A Sādhana of the Seven Syllables

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཔྟ་ཨ་ཀྵར་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། ཡི་གེ་བདུན་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བྱིས་པ་བུད་མེད་ཕལ་ཆེར་ནི། ། རྒྱས་པར་གཟུང་དཀར་འགྱུར་བས་ན། ། མདོར་བསྡུས་པའི་ཡང་མདོར་བསྡུས་ནས། ། ཡི་གེ་བདུན་པ་བསྡུ་ བར་བྱ། ། མཆོད་སོགས་སྟོང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། ། སྔགས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་འོག་ཏུ་ནི། ། བརྩེར་ལྡན་ལུས་ཀྱི་དབུས་སོན་པའི། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་རབ་བསྒྲུབ་བྱ། ། ཡཾ་རཾ་བཾ་ལཾ་འབྱུང་བ་བཞིའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་དུ་སུཾ་ལས་བྱུང་། ། ལྷུན་པོ་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་དང་། ། རྩེ་མོ་བརྒྱད་པ་བསམ་ པར་བྱ། ། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲཱི་བྷ་པ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པྲཱ་ཀཱ་ར་ཧཱུཾ་བཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པཉྫ་ར་ཧཱུཾ་བཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཏཱ་ན་ཧཱུཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ར་ཛཱ་ལ་ཏྲཱཾ་སཾ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་ས་སོགས་དྲུག་བྱས་ནས། ། འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེར་གནས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་ བསྐོར། ། རྩིབས་དྲུག་ལ་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། འདིར་ནི་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བདེ་ཆེན་པོ། ། ཕྱག་དྲུག་ཞལ་གསུམ་སྤྱན་གསུམ་པ། ། མཚན་ཀུན་གྱིས་མཚན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཁྱབ་བདག་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་སྙོམས་ པར་ཞུགས། ། མི་ཡི་པགས་པ་རློན་པ་འཆང་། ། གཡོན་པ་ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། ཕྱག་གཡས་ན་ནི་མདུང་རྩེ་གསུམ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་ཅོད་པན་དང་། ། རལ་པས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཆང་། །

In the language of India: Saptākṣarasādhana. In the language of Tibet: Yi ge bdun pa’i sgrub thabs (The Sādhana of the Seven Syllables). Homage to the glorious Vajraḍākinī! Since most children and women will find it difficult to grasp the extensive [teachings], I shall condense the already concise [instruction] and summarize the Seven Syllables. After the mantras of the offerings and so forth, which culminate in emptiness and awakening, one should thoroughly accomplish Vajraḍākinī, who resides with compassion in the center of the body. Upon the maṇḍalas of the four elements—Yaṃ, Raṃ, Vaṃ, and Laṃ—arising from Suṃ, one should visualize Mount Meru, adorned with the seven precious jewels and eight peaks. Oṃ medinī vajrībhava vajrabandha hūṃ | Oṃ vajraprākāra hūṃ vaṃ hūṃ | Oṃ vajrapañjara hūṃ vaṃ hūṃ | Oṃ vajravitāna hūṃ khaṃ hūṃ | Oṃ vajrasara-jāla trāṃ saṃ trāṃ | Oṃ vajrajvālānalārka hūṃ hūṃ hūṃ. Having thus established the six vajra [elements] such as the earth, one should visualize a multicolored vajra wheel. It is surrounded by a garland of multicolored vajras, and one should draw six spokes. Here, from the syllable Hūṃ, arises Vajraḍākinī of Great Bliss. She has six arms, three faces, and three eyes. One should meditate on her, adorned with all the [major] marks. She is perfectly endowed with the eighty minor marks. The pervasive lord arises from the vowels and consonants. In union with the vajra and bell, she wears a fresh human skin. In her left hands she holds a skull-cup and a khaṭvāṅga; in her right hands she holds a trident. She wears a crown of a garland of skulls, and her matted hair holds a multicolored vajra.

ཟླ་བ་ཕྱེད་པའི་ཐོད་དང་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་སྐུ་ལ་བཀླུབས། ། མཐིང་དང་སེར་དང་ལྗང་གུའི་ ཞལ། ། སྟག་གི་པགས་པའི་ན་བཟའ་གསོལ། ། འཇིགས་བྱེད་དང་ནི་དུས་མཚན་མོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡིས་ཉི་མར་མནན། ། མགོན་པོ་ཇི་ལྟ་དེ་བཞིན་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའང་ཕྱག་ལ་སོགས། ། ལྷ་མོ་བྱིན་པ་ཡང་དག་འཁྱུད། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་མྱོས་པ་མོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཡི་གེ་ འདིས། ། ཡེ་ཤེས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དྲུག་རྩིབས་དྲུག་ལ། ། གཡོན་དུ་བསྐོར་བས་རྣམ་བསྐོར་བས། ། དང་པོ་ལྷ་མོ་ཁྲག་འཐུང་མ། ། གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མ། ། གསུམ་པ་དྲག་གཏུམ་མ་དང་ནི། ། བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་སྣང་བྱེད་མ། ། ལྔ་པ་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོ་སྟེ། ། དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཡིན། ། སྔོན་མོ་སེར་མོ་ལྗང་གུ་དང་། ། དམར་མོ་དུད་ཀ་དེ་བཞིན་དཀར། ། སྐྲ་བཤིག་མ་ལ་དྲག་ཆེན་མ། ། སྤྱན་གསུམ་མ་སྟེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གོས། ། ཕྱག་ནི་ཅིག་ཤོས་ཕྱག་གཉིས་ནི། ། སྒྲ་སྒྲོགས་ཌ་མ་རུ་དྲིལ་བུས་མཚན། ། མི་ཡི་པགས་པ་བསྣམས་པ་ སྟེ། ། ཡི་དྭགས་ཉི་མའི་སྟེང་ན་གནས། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་ཅོད་པན་ཅན། ། གཡས་བརྐྱང་གདན་ལ་ཡང་དག་བཞུགས། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཡི་གེ་དྲུག་ལས་བྱུང་བ་བསྒོམ། ། ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་ཁཾ་ཞེས་པས། ། ཁམས་ལྔ་པོ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཨོཾ་ཨཱཾ་ཧྲི་ཧོ་ཧཱུཾ་ཧྲཱི་ཞེས། ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལ་ཡང་ངོ་། བྷྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཁ་ཨཱ་ཧོ་ཧཾ་གིས། ། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ནི་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧ་ན་མ་ཧི། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། བཽ་ཥཊ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ། ཕཊ་ཧཾ།

Adorned with a half-moon crown and the six mudrās upon his body, his faces are blue, yellow, and green. He wears a garment of tiger skin and, with his right leg extended, tramples upon Bhairava and Kālarātri upon a sun disk. Just as the Protector is, so too is Vajravārāhī, with her hands and so forth; the goddess perfectly embraces his thigh, intoxicated with supreme bliss. With these syllables—jaḥ hūṃ baṃ hoḥ—the summoning of the wisdom beings and so forth is performed. The six yoginīs circle counter-clockwise upon the six spokes: first is the goddess Herukī, second Vajrabhairavī, third Caṇḍakṣī, fourth Vajrabhāsvarī, fifth Vajracaṇḍī, and sixth Vajraḍākinī. Blue, yellow, green, red, smoke-colored, and likewise white; with disheveled hair, they are fierce and possess three eyes. Clad in the directions as their garments, their other two hands hold a sounding ḍamaru and a bell. Carrying a human skin, they abide upon a sun disk atop a preta. Wearing a crown of a garland of skulls, they sit firmly upon their seats with the right leg extended. One should meditate on all the deities arising in sequence from the six syllables. With lāṃ māṃ pāṃ tāṃ khaṃ, the five elements are blessed. With oṃ āṃ hrīḥ hoḥ hūṃ hrīḥ, the aggregates of form and so forth are likewise blessed. With bhrūṃ hūṃ kha ā ho haṃ, the sense bases are purified. Oṃ ha nama hi svāhā hu vauṣaṭ he hūṃ hūṃ hoḥ phaṭ haṃ.

བྲང་མགོ་སྤྱི་གཙུག་ཕྲག་པ་དང་། ། མིག་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཾ་ཧཾ་ཡོཾ་ཧྲིཾ་མོཾ་ཧྲེ་ཧྲིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་ཁ་དང་ནི། ། སྤྱི་བོ་སྤྱི་གཙུག་གཞན་ལ་དགོད། ། ལུས་དང་ངག་ལམ་སེམས་ལ་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ནི་དགོད་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་དྲུག་འཁོར་ལོར་གནས། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་ལག་གནས་པའི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཁུ་བས་གང་། ། ཐོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། མཆོད་དང་བསྟོད་དང་བདུད་རྩི་ མྱང་། ། བྱས་པར་གྱུར་པས་སྤྱད་པར་བྱ། ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། གསང་སྔགས་ཡི་གེ་བདུན་པ་བཟླས། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ། བསམ་གཏན་བཟླས་པ་གང་ཚེ་སྐྱོ། ། དེ་ཚེ་དག་པ་རྗེས་དྲན་བྱ། ། དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། ཆོས་རབ་ཏུ་ རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཁྲག་འཐུང་མའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མའོ། ། དགའ་བ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་རབ་གཏུམ་མའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་རྡོ་རྗེ་སྣང་བྱེད་མའོ། ། ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲག་མོའོ། ། མགུར་ཆུ་གདུ་བུ་རིན་ཆེན་དང་། ། རྣ་ཆ་གདུབ་ཀོར་ཚངས་སྐུད་དེ། ། དེ་དག་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག། ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་སྦྱར་བ་ཡིན། ། ཡི་གེ་བདུན་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་དཀའ་ཟླ་བས་བཏུས་པ་རྫོགས་སོ། །

One should apply [the syllables] to the chest, the crown of the head, the shoulders, the eyes, and so forth: OṂ BAṂ HAṂ YOṂ HRĪṂ MOṂ HRE HRĪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. One should place [the syllables] at the navel, the heart, the mouth, the crown of the head, and the top of the head. Upon the body, speech, and mind, one should place OṂ ĀḤ HŪṂ. Residing in the wheels of the six universal monarchs, filled with the essence of the five nectars held in the hands of the assembly of goddesses, one should be empowered by the skull-cups. Having performed the offerings, praises, and the tasting of the nectar, one should engage in the conduct. With a mind free from doubt, one should recite the seven-syllable secret mantra: OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. When one becomes weary of meditative concentration and recitation, at that time one should recollect purity. The branch of awakening of correct mindfulness is Śrī Heruka. The branch of awakening of correct discrimination of phenomena is Herukī. The branch of awakening of correct diligence is Vajrabhairavī. The branch of awakening of correct joy is Caṇḍākṣī. The branch of awakening of correct pliancy is Vajrabhāsvarī. The branch of awakening of correct concentration is Vajracaṇḍī. The neck-ornament, bracelets, jewels, earrings, bangles, and the sacred thread—these are the six perfections, applied in the form of mudrās. This concludes the Sādhana of the Seven-Syllable [Mantra] compiled by the master Durjayacandra.