Solitary Hero Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨེ་ཀ་བཱི་ར་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔའ་བོ་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དང་པོར་མལ་ནས་ལངས་ཏེ་ཁ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱས་ནས་སྟན་འཇམ་པོ་ལ་ཉེ་བར་འདུག་ སྟེ། སྙིང་གར་པཾ་ལས་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་མཐིང་ག། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་མདུན་གྱི་བར་སྣང་ལ་བླ་མ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་གསལ་བར་དམིགས་ ཏེ་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བསམ་མོ། ། འོད་ཟེར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གསལ་བར་བསམས་ལ་ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྔགས་འདིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿ སརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ནས་ སྙིང་གའི་ཉི་མའི་སྙེང་དུ་ཧཱུཾ་དེ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་དམིགས་པར་བྱའོ། ། འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཏེ་བགེགས་བསྲེགས་ལ་སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཆང་ཟུང་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་སྡིག་སྒྲིབ་སྦྱངས་ཏེ་འོད་ ཟེར་བསྡུས་མ་ཐག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཞལ་གཅིག་པ་ཕྱག་གཉིས་པ། ཕྱག་གཡོན་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་འཕྱར་བ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་རལ་པ་དང་ཐོད་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན།

In the language of India: Ekavīrasādhana-nāma. In the language of Tibet: dPa’ bo gcig pa’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Solitary Hero). Homage to the glorious Heruka! First, having risen from bed and purified the mouth and so forth, one should sit upon a soft cushion. At the heart, one should meditate on a red eight-petaled lotus arising from the syllable paṃ. Above that, one should visualize a sun maṇḍala arising from the syllable raṃ. Above that is the dark blue syllable hūṃ. Through its light rays, one should clearly visualize the guru, buddhas, bodhisattvas, and goddesses in the space before one, and mentally offer them worship. One should also visualize those very light rays illuminating all sentient beings and meditate on the four immeasurables. Following that, one should resolve that all phenomena are emptiness by means of this mantra: oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Having recited this, one should clearly visualize that hūṃ at the center of the sun at the heart as the very essence of the five wisdoms. Light rays radiate forth, incinerating obstructing spirits (vighna). The hūṃ at the heart completely transforms into a five-pronged vajra, at the center of which one should visualize the syllable hūṃ. Through its light rays, the misdeeds and obscurations of the sentient beings of the three realms are purified. As soon as the light rays are withdrawn, the vajra completely transforms into the glorious Heruka, black in color, with one face and two arms. His left hand holds a skull-cup and a khaṭvāṅga; his right hand brandishes a vajra. He has bared fangs and wears matted hair and a crown of skulls.

སྤྱི་གཙུག་གི་འཁོར་ལོ་དང་རྣ་རྒྱན་ དང་མགུལ་རྒྱན་དང་གདུ་བུ་དང་སྐ་རགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། མི་མགོའི་ཆུན་འཕྱང་དང་། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་སྟབས་ཅན། དཔྲལ་བ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གར། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། རང་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁྱུད་པ། ཐུགས་ཀར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རང་དང་འདྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མཁའ་ལ་བཀུག་སྟེ་བདག་ཉིད་ལ་བསྟིམ་པར་བྱའོ། ། སླར་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསྐུལ་ཏེ་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བདུད་ རྩི་མྱང་བ་བྱས་ནས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ལྟར་དམིགས་པར་བྱའོ། ། སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་ག་དང་། ལྟེ་བར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་ཆོས་དང་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་བསམས་ཏེ། ཧཾ་ཨཾ་ཧཱུཾ་ཨོཾ་སྟེ། དེ་དག་གི་ལྟེ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་སྦྱར་ནས་ ཨཾ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་སྤར་ལ། སྔར་བཀོད་པའི་ཡི་གེ་བསྲེགས་ཏེ། ཧཾ་ལས་བདུད་རྩིའི་ཐིག་ལེ་འབབ་པ་ལྟེ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བརྟན་ཞིང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་བྱས་ལ་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་རྙེད་ནས་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཇི་ སྲིད་མི་སྐྱོ་བའི་བར་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། མ་གོམས་པའི་དབང་གིས་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན། སྔོན་དུ་བཤད་པའི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྐུ་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ་དམིགས་ཏེ་ལྡང་བར་བྱའོ། ། དེའི་བཟླས་པ་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

Adorned with a crown-cakra, earrings, a necklace, bracelets, and a girdle, and further embellished with a garland of human heads, he performs a dance in the half-lotus posture. His forehead, throat, and heart are blessed with the syllables OṂ ĀḤ HŪṂ. He is embraced by a consort of wisdom who resembles himself. At his heart, one should meditate on the syllable HŪṂ atop a double vajra. Through its light rays, the wisdom-being (jñānasattva) who resembles oneself is summoned from space and dissolved into oneself. Again, through light rays, the Tathāgatas are invoked to confer empowerment, offerings, and praise upon oneself. Then, having partaken of the nectar, one should visualize the dharmakāya in this way: one should contemplate the cakras of great bliss, enjoyment, dharma, and emanation at the crown, throat, heart, and navel, and meditate on the syllables HAṂ, AṂ, HŪṂ, and OṂ at their centers. Then, having joined the vital breath and effort, the fire of wisdom is ignited from the AṂ, burning the previously arranged syllables. One should meditate on the descent of the drops of nectar from the HAṂ into the navel. By remaining stable and one-pointed in that, once the signs such as smoke are attained, the nature of phenomena (dharmatā), which is like a cloudless sky, is to be realized. One should remain in that state for as long as one does not become weary. If weariness arises due to a lack of familiarity, one should arise by visualizing the previously described form of Śrī Heruka, which is like a rainbow. The recitation for this is: OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ.

ཅེས་པ་འདི་བཟླས་པར་བྱའོ། ། མཆོད་པ་ལྔས་མཆོད་ ལ་རང་གི་སྙིང་གར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དཔའ་བོ་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཌོཾ་བི་ཧེ་རུ་ཀས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྗེ་དཱི་པཾ་ཀ་རའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། ནག་ཚོ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱལ་བས་བསྒྱུར་རོ། །

Thus, this should be recited. Having made the offering with the five offerings, one should dissolve [the deities] into one's own heart. This concludes the Sādhana of the Solitary Hero composed by the great master Ḍombi Heruka. It was translated from the presence of the venerable Dīpaṃkara and by Nagtsho Tsültrim Gyalwa.