.

ཞེས་བྱ་བརྗོད་ནས་ཡང་དག་མཆོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པ་ཀུན་ནི། ། འདི་ཡིས་དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་སྔར་བཞིན་གཞག། དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཀུན་ནི། ། དག་པའི་ཤེལ་དང་འདྲ་བ་རུ། ། རང་ གི་འོད་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་འབར། ། དཀར་པོ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ནི། ། གཞལ་ཡས་ཁང་བར་ཡང་དག་དམིགས། ། ཟླ་བའི་འོད་དང་མཉམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཞི། ། ལེགས་པར་བལྟས་ལ་ཡང་དག་དགུག། རང་སྙིང་ཟླ་བའི་ཧཱུཾ་འོད་ཀྱིས། ། དེ་ནས་ རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག། ཁ་སྦྱོར་སྦྱར་བས་ཡང་དག་གནས། ། བསྲུབ་དང་སྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རང་གི་ལུས་ལ་ཐིམ་གྱུར་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ས་ལ་ཉལ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ནི། ། སློབ་མ་གཙོ་བོ་དང་བཅས་པ། ། བྱེ་བྲག་ཤེས་པའི་ཡོན་ ཏན་ཅན། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་ཉེ་བར་ཉལ། ། ཞེས་པའོ། ། ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅོ་ལྔའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དག། ལྷ་ཡིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་ནས་སུ། ། གཉིད་ལས་སད་པར་གྱུར་ ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། དེ་བཞིན་གླུ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས། ། བདུག་སྤོས་དག་དང་མཆོད་བྱས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། གཞོན་ནུ་མས་བྱས་སྐུད་པའམ། ། དེ་བཞིན་དཔའ་བོ་རིན་ གྱིས་ཉོན། ། སྐྲ་ཉག་མེད་ཅིང་ལེགས་དག་པ། ། སོ་སོ་ལྔ་ལྔ་རུ་ནི་བྱ། ། དཀར་པོ་ལ་སོགས་ཁ་དོག་ལྔར། ། གཙོ་བོར་བྱས་ལ་ཡང་དག་པར། ། ཐིག་སྐུད་ལྔ་ནི་བསྒྲིལ་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ལྷག་ཉིས་འགྱུར་བྱ། །

Having spoken thus, perform the perfect offerings. All the maṇḍalas without exception are, by this, likewise the maṇḍala; they are placed in the sky as before. All the deities of that maṇḍala are like pure crystal, blazing with their own light in a wheel. Adorned with white ornaments, visualize them perfectly within the celestial palace, equal to the light of the moon. Likewise, having clearly beheld the peaceful Śrī Heruka, summon him perfectly. Then, by the light of the HŪṂ at the moon in one’s own heart, he is made to enter one’s own body. Abiding perfectly through the union of the two joined, by the practice of churning and being churned, he dissolves into one’s own body and lies upon the ground of the maṇḍala. Thus it is also said: "The principal disciple, together with [the others], possessing the qualities of specific knowledge, having beheld the wisdom maṇḍala, lies near the maṇḍala." This concludes the fifteen verses on the ritual of the preparatory consecration. Then, the Vajra Ācāryas, having been exhorted by the deities, awaken from sleep. Possessing the yoga of Vajra Caṇḍaśrī, they visualize the maṇḍala abiding in the sky. Having likewise offered songs, sounds, and so forth, along with incense and offerings, they should strike the wisdom lines. Using a thread spun by a young maiden, or likewise purchased with the wealth of a hero, [the thread] should be without loose hairs and perfectly pure. It should be made in five sets of five [strands] each. Taking the five colors, white and so forth, as the primary ones, the five lines of thread should be twisted together. They should be made twice the size of the maṇḍala.

སྔགས་པ་ཡི་ནི་མཐེའུ་ཆུང་ ཚད། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ་ལྟ་བུ། ། སྤོམ་ཕྲ་གཉིས་སུ་དག་བརྗོད་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཐིག། ཇི་ལྟར་མདུད་པར་མི་འགྱུར་ཕྱིར། ། ཤིང་ལ་སོགས་པར་དཀྲི་བྱ་སྟེ། ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་བཞག་ནས། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་ཡང་དག་བརྒྱན། ། ཡི་གེ་ གསུམ་དང་སྤེལ་བ་ཡི། ། སྭཱ་ཧཱའི་ཡི་གེ་ཇི་ལྟར་རིམ། ། ཡི་གེ་ལྔ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་སྐུ་རང་བཞིན་ནོ། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དཔའ། ། རང་གི་ལྷ་མོ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་བརྗོད་ཙམ་གྱིས། ། ཐིག་སྐུད་བློ་ལྡན་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། སྐུ་ གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། ། ཐུན་མོང་དུ་ཡང་རྣམ་པར་བལྟ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་བྱ། ། དེ་ནས་ཛ་ལས་མིག་ལ་ནི། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་མདོག་སེར་དགོད། ། ཨོཾ་དཱིཔྟ་དྲྀཥྚ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ། ། ཞེས་བརྗོད་ལྕགས་ཀྱུའི་ རྣམ་པ་ཡི། ། སྤྲུལ་བའི་འོད་ཟེར་ཚོགས་དང་ནི། ། སྔགས་དེ་ཡང་ནི་ལན་ཅིག་བརྗོད། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སོགས་ཀུན་མཐའ། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དེ་ལྟར་བསྐུལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་ ནི་བསྐུལ་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་ཏུ་གདབ་འགྱུར་རོ། ། འབར་བའི་ལྟ་བའི་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བྱིན་བརླབས་པའི། ། རང་གི་སྙིང་གར་ལག་པས་ཐིག། སྒྲུབ་པོས་ཐིག་ནི་རྫོགས་གདབ་བྱ། ། ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱཿ། ཨོཾ་པ་ར་སྤ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚཿ སརྦ་དྷརྨཱཿ། ཨོཾ་ཨ་ཏྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚཿསརྦ་དྷརྨཱཿ། །

The measure of the mantra practitioner’s little finger is like one-twentieth of the door. Having described the thickness and thinness as two, the wisdom thread of the maṇḍala should be wound around wood or the like so that it does not become knotted. Having placed it in a vessel of gold or the like, it is perfectly adorned with fragrance and flowers. Interspersed with the three syllables, the syllable svāhā follows in its proper order. By way of the five syllables, it is the nature of the bodies of all Buddhas. The glorious and heroic Śrī Heruka is perfectly joined with his own goddess. By merely uttering the syllable Hūṃ, the wise one consecrates the thread. By way of the nature of body, speech, and mind, it is threefold in every respect; it should be viewed as common and as the nature of the five wisdoms. Then, from Jaḥ, one places the sun and moon, yellow in color, upon the eyes. Reciting Oṃ dīpta dṛṣṭi aṅkuśa jaḥ, one should gaze with the blazing look of the emanated mass of light rays in the form of a hook, and recite that mantra once. One should gaze with the blazing look at the end of all [deities] such as the glorious Heruka. Having made offerings to them, the practitioner of the vow should thus exhort them. By exhorting the maṇḍala thread, it will be cast as the vajra thread. Summoned by the hook of the blazing look, the thread is placed in one’s own heart with the hand by the practitioner of the glorious Heruka’s blessing; the practitioner should then cast the thread in its entirety. Oṃ anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ | oṃ parasparānupraviṣṭāḥ sarvadharmāḥ | oṃ atyantānupraviṣṭāḥ sarvadharmāḥ.

ཞེས་པ་བརྗོད་དེ་དེ་དོན་ནི། ། མངོན་དུ་བྱས་ནས་དངོས་པོ་བཞིན། ། གཡོག་དང་བཅས་པས་བསྔགས་ཏེ་བཟླས། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ནམ་མཁའ་ལ། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་བསྒྲིལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ ཕཊ། དེ་སྐད་བཟླས་ཏེ་བསྒྲིལ་བྱས་ལ། ། དེ་ལ་གསེར་སོགས་སྣོད་དུ་ནི། ། ཡང་དག་མེ་ཏོག་སྤོས་ལ་སོགས། ། སྔར་བཞིན་དུ་ནི་ཡང་དག་མཆོད། ། མིག་གཉིས་མ་དང་ཊ་ལས་ནི། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་སྔར་བཞིན་བལྟ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཊཾ་མཾ་ཉིད། ། བརྟན་པར་བྱས་ནས་ སྔགས་བཟླས་བྱ། ། སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་པ་བྱ། ། ཡིག་གསུམ་སྟོང་ཕྲག་བར་དུ་བཟླ། ། ཡང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ས། ། དེ་ལ་ཀུན་དུ་བྱུག་པར་བྱ། ། མེ་ཏོག་ལེགས་བཀྲམ་མཆོད་ཡོན་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་ ནམ་མཁའ་གནས། ། སྒེག་མོ་སོགས་ཀྱིས་ལེགས་མཆོད་ནས། ། མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་བྱ། ། དེ་ལ་ཡི་གེ་བདུན་བསྔགས་ནི། ། རང་གི་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བདག་གྱུར་ན། ། དུམ་སྐྱེས་མ་ཡི་རང་བཞིན་གྱི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ པ་མངོན་བྱས་ནས། ། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་སྤྲོ་ཞིང་བསྐུལ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དག་གིས་སུ། ། ལག་པ་གཡོན་པས་བཟུང་ནས་ནི། ། གྲོགས་པོའི་ལག་པར་བྱིན་ནས་སུ། ། ཕྱོགས་ཀུན་དག་ནི་མཉམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཛ་ཛ་ཛ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ། གྲོགས་པོ་ལ་ནི་ གཏད་པར་བྱ། ། དེས་ཀྱང་ལག་གཡོན་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། ཡང་དག་བཟུང་ནས་དེ་སྐད་བརྗོད། ། ཐིག་གཉིས་རྒྱབ་ནས་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། རིམ་པ་ཇི་བཞིན་དྲང་ཞིང་བཟུང་། །

Having spoken thus, the meaning of which is as follows: having made it manifest, just like a physical object, one should recite the mantra while praising it along with the attendants. Without mental engagement, in the sky, one should twist it with this mantra: OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Having recited it in that way and twisted it, one should properly worship it with flowers, incense, and so forth, in a vessel of gold or the like, just as before. One should view the two eyes as the sun and moon from the syllables MA and ṬA, as before. Having stabilized the vajra-fists with the syllables ṬAṂ and MAṂ, one should recite the mantra: OṂ VAJRA SAMAYA SŪTRA MĀTI KRAMA HŪṂ. One should recite it one hundred and eight times, or the three syllables up to a thousand times. Furthermore, one should smear the ground of the maṇḍala with it. Having scattered flowers well and offered the water for the feet, all the Vajra-holders dwelling in the sky, having been properly worshipped by Lāsyā and the others, the wise one should strike the lines of the maṇḍala. There, the mantra of the seven syllables should be recited mentally; having become the glorious Heruka, and having manifested the blessing of the nature of Khaṇḍarohā, one should joyfully exhort the supreme practice companion. Holding it with the left hand in a vajra-fist and giving it into the hand of the companion, one should make all directions equal. Having uttered "OṂ JA JA JA," one should entrust it to the companion. He too, holding it properly with the left hand in a fist, should speak those words. Having generated the two lines from the back, one should pull and hold them straight according to the sequence.

དང་པོ་ནུབ་དང་ལྷོ་ཡི་ནི། ། སྒོ་རུ་སྒྲུབ་པ་པོ་གནས་བྱ། ། ཤར་དང་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ནས། ། ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་གཟུང་བྱ་ཞིང་། ། གང་ཞིང་སྔགས་པས་ལས་བྱེད་པ། ། དེ་བཞིན་སྒྲུབ་པོ་གྲོགས་ཀྱིས་བྱ། ། ཡང་ནི་གཡོན་ནས་བསྐོར་ནས་སུ། ། སྔགས་དེ་ཉིད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ། ཤར་དུ་ཕྱོགས་པས་དེ་བཞིན་དུ། ། ས་ཡི་གཞི་ནི་དེ་ཉིད་ལ། ། ཚངས་ཐིག་གཉིས་ནི་ཡང་དག་པར། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་བརྐྱང་བར་བྱ། ། སྔགས་པས་ཐིག་ནི་འདེབས་པ་ན། ། ནམ་མཁའ་མ་ལུས་ཁྱབ་པ་ཡི། ། དེ་ཡི་སྒྲ་ཡིས་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། དེ་ཉིད་ལན་ཅིག་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། ཁྱེད་ནི་སེམས་ ཅན་དོན་དུ་དབབ། ། འདི་ཉིད་ཀྱང་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་སྒྲུབ་གྲོགས་དག། བསྐོར་ཞིང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ནི། ། གཡོན་པའི་སྤྱོད་པ་གཙོ་བའི་ཕྱིར། ། ཀུན་དུ་གཡོན་པའི་ཆོ་གས་བྱ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྟོས་པ་ཡིས། ། རྟོགས་པར་དཀའ་བས་ གཡས་སྐོར་དུ། ། རླུང་དང་དབང་ལྡན་མཚམས་གནས་དང་། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ། ། སྔགས་པས་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གཉིས་ནི། ། ཇི་ལྟའི་རིམ་པས་བརྐྱང་ལག་གདབ། ། དེ་བཞིན་མེ་རུ་གནས་པ་ཡིས། ། བྱང་དུ་བལྟས་པས་དེ་ལྟ་བར། ། ལྟེ་བའི་ ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་ཡི། ། དེ་ཡིས་དབང་པོའི་ཕྱོགས་ཐིག་གདབ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་རླུང་ཕྱོགས་ཀྱི། ། སྔར་བཞིན་དུ་ནི་གནས་ནས་སུ། ། སྔགས་པས་ལྷོ་རུ་མངོན་ཕྱོགས་པས། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཐིག་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་ནས། ། ཤར་དུ་ མངོན་པར་ཕྱོགས་གནས་ཏེ། ། བསྐོར་བར་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡིས། །

First, the practitioner should stay at the western and southern gates, facing east and north, and hold [the thread] toward the center. The practitioner and the assistant should perform the ritual in that manner. Alternatively, circling from the left, the mantra itself should be recited: Oṃ vajrasamayasūtram atikrama hūṃ. Facing east, in that same way, upon that very ground, the two Brahma-lines should be stretched out correctly by one in meditative equipoise. When the mantra practitioner lays the lines, by the sound of that which pervades the entirety of space, the Sugatas are invoked just once: "You, for the sake of sentient beings, descend!" This should also be contemplated. Then, the activity of the master and the ritual assistant circling and moving about—because the conduct of the left is primary—it should all be performed according to the left-hand ritual. Nevertheless, because it is difficult to understand through mere observation, [one should proceed] by circling to the right. Abiding in the intermediate directions of wind and Ishāna (northeast), and facing toward fire and Nairṛti (southeast), the mantra practitioner should stretch and lay the two intermediate lines according to the proper sequence. Likewise, abiding in the southeast and facing north, in that same way, abiding in the center, one should lay the line toward the direction of Indra (east). Then, likewise abiding in the direction of wind as before, the mantra practitioner, facing south, should lay the western line. Then, staying in that very place and facing east, by the activity of circling and moving about—

མཁས་པས་བྱང་གི་ཕྱོགས་ཐིག་གདབ། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ནས་སུ། ། དེ་བཞིན་ནུབ་ཏུ་མངོན་ཕྱོགས་པས། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་ཐིག་བཏབ་ནས་ནི། ། དེ་བཞིན་གྲྭ་བཞི་རུ་ནི་འགྱུར། ། འཁོར་ ལོ་གསུམ་བརྗོད་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། འཁོར་ལོ་ཐིག་ནི་རྒྱས་བསྟན་པ། ། ཡང་དག་རྫོགས་པར་སྔར་བརྗོད་པས། ། འདིར་ནི་རྒྱས་པར་མ་བྱས་སོ། ། ར་བ་ལ་སོགས་ཐིག་རྣམས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ནི་བསྡུས་པ་རུ། ། དེ་ནས་ཕྱིས་ནི་བརྟགས་བྱས་ ལ། ། མཁས་པས་ཡང་དག་མཆོད་ལ་གཞག། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ནི་གཤེགས་གསོལ་ནས། ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡི་ཚོན། ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་ཉིད་དུ། ། བཀང་ནས་ཆོ་ག་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཐིག་གི་ཚོན་སྣ་ལྔ་པོ་ཉིད། ། ཧཱུཾ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་ བདག་པོ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། བསམས་ལ་དེ་ནི་རིམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་བསམས་ཏེ། ། ཨོཾ་ནི་ཇི་ལྟར་འོད་ལྡན་པ། ། བདེན་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཚིག་གིས། ། རྡུལ་ཚོན་རྣམས་ནི་འབར་བའོ། ། རྡུལ་ཚོན་མང་བདེན་ གང་བརྗོད་པས། ། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཡིས། ། བདེན་དེས་ཚོན་རྩི་འབར་བར་ཤོག། སྦྱོར་བའི་སྟོབས་ནི་གོམས་པ་ཡིས། ། གང་ཞིང་སྟོབས་ཀྱིས་འབར་བའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་པོ་ནི། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ བཟླས་བྱས་ཏེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཡོངས་བཟླས་ནས་ནི། ། བདག་པོ་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཕྱིས་ནི་ཡང་དག་མཆོད་པར་བྱ། ། བླ་མེད་ཤེས་རབ་བླངས་ནས་སུ། ། རང་གི་དྲིལ་བུ་སྒྲ་ཡིས་ནི། ། རང་ལ་མཚན་མ་ངན་ལ་སོགས།

The wise one should strike the line for the northern direction. Sitting in the direction of fire (the southeast), and likewise facing west, one should strike the line for the southern direction; thus, the four corners are formed. Regarding the maṇḍala of the three wheels, the detailed explanation of the wheel lines has already been perfectly described previously, so it is not elaborated upon here. As for the lines for the enclosure and so forth, once the wisdom lines have been condensed, they should subsequently be examined and then properly worshipped and set aside by the wise. Having requested the wisdom lines to depart, one should fill vessels of gold and the like with blue and other colors, and then begin the ritual. The five-colored lines themselves should be visualized as the Lord of the Maṇḍala, who is perfectly endowed with all maṇḍalas; one should meditate on him in stages. Visualizing sun maṇḍalas, and with the words of the blessing of truth, "Oṃ, just as [the sun] is possessed of light," the colored powders shall blaze. By reciting the truth of the many colored powders, "For the sake of sentient beings attaining Buddhahood, through the passion for sentient beings, by that truth, may the pigments blaze!" and through the power of familiarizing oneself with the application, they shall blaze with power. Then, having recited the three syllables one hundred and eight times, and having fully recited "Oṃ vajracitra samaya hūṃ" one hundred and eight times, the master endowed with yoga should subsequently perform the perfect worship. Having taken the unsurpassed insight (prajñā), by the sound of one's own bell, [one should avert] bad signs and the like for oneself.

། རིམ་གྱིས་ མེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དབུས་སུ་ཐིག་ལེ་དཀར་པོའི་ཚོན། ། ཤར་གྱི་འདབ་མར་ནག་པོའོ། ། གཡོན་གྱི་འདབ་མར་ལྗང་གུའོ། ། དེ་བཞིན་རྒྱབ་ཀྱི་འདབ་མར་དམར། ། གཡས་ཀྱི་འདབ་མ་སེར་པོར་དགོད། ། དེ་ལྟར་ཐིག་ལེ་ལྔ་པོ་དེ། ། ཡང་དག་རྙེད་ནས་ལག་ གཡོན་གྱིས། ། སྔགས་ཀྱི་བསྐུལ་བ་བརྗོད་པ་ནི། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཱ་ག་ས་མ་ཡ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་དབང་ལྡན་ནས། ། ནང་ནས་རི་མོ་ལྔ་བྲི་བྱ། ། ཕྱི་ནས་སློབ་མ་ཅི་བདེ་བར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནང་དུ་གནས་ནས་ནི། ། དཀར་པོ་ལྗང་གུ་དམར་པོ་དང་། ། དེ་བཞིན་གཞན་ནི་སེར་སྔོན་པོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཁ་དོག་སོགས། ། ར་བ་རྣམས་སུ་ཡང་དག་གྲགས། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཚད་ཀྱིས་བྲི། ། དེ་བཞིན་སྦོམ་མིན་ཕྲ་བ་མིན། ། འཁྱོགས་པ་མ་ཡིན་ཉམས་པ་མིན། ། མཁས་པས་རི་མོ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་ དུ་ནི་ཡང་གསུངས་པ། ། སྦོམ་པས་ནད་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ཕྲ་བས་ནོར་ནི་ཉམས་པར་རོ། ། འཁྱོག་པོ་ཡིས་ནི་འབྱེད་པར་བྱེད། ། ཆད་པ་ཡིས་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། ། གཞན་དུ་ཡང་ནི་བརྗོད་པ་ཡི། ། སྦོམ་པ་ཡིས་ནི་ཁོང་ནད་འབྱུང་། ། ཕྲ་བས་ནད་དང་ ནོར་ཟད་དོ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ནི། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མ་དག་ལ་འབྱུང་། ། སྦོམ་ཕྲ་མཐེའུ་ཆུང་གི་ནི་ཚད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཁྲུ་ནི་དྲུག་ཏུ་འདོད། ། ཐུན་མོང་གི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུའི་ཚད་ཡིན་ནོ། ། རྡུལ་ཚོན་ཤར་དང་བྱང་དང་ ནི། ། ནུབ་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་ནི། ། དེ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ། ། ཞལ་གྱི་མདོག་ཏུ་བྲི་བའོ། །

It is the gradual elimination [of the stains]. In the center, the color of the white drop; on the eastern petal, black; on the left petal, green; likewise, on the rear petal, red; and on the right petal, yellow should be arranged. Having thus correctly obtained those five drops, with the left hand, one recites the mantra invocation: OṂ VAJRA RĀGA SAMAYA OṂ ĀḤ HŪṂ. With the left fist, starting from the northeast, one should draw the five lines from the inside out. Then, the disciples, remaining comfortably within the maṇḍala, [draw] white, green, red, and likewise the others, yellow and blue. These colors and so forth are well known as the enclosures on the outside. One should draw according to the dimensions as they were taught. Likewise, it is not thick, not thin, not crooked, and not broken; the wise should draw the lines. Furthermore, it is said: Through thickness, disease will arise; through thinness, wealth will decline. Through crookedness, it causes division; through breaks, death will occur. It is also stated elsewhere: Through thickness, internal disease arises; through thinness, illness and the exhaustion of wealth occur. Such defects as these will befall both the ācārya and the disciples. The thickness and thinness should be the measure of the little finger; the maṇḍala is held to be six cubits. For a common maṇḍala, the measure is twenty [finger-widths] for the doors. The colored powders for the east, north, west, and south, and so forth, should be drawn according to the colors of the faces.

དཀར་པོ་སྔོན་པོ་བསྲེས་པའི་མདོག། དབུས་ཀྱི་ཆར་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་གསང་དབང་བསྐུར། ། གཞན་ཉིད་ཀྱང་ནི་བརྟག་པ་ ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་དུས་སུ་ནི། ། རླུང་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་ན། ། གཅིག་ཏུ་དམ་པའི་དོན་དུ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡང་ན་རལ་གྲིའི་རྩེ་མོ་ལ། ། ཕར་ལ་བ་ཡི་མར་ནག་གིས། ། སྙིང་པོ་ས་བོན་ཧཱུྃ་ཕཊ་ནི། ། སྔགས་རིག་པ་ ཡིས་ཕྱི་རོལ་བྲི། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཡི་འགྱིང་པའམ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་དཔལ་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། རལ་གྲི་དེ་ནི་སྤྲིན་ལ་སོགས། ། རླུང་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་སུ། ། ལན་ཅིག་ཁྲོ་བོའི་ལུས་ཀྱིས་སུ། ། ཕཊ་ཀྱི་ཡི་གེ་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། ། མཚོན་ཆ་འདེབས་པའི་ཚུལ་ བྱས་ན། ། སངས་རྒྱས་བྱས་ཀྱང་རླག་པར་བྱེད། ། དེ་ལྟར་བཟློག་ནས་དེ་རྗེས་ལ། ། སྣོད་ནི་བཟང་པོ་ལ་སོགས་སུ། ། གནས་མིན་པར་ལྟུང་རྡུལ་ཚོན་ནི། ། དེ་བཞིན་རས་ལ་སོགས་པ་ཡང་། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། བཟླས་པའི་དྲི་ཡི་ཆུ་དག་གིས། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་སུ། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་བསང་གཏོར་བྱ། ། ཙནྡན་ཨ་ག་རུ་ནི་སྤངས། ། ཆུ་སྲིན་སྡེར་མོ་ག་པུར་དང་། ། གླ་རྩི་ཀ་ར་སྦྲང་རྩིར་ལྡན། ། བདུག་སྤོས་མང་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་སྣོད་བྱས་ནས། ། མདུན་དུ་མེ་ མར་སྡོང་པོ་གཞག། སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ནི། ། བླ་རེའི་སྟེང་ནས་འཕྱར་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ལག་པ་གཡོན་པ་རེག་བྱས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་གསང་སྔགས་ཏེ། ། ལན་བདུན་དུ་ནི་བཟླ་བར་བྱ། ། ཉི་མ་དགོངས་ཀ་དེ་ཉིད་ ལ། །

The color resulting from mixing white and blue should be drawn in the central portion. In this very place, the secret empowerment is conferred; others are also to be examined. At the time of drawing the maṇḍala, if wind and so forth arise, one should meditate single-mindedly on the ultimate bodhicitta. Alternatively, on the tip of a sword, the mantra-scientist should write the heart-seed syllable hūṃ phaṭ with cow’s ghee on the outside. With the majestic stride of Mahābala, or possessing the yoga of Vajracaṇḍaśrī, one should face the wind with that sword and so forth. With the body of a wrathful deity, one should utter the syllable phaṭ once and, by making the gesture of brandishing a weapon, one can destroy even a Buddha. Having thus averted [the obstacles], thereafter, the colored powders that have fallen in improper places, as well as those on the cloth and so forth, should be purified with the hundred-syllable mantra and water scented with perfumes, beginning from the northeast and sprinkling both outside and inside. Having prepared vessels in the cardinal and intermediate directions, one should place a lamp-wick of ghee in front. Various flower garlands should be suspended from above as a canopy. Then, in the center of the maṇḍala, having touched it with the left hand, one should recite the secret mantra of the maṇḍala lord seven times. At that very time, at the end of the day—

གར་དང་རྔ་ནི་ལྷག་པ་ཡི། ། གླུ་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཀུན། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་རྣམ་གནས་པའི། ། འཁོར་དང་བཅས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་གནས་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་ཡང་དག་མཆོད། ། གསོལ་བཏབ་འདི་ ཡིས་སྤྱན་དྲང་བྱ། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བདག་ལ་དགོངས། ། བདག་མིང་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་གིས་བརྟག་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་འདིར་གཤེགས་ལ། ། དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་དེང་སྩོལ་ ཅིག། དེ་ལྟར་བརྗོད་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། ཐུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྡོར་ཧཱུྃ་ལས། ། ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པའི་འོད་ཟེར་ཚོགས། ། བཅོམ་ལྡན་དཔའ་བོ་གཙོ་བོ་ནི། ། སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པ་ནི། ། ཁ་སྦྱོར་གྱུར་པས་ཡང་དག་གནས། ། དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་བསྐུལ་ནས་ བྱོན། ། དེ་ལ་ཧཱུྃ་ལ་ཞུགས་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཀུན་བསམ་བྱས་པ། ། བར་སྣང་ལ་གནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཇི་ལྟའི་གནས་སུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཧཱུྃ་གིས་བྱས་པས་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ། ། རི་མོ་ལ་སོགས་རྣམ་བཀོད་ལ། ། དེ་ལྟར་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུག། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་བྱུང་པདྨ་ནི། ། འདབ་མ་བརྒྱད་པ་གེ་སར་བཅས། ། པད་སྟེང་དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་ནི། ། ལྷ་མོས་འཁྱུད་པས་ཡང་དག་གནས། ། ཤར་གྱི་འདབ་མར་མཁའ་འགྲོ་མ། ། བྱང་གི་འདབ་མར་ལཱ་མ་སྟེ། ། ནུབ་འདབ་དུམ་སྐྱེས་མ་ཡིན་ལ། ། ལྷོ་རུ་གཟུགས་ ཅན་མ་གནས་སོ། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་ཁུ་བ་ཁྲག། དུང་ཆེན་བཞི་རུ་གནས་པ་ནི། ། མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་བཞི་པོ་ལ། ། གཡོན་ནས་བརྩམས་ཏེ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་འཁོར་ལོ་གསུམ་བསྟན་པ། །

With dance, drum, and especially song, and all sounds and so forth, one should perfectly worship all the Buddhas together with their retinues who abide in the Buddha-fields, as well as the maṇḍalas abiding in the directions of space. By means of this supplication, one should invite them: "May all the Buddhas residing without exception in the ten directions turn their attention to me. I, the one named Vajra-holder, shall prepare the maṇḍala. May the Buddhas come here and grant accomplishments this very day!" Having spoken thus and prostrated, from the hūṃ of the vajra of the heart-wisdom, a mass of light rays in the form of hooks emanates. The Blessed Lord, the principal Hero, who abides in an emanated form in union, is perfectly present. Therefore, having been perfectly exhorted, he arrives and enters into the hūṃ. One should visualize all the members of the maṇḍala together, abiding in the intermediate space. Just as they are in their respective places, they are unified by the hūṃ and meditated upon as one. Into the arrangement of the drawings and so forth, one should thus enter one's own maṇḍala. In the center of the maṇḍala is an eight-petaled lotus with a filament. Upon the lotus, the Hero Īśvara abides perfectly embraced by the goddess. On the eastern petal is Ḍākinī; on the northern petal is Lāmā; on the western petal is Khaṇḍarohā; and on the south resides Rūpiṇī. In the four intermediate petals, one should place the four great conch vessels containing feces, urine, semen, and blood. Likewise, the three wheels are taught.

དཔའ་བོའི་རྩིབས་ལ་དེ་བཞིན་དགོད། ། རྒྱུད་ནས་གཡོན་གྱི་ རིམ་པ་ཡིས། ། རང་རང་ལྷ་མོ་ཡང་དག་ལྡན། ། དང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་དང་། ། གསུམ་པ་སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་ནི། ། ལུགས་ལས་བཟློག་པ་དགོད་པར་བྱ། ། དང་པོའི་སྒོར་ནི་ཁྭ་གདོང་མ། ། དེ་ནས་འུག་གདོང་བྱང་དུ་སྟེ། ། ཁྱི་གདོང་ནུབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ལྷོ་རུ་ཕག་གི་གདོང་ཅན་ནོ། ། མཚམས་སུ་དེ་བཞིན་གཤིན་རྗེ་བརྟན། ། གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་གཞན་ཡང་ནི། ། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན་ཞེས་དང་། ། དེ་བཞིན་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་དགོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་རྣམས་བཀོད་ནས་ སུ། སྔགས་འདི་དག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་གསུམ་དྲན་བྱ། ། གལ་ཏེ་རྡུལ་ཚོན་མ་ནུས་ན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་མཉམ་རས་ལ་ནི། ། སྔར་ནས་ཚོན་གྱིས་བྲི་བར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ཡང་ནི་མ་ནུས་ ན། ། དེ་དང་དེ་ནས་སྔགས་བསྒོམ་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་མཆོག་ཕྱག་རྒྱ་བཞི། ། ངེས་པར་བྲི་བ་དགོངས་པའོ། ། ཅུང་ཞིག་དཀྱིལ་འཁོར་མ་རྫོགས་པ། ། དེ་ཡི་དུས་ན་ཡོངས་རྫོགས་འགྱུར། ། ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་རྣམ་བཀོད་ནས། ། འདི་ལྟར་སྤོས་ལ་སོགས་པ་ཡང་། ། དཀྱིལ་ འཁོར་པ་ཀུན་མངོན་བྱས་མཆོད། ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣལ་འབྱོར་དམིགས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་ཡང་དག་གཟུང་། ། ཁྲོས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་བརྗོད་ནས་སུ། ། སྔགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་འཇུག། རྣལ་འབྱོར་གཡས་དང་གཡོན་གྱིས་ནི། ། བལྟ་ ཞིང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ནས་སུ། ། བསྐྱུར་བའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བླངས་ནས།

One should likewise arrange them on the spokes of the heroes. According to the tantra, in the sequence of the left, they are perfectly endowed with their respective goddesses. First is the mind wheel, second is the speech wheel, and third is the body wheel; these should be arranged in reverse order. At the first gate is Kākāsyā; then Ulūkāsyā is in the north; one should know Śvānāsyā is in the west; and in the south is Śūkarāsyā. In the intermediate directions, one should likewise arrange Yamadāḍhī, Yamadūtī, Yamadaṃṣṭriṇī, and Yamamathani. Having arranged the deities of the maṇḍala, one should recite these mantras: OṂ VAJRA ĀVEŚAYA KRAMA HŪṂ. Alternatively, one should recollect the three syllables. If one is unable to use colored powders, one should previously draw the maṇḍala on a cloth of equal size using pigments. If one is still unable to do that, one should meditate on the mantras in those respective places. It is the intention that the four mudrās of the supreme Heruka must certainly be drawn. At the time when the maṇḍala is not yet complete, it will become fully complete. Having arranged the wheel of deities, one should likewise offer incense and so forth, making offerings to all the members of the maṇḍala. The ordinary person should focus on the yoga, properly holding a garland of flowers. One should utter the wrathful syllable HŪṂ. Having uttered the syllable HŪṂ, the mantrin enters the maṇḍala. Looking with the right and left [hands], the yogin should ring the bell. Having performed the circumambulation three times, one should take the discarded garland of flowers.

། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་སླར་ཡང་ནི། ། རང་གི་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱ། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་སྟངས་ཡང་དག་ལྡན། ། ནུབ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞི་རུ། ། གནས་ ནས་ཡི་གེ་གསུམ་ནི་བརྗོད། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞིར་ནི། ། མཁས་པས་ཡིད་ཀྱིས་དབྱེ་བར་བྱ། ། སྒོ་དབྱེ་བ་ཡི་གསང་སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་བཛྲོད་གྷ་ཊ་ཡ་ས་མ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་ལྡན་པའི། ། དྲི་ཡི་ཆུ་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ དཔལ་མདུན་དུ་ནི། ། དུང་ཆོས་དག་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། སྔགས་པ་རིག་མ་དང་བཅས་པས། ། དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་འཇུག། དེ་ནས་རྗེས་གནང་བླངས་ནས་སུ། ། རང་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། རང་གི་མིང་ནི་བརྗོད་ནས་སུ། ། སྤྱི་བོས་ཀྱང་ནི་ཕྱག་ བྱའོ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་འདིས། ། ལྷ་རྣམས་ཡང་དག་བསྐུལ་བར་བྱ། ། མི་བཟད་མ་ལུས་བདུད་ཀྱིས་གུས་བྱས་པའི། ། མ་ལུས་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་སྔོན་དུ་བྱས། ། རང་བྱུང་མཐའ་མེད་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། ། ས་ཀུན་སྙིང་པོ་གཅིག་ དུ་འདིར་སྤྱོན་ཅིག། དེ་ལྟར་སྔགས་པས་བསྐུལ་ནས་སུ། ། མཁས་པས་ཡང་དག་འཇུག་པར་བྱ། ། ཧཱུྃ་བཞི་པ་ཡི་སྔགས་དང་ནི། ། དཔའ་བོ་ལྔ་དང་བཅས་པས་བྱ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་པ་ཡ་གྲྀཧྞ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿ། བྷ་ག་ཝཱན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྔགས་འདི་དག་ནི་བརྗོད་པ་ནི། ། རང་སྙིང་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི། ། འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་མ་ལུས་དགུག། རང་གི་སྲས་བཅས་འདིར་གནས་པ། ། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ནས་འོངས་པ་ཡིས། ། ངལ་ཞིང་ཞལ་ནི་བཞད་བཅས་པ། །

The practitioner of the observance should then bind [the crown] upon his own head. Possessing the wrathful gaze, he should stand at the four gates, such as the western one, and recite the three syllables. The wise one should mentally open the four gates, such as the eastern one. The secret mantra for opening the gates is: OṂ VAJRODGHAṬAYA SAMAYA PRAVEŚAYA HŪṂ PHAṬ. Then, with the five nectars and scented water, a conch vessel should be placed before the glorious Heruka. The mantrin, together with the consort, likewise enters the maṇḍala. Then, having received the permission, he should perform the self-consecration. Having uttered his own name, he should also prostrate with his head. By means of this ritual that follows, the deities should be perfectly exhorted: "O you who are honored by all the fierce Māras without exception, who have previously manifested the nature of all beings without exception, whose nature is the self-arisen, limitless becoming itself—the single essence of all the earth, come here! Having been exhorted by the mantrin in that way, the wise one should enter perfectly. This should be done with the four HŪṂ mantra and the five heroes: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ; OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ; OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ; OṂ ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VAJRA HŪṂ PHAṬ. By reciting these mantras, light rays arising from the syllable HŪṂ at one's own heart summon them all without exception. Those who dwell here with their retinues, having come from the direction of space, are weary and their faces are smiling."

རང་གི་དངོས་ གྲུབ་གྲུབ་འདོད་ན། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བདེ་སྟེར་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་ཕྱོགས་འོངས་ནས་སུ། ། སྟེང་དུ་གནས་པ་བསམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བླངས་ནས་ནི། ། སྔར་བརྗོད་པ་ཡི་བསྟོད་པས་བསྟོད། ། བཅོམ་ལྡན་བརྟན་པོར་བཟུང་བྱས་ནས། ། ཤིན་ ཏུ་བཤེས་ནི་ཉེར་གནས་ལ། ། འདི་ཡིས་བསྒོམས་པས་དེ་དེ་ཀུན། ། རང་རང་གཟུགས་ཀྱིས་གཞུག་པར་བྱ། ། ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་ཀུན་ལ་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡིས་རྒྱས་གདབ་བྱ། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། ། རང་རང་ཁ་དོག་ཕྱག་མཚན་ འཆང་། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རུ་ནི་གྲགས། ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྙོམས་འཇུག་པ། ། བསྒོམ་པའི་བདག་ཉིད་དེ་དོན་དུ། ། ཤེས་རབ་མི་མོ་གཟུགས་འཛིན་པ། ། དེ་ནི་དམ་ཚིག་ཏུ་ནི་བརྗོད། ། བྱང་ཆུབ་ས་བོན་སྐྱེད་ བྱེད་གང་། ། ཞིང་དུ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། ། ཡང་དག་མཐར་ནི་རྣམ་དག་པས། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རུ་ནི་བརྗོད། ། སེམས་ཅན་ཕུང་པོ་མ་ལུས་པ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྒྱུད་ཆེད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་སྙིང་བརྩེར་གང་། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རུ་ནི་གྲགས། ། འོན་ ཀྱང་དེ་བཞིན་ལྷ་མོ་རྣམས། ། དགའ་རོལ་དམ་ཚིག་ཏུ་ནི་གྲགས། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཞིན་དུ། ། རང་གི་བྱ་བ་དེ་སྐད་ཅིག། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡིས་རྒྱས་གདབ་བོ། ། དེ་བཞིན་རྒྱས་གདབ་རིམ་ཉིད་ནི། ། དཔའ་དབང་རང་གི་ལྷ་མོ་རྣམས། ། དཔའ་བོ་ རྣམས་དང་གཙོ་བོ་ནི། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་ལེགས་མཉམ་གཞག། སེམས་ཅན་དོན་ལ་བྱེད་བརྩོན་པས། །

If you desire to achieve your own accomplishments, you should approach the maṇḍala and visualize yourself abiding above it, bestowing happiness upon all sentient beings. Having taken up the vajra and bell, you should praise [the deity] with the hymn previously recited. Having firmly grasped the Blessed One, you should cause all those [deities] who are in close proximity to enter [the maṇḍala] in their respective forms through this meditation. All the wheels of deities should be sealed with the four mudrās. Possessing the excellence of all aspects, and bearing their respective colors and hand-symbols, the nature of the nirmāṇakāya is renowned as the mahāmudrā. For the purpose of the meditation on the union of the two organs, the woman who holds the form of insight (prajñā) is called the samaya-mudrā. That which generates the seed of awakening and acts as the field is, through its purity in the ultimate limit, called the dharma-mudrā. That which, out of compassion, [unites] the vajra and lotus for the sake of the continuum of perfect awakening for all sentient beings without exception is renowned as the karma-mudrā. Nevertheless, the goddesses who delight in play are also known as the samaya-mudrā. Likewise, the karma-mudrā is the instantaneous performance of one's own activity. Thus, one should seal [the deities] with the four mudrās. In that same sequence of sealing, the lords of heroes and their goddesses, as well as the heroes and the principal [deity], should be thoroughly granted empowerment. Through meditative concentration, one should remain well-composed, striving for the benefit of sentient beings.

སྤྲོ་དང་དེ་བཞིན་གཞུག་པར་བྱ། ། ཕན་ཚུན་ཐ་མི་དད་མི་གནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ བདག་པོ་གསང་སྔགས་ནི། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླ་བར་བྱ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བཟླ་བར་བྱ། ། དེས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུབ་པར་ནི། ། འགྱུར་བ་རུ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། གཙོ་བོ་སྔགས་ནི་བཟླས་པ་ཡིས། ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་དེ་ ནས་ནི། ། དེ་ཡི་མདུན་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བསྔགས། ། དེ་རྣམས་འཁོར་ལོའི་རྡུལ་ཚོན་གྱི། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་མཁས་པས་གཞག། ཇི་ལྟར་འདོད་པས་མཚམས་བཞི་རུ། ། མཚན་མ་ཡང་དག་ལྡན་དེ་དགོད། ། དེ་ནས་ཨརྒྷ་ལ་ སོགས་དབུལ། ། པུས་མོ་གཡས་པ་སར་བཙུགས་ནས། ། སྤོས་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་མཆོད། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་གསུམ་བསྔགས་པའི། ། ལས་ཀུན་པ་ཡི་བུམ་ཆུ་ཡིས། ། སྣོད་གཅིག་ཏུ་ནི་བསང་གཏོར་བྱ། ། ཡང་དག་བླངས་ཏེ་བཏུང་ལ་སོགས། ། བལྡག་ དང་གཞིབ་དང་བཅའ་བར་ལྡན། ། དེ་ལ་ཡིག་གསུམ་མངོན་པར་བསྔགས། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་པཱུ་ར་པཱུ་ར་ཨ་བརྟ་ཡ་ཧོ་ཞེས་བྱའོ། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་ནི། ། གོས་ཟུང་དག་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། གཙོ་བོ་ལ་ནི་དྲི་མཆོག་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རས་ཡུག་ དབུལ། ། མེད་ན་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཡི། ། ལྔ་ལས་ཉུང་བར་མི་བྱའོ། ། སྔགས་པས་མཆོད་པ་རྣམ་ལྔ་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་སོ་སོར་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ཡི་གསང་སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་དྷཱུ་པཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་གནྡྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷཀྟཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་དང་དབྱེར་མེད་པ་ཡི་གཟུགས། ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་ཆ་ལུགས་ཀྱིས། །

One should perform the emanation and likewise the absorption. They abide without being distinct from one another. The mantra of the Lord of the maṇḍala should be recited one hundred and eight times. The mantras of the other deities should be recited twenty-one times. By that, there is no doubt that the maṇḍala will be accomplished. Through the recitation of the principal mantra, the Victorious Vase (vijaya-kalaśa) should then be placed in front of it. Consecrated by the mantras of the goddesses, the wise should place them outside the colored powder of the wheel. In the four intermediate directions, as desired, one should arrange those endowed with the correct symbols. Then, one should offer the argha and so forth. Placing the right knee on the ground, one should make perfect offerings of incense and so on. Alternatively, with the water from the All-Action Vase consecrated by the three syllables, one should perform the sprinkling purification in a single vessel. Having properly taken [the offerings], including drinks and so forth, along with things to be licked, sucked, and chewed, one should consecrate them with the three syllables: OṂ SARVA VID PŪRA PŪRA AVARTAYA HO. To each of the heroes, one should offer a pair of garments. To the Lord, one should offer the finest perfumes and various lengths of cotton cloth. If these are unavailable, one should not offer fewer than five. The mantrin should make offerings to each of the deities with the five types of offerings. In this regard, the secret mantras are: OṂ DHŪPAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ; OṂ GANDHAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ; OṂ BHAKTAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. With forms inseparable from the deities, in the attire of Lāsyā and the others, [one should offer].

སྔོན་དུ་གསང་སྔགས་འདི་བརྗོད་ཅིང་། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མ་ཧཱ་སྱ་ལཱ་སྱ་ར་ཏི་ཀྲྀ་ཌཱ་སཽ་ཁྱ་ཨ་ནུཏྟ་ར་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་ མ་ཡེ་ཧཱུཾ། གལ་ཏེ་འབྱོར་ན་མཆོད་པ་ནི། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་སོགས། ། གླུ་དང་གར་དང་རྔ་ལ་སོགས། ། དགོད་དང་སྒེག་ལ་དགའ་བས་སྤྲོ། ། ཕྱི་དང་གསང་བའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། མཆོད་པའི་རིགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནི། ། ལུས་ ཀུན་དྲི་ཡིས་བྱུགས་པ་དང་། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་ཡང་དག་མཆོད། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ནི། ། དམ་པའི་མཆོད་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཡིད་ནི་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། དེ་ཕྱིར་ཀུན་བདག་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བདག་གཞན་ཀུན་གྱིས་ མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྔགས་འདི་ཡིས། ། དེ་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི། ། སྣ་ཚོགས་པས་མཆོད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་ཨ་ནུཏྟ་ར་སརྦ་པཱུ་ཛ་མེ་ གྷ་ས་མུངྒ་ཏེ་ཙ་ར་ཧི་མཾ་ག་ག་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ལྷག་དང་ཆད་པ་ཡི། ། སྐྱོན་ནི་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བསམ་གཏན་བཟླས་དང་བསྟོད་བྱས་ནས། ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་བཟོད་པར་གསོལ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ། དམ་ཚིག་ཀྱང་ནི་དྲན་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་བསྒྲུབ་པར་བགྱི། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤར་སྒོ་ལས་བྱུང་ལས། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ལྷན་འོངས་པའི། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་ཕྱོགས་བདག་ཀུན། ། ཚིག་གིས་ཉེ་བར་སྤྱན་དྲང་བྱ། ། དེ་ལ་ཚིག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །

First, the wise should perform the offering while reciting this mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-MAHĀ-HĀSYA-LĀSYA-RATI-KRĪḌĀ-SAUKHYA-ANUTTARA-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. If resources are available, the offerings should include parasols, victory banners, streamers, and so forth; songs, dances, drums, and the like; and the joy of laughter and graceful play. Through the various types of outer and secret offerings, the practitioner of the vow should properly worship, anointing the entire body with fragrant scents. As it is likewise said: "By this sublime offering, joy is generated in the mind. Therefore, through the yoga of the universal self, one should offer for the sake of both oneself and all others." Thus it is said. Then, with the mantra that follows, one should recite it three times. One should meditate on the offering as being of the nature of all things, diverse in its variety. The mantra is: OṂ ANUTTARA-SARVA-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDGATE-CARAHIMAM-GAGANA-HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Then, in order to clear away the faults of excess or omission, one should perform meditative concentration, recitation, and praise, and request forbearance accordingly. "By the blessing of the dharmadhātu, by the recollection of the samaya, and through compassion for all sentient beings, may all accomplishments be attained without exception." Thus it is said. Then, emerging from the eastern gate, one should invite with words all the lords of the directions, such as Indra and the others, who have come together with the Blessed One. The words for this are as follows:

ཁ་ཅིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཅིག་འོངས། ། ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོ་འཁོར་དང་བཅས། ། གང་འདིར་གནས་པ་དེ་དག་ཀུན། ། དེ་རྣམས་བདག་ལ་རྗེས་དགོངས་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་དྲི་ དང་ནི། ། མེ་ཏོག་སོགས་ཀྱིས་གཏོར་བཞེས་ལ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་སེམས་དང་། ། སློབ་མ་ཡང་དག་བགེགས་མེད་མཛོད། ། དེ་ནས་དེར་གནས་ཨརྒྷ་ནི། ། ཆུ་ནི་གཉིས་པས་གསུམ་དབུལ་ལོ། ། མཆོད་པ་ལྔ་ནི་ཉེར་བླངས་ནས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལྡན་གཏོར་མ་ནི། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མངོན་བསྔགས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་བརྗོད་པས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་དེ་མཐར་ནི། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་ཡན་ལག་བཀྲུ། ། སྣ་ཚོགས་གོས་ཀྱིས་ བརྒྱན་བྱས་ན། ། དང་པོ་ལྷ་རྣམས་ཚིམ་པའི་ཕྱིར། ། ཞི་བ་ཡི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ཡི་ཆོ་ག་ནི། ། དམ་ཚིག་ལྡན་པའི་བཙུན་མོ་གཟུང་། ། རང་གི་ལྷ་མོའི་རྣམ་གང་བསམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནང་དུ་དེ་དང་ནི། ། གནས་ནས་དབང་ཉིད་སྙོམས་འཇུག་ཉིད། ། ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ནི་ལྷ། ། གཉི་གར་ཡང་ནི་ཡང་དག་བསམ། ། དེ་བཞིན་ཧཱུཾ་ལས་ཧོམ་གཟར་བསྐྱེད། ། དབུས་སུ་མེ་ནི་འབར་བ་ཡི། ། དེ་བཞིན་ལྕེ་ནི་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད། ། ཞག་ཆེན་གྱིས་ནི་མཆོད་པའམ། ། མར་དང་བསྲེས་པ་རྣམ་བསམ་བྱ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། བློ་ལྡན་སྟོན་མོའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཕན་ཚུན་ཁ་ཡི་ཐབ་ཁུང་འདིར། ། མ་ཚིམ་བར་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། གང་གིས་དེ་ལྟར་མི་ནུས་ན། ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ཡིས། ། བྱས་ནས་དེ་ནི་ཡང་དག་བསྡུ། །

Some say: "The Blessed One alone comes, together with the lords of the directions and their retinues. All those who dwell here, please turn your attention toward me. Accept these offerings of incense, flowers, and so forth, as they are presented. With a mind of loving-kindness toward sentient beings, ensure that the disciples are free from obstacles." Then, one should offer the argha water three times with the second [vessel] of water. Having taken up the five offerings, the torma endowed with the five nectars should be consecrated with the three syllables and offered while reciting the reality mantra. After making these offerings, the torma for the guardians of the directions is then given. Following that, one should bathe the limbs with fragrant water and adorn [the deity] with various garments. First, to satisfy the deities, one should perform a peaceful homa. Regarding the ritual for that: one should take a consort who possesses the samaya. Visualizing her in the form of one's own goddess, one dwells within the maṇḍala and enters into union. One should clearly visualize the wisdom deity in the heart of both. Likewise, from the syllable HŪṂ, one generates the sacrificial ladle. In the center, one generates the blazing fire and likewise the tongue from the syllable HŪṂ. One should visualize the offering of great grease or butter mixed together. Endowed with the five nectars and so forth, the wise one should perform the feast homa. In this sacrificial pit of the mutual mouth, one should perform the homa until they are satisfied. If one is unable to do so, one should perform the external homa. Having performed the ritual of the peaceful homa, one should then properly conclude it.

འོན་ ཀྱང་གསང་བའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཚིམ་པར་བྱས་ནས་ཉེ་བར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་སྦྱིན་སྲེག་གིས། ། ལྷ་རྣམས་ཉེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གསང་བ་ཡི། ། མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་མཆོད། ། དེ་རྗེས་རང་སེམས་བརྟན་བྱའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་ འཁོར་བ་རྣམས་སོ་སོ་རུ། ། བདག་གིས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་སུ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་རྗེས་བརྩེའི་ཕྱིར། ། གསང་བ་ཡི་ནི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཚིག་གསུངས་སོ། ། བདག་གིས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ནི། ། ཇི་བཞིན་གསུངས་པའི་ཆོག་རྗེས་གནས། ། དེ་ ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ང་ལ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་ཡིད་ནི་བདེ་བ་ཐོབ། ། མིག་རྒྱས་ཞལ་ནི་འཛུམ་པ་ཡིས། ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་ཅན། ། གང་གིས་བལྟ་ཞིང་གནས་པ་དང་། ། བདག་དང་སློབ་མ་རྗེས་བརྩེ་བས། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ཡང་དག་པར། ། དེ་ཡིས་ དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ལ་ནི། ། དགའ་དང་ཚིམ་པར་བསམས་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་ལས་ཀྱིས་དེ་དབང་འགྱུར། ། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་སློབ་དཔོན་ནི། ། རང་གི་རིག་པ་དང་ལྡན་པས། ། རང་གིས་བསྡུས་ནས་བཟུང་བ་ཡི། ། ཐོག་མར་སྐྱབས་གསུམ་ལ་སོགས་པ། ། བྱང་ ཆུབ་སེམས་ནི་ཡང་དག་བསྐྱེད། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཏེ། ། མཁས་པའི་ཆོ་ག་མདོར་བསྡུས་པ། ། དེ་ཡི་རིམ་འདིར་ཤེས་པར་བྱ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། །

Nevertheless, by means of the secret ritual, they are satisfied and become proximate. Likewise, the deities do not become proximate through external fire offerings (homa). Then, one should perfectly worship with both external and secret offerings. Following that, in order to stabilize one's own mind, one should personally manifest the deities of the maṇḍala individually. Then, out of compassion for the disciples, the words as taught in the secret tantras were spoken. Immediately thereafter, I remained following the ritual exactly as it was taught. Therefore, I attained a state of profound mental bliss within the maṇḍala. With wide eyes and a smiling face, possessing a disposition of love and compassion, he looked upon and remained with me and the disciples out of compassion. Through this ritual, he perfectly [perceived] all the maṇḍalas, and having contemplated joy and satisfaction, he gained mastery through that action. Following that, the ācārya, endowed with his own awareness, having gathered and held [the ritual], first generated the mind of awakening (bodhicitta) and so forth, including the three refuges. Then, having entered the maṇḍala, the concise ritual of the wise should be understood in this sequence: "I take refuge in the Three Jewels. I individually confess all misdeeds. I rejoice in the virtue of beings. I mentally embrace the awakening of the Buddhas."

ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་གི་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་མུཏྤཱ་ད་ཡ་མི་ཨ་ཤིཥྚ་ཨན་བ་ཤིཥྚ་ས་ཏ་དྷཱ་ཏུ་ཧི་ཏ་སུ་ཁོཏྟ་མ་སིདྡྷི་ཨ་དྱནྟ་བྷ་བ་སཾ་སིདྡྷི་མཱ་ཧཻ་ཤྭརྱཱ་ཙ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་བླངས་ནས་སུ། ། ཐལ་མོ་ གཉིས་ནི་ཡང་དག་སྦྱར། ། བློ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུག་བྱ་སྟེ། ། སྔགས་འདི་དག་ནི་དག་པར་བྱ། ། ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ། ཞེས་སམ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛྭ་ལ་སམྦ་ར་ཞེས་བརྗོད། ། གཙོ་བོ་སློབ་དཔོན་དག་ གིས་ནི། ། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་གཟུགས་བཟུང་ནས། ། དེ་ནས་འཇུག་པའི་དུས་སུ་ནི། ། སློབ་མས་འདི་བཞིན་དུ་བརྗོད་དེ། ། ཨོཾ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་བྷ་ག་བཱན། ། མ་ཧཱ་མོ་ཀྵ་པུ་རཾ། ། སརྦ་སིདྡྷི་སུ་ཁཾ་རཾ་མྱཾ་པ་ར་མ་སུ་ཁོཏྟ་མ་སིདྡྷི་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། པྲ་སིདྡྷི་ བྷྱོ། གཉིས་གཞུག་ནས་ནི་ཕྱག་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ཡིས་རོལ་ཅིང་དགའ་བས་བསྐོར། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་བྱས་རྗེས་སུ་ནི། ། བསྐོར་བ་གསུམ་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། སྔགས་པས་དེ་ལྟར་བརྗོད་ནས་སུ། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་མདུན་གནས་ཏེ། ། རྒྱུད་གཞན་ལས་ནི་གྲགས་པ་ གང་། ། དེ་ཉིད་འདིར་ནི་ལན་ཅིག་བརྗོད། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནོར་ཆེན་པོ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཕྲིན་ལས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་བདག་ཤོག། ཅེས་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུ་འཐུངས་ནས། ། དེ་ནས་སྙིང་ གར་ཟླ་དཀྱིལ་འཁོར། ། བསམས་ལ་ཨཾ་ཡིག་དམར་པོ་ལས། ། དེ་རྗེས་བྱེད་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། འགྲོ་དང་འོང་བར་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དེ་བརྗོད་བྱ། ། དཔའ་བོ་དབང་ཕྱུག་རྗེས་ཞུགས་ནས། །

Oṃ sarvayogikāyavākcittotpādayāmi aśiṣṭānavaśiṣṭasatvadhātuhitasukhottamasiddhyadyantasiddhimāhaiśvaryāya ca. Having taken the flower garland, the wise one should join the two palms together and be led into the maṇḍala, purifying [the path] with these mantras: Ā Khaṃ Vīra Hūṃ, or Oṃ Śrī Vajra He Heruka Hūṃ Hūṃ Phaṭ Ḍākinījvalasambhara. Then, the principal ācārya, assuming the form of the heroic Īśvara, at the time of entry, the disciple should speak as follows: Oṃ praveśaya bhagavān mahāmokṣapuram sarvasiddhisukhaṃ raṃ myaṃ paramasukhottamasiddhi jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ prasiddhibhyo. Having entered both, they prostrate and circle with play and joy. After prostrating in that manner, three circumambulations should be performed. Having spoken thus, the mantrin then stands before [the maṇḍala] and recites once what is renowned from other tantras: "Great passion, great bliss, great vajra, great wealth, great wisdom, great activity—may I today become Vajrasattva." Having drunk the water of the five nectars, one should then visualize a moon maṇḍala at the heart. From a red syllable Aṃ, light rays are emitted; having perfected the coming and going [of the light], the practitioner of the vow should recite: "The heroic Īśvara has entered [me]."

དཔའ་བོ་ ཡང་དག་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་བཞིན། ། བཙུན་མོས་ཡང་དག་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཏིཥྛ་བཛྲ་བསམ་བྱ་ཞིང་། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བརྟན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཐལ་མོ་གཉིས་བར་དུ། ། ཕྱིས་ནི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་གནས་པ། ། མཁས་པས་དཀྱིལ་ འཁོར་བྲི་བྱ་སྟེ། ། སྔགས་འདི་དག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་པ་ར་མ་སུ་ཁ་ཨ་ཤ་ཡ་ལ་ལི་ཏ་བཱི་ལཱ་ཤ་ན་མི་ཏཻ་ར་ན་མཱ་མི་བྷ་ག་ཝཱན་ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཀུ་སུ་མཱཾ་ཛ་ལ་ནི་ཐཱ་ཧོ། ། ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་སོགས་བྱས་ནས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཀུན་དུ་ལུང་ནི་བསྟན་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་མཐར་ཐུག་པ། ། མདོར་བསྡུས་ནས་ནི་ཐམས་ཅད་བླང་། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་ཉིད། ། བྱས་ལ་རང་རིག་བཅས་པ་དང་། ། བྱ་རྒྱུད་དག་ནི་དེ་རྗེས་བྱ། ། དེ་ནས་རང་གི་འདོད་པ་ བསྒོམ། ། རྡོ་རྗེ་གར་དང་ཉེར་སྤྱོད་པའི། ། མཆོད་པས་ཡང་དག་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་སྒྲ་ནི་སྙན་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུ་བླང་བ། ། ཡང་དག་མཆོད་པ་བྱ་བ་སྟེ། ། དེ་ནས་གླུ་ནི་བླ་མེད་བླང་། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ཉིད་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་ པའི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རང་བཞིན་སེམས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་བདག་འགྲུབ། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ནི་བདག་གྲུབ་ཤོག། ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པ་ ནི། ། འདོད་ཆགས་མ་ལུས་རྗེས་ཆགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། །

The Hero, having been perfectly consecrated, just like Vajravārāhī, is perfectly consecrated by the consort. One should contemplate "Tiṣṭha Vajra" and stabilize [the state] with the hundred-syllable mantra. Then, with the two palms joined, the wise one should draw the maṇḍala where the flower garland was previously placed, and recite these mantras: Oṃ paramasukhāśayā lalitavilāśanamite namāmi bhagavān ākhaṃ vīra hūṃ pratīccha kusumāṃ jvalani thā hoḥ. Having performed the binding of the garland and so forth, and having prostrated to the glorious Heruka, the empowerment of the wisdom-gnosis (prajñājñāna) is conferred. The prophecy is given in its entirety, and the vajra conduct is taken up in its final form; all of this should be received in brief. Having performed the sequence that follows below, together with self-awareness, one should then perform the Kriyātantra rites. Then, one should meditate on one's own desired deity. One should perfectly worship with the vajra dance and the sensory offerings. Likewise, with melodious sounds, one should sing the songs of the three samayas. This is the perfect worship; then, one should sing the unsurpassed song: Because of the characteristics arising from space, The supreme, without beginning or end, The great vajra, the nature of the mind— May I today accomplish Vajrasattva. The supreme of all great accomplishments, The great lord, the supreme deity, The king of all Vajradharas— May I accomplish the supreme, the unchanging. Free from faults, the eternal one, Who is passionately attached to all desire without exception— The great desire, the great joy.

བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་གྲུབ་པར་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བདག་གྲུབ་ ཤོག། ཀུན་གྱི་མཆོག་སྟེ་གྲུབ་ཆེན་པོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོག། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པ། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་བདག་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་དོན་དུ། ། མཁས་པས་འདི་ལྟར་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། ཧེ་རུ་ ཀ་དཔལ་སློབ་དཔོན་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀུན་གྱིས། ། གསུངས་པའི་ཆོ་ག་དག་གིས་ནི། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཆོ་གས་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་བདག་གིས་བགྱི། ། དེ་ལ་རྗེས་གནང་དེ་རྗེས་བདག། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། ཉེ་བ་རུ་ནི་གནས་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་རྗེས་སུ་གནང་ན་རུང་། ། བདག་གིས་ཉེ་བར་བསམ་བྱ་སྟེ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས། ། བདེན་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བརྗོད་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་པ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་གཅིག་པོ། ། མཆོག་གྱུར་དམ་ཚིག་མཆོག་འདོད་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་འགྱུར་བ། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་མགོན་པོ་བདག། ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཤོག། མཁས་པས་ཕྱིས་ནི་ འདི་སྤྱད་བྱ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ། དམ་ཚིག་ཀྱང་ནི་དྲན་པ་ཡིས། ། སྙིང་རྗེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོན། ། མ་ལུས་གྲུབ་པར་བྱ་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་འོས། ། དེ་བཞིན་རང་གི་རིགས་དང་བཅས། །

Bless me to accomplish that very reality, the supreme of all that is utterly pure, the Tathāgata liberated from the beginning, Samantabhadra, the self of all. May I accomplish the bodhicitta. The supreme of all, the great siddha, Maheśvara, the supreme mudrā, the great vajra praised as the accomplished one—to the Lord of Vajra-Arrogance, I prostrate. Then, for the purpose of admitting the disciples, the wise one should speak as follows: "I, who am called [name], through the glorious Heruka, the great master, and by the rituals taught by all the Buddhas and Bodhisattvas, shall perform the welfare of sentient beings through this perfect ritual. Having received that permission, may I be closely attended by the Buddhas and Bodhisattvas." Then, once permission has been granted, I should reflect closely and recite these two verses to invoke the blessing of truth: "Pervading the minds of all sentient beings, dwelling in the minds of all sentient beings, the sole father of all sentient beings, the supreme one who desires the supreme samaya—those Tathāgatas who are to arise, I shall truly reveal to you. By this truth, O Protector, may your desires be completely fulfilled." Afterwards, the wise one should practice this: "Through the blessing of the dharmadhātu and by recollecting the samaya, may the welfare of all sentient beings be accomplished without exception out of compassion." Then, the disciples should be fit for empowerment, together with their respective families.

སྔར་ བརྗོད་པ་ཡི་སྔགས་ཉིད་དང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་ཤིང་། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་གོས་ནི་བསྐོན་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་གཙུག་ཏོར་བླ་གོས་དང་། ། མིག་དང་གདོང་ནི་བཅིང་བྱ་ ཞིང་། ། རང་གི་རིག་དང་བཅས་པ་ལ། ། ཡིད་ནི་ལེགས་པར་ཕུལ་ནས་སུ། ། ཐ་མར་ཕྱག་ནི་བྱ་བ་སྟེ། ། ཤར་སྒོར་ཐོག་མར་རེ་ཞིག་ནི། ། ཐལ་མོ་ཡང་དག་སྦྱར་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་བརྐྱང་བར་བྱས་ནས་སུ། ། གུས་པས་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཨུ་པསྠཱ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨཀྵོ་བྷྱཿཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། ཞེས་བྱ་བརྗོད་པ་དེ་ནས་ནི། ། ལུས་ཀུན་གྱིས་ནི་ཕྱག་བྱའོ། ། སྙིང་གར་བཅོམ་ལྡན་བཞུགས་པ་རུ། ། ཡིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ ལྷོ་སྒོ་ཉིད་དུ་ནི། ། ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་སྙིང་ག་རུ། ། དེ་བཞིན་བཅས་ནས་སྔགས་འདི་ཡིས། ། རིན་ཆེན་སྔགས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་རཏྣ་སམྦྷ་བ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། ཞེས་པ་བརྗོད་ པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། མཁས་པས་དཔྲལ་བས་ཕྱག་བྱའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་བར་ནི་རྣམ་བརྟག་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱིས་ནི་ནུབ་ཀྱི་སྒོར། ། དེ་བཞིན་མགོ་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར། ། འདི་ནི་བྱས་ནས་བརྗོད་པ་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་རབ་མཆོད་ ཉིད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་པྲ་བརྟ་ན་ཡ་ཏ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི།

With the very mantra previously recited, and in the form of glorious Heruka, one is blessed by the three syllables and adorned with all ornaments. Donning various garments, likewise the uṣṇīṣa and upper robe, and having the eyes and face bound, one should offer the mind well to one’s own consort. Finally, one should perform prostrations. First, at the eastern gate, having properly joined the palms and then extending them, one should speak with devotion as follows: OṂ SARVA TATHĀGATA PŪJOPASTHĀNĀYA ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI SARVA TATHĀGATA AKṢOBHYA ADHIṬHIṢṬHA SVĀM. Having recited this, one should prostrate with the entire body. One should mentally visualize the Blessed One residing at the heart. Likewise, at the southern gate, having joined those very palms at the heart, one should recite this jewel mantra: OṂ SARVA TATHĀGATA PŪJĀBHIṢEKĀYA ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI SARVA TATHĀGATA RATNASAMBHAVA ABHIṢIÑCA ADHIṬHIṢṬHA SVĀM. By reciting this, the wise should prostrate with the forehead. One should visualize being empowered by the vajra of Ratnasambhava. Then, subsequently, at the western gate, one should join the palms at the head. Having done this, one recites: The supreme offering of the assembly. OṂ SARVA TATHĀGATA PŪJĀPRAVARTANĀYA ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI.

སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་མི་ཏཱ་བྷ་པྲ་བརྟ་ཡ་མཱཾ། ཞེས་བརྗོད་གདོང་གཙོས་ཕྱག་བྱའོ། ། འོད་དཔག་མེད་པའི་རང་བཞིན་འདིས། ། དེ་ནི་ནུས་པ་ལྡན་པར་བརྟག། དེ་བཞིན་བྱང་སྒོར་གནས་ནས་སུ། ། སྙིང་གར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ནས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡི། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཀརྨ་ཎེ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་མོ་གྷ་སིདྡྷི་ཀུ་རུ་མཱཾ། ཞེས་པ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། མཁས་པས་སྤྱི་བོས་ཕྱག་ བྱའོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ནུས་པ་རུ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བསམ་པར་བྱ། ། འཁྲུགས་པ་མེད་པས་མི་བསྐྱོད་པ། ། གཙོ་བོ་དཔའ་བོ་བཅོམ་ལྡན་ནོ། ། རིན་ཆེན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་གནས་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། མཐའ་ཡས་ཆོས་ཀྱི་ལམ་ སྟོན་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་འོད་དཔག་མེད་དུ་བརྗོད། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་བས། ། དེ་ཉིད་དོན་ཡོད་གྲུབ་པར་བརྗོད། ། དེ་ལྟར་འོན་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་ནས། ། རིག་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ཡང་ནི། ། མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས། ། མངོན་ པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བསམ་བྱ། ། མེ་ཏོག་ལག་བཟུང་དེ་ཡིས་ནི། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཕྱག་བྱ་སྟེ། ། ཤར་སྒོར་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ཡིས། ། གུས་པས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ། དམ་ཚིག་དེ་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། སྡོམ་པ་ཡང་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀུན་ བསྡུས་པ་ཡི། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་འཇུག་མཛོད། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དབང་བསྐུར་བའི། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དུས་གསུམ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་གོ་འཕང་མཆོག།

Recite: sarvatathāgatāmitābhāprapātaya māṃ. Thus, one should prostrate with the face foremost. By means of this nature of Amitābha, one should be considered to possess power. Likewise, standing at the northern gate and joining the palms at the heart, one should recite this mantra that accomplishes all siddhis: oṃ sarvatathāgatapūjākarmaṇe ātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatāmoghasiddhiṃ kuru māṃ. By merely reciting this, the wise should prostrate with the crown of the head. One should visualize Amoghasiddhi as the power of the secret offering. Because he is unshakeable, he is Akṣobhya; he is the Blessed One, the chief hero. Because he is the source of all jewels, he is Ratnasambhava. Because he shows the path of the infinite dharma, he is called Amitābha. Because he bestows all siddhis, he is called Amoghasiddhi. Nevertheless, in brief, one should visualize all those vidyās as being directly blessed by the supreme ḍākinīs and others. Holding a flower in the hand, one should prostrate to the guru and, facing the eastern gate, speak thus with devotion: "Grant me the samaya; grant me the vows as well. Great ācārya, who embodies all the vajra families, please initiate me. Grant me the great fortune of the empowerment of irreversibility. Grant me the supreme state of the awakening of the Buddhas who dwell in the three times."

སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་ལ་ སྩོལ། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྗེས་འཇུག་པའི། ། འདོམ་གང་འོད་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་ཡིད་འོང་སྩོལ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་བདག་ནི་སློབ་ དཔོན་མཛོད། ། དེ་བཞིན་སློབ་དཔོན་གནས་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་ནི། ། རིགས་ཀུན་ལ་ནི་མཁྱེན་གསོལ་གང་། ། རིམ་པ་ཇི་བཞིན་བྱ་བ་ནི། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་གཟུང་དང་། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ འདིར་འཇུག་ཅིང་། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ནོད་པར་འཚལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དཔའ་བོ་ལ། ། གུས་པ་ཡིས་ནི་གསོལ་གདབ་པ། ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་ལ་ནི་བརྗོད། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་སློབ་མ་ལ། ། གསང་བ་ཆེན་པོ་རིགས་དག་པ། ། གསང་ཆེན་ ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་རུ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱོད་འདོད་དམ། ། དེ་ལྟར་བདག་ནི་འཚལ་ཞེས་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་དེ་རྗེས་སུ། ། རིགས་ལྔ་ཡི་ནི་དམ་ཚིག་བརྗོད། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་དག། བློ་ཆེན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་གྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བཤད་དོ། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་གསུངས། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། །

Great Master, please grant it to me! Grant me the delightful body of a Buddha, perfectly endowed with the major and minor marks, the fathom-wide radiance, and so forth. Great Protector, please grant it to me! The conferral of empowerment is truly wondrous. For the sake of all sentient beings, may you always act as my master. Then, from the position of the master, through the gateway of those words, one should request the knowledge of all families and perform the actions in their proper sequence: "I, who am called [name], wish to fully embrace the bodhicitta, enter this secret maṇḍala, and receive the samaya vows." Thus, one should address the disciple with devotion to all the heroes of the maṇḍala. Then, furthermore, to the disciple: "Do you, Great Being, desire to fully embrace the pure, great secret family of the great secret?" "I do so desire," the disciple replies. Having done that, thereafter, one recites the samayas of the five families: "I take refuge in the Three Jewels: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. This is the firm samaya of the pure Buddha family. O you of great intelligence, you must hold the vajra, the bell, and the mudrās. That which is bodhicitta is the vajra; insight is explained as the bell. One must also hold the master, for the guru is equal to all Buddhas. This is taught to be the samaya vow of the pure Vajra family. In the great, supreme Jewel family, three times during the day and night..."

ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་ཆོས་དང་བྱམས། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་གཏང་། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་ཆོས་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བགྱི། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བགྱི་ཞིང་། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། གཞན་ཡང་བཅུ་བཞི་འདི་དག་ནི། ། ཕས་ཕམ་པར་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། ། གདུགས་རེ་ཞིང་ནི་གདོན་པར་ བགྱི། ། མཛའ་བཤེས་རྡོ་རྗེ་སྤུན་དང་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་བསྙེན་བཀུར་བྱ། ། སྤང་ཞིང་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་ཅི་ནས་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཐེག་པ་དམན་ལ་འདོད་མི་བྱ། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྒྱབ་མི་ཕྱོགས། ། འཁོར་བ་སྤང་བར་མི་བྱ་ཞིང་། ། མྱ་ངན་འདས་ ལ་དགའ་མི་བྱ། ། གསང་བ་གསུམ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ། ། བརྙས་པ་ཉིད་དུ་མི་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞོན་པ་མཚོན་ཆ་དང་། ། མཚན་མ་འགོམ་པར་མི་བྱའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་གསད་མི་བྱ། ། མ་བྱིན་པར་ཡང་མི་བླང་ཞིང་། ། འདོད་ལས་ལོག་པར་མི་སྤྱོད་ དེ། ། རྫུན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་མི་སྨྲའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིས། ། བྱ་བ་མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་སྤང་། ། ལེགས་པར་ཉེ་བར་བསྟེན་བྱ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་བསྙེན་བཀུར་བྱ། ། ལུས་ཀྱི་ལས་ནི་རྣམ་གསུམ་དང་། ། ངག་གི་ལས་ནི་རྣམ་པ་བཞི། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ པ་གསུམ་དག་ནི། ། ཅི་ནུས་པར་ནི་རྗེས་སུ་སྐྱོང་། ། འདི་དག་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་བཤད། །

Always bestow the four kinds of generosity: material goods, fearlessness, the Dharma, and loving-kindness. You must uphold the sublime Dharma of the three vehicles: outer, inner, and secret. This is the supreme samaya and vow of the pure Lotus family. Regarding the great and supreme Action family, you must correctly uphold all the vows and perform acts of offering to the best of your ability. Furthermore, these fourteen are renowned as the defeats; they should be known as the root downfalls. You must recite them three times each day and night, every single day. You should honor and serve your spiritual friends, vajra brothers, and fellow yogis. You must not abandon or reject them; you should conduct yourself in this manner at all times. Do not desire the Lesser Vehicle. Do not turn your back on the welfare of sentient beings. Do not abandon saṃsāra, and do not take pleasure in nirvāṇa. Do not treat with contempt the deities of the three secrets. Do not step over mudrās, mounts, weapons, or sacred symbols. You must not kill living beings, take what is not given, engage in sexual misconduct, or speak words of falsehood. For the sake of all sentient beings, you must abandon all that is improper. You should rely well upon them and serve the yogis. You must maintain the three types of physical actions, the four types of verbal actions, and the three types of mental actions to the best of your ability. These are explained to be the samayas.

ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེས་ཀྱང་འདི་སྐད་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། སློབ་དཔོན་འདིར་ནི་བདག་ལ་གསོན། ། གཙོ་བོས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ། ། ཇི་བཞིན་བདག་ནི་ བགྱིད་པར་འཚལ། ། དེ་ཡི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིས་ནི། ། མཁས་པས་ཕྱིས་ནི་སྡོམ་པ་སྦྱིན། ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མགོན་པོས་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ནི། ། དེ་སྲས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འདི། ། དུས་འདི་ནས་ནི་རབ་བཟུང་སྟེ། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་མཆིས་ཀྱི་བར། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་ རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། བདག་གིས་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་མི་སྤོང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་དག། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བགྱི་ཞིང་། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་དུས་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། །

"You must always protect [this]. He should then say: 'O Master, listen to me here! Just as the Lord has commanded, I shall act accordingly.' Through this very reality, the wise one should subsequently bestow the vows: 'I prostrate to all the Tathāgatas, Arhats, and perfectly awakened Buddhas who reside in the infinite and boundless world-systems of the ten directions. O Protectors, Buddhas, and your sons, please attend to me! I, who am called [name], from this time forth until I reach the heart of awakening, shall generate the supreme, holy, and unsurpassed bodhicitta, just as the Protectors of the three times have resolved upon awakening. I shall firmly uphold the three types of discipline within the Buddha-yoga vows: the discipline of ethical conduct, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. From this day forward, I shall uphold the unsurpassed Three Jewels—the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—and shall never abandon them. I shall truly uphold the vajra, the bell, and the mudrā of the great, supreme Vajra family, and I shall also uphold the Master. In the great, supreme Ratna family, I shall always give the four types of gifts six times every day, according to the delightful samayas. [I shall uphold] that which arises from great awakening..."

པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ཡི། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བགྱི་ཞིང་། ། མཆོད་ པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་བགྱི་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་། ། མ་གྲོལ་བ་ནི་བདག་གིས་དགྲོལ། ། མ་བསྒྲལ་བ་ནི་བདག་གིས་བསྒྲལ། ། དབུགས་མ་ཕྱུང་བ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཡོ་གི་ཀཱ་ཡ་ཝཱ་ཀ་ཙིཏྟ་མུཏྤཱ་ད་ཡ་ཥཱུ་མྱ་ཤེ་ཥ་ཎ་བ་ཤེ་ཥཱུ་ས་ཏ་དྷཱ་ཏུ་ཧི་ཏ་སུ་ཙེ། ཏ་མ་སིདྡྷི། ཨ་ཏ་མ་ཏ་བྷ་ཝ་སིདྡྷི་མ་ཧེ་ཤྭ་ར་ཨ་དྷི་པ་ཏྱཱ་ཙཪྻ་ཞེས་བརྗོད་ དོ། ། དེ་ཡིས་སློབ་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བླ་མེད་པར་ནི་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་བྱས་ཏེ། ། སྙིང་པོ་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བགྱི། ། སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོཿ སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། འདི་ཡིས་སློབ་མ་བསྐུལ་ནས་ནི། ། འདོད་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། ས་མ་ ཡ་སྟྭཾ་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་འབད་པས་གཟུང་། ། དེ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཅུག་ནས། ། ཡང་ནི་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དཀའ་ཐུབ་ཆེས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། སློབ་མ་རྣམས་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། སྙིང་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཉིད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕོ་བྲང་དུ། །

Of the pure and supreme Lotus family, I shall uphold the three vehicles: the outer, inner, and secret. In the great and supreme Action family, I shall correctly uphold all the vows and perform acts of offering to the best of my ability. I shall generate the supreme and unsurpassed bodhicitta, and for the sake of all sentient beings, I shall uphold every vow without exception. Those not liberated, I shall liberate; those not crossed over, I shall cross over; those not relieved, I shall relieve; and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa. Oṃ sarvatathāgatayogikāyavākcittotpādaya śeṣāṇāṃ śeṣasatvadhātuhitasuce tāmasiddhi atamatabhāvasiddhi maheśvarādhipatye ācārya. Having thus generated the unsurpassed bodhicitta in the disciple, the master places a vajra at the disciple’s heart and recites this heart mantra: sura te samayas tvaṃ hoḥ siddhi vajra yathā sukhaṃ. By means of this, the disciple is exhorted and all desired aims will be accomplished. With the mantra samayas tvaṃ, the flower garland should be held with diligence. The master then leads the disciple in and makes this request: "I, who am called [name], a vajra master of great asceticism, for the benefit of all sentient beings, shall lead these disciples into this very maṇḍala of the heart, the palace of the Tathāgatas, where vajra wisdom is attained."

བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་སྐྱོད་པར་བྱེད་པ་འདི། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། དེང་ཁྱོད་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱི། ངས་ཁྱོད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡིས། ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ ལ་བརྗོད་པར་མ་བྱེད་ཅིག། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ། ལག་པ་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། སྤྱི་བོར་བཞག་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། གལ་ཏེ་ལས་རབ་ཁྱོད་འདི་སྨྲ། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱི་བོ་འགས་པར་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་ཉིད་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ ལ་ཡང་དག་ཞུགས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་ལྡན་པའི། ། ཆུ་ནི་ཐོད་པར་གནས་པ་ལ། ། སྙིང་པོ་ལན་ཅིག་ཡོངས་སུ་བཟླས། ། དེ་ནི་འཐུང་དུ་གཞུག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བཾཿ། ། བློ་ལྡན་གྱིས་ནི་འདི་ བརྗོད་བྱ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུང་ཤིག། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མ་ཞུགས་སྟོན་འགྱུར་རམ། ། སྐྱེ་བོ་ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་ནི། ། མ་དག་དོགས་པར་ བརྗོད་མི་བྱ། ། དེང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་ང་ཡིན་གྱིས།

"I shall initiate the disciple." Reciting "Ā KHAṂ VĪRA HŪṂ," the disciple should be initiated. To stir the samaya, one should then say: "Today you have entered the family of all the Tathāgatas. I shall generate vajra-wisdom within you. If by this wisdom you will attain the accomplishments of all the Tathāgatas, what need is there to mention other accomplishments? Do not speak of this to those who have not seen the maṇḍala, lest your samaya be impaired." Placing the vajra in the right hand upon the crown of the head, one should say: "This is the samaya-vajra. If you speak of this to those who are not fit for the activity, your head shall split apart. Vajrasattva himself has truly entered your heart. If you speak of this method, he will immediately tear it open and depart." Then, having recited the heart mantra once over the water containing the five nectars (amṛta) held in a skull-cup, one should make them drink it. The wise one should recite over the vajra-water: "OṂ ĀḤ HŪṂ VAṂ." "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, it is accomplishment. Drink this vajra-amṛta water!" Regarding the mudrā of the vajra and bell: "Do not show [these] to those who have not entered the maṇḍala, nor should you speak of them with impure doubts in the midst of a crowd. From this day forward, I am your fierce Vajra."

ངས་འདི་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྷུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ། ཡང་སློབ་མས་འདི་སྐད་ ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་བདག་ལ་དབབ་ཏུ་གསོལ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་འདི། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བླ་ན་མེད། ། དེ་རིང་བདག་ལ་དབབ་ཏུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དབབ་ཅེས་བྱ། ། དེ་རྣམས་རྟག་ཏུ་ བརྗོད་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་བབ་པར་མ་གྱུར་ན། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དེ་སྙིང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་ཁ་སྦྱོར་བསྒོམ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། དེ་ཡི་བསྐུལ་བསྐྱོད་ལས་བྱུང་བ། ། ཨ་ཡིག་དམར་པོའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། དེ་ཡི་ལུས་ ཀུན་ཡོངས་བཀང་སྟེ། ། དེ་ཉིད་ཡང་དག་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྔར་བཞིན་དུ་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ནི། ། རིག་དང་བཅས་པས་བསམ་བྱས་ན། ། དེ་ནས་ངེས་པར་འབབ་པ་ཡི། ། ཡང་དག་བྱིན་རླབས་འབྱུང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དེ་ལ་ ནི། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཡང་ནི་ལྕེ་ལ་བསམ་བྱ་བ། ། ཨ་ཡིག་དམར་པོ་དགོད་པ་སྟེ། ། སྨྲོས་ཤིག་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས། ། དགེ་དང་མི་དགེ་སྨྲ་བར་གྱིས། ། དེ་ནས་འབབ་པར་གྱུར་ན་ནི། ། བརྒྱ་ཕྱེད་ཡི་གེས་བརྟན་བྱས་ལ། ། དེ་རྗེས་ཡང་དག་བྱིན་བརླབས་བརྟན། ། ཏིཥྛ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། ཧྲྀ་ད་ཡ་མེ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ།

"You must do what I command you to do. Do not treat me with contempt! If you die without having abandoned your arrogance, you will surely fall into hell." Then the disciple should say: "May all the Tathāgatas grant their blessings; I pray that the fierce Vajra descend upon me! This is the Samaya Vajra, called the Fierce Vajra; the unsurpassed Wisdom Vajra—please let it descend upon me today!" Thus, one should always recite the words "Vajra descent." If it does not descend, then the Vajra Master should meditate on the Fierce Vajra in union within a moon maṇḍala at the disciple's heart. Through the samādhi of the Vajra and Lotus, arising from the stirring and movement of that, the red light rays of the syllable A completely fill the disciple's entire body. By reciting that very [mantra], one should cause [the descent] to enter as before. If one contemplates the Master’s guidance together with the vidyā, then the authentic blessing of the certain descent will arise. That very wisdom should be expressed to them in that very moment. Furthermore, one should visualize the syllable A, red in color, placed upon the tongue, and say: "O Vajra-holder, speak! Speak of what is virtuous and what is non-virtuous!" Then, if the descent occurs, stabilize it with the fifty letters, and thereafter the authentic blessing is stabilized: tiṣṭha vajra dṛḍho me bhava, hṛdaya me adhiṣṭha sarvasiddhiṃ me prayaccha.

སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿཞེས་བྱའོ། ། ཡང་དག་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་ནི། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རིགས་ཀྱི་རིམ། ། ཇི་ལྟར་བསོད་ནམས་དེ་ བཞིན་ཤོག། གང་གི་དངོས་གྲུབ་གྱུར་པ་ཡི། ། དེ་ཡི་རིགས་ཀྱི་སྣོད་ཡིན་ན། ། ཇི་ལྟར་བསོད་ནམས་མཐུ་ཡིས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཡང་དེ་བཞིན་ཤོག། སྔར་བརྗོད་པ་ཡི་ཚིག་གིས་ནི། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དོར་བར་བྱ། ། འཕངས་པའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་ བ་ནི། ། ལྷ་ཡི་གནས་ལ་བབ་ཤེས་བྱ། ། ཨོཾ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཀུ་ལཾ་ཤེཥྡྱ་མ་ཧཱ་བ་ལཾ། ། འདི་བརྗོད་ནས་ནི་ཕྲེང་བ་བླང་། ། བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་འདི་ནི། ། སྔགས་པ་མཁས་པ་ཡིས་ནི་བྱ། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་སློབ་མ་ནི། ། གསལ་ཞིང་སྡིག་མེད་མཐོང་བར་ཤོག། དེ་ནས་མིག་གཉིས་ཟླ་བ་ལ། ། ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། བདག་པོ་ཡང་དག་དམིགས་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་མིག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ གྱི་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། ། སྤྱན་དང་དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཡང་དག་དམིགས་ནས་ཕྱི་ནས་ནི། ། མིག་གཉིས་ལ་ནི་ཡང་དག་བསྡུ། ། ཡང་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། དེ་ཡི་བཅིངས་པ་དགྲོལ་བར་བྱ། ། མིག་འབྱེད་པ་ཡི་ཚིག་འདི་ནི། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་ རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་རང་ཉིད་ནི། ། མིག་འབྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པར་མཛད། ། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་འབྱེད་མཛད་དེ། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། །

Sarvakarmasu ca me cittam śreyaḥ kuru hūṃ ha ha ha ha hoḥ. Thus it is said. "Into this authentic maṇḍala, I shall initiate the disciple. May the sequence of the families of the gods be such that their merit is likewise attained. If one is a vessel for the family of whichever accomplishment is achieved, then by the power of merit, may this maṇḍala also be so." With the words previously spoken, the flower garland should be cast. One should know the deity's station where the cast flower garland falls. Reciting oṃ praveśaya kulam śeṣya mahābalam, the garland should be taken up. The wise mantra practitioner should perform this blessing of truth: "All phenomena are like reflections. By this truth, in the maṇḍala, may the disciple see clearly and without sin, just like a reflection." Then, one should meditate on the two eyes as being blessed by the syllable oṃ. Having visualized the Lord upon a moon maṇḍala at the heart, and having visualized that the rays of light from his eyes are of an essence inseparable from the eyes of the deities of the maṇḍala, one should subsequently withdraw them into the two eyes. Furthermore, by means of the mode of entry, one should release the bonds. These words for opening the eyes should be spoken exactly as they are: oṃ vajratīkṣṇa svayam eva unmīlayati cakṣuṣī | sarvākṣy-umīlakaḥ vajracakṣur anuttaraḥ. "Oṃ, the Vajra-Fierce One himself is intent upon opening the eyes. He opens all eyes; the Vajra-eye is unsurpassed."

འདི་བརྗོད་བཅིངས་པ་བཀྲོལ་ནས་སུ། ། དེ་ལ་ལན་ཅིག་དྲི་བར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་མིག་གིས་ཅི་མཐོང་འགྱུར། ། ཇི་བཞིན་དུ་ནི་སྨྲ་བར་གྱིས། ། དཀར་པོ་སེར་པོ་དེ་བཞིན་དམར། ། ལྗང་གུ་ནག་པོ་ཉིད་དང་སྔོ། ། དེ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་ཤེས་བྱས་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་བྱ། ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་ནས་འདིར་བརྗོད་བྱ། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་འདི་ལ་ ལྟོས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་བརླབས་པས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སུ་སྐྱེ། ། མཐོང་བར་དངོས་གྲུབ་སྦྱོར་བ་དང་། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཀུན་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་བསྐྱངས་པས་དངོས་གྲུབ་དང་། ། སྔགས་སྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་པར་གྱིས། ། བསོད་ ནམས་དང་བའི་སྟོབས་བཞིན་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་དེ་ནས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནས་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་སོགས། ། ཀུན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ཀུན་གྱི། ། དེ་ནས་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་ནི། ། གུས་པ་ཡིས་ནི་བརྗོད་པར་ བྱ། ། ཤྲཱི་གང་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། རུ་ནི་བརྗོད་དང་བྲལ་བའོ། ། ཀ་ནི་གང་དུ་མི་གནས་པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་སྡིག་པ་འཇོམས་པ་དང་། ། གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་དམན་པ་སྦྱོང་། ། རྡོ་རྗེ་ སྔོན་སོང་ཕག་མོའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ངང་ཚུལ་གང་། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གང་ཞིག་གདུག་པ་རྟག་ཟ་བ། ། དེ་ནི་ལཱ་མར་རབ་ཏུ་བཤད། ། ཉོན་མོངས་དུམ་བུར་འཇོམས་པས་ན། །

Having spoken this and released the binding, one should ask them this question once: "What do you see with your eyes? Speak exactly as it is." Is it white, yellow, or likewise red, green, black, or blue? Having thus identified the accomplishment, one should speak this in order to show the maṇḍala: "O Vajra, look!" Having spoken thus, one should say here: "Now, generate supreme faith. Look upon this excellent maṇḍala. Through the blessing of mantra and mudrā, you will be born into the family of the Buddhas. By seeing it, you will be joined with accomplishment, and all perfections will become supreme. By maintaining the samaya, you will attain accomplishment; therefore, strive in the practice of mantra. According to the power of your merit and faith, from the moment you see the maṇḍala, there is no doubt that you will see the maṇḍala radiating various rays of light." Then, the reality of the deities of the entire maṇḍala, such as the glorious Heruka and the rest, should be explained with devotion: "Śrī is the unsurpassed. He is free from causes. Ru is free from expression. Ka is that which does not abide anywhere. Thus, he is called the glorious Heruka. Because vajra and wisdom are inseparable, he constantly destroys negativity. He who purifies base desire is Vajravārāhī. Whatever is the nature of the ḍākinīs, she is renowned as the ḍākinī. She who constantly devours the wicked is explained as Lāmā. Because she destroys the afflictions into pieces..."

དུམ་སྐྱེས་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་སུ་ འཆང་བས་ན། ། དེ་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཞེས་བརྗོད། ། གདུག་པའི་ཐོད་པ་དུམ་བྱེད་པས། ། ཐོད་པའི་དུམ་བུ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། གང་ཞིག་གདུག་དྲག་ཚར་གཅོད་པས། ། གཏུམ་མོ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཡི་དྭགས་ཆེན་པོ་འདྲ་བ་གང་། ། དེ་ནི་ཀེང་རུས་ཆེན་པོར་བརྗོད། ། གང་ ཕྱིར་མིག་གཉིས་གཏུམ་འབར་བས། ། དེ་ཕྱིར་གཏུམ་མིག་མ་ཞེས་བརྗོད། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། དེ་ནི་ཀེང་རུས་ཆེན་པོར་བརྗོད། ། བླ་མེད་འོད་དང་ལྡན་པ་གང་། ། མིང་ནི་འོད་ལྡན་མ་ཞེས་བྱ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པར་སྟོན་པ་གང་། ། མིང་གིས་འཇིགས་ པར་བྱེད་པའོ། ། གདུག་ལ་སྡིགས་མཛུབ་བྱེད་པས་ན། ། དེ་ནི་སྣ་ཆེན་མ་ཞེས་བརྗོད། ། ལྷ་རྣམས་ཡིད་འདོད་པ་བཞིན་ཕྱིར། ། ལྷ་དགྲ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བརྗོད། ། དཔལ་རྣམས་བློ་ཡི་རང་བཞིན་པས། ། འདི་ནི་དཔའ་བོའི་བློ་མར་བརྗོད། ། གང་ཞིག་འདིར་ནི་དཔག་མེད་ པས། ། འདིར་ནི་འོད་དཔག་མེད་པར་བརྗོད། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བདེ་སྒྲུབ་གང་། ། དེ་མིང་དེ་བྱེད་པ་ཞེས་བརྗོད། ། གང་གིས་དབྱེར་མེད་འོད་བྱེད་པས། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་འོད་དུ་བརྗོད། ། ལང་ཀ་རུ་ནི་སྐྱེས་པས་ན། ། ལང་ཀའི་དབང་ཕྱུག་མ་རུ་བརྗོད། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱི་ མི་ཕྱེད་པས། ། རྡོ་རྗེ་ལུས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། གང་གི་ཤིང་གི་གྲིབ་མཚུངས་པས། ། ཤིང་གྲིབ་མ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མྱུར་འབྱུང་བས། ། དེ་ནི་དཔའ་བོའི་མྱུ་གུར་བརྗོད། ། མཁའ་འགྲོ་གླང་པོ་ཞོན་འགྲོ་བས། ། ས་སྲུང་མ་ ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། །

She is called Khaṇḍarohā because she assumes various forms; thus she is called Rūpiṇī. Because she shatters the skulls of the wicked, she is called Khaṇḍakapālinī. Because she subdues the fierce and violent, she is called Caṇḍālī. Because she resembles a great preta, she is called Mahākaṅkālinī. Because her two eyes blaze fiercely, she is called Caṇḍākṣī. Because her nature is that of a great charnel ground, she is called Mahākaṅkālinī. Because she possesses unsurpassed light, her name is Prabhāvatī. Because she displays bared fangs, she is named Bhīṣaṇī. Because she makes the threatening gesture at the wicked, she is called Mahānāsā. Because she fulfills the desires of the gods, she is called Devadattā. Because her intellect is the nature of glory, she is called Vīramatī. Because she is immeasurable here, she is called Amitābha. Because she accomplishes the bliss of yogins, she is called Tārā. Because she makes indivisible light, she is called Vajraprabhā. Because she was born in Laṅkā, she is called Laṅkeśvarī. Because she is indivisible from all the gods, she is called Vajradehā. Because she is like the shadow of a tree, she is called Vṛkṣacchāyā. Because perfect awakening arises swiftly, she is called Vīrāṅkurā. Because she travels riding an elephant, she is called Bhūmipālinī.

རྡོ་རྗེ་རལ་པས་འཇིགས་བྱེད་པས། ། རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། གང་ཞིག་གདུག་རྣམས་རབ་སྟོན་པས། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱར་བརྗོད། ། དཔའ་རྣམས་ནང་ནས་རང་བཞིན་དཔའ། ། དེ་ནི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོར་བརྗོད། ། རླུང་གི་ཤུགས་ དང་མཚུངས་པས་ན། ། རླུང་ཤུགས་མ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། ། མུ་སྟེགས་ཐམས་ཅད་འཇིགས་མཛད་པས། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཅེས་ནི་བརྗོད། ། དམ་ཚིག་སྲུང་ལ་ཆེད་བྱེད་པས། ། ཆང་འཐུང་མ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བཟང་ཕྱིར། ། དེ་ནི་ ཤིན་ཏུ་བཟང་ཞེས་བརྗོད། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམ་བརྩེའི་རང་བཞིན་ཅན། ། དེ་ནི་སྔོ་བསངས་མ་ཞེས་བརྗོད། ། རྟག་ཏུ་བཟང་པོའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་བཟང་པོ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། ཀུན་དུ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་བཟང་ཞེས་བརྗོད། ། མུ་སྟེགས་ངན་པ་ སྐྲག་བྱེད་པས། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ཞེས་སུ་གྲགས། ། ཚིག་རྣམས་ཉན་པར་བྱེད་པས་ན། ། རྟ་རྣ་མ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གང་ཕྱིར་ལྟ་བར་དཀའ་དུས་ཕྱིར། ། མིག་མི་བཟང་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། ། ཞལ་དང་ཞལ་དུ་སྦྱོར་བས་ན། ། དེ་ནི་བྱ་གདོང་མ་ཞེས་བརྗོད། ། སྟོབས་ཆེན་ཕ་རོལ་གནོན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནི་སྟོབས་ཆེན་མ་ཞེས་བརྗོད། ། གདུག་ཅན་འཁོར་ལོ་བཞིན་བསྐོར་བས། ། འཁོར་ལོ་ཤུགས་མ་ཞེས་ནི་བརྗོད། ། དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་འཕྲོག་པས་ན། ། དེ་ནི་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེར་བརྗོད། ། དུམ་བུར་བྱེད་ཅིང་གཅོད་པས་ ན། ། ཕྱིས་ནི་དུམ་སྐྱེས་ཡིད་འོང་མ། ། རྟ་མཆོག་དག་གི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། དེ་ནི་རྟ་མགྲིན་ཞེས་ནི་བརྗོད། །

Because he terrifies with a vajra-tress, he is called Vajra-tress. Because he thoroughly displays the wicked, he is called Great Terrifier. Because he is naturally heroic among heroes, he is called Great Hero. Because he is equal to the force of the wind, he is called Wind-force. Because he strikes fear into all non-Buddhists, he is called Vajra Hūṃ-maker. Because he is intent on guarding the samaya, he is called Wine-drinker. Because he is the beautiful form of the heroes, he is called Subhadrā. Because he is the nature of yogic compassion, he is called Śyāmā. Because he is the nature of constant excellence, he is called Vajrabhadra. Because he is endowed with universal glory, he is also called Subhadrā. Because he terrifies the evil non-Buddhists, he is renowned as Great Terrifier. Because he causes others to listen to his words, he is renowned as Hayakarṇī. Because he is difficult to behold at all times, he is called Virūpākṣa. Because he joins mouth to mouth, he is called Kākāsyā. Because he overcomes great strength, he is called Mahābalā. Because he turns the wheel of the wicked, he is called Cakravegā. Because he robs away the suffering of poverty, he is called Ratnavajrā. Because he shatters and cuts, he is later called Khaṇḍarohā. Because he is the nature of the supreme horse, he is called Hayagrīva.

རྣལ་འབྱོར་ཀུན་ལ་མཛེས་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནི་ཆང་འཚོང་མ་ཞེས་བརྗོད། ། ཤིན་ཏུ་གཟི་བརྗིད་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། དེ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོར་བརྗོད། ། འཁོར་ ལོ་ལྟ་བུར་ཆོས་འདྲ་བས། ། དེ་ནི་འཁོར་ལོ་གོ་ཆ་མ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་འདྲ་བསྟན་པས། ། དེ་ཡི་མིང་ཡང་བརྗོད་པས་ནི། ། དཔའ་རྣམས་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་དབང་པོ་མཆོག་གི་མཆོག། གར་དང་བསྟོད་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ ཕྱུག་འདོད། ། རྟག་ཏུ་ཉིན་རེ་བདེན་བྱེད་གང་། ། དེ་ཡང་སྟོབས་པོ་ཆེ་ཞེས་བརྗོད། ། སྣང་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། དེ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བརྗོད། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་གནས། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་ཞེས་ནི་བརྗོད། ། སེམས་ཅན་དབྱེར་མེད་སྟོན་ པས་ན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་ནི་བརྗོད། ། གང་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེ་མངའ་བས། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་ཞེས་ནི་བརྗོད། ། བྱ་རོག་ལྟ་བུའི་གདོང་ལྡན་པས། ། ཁྭ་གདོང་མ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས། ། འུག་པའི་གདོང་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ནི་འུག་གདོང་མ་ཞེས་གྲགས། ། ཁྱི་གདོང་མ་དང་ཕག་གདོང་མ། ། དེ་བཞིན་གཟུགས་ནི་འཛིན་པར་བརྗོད། ། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ཕོ་ཉ་མོ། ། གཞན་ནི་གཤིན་རྗེ་མཆེ་བར་འདོད། ། གང་ཞིག་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་བྱེད་པས། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ཞེས་ནི་བརྗོད། ། དེ་རྣམས་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་དོ། ། ཇི་ལྟར་འཁོར་ ལོ་ལྔ་དེ་ཉིད། ། ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་གྱུར་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་མཉམ་པར་བརྗོད། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་ཞེས་བྱ་བ། ། གྲུ་བཞི་པ་ནི་ཡང་དག་བླང་། ། ཀུན་དུ་ཚད་དང་ལྡན་པ་ཡི། །

Because she is beautiful to all yogins, she is called the "Wine Seller." Because her nature is of supreme majesty, she is called "Ākāśagarbha." Because she is like a wheel and resembles the Dharma, she is called "Cakravarmiṇī." Because she is shown to be like the glorious Heruka, and because her name is also spoken, she is the supreme nature of the heroes; thus she is the supreme of supreme Indras. Because her nature is dance and praise, she is held to be Padmanarteśvara. Because she always makes [others] true day by day, she is called "Mahābala." Because her nature is endowed with light, she is called "Vairocana." Because she dwells in the wheel of yogins, she is called "Cakravartinī." Because she teaches the indivisibility of sentient beings, she is called "Vajrasattva." Because she possesses great diligence, she is called "Mahāvīryā." Because she has a face like a crow, she is renowned as "Kākāsyā." Because she is perfectly endowed with an owl's face, she is renowned as "Ulūkāsyā." The dog-faced and the pig-faced are likewise said to be the "Form-Graspers." Yama’s Firm One is the Messenger; the other is held to be Yama’s Fang. Because she destroys Yama, she is called "Yamamathinī." These are the suchness of the deities. Just as those five wheels are suchness, because they are the supreme maṇḍala of the mind, they are described as equal within the maṇḍalas. What is called the "Celestial Palace" is to be correctly taken as four-cornered, possessing dimensions in every direction.

ཚུལ་ཁྲིམས་སྡོམ་པ་མཆོག་གྱུར་པའི། ། རྒྱན་གང་ཡིན་པར་བཤད་པའོ། ། དད་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་སེམས། ། རང་རང་ལྔ་རུ་ཡང་དག་བྱུང་། ། གང་གིས་རྣམ་པར་ཐར་པ་བཞི། ། སྒོ་བཞི་རུ་ནི་ཡང་དག་བཤད། ། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་ཉིད་ནི། ། རྟ་བབས་ཀ་བའི་རྣམ་པར་བྱུང་། ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་ཡེ་ཤེས། ། ཁ་ཁྱེར་བཞི་རུ་བརྗོད་པ་ཡིན། ། རྫུ་ འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞི་ཉིད་ནི། ། སྒོ་ཁྱུད་བཞི་རུ་བརྗོད་པ་ཡིན། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་ཕྲེང་བ། ། བ་དན་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བར་བརྗོད། ། རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ནི། ། ཏིང་འཛིན་གཉིས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན། ། ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ནི། ། རྔ་ཡབ་ཏུ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཉོན་མོངས་ཀུན་ནི་ཟད་བྱེད་པས། ། དེ་བཞིན་དྲ་བ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་འཇོམས་པ་རུ། ། ཚོགས་གཉིས་བསགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཉོན་མོངས་སྐྱེས་པ་འཕྲོག་བྱེད་པས། ། དྲ་བ་ཕྱེད་པར་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་ ནི། ། རྟག་ཏུ་ཀ་བར་འགྱུར་བ་ཡི། ། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད། ། ཀ་བ་བརྒྱད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། ། དེ་ཡི་དཀྱིལ་གྱི་པདྨ་གང་། ། སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པ་རུ་བསྟན། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་དུ་གནས་པ་ནི། ། སེམས་སོགས་དྲི་མ་གསུམ་བྲལ་ཡིན། ། རྩིབས་སུ་ ཡང་དག་བཤད་པ་ནི། ། ཉོན་མོངས་ཉེ་ཉོན་སྤངས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཕྲེང་བ་གང་། ། གློ་བུར་དྲི་མ་སྤངས་པ་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཀུན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་ཡང་དག་བརྩོན། ། དེ་ཉིད་རྫོགས་སངས་ རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན། །

The supreme discipline of the vows is explained as the ornament. The faculties of faith and so forth arise correctly as the five [deities]. That by which the four liberations are correctly explained as the four gates. The four right abandonments arise in the form of the pillars of the archways. The four applications of mindfulness are the wisdom [deities] described as the four cornices. The four bases of miraculous power are described as the four door-surrounds. The garland of the seven branches of awakening is described as the banners and flower garlands. The wisdom of omniscience is designated as the two meditative absorptions. The specific wisdom of the path is described as the fly-whisks. Because it exhausts all afflictions, it is likewise described as the lattice. Because it destroys the secondary afflictions through the application of accumulating the two collections, and because it seizes away the arisen afflictions, it is thoroughly described as the half-lattice. The heart mantra of all the buddhas is that which always becomes the pillars. The eight branches of the noble path are described as the eight pillars. The lotus in the center of that is shown to be unstained by defects. Abiding as the three wheels, it is free from the three stains of the mind and so forth. What is correctly explained as the spokes is the abandonment of the afflictions and secondary afflictions. The garlands of the vajra and so forth are the abandonment of adventitious stains. All those qualities of the buddhas are described as the maṇḍala. The perfect exertion for the sake of all sentient beings is what the Perfect Buddha has taught.

དེ་ནས་བདག་པོ་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་ཆུ་ཡིས་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ། སྔགས་འདི་དག་ནི་བཏོན་པ་ཡིས། ། ཡལ་ག་གཟུང་བའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཡི་མགོ་བོར་ནི། ། རལ་པའི་ཅོད་པན་མཛེས་ཁྱབ་པས། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་བསམས་ཏེ། ། གུས་པས་དབུ་རྒྱན་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ནས་རང་གི་མཚན་མའི་དབང་། ། ལག་པ་དག་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རང་གི་མཚན་མའི་རྗེས་འགྲོ་བའི། ། སྔགས་འདི་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་བརྗོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་བསྐུར་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་གང་གི་མིང་ཡིན་པ། ། ཀྱེ་མ་སྒྲ་ནི་སྔོན་བྱས་ཏེ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ཡང་། ། ཡང་དག་ཆེད་དུ་བྱས་ནས་སུ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་གདམས་ངག་བསྟན། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་སློབ་མ་ཡིས། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ནས་ནི། ། གུས་པ་ཡིས་ནི་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། མེ་ཏོག་བཅིངས་པ་ལ་སོགས་ཀུན། ། བཟུང་ནས་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་བླང་། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ནས་ནི། ། སྔགས་འདི་དག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ། ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཧཱིཿཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱའོ། ། སྔགས་པས་ཚིགས་བཅད་འདི་བརྗོད་ནས། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུའི་བརྟུལ་ ཞུགས་སྦྱིན། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། །

Then the master, possessing the yoga, with the water from the victory vase, should bestow the empowerment by reciting these mantras: OṂ ĀḤ HŪṂ VAJRA ABHIṢIÑCA MĀṂ. With the fist holding the branch, the empowerment should be granted. Then, upon the disciple’s head, having visualized a corresponding form adorned with a beautiful mass of matted locks, the crown empowerment should be bestowed with devotion. Then, the empowerment of one’s own insignia should be placed in the hands. One should recite whichever mantra corresponds to that specific insignia: "Today I bestow upon you the vajra empowerment of all the Buddhas." Having thus preceded it with the sound "Kye ma," and having correctly applied the meditative absorption of insight and method, the instruction on the four mudrās is shown. Then the disciple, having joined the palms and prostrated with devotion, should take the vajra vow while holding the bound flowers and so forth: "This is the vajra held in the hand of Vajrasattva, the essence of all the Buddhas; you too must always hold it. Vajrapāṇi, be firm in your vow." Then, having taken the vajra, the master should recite this mantra: OṂ SARVA TATHĀGATA SIDDHI VAJRA SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI VAJRASATTVA HĪḤ HI HI HI HI HŪṂ. After the mantra practitioner has recited this verse, the bell vow is then bestowed: "This is explained as the following of insight and method of all the Buddhas."

ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། གང་ཞིག་དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བས། ། དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ལྷ་གང་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཡིས། ། དེ་ཡི་ལས་གང་སྒྲུབ་པར་ནུས། ། རིག་པའི་དབང་གི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་ནས་བྱས་ནས་སུ། ། ཕྱིས་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ། ། བྱ་བ་ཡི་ནི་ཆོ་ག་ཡིས། ། པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་བསྟན། ། དེ་ནས་བདག་པོ་རྣལ་འབྱོར་གྱི། ། ང་རྒྱལ་དག་ནི་བྱས་ནས་སུ། ། སློབ་མའི་གཙོ་བོ་གུས་པ་ཡི། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་འདིས། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་དོན་དུ་ནི། ། རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་ནས་རང་ཉིད་ལངས་ནས་སུ། ། སློབ་མ་པད་ཟླ་ལ་གནས་བསམ། ། དེ་ནས་རང་ལྷའི་བསམ་གཏན་གྱིས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ པ་ལ་སོགས་བྱས། ། དེ་བཞིན་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་དབང་། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་སྔར་བཞིན་བྱ། ། འདིར་ནི་ཇི་ལྟའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། གཙོ་བོ་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པའི་ཆུ། ། དེ་ཡི་སྔགས་བརྗོད་སྔོན་སོང་བས། ། འདི་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་དབང་བསྐུར། ། ཇི་སྲིད་རྣམ་རྒྱལ་ ལ་སོགས་པས། ། སློབ་དཔོན་ཧེ་རུ་ཀ་གྲུབ་པས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས། སྔགས་འདི་རང་གིས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་དེ་ཡི་མགོར། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལྡན་ཅོད་པན་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་རྣམས་བསམས་ཏེ། ། སྔར་བཞིན་དུ་ནི་དེ་དབང་བསྐུར། ། དེ་ནས་ཁྲོ་ བོ་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། གང་ཞིག་རྒྱུད་གཞན་དུ་གྲགས་པ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཉིད་བརྗོད། ། རྟག་ཏུ་འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་ཁྲོ། །

You too must always hold it; the Victorious Ones intend it for supreme awakening. Whoever is thus empowered will undoubtedly attain accomplishment. Whatever deity is to be manifested, whatever action of that deity can be accomplished—this is the ritual of the vidyā-initiation. Having performed it in that manner, one should subsequently, through the ritual of the activities that follow, correctly display the lotus maṇḍala. Then, having assumed the pride of the yoga of the Lord, the principal disciple, with devotion, should make a request of the master himself for the sake of the empowerment, using this ritual that follows. Then, having stood up, one should visualize the disciple seated upon a lotus and moon. Then, through the concentration of one's own deity, one should perform the blessings and so forth. Likewise, the wise should perform the water and other initiations as before. Here, however, by way of a specific distinction, the water from the principal victory vase—preceded by the recitation of its mantra—is the continuous empowerment. As long as the master, having accomplished the Heruka of the victory vase and so forth, recites this mantra: "Oṃ āḥ hūṃ vajra abhiṣiñca," the wise one should visualize the Heruka crown and vajra garlands upon the disciple's head and empower them as before. Then, the wrathful vajra is bestowed; this is called the vajra empowerment. The wise one should recite that which is renowned in other tantras: "The wrath that always arises from desire..."

རྡོ་རྗེ་མེ་ཡི་ཕུང་པོའི་སྐུ། ། འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཆེ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཀུན་འབར་བའོ། ། ཧྲཱིཿབདག་པོའི་ དབང་བསྐུར་བྱིན་ནས་སུ། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ནི་བསྒྲག་པར་བྱ། ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་ཞེས་སོགས། ། དེ་ནས་ཆོས་འདི་རབ་བསྟན་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་མཆོག་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཧཱིཿཡང་ན་སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་བྲལ་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། སྲིད་པ་མཆོག་ཏུ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི། ། དེ་བཞིན་ཆོ་ག་སྦྱིན་བྱས་ན། ། རིག་དང་ ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཞག་སྟེ། ། སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་དག་པའི་ཕྱིར། ། ཉམས་མྱོང་བདེ་བ་སླ་བར་རྟོགས། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་རྟོགས་པའི་ཐབས། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་བདེ་ལེགས་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་ཡིད་ལ་འདོད་པ་ཡང་། ། འདོད་པ་ཀུན་ལ་ཉེར་ལོངས་སྤྱོད། ། རང་གི་ལྷག་ པའི་ལྷར་སྦྱོར་བས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བར་གནས་བར་དུ། ། དཔའ་བོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། ། དེ་སྲིད་སེམས་ཅན་དཔག་མེད་དོན། ། མི་ལྡོག་པར་ནི་ནུས་པར་གྱིས། ། གསང་མཆོག་དམ་ཚིག་གི་ནི་ཐབས། ། བསོད་ནམས་ བྱིན་རླབས་སྒྲུབ་པ་དང་། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ནི་དབང་ཕྱུག་འགྲུབ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་བརྟན་པར་བྱེད། ། ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། ཡིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། གང་གིས་ཐམས་ཅད་སྐུར་བསྟན་པ། ། དེ་ཡི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད་ འདུག་ལ། །

The body is a mass of vajra fire, the great union of the blazing vajra. All ḍākinīs are ablaze. Having bestowed the empowerment of the Lord Hrīḥ, the sound of the bell should be proclaimed: "Akāro mukhaṃ," and so forth. Then, this Dharma should be thoroughly taught: "All things have the characteristic of space, and space itself has no characteristic. Through union with that which is equal to space, all things are to be accomplished as the supreme." Or: "Hrīḥ! Existence is pure by its very nature; by its very nature, it is made free from existence. The being whose nature is pure will make existence supreme." Then, having performed the ritual for the name empowerment in the same way, one should place [the disciple] together with the consort. For the sake of purifying many sufferings, the experience of bliss is easily realized. This method for realizing supreme bliss is the auspicious samaya. Just as one desires in the mind, one should enjoy all desires. By uniting with one's own chosen deity, one should make offerings to oneself and others. As long as one remains in saṃsāra, one becomes a supreme hero; for that long, be able to act for the benefit of immeasurable sentient beings without turning back. The method of the supreme secret samaya accomplishes the blessing of merit and the mastery of accomplishments (siddhi). It stabilizes the welfare of sentient beings. The mudrā samaya is to be explained: "For the sake of stabilizing the mental body, that which displays all things as the body is renowned as the mudrā." Then, one should abide in suchness.

སློབ་མ་རིག་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཡིད་དང་རྗེས་མཐུན་ཟས་སོགས་དང་། ། སྣ་ཚོགས་བཏུང་བ་འཐུངས་ནས་སུ། ། ཁ་ནི་ག་བུར་དྲིས་བསྒོ་བྱ། ། ལུས་ནི་དྲི་ཞིམ་བྱུག་བྱས་ཏེ། ། ཕན་ཚུན་དགོད་དང་སྒེག་ལ་སོགས། ། དགའ་བའི་རོལ་པ་རྣམས་བྱས་ནས། ། དབང་ ཉིད་ཡང་དག་སྙོམས་འཇུག་པས། ། དེ་ཡིས་དགའ་བདེ་ཡང་དག་འཆར། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། དེ་དག་ཡང་དག་བསྐུལ་བར་ནི། ། བདག་གིས་རྣམ་པར་བསམ་བྱ་སྟེ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཁམས་གསུམ་ ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་གསུམ་གནས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་ནས་སློབ་མའི་ཁར། ། རྡོ་རྗེ་ནས་ལྷུང་བདག་གནས་སོ། ། ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད། ། དེས་ཀྱང་གང་ཞིག་བཀུག་པ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བྱུང་དོན་དེ། ། ཤིན་ཏུ་གསང་བ་ཆེན་པོའི་དོན། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཡི་ནི་སྒྲ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེད་བྱེད་པས། ། དེ་ཉིད་འདིར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་རང་གིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གང་དེ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ལ། ། བདེ་བྱེད་དེ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ། ། གང་ ཞིག་ཆགས་བྲལ་རྒྱུའམ་གཉིས། ། ཡང་ནི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་རྒྱུ། ། གང་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ཅུང་ཞིག་བརྟགས། ། ཡིད་ཀྱིས་སྤངས་པའི་ངོ་བོའི་ཕྱིར། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་མྱ་ངན་འདས། ། གཞན་དུ་ཁ་ཅིག་གནས་ཡུལ་མེད། ། འདི་ཡི་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་པའི། ། སློབ་མ་ལ་ནི་བཤད་ མི་བྱ། ། བློ་ལྡན་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ། ། འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་སྦྱིན། །

The disciple, endowed with knowledge and perfect [qualities], having consumed food and the like that are agreeable to the mind, as well as various drinks, should scent his mouth with camphor. Having anointed his body with fragrant unguents, and having engaged in the play of joy such as mutual laughter and flirtation, through the actual meditative union of the empowerment itself, the joy and bliss truly arise. I should then visualize all the Tathāgatas perfectly exhorting them with auspicious songs and so forth: "The great vajra empowerment, which is venerated by all those in the three realms, should be bestowed by all the Buddhas, arising from the abode of the three secrets." Having spoken thus, the vajra falls from [the mouth of] the disciple into my own [mouth]. One should also utter "Aho sukha." Whatever is drawn in by that is the meaning of the arising of vajra-wisdom; it is the meaning of the great, most secret [reality]. The empowerment is a great wonder. Through the sound of the vajra and bell, which generates supreme joy, by expressing that very [reality] here, one should bestow the empowerment oneself. That which is the nature of joy, and that which produces bliss, is also merely a designation. Whether it be the cause of detachment or the cause of the peak of existence, whatever is slightly examined by the mind—because its essence is abandoned by the mind—it is non-conceptual nirvāṇa. Otherwise, for some, there is no abiding place. This should not be explained to a disciple who does not know this reality. This most secret [teaching] is given to the wise who are free from conceptualization.

དེ་ནས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཡང་དག་མཆོད། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་སྔོན་བཞིན་དུ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དེ་ནས་སྦྱིན། ། དེ་ནས་བརྩམས་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ། ། རྒྱུད་ཀུན་ལས་ནི་ གསུངས་པ་ནི། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་ཡི། ། ཆོ་ག་ཡིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡི། ། རང་འདོད་ལྷ་ཡི་འཇུག་པ་ཉིད། ། མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ནི། ། ཇི་ལྟར་དམིགས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སུ། ། ཇི་ལྟར་ནུས་པ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ། ། ཕྲན་ཚེགས་ ལ་སོགས་པ་ཡི་ལས། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལ། ། རང་དང་གཞན་གྲགས་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པའི་སློབ་མ་ལ། ། རྗེས་སུ་གནས་པའི་དབང་བསྟན་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ཁྲུ་གཉིས་དོར་བར་དཀྱིལ་ འཁོར་བྱ། ། ཕྱོགས་ཀུན་དུ་ནི་གྲུ་བཞི་པ། ། ཕྱོགས་ཀུན་དྲ་བས་བརྒྱན་པ་ནི། ། བྱ་བ་ཀུན་བྱེད་ཕྱོགས་གཅིག་བྱ། ། དེ་ཡི་དཀྱིལ་དུ་པདྨ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་འདབ་མ་བྲི་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་དཔལ་གཟུགས་སུ་ནི། ། འཇམ་པའི་སྟན་ལ་ཡང་དག་གནས། ། དེ་རིང་པདྨའི་སྟན་ ལ་ནི། ། མཉམ་པར་གཞག་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གུས་ཅན་གྱིས། ། ཡོན་གྱི་མཆོག་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། རིག་མ་མཛེས་པ་དབུལ་བྱ་སྟེ། ། དེ་དང་ལྷན་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་རབ་གཏུམ་རྣམས། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ མཆོད་པར་བྱ། ། དབང་གཉིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡིས། ། སློབ་དཔོན་ཕྱག་བྱ་གསོལ་བ་གདབ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྒོམ་བྱེད་པའི། །

Then, abiding in that very state, one should perfectly worship the ḍākinīs. With the mind in meditative equipoise, as before, one should then bestow the vajra and bell. From that point onward, the yogin should, according to all the tantras, draw the maṇḍala through the rituals without exception or remainder. Just as one desires, the engagement with one’s own chosen deity—whether supreme, middling, or inferior—should be accomplished according to one’s focus of mind and according to one’s capacity. For the accomplishment of the siddhis of minor activities and so forth, there is no doubt regarding oneself or others. This is the empowerment of the Vajra Master. For the disciple who has thus been perfected, the empowerment of subsequent abiding should be shown. Outside the maṇḍala, at a distance of two cubits, one should construct another maṇḍala. It should be square in all directions and adorned with lattices on all sides; one side should be made for performing all activities. In its center, a lotus with various petals should be drawn. In the form of the glorious Vajra-Raudra, one should sit properly upon a soft cushion. Today, upon the lotus seat, one should meditate in meditative equipoise. Then, the devoted disciple should offer the supreme gift. A beautiful consort should be offered, and together with her, the bodhicitta should be generated. The ḍākinīs and the fierce goddesses should be worshipped together with her. Through the meditative equipoise of the two empowerments, one should prostrate to the master and make the request. Thinking, "I am the Vajra-holder," one should meditate upon the bodhicitta.

དབང་བསྐུར་དོན་དུ་གསོལ་བ་འདེབས། ། སློབ་དཔོན་གོ་འཕང་ངོ་མཚར་ཆེ། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་ བདག་ལ་སྩོལ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་སྒྲུབ་པ། ། གང་ཞིག་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཀུན། ། རྙོག་མེད་དོན་ནི་བདག་གིས་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དོན་བྱས་པ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ལེགས་དྲི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས། ། དེ་ནས་ཡང་ ནི་སློབ་མ་ལ། ། བློ་ལྡན་འདི་ལྟར་གསོལ་བ་གདབ། ། སློབ་དཔོན་དག་གིས་ལངས་ནས་སུ། ། རིམ་འདིས་དབང་བསྐུར་བརྟག་པ་ཡིན། ། སློབ་མ་རང་ལྷའི་རྣམ་པ་རུ། ། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་བསྐྱེད་བྱ་སྟེ། ། གནས་གསུམ་ཡིག་འབྲུ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། པདྨ་ལ་གནས་ བསམ་པར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོ་ནུས་ལྡན་པས། ། དེ་ཡི་དབང་བསྐུར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྔར་བསྙེན་པ་ཡི་གསང་སྔགས་སམ། ། དེ་བཞིན་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་ནི། ། སྔགས་པས་ཡུངས་ཀར་དཀར་པོ་ལ། ། ལན་ཅིག་བསྔགས་ཏེ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། དཀྱིལ་ འཁོར་ལ་ནི་གཏོར་ཞིང་བརྡེག། དེ་ལས་རང་ཉིད་ལྷ་ཡིས་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་ཡི་སྔགས་ནི་བརྗོད། ། ལངས་ལ་རིག་དང་བཅས་པ་ཡི། ། བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་དག་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ནས་བླ་མེད་དབང་བསྐུར་བྱ། ། མེད་ན་བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བའི། ། བུམ་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་བརྡེག། རྒྱལ་བ་དག་གིས་གསུངས་པ་ལྟར། ། རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དབང་བསྐུར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ནུས་པ་མེད་གྱུར་ན། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྒྱལ་མཚན་དང་། ། གླིང་བུ་པི་ཝང་རྔ་རྣམས་དང་། ། རིན་ཆེན་རྒྱན་གྱི་མཆོད་པ་རྣམས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དག་ལྡན། ། ནམ་མཁའ་ གང་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། །

I pray for the purpose of receiving empowerment. The state of an ācārya is most wondrous; grant me this great fortune. The empowerment conferred by the Victorious Ones perfectly accomplishes the awakening of the buddhas. Whatever I do for all sentient beings, I shall act for their stainless benefit. Having performed the welfare of all buddhas through your excellent and well-restrained conduct, then once again, the wise disciple should offer this prayer. The ācāryas, having arisen, should examine the empowerment through this sequence. The disciple should be generated in the form of their own deity as before; having blessed the syllables at the three places, one should visualize them residing upon a lotus. For the sake of accomplishing that empowerment, the heroic and powerful ācārya should, with the secret mantra of the previous approach or likewise with the three syllables, empower white mustard seeds once and, by reciting them, scatter and strike the maṇḍala. Then, the deity themselves should utter the auspicious song-mantra. Rising up, together with the vidyā, one should purify with the water of the vase and then confer the unsurpassed empowerment. If that is not available, one should likewise strike with a vase filled with the five amṛtas. Just as the Victorious Ones have taught, one should confer the empowerment oneself. If one lacks the capacity, one should meditate on various victory banners, flutes, lutes, and drums, along with offerings of precious ornaments, completely filling the sky and perfectly endowed with the tathāgatas.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ཞུ་བ་ཡི། ། དེ་ལྟར་བུམ་པའི་བདུད་རྩི་ལྔས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ལ་སོགས་པ། ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བསམས་ཏེ། ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་ དང་བཅས་པ་ཡིས། ། སློབ་མ་འདི་ནི་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། སློབ་མ་ལ་ནི་འདི་བརྗོད་བྱ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀཻ་ཥ་ཏྭ་མཱ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་སིདྡྷྱ་ན་མ་སྟེ། བྷ་ག་བཱན་མ་ཧཱ་བཛྲ་དྷ་ར་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ས་ཏྭ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ ཥིཉྩ་ཞེས་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་མཁའ་འགྲོ་དཔའ་བོ་ཡི། ། དབང་ནི་དེ་ལྟར་བསྐུར་བཞིན་པར། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསམས་ནས་ནི། ། དབང་བསྐུར་བར་ནི་འདོད་པ་ཡིན། ། འདིར་ནི་བཀྲ་ཤིས་ཚིགས་བཅད་ནི། ། མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུད་གཞན་ལས། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ ཡང་དག་བླངས། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་ཆོ་ག་བྱ། ། དེ་ནས་དབུ་རྒྱན་དར་དཔྱངས་སོགས། ། གསང་བའི་མཐར་ཐུག་དང་ལྡན་པའི། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བའི། ། དེ་ལྟར་ཆོ་ག་ཡིས་ནི་སྦྱིན། ། དེ་ནས་སྟན་ལ་བཞག་ནས་སུ། ། ཕྲ་ཞིང་སྙན་ཚིག་འདི་བརྗོད་དོ། ། འདི་ ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བ་མཆོག། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟན་པར་བྱ། ། སྔགས་པ་རང་གིས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། སློབ་མ་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཏད། ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བ། ། སློབ་མ་ཡོན་ཏན་གཙོ་བོར་འགྱུར། ། བརྟན་པ་དང་ནི་གཡོ་ཀུན་གྱི། ། འདི་ནི་སློབ་དཔོན་དུ་ནི་ འགྱུར། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེ་ཡི་ནི། ། གསང་བ་མཆོག་གི་བཤད་པར་བྱ། །

Then, all the Tathāgatas, having melted into great desire, [should be visualized] as the five nectars of the vase, completely surrounding the ḍākinīs and the rest. With the water from the victory vase and accompanied by auspicious songs, the disciple is to be empowered, and the following should be said to the disciple: OṂ MAHĀSUKHA VAJRASATTVA ABHIṢEKAIṢTVAṂ MĀBHIṢIÑCĀMI SARVATATHĀGATĀDHIPATI STVAṂ DṚḌHO ME BHAVA SIDDHYA NAMASTE BHAGAVĀN MAHĀVAJRADHARA SURATA STVAṂ MAHĀVAJRASATTVA. OṂ ĀḤ HŪṂ VAJRA ABHIṢIÑCA. Furthermore, while the empowerment of the ḍākinīs and heroes is being conferred in that manner, one should visualize it accordingly; this is the intended way to confer the empowerment. Since there are no auspicious verses here, the wise should adopt those that are appropriate from other tantras and perform the ritual. Then, the crown, silk streamers, and so forth, up to the secret [empowerment], should be bestowed through the ritual of the wisdom-knowledge empowerment. Then, having seated [the disciple] on the seat, one should speak these subtle and melodious words: "This is your supreme object of grasping; you must always hold it firmly." The practitioner, having blessed it himself, should hand the mudrā to the disciple. By thus conferring the empowerment upon the disciple, the disciple becomes preeminent in qualities. This person shall become an ācārya of all that is stable and moving. From this day forward, the supreme secret shall be explained to them.

རྒྱུད་ཀུན་དུ་ནི་གང་ཅུང་ཟད། ། སྦས་ཤིང་བྲིས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དེ་ནས་སྟན་ལ་རབ་འཇུག་གོ། ། ཕྱི་ནང་གསང་སོགས་མཆོད་པ་ཡིས། ། མཆོད་པ་ཡང་དག་ མཆོད་ནས་སུ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་རིམ་པས་མཆོད། ། དེ་ནས་ང་རྒྱལ་མེ་ལོང་ནི། ། ཇི་བཞིན་བསྟན་པ་འདི་བཞིན་བརྗོད། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་མངོན་པར་རྒལ། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ ལྟ་བུ་སྟེ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཤོད། ། སྒྲ་ཡི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པ་ཡིས། ། དེ་ལྟར་པི་ཝང་སྒྲ་བརྗོད་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྒྲ་ཡི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡི། ། ཤེས་རབ་མངོན་དུ་རྟོགས་གྱུར་ཅིག། གང་གིས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ དུ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཀུན་དུ་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བགྱི། ། དྲི་ཡི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པ་ཡིས། ། སྙིང་གར་དྲི་བསྐུ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྐྱེ་མེད་ལྷག་པར་མོས་གྱུར་ཅིག། གང་གིས་ སངས་རྒྱས་ཞིང་ཀུན་གྱི། ། འཇིག་རྟེན་པ་ནི་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། རང་གི་ལུས་ལས་བླ་མེད་པའི། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དྲི་བྲོ་ཤོག། རོ་ཡི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པ་ཡིས། ། ལེགས་པར་སྦྱངས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ། ། ཡང་དག་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཚིག་གིས་འདི་སྐད་བརྗོད་ པར་བྱ། ། རོ་ཀུན་རང་བཞིན་མེད་པའི་རོར། ། རྣམ་པ་མངོན་དུ་རྟོགས་གྱུར་ཅིག། གང་གིས་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀུན། ། སེམས་ཅན་དུ་གྱུར་ཐམས་ཅད་ལ། །

Whatever mudrās are slightly concealed or written throughout all the tantras, one should then thoroughly engage with them through the union of the two organs. Having made perfect offerings with the outer, inner, secret, and so forth, one should likewise offer the offerings of form and so on in the proper sequence. Then, with the pride of the mirror, one should speak these words as they were taught: "All phenomena are like reflections; cross over the ocean of existence!" "All phenomena are like reflections; speak them to sentient beings!" Possessing the pride of sound, one should thus play the sound of the lute: "May the insight that follows the sound of all the Tathāgatas be realized! By means of this, in all worlds, may the wheel of Dharma be turned, which is like an echo for all the Tathāgatas." Possessing the pride of fragrance, one should apply fragrance to the heart and speak these words: "May the non-arising of all the Tathāgatas be intensely realized! By means of this, may the world in all Buddha-fields smell an unsurpassed and inconceivable fragrance from one's own body." Possessing the pride of taste, in order to perfectly familiarize oneself with the five well-purified nectars, one should speak these words: "May the nature of all tastes be realized as the taste of selflessness! By means of this, may all Buddhas and Bodhisattvas [be present] for all who have become sentient beings."

ལྷ་རྫས་དཔེ་མེད་རོ་ཡི་མཆོག། སྤྲུལ་ལ་དབུལ་བར་བགྱིད་པར་ཤོག། རེག་པའི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བརྩོན། ། རང་རིག་རེག་བྱ་མངོན་བྱས་ནས། ། རེག་བྱའི་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་རེག་བྱ་མི་དམིགས་པར། ། ལྷག་པར་མངོན་དུ་རྟོགས་གྱུར་ཅིག། ཁྱོད་ཀྱིས་རེག་པ་འབའ་ཞིག་གི། ཁྱད་པར་རང་གི་རྣམ་རྟོག་བྱུང་། ། སྣ་ཚོགས་བླ་ན་ མེད་པ་ཡི། ། རེག་བྱའི་ཁྱད་པར་མངོན་རྟོགས་ཤོག། རང་གི་སེམས་ནི་ཡོངས་གྱུར་པའི། ། ལྷ་རྣམས་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་སོགས། ། ཡང་དག་འབྱོར་པ་རེག་བྱ་ཡི། ། བདེ་བ་དག་ནི་ འབྱོར་པར་ཤོག། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སུ། ། གསེར་གྱི་ཐུར་མ་ལ་སོགས་ལ། ། ཡང་ནི་སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་བསྔགས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནེ་ཏྲ་ཨ་པ་ཧ་ར་པ་ཊ་ལཾ་ཧྲཱིཿཞེས་སོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འདུག་པ་ལ་ཡང་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཇི་ལྟར་མིག་མཁན་ རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་ལིང་ཐོག་བསལ་བ་ལྟར། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། ལིང་ཐོག་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསལ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་མིག་ལ་ནི། ། མིག་སྨན་བསྐུས་པའི་ཚུལ་བྱ་སྟེ། ། སྔགས་པས་མེ་ལོང་བསྟན་བྱས་ལ། ། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། རང་བཞིན་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། དེ་ལྟར་ཆོས་འདི་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་བླ་མེད་ཀྱིས། །

May I offer to the emanation the supreme, peerless flavor of divine substances. With the pride of touch, the yoginī who is diligent in yoga, having realized the touch of self-awareness, shall describe the reality of touch. May you especially realize the non-apprehension of touch. Your own conceptualizations have arisen as the distinctions of mere touch. May you realize the distinctions of touch, which are manifold and unsurpassed. May all the pure deities, all the tathāgatas, and all the bodhisattvas and so forth, who are the complete transformation of one’s own mind, be endowed with the bliss of the perfection of touch. Having thus made the offerings, one should again consecrate the golden probe and so forth with this mantra: OṂ VAJRA NETRA APAHARA PAṬALAṂ HRĪḤ. With a mind in meditative equipoise, while the disciple is seated, one should say: "Just as the King of Eye-Physicians removed the cataracts of the world, so may the Victorious Ones remove the cataract of ignorance from you, my son." Then, having applied the eye medicine to the disciple’s eyes, the mantra practitioner should show a mirror and describe the characteristics of phenomena: "All phenomena are like reflections—pure, clear, and unclouded; ungraspable and inexpressible, arising entirely from causes and actions; without intrinsic nature and inexpressible. One should understand phenomena in this way, and through the unsurpassed benefit of sentient beings..."

སྐྱོབ་པ་ཡི་ནི་རིགས་སྐྱེས་སོ། ། དེ་ནས་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཡ་སྭ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཧོ་ཡིས་མདའ་གཞུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཡིས་གཞན་ཡང་ནི། ། དེ་བཞིན་ཕྱོགས་བཞིར་མདའ་བཞི་འཕང་། ། སྟེང་དུ་གཅིག་དང་འོག་ཏུ་ནི། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་འཕང་བར་བྱ། ། བཛྲ་སཏྭ་ཨཱ་བརྗོད་ནས། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ལྷུར་ལེན་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དེ་ལ་དེ་ཉིད་འདི་ལྟར་བརྗོད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཉིད། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་རང་ཉིད་ནི། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་སྙིང་ལ་གནས། ། ཧཱུཾ་གིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ ནི། ། དེ་མདུན་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་གཞག། ཨཿདང་ལྡན་པས་ལོགས་གཡས་སུ། ། དུང་སྦྱིན་ནས་ནི་འདི་སྐད་བརྗོད། ། དེང་ནས་བརྩམས་ནས་འཇིག་རྟེན་དུ། ། སྐྱོབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི། ། འཁོར་ལོ་བླ་ན་མེད་པ་བསྐོར། ། དྲི་མེད་འཁོར་ལོས་དགང་བར་བགྱི། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འདི་ལ་ཡིད་གཉིས་མེད་པར་མཛོད། ། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་མཆོག་སྤྱོད་པ་ནི། ། མཚུངས་མེད་ཀུན་དུ་བསྟན་པར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་བྱས་གཟོ་བར། ། འདུག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཀུན་གྱིས། ། ཁྱོད་ནི་བསྲུང་བར་རྟག་ཏུ་གནས། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཞན་ཉིད་ཀྱི། ། བློ་ལྡན་དམ་ཚིག་མཉན་པར་གྱིས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སེམས་ཀྱིས་ན། ། མི་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད། ། དོགས་པ་མེད་པར་རྟག་བྱེད་པ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་སྤྱོད། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཀུན། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འདུལ་འགྱུར་ བ། །

One is born into the family of the Protector. Then, one recites: sarvatathāgatānurāgayasva. With the syllable hoḥ, the bow and arrow are to be given. Then, with that [arrow], one should likewise shoot four arrows in the four directions. One should shoot one upward and one downward while remaining in meditative equipoise. Having recited vajrasattva āḥ, the mirror is then to be given. The master, who is devoted to yoga, should speak this very reality to him: "The very nature of Vajrasattva is pure, luminous, and stainless. The self of all Buddhas dwells within your heart, my son." With the syllable hūṃ, the wheel of Dharma is placed upon that [mirror] in front of him. With the syllable āḥ, the conch is given to the right side, and then one says: "From this day forward, in the world, turn the unsurpassed wheel of the Protector’s Dharma. Fill [the world] with the stainless wheel. With a mind free of doubt, do not harbor any hesitation regarding this. Practice the supreme way of the Dharma and teach it everywhere without peer. To act with gratitude toward the Buddhas is what is meant by 'remaining [in the state].' Then, all the Vajradharas will always remain to protect you." Then, the wise one should likewise listen to the other samayas: "With a mind of skillful means and insight, there is nothing whatsoever that should not be done. Acting without hesitation, enjoy the five sensory qualities. In whatever way all sentient beings may be naturally tamed..."

དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་དོན། ། འདོད་ཆགས་སོགས་ཀྱིས་དག་པར་བྱ། ། གང་ཡང་དམ་ཚིག་ལ་སྡང་བ། ། སྐྱེ་བོ་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་དག། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་སྐྱོང་བ་ཡིས། ། འབད་པ་ཡིས་ནི་གསད་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕ་རོལ་སེམས་ནི་འཕྲོགས་གྱུར་ཀྱང་། ། སྡིག་པས་གོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདོད་ཆགས་ལྟ་བུ་བདེ་མེད་པས། ། དེ་ནི་སྐྱེ་འགྲོ་ལ་རྟག་སྦྱིན། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་གཞན་བུད་མེད། ། བསྟེན་པ་ལས་ནི་བསོད་ནམས་འཐོབ། ། སངས་རྒྱས་ ལ་སོགས་སྨོད་པ་ལ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཚིག་རྩུབ་སྦྱོར་བ་བྱས་ན་ནི། ། བླ་ན་མེད་པའི་དངོས་གྲུབ་མེད། ། འོད་དཔག་མེད་པའི་རྫུན་ཚིག་སྨྲ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཏིང་འཛིན་མཆོག། རྒྱུད་གསུངས་ཆོ་ག་བློ་ལྡན་གྱིས། ། དམ་ཚིག་དག་པ་བསྟེན་པར་བྱ། ། དེ་ ནས་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཞེས། ། སོགས་པ་ཡང་ནི་རང་གིས་བསྟོད། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཕྱག་བྱས་ལ། ། ཡང་ནི་སློབ་མ་ཉིད་ལ་བརྗོད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྒྱལ་བས་རྒྱལ། ། ཀུན་གྱི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བའི། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གྱིས། ། ཞེས་པས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡིན། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་དེ་རྗེས་སུ། ། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་ཞུགས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་བལྟས་ ནས་སུ། ། སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཏིང་འཛིན་གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་ཡི། །

In that very way, for the sake of sentient beings, one should purify [them] through desire and the like. Furthermore, those who are hostile to the samaya, individuals who have violated their commitments, should be slain with effort by one who protects the Buddha’s teaching. For the benefit of all sentient beings, even if one should steal the minds of others through the application of Buddha-yoga, one will not be stained by sin. Since there is no bliss like desire, one should constantly bestow it upon living beings. By relying on other women for the sake of sentient beings, one obtains merit. Regarding those who revile the Buddha and so forth, if one employs harsh words through the yoga of Ratnasambhava, the unsurpassed accomplishment will not be attained. One should speak words of falsehood through Amitābha, and the wise one should rely on the pure samaya through the supreme samādhi of Amoghasiddhi and the ritual procedures taught in the tantra. Then, one should praise oneself with "Glorious Heruka" and so forth. Joining the palms and prostrating, one should then address the disciple: "For the benefit of all sentient beings, in every way and for all beings, you shall turn the Dharma wheel of the Vajra through various means of taming. Turn the Vajra wheel, O Victorious One, the Lord of All, the Tathāgata!" Thus is the authorization. This is the ritual of empowerment. Having done that, one subsequently enters the root maṇḍala. Having beheld the maṇḍalas, one should utter the exhortation with mantra: "Of the King of Secret Mantra Samādhis..."

གསང་བ་སྦྱིན་པ་བསམ་བྱ་སྟེ། ། རྒྱུད་འདིར་བརྗོད་པའི་དམ་རྫས་ནི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བཟའ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་འདི་ལྟར་བྱུང་བ་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་རྣལ་འབྱོར་བརྩོན། ། རྡོ་རྗེ་མིང་ནི་དབང་བསྐུར་བའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་ལུང་བསྟན་བྱ། ། དེ་འདིར་རིམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་དཔལ་གཟུགས་སུ་ནི། ། དེ་བཞིན་སློབ་མ་ཉིད་ཀྱང་གནས། ། རང་ནི་བདག་པོ་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ཆོས་གོས་ནི། ། དེ་བཞིན་འཛིན་པ་ཡི་ནི་ཚུལ། ། མཆོག་སྦྱིན་པ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་གནས། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ང་ཡིས་དེང་ཁྱོད་ལུང་བསྟན་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ངན་འགྲོ་སྲིད་པ་དག་ལས་བཏོན། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་ཕྱིར་རོ། ། ཀྱེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཐམས་ཅད་གྲུབ། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདི་དང་ནི། ། གང་གིས་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི། ། ལུང་བསྟན་པར་ནི་བྱས་པ་གང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་དང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་འཁོར་གནས་པའི། ། དམ་ ཚིག་སྤྱོད་པས་མགྲིན་གཅིག་གིས། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བརྟན་ཟུང་བསྟན། ། གསང་ཆེན་མཆོག་གི་དམ་པ་ཡི། ། འདི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། འདི་ཡི་བྱིན་གྱི་རླབས་དང་ནི། ། སྟོབས་ཉིད་དག་ནི་འདི་དག་ལ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་ནས་དེ་རྗེས་སུ། ། ཡང་དག་ དབུགས་དབྱུང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གསང་བ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་པ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ནི་ལེགས་པར་གནས། །

One should contemplate the secret generosity; the sacred substances described in this tantra should be consumed by the wise. Then, having occurred in this manner, the yogi who is the master of all Buddhas should bestow the prophecy of becoming a Tathāgata, empowered with a vajra name. This is called the sequence here: the disciple likewise abides in the form of the glorious Vajra Wrath. The master himself, possessing the yoga, holds the Dharma robe in his left hand in the manner of grasping it, and abides in the manner of the supreme gift. With meditative equipoise, he speaks these words: "Today I prophesy you as the Tathāgata Vajrasattva, delivered from the lower realms and from becoming, for the sake of the utter purity of becoming. O, Glorious [Name], you are a Tathāgata, a Vajra, and a Mahāyoga." "Samayas tvam." By this Great Mudrā and by this ritual, whoever is thus prophesied, the Herukas and so forth, the Buddhas and Bodhisattvas, and those dwelling in the retinue of the maṇḍala, with a single voice, grant the prophecy of stable, perfect awakening. Through this Great Mudrā, the supreme and most secret, by its blessing and its very power, they speak thus. Following that, one should grant the authentic encouragement: "By seeing and entering the supreme secret maṇḍala, you shall be liberated from all misdeeds. Today you are well-established."

བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། ཕྱིན་ཆད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མི་མཚུངས་པ་དང་མི་ཤེས་ པར། ། འཇིགས་པ་མེད་པར་དགའ་བར་རོལ། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱོད་འདས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་ཕྱིར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདིར་ནི་རྟག་ཏུ་བཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་བརྗོད། ། བཀའ་འདི་རྟག་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་ བྱའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཏང་མི་བྱ། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་མི་སྤོང་ཞིང་། ། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ཡིས། ། དེ་ཡིས་ནོངས་ན་བཤགས་པར་བྱ། ། རང་གི་བདག་ ཉིད་མི་སྤང་ཞིང་། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་གདུང་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བས་བདེ་བ་གཟུང་། ། འདི་ནི་མ་འོངས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། གང་ཞིག་ སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་སྨད་པས་ན། ། འདི་ཡིས་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་གཟའ་ཡི་འཚེ་བ་དང་། ། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་དྲག་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ སྐྱེ། ། དེ་ཕྱིར་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བླ་མ་ཆེ། ། དགེ་བ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམས་པ། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་མི་སྨད་དོ། ། བླ་མ་ལ་ནི་རྗེས་མཐུན་ཡོན། ། གུས་དང་བཅས་པས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། །

In this vehicle of great bliss, there is henceforth no death. Without peer and beyond conceptualization, rejoice without fear. You have transcended the suffering of existence, for existence is utterly purified. You must always maintain here the accomplishments, the samaya, and the vows. This is declared to be the nature of all Buddhas; this command is the supreme permanence. The mudrā known as the vajra is the bodhicitta that must not be forsaken. By the mere generation of it, there is no doubt that one is a Buddha. Do not abandon the sublime Dharma; never let it go. If, through ignorance or delusion, one should err, one must confess it. Do not abandon your own self, and do not torment yourself with asceticism. Hold to bliss through bliss; this is the future perfect Buddha. The vajra, the bell, and the mudrās must never be forsaken. Do not disparage the ācārya; the guru is equal to all Buddhas. Whoever disparages the ācārya disparages all Buddhas; such a person will always experience suffering. Through fevers, poisons, and snake venom, through the harm of ḍākinīs and planetary spirits, and through fierce vighnas and vināyakas, they will be slain and reborn in the hells of sentient beings. Therefore, with every effort, never disparage the great vajra master, the guru, who does not boast of his own virtues. With devotion, one should offer appropriate gifts to the guru. Then, harms such as fevers and the like—

སླར་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རང་ གི་དམ་ཚིག་སློབ་དཔོན་ནི། ། རང་སྲོག་གིས་ཀྱང་བརྟེན་བྱ་ན། ། སྦྱིན་མིན་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་། ། ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། བསྐལ་བ་བྱེ་བ་དུ་མར་ནི། ། གྲངས་མེད་པར་ཡང་རྙེད་དཀའ་བའི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་བརྩོན་ལྡན་ལ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད། ། རྟག་ ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ལས་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། དེ་རིང་བདག་སྐྱེས་ འབྲས་བུར་བཅས། ། དེ་རིང་བདག་ནི་ལེགས་པར་གནས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་མཉམ་པ་རུ། ། གྱུར་པར་བདག་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཚེ་ལྡན་དེ་རིང་དབང་བསྐུར་བས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བཅས་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་རྒྱལ་སྲིད་ཆེ། ། བདག་པོ་རྒྱལ་པོར་གནས་པའོ། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིས། ། དེ་རིང་བདུད་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར། ། དེ་རིང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར། ། ཁྱོད་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཡིན། ། རང་གི་དམ་ཚིག་མི་ཟད་པར་འགྱུར་ཐར་པ་ནི། ། བསྟེན་བྱ་ཡིད་ཀྱི་དྲིན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་བར་གྱིས། ། ཤིན་ཏུ་སྐྱེ་སླའི་བདེ་བ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ གཟུགས་སྐུ། ། རྟག་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་རབ་གྱུར་ཅིག། ཅེས་བྱའོ། ། བླ་མ་ཡི་ནི་ཞབས་གཉིས་ལ། ། སློབ་མ་ཡིས་ནི་ཕྱག་བཙལ་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལ་སོགས་ཀུན། ། རྗེས་སུ་བགྱིད་ཅེས་བདག་གིས་བརྗོད། ། དེ་ལྟར་དམ་བཅས་བྱས་པ་ཡི། །

It shall not arise again. One’s own samaya master should be relied upon even at the cost of one’s own life; what need is there to mention not giving away one’s children, wife, or unstable wealth? Even Buddhahood itself, which is difficult to find even in countless tens of millions of eons, is bestowed in this very life upon the diligent. Always guard your own samaya; always worship the Tathāgatas; always offer to the guru. What is given to him is given to all the Buddhas; it becomes an offering made perpetually. From that comes the accumulation of merit, and from that accumulation, the supreme siddhi arises. Today my birth has borne fruit; today I am well-established. I have no doubt that I have become equal to the deities and the samaya. Through the empowerment received today, O long-lived one, you shall abide as the sovereign king of the great kingdom of the three realms, together with all the Buddhas and Vajradhara. By entering the supreme city, today you shall be victorious over Māra. Today you will undoubtedly attain Buddhahood itself. Through the kindness of the mind, may you give birth to the Vajra, which is the liberation that is the inexhaustible samaya of oneself. May you thoroughly realize that eternal form-body of all the Buddhas, a bliss that is very easy to produce. Thus it is said. The disciple should prostrate at the two feet of the guru and say, "I shall carry out everything exactly as you have instructed." Having made such a vow, [the ritual continues].

སློབ་མ་ ལ་ནི་ཕན་ཉིད་དང་། ། སྔར་བརྗོད་པ་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེཥ་ སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱའོ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། འདི་བརྗོད་པས་ནི་དྲིལ་བུ་སྦྱིན། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བསྲུང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། དེ་ ནས་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་སོགས། ། བཀྲ་ཤིས་སྤྱོད་པས་བརྒྱན་བྱས་ཏེ། ། མགོ་བོར་གདུགས་ནི་བཟུང་ནས་སུ། ། དེ་ནས་བླ་མ་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་ཡི། ། སློབ་མ་དེ་ལ་སྐོར་བྱེད་གཞུག། སྔགས་པས་འདི་ལྟ་རུ་ནི་བརྗོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱིས་བསྐོར་ བ་ཡིས། ། མངའ་བདག་མདོག་སྔོན་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དམར་པོས་ཇི་ལྟར་མཛེས་གྱུར་ཅིག། དམ་ཚིག་གིས་བརྒྱན་ཞེས་པ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། ཟླ་ཕྱེད་མགོ་བོར་བརྒྱན་པ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོས་བརྒྱན་པ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དང་པོ་སངས་རྒྱས་སྐུ་མཆོག་གནས་པ་ རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། འདོད་དང་ཐར་པ་ནོར་དང་ཆོས་སྦྱིན་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། རྣམ་པ་ལྔ་ལ་དགའ་རོལ་རང་སྦྱིན་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདེ་བའི་མགོན་པོ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དེ་ནས་སྒོ་ཡི་མདུན་དུ་ནི། ། གདུགས་དང་བཅས་པས་ཕྱག་བྱའོ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་འདི་བརྗོད་བྱ། །

For the sake of the disciple’s benefit, and according to the sequence previously described, one should bestow the vajra and bell vows. Recite: "This is the vajra held in the hand of all the Buddhas, Vajrasattva. You too must always hold it; be firm in the Vajrapāṇi vow. Oṃ sarvatathāgatasiddhi-vajrasamaya tiṣṭha eṣa tvāṃ dhārayāmi vajrasattva hi hi hi hi hūṃ." Having spoken this mantra, one should give the bell. Recite: "This is explained as the melody of insight of all the Buddhas. You too must always protect it; the Victorious Ones desire it for supreme awakening." Then, having adorned the disciple with auspicious conduct such as incense and flowers, and holding a parasol over their head, the Guru himself, holding a vajra and bell, should lead the disciple in circumambulation. The mantra practitioner should recite: "May the Sovereign, blue in color, be victorious, surrounded by all maṇḍalas! May he be beautiful in red; may he be victorious, adorned with the samaya! May he be victorious, adorned with a crescent moon on his head! May he be victorious, adorned by the circle of goddesses! May he be victorious, abiding in the supreme body of the Primordial Buddha! May he be victorious, the giver of desire, liberation, wealth, and Dharma! May he be victorious, the self-giver who delights in the five aspects! May Vajrapāṇi, the Protector of Bliss, be victorious!" Then, in front of the door, one should prostrate along with the parasol. This should be said to the disciple.

སློབ་མ་རྒྱུད་འཛིན་པོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་ནས་དེ་ཡི་ཚེ། ། སློབ་དཔོན་ལག་གིས་གདུགས་བསལ་ནས། ། སློབ་མ་དེ་ཉིད་བསླང་ནས་སུ། ། དེ་ནང་འདི་ནི་ཉན་དུ་གཞུག། དེ་རིང་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་དང་། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཐུན་པར་འདོད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། འབད་པ་ཡིས་ནི་བྲི་བྱས་ལ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་སྔགས་ལ་སྦྱོར། ། དེ་ལ་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་བས། ། དཀའ་ལས་ཆེན་པོ་བྱུང་གྱུར་ཀྱང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ མི་ཕན་པའི། ། བྱ་ཀུན་སེར་སྣ་མི་བྱའོ། ། ཞི་བའི་དོན་དུ་མཁས་པ་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ནི་ཆོ་ག་བྱ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་རྫོགས་ནས་སུ། ། བླ་མ་ཡིས་ནི་ཡོན་བླངས་ཏེ། ། གསེར་དང་དངུལ་དང་རིན་ཆེན་སོགས། ། རྟ་དང་གླང་པོ་རྒྱལ་སྲིད་དོ། ། སློབ་ མས་ཀྱང་ནི་དེ་རྗེས་སུ། ། བཅོམ་ལྡན་དམ་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཤེས་རབ་ཆེ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་འཁོར་ལོ་སྡོམ། ། ཞེས་བྱ་སེམས་ལ་རྗེས་གནང་ནས། ། བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ནས་སུ། ། ལུས་ཀུན་ཡན་ལག་གདུགས་བྱས་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་སྔར་ བཞིན་ཕྱག་བྱའོ། ། བདག་རང་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ནས། ། མཆོད་པ་ཡིས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་བླ་མ་དགྱེས་པར་དུ། ། དེ་སྲིད་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱ། ། གང་གང་ཅུང་ཞིག་ཡིད་འོང་བ། ། ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཉིད། ། དེ་ཉིད་མི་ཟད་འདོད་པ་ཡིས། ། དེ་དང་དེ་ནི་བླ་མར་ དབུལ། ། གང་གིས་ཤིན་ཏུ་གཏང་དཀའ་བ། ། དེ་བྱིན་དཔག་མེད་ཡིན་པར་འདོད། །

The disciple shall become a lineage-holder. Having spoken thus, at that time, the master should remove the parasol with his hand, raise the disciple up, and cause him to listen to this within: "Today, you must uphold the maṇḍala, the master, the mantra, and the tantra. The Buddhas, Bodhisattvas, and even the gods desire your success. You must diligently draw the maṇḍala according to the ritual and engage practitioners in the mantra. In that regard, my son, even if great hardship should arise, you must not act in any way that is unbeneficial to sentient beings or characterized by stinginess. For the sake of pacification, the wise should perform the homa ritual. Then, once the homa is completed, the guru should accept the dakṣiṇā: gold, silver, jewels, and so forth, as well as horses, elephants, and the kingdom. Following that, the disciple, having received the permission in his mind from the Blessed One, the Samaya itself, the glorious Heruka of great insight, the Saṃvara of the ḍākinī-cakra, should circumambulate three times, prostrate with his entire body and limbs like a parasol, and pay homage just as before. Having offered himself to the guru, he should make offerings. As long as the guru is pleased, for that long he should satisfy the guru. Whatever is pleasing to the mind, whatever is most excellent, desiring that very thing to be inexhaustible, he should offer that very thing to the guru. That which is most difficult to give, when given, is held to be immeasurable."

དེ་ལྟར་གང་ཞིག་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་ནི་སློབ་དཔོན་ཡིན་པར་བརྗོད། ། དེ་ལ་གསང་སྔགས་བྱིན་པ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་འདིར་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སོགས། ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྒེག་མོ་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་ཀྱང་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རབ་མཆོད་དེ། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་སློབ་མ་ཀུན། ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་མཁྱེན་པར་གསོལ། ། ཇི་ལྟར་རང་གི་འདོད་པ་ཡིས། ། སྤོས་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་འབྱོར་པར་འགྱུར་བ་ཡིས། ། ཞུགས་པའི་སློབ་མས་བཟའ་བཅའ་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རོ་དང་ཟས། ། བཟི་བར་ནུས་པའི་ཆང་དང་ནི། ། གང་ཞིག་རྒྱུད་གཞན་གྲགས་པ་ཡི། ། གླུ་དང་སྒྲ་ཡི་མཆོད་པ་རྣམས། ། མཆོད་ པའི་སྒྲ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། བླ་མ་ཡང་དག་བདེ་བར་མཆོད། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ནི། ། ཆང་བཅས་ཆང་མིན་བཏུང་བ་དང་། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པས་ལོངས་སྤྱོད་པར། ། ཇི་བཞིན་རིམ་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་གསང་བའི་གླུ་ཆེན་པོ། ། བདེ་བའི་སྒྲ་དང་གར་ཀྱང་བྱ། ། དགའ་བའི་རོལ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། གཙོ་བོ་ལ་སོགས་ཀུན་མཆོད་ནས། ། དེ་ནས་མང་པོ་བསམ་བྱ་ཞིང་། ། སྔར་བཞིན་དུ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཀུན་ལ་དམ་ཚིག་བྱིན་ནས་ནི། ། ཇི་ལྟར་དགར་འོས་དེར་ནི་གཏང་། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་མཆོད་པ་དང་། ། ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་གཙོ་བོ་ནི། ། སྔགས་པ་གུས་པ་ཡིས་ནི་མཆོད། ། ཡང་ནི་ཉི་མ་ཤར་དུས་སུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་ལ་སོགས་ཚིག་གིས་ནི། ། ཇི་ལྟར་ཡང་དག་བསྟོད་ནས་ཕྱིས། །

Thus, whoever bestows the empowerment is called the ācārya. By granting the secret mantra to them, there is no doubt that accomplishment (siddhi) will be attained here. Then, one should recite the vajra song, such as "Oṃ Vajrasattva" and so forth. Through the application of the vajra dance, one should make offerings with the goddesses of grace and the rest. With the five sensory qualities (pañcakāmaguṇa), one should likewise make excellent offerings to the tathāgatas. Having made offerings as they please, all the disciples should request the [guru] to be aware [of their devotion]. According to their own desires, they should make offerings of incense and so forth. According to their means, the disciples who have entered should offer various kinds of food and drink, intoxicating wine, and whatever songs and musical offerings are renowned in other tantras; these should be presented as the sound of offerings. One should also perfectly and happily worship the guru. Furthermore, it is said: "Whether with wine or without wine, whatever drinks there are, one should enjoy them as desired and meditate according to the proper sequence." One should also perform the great secret song of reality (tattva), the sound of bliss, and the dance. Having made offerings to the Lord and all others with various playful delights, one should then contemplate the many [deities] and recite as before. Having bestowed the samaya upon all, they should be sent away as is appropriate. Then, the outer offerings and the primary mental offerings should be made by the mantra practitioner with devotion. Furthermore, at the time of sunrise, one should offer praise with words such as "Glorious Heruka, Great Wisdom," and so forth.

རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་མཁྱེན་པར་གསོལ། ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོར་གྱུར་གང་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཐོབ་གང་ གིས་དང་། ། ཉེ་དང་མཁོ་བ་མེད་པ་དང་། ། བརྗེད་དང་ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པས། ། ཅུང་ཞིག་ཆོ་ག་ཉེར་མ་ཚང་། ། དེ་དག་བཀྲུ་ཞིང་བཟོད་པར་འོས། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ནི། ། དེ་ནས་འདིས་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བཛྲ་མུཿ དེ་ནས་ཚོགས་པ་རྟོགས་བྱས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ། ། ཞལ་ནི་དགོད་ཅིང་སིམ་པ་ཡིས། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མའི་ཡོན་ ཏན་བརྗོད། ། རང་གི་འོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཀུན། ། རང་རང་ཕྱོགས་སུ་བཏོན་ནས་སུ། ། དེ་བཞིན་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཡི། ། རང་གི་འོད་ཀྱིས་གསལ་བར་བསམ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་སྤྲོས་པ་ཡི། ། གུས་པས་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་མཁས་ པས་ཕུར་བུ་གདོན། ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་བིགྣཱན་བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡི། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡུལ་ཚོན་ཆ། ། དེ་ལ་སྤོས་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། ཡང་ནི་ཡང་དག་མཆོད་ནས་ནི། ། བློ་ལྡན་གྱིས་ནི་ གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་ལ་སོགས་པ། ། བརྗོད་ནས་དེ་དོན་མངོན་དུ་བྱ། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་མི་དམིགས་བྱ། ། གཙོ་བོ་རང་གི་སྙིང་གར་གནས། ། མཆོད་ནས་དེ་བཞིན་བསྟོད་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཉེ་བར་བསྡུ། །

Victorious Ones, please take heed: whatever has been done by those who are ordinary beings, or by those who have not attained the state of a yogin, or through lack of proximity or necessity, or through forgetfulness and a lack of introspection, such that the ritual was even slightly incomplete—may these be purified and forgiven. Having thus made this request, one should then request them to depart with these words: Oṃ, you have accomplished the welfare of all sentient beings; grant the appropriate accomplishments. Having departed to the realm of the Buddhas, please return once again. Oṃ āḥ hūṃ vajra muḥ. Then, having understood the assembly, the principal of the wisdom maṇḍala, with a smiling and serene countenance, speaks of the qualities of the master and the disciples. With one's own light, all sentient beings are drawn to their respective directions; one should visualize them clearly with one's own light, just as they desire. Then, with devotion, the maṇḍala of deities as they were emanated should be dissolved into one's own body. Then, the wise one should extract the ritual daggers. The mantra is: Oṃ vajra kīli kīlaya sarva vighnān vajradhara ājñāpayati hūṃ hūṃ phaṭ. There, the secret maṇḍala of colored powders, having been blessed, should be properly worshipped again with incense and so forth. The wise one should then request them to depart. Reciting "Akāro mukhaṃ..." and so forth, one should realize that meaning. Through meditative equipoise, one should practice non-apprehension. The principal deity remains in one's own heart. Having worshipped and offered praise in that manner, one should then conclude the yoga.

ཚོན་རྩི་ཆུ་བོའམ་རྒྱ་མཚོ་འམ། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་དོར་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ས་ནི་ཡང་དག་པར། ། བ་ཡི་ལྕི་བས་བྱུགས་བྱས་ཏེ། ། བདག་དང་སློབ་མ་དེ་བཞིན་སོགས། ། ཕན་པའི་ཕྱིར་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་སྔགས་པས་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཕུར་བུ་གདོན། ། ལེགས་པར་ཁྲུས་ནི་ བྱས་ནས་སུ། ། བདག་མེད་པར་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱིས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཡོ་བྱད་ཀུན། ། རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་བྱ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་མི་བགོའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཡོ་བྱད་ཀུན། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་རིག་པ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་ཅན་གང་སློང་ གྱུར་ན། ། སློབ་མ་ལ་ནི་ཅུང་ཞིག་སྦྱིན། ། རྒྱུད་གང་ལ་ནི་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། འཁོར་ལོ་རྒྱས་པ་རུ་ནི་མ་བྱས་སེམས། ། དེས་ན་དེ་ལ་བདག་སེམས་ཞུགས་གྱུར་པས། ། ལྷག་དང་ཆད་དོན་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། ། བློ་ནི་དམན་ཡང་གུས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། ། འདི་དག་ མཛེས་པར་རབ་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན། ། རང་གི་ཡུལ་ལ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ནི། ། མི་བྱ་དད་པ་ཡིས་ནི་ཕྱེ་བ་ཡིན། ། འདིར་ནི་མཆོག་གི་ཁུར་ཆེན་དཔའ་བོ་དང་། ། ཡང་ནི་དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དཔའ་བོ་ཡང་། ། དེ་ཕྱིར་ལེགས་བསྟན་དམ་ཚིག་བཅས་པ་ཡི། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ ལ་བཟོད་པར་འོས། ། དོན་དང་གཞུང་འདི་མཛེས་པར་བྱས་འདི་ཡིས། ། བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ནི། ། ཡུན་རིང་འཇིགས་པ་མེད་པར་དགའ་བ་དང་། ། བདག་གཞན་བདེ་བ་མཆོག་ནི་སྐྱེད་གྱུར་ཅིག། དེ་ཉིད་གསལ་སྐྱེ་རྨོངས་པ་རབ་འཇོམས་ཤིང་། ། མཆོག་ཏུ་མི་འཇིགས་ སྟེར་བའི་མངའ་བདག་ཤོག།

The pigments should be discarded into a river or the ocean. Then, the ground should be thoroughly smeared with cow dung. For the benefit of myself, the disciples, and others, one should perform a homa. Then, the mantra practitioner should likewise extract the ritual stakes (kīla). Having performed a proper ablution, one should meditate on selflessness. Thereafter, the ācārya should personally enjoy all the requisites of the maṇḍala; they should not be distributed to the disciples. All the requisites of the maṇḍala belong to the knowledge of the ācārya. If any person possessing the samaya should request them, a small portion may be given to the disciples. In whatever tantra the previous ācāryas did not perform the extensive cakra, my mind has entered into that; thus, the wise should understand the meaning of what is added or omitted. Although my intellect is inferior, through devotion, I have made these things beautiful. One should not judge the faults or virtues of one's own field, but distinguish them through faith. Here, the great burden of the supreme heroes, and even the heroes of heroes, has been well-taught. Therefore, the wise should grant me their forbearance regarding the samaya. Through the merit of having made this meaning and source text beautiful, may all beings experience joy and fearlessness for a long time, and may the supreme happiness of self and others be produced. May I become a sovereign who clarifies reality, utterly destroys delusion, and bestows supreme fearlessness.

ནོར་ནི་མ་ལུས་སྐྱེད་པའི་གཞི། ། སྐྱེས་པའི་ས་ནི་ལང་ཀ་སྟེ། ། རྒྱལ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་བྱས་པ་ལ། ། མཐའ་ནི་བཟང་པོའི་མིང་གསལ་བྱས། ། ཉོན་མོངས་ཚོགས་ནི་སྤངས་པ་ཡི། ། ལེགས་པར་བརྟན་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། ། ཡོན་ཏན་ཚོགས་ནི་ རྗེས་རྟོགས་པས། ། རྫོགས་པར་བྱས་ཀྱིས་བསམ་པར་གྱིས། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དགུ་བརྒྱ་པ་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་བ་བཟང་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་འཇམ་དཔལ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་ བ་དགེ་སློང་བ་རིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

Wealth is the basis for producing everything without exception; the land of its birth is Laṅkā. Having been composed by the feet of the Victorious One, its conclusion is made clear by the name of Bhadra. Through the well-stabilized intellect that has abandoned the host of afflictions, and by realizing the collection of qualities, it has been brought to completion—contemplate this! The Nine Hundred Verses: A Ritual Manual for the Maṇḍala of the Glorious Cakrasaṃvara, composed by the master Jayabhadra, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot and paṇḍita Mañjuśrī and the Tibetan translator, the monk Bari.