Toh 1465 · classical Tibetan · Tengyur edition

A Commentary on the Difficult Points of [Lūhipāda’s] “Clear Realization of the Glorious Bhagavan”

Translated from the Tibetan by buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate · machine-assisted

Edition 1.0 · 2026 · not a critical edition machine draft

Catalogue: Toh 1465
Genre: Commentary
Period: classical Tibetan
Edition: Tengyur vol. 022_རྒྱུད་འགྲེལ།_ཞ.txt
Extent: 34 passages · 37,384 Tibetan characters · 8,128 English words
Translation: buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate (English, machine-assisted)
Status: Edition 1.0 · 2026 · machine draft
Rights: Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction)

This commentary provides a technical exegesis of Lūhipāda’s "Clear Realization of the Glorious Bhagavan," focusing on the precise visualization and ritual implementation of a Heruka-based tantric system. The text functions as a manual for the practitioner, bridging the gap between concise root instructions and the actual meditative experience. It guides the reader through the construction of a complex mandala, the purification of the aggregates and consciousnesses, and the specific iconographic details of deities such as Heruka, Vārāhī, and various goddesses. By integrating the purification of the physical body and the mind with the generation of the deity, the work commits the reader to a rigorous path of transformation where the practitioner's own consciousness is re-identified as the nature of primordial wisdom. The text moves from external ritual markers and deity descriptions to internal yogic processes, including the manipulation of breath and the realization of the clear light state at the moment of death.

Provenance

About this text

A commentary on the difficult points of the sādhana of Lūyi, the Śrīabhisamayanāmapañjikā originates from the Indian tradition of Prajñārakṣita. The work was translated into classical Tibetan by Sumatikīrti and lo tsa ba dge slong blo ldan shes rab. It is preserved in the Tengyur, volume ཞ, where it comprises 24 pages and is situated within the collection of the Śaṃvara and Related Tantras. Drawing upon the oral instructions of the Guru and the words of the Lord of Yogins, the text enacts a process of spiritual transformation. It guides the practitioner in establishing sentient beings in the great bliss of one taste, utilizing a method where the aggregates from form to consciousness are ascertained as Vairocana and other deities. By treating these elements as foam, bubbles, a mirage, a plantain tree, and an illusion, the work facilitates the purification of the practitioner through the conviction that they are the deities. A scholar or serious reader consults this text today to examine the technical application of these visualizations and the conceptualization of suchness as the nature of all Tathāgatas within this specific tantric framework.

Sanskrit title: Śrīabhisamayanāmapañjikā
Indian author: Prajñārakṣita
Tibetan translators: Sumatikīrti, lo tsa ba dge slong blo ldan shes rab
Canonical collection: Śaṃvara and Related Tantras
Genre: Commentary
Source edition: Tengyur, vol. ཞ
Period: classical Tibetan

Read further

Catalogue

84000 catalogue entry

Bibliography

BDRC library search

Libraries

WorldCat

Sanskrit sources

Digital Sanskrit Buddhist Canon

Reference

Cite thisAnuvāda, “A Commentary on the Difficult Points of [Lūhipāda’s] “Clear Realization of the Glorious Bhagavan”” (Toh 1465), machine draft, 2026.https://naxiai.com/tibetan/works/toh1465

Summary & commentary

Significance

The work is significant for its detailed preservation of the Lūhipāda lineage's specific iconographic and meditative requirements. For the modern scholar, it illustrates the intersection of Yogic physiology, Buddhist psychology (such as the eight consciousnesses), and the ritualized use of mantras to achieve non-dual awareness.

Structure

Passages	Section	Description
1-9	Deity Visualization and Mandala Construction	Instructions on the visualization of the central deity, the arrangement of the mandala, and the specific attributes and colors of the accompanying goddesses.
10-17	Purification and Cognitive Transformation	Guidance on the purity of the apprehender and apprehended, the transformation of the five aggregates, and the symbolic meaning of the deity's ornaments.
18-21	Ritual Entities and Ethical Framework	Descriptions of the 'Greatly Terrifying' beings and the integration of the Noble Eightfold Path into the tantric context.
22-31	Advanced Yogic Practices and Mantras	Technical details on mantra recitation, the use of seed-syllables, the manipulation of breath (swing recitation), and the transformation of sentient beings into the three cakras.
32-34	Final Realization and Death	Instructions on manifesting the clear light (ābhāsvara) and the role of the deities during the process of death.

Themes

Iconography and Symbolic Attributes (4-9, 15-18, 24)
Purification of Consciousness and Aggregates (3, 10, 14)
Non-duality of Mantra and Deity (23, 27, 30)
Yogic Physiology and Clear Light (12, 31-34)

Summary, significance and provenance note generated by gemma4:31b from the translation and the catalogue record.

AnuvādaA Commentary on the Difficult Points of [Lūhipāda’s] “Clear Realization of the Glorious Bhagavan”·

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཨ་བྷི་ས་མ་ཡ་ནཱ་མ་པཉྩི་ ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀའ་འགྲེལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེ་མཆོག་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ཡི། ། ཞབས་ཀྱི་པདྨར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ལཱུ་ཡི་པ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི། ། དེ་ཡི་དཀའ་འགྲེལ་བདག་གིས་བྱ། ། དང་པོ་ཁོ་ནར་རྣལ་འབྱོར་ པས་དུར་ཁྲོད་དམ་རི་ལ་སོགས་པ་མཐོ་བའི་གནས་སུ་རོ་ལ་ཉེ་བར་གནས་ལ། གཅེར་བུ་སྐྲ་བཀྲོལ་ཏེ་བདུད་རྩི་ལྔའི་རིལ་བུ་ཁར་བཅུག་ལ་ཁ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་བཞིའི་དོན་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། ཤྲཱི་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་སོགས་སྟོང་པའོ། ། རུ་ ནི་ཚོགས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ཀ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པའོ། ། ཞེས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་རྒྱུར་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཨ་ཧཾ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ། བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ཕྱག་གཉིས་པ་ཡུམ་དང་བཅས་པའམ་གཅིག་པུ་གང་ཡང་རུང་བར་མོས་པར་བྱས་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེའི་དང་པོ་ཅན་དང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱི་ཡི་གེའི་མཐའ་ཅན་གྱིས་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ཕྲེང་བ་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་གནས་པ་ལས་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ལྷ་ཚོགས་སྤྲོས་ཏེ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད་པས་ བསྐྲད་པར་བསྒོམས་ལ། དེ་བསྒོམས་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་བ་དེ་གསུངས་པ། རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པ་དེ་གང་ལས་རྙེད་ཅེ་ན།

In the language of India: Śrī-abhisamaya-nāma-pañjikā. In the language of Tibet: Dpal mngon par rtogs pa zhes bya ba'i dka' 'grel (The Commentary on the Difficult Points of the Glorious Abhisamaya). Homage to the Blessed One, the glorious Heruka! Having prostrated at the lotus feet of the glorious guru of Cakrasaṃvara, I shall compose this commentary on the difficult points of the sādhana of Lūyipa. First of all, the yogi should go to a high place such as a charnel ground or a mountain and remain near a corpse. Naked and with hair loosened, having placed a pill of the five nectars (amṛta) in the mouth, he should face the southern direction and manifest the meaning of the four syllables of "Śrī Heruka." "Śrī" is non-dual wisdom; "He" is the emptiness of causes and so forth; "Ru" is being free from the aggregates; and "Ka" is not abiding anywhere. Thus it is said. For the sake of the benefit and happiness of all sentient beings, he should recite "Śrī Heruka ahaṃ" three times. Then, he should visualize either the two-armed Cakrasaṃvara with consort or the solitary form, whichever is appropriate. Following that, he should recite the garland of vowels (āli) and consonants (kāli) three times, preceded by the syllable "Oṃ" and ending with "Hūṃ Hūṃ Phaṭ," endowed with five-colored light rays. By reciting this, he should meditate that the assembly of deities of the three wheels emanates from it, destroying and expelling the hosts of obstructing spirits (vighna). Having meditated on that, what should be done next? It is said: "For a time, the lord of yogis should meditate on the four brahmā abodes (brahmā-vihāra)." If one asks, "Having performed all that, from where is the meditation on the four brahmā abodes obtained?" [the text continues].

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

terminologyབཅོམ་ལྡན་འདས → “the Blessed One”. 84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.

homonymབཅོམ་ལྡན་འདས is rendered “the Blessed One” here; the glossary also records blessed, Blessed One, bhagavān for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionབཅོམ་ལྡན་འདས “the Blessed One” — In Buddhist literature, this is an epithet applied to buddhas, most often to Śākyamuni. The Sanskrit term generally means “possessing fortune,” but in specifically Buddhist contexts it implies that a buddha is in possess

definitionབླ་མ “guru” — One of the fourteen rākṣasīs .

definitionསྒྲུབ་ཐབས “sādhana” — Derived from the Sanskrit verb √sādh , “to accomplish,” the term sādhana most generically refers to any method that brings about the accomplishment of a desired goal. In Buddhist literature, the term is often specificall

definitionབདག “self” — A substantial, self-subsistent entity within beings or things, or the intrinsic reality of things, or the intrinsic identity of things, that is permanent and nonrelative. The Buddha’s teaching, in contrast to that of oth

definitionབདུད་རྩི “amṛta” — The ambrosia (also translated here as “ immortality ”) that prevents death or spiritual death (hence the Tibetan term means “crushes spiritual death”). The Sanskrit term literally means immortality . It is often used met

terminologyཡེ་ཤེས → “wisdom”. Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty on the path.

homonymཡེ་ཤེས is rendered “wisdom” here; the glossary also records awareness, Wisdom, knowledge for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཡེ་ཤེས “wisdom” — The term jñāna is formed by the root jñā , meaning “to know,” “to know of,” “to understand,” “to be aware of,” with the addition of the pratyaya lyuṭ , which can be interpreted as having different values (the instrument

definitionའཁོར་ལོ “cakra” — Literally “wheel,” cakra is an energy center in the subtle body where subtle channels converge. In tantric Buddhism there are either four or five main cakras. The Hevajra Tantra teaches four cakras, namely the cakras of

terminologyལས → “action”. 84000 uses 'action' where the mechanics matter, 'karma' where it is a fixed term.

homonymལས is rendered “action” here; the glossary also records act, Action, activity for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

termབཅོམ་ལྡན་འདས → the Blessed One

termཕྱག་འཚལ → homage

termབླ་མ → guru

termསྒྲུབ་ཐབས → sādhana

termབདག → self

termབདུད་རྩི → amṛta

བླ་མའི་གདམས་ངག་ལས་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཚིག་ལས་ཀྱང་ངོ་། ། དབང་པོ་རྣོན་པོའི་སེམས་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མདོར་བསྡུས་པའི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་བསྒོམ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་བཏོན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་རོ་གཅིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་ གིས་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་བ་ནི་སྙིང་རྗེའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱམས་པའོ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་བཏང་སྙོམས་སོ། ། བརྟན་པའི་བདེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དགའ་བའོ། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་ བསྒོམ་པ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཉིད་དོ། ། བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའོ། ། དེའི་དགོས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའོ། ། བདེ་མཆོག་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པའི་ང་ རྒྱལ་གྱིས་ནི་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དག་པ་དང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་ཅིང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཧེ་རུ་ཀའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་བསྒོམས་པས་ངག་གི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ སེམས་བསྐྱེད་པས་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་འཕེལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་མྱུར་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཕུང་པོ་ལྔའི་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱས་ཏེ།

This is also from the oral instructions of the Guru and the words of the Lord of Yogins. Regarding the concise meditation on loving-kindness and the rest for the sake of sentient beings with sharp faculties: "Just as I have extracted [beings] from the sufferings of saṃsāra, I shall likewise establish all sentient beings in the great bliss of one taste." In this context, rescuing them from suffering is compassion; establishing them in great bliss is loving-kindness; the nature of suchness is equanimity; and the very state of stable bliss is joy. The extensive meditation on loving-kindness and the rest is well known. By the phrase "one should meditate," it is taught that all [these] are to be meditated upon. Their purpose shall now be stated: through conviction in emptiness, all stains of conceptual construction are destroyed. Through the pride of being the single-faced, two-armed Cakrasaṃvara, all physical activities are purified, and it is shown that all beings, having been perfectly established since beginningless time, are by nature the very essence of Heruka. By meditating on the vowels and consonants, all verbal activities are purified. By generating the mind of awakening, all roots of virtue are made to increase. Then, the offerings and so forth arising from the purification of the aggregates and so on are taught to be the causes for swift awakening. Thereafter, one should generate the pride of the five aggregates.

definitionདབང་པོ “Indra” — “Faculties” is a translation meant to represent the preferred etymologization of indriya in Buddhist texts as indanti , meaning “they have power,” which is also reflected in the Tibetan translation as dbang po . Differen

terminologyདབང → “empowerment”. In compounds དབང་ཆེན is 'great power' (a deity epithet), not 'great empowerment'.

definitionབྱམས་པ “Maitreya” — The bodhisattva Maitreya is an important figure in many Buddhist traditions, where he is unanimously regarded as the buddha of the future era. He is said to currently reside in the heaven of Tuṣita, as Śākyamuni’s regent

definitionསྡུག་བསྔལ “suffering” — The first of the four truths of the noble ones. The term “suffering” includes all essentially unsatisfactory experiences of life in cyclic existence, whether physical or mental. These comprise (1) the suffering of suffer

definitionདེ་བཞིན་ཉིད “suchness” — The ultimate nature of things, or the way things are in reality, as opposed to the way they appear to unawakened beings.

definitionབཏང་སྙོམས “equanimity” — One of the four “immeasurables” of the Mahāyāna, known in early Buddhism as “pure abodes” (Skt. brahmavihāra ), which comprise (1) friendly kindness, (2) compassion, (3) joy, and (4) equanimity. Immeasurable equanimity a

definitionསྟོང་པ་ཉིད “emptiness” — Emptiness denotes the ultimate nature of reality, the total absence of inherent existence and self-identity with respect to all phenomena. According to this view, all things and events are devoid of any independent, intr

definitionབྱང་ཆུབ “awakening” — I.e., awakening to the reality of phenomena (inner and outer) as they actually are.

definitionདགེ་བའི་རྩ་བ “root of virtue” — According to most lists (specifically those of the Pāli and some Abhidharma traditions), the (three) roots of virtue or the roots of the good or wholesome states (of mind) are what makes a mental state good or bad; they

homonymཕུང་པོ is rendered “aggregate” here; the glossary also records aggregates, Aggregates for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཕུང་པོ “aggregate” — This translation of skandha is fairly well established, although some prefer the monosyllabic “group.” It is important to bear in mind that the original skandha has the sense of “pile,” or “heap,” which has the connotati

adherencePinned rendering paraphrased here: empowerment; self

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termལས → action

termདབང་ཕྱུག → Īśvara

termདབང་པོ → Indra

termདབང → empowerment

termབྱམས་པ → Maitreya

termསྡུག་བསྔལ → suffering

དེ་ལ་གཟུགས་ནས་རྣམ་པར་ ཤེས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་ལ་དབུ་བ་དང་། ཆུ་བུར་དང་། སྨིག་རྒྱུ་དང་། ཆུ་ཤིང་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་དབུ་བ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ གཞན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ལྷར་མོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དཀར་པོ་དང་ནག་པོར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་རིག་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་གདེངས་པ། ཕྱག་གཡོན་པ་དྲིལ་ བུ་དང་ལྡན་པའི་བསྙེམས་པ་དང་བཅས་པས་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་འོད་དཔག་མེད་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དམར་པོ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་གཡས་གདེངས་པ། རོལ་པ་དང་བཅས་པའི་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་གཡོན་པ་ཐུགས་ ཀར་སོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཡས་པའི་ཕྱག་གིས་རོལ་པ་དང་བཅས་པས་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་གཡོན་པ་བསྙེམས་པ་དང་བཅས་པས་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་ས་གནོན་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

In this regard, from form up to consciousness, they are ascertained as Vairocana and the others by virtue of being like foam, bubbles, a mirage, a plantain tree, and an illusion. The nature of all the Tathāgatas is the meaning of what is called "suchness." Alternatively, they are purified by means of the very conviction that they are the deities Vairocana and the others, who are other than the foam and so forth. In that context, form, feeling, perception, formations, and consciousness are Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Vajrasattva. The suchness of form and the others is Akṣobhya. Their colors should be understood as white, yellow, red, green, white, and black. Vairocana holds a wheel aloft in his right hand, and his left hand, together with a bell, rests at his hip with a gesture of pride. Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi hold their right hands aloft with a jewel, a red lotus, and a crossed vajra, respectively; their left hands, together with bells, are held at the heart in a playful manner. Vajrasattva holds a vajra at his heart with his right hand in a playful manner, and his left hand, together with a bell, rests at his hip with a gesture of pride. Vajra Heruka’s right hand, together with a vajra, is in the earth-touching mudrā.

definitionགཟུགས “form” — The first of the five aggregates ; but also, in this sūtra, “inner form ” within consciousness (see 1.38 ).

definitionརྣམ་པར་སྣང་མཛད “Vairocana” — The name Vairocana, literally, “solar,” is used in some important Mahāyāna sūtras such as The Stem Array ( g.1377 ) and The Ten Bhūmis ( g.209 ) as an epithet for the Buddha Śākyamuni. As a distinct tathāgata, Vairocana

terminologyདེ་བཞིན་གཤེགས་པ → “tathāgata”. Kept as the Sanskrit loan in translation (84000 practice), not 'Thus-Gone One'.

homonymདེ་བཞིན་གཤེགས་པ is rendered “tathāgata” here; the glossary also records thus-gone, Thus-Gone One, thus-gone one for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདེ་བཞིན་གཤེགས་པ “tathāgata” — A frequently used synonym for buddha . According to different explanations, it can be read as tathā-gata , literally meaning “one who has thus gone,” or as tathā-āgata , “one who has thus come.” Gata , though literally m

definitionཚོར་བ “feeling” — The second of the five aggregates that constitute a living being ( form , feeling, perception , formation , and consciousness ).

definitionའདུ་ཤེས “perception” — Often this term is translated as “perception” or “discrimination” when it is included as the third of the five aggregates , in which case it refers to the mental function of differentiating and identifying objects accord

definitionའདུ་བྱེད “formations” — In its most general usage this term refers to any phenomenon has been formed, conditioned, or dependently brought into being. It is this broad use of the term that is used in the Bhavasaṅkrāntisūtra when King Bimbisāra

definitionརྣམ་པར་ཤེས་པ “consciousness” — The term vijñāna is formed by the prefix vi plus a formation from the root jñā , which means “to know,” “to understand,” “to know of,” “to be aware of.” (This is reproduced in the Tibetan as rnam par + shes pa .) “Consci

definitionམཐའ་ཡས “Ananta” — One of the principal nāga kings. Also known as Śeṣa or Anataśeṣa. Considered the source of Patañjali grammar in Buddhism. In Vaiśnavism he is the serpent that Viṣṇu rests upon in between the creations of worlds.

definitionརྡོ་རྗེ “vajra” — This term generally indicates indestructibility and stability. In the sūtras, vajra most often refers to the hardest possible physical substance, said to have divine origins. In some scriptures, it is also the name of th

terminologyམི་བསྐྱོད་པ → “Akṣobhya”. Literally 'the immovable one'; the deity name stays Akṣobhya in tantric texts, 'Immovable' in some sūtra registers — pick one per text and record it.

definitionམི་བསྐྱོད་པ “Akṣobhya” — Literally “Not Disturbed” or “Immovable One.” The buddha in the eastern realm of Abhirati. A well-known buddha in early Mahāyāna, regarded in the higher tantras as the head of one of the five buddha families, the adamant

terminologyའོད་དཔག་མེད → “Amitābha”. འོད་དཔག་མེད is Amitābha (boundless light); ཚེ་དཔག་མེད is Amitāyus (boundless life). They are distinct figures and must not be merged.

termགཟུགས → form

termརྣམ་པར་སྣང་མཛད → Vairocana

termདེ་བཞིན་གཤེགས་པ → tathāgata

termདེ་བཞིན་ཉིད → suchness

termལས → action

termཚོར་བ → feeling

ཕྱག་ གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པས་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། མིག་གཉིས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྒྱུད་གཞན་ལས་གྲགས་པའི་སའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའ་སྙིང་པོ་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་རྣམས་ལ་ འདིར་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་གོ་རིམ་བཞིན་རྟོགས་བར་བྱ་སྟེ། ཁ་དོག་ནི་དཀར་པོ་དང་ནག་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དཀར་པོ་རྣམས་སོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་གཡས་པས་འཁོར་ལོ་གདེངས་པ། ཕྱག་གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་ཐུགས་ཀར་བསྣམས་ པའོ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ནི་ཕྱག་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་ཐུགས་ཀར་སོན་པའོ། ། ཕྱག་གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པས་བསྙེམས་པ་དང་བཅས་པས་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། ཕྲ་མ་དང་འདོད་ཆགས་དང་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་རྣམས་གཡས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དམར་པོ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ དང་བཅས་པ་གདེངས་པ། དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་གཡོན་པ་རོལ་པ་དང་བཅས་པས་ཐུགས་ཀར་སོན་པའོ། ། དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་ནི་ཕྱག་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་ཐུགས་ཀར་སོན་པའོ། ། ཕྱག་གཡོན་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པས་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། ལྟུང་བྱེད་མ་དང་གསོད་ བྱེད་མ་དང་། འགུགས་བྱེད་མ་དང་། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ་སྟེ། སེར་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་གྱི་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་གོས་དཀར་མོ་དང་སྒྲོལ་མའི་རང་བཞིན་ཏེ་ཕྱག་གཡས་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཁོར་ ལོ་དང་གྲི་གུག་དང་རྡོ་རྗེ་དང་གྲི་གུག་དང་། པདྨ་དང་གྲི་གུག་དང་།

The left hand, together with a bell, rests at the hip. Regarding the phrase "in the two eyes" and so forth, one should understand that here, in accordance with the sequence of Mohavajrā and the others, they correspond to Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra as they are renowned in other tantras. Their colors are white, black, yellow, red, green, and white. Mohavajrā brandishes a wheel with her right hand, while her left hand holds a bell at her heart. Dveṣavajrā has a vajra in her right hand reaching to her heart, and her left hand, holding a bell, rests at the hip with a gesture of pride. The Vajras of slander, desire, and envy brandish a jewel, a red lotus, and a crossed vajra respectively in their right hands, while their left hands, holding bells, reach to the heart with a playful gesture. Īśvaravajrā has a vajra in her right hand reaching to her heart, and her left hand, together with a bell, rests at the hip. Pātanī, Māraṇī, Ākarṣaṇī, and Padmanarteśvarī each have one face and four arms. They are of the nature of Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā, possessing yellow, black, red, and green colors respectively. With their two right hands, they hold a wheel, a curved knife, a vajra, a curved knife, a lotus, and a curved knife.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

definitionསྙིང་པོ “heart mantra” — A term for the most important and often (but not always) the most simplified spell associated with a particular buddha, bodhisattva, or other being.

definitionཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ “Vajrapāṇi” — Vajrapāṇi means “Wielder of the Vajra.” In the Pali canon, he appears as a yakṣa guardian in the retinue of the Buddha. In the Mahāyāna scriptures he is a bodhisattva and one of the “eight close sons of the Buddha.” In t

definitionསྒྲིབ་པ “obscuration” — In this text, a different list of eight obscurations is presented: contempt toward the Buddha, contempt toward the Dharma , laziness, contentment with little (virtue), behaving according to desire, behaving according to

definitionགཏི་མུག “delusion” — One of the three poisons ( dug gsum ) along with aversion, or hatred, and attachment, or desire, which perpetuate the sufferings of cyclic existence. It is the obfuscating mental state which obstructs an individual from

definitionའདོད་ཆགས “desire” — One of the three basic mental afflictions (together with aversion and confusion) within which all other mental afflictions can be subsumed. The term rāga comes from the root rañj , which can also have the sense of “to co

adherencePinned rendering paraphrased here: action; empowerment

termརྒྱུད → tantra

termལས → action

termསྙིང་པོ → heart mantra

termཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ → Vajrapāṇi

termདབང་ཕྱུག → Īśvara

termསྒྲིབ་པ → obscuration

རལ་གྲི་དང་གྲི་གུག་རྣམས་འཛིན་པའོ། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཐོད་པ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་འཛིན་པའོ། ། པདྨའི་དྲ་བ་ཅན་ནི་དུ་བའི་མདོག་དང་དཀར་བ་དང་དམར་བའི་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ རྡོ་རྗེ་མའི་རང་བཞིན་དུ་བའི་མདོག་ཅན། གཡོན་པའི་ཕྱག་གསུམ་གྱིས་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པ། གཡས་པའི་ཕྱག་གསུམ་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་དང་གྲི་གུག་གིས་མཛེས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་ མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་འདིར་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། གཏི་མུག་རྣམ་པར་འཇོམས་པས་ན་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའོ། ། ཞེ་སྡང་འཇོམས་པས་ན་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། ཕྲག་དོག་རྣམ་པར་འཇོམས་པས་ན་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའོ། ། ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པས་ན་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཕྲ་མ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ པས་ན་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེའོ། ། ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཕྱུག་སྟེར་བས་ན་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེའོ། ། མིང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལས་རྣམས་སྒྲུབ་པས་ན་ལྟུང་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་པ་རལ་པའི་ཅོད་པན་ཅན་སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་ པའོ། །

They hold a sword and a curved knife. With the two left hands, they hold a skull-cup and a khaṭvāṅga. Padmajālinī has three faces—smoky, white, and red—and six arms; she is of the nature of Dharmadhātuvajrā and is smoky in color. With her three left hands, she holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a noose. Her three right hands are adorned with a hook, the head of Brahmā, and a curved knife. Vairocana is of the nature of the mirror-like wisdom. Vajrasūrya is of the nature of the wisdom of equality. Padmanarteśvara is of the nature of the wisdom of individual discernment. Vajrarāja is of the nature of the all-accomplishing wisdom. In this sādhana, Vajrasattva is of the nature of the wisdom of the utterly pure dharmadhātu. Akṣobhya is of the nature of the dharmadhātu. Because he utterly destroys delusion, he is Mohavajra. Because he destroys hatred, he is Dveṣavajra. Because he utterly destroys envy, he is Īrṣyāvajra. Because he destroys all attachment, he is Rāgavajra. Because he destroys all divisive speech, he is Piśunavajra. Because he bestows sovereignty over all, he is Īśvaravajra. Because they accomplish actions consistent with their names, they are Pātālanī and so forth. Vairocana and the others have their right legs extended, wear crowns of matted hair, have three eyes, and are adorned with the five mudrās.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

definitionས་འཛིན “Dharaṇīdhara” — The present-day Gandhara region was located in northwest Pakistan and northeast Afghanistan. This region was historically important for the development of Buddhism. In this chapter, Gandhara is identified as the region i

definitionཆོས་ཀྱི་དབྱིངས “dharmadhātu” — Interpreted variously‍—given the many connotations of both dharma and dhātu‍ ‍—as the realm, element, or nature of phenomena, reality, or truth. Generally taken to denote the entirety of phenomena and particularly their

periodམེ → “fire”. In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not capitalise the element.

definitionམེ “fire” — Classified as a “ lord of beings ” ( prajāpati ).

definitionཉི་མ “Āditya” — The sun; the god of the sun; the king identified as Ādityavardhana of the Śrīkaṇṭha - Sthāṇvīśvara dynasty who ruled in Madhyadeśa in the sixth century ᴄᴇ .

periodཆོས → “dharma”. In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two referents; the list decides.

definitionཆོས “dharma” — The term “ dharma ” ( chos ) conveys ten different meanings, according to Vasubandhu’s Vyākhyāyukti . It may mean the Buddhist teachings, the awakened qualities which buddhas and bodhisattvas acquire, phenomena or thing

periodདབྱིངས → “expanse”. In Dzogchen ཆོས་དབྱིངས is 'the expanse of reality'; earlier texts use it more plainly as 'realm/space'.

definitionཕྱག་རྒྱ “mudrā” — A seal, in both the literal and metaphoric sense. Mudrā is also the name given to an array of symbolic hand gestures, which range from the gesture of touching the earth displayed by the Buddha upon attaining awakening to

adherencePinned rendering paraphrased here: fire; empowerment

termས་འཛིན → Dharaṇīdhara

termཆོས་ཀྱི་དབྱིངས → dharmadhātu

termརྡོ་རྗེ → vajra

termརྣམ་པར་སྣང་མཛད → Vairocana

termམེ → fire

termཡེ་ཤེས → wisdom

ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་སྐྲ་གྲོལ་བ་གཅེར་བུ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གུར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་ངེས་པར་དགོད་པར་ བྱའོ། ། སྟེང་དུ་ནི་མདའི་དྲ་བའོ། ། ས་གཞི་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོད་ཀྱིས་སྣང་བ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་བླ་རེའོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་བདུན་པོ་འདི་རྣམས་ནི་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། གཡོན་པའི་ མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོང་བརྡབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཨོཾ་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ནག་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དམར་པོ་དང་། སེར་པོའི་ཁ་དོག་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ནས་གསེར་གྱི་ས་གཞི་ལ་ཐུག་པར་ཁྱབ་ཅིང་འབར་བའི་ལུས་ཆེན་པོ་ཤར་དང་བྱང་དང་ནུབ་དང་ལྷོའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ རིམ་གྱིས་དགོད་པར་བྱའོ། ། སུམྦྷ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ཁ་དོག་ལས་དེ་དང་མཐུན་པའི་ར་བ་བཞིའོ། ། དེ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ས་གཞིའོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ ལྔ་པའི་རྣམ་པའི་མདའི་དྲ་བའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་རྡོ་རྗེའི་བླ་བྲེ་ནི་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་པའོ། ། དེ་ནས་སུམྦྷ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཞི་ལས་གྲུབ་པའི་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་།

The goddesses have loose hair, are naked, possess three eyes, are adorned with the five mudrās, and stand with their right legs extended. The word "then" refers to the period immediately following the purification of the aggregates and so forth. One should visualize a vajra canopy and arrange [the deities] in the directions of the east and so forth. Above is a lattice of arrows. The ground should be consecrated as having the nature of a crossed vajra (viśvavajra) arising from the syllable HŪṂ. From the light of that, there is a vajra fence and a vajra canopy. These seven lines should be written according to the oral instructions. Preceded by the clapping of the left index finger and thumb, one should recite the mantra OṂ SUMBHA and so forth, and gradually arrange great, blazing bodies of black, green, red, and yellow colors, pervading from the Brahmā world down to the golden ground in the directions of the east, north, west, and south. From the colors of the light rays of the SUMBHA mantra and so forth, there are four corresponding fences. Simultaneously, there is the ground of the nature of a crossed vajra, born from the syllable HŪṂ and consecrated by it. Above the light rays of that is a lattice of arrows in the form of five-pointed vajras. Below that, one should visualize the vajra canopy and the vajra awning in their proper places. Then, from the four mantras beginning with SUMBHA, there are the four goddesses, Kākāsyā and the others, who are accomplished.

homonymལྷ་མོ is rendered “goddess” here; the glossary also records devī, Devī for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionལྷ་མོ “goddess” — The “ apsarases ” are popular figures in Indian culture, they are said to be goddesses of the clouds and water and to be wives of the gandharvas . However, in the Kāraṇḍavyūha , they are presented as the female equivalen

terminologyསྔགས → “mantra”. སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.

definitionསྔགས “mantra” — A formula of words or syllables that are recited aloud or mentally in order to bring about a magical or soteriological effect or result. The term has been interpretively etymologized to mean “that which protects ( trā )

definitionཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན “Brahmā world” — A collective name for the first three heavens of the form realm , which correspond to the first concentration ( dhyāna ): Brahmakāyika, Brahmapurohita, and Mahābrahmā (also called Brahmapārṣadya). These are ruled over by

adherencePinned rendering paraphrased here: action

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termལྷ་མོ → goddess

termཕྱག་རྒྱ → mudrā

termཕུང་པོ → aggregate

termལས → action

termསྔགས → mantra

termཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན → Brahmā world

དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་ གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་སྟེ། འདི་བརྒྱད་ནི་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་གཉིས་པ་ལྟེ་བ་མན་ཆད་རྩེ་གཅིག་པའི་རྣམ་པའོ། ། གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་འཛིན་པ། གཡོན་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བུའི་ཕུར་བུའི་ཕྱག་ཅན་སྤྲོས་ཏེ་ཕྱོགས་བཅུ་ན་གནས་པའི་བགེགས་ཀྱི་ ཚོགས་བཀུག་ནས་སྒྲ་རིང་པོར་བརྗོད་པའི་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ར་བ་དང་ཉེ་བའི་དོང་རྣམས་སུ་བཅུག་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་སྔགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཕུར་བུས་གདབ་པ་དང་བརྡུང་བའི་སྔགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྡུང་བར་བྱའོ། ། ཕུར་ བུས་གདབ་པ་དང་བརྡུང་བ་དག་གིས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་གཅིག་པར་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་བགེགས་ལྷག་མ་རྣམས་བསྐྲད་ནས་དེ་དག་ར་བ་ལ་ཐིམ་པ་ན་ཆུ་ལ་ཆུ་ཐིམ་པ་ལས་ཐིགས་པ་བྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཚམས་བཅིང་བའི་ དོན་དུ་ཟླུམ་པོའི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོའི་ར་བ་རྣམས་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ར་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་མཚམས་མེད་ཅིང་དུམ་བུ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་བགེགས་མེད་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་བསྲུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་དྲ་བ་ལ་སོགས་ པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་ཞེས་རྩོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུད་འདི་ནི་དབང་པོ་རྣོན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའི་སྲུང་བ་ཡིན་ནོ། །

At that very time, from the light rays of the two pairs, the four goddesses such as Yama-Dhṛtī and the others arise. These eight have one face and two arms, and from the navel downward, they have the form of a single-pointed stake. Visualize that they emanate, holding a vajra hammer in the right hand and a kīla in the form of oneself in the left, and having summoned the hosts of obstructors dwelling in the ten directions, they place them into the eight enclosures and nearby pits formed from the syllable HŪṂ pronounced with a long vowel. Preceded by the mantra for striking with the kīla, the hosts of obstructors are to be struck with the kīla; and preceded by the mantra for hammering, they are to be hammered. Through this striking and hammering with the kīla, one should contemplate that the hosts of obstructors are of a single nature within the suchness of great bliss. Furthermore, having expelled the remaining obstructors, when they dissolve into the enclosures, one should visualize circular vajra, lotus, and wheel enclosures in the manner of drops emerging from water merging with water, for the purpose of binding the boundary. One should resolve that these vajra enclosures and so forth are without gaps and become a single piece, so that beings are entirely free from obstructors. Here, one should not dispute why emptiness is meditated upon immediately after the vajra net of protection and so forth. This is because this tantra is intended for those of sharp faculties, and for them, emptiness alone is the ultimate protection.

definitionགཤིན་རྗེ “Yama” — The lord of death who, in Indian mythology, judges the dead and rules over the hell and preta realms.

terminologyས་བཅུ → “the ten grounds”. The bodhisattva levels. The single syllable ས is also the word for 'earth' and must not be pinned as 'ground' on its own.

homonymས་བཅུ is rendered “the ten grounds” here; the glossary also records ten levels, ten grounds, ten stages for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionས་བཅུ “the ten grounds” — The ten levels or stages traversed by a bodhisattva that culminate in buddhahood: (1) Joyful ( pramuditā ; rab tu dga’ ba ), (2) Stainless ( vimalā ; dri ma med pa ), (3) Luminous ( prabhākarī ; ’od byed pa ), (4) Radian

adherencePinned rendering paraphrased here: action; the ten grounds; empowerment

termལས → action

termགཤིན་རྗེ → Yama

termལྷ་མོ → goddess

termརྡོ་རྗེ → vajra

termབདག → self

termས་བཅུ → the ten grounds

འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་རྫོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྲུངས་པའི་རྗེས་ལའོ། ། རང་གི་སྙིང་གར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲ་བའི་དབུས་ན་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་གར་རོ། ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀླད་ ཀོར་དང་བཅས་པ་ལས་སོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་སྟེང་དུའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ལས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཉིད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་ཞེས་པ་ནི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་ལྔ་དང་ ལྡན་པའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་གཉུག་མའི་ཁ་དོག་ནི་དངུལ་ཆུ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་དབུས་སྔོ་བ་དང་ཕྱི་རོལ་དཀར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་གིས་ཏེ། དེ་ལ་པི་ཝང་མ་དང་། གླིང་བུ་མ་དང་། རྔ་ཟླུམ་མ་དང་། རྫ་རྔ་མ་རྣམས་ཞལ་ གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ་སྔོན་མོ་དང་སེར་མོ་དང་། དམར་མོ་དང་ལྗང་གུ་སྟེ། ཕྱག་གཙོ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་རང་གི་རྡུང་བ་དག་བརྡུང་བར་བརྩོན་པ། ཕྱག་གཞན་གཉིས་(གྱིས་,ཀྱིས་)རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའོ། ། བཞད་མ་དང་སྒེག་མོ་དང་། གླུ་མ་དང་གར་མ་ནི་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། དམར་པོ་དང་། སྔོན་མོ་དང་། སེར་མོ་དང་ལྗང་གུ་སྟེ། བཞད་མ་ནི་ཕྱག་གཉིས་བཞད་པའི་སྟོངས་བྱེད་པའོ། །

Now, if one asks, "How is it that the vajra fence exists in the externally drawn maṇḍala?" it is not so; for at the very moment the Blessed One is perfected, the maṇḍala of the samaya is completed, and thus the fence of the viśvavajra is perfected. The word "then" refers to the period following the protection. "In one's own heart" refers to the heart of the self residing in the center of the vajra net. "From the syllable A" refers to the syllable A together with the bindu. "Upon that" means upon the moon disc. "From the syllable HŪṂ" means from the nature of Vajrasattva. It is indeed logical that Vajrasattva possesses a moon maṇḍala. "Emitting various rays of light" means possessing the five types of radiating light rays. The innate color of the syllable HŪṂ is like mercury, being blue in the center and white on the outside. Regarding the phrase "having perfectly worshipped," it is by means of the sixteen goddesses beginning with Vīṇā. Among them, Vīṇā, Vaṃśā, Murajā, and Mṛdaṅgā have one face and four arms, and are blue, yellow, red, and green respectively; with their two principal hands they are intent on playing their respective instruments, and with the other two hands they hold a vajra and a bell. Hāsā, Lāsyā, Gītā, and Nṛtyā have one face and four arms, and are red, blue, yellow, and green respectively; Hāsā uses her two hands to perform the gesture of laughter.

homonymདཀྱིལ་འཁོར is rendered “maṇḍala” here; the glossary also records inner circle, maṇḍalaka, disk for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདཀྱིལ་འཁོར “maṇḍala” — A small ritual space, usually on the ground which is smeared with cow-dung and other substances, where offerings are made. Although the term sometimes lacks the - ka ( kan ) suffix, it is not to be confused with the pant

homonymདམ་ཚིག is rendered “samaya” here; the glossary also records sacred vow, commitment, samaya vows for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདམ་ཚིག “samaya” — Literally, in Sanskrit, “coming together.” Samaya refers to precepts given by the teacher, the corresponding commitment by the pupil, and the bond that results, which can also be the bond between the practitioner and the

definitionརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ “Vajrasattva” — Used as a proper name, Vajrasattva is one of the principle deities of the esoteric Buddhist pantheon, regarded as both a source of the Buddhist tantras and the exemplar of the awakened state. As an adjective, the term va

terminologyརིགས → “family”. The tantric 'family' (buddha-family); not 'lineage' (which is རྒྱུད་པ or བརྒྱུད་པ).

definitionརིགས “family” — Generally a reference to a person’s spiritual disposition.

adherencePinned rendering paraphrased here: action; family

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termདམ་ཚིག → samaya

termའཁོར་ལོ → cakra

termརྡོ་རྗེ → vajra

termབདག → self

termལས → action

སྒེག་མོ་ནི་ཕྱག་གཙོ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་བསྙེམས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་ཞིང་སྒེག་པའི་སྟངས་ཅན་ནོ། ། གླུ་མ་ནི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་འཁར་བའི་སིལ་ཁྲོལ་འཛིན་པའོ། ། གར་མ་ནི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་པདྨ་བསྐོར་བའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་གཞན་གཉིས་ན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྲྭཾ་གའོ། ། མེ་ཏོག་མ་དང་། བདུག་པ་མ་དང་། མར་མེ་མ་དང་། དྲི་ཆབ་མ་ནི་ཁ་དོག་དཀར་མོ་དང་དུ་བའི་མདོག་དང་མར་མེའི་རྩེ་ལྟ་བུ་དང་། དམར་མོ་སྟེ་ ཕྱག་བཞི་པ་ཞལ་གཅིག་པའོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་གི་གཙོ་བོ་གཅིག་ན་མེ་ཏོག་གི་སྣོད་དང་སྤོས་ཁང་དང་མར་མེའི་ཀོང་བུ་དང་དྲིའི་དུང་ཕོར་རོ། ། ཕྱག་གཞན་གསུམ་ན་ཌ་མ་རུ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། མེ་ལོང་མ་དང་། རོ་མ་དང་། རེག་མ་དང་། ཆོས་མ་རྣམས་ནི་དཀར་པོ་ དང་། དམར་མོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དཀར་མོ་སྟེ། ཕྱག་བཞི་མ་ཞལ་གཅིག་མ་ཕྱག་གཙོ་བོ་གཅིག་གིས་མེ་ལོང་དང་། རོའི་སྣོད་དང་། གོས་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་འཛིན་པའོ། ། ཕྱག་ལྷག་མ་གསུམ་ན་ཌ་མ་རུ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པའོ། ། དེ་ ནས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟོད་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གདོན་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་དེ་དག་ལ་ཕུལ་ལ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བདག་སྐྱབས་མཆི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལན་གསུམ་གྱི་ བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གསུངས་ཏེ།

Lāsyā holds a vajra and a bell with her two principal hands in a proud manner, assuming a graceful pose. Gītā holds a pair of cymbals with her two hands. Nṛtyā holds her two hands in the manner of circling a lotus. The other two hands of these [four] hold a skull-cup and a khaṭvāṅga. Puṣpā, Dhūpā, Dīpā, and Gandhā are white, smoke-colored, like the tip of a lamp flame, and red, respectively; they have four arms and one face. In one of their principal hands, they hold a flower vessel, an incense burner, a lamp bowl, and a conch of perfume. In their other three hands, they hold a ḍamaru, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Ādarśā, Rasā, Sparśā, and Dharmā are white, red, green, and white, respectively; they have four arms and one face, and in one principal hand, they hold a mirror, a vessel of flavors, various garments, and the source of phenomena (dharmodaya). In their remaining three hands, they carry a ḍamaru, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. Then, having offered praise with the eight-line mantra, in order to deliver all sentient beings, one should offer oneself to them and recite the verses beginning with "I take refuge in the Three Jewels" three times for the purpose of confessing misdeeds and so forth; this is taught as the accumulation of merit. Then, with the words "Then..." and so forth, the accumulation of wisdom is taught.

definitionགདོན “graha” — The term graha refers to a class of nonhuman beings who “seize,” possess, or otherwise adversely influence other beings by causing a range of physical and mental afflictions, as well as various kinds of misfortune. The t

definitionདཀོན་མཆོག་གསུམ “the Three Jewels” — The Tibetan literally means “the three rare and precious ones,” the Buddha, Dharma, and Saṅgha‍—the three objects of Buddhist refuge.

definitionབསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས “equipment of merit” — The progressive increase of virtuous karma . One of the two factors that come together in creating momentum toward a practitioner’s spiritual awakening, the other being the accumulation of wisdom .

adherencePinned rendering paraphrased here: fire

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termརྡོ་རྗེ → vajra

termམེ → fire

termཆོས → dharma

termས་འཛིན → Dharaṇīdhara

termསྔགས → mantra

termགདོན → graha

མཆོད་པར་བྱེད་པ་དང་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཨོཾ་མོ། ། སྭ་བྷཱ་བ་ ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སླར་ཡང་སྟོང་པར་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སྤངས་པའོ། ། སེམས་ཙམ་ཉིད་ནི་སེམས་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་། ། གནས་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ནཱ་དའི་གཟུགས་སུ་གནས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་བསྒོམ་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། སྔགས་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ ཏོ། ། སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སེམས་ཙམ་དུ་མོས་པ་བྱས་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་རྣམས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཡི་གེ་གསུམ་བསྒོམ་ཞིང་། ཧེ་ནི་ཆོས་རྣམས་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། གང་དུ་ཡང་མི་གནས་པ་ཞེས་བརྟགས་ནས་དེ་ལྟ་བུར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་སོགས་པར་བཟུང་བས་འཁོར་བར་གྱུར་ཏེ།

To assert that the offerer, the object of offering, and the offering itself are mere cognition is "Oṃ." "Svabhāva-śuddhāḥ sarva-dharmāḥ" means the purity of the apprehended. "Svabhāva-śuddho ’ham" means the purity of the apprehender. "Once again, one should contemplate emptiness" means that even the conceptualization of that is abandoned. "Mere mind itself" means it is indeed mere mind. "Abiding" means abiding in the form of the nāda. "Meditating on the accumulation of awakening" means that the accumulation of awakening is great compassion; one should view it as being practiced together with that meditation. The meaning is that, preceded by the recitation of the mantra, one should meditate on emptiness characterized by the wisdom of mere appearance. "Wisdom of mere appearance" refers to what follows immediately after "Oṃ svabhāva." Its meaning is as follows: after the offerings and so forth, one should cultivate the conviction that the offerings and so forth are mere mind through dependent origination. Then, one should meditate on the three syllables "He," "Ru," and "Ka" at one's crown, throat, and heart. "He" is analyzed as being free from causes, likewise free from conceptualization, and not abiding anywhere. Thus, because sentient beings do not know the nature of all phenomena in that way, they grasp at "self" and "mine" and so forth, thereby falling into saṃsāra.

periodརིག་པ → “knowledge”. 'awareness' belongs to the Dzogchen (11th c. onward) usage; in earlier tantras and in རིག་པ་དང་མ་རིག་པ it is 'knowledge' versus 'ignorance'.

homonymརིག་པ is rendered “knowledge” here; the glossary also records awareness, spell, incantation for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionརིག་པ “knowledge” — This term may, according to context, refer to exoteric or esoteric knowledge, a goddess, her associated dhāraṇī , or some combination of these. In the body of this scripture, the dhāraṇī is referred to as a vidyā . In ta

definitionརྟོག་པ “kalpa” — A mental factor understood either as “the coarseness of the mind” or as the cause for such coarseness. More elaborate definitions explain it as a type of “mental murmur” ( manojalpa ) that is searching ( paryeṣaka ) and

terminologyམཚན → “name”. མཚན་བརྗོད is recitation of names; in མཚན་ཉིད it is a 'definition' (lakṣaṇa) — same spelling, different word.

homonymམཚན is rendered “name” here; the glossary also records major signs, buddha marks, auspicious marks for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionམཚན “name” — The thirty-two primary physical characteristics of a “great being,” mahāpuruṣa , which every buddha and cakravartin possesses. They are considered “major” in terms of being primary to the eighty minor marks or signs of a

definitionརྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ “dependent origination” — A key term for Buddhist philosophy that represents the basic Buddhist understanding of causal processes. In pratītya-samutpāda , a compound of two terms, samutpāda means “arisin” or “coming into existence ” and poses lit

adherencePinned rendering paraphrased here: knowledge; name

termམཆོད་པ → offering

termརིག་པ → knowledge

termརྟོག་པ → kalpa

termགཟུགས → form

termབྱང་ཆུབ → awakening

termསྔགས → mantra

དེ་བས་ན་ བདག་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀར་གྱུར་ནས་ཇི་ལྟར་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བདག་གིས་བྱའོ་ཞེས་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་ལ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། སྨོན་ལམ་ གྱི་དབང་གིས་སེམས་དེ་གང་དུ་གནས་པ་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ལྷ་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ཏེ་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་བྱས་ཏེ་ཞུ་བར་བྱས་ནས་ དེ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཨཱཿལས་གསུང་གི་འཁོར་ལོའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ནི་ཨཱཿལའོ། ། ཨཱཿནི་ཧཱུཾ་ལའོ། ། ཨཱུ་ནི་ཧ་ལའོ། ། ཧ་ནི་མགོ་བོ་ལའོ། ། མགོ་བོ་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལའོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་ཐིག་ ལེ་ལའོ། ། ཐིག་ལེ་ནི་ནཱ་ད་ལ་བསྡུས་ནས་སྐྲའི་རྩེ་མོ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་གཤགས་པའི་ཚད་ཙམ་དུ་བཞག་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་ཉིད་མ་ཤེས་པས་འཁོར་བར་འཁོར་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་གིས་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པས་ནཱ་ད་ཙམ་གྱི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ལའོ། །

Therefore, one should generate compassion focused on phenomena, thinking: "Having become Heruka myself, I shall act in such a way that all phenomena are known to be of such a nature." Then, reciting the mantra oṃ svabhāva and so forth, one should view the entire threefold world as emptiness. By the power of aspiration, one should visualize that mind as abiding in the form of the white, red, and blue syllables oṃ āḥ hūṃ. Then, from the syllable oṃ, the deities of the body wheel are perfectly emanated; having performed the benefit of beings, they enter into union and melt. One should then cause them to enter into that very [mind]. Then, from the syllable āḥ, the deities of the speech wheel, and from the syllable hūṃ, the deities of the mind wheel [emerge]. Then, oṃ dissolves into āḥ; āḥ into hūṃ; ū into ha; ha into the head; the head into the half-moon; the half-moon into the drop (bindu); and the drop is absorbed into the nāda. Having placed it at a size the measure of a hair-tip split a hundred thousand times, one should meditate on great compassion—the seed of non-referential compassion—thinking: "Sentient beings wander in saṃsāra because they do not know the nature of phenomena (dharmatā); therefore, having known the nature of phenomena myself, I shall cause them to realize it." Then, by reciting the mantra oṃ śūnyatā-jñāna-vajra and so forth, one should completely abandon even the conceptualization of the mere nāda. The word "then" refers to the period following emptiness.

terminologyཁམས → “element”. In ཁམས་གསུམ it is the three realms, not 'three elements'.

homonymཁམས is rendered “element” here; the glossary also records constituent, domain, elements for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཁམས “element” — In the context of epistemology, it is one way of describing experience and the world in terms of eighteen elements (eye, form , and eye consciousness ; ear, sound, and ear consciousness ; nose, odor, and nose consciousne

definitionསྨོན་ལམ “aspiration” — Usually appears in the idiomatic expression smon lam ’debs “express / utter an aspiration / wish” and instantiated in a verbal formula (a variety of formulas is found throughout Mahāyāna literature) which is uttered in t

definitionསྙོམས་པར་འཇུག་པ “attainment” — A technical term referring to a meditative state attained through the practice of concentration. Usually a reference to the nine gradual attainments ( navānupūrvavihārasamāpatti , mthar gyis gnas pa’i snyoms par ’jug pa

periodཟླ་བ → “moon; month”. In calendrical and cosmological passages ཟླ་བ is 'month' (twelve months to a year) or 'moon', not the god Candra. Candra is the rendering only where the text addresses or names the deity — a sūtra listing the moon as a time unit is not naming a god.

homonymཟླ་བ is rendered “moon; month” here; the glossary also records Candrā, Candramas, Moon for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཟླ་བ “moon; month” — The deity of the moon, as well as the moon itself. In the Kāraṇḍavyūha , when Avalokiteśvara emanates Candra , it is the deity that is meant.

definitionཐིག་ལེ “drop” — A drop (as of liquids); a “drop” of concentrated energy in the channels of the subtle body; the shape of a drop with a small protuberance above visualized above mantric syllables as part of the anunāsika (the nasal mark)

terminologyཆོས་ཉིད → “the nature of phenomena”. Not 'dharma-nature' in running prose; 84000 harmonises on 'the nature of phenomena'.

homonymཆོས་ཉིད is rendered “the nature of phenomena” here; the glossary also records true nature of things, suchness, basic nature for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཆོས་ཉིད “the nature of phenomena” — The real nature, true quality, or condition of things. Throughout Buddhist discourse this term is used in two distinct ways. In one, it designates the relative nature that is either the essential characteristic of a spec

definitionདམིགས་པ “apprehension” — dmigs (pa) translates a number of Sanskrit terms, including ālambana , upalabdhi , and ālambate . These terms commonly refer to the apprehending of a subject, an object, and the relationships that exist between them. The

terminologyབོན → “Bon”. Do not translate as 'paganism' or 'shamanism'.

termབདག → self

termཆོས → dharma

termསྔགས → mantra

termཁམས → element

termསྟོང་པ་ཉིད → emptiness

termསྨོན་ལམ → aspiration

ལངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནཱ་དའི་རང་བཞིན་གྱིས་ རང་གི་སེམས་ནམ་མཁར་བཞག་ནས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འཁོར་ལོ་བཻ་རཾ་བྷ་ལ་སོགས་པའི་གནས་པ་ནི། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ་གནས་པ་བསམ་པ་སྟེ་འདི་ནི་མདོར་བསྟན་པའོ། ། འདིའི་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་ཡི་གེ་ཡཾ་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་པཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཟེ་འབྲུའི་སྟེང་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལྟེ་བ་དང་གེ་སར་དུ་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་པདྨ་འདིའི་ཁ་དོག་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་རིམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་འདབ་མ་ཉི་འོད་འདྲ། ། རླུང་དང་མེར་གནས་འདབ་མ་སེར་པོ་ཡིན། ། ལུས་ངན་དང་ནི་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་དག་ཏུ། ། དཱུར་ལྟར་ལྗང་དང་སྤྲིན་ནག་སྣ་ཚོགས་མདོག། ཅེས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་སོན་པ་ནི་དམར་པོའོ། ། མེ་དང་རླུང་དུ་ནི་སེར་པོའོ། ། སྲིན་པོར་ལྗང་གུའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནག་པོའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་སྦྱོར་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཡོན་སྐོར་དང་གཡས་སྐོར་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ཕྲེང་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དེས་བྱིན་གྱིས་ བརླབས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྣམ་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ་བ་ནི་འདིའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་དབུས་སུའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཞག་པའི་ནཱ་ད་ལས་རིམ་པ་རྫོགས་པའོ། །

Regarding the phrase "having arisen," it means that by the nature of the nāda, one places one's own mind in space. The abiding of the cakra—which is the nature of the support and the supported—such as Vairocana and the others, is to be visualized as resting upon the maṇḍala of wind and so forth; this is the brief explanation. The detailed explanation of this begins with the syllable yaṃ and so on, which is easy to understand. Above that, from the syllable hūṃ, there arises what is called the "variegated vajra." Its meaning is as follows: upon Mount Meru, on the anthers of a variegated lotus arisen from the syllable paṃ. Regarding the "variegated lotus with eight petals, together with the center and filaments," the colors of this lotus are to be described according to the sequence of the directions: "The petals in the east and so forth are like the light of the sun; the petals situated in the wind and fire are yellow; in the direction of Vaiśravaṇa and Īśāna, they are green like dūrvā grass and the color of various dark clouds." The meaning of this is: those reaching the directions of the east and so forth are red; in the fire and wind [directions] they are yellow; in the rākṣasa [direction] they are green; and in Īśāna they are black. Regarding the phrase "the union of āli and kāli," the yoga of this is to visualize a moon maṇḍala in the form of a reflection, blessed by the transformation of the garlands of āli and kāli arranged in counter-clockwise and clockwise order. "In its center" means in the center of the moon. "The syllable hūṃ" is the completion of the sequence from the nāda previously established.

definitionརི་རབ “Mount Meru” — According to ancient Buddhist cosmology, this is the great mountain forming the axis of the universe. At its summit is Sudarśana, home of Śakra and his thirty-two gods, and on its flanks live the asuras. The mount has fo

terminologyསྲིན → “rākṣasa”. Often paired with འདྲེ; 'rākṣasa' in learned texts, 'demon' in narrative.

definitionསྲིན “rākṣasa” — A class of nonhuman beings that are often, but certainly not always, considered demonic in the Buddhist tradition. They are often depicted as flesh-eating monsters who haunt frightening places and are ugly and evil-natur

adherencePinned rendering paraphrased here: action; empowerment

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termའཁོར་ལོ → cakra

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termལས → action

termརྡོ་རྗེ → vajra

termརི་རབ → Mount Meru

termདབང → empowerment

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་ རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོ་བ་ན་ཁ་དོག་ལྔའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ནས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལྔའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འགྲོ་བ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་ཡང་བསྡུས་པས་ཕྱོགས་བཅུར་གནས་པའི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ དང་ཤེས་རབ་དང་རོ་མཉམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྦྱོར་བས་ཞུ་བར་བྱས་ནས་ནཱ་ད་ལ་ཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། བསམས་ལ་ཞེས་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ས་བོན་དེ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱུའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་དང་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྫོགས་པ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཨོཾ་སརྦྦ་བཱི་ར་ཡོ་གི་ནཱི་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤུདྡྷཿ སརྦ་དྷརྨཱཿབཛྲ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ནི་གསུམ་བརྗོད་ཅིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཉི་མ་ལ་བཞུགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་ཉི་མའི་གདན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། །

"Having the nature of Vajrasattva" refers to the nature of the causal Vajradhara. "Radiating various rays of light" means that when [the deities] are emanated, they emerge by way of five-colored light rays; having made the deities of the five cakras into that nature and then reabsorbed them, one should visualize them entering the nāda through the application preceded by the equal taste of method and insight for the heroes and yoginīs residing in the ten directions who have melted. "Having visualized" means that one should manifest and meditate upon that seed syllable, which is the nature of supreme accomplishment. For that very reason, it is the nature of the causal Vajradhara. Because the Bhagavān is the very nature of coemergent joy, it is the nature of the result; this is the subsequent yoga. "From the complete transformation of that" means from the complete transformation of the moon and the seed syllable. "Śrī Heruka" refers to the Bhagavān together with the maṇḍala, perfected in the nature of coemergence. One should recite and meditate upon the three mantras: oṃ āḥ hūṃ oṃ sarvavīrayoginīkāyavākcittavajrasvabhāvātmako ’haṃ and oṃ vajraśuddhaḥ sarvadharmā vajraśuddho ’haṃ. "Seated upon the sun" is because he has the nature of a wrathful deity, and wrathful deities have sun seats. "Together with the maṇḍala circle" means that all the qualities of a buddha are completely perfected.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

definitionཤེས་རབ “insight” — In this text shes rab seems to mean primarily knowledge (defined as insight and understanding one has gained through studying and experience), specifically knowledge of the teachings of the Buddha in general, and of karm

terminologyསངས་རྒྱས → “buddha”. The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carried by context, not by a suffix.

definitionསངས་རྒྱས “buddha” — The Indic term buddha means "The Awakened One" and is used in Buddhism as an epithet for the historical Buddha Siddhārtha Gautama as well as other spiritually enlightened beings in general. “ Buddha ” is the past partici

adherencePinned rendering paraphrased here: god; Bon; action

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termརྡོ་རྗེ → vajra

termའཁོར་ལོ → cakra

termལྷ → god

termཤེས་རབ → insight

termབོན → Bon

termལས → action

དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྡུད་ པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་བརྗོད་དེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་དང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། ཞལ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སྤྱན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་བཅུ་ གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔྲལ་བར་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་འཛིན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་མནན་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཞབས་གཡོན་བསྐུམ་པ་གཡས་མཐོ་ལྔར་བརྐྱང་བའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་དུས་མཚན་དག་མནན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མནན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པའི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ནི་འཇིགས་བྱེད་དོ། ། ཆད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཙརྩི་ཀའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ལ་འཁྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་རོ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the phrase "adorned with the eight charnel grounds," this refers to the eight consciousnesses that encompass all world systems, which are by nature devoid of self. The eight consciousnesses are enumerated as the five beginning with the eye consciousness, the ālaya-vijñāna (all-basis consciousness), the manas-vijñāna (mental consciousness), and the afflicted manas-vijñāna. Regarding the "four faces," these are the four purities of the four doors of liberation: emptiness, the absence of marks, the absence of wishes, and the unconditioned. Regarding the "three eyes," this is because he perceives all aspects of the three times. Regarding the "twelve arms," this is because the twelve links of dependent origination have been ceased. Regarding the "holding a vajra garland on the forehead," this is because he is of the nature of the five wisdoms. Regarding "standing with the right leg extended," this is because all wandering beings are trampled by emptiness. Furthermore, the left leg is drawn in while the right is extended five spans. Regarding "trampling Mahābhairava and Kālarātri," this is because, being of the nature of non-abiding nirvāṇa, he tramples the conceptualizations of permanence and nihilism; the conceptualization of permanence is Mahābhairava, and the conceptualization of nihilism is Carcikā. Regarding "embracing Vajravārāhī," this is because emptiness and compassion are of a single taste.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

definitionཉོན་མོངས་པ “affliction” — The essentially pure nature of mind is obscured and afflicted by various psychological defilements, which destroy the mind’s peace and composure and lead to unwholesome deeds of body, speech, and mind, acting as causes f

definitionམཚན་མ་མེད་པ “absence of marks” — The absence of dualistic perception that assigns marks or signs to perceived phenomena. Signlessness is one of the three gateways to liberation, along with emptiness and wishlessness .

definitionསྨོན་པ་མེད་པ “absence of wishes” — The ultimate absence of any wish, desire, or aspiration, even those directed towards buddhahood. One of the three gateways to liberation; the other two are emptiness and signlessness .

adherencePinned rendering paraphrased here: element; name; action

termཁམས → element

termརྣམ་པར་ཤེས་པ → consciousness

termབདག → self

termཉོན་མོངས་པ → affliction

termསྟོང་པ་ཉིད → emptiness

termམཚན་མ་མེད་པ → absence of marks

ཕྱག་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་ཀྱི་ཕྱག་ན་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་ རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། གཡོན་པ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དྲིལ་བུའོ། ། གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པའི་ན་བཟའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་དཀར་པོའི་པགས་པ་གོས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། འགྲོ་བའི་གཏི་མུག་འཇོམས་པའོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་སྒྲས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐུལ་བར་མཛད་པས་ཌཱ་མ་རུའོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱོན་གཅོད་པས་དགྲ་སྟའོ། ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གྲི་གུག་གོ། ། སྲིད་པ་གསུམ་དུ་སོན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་འབིགས་ པས་མདུང་རྩེ་གསུམ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ན་ཁྲག་གིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཐོད་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་ཞགས་པའོ། ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་ མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཐར་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ན་ཚངས་པའི་མགོ་བོའོ། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་མཐར་སྐྱེད་པས་ན་རལ་པའི་ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ཡང་དག་པར་བཞེངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་ཐོད་ཅན་ནོ། ། བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ན་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་འཛིན་པའོ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ནོ། ། ལོག་པར་ལྟ་བ་སྤངས་པས་ན་ཞལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའོ། །

Regarding the two hands holding the vajra and bell: the right hand holds a vajra that has become of one taste with the nature of the five wisdoms. The left hand holds a bell that is the nature of the perfection of insight. Regarding the garment of elephant hide: he wears the hide of a white elephant as a robe, which subdues the delusion of wandering beings. The ḍamaru drum is so called because it exhorts all the Tathāgatas with the sound of supreme joy. The battle-axe is so called because it cuts through the defects of body, speech, and mind. The curved knife of insight is so called because it cuts through the conceptualizations of existence and non-existence. The trident is so called because it pierces the afflictions that have entered the three realms of existence. The khaṭvāṅga is the nature of bodhicitta. The skull cup, completely filled with blood, is the nature of the flavor of great bliss and great compassion. The vajra lasso is for the purpose of binding authentic wisdom. The head of Brahmā is the nature of liberation, which destroys the conceptualizations of existence and non-existence. He is adorned with a crown of matted locks because he brings the roots of virtue to their ultimate consummation. He wears a crown of skull garlands because he has truly arisen from the dharmadhātu. He holds the crescent moon because it is the nature of the expansion of bodhicitta. He has a crown ornament marked with a crossed vajra because he acts for the benefit of all wandering beings. His face is distorted because he has abandoned wrong views.

definitionསྲིད་པ “becoming” — Here, srid pa denotes the whole of existence, i.e., the five rebirth-destinies or the three worlds‍—all the possible kinds and places of karmic rebirth. It is also the tenth of the twelve links of dependent origination (

terminologyབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས → “bodhicitta”. Keep the Sanskrit loan; 'mind of awakening' is a gloss, and mixing the two inside one text reads as inconsistency.

homonymབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས is rendered “bodhicitta” here; the glossary also records mind set on awakening, resolve of awakening, aspiration to enlightenment for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས “bodhicitta” — In the general Mahāyāna teachings, the “mind of awakening” ( bodhicitta ) is the intention to attain the complete awakening of a perfect buddha for the sake of all beings. On the level of absolute truth, the mind of awak

termརྡོ་རྗེ → vajra

termཡེ་ཤེས → wisdom

termཤེས་རབ → insight

termགཏི་མུག → delusion

termརྟོག་པ → kalpa

termསྲིད་པ → becoming

བདུད་བཞི་རྣམ་པར་འཇོམས་པས་མཆེ་བ་ གཙིགས་ཤིང་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་དང་ལྷ་མོ་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གོམས་པའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྒེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བར་བྱེད་པས་སྟག་ གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་བསྣམས་པའོ། ། ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ཡི་གེ་ལྔ་བཅུའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མིའི་མགོ་བོའི་ཐོད་པ་རློན་པའི་ཕྲེང་བའོ། ། ཐལ་བས་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱུགས་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ ཁྱབ་པར་སྟོན་ཏོ། ། དེའི་སྤྱན་སྔར་ཞེས་པ་ནི་མདུན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཁྱུད་ནས་བཞུགས་པའི་དོན་ཏོ། ། དུམ་བུས་བརྒྱན་པའི་སྐ་རགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོད་པའི་དུམ་བུས་རྐེད་པ་བརྒྱན་པའོ། ། བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ དམིགས་པ་མེད་པར་མཉམ་པའོ། ། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཉི་མའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ནི་ཟླ་མཚན་གྱི་སྦྱོར་བས་འཛག་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། བྱིན་པས་ འཁྱུད་པ་ནི་ཤིང་ལ་འཛེག་པའི་འཁྱུད་ཐབས་ཀྱིས་གནས་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་རང་བཞིན་གྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཐིམ་ཀྱང་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའོ། ། ཅུང་ཞིག་བཞད་དང་ཡོངས་འཁྱུད་པ། ། གཅེར་བུ་ཉིད་དང་སྐྲ་ གྲོལ་དང་། ། སྤུ་ལྡང་ལྔ་པོ་བདེ་སྐྱེད་པའི། །

Because he utterly subdues the four Māras, he bares his fangs and strikes terror. Because he possesses the bliss of having cultivated calm abiding and special insight, which are the nature of the five Tathāgatas and the four goddesses, he possesses the moods of the erotic and so forth. Because he purifies desire and the other afflictions, he wears a lower garment of tiger skin. Because he is the nature of the fifty letters of the āli and kāli, he has a garland of fresh human heads. Smearing ashes over all the limbs of his body demonstrates that all the limbs of the body are pervaded by bodhicitta. "In his presence" means that she sits embracing the Blessed One in front of him. "A belt adorned with segments" means that his waist is adorned with segments of skulls. "Like the fire at the end of an eon" means that, through the nature of emptiness, all beings are equal in being without apprehension. "Of great majesty" means that he possesses the radiance of utterly pure wisdom. "Possessing a maṇḍala of solar light" means that she is dripping through the union of the menstrual flow. One should also understand that she is adorned with the five mudrās. "Embraced by the calves" means that she stands in the posture of climbing a tree. "The essence of great bliss and great compassion" means that although she is dissolved into the great bliss that is the nature of special insight, she acts for the benefit of beings. "Slightly smiling and fully embracing, naked, with hair loose, and the five [signs of] horripilation that generate bliss."

definitionབདུད “Māra” — Māra , literally “death” or “maker of death,” is the name of the deva who tried to prevent the Buddha from achieving awakening, the name given to the class of beings he leads, and also an impersonal term for the destruct

definitionཞི་གནས “calm abiding” — A term for a general style and state of Buddhist meditation in which one focuses the mind and abides in a state of calm, as implied by the Tibetan translation of the term. Associated with the states of meditation, concen

adherencePinned rendering paraphrased here: name; self

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termབདུད → Māra

termདེ་བཞིན་གཤེགས་པ → tathāgata

termལྷ་མོ → goddess

termཞི་གནས → calm abiding

termའདོད་ཆགས → desire

termབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས → bodhicitta

ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རྟགས་ཡིན་ནོ། ། དངོས་སུ་རྟགས་གསུམ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། རྟགས་གཉིས་དེ་ལས་ཤུགས་ཀྱིས་ཤེས། ། འཁོར་ལོ་ལྔ་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ལྷ་མོ་རྟགས་ལྔ་རྣམ་པར་གནས། ། ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྦྱང་བ་བརྗོད་ པར་བྱ་སྟེ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་དང་། ཡི་གེ་བྱཱ་དམར་པོ་ལས་ནོར་བུ་ཅུང་ཟད་དམར་བའོ། ། ཡི་གེ་བྱཱ་སེར་པོས་རྩེ་མོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཨཱཿལས་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་གསུམ་པ་དང་། ཡི་གེ་དྱཱ་ལས་དཔའ་བོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉེ་བར་མཚོན་ པ་ཅན་གྱི་ཟེ་འབྲུ་དཀར་པོ་ཡི་གེ་དྱཱ་སེར་པོས་རྩེ་མོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཞེས་བྱ་བ་ལྷ་མོའི་སྙིང་པོ་དང་། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་ པོའི་སྔགས་གཉིས་ཀྱིས་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཙུམ་བ་ན་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དག་གིས་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཙུམ་བ་ན་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་དགའ་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་མཛེས་མའི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བྱའོ། ། རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་དར་དཔྱངས་ནི་རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་དཔའ་བོའི་དར་ཐོད་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གདུ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པའི་གདུ་བུའོ། ། ཡིད་འཕྲོག་ པའི་གཟུགས་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚམས་ན་གནས་པ་སྟེ།

Externally, these are the signs. By explicitly stating the three signs, the other two signs are understood by implication. The five goddesses residing in the five cakras are established as the five signs. Thus it is said. The purification of the vajra and so forth should be described: from a white syllable HŪṂ comes a black vajra; from a red syllable VYA comes a jewel slightly red in color; and the tip is blessed by a yellow syllable VYA. From the syllable ĀḤ comes a red three-petaled lotus; from the syllable DYĀ comes a white anthers representing the bodhicitta of the hero, and the tip is blessed by a yellow syllable DYĀ. Then, with the two—the heart mantra and the near-heart mantra of the goddess, beginning with OṂ VAJRAVAIROCANĪYE and OṂ SARVABUDDHAḌĀKINĪ—the Blessed Lady should perform a kumbhāṇa (kiss) on the throat and forehead of the Blessed One at the navel and heart. Likewise, with the two—the heart mantra and the near-heart mantra of the Blessed One—the Blessed Lady should perform a kumbhāṇa on the throat and forehead of the Blessed One. Then, the joy of the three syllables should be initiated. The external union with a beautiful woman should also be performed by this very ritual. "The crown of matted hair and the silk streamers" means the crown of matted hair and the hero’s silk turban. "Bracelets" refers to bracelets for the hands. "The two captivating forms" refers to those residing in the intermediate directions.

definitionབཅོམ་ལྡན་འདས་མ “Blessed Lady” — The female form of the epithet commonly applied to buddhas and other awakened beings. The Sanskrit word bhaga means, among other factors, “good fortune,” “happiness,” “prosperity,” and “excellence.” The suffix -vat indic

definitionདགའ་བ “joy” — One of the four “immeasurables” of the Mahāyāna, known in early Buddhism as “pure abodes” (Skt. brahmavihāra ), which comprise (1) friendly kindness, (2) compassion, (3) joy, and (4) equanimity. Immeasurable joy arises f

adherencePinned rendering paraphrased here: action

termལས → action

termའཁོར་ལོ → cakra

termལྷ་མོ → goddess

termརྡོ་རྗེ → vajra

termབྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས → bodhicitta

termལྷ → god

མིའི་གདོང་པ་ཅན་དང་ཁ་དོག་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་ཁྭ་ལ་སོགས་པའི་གདོང་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡི་དྭགས་ཀྱི་གདན་ལ་གནས་ཤིང་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ན་བརྒྱད་ཅར་ལ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། ། དུར་ ཁྲོད་དུ་གནས་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ཀྱི་གདན་རོ་ཉིད་དོ། ། དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ལྷའི་རྣམ་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་པའི་ཕྱིར་དང་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཐོབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་རབ་ཏུ་རྩོམ་པའོ། ། ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་རབ་ཏུ་རྩོམ་པའོ། ། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པའོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བར་སོ་སོར་རིག་པ་ནི་སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གུས་པ་ནི་འདུན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་མི་ལྡོག་པར་གོམས་པར་བྱེད་ པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའོ། ། དཔྱོད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའོ། ། སེམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་བྱེད་པའོ། ། བདེན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་ མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པའི་དབང་པོ་ནི་འདིའོ་ཞེས་ངེས་པར་འཛིན་པའོ། །

They possess human faces and two colors, but do not have the faces of crows and the like. It should be understood that all eight reside upon the seats of hungry ghosts and are called "Greatly Terrifying." Because they dwell in charnel grounds, their seats are corpses. The phrase "of the heroes and yoginīs" refers to Vārāhī and the others. In order to abandon attachment to the forms of deities and to demonstrate the attainment of omniscience, they are to be associated with the factors of awakening (bodhipakṣadharma). In that regard, the application of mindfulness of the body is the undertaking of the thorough knowledge of the aggregate of form. The application of mindfulness of feeling is the undertaking of the thorough knowledge of the aggregate of feeling. The application of mindfulness of phenomena is the certain apprehension of perception and formations as being like an illusion. The application of mindfulness of the mind is the clear, individual awareness of the essential nature of the aggregate of consciousness. The base of miraculous power of aspiration is intense reverence for hearing the sublime Dharma and so forth. The base of miraculous power of diligence is the practice of irreversible diligence. The base of miraculous power of investigation is thorough analysis. The base of miraculous power of the mind is the distinguished activity that brings awakening to manifestation. The faculty of faith is the conviction in the truths, the Three Jewels, and the causality of actions and their results, which is the certain apprehension that "this is it."

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས “factors of awakening” — The qualities necessary as a method to attain the awakening of a hearer , solitary buddha , or buddha. There are thirty-seven of these: (1–4) the four applications of mindfulness : mindfulness of body, sensations, mind,

definitionདྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ “applications of mindfulness” — In many formulations, there are four modes of mindfulness : mindfulness of the body, sensations, mind, and phenomena. In this text there are six additional modes of the application of mindfulness : the mindfulness of rec

definitionརྫུ་འཕྲུལ “miraculous power” — The supernatural powers of a śrāvaka correspond to the first abhijñā : “Being one he becomes many, being many he becomes one; he becomes visible, invisible; goes through walls, ramparts and mountains without being impede

definitionབརྩོན་འགྲུས “diligence” — The Sanskrit term vīrya may be understood as “energy” or “vigor.” In Buddhist contexts the term implies having enthusiasm toward a virtuous endeavor, which includes taking joy in such virtuous endeavor, and it is conside

definitionརྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ “bases of miraculous power” — The four bases of supernatural powers ( ṛddhipāda , rdzu ’phrul gyi rkang pa bzhi ) are: (1) concentration through will ( chanda , ’dun pa ), (2) concentration through vigor ( vīrya , brtson ’grus ), (3) concentration th

termབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས → factors of awakening

termདྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ → applications of mindfulness

termགཟུགས → form

termཕུང་པོ → aggregate

termཚོར་བ → feeling

termཆོས → dharma

བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པས་ཡིད་ཆེས་པའོ། ། དྲན་པའི་དབང་པོ་ནི་མི་བརྗེད་པ་ཉིད་དུ་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་རིག་པའི་སྐབས་མི་འབྱེད་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་ནི་སེམས་རྩེ་ གཅིག་པ་ལ་དབང་ཡོད་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པའོ། ། དབང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་ཉིད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་སྤངས་བྱས་མི་ཐུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སྟོབས་ཞེས་མིང་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་དད་པའི་སྟོབས་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ དང་། དྲན་པའི་སྟོབས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཞེས་མངོན་པར་བརྗོད་དོ། ། ཏིང་འཛིན་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ལེ་ལོས་སྐབས་མི་འབྱེད་པའོ། ། དགའ་ བ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་དགེ་བ་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་དགེ་བའི་ལས་ལ་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའོ། ། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་འཛིན་པའོ། ། དྲན་པ་ཡང་ དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་མངོན་པར་དྲན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཉིད་དོ། ། བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ལ་མཆོག་ཏུ་གུས་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་དོན་རྟོགས་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་རྟོག་ པ་ནི་དམ་པའི་བྱ་བ་བརྩམས་པ་མི་སྤོང་པའོ། །

The faculty of diligence is conviction through ascertainment. The faculty of mindfulness is the state of not forgetting, whereby one does not allow an opportunity for ignorance to arise. The faculty of absorption is mastery over one-pointedness of mind. The faculty of insight is the ascertainment of what is to be abandoned and what is to be adopted. When these very five faculties reach a state of excellence such that they cannot be overcome, they receive the name "powers," which are designated as the power of faith, the power of diligence, the power of mindfulness, the power of absorption, and the power of insight. The branch of awakening of correct absorption is absorption itself as the cause of awakening. The branch of awakening of correct diligence is not allowing laziness to find an opportunity. The branch of awakening of correct joy is the thorough upholding of virtue. The branch of awakening of correct pliancy is the serviceability of the mind for virtuous actions. The branch of awakening of correct discrimination of phenomena is the apprehension of the nature of selflessness as being such-and-such. The branch of awakening of correct mindfulness is the very nature of clear recollection. The branch of awakening of correct equanimity is spontaneity within absorption. Correct view is supreme devotion to the Buddha’s word and the unerring realization of its meaning. Correct thought is not abandoning the undertaking of sublime activities.

definitionཏིང་ངེ་འཛིན “absorption” — In general, the second of the three trainings ( triśikṣā ), and in this text and others the second of five qualities of the Saṅgha that are also described in other texts as the five undefiled (or beyond-worldly) aggregat

definitionདབང་པོ་ལྔ “five faculties” — The five faculties are (1) faith (Skt. śraddhā , Tib. dad pa ), (2) diligence ( vīrya , brtson ’grus ), (3) mindfulness ( smṛti , dran pa ), (4) meditative stability ( samādhi , ting nge ’dzin ), and (5) wisdom ( prajñā

definitionབྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག “branches of awakening” — In this text, this set of factors is said to include discipline, insight , absorption, liberation, the vision of liberated wisdom, the perfection of generosity, the perfection of discipline, the perfection of patience, t

adherencePinned rendering paraphrased here: empowerment

termབརྩོན་འགྲུས → diligence

termདབང་པོ → Indra

termདབང → empowerment

termཏིང་ངེ་འཛིན → absorption

termཤེས་རབ → insight

termདབང་པོ་ལྔ → five faculties

ཡང་དག་པའི་ངག་ནི་སེམས་ཅན་མི་སླུ་བའི་ཚིག་གོ། ། ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ནི་དགེ་བ་བཅུ་ལས་འདའ་བར་མི་བྱེད་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་འཚོ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འཚེ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཚོ་བའོ། ། ཡང་དག་པའི་རྩོལ་ བ་ནི་དགེ་བའི་དོན་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་སུ་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བས་ས་བཅུ་ རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་གནས་དང་ཉེ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པ་ནི་རིམ་གྱིས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། འོད་བྱེད་པ་དང་འོད་འཕྲོ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་དཀའ་བ་དང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་རིང་དུ་སོང་བ་ དང་མི་གཡོ་བ་དང་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་རྣམས་སོ། ། པུ་ཛཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདིར་མན་ངག་ནི་པུཾ་ཛཱཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀླད་ཀོར་དང་བཅས་པར་བརྟགས་ལ། པུ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྩིབས་ཀྱི་སྟོང་པའི་འཁོར་ལོའི་ རྣམ་པ་ཅན་གྱི་གནས་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པར་སྐད་ཅིག་གིས་བལྟ་བར་བྱས་ལ། གནས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་སུ་དེའི་གནས་ན་ཡོད་པའི་རྩ་རྣམས་དེའི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས་རྣམ་པར་གནས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། རྣ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣ་བའི་ བུག་པའི་ནང་དུའོ། །

Right speech is speech that does not deceive sentient beings. Right action is not transgressing the ten virtuous actions. Right livelihood is a way of living that is free from harming sentient beings. Right effort is application toward virtuous goals. Right mindfulness is recollecting the speech of the Buddha. Right absorption is abiding in the form of glorious Heruka. The phrase "Then" and so forth is easy to understand. The phrase "Abodes" and so forth is for the purpose of connecting them with the ten grounds in their proper order, such as the Abode of Complete Purity and so on. In that regard, the Abodes, Near Abodes, and so forth correspond respectively to the Joyous, the Stainless, the Luminous, the Radiant, the Difficult to Conquer, the Manifest, the Far-Reaching, the Immovable, the Excellent Intelligence, and the Cloud of Dharma. Regarding the syllables pu, ja, and so forth, the oral instruction here is to visualize all of them, including the puṃs vowel mark (puṃ), and to see the syllables pu and so on instantly transformed into the forms of the Abodes and so forth, such as the crown of the head, within the empty wheel of spokes. One should visualize that in those Abodes and so forth, the channels located in those places have transformed into the forms of those respective deities. The term "ear" refers to the interior of the ear canal.

དེ་བཞིན་དུ་ཁ་དང་ལྟེ་བ་དང་མཚན་མ་དང་བཤང་བའི་ལམ་དང་མཛོད་སྤུ་དང་མིག་དང་སྣ་རྣམས་སུ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། ། མཁའ་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐོ་རིས་སུ་སོན་པ་རྣམས་བསྡུས་པའོ། ། ས་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་མི་ཡུལ་དུ་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། ས་འོག་ ནི་ས་འོག་ན་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་གནས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆུ་ཀླུང་གི་ཆུས་གསོ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ལ་ཡང་རྩ་རྣམས་ཀྱིས་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་བྱེད་དེ་དེས་ན་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རྡོ་རྗེའི་གནས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་མིང་ཅན་ གྱི་གནས་ཡིན་ཞིང་། ནཻ་རཉྫ་ན་ནི་ཆུ་ཀླུང་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ལུས་ལ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེའི་གནས་སོ། ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་ནི་ནཻ་རཉྫ་ནའོ། ། ཁ་དང་སྣ་བུག་གཡོན་པ་དང་བཤང་བའི་ལམ་དང་སྣ་བུག་གཡས་པའི་སྒོ་རྣམས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཁྭ་གདོང་མ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་སྐྱོང་མ་ རྣམས་སོ། ། རྣ་བ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དང་མིག་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་རྣམས་སུ་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་ལྟེ་བ་དང་། དཔྲལ་བའི་པདྨའི་ཟེའུ་འབྲུ་རྣམས་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། རྗེ་བཙུན་དང་རྗེ་བཙུན་མའི་ གནས་རྣམས་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་མོས་པ་བརྟན་པར་བྱའོ་གསུངས་པའི་དོན་འདི་ཉིད་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཐོ་རིས་མི་ ཡུལ་ས་འོག་ཏུ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་སྐུ་གཅིག་འགྱུར། །

Likewise, one should understand this for the mouth, the navel, the secret place, the anus, the ūrṇā hair-treasure, the eyes, and the nostrils. "Sky-farers" (khecarī) refers to those who have reached the higher realms. "Earth-dwellers" (bhūcarī) are those who reside in the human realm. "Subterranean" (pātālavāsinī) refers to those who dwell beneath the earth. Just as external locations and so forth are nourished by the water of rivers, so too in the body, the channels nourish the nails and so forth; therefore, there is a similarity. Just as externally the Vajra Place is the location named Great Awakening and the Nairañjanā is a river, so in the body, the Vajra Place is the wheel of great bliss (mahāsukha-cakra), and the avadhūtī is the Nairañjanā. At the gates of the mouth, the left nostril, the anus, and the right nostril, there are the gatekeepers, Kākāsyā and the others, in sequence. At the right and left ears and the right and left eyes, there are Yamadāḍhī and the others. At the heart, throat, navel, and the filaments of the forehead lotus, there are the four, Ḍākinī and the others. The locations of the Lord and the Lady should be understood from the oral instructions. Thus, one should repeatedly stabilize the conviction in the complete maṇḍala of the body. To conclude this very point, it is said: "By the divisions of body, speech, and mind..." and so forth. "In the higher realms, the human realm, and the subterranean, in an instant, they become a single body."

definitionམཐོ་རིས “higher realms” — Although mtho ris can refer to all three of the higher realms (those of humans, asuras, and devas), in The Sūtra on Offering Lamps it is described specifically as the abode of the devas, distinct from a human existence.

definitionམཁའ་འགྲོ་མ “ḍākinī” — A class of powerful nonhuman female beings who play a variety of roles in Indic literature in general and Buddhist literature specifically. Essentially synonymous with yoginīs, ḍākinīs are liminal and often dangerous bei

adherencePinned rendering paraphrased here: action

termམཚན → name

termམཐོ་རིས → higher realms

termརྩ → channel

termབྱང་ཆུབ → awakening

termའཁོར་ལོ → cakra

termགཤིན་རྗེ → Yama

ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་སྐུ་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུའོ། ། འགྱུར་བ་ནི་སྐྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ ཕྱི་རོལ་དང་ནང་དག་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན་གསུངས་པ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་ནཱ་ད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཧཱུཾ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་ དོ། ། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་བདག། ཅེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དང་ལྷན་ ཅིག་ཏུ་ལན་ཅིག་ལ་རྫོགས་པའོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་དང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཀུན་ནས་ཀུན་དུ་སྐད་ཅིག་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ རྫོགས་པའོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་གསང་སྔགས་གདོན། ། ཞེས་པ་ནི་རྫོགས་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྔགས་བརྗོད་པའོ། ། སྔགས་གསུམ་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མདོར་བསྟན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། མྱུར་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱས་པར་བསྟན་པའོ། །

The phrase "so-called" refers to the Blessed One, whose nature is the body inseparable from the higher realms and so forth. "Arising" means "to be generated." If one asks how, it is said: "By way of the divisions of body, speech, and mind." This means in the nature of the three wheels, both outer and inner. If one asks from what, it is said: "From the nature of the three syllables." This refers to the hūṃ that arises as one's own essence through the complete transformation of the nāda produced from the three syllables. In that regard, the meaning is that it arises in a single instant as the nature of innate joy. "In an instant" means without depending on hand symbols and so forth. "In an instant, the yogic self" means being perfected simultaneously with the Blessed Lady. "In an instant, possessing the mudrā" means being together with insight at the very same time as oneself. "In every way, in an instant" means being perfected together with the celestial mansion, the heroes, and the yoginīs. "In an instant, reciting the secret mantra" means reciting the mantra at the same time as the perfection. The three mantras spoken are oṃ āḥ hūṃ and so forth. The phrase "then" and so forth is the verse of the brief exposition. "Swiftly" means without depending on the offering water and so forth. The phrase "then" and so forth is the detailed exposition.

ཨོཾ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་དང་ལྷ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེའི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་སྔགས་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ སོགས་པའི་ཁ་དོག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་ནག་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུའོ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་གོ་ཆ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་པགས་པའི་ནང་དུ་སོན་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དེའི་ཁ་དོག་ཅན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་མའི་ཨོཾ་བཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ནི་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་དུ་བའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། ཡང་ན་དེ་དང་དེའི་སྔགས་ལས་རྫོགས་པའི་གནས་དེ་རུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་རྟ་མཆོག་རྣམས་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་ནག་པོ་དང་ལྗང་གུའི་ཁ་དོག་ཅན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་ཕྱག་བཞི་པ་ དང་ཞལ་གཅིག་པའོ། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཌ་མ་རུ་དང་མགོ་བོ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པ། གཙོ་བོ་དང་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཞལ་ནི་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། གཞན་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཡས་གཉིས་ན་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་ རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་དང་ཌ་མ་རུའོ། ། གཡོན་པ་དག་ན་དྲིལ་བུ་དང་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་གའོ། །

Because the mantra, such as oṃ ha, and the deity are inseparable, one should meditate on the mantras possessing their respective colors. Regarding Vajrasattva and the others, their colors are, in order: white, yellow, black, blue, red, and green. "Armor on all limbs" means that the nature of the subtle particles within the skin is of that same color. Likewise, for the Bhagavatī, it is oṃ vaṃ and so forth. The mantras are red, blue, white, yellow, green, and the color of smoke. Alternatively, one should meditate on Vajrasattva and the others in the places completed from their respective mantras. In that regard, Vajrasattva, Vairocana, Padmanarteśvara, Śrī Heruka, Vajrasūrya, and Hayagrīva are white, yellow, red, blue, black, and green in color. Vajrasattva has three faces and six arms. The others have four arms and one face. In the right hands, they hold a vajra, a ḍamaru, and a head; in the left hands, they hold a bell, a skull-cup, and a khaṭvāṅga. For the principal deity, the right and left faces are white, red, and blue. For the others, the two right hands hold a wheel, a lotus, a vajra, a jewel, a sword, and a ḍamaru. The left hands hold a bell, a skull-cup, and a khaṭvāṅga.

ཕག་མོ་དམར་མོ་དང་སྔོན་མོ་དང་ལྗང་གུའི་ཞལ་ཅན་གཡོན་ན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། གཡས་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་དང་གྲི་གུག་འཛིན་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་མ་དང་རྨོངས་བྱེད་མ་དང་སྐྱོད་བྱེད་མ་དང་སྐྲག་བྱེད་མ་དང་གཏུམ་མོ་ནི་སྔོན་མོ་དང་དཀར་མོ་དང་སེར་མོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དུ་བའི་མདོག་ཅན་ཏེ་སྐྲ་གྲོལ་བ་གཅེར་བུ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་བཞི་པ་སྟེ། ཐོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་དྲིལ་བུ་ནི་གཡོན་པའོ། ། ཡང་གཡས་ན་ ཌ་མ་རུ་དང་གྲི་གུག་འཛིན་པའོ། ། འདི་ཐམས་ཅད་གཡས་བརྐྱང་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་པའོ། ། གང་ཡང་འདི་ལྟར་དཀར་པོ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་གྱི་འོད་ཅན་ནོ། ། གཞན་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་ཅན་ནོ། ། མཛུབ་མོ་མདུད་བྱས་ནི་རྩེ་ མོ་མདུད་པ་བྱས་པའོ། ། འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་གིས་མཆོད་བཞིན་པ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བསྐུལ་བ་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཕྱོགས་བཅུ་ན་གནས་པའི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་མར་ ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་སྐད་ཅིག་གིས་བདག་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཡོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་པདྨའི་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བསྐོར་བས་སྙིང་གའི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་གའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་དང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྔགས་གསུམ་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། །

Vārāhī has red, blue, and green faces; in her left hands she holds a skull-cup, a khaṭvāṅga, and a noose. In her right hands she holds a hook, the head of Brahmā, and a curved knife. Yamī, Mohanī, Kṣobhaṇī, Trāsanī, and Caṇḍālī are blue, white, yellow, green, and smoke-colored respectively; they have loose hair, are naked, possess three eyes, and have four arms. In their left hands they hold a khaṭvāṅga together with a skull-cup and a bell. Furthermore, in their right hands they hold a ḍamaru and a curved knife. All of them stand with the right leg extended, have three eyes, and are adorned with the five mudrās. Moreover, the white ones possess the radiance of a moon maṇḍala, while the others possess the radiance of a sun maṇḍala. "Tying the index fingers" means tying the tips of the index fingers together. This is what is taught: while the sixteen goddesses, such as Vīṇā and the rest, are making offerings, the wisdom maṇḍala—invoked by the light rays of the seed-syllable at the heart and summoned by mantra and mudrā—is to be instantaneously dissolved into oneself, having been transformed into the nature of the heroes and heroines dwelling in the ten directions. Then, reciting the mantra beginning with "Oṃ yoga..." and circling with the lotus-hand mudrā, one should apply the heart mudrā. Having withdrawn the heart mudrā, one should perform the manner of embracing and consecrate with the three mantras previously mentioned, beginning with "Oṃ āḥ hūṃ."

དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་མན་ངག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དགུག་པ་དང་དུས་མཉམ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་དང་ཌ་ མ་རུ་འཛིན་པ། སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་གིས་མཆོད་དེ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཁྲུས་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་བརྗོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལག་པ་གཡོན་པའི་ཐོད་པ་ཅུང་ཞིག་ཡོ་བར་བྱས་ནས་ བླུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་ཆུའི་ལྷག་མ་ལས་སྐྱེས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སྤྱི་བོར་བལྟས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ལ་ནི་མི་བསྐྱོད་པས་སོ། ། ཡུམ་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་འཁོར་ལོར་སོན་པ་རྣམས་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འོད་དཔག་མེད་པ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོར་ སོན་པ་རྣམས་ལ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་སོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རོ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷ་མོས་ཉེ་བར་བསྟབས་པའི་བདུད་རྩི་མྱངས་ཏེ་སྙིང་པོ་ནས་བཟུང་ནས་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་སྐུ་གསུམ་གྱི་ བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་མོས་པར་བྱའོ། །

Then, having conferred the empowerment, the pith instruction is as follows: Simultaneously with the summoning of the wisdom wheel, the Vajrayoginī holds a skull-cup filled with the nectar of wisdom and a ḍamaru. She is worshipped by the sixteen goddesses, such as the Lute Player, who emerge from the seed-syllable at the heart. Reciting the verses beginning with "Just as [he was] born" and ending with "the bath is offered," one tilts the skull-cup slightly with the left hand. By means of the stream of the nectar of wisdom poured from it, one meditates on oneself as the essence of great bliss. One should then visualize the Tathāgatas born from the excess water upon the crown of the head and recite the mantra beginning with "Oṃ sarva tathāgata..." In that regard, the Blessed One is marked by Akṣobhya; the Consort by Vairocana; the Ḍākinīs and so forth by Ratnasambhava; those who have entered the wheels of Mind, Speech, and Body by Akṣobhya, Amitābha, and Vairocana respectively; and those who have entered the wheel of Samaya by Amoghasiddhi. Then, preceded by offerings, one should taste the nectar presented by the goddess called Rasā and offer praise with the mantra beginning from the heart mantra up to the eight-line verse. Then, one should cultivate the conviction that the maṇḍala, which is the nature of the five wisdoms and the three bodies, is like a reflected image.

བཟླས་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་གཏོར་མའི་ཆོ་ག་གསུངས་ཏེ་ཕྱིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སོ་དང་སེན་མོ་དག་ཅེས་པ་ནི་ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཚངས་པའི་སྐུད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་པ་ནི་རྩ་བའི་སྔགས་སོགས་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྟན་པས་འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པ་མེད་པར་སྔགས་བརྗོད་ པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་མཚུངས་པའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོའི་རྩ་བའི་སྔགས་དང་འབྲེལ་པའོ། ། རྩ་བའི་སྔགས་ནི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཏེ་དེ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཁམས་སུ་བརྟག་ཅེས་པ་ནི་སོ་དང་སེན་མོ་ལ་སོགས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གོ་ཆའི་དཔའ་ བོ་དྲུག་གིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གོ་ཆའི་སྔགས་དྲུག་གིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྔགས་གང་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ མཁའ་འགྲོ་མ། ། ཞེས་པ་ནི། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ། བཛྲ་བརྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་འདི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་སྔགས་ལས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་གོ་ཆར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་གི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ཀུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ། །

Following the recitation, the ritual of the torma is taught and shall be explained later. Regarding the phrase "teeth and nails," it means that the teeth, nails, and so forth are of the nature of Khaṇḍakapāla. The explanation of the purification of the Brahma-thread and so forth through the nature of the mantras and so on is given in the passage beginning with "the root mantra and so forth, the heroes." By teaching this again and again, the meaning shown is that by merely reciting the mantra without holding a mudrā, a result equivalent to that [of holding the mudrā] will be achieved. The term "hero" (vīra) is connected to the root mantra of the hero. The "root mantra" is the garland mantra (mālā-mantra), and that itself is supreme. The phrase "to be examined as elements" means as the teeth, nails, and so forth. "By the six armor heroes" means by the six armor mantras of the Blessed One. "By this mudrā" means by the six mudrās. "Whatever is the mantra of Vajravārāhī" means the garland mantra of the goddess. "The ḍākinī of all Buddhas" means by this: Oṃ sarvabuddhaḍākinīye vajravarṇanīye hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. "From the mantras of the six yoginīs" means by the mantras of the six yoginīs who have become the armor. "The yoginīs of all the wheels."

ཞེས་ པ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ནས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱི་ལྷ་མོའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཐོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་སྔགས་ནི་འདིར་སྙིང་པོའོ། ། བཻ་རོ་ཙ་ནི་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིས་ སོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྒྱུ་བའི་དུས་སུ་གང་ཞིག་བྱ་བ་དེ་གསུངས་པའོ། ། རྣམ་བསམས་ཏེ་ནི་གོ་ཆ་བགོས་ནས་སོ། ། ཚམ་ངམ་སྔགས་ནི་ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་སོ། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་བརྗོད་པས་དེ་དེས་ལེགས་པར་བསྲུང་པར་འགྱུར་ རོ། ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་རྟག་གྱུར་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་གཟུགས་སུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བལྟས་ནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད། ། ཅེས་པ་ནི་རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་མཆོད་པའོ། ། བླ་མ་དང་ སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་མཐོང་ན་དེ་ལ་བདེ་མཆོག་གི་མོས་པས་རྐང་པ་བརྒྱད་པས་མཆོད་ནས་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་སྡོམ་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་གཉུག་མའི་རང་བཞིན་དང་ཐ་མི་དད་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་ བདུན་སྦྱར་བས་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང་ས་བཅུའི་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་བས་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་དང་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་སྦྱར་བས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། །

This means by the mantras of the goddesses, beginning from the ḍākinī and ending with Yamamathinī. "The skull-cup held by the mantra" means that the "mantra" here refers to the heart-mantra. "What is Vairocanī?" refers to the mantra: OṂ VAJRAVAIROCANĪYE HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. By this [mantra, the skull-cup is held]. The phrase "in that way" and so forth explains what is to be done at the time of movement. "Having visualized" means having donned the armor. The "terrifying mantra" is the four-faced mantra beginning with OṂ SUMBHANI and so forth. By reciting it again and again, one will be well protected by it. "Having become constant in the holy life" means having continuously viewed all things in the form of Cakrasaṃvara. "Worship with the eight-line mantra" means worshipping oneself with the eight-line mantra. When seeing the guru, the buddhas, and the bodhisattvas, one should worship them with the eight-line mantra with devotion to Cakrasaṃvara and perform prostrations and so forth. "In the Cakrasaṃvara vow" means the sense of being inseparable from the innate nature. By applying the thirty-seven factors of enlightenment, one applies the purification of the ten stages and so forth as the knowledge of all; by applying the purification of the armor and so forth, one teaches the knowledge of all aspects—this is the "extreme yoga."

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

definitionཚངས་པར་སྤྱོད་པ “holy life” — Lit. “brahma conduct.” A term that in some contexts refers specifically to chastity or complete celibacy. It can also be used to refer in general to a spiritual life as a devout person or a renunciant. Brahman is a Sansk

definitionབྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ “bodhisattva” — A being who is dedicated to the cultivation and fulfilment of the altruistic intention to attain manifestly perfect buddhahood, traversing the five bodhisattva paths and ten bodhisattva levels. Bodhisattvas purposely opt

definitionབྱང་ཆུབ་སེམས “bodhicitta” — In the general Mahāyāna teachings the mind of awakening (bodhicitta) is the intention to attain the complete awakening of a perfect buddha for the sake of all beings. On the level of absolute truth, the mind of awakening

adherencePinned rendering paraphrased here: dharma

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termམཁའ་འགྲོ་མ → ḍākinī

termགཤིན་རྗེ → Yama

termལྷ → god

termསྔགས → mantra

termཚངས་པར་སྤྱོད་པ → holy life

termའཁོར་ལོ → cakra

ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མདུན་བསམས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མདུན་ནི་ཐོག་མར་ཏེ་ཟླ་བ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་འོ། ། ཡི་གེ་ཞེས་པ་ནི་ཧཱུྃ་ངོ་། ། མཆོག་གི་གནས་གྱུར་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ ས་བོན་ནོ། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་གཟུགས་ལས་འདས་པ་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིམ་གྱིས་ཐིམ་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ནཱ་དའི་རང་བཞིན་ དུ་བསྒོམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནཱ་ད་ཡང་ངོ་། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་ངེས་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་ཡང་ངོ་། ། སེམས་ཉིད་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་ཡང་དག་པར་མི་བརྟག་གོ་ཞེས་ པའི་དོན་ཏོ། ། འདིའི་ངེས་པར་བསྟན་པ་ནི་བསམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་བསམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཟུངས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ ཏེ། ཨཱ་ལི་ཀཱི་ལིའི་ཕྲེང་བ་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ལྷ་རྣམས་འཕྲོ་བ་ཅན་བརྗོད་ཅིང་གཡས་པའི་རླུང་དང་འགྲོགས་ནས་བྱུང་སྟེ།

Now, the Great Yoga is taught as the state of the Vajra Holder itself: "Having visualized the āli and kāli in front," and so forth. "In front" means first, which is to say, meditate on the moon. "Of that" refers to the moon. "Syllable" refers to HŪṂ. "Becoming the supreme abode" is the seed-syllable of the Vajra Holder. "One should meditate on the form of the deity" means from the complete transformation of the HŪṂ. "Possessing the vajras of body, speech, and mind" is the meaning of the term "Vajra Holder." "That is beyond form" means that the Blessed One, having gradually dissolved, should be meditated upon as being of the nature of nāda. "The nature of mind" refers to the nāda as well. "Inconceivable," and so forth, definitively teaches the previous point. "Furthermore" means in that regard as well. "The nature of mind should not be analyzed" means that one should not correctly analyze even the inconceivable. The definitive teaching of this is "inconceivable," and so forth. "If one meditates on that" means if one meditates on the inconceivable itself. "Dhāraṇī" refers to the accomplishment of Mahāmudrā. All of this is taught in this way: the garland of āli and kāli, endowed with five-colored light rays and emitting the deities of the three cakras, emerges accompanied by the right breath.

terminologyགཟུངས → “dhāraṇī”. A dhāraṇī is a spell-text: keep the loan for the genre, and translate གཟུངས་སྔགས as 'dhāraṇī mantra' rather than 'retention spell'.

homonymགཟུངས is rendered “dhāraṇī” here; the glossary also records retention, incantation, spell for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionགཟུངས “dhāraṇī” — The term dhāraṇī ‍ is in some sūtras both a mnemonic formula and the ability of realized beings to retain ( √dhṛ ) any teachings in their transmundane memory. In its most general use it is as understood in the context of

definitionདངོས་གྲུབ “accomplishment” — Accomplishment or success in general, as well as any particular magical power or ability. In the latter sense, eight are traditionally enumerated, namely the siddhi of the magical sword, of an eye ointment that renders i

adherencePinned rendering paraphrased here: Bon; god; action

termརྡོ་རྗེ → vajra

termཟླ་བ → moon; month

termབོན → Bon

termལྷ → god

termགཟུགས → form

termལས → action

འགྲོ་བ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པའི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ དང་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་ཏེ་སྣ་བུག་གཡོན་པ་ནས་ཞུགས་ནས་ལྟེ་བར་རང་རང་གི་རྣམ་པའི་གཟུགས་བརྙན་དང་ལྡན་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་པར་བསམས་ལ། དེ་སྐད་ཅིག་གིས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་སྟེ་ཟླ་བ་དང་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་གཡས་ བརྐྱང་བས་གནས་པ། ནམ་མཁའ་ལ་བྲིས་པའི་རི་མོ་དང་མཚུངས་པ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དམར་མོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ་ཞལ་གཅིག་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་བལྟ་སྟེ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རབ་ཏུ་གསལ་ བའི་སྒྲས་བཀུག་པའི་ཁམས་གསུམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་བདག་ཉིད་ལ་རིམ་གྱིས་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། རིམ་པ་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་དུར་ཁྲོད་རྣམས་སུ། དུར་ཁྲོད་རྣམས་ནི་ཕྱིའི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། ཕྱིའི་འཁོར་ལོ་ནི་སྐུའི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། སྐུའི་འཁོར་ལོ་ནི་གསུང་གི་ འཁོར་ལོ་ལའོ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཕྱོགས་སུ་སོན་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་སུ་སོན་པ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་ཇི་ལྟ་བ་རྣམས་སུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཡང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་མ་དང་དེའི་ཤེས་རབ་ལའོ། །

Having made the transmigrating beings the nature of the three cakras, they become of one taste with the heroes and yoginīs established from beginningless time. Visualize that they enter through the left nostril and become a moon maṇḍala at the navel, possessing the reflected images of their respective forms. Instantly, from the transformation of the syllable HŪṂ, the moon, and the seed-syllable, there appears the Blessed One, white in color, standing with his right leg extended. Like a drawing in the sky, he has one face and two hands holding a vajra and a bell. He is in union with the red Vajravārāhī, who has one face and two hands holding a vajra and a skull-cup. With the sound of an illusion-like, brilliant clarity, one should gradually dissolve the cakras of the nature of the three realms into oneself. The sequence is as follows: the transmigrating beings into the charnel grounds; the charnel grounds into the outer cakra; the outer cakra into the body cakra; the body cakra into the speech cakra; the speech cakra into the mind cakra; the mind cakra into the ḍākinīs and others situated in the cardinal directions; those situated in the intermediate directions such as Īśāna into Rūpiṇī and others; and the ḍākinīs and others into the faces of the Blessed One. The Blessed One and the Blessed Lady also dissolve into her, who has one face and two hands. Her insight [wisdom] also dissolves.

དེ་དག་ཀྱང་མཉམ་པའི་བདེ་བས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་ཞུ་བར་གྱུར་ཅིང་ཞུ་བ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སིནྡྷུ་ར་དང་མུ་ཏིག་ དམར་པོའི་མདོག་ལྟ་བུའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཨཱུ་ནི་ཧ་ལའོ། ། ཧ་ནི་མགོ་བོ་ལའོ། ། མགོ་བོ་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལའོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་ཐིག་ལེ་ལའོ། ། ཐིག་ལེ་ནི་ནཱ་ད་ལའོ། ། ནཱ་ད་ནི་སྐྲའི་རྩེ་མོ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་བགོས་པའི་ཆའི་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་དབང་པོ་ རྣོན་པོས་ནི་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་སྐད་ཅིག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ། ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ལ་དཀར་དམར་གྱི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ངམ་ནཱ་ད་བལྟས་ཏེ་ཡི་གེ་གསུམ་རྗོད་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་འཁོར་ ལོ་ལྔ་སྤྲོས་ཏེ་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་ཡང་བརྗོད་པས་སྔགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་སྐུད་པའི་ཕྲེང་བ་དགུག་པའི་རིམ་པས་འཇུག་པའི་རླུང་གིས་དེ་ཉིད་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ནཱ་ད་དེ་ཉིད་ལས་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་ སྔགས་ལས་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ལྷ་ཚོགས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུས་པས་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ལྷ་སོ་སོའི་སྔགས་བརྗོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན་སོ་སོར་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་བཟླས་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་སྔགས་ ཀྱི་ཕྲེང་བ་ནཱ་ད་ལས་འཐོན་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་པདྨར་བྱུང་ཞིང་།

These also, through the great passion of equal bliss, become melted; from the total transformation of that melting, there arises the syllable HŪṂ, the nature of great bliss, with the color of sindūra and red pearl. Furthermore, the Ū is in the HA; the HA is in the head; the head is in the half-moon; the half-moon is in the drop (bindu); the drop is in the nāda. The nāda should be viewed as having the nature of a portion divided into a hundred thousand tips of hair. For those of extremely sharp faculties, even that should be made non-apprehensible—this is the Great Yoga. If weariness arises, one should instantly cultivate the visualization of the maṇḍala circle. Visualizing the white and red syllable HŪṂ or the nāda upon a moon at the navel, one recites the three syllables. From that, the five wheels of wind are emanated, and having performed the benefit of beings, by reciting again, one should cause them to enter back into that very place through the wind of entry, in the sequence of summoning a string of beads together with the mantra. Performing this again and again is the Vajra Recitation. In that same way, from that very nāda, through the emanation and reabsorption of the deities of the Cakrasaṃvara assembly from the heart and near-heart mantras, one should recite the heart and near-heart mantras. When the recitation of the individual deities' mantras is complete, performing the emanation and reabsorption for each is the Samaya Recitation. Through the pride of the equality of all phenomena, the mantra garland emerges from the nāda, passes through the vajra path, and emerges in the lotus.

དེ་ནས་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་ནང་ན་ཡར་ལ་སོང་བར་བསྒོམ་ཞིང་ཕྲེང་བའི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་བ་ནི་འདོ་ལིའི་བཟླས་པའོ། ། དེ་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་གཏོར་མ་བྱིན་ནས་སྨོན་ལམ་ཡང་གང་བ་སྟེ། ལྷའི་གཟུགས་ ཀྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། ཁྲུས་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གས་བྱའོ། ། ཟས་ཀྱི་དུས་སུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་སྐད་ཅིག་གིས་བསམས་ནས་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་ན་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་གཏོར་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ཨོཾ་ཁ་ ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ལན་ཅིག་བརྗོད་པས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ་འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་སྦྱངས་པའི་བཟའ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་སྔོན་དུ་སོང་བས། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་ཤུདྡྷཿསརྦྦ་དྷརྨཱཿས་མ་ཡ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་ བྱ་བས་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་ལྕེ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ནས། ཨོ་ཨ་མྲྀ་ཏོ་ད་ཀ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཋ་ཋ་ཏྲཱཾ་ཨཱཿཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ལྟེ་བ་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངམ་ནཱ་ད་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། གུང་གི་ཐུན་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་བུར་ ཞུགས་ཏེ་ཡི་གེ་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ཅིང་སྐད་ཅིག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་མོས་པར་བྱས་ཏེ། སྔོན་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་ཐུན་ལ་གུང་གི་ཐུན་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་ ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ངག་གི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ།

Then, one should meditate on [the breath] ascending upward within the avadhūtī and recite the mālā-mantra; this is the "swing recitation." Then, having offered the bali offering according to the sequence to be explained, one should also fulfill the aspiration and abide in the form of the deity. At the time of bathing, one should perform it according to the ritual of empowerment. At the time of eating, one should instantly visualize one's own body as the maṇḍala-cakra and offer the bali according to the ritual. Alternatively, having consecrated the bali with the three syllables, one offers the bali to the guardians of the directions by reciting the mantra "Oṃ kha kha khāhi khāhi" and so forth once. Then, preceded by the pride of the equality of all phenomena, one consecrates the food purified by the ritual of blazing and so forth with "Oṃ samaya śuddhaḥ sarvadharmāḥ samaya śuddho ’haṃ." Having visualized the tongue as the nature of a white vajra arising from the syllable Hūṃ, one consecrates it with "Oṃ amṛtodaka hūṃ hūṃ ṭha ṭha trāṃ āḥ khaṃ hūṃ" and the three syllables, and satisfies the syllable Hūṃ or the nāda residing at the navel. During the midday session, one enters the meditation cell, recites the mantra of the three syllables and so forth three times, and instantly resolves upon the maṇḍala-cakra; having performed everything as before, one should abide in whatever way is comfortable. During the afternoon session, one performs everything as in the midday session. At the time of midnight, one should realize that all vocal activity is of the nature of the āli-kāli vowels and consonants.

terminologyགཏོར་མ → “offering cake”. 'Torma' is defensible for specialists; in a general text 'offering cake' says what it is.

homonymགཏོར་མ is rendered “offering cake” here; the glossary also records Bali, oblation, bali offering for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionགཏོར་མ “offering cake” — Bali wrested control of the world from the devas , establishing a period of peace and prosperity with no caste distinction. Indra requested Viṣṇu to use his wiles so that the devas could gain the world back from him. He

definitionབསམ་གཏན “concentration” — Designates both the mental state of deep concentration and the meditative practices leading to it. These states are characterized by a gradual withdrawal of consciousness from external sense data. Two broad distinctions

adherencePinned rendering paraphrased here: self

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termསྔགས → mantra

termགཏོར་མ → offering cake

termསྨོན་ལམ → aspiration

termགཟུགས → form

termདབང → empowerment

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བཱི་ར་ཤུདྡྷ་བཱ་ཀྱ་སྱ་དེ་ཤ་ཀ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་མེ་བཾ་ཙཥྚི་སཾ་ཧ་ར་སྭ་ཡཾ་བྷུ་བ་ཞེས་པ་དང་། ཨའི་ཡི་གེ་ནས་ཀྵའི་མཐར་ཐུག་པ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་པ་བརྗོད་ཅིང་འོད་གསལ་བ་མངོན་དུ་ བྱས་ཏེ་གཉིད་ལོག་པ་ན་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དུ་མོས་པ་བྱས་ནས་ཉལ་བར་བྱ་སྟེ། ཐུན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ཐོ་རངས་ཀྱི་ཐུན་ལ་འོད་གསལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པའི་སྔགས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དེ་ལངས་ལ་སྔར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ལྷ་ཡི་སྐུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཀ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པའོ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱི་གཞུང་ནི། བཻ་རོ་ཙ་ནའི་སྔགས་གང་ཡིན། ། ཐོད་པས་མགོ་བོར་བརྒྱན་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་ བ་འདིའི་རྗེས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ལྷའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུའོ། ། ཡང་ན་རུས་པའི་སྒལ་ཚིགས་ཁ་ཊྭཱཾ་གའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། ཌ་མ་རུའི་སྒྲ་ནི་བྲག་ཅ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཉིན་མོ་བཅོམ་ལྡན་ འདས་སོ། ། མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་མཚན་མོ་རྣལ་འབྱོར་མའོ། ། མྱ་ངན་འདས་བྱུང་དཔའ་བོ་རྣམས། ། དྲུག་པ་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་འཆི་བ་སྟེ་སྲོག་གི་དབང་པོ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དྲི་ཟའི་སེམས་ ཅན་ཏེ།

"Oṃ ehyehi mahāvīra śuddhavākyasya deśa śūnyatājñāna me vaṃ caṣṭi saṃhara svayaṃ bhūva." Reciting this, and from the letter A up to the end of Kṣa, saying "Hūṃ Hūṃ Phaṭ," one should manifest the clear light (ābhāsvara). When falling asleep, one should sleep while maintaining the conviction that one is in the state of clear light itself. At the end of every session, one should recite the hundred-syllable mantra. Furthermore, during the dawn session, one should visualize the maṇḍala circle arising from the clear light. Reciting all the mantras beginning with "Oṃ ehyehi," one should rise and perform all the previously explained practices. Regarding the passage from "The khaṭvāṅga is the body of the deity" up to "Ka does not abide anywhere," it should be applied following the line: "Whatever is the mantra of Vairocana, it is adorned with a skull upon the head." The "body of the deity" refers to the body of Śrī Heruka. Alternatively, the vertebrae of the skeleton should be understood as the nature of the khaṭvāṅga. Insight (prajñā) is emptiness (śūnyatā). The sound of the ḍamaru should be understood as being like an echo. By the nature of being perceived, it is the Bhagavān during the day; by the nature of non-perception, it is the Yoginī at night. "Heroes arisen from nirvāṇa are the emanations of the sixth, the mind." Here, "nirvāṇa" refers to death, because the life-faculty has ceased. Those "arisen from nirvāṇa" are the gandharva beings.

definitionའོད་གསལ “Ābhāsvara” — Lit. “ Clear Light .” The sixth of the seventeen heavens of the form realm ; also the name of the gods living there. In the form realm , which is structured according to the four concentrations and pure abodes‍, or Śuddh

terminologyམྱ་ངན་ལས་འདས་པ → “nirvāṇa”. Old Tibetan spells it མྱ་ངན་ལས་འདས་པ; the literal 'gone beyond sorrow' is an etymology, not a translation to use in running text.

definitionམྱ་ངན་ལས་འདས་པ “nirvāṇa” — In Sanskrit, the term nirvāṇa literally means “extinguishment” and the Tibetan mya ngan las ’das pa literally means “gone beyond sorrow.” As a general term, it refers to the cessation of all suffering, afflicted mental s

adherencePinned rendering paraphrased here: fire; god; source text; name

termམེ → fire

termའོད་གསལ → Ābhāsvara

termལས → action

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termསྔགས → mantra

termལྷ → god

དེ་ཡང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་ལུས་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲུག་པ་ཉིད་དུ་གཞལ་ཞིང་ངེས་པར་བྱ་བས་ན་དྲུག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དཔའ་བོ་ནི་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་དེའི་གཟུགས་སུ་མོས་པར་བྱ་སྟེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བས་སོ། ། བྱུང་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུའོ། ། དྲུག་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། པ་ ནི་འཇལ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་སྣང་བའོ། ། དག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ནི། ། ཕག་མོའི་གཟུགས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དག་པའི་ཆོས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ནི་ངལ་བས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་རྣལ་འབྱོར་བས་སོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་འཆི་བ་ཉིད་དོ། ། མི་སྟོན་པ་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་པ་སྟེ་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་གཞན་ དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་བཞིན་དུ་སེམས་ངལ་སོ་བ་ཙམ་ཉིད་ལ་འཆི་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་སོ། ། འཕོ་བའི་ཚེ་ནི་འཆི་བའི་དུས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། འཆི་བ་ཞེས་བྱ་རྣམ་རྟོག་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །

Furthermore, that which possesses a body adorned with the five superknowledges (pañcābhijñā) and the [major] marks is described as being of the nature of primordial wisdom (jñāna), because its nature is mere consciousness (vijñānamātra). Since it is measured and ascertained as the sixth itself, it is called the "sixth." Therefore, it is called the "emanation of the mind." "Hero" (vīra) refers to the Blessed One (bhagavān); the meaning is that one should cultivate the visualization of his form. Alternatively, "nirvāṇa" is the expanse of reality (dharmadhātu), because the afflictions (kleśa) have been pacified. "Arising" is the body whose nature is the primordial wisdom that acts for the benefit of sentient beings. "Sixth" is the expanse of reality. "Pa" refers to measuring and determining, and is thus so called. "Emanation of the mind" means appearing individually in such a way in dependence upon the sentient beings to be trained. Regarding the statement, "The emanation of the pure dharma is shown in the form of Vārāhī," "pure dharma" is emptiness (śūnyatā). Its nature is the meaning of what is called Vajravārāhī. Regarding the passage beginning with "The mind rests," these are the benefits of the dharma seen in this life. "Yoga" refers to the yogi. "Nirvāṇa" is death itself. "Not showing" means that ultimately it does not exist; the intention is that death is merely the mind resting, just like going from one house to another. "At the time of transference" refers to the time of death. "Yogins" refers to the practitioners of yoga. "Death is a conceptual construction" refers to the conceptual construction of worldly people.

མཁའ་སྤྱོད་གནས་སུ་ཞེས་ པ་ནི་འོད་གསལ་བའི་གོ་འཕང་དུའོ། ། འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་འཆི་བའི་དུས་ན་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ཕག་མོ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་པའི་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་ལ་སོགས་པ་ལག་ན་ཐོགས་པས་འོད་གསལ་བའི་གོ་འཕང་ དུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཔལ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དཀའ་འགྲེལ། གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོ་ལ་བའི་ན་བཟའ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པྲཛྙཱ་རཀྵི་ཏས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་སུ་མ་ཏི་ཀཱིརྟི་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Regarding the phrase "in the abode of Khecara," this refers to the state of clear light (ābhāsvara). The meaning is as follows: at the time of death, the glorious Heruka, Vārāhī, and the other Vajrayoginīs, holding various incenses, flowers, victory banners, and streamers in their hands, will cause one to enter the state of clear light. This concludes the Glorious Commentary on the Abhisamaya, composed by the great master Prajñārakṣita following the tradition of the great mahāsiddha Lavapa. It was translated by the Indian abbot Śrī Sumatikīrti and the translator-monk Loden Sherab.

structureMantra left in Sanskrit (as transmitted in Tibetan script); only the surrounding frame is translated.

definitionསློབ་དཔོན “ācārya” — A spiritual teacher, meaning one who knows the conduct or practice ( ācāra ) to be performed. It can also be a title for a scholar, though that is not the context in this sūtra .

terminologyམཁན་པོ → “abbot”. In colophons it is the Indian preceptor who authorised the translation; 'abbot' is wrong there. Use 'preceptor' in colophons.

definitionམཁན་པོ “abbot” — A person’s particular preceptor within the monastic tradition. They must have at least ten years of standing in the saṅgha, and their role is to confer ordination, to tend to the student, and to provide all the necessary

adherencePinned rendering paraphrased here: fire; name

termའོད་གསལ → Ābhāsvara

termརྡོ་རྗེ → vajra

termམེ → fire

termམཚན → name

termསློབ་དཔོན → ācārya

termམཁན་པོ → abbot

Terminology used in this text (40)

Term	Rendering	×	Note
ལས	action	28	84000 uses 'action' where the mechanics matter, 'karma' where it is a fixed term.
རྡོ་རྗེ	vajra	20
འཁོར་ལོ	cakra	18
བདག	self	16
སྔགས	mantra	16	སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.
ལྷ	god	12	Standard 84000 rendering is 'god'; 'deity' where the text contrasts classes of beings.
གཟུགས	form	12
ཆོས	dharma	12	In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two
དཀྱིལ་འཁོར	maṇḍala	11
ཡེ་ཤེས	wisdom	10	Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty o
དབང	empowerment	10	In compounds དབང་ཆེན is 'great power' (a deity epithet), not 'great empowerment'.
མཚན	name	9	མཚན་བརྗོད is recitation of names; in མཚན་ཉིད it is a 'definition' (lakṣaṇa) — same spelling, different word.
བཅོམ་ལྡན་འདས	the Blessed One	8	84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.
ཕྱག་རྒྱ	mudrā	7
ལྷ་མོ	goddess	7
ཤེས་རབ	insight	7
དབང་ཕྱུག	Īśvara	6
དབང་པོ	Indra	6
སྟོང་པ་ཉིད	emptiness	6
མེ	fire	6	In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not c
ཟླ་བ	moon; month	6	In calendrical and cosmological passages ཟླ་བ is 'month' (twelve months to a year) or 'moon', not the god Candra. Candra
བོན	Bon	6	Do not translate as 'paganism' or 'shamanism'.
བྱང་ཆུབ	awakening	5
སངས་རྒྱས	buddha	5	The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carr
མཁའ་འགྲོ་མ	ḍākinī	5
རྣམ་པར་སྣང་མཛད	Vairocana	4
སྙིང་པོ	heart mantra	4
འདོད་ཆགས	desire	4
གཤིན་རྗེ	Yama	4
རྟོག་པ	kalpa	4
ཁམས	element	4	In ཁམས་གསུམ it is the three realms, not 'three elements'.
རྩ	channel	4
དེ་བཞིན་ཉིད	suchness	3
ཕུང་པོ	aggregate	3
མཆོད་པ	offering	3
དེ་བཞིན་གཤེགས་པ	tathāgata	3	Kept as the Sanskrit loan in translation (84000 practice), not 'Thus-Gone One'.
རྣམ་པར་ཤེས་པ	consciousness	3
གཏི་མུག	delusion	3
ས་འཛིན	Dharaṇīdhara	3
ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས	dharmadhātu	3

Colophon

Source: tengyur vol. 022_རྒྱུད་འགྲེལ།_ཞ.txt. Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction).

Translation status: 84000 catalogue + registry; grade no-translation-known; checked 2026-11-10.

Set in Newsreader and EB Garamond; Tibetan in Noto Serif Tibetan; Chinese in Noto Serif SC.

Anuvāda · NaxiAI