An Explanation of Saṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཾ་བ་ར་བྱ་ཁྱཱ། བོད་སྐད་དུ། སྡོམ་པ་བཤད་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་འབྲེལ་ལས། ། བདེ་མཆོག་བཤད་པ་འབྱུང་བ་སྟེ། ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིའི་གཞུང་ཉིད་དང་། ། ཀུན་སྤྱོད་དཱ་རི་ཀ་གཞུང་གིས། ། དཔའ་བོ་ དང་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་རུ་གསུངས། ། དཔལ་ལྡན་འབར་བ་འཛིན་ཞབས་སམ། ། ཀ་ཙོ་ཏ་ཡི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས། ། དཔའ་བོ་དང་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་རུ་གྲགས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་དཔའ་བོར་བཅས། ། སྒོ་སྐྱོང་མ་དང་ཡང་དག་ ལྡན། ། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ནི་ཧཱུཾ་དང་བཅས། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་བཞི་པ། ། ལྷ་མོ་རབ་ཏུ་གཏུམ་སོགས་བཞིན། ། སྐུ་མདོག་སྣ་ཚོགས་ཁྱད་པར་རོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་གཞུང་། ། ཕྱག་གཉིས་དང་ནི་ཞལ་གཅིག་པ། ། སྒེག་སོགས་རོ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དེ་རྣམས་འགྱིང་ བས་རོལ་བར་འགྱུར། ། ཡང་ན་སེམས་ནི་རྣམ་དག་པ། ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་རྣམ་པའི་དབྱིབས། ། དཔའ་བོ་ལྷ་མོར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་གཞུང་དུ་བརྗོད། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཁ་དོག་གསུམ་དུ་ཡང་དག་གནས། ། གང་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་གསུམ་གསུངས་ པ། ། དེ་ཕྱིར་ཁ་དོག་གསུམ་དུ་འགྱུར། ། འདི་རྣམས་ནང་ནས་གང་འདོད་པ། ། དེ་ཀུན་རྣལ་འབྱོར་པས་གུས་བྱ། ། ཕྱག་གཉིས་ལ་སོགས་བརྩམས་ནས་ནི། ། ཇི་སྲིད་ཕྱག་ནི་འབུམ་དེ་བཞིན། ། ཕྱག་དང་ཞལ་ནི་གྲུབ་ཕྱིར་མིན། ། བསམ་ཡས་སྦྱོར་བས་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བློ་ བཟང་ཤེས་ནས་ནི། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བྱ། །

In the language of India: Saṃvaravyākhyā. In the language of Tibet: Sdom pa bshad pa (Explanation of the Samvara). Homage to the glorious Vajrasattva! From the union of the heroes and yoginīs, the explanation of Cakrasaṃvara arises. According to the very text of Indrabhūti and the treatises of the Ācārya and Dārikapa, the heroes and yoginīs are taught to have one face and two arms. According to the venerable Jvalanadhara and the texts of Kacota, the heroes and yoginīs are renowned to have one face and two arms. Together with the ḍākinīs and other heroes, and perfectly endowed with the female gatekeepers, they have the form of wrathful deities together with the syllable HŪṂ, with one face and four arms, like the goddesses Caṇḍākṣī and the others; their body colors are the distinction. According to the treatises of the venerable Vratācārya, they have two arms and one face, and through all the flavors such as the erotic and so forth, they sport with pride. Alternatively, with a completely pure mind, the form of the body is blue in color; the heroes are perfectly endowed with goddesses—this is what some state in their treatises. Through the divisions of body, speech, and mind, they abide perfectly in three colors. Because the three wheels are taught, they therefore become three colors. Whichever of these is desired, the yogin should respect them all. Starting from two arms and so forth, up to as many as a hundred thousand arms—these are not for the sake of establishing a fixed number of arms and faces; they should be contemplated through inconceivable application. Having thus understood with a noble intellect, one should meditate on non-dual wisdom.

དད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་བྱ་བ། ། དཔྱད་པ་ཉིད་དུ་སྦྱར་མི་བྱ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་འདི་དག་ཀུན། ། གང་བསྒོམས་འབྲས་བུ་མཆོག་ཕན་ཏེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་ཐིམ་པ་ཡིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། བླ་ མའི་བཀའ་ལུང་བླངས་ནས་ནི། ། དང་པོར་གུས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། བརྟེན་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྒོམ་བྱེད་ན། ། དམ་པའི་ཕུན་ཚོགས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱར་སྡོམ་པར་མིན། ། སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་སྨྲ་བར་བྱེད། ། ཧེ་རུ་ཀ་འབྱུང་རྒྱུད་གསུང་ཡིན། ། བདེ་མཆོག་ཉིད་དུ་མ་ ཡིན་པས། ། དེ་ཕྱིར་བདག་གིས་མ་བྲིས་ཏེ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེས་བཟོད་པར་མཛོད། ། མན་ངག་གིས་ནི་ཕག་མོ་ཡི། ། རྒྱུད་དུ་ངེས་པར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། འབར་བ་ཡི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པའི་དོན་དང་ནི། ། བདེ་མཆོག་གཏོར་མའི་ལས་རྣམས་ཀྱང་། ། ཧེ་རུ་ཀ་ནི་ འབྱུང་རྒྱུད་དུ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཕྱག་ལ་གནས་པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རྒྱུད་དུ་གསུངས། ། ན་བཟའ་དག་གི་ཁྱད་པར་ནི། ། སྟག་གི་པགས་པ་མནབས་པ་སྟེ། ། བདག་གི་བླ་མས་གསུངས་པ་ཡང་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་སྨད་དཀྲིས་ན། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཡི་ནི་གཟུགས། ། རྟག་ཏུ་དུ་བ་མཆོག་ གི་མཆོག། དཀར་བ་དང་ནི་ཁྲག་གི་མདོག། ཁམས་དྲུག་གིས་ནི་བསྡུས་པ་ཡི། ། ཁ་དོག་ལ་སོགས་མཚུངས་པའི་གཟུགས། ། དང་པོ་ཉི་མ་ལྟ་བུའི་ཞལ། ། ལྷ་མོ་སྐྲ་ནི་གྲོལ་བ་ཉིད། ། གཞུང་ནི་འདི་གཉིས་བགྲོས་ནས་ནི། ། སྙིང་ག་རུ་ནི་བསྒོམ་བྱ་ཞིང་། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ དེ་ཉིད་བྱ། ། གཞན་ཡང་ཁྲག་གི་རྩ་རྒྱུད་དུ། ། ཤིན་ཏུ་དམར་བར་འབབ་པ་ཡང་། །

One should engage through faith alone; do not apply critical analysis. Through supreme joy, meditating on all these brings the benefit of the supreme fruit. By dissolving into the coemergent, one should meditate on the very nature of Heruka. Having received the oral instructions of the Guru, if one first meditates with a mind of devotion and a mind of reliance, one will attain the excellence of the sublime. Some masters say that the blazing mudrā is not for the purpose of binding; however, since the Herukābhyudaya Tantra speaks of Cakrasaṃvara itself, I have not written of it here. May the glorious Vajra [holder] be patient with this. Through the pith instructions, it is well known in the Vārāhī Tantra. For the purpose of summoning the maṇḍala with the blazing mudrā, and for the activities of the Cakrasaṃvara torma, it is taught in the Herukābhyudaya Tantra that Heruka resides in the hands. Regarding the distinction of the garments, he wears a tiger skin; this was also spoken by my Guru. If the coemergent one wraps the lower garment, it is the form of Vajraḍākinī, the supreme of the constantly smoking. White and the color of blood, the form is similar in color and so forth, comprised of the six elements. First, the face is like the sun; the goddess’s hair is loose. Having deliberated on these two sources, one should meditate in the heart. One should act according to whatever is desired. Furthermore, in the Raktatantra, it is said that she flows in an intensely red manner.

བུད་མེད་མེ་ཏོག་གཡས་ནས་སོ། ། གཡོན་དུ་ཁུ་བ་འབབ་པ་ནི། ། ཆུ་ཡི་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དེ་ནི་དཔའ་བོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྐང་དང་རུས་པ་རྩ་རྒྱུས་རླུང་། ། ལྔ་པ་ཁུ་བ་དང་ལྡན་པ། ། ཕ་ལས་གྱུར་པ་ འདི་རྣམས་ཡིན། ། མ་ཡི་ཤ་པགས་ཁྲག་དང་ནི། ། ཆུ་དང་མེ་དང་བཅས་པ་ཉིད། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གང་གྲུབ་པ། ། འདི་ནི་མགོན་པོ་ཧེ་རུ་ཀ། བསྐྱེད་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་པོ། ། ཕ་མ་གཉིས་ནི་དབྱེར་མེད་པས། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་མཆོག་བཤད་པ་འདི། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པ། ། དངོས་ པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་དེ་ཡི་གཟུགས། ། སྲིད་གསུམ་བདེ་བ་སྟེར་བ་ནི། ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བསྒོམ། ། སྒྲ་ཡི་ཚུལ་ལ་དེས་འབྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་ལ་སོགས་གང་འདོད་དེ། ། དེ་དོན་བདག་གིས་བཤད་པར་བྱ། ། འཇུག་པ་ཡི་ཡང་མཚན་ཉིད་ནི། ། རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས། ། ཕྱི་རོལ་རྣམ་གཅིག་མཚན་ཉིད་དོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། ལྡོག་པ་བདག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པར་ཡང་དག་གནས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས། ། དེ་ནི་ སྙིང་གར་རྟག་ཏུ་གནས། ། ཕྱི་རོལ་ནང་དུ་མཉམ་པ་ཉིད། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡང་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རྣམ་པར་དགོད་པ་བཤད་ནས་སོ། ། དེ་ནི་ལུས་གནས་བཤད་པར་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རོལ་པར་བརྗོད། ། རྣམ་དག་དང་ནི་ཧེ་རུ་ཀ། ཡན་ལག་དག་དང་ཉིང་ལག་དང་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་ མཉམ་བཞག་པས། ། ཕྱིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བསྒོམ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ལུས་སྐྱེས་ནི། །

From the right [side] of the woman is the flower; from the left, the flow of semen is like an ocean of water, and that is the nature of the hero. Marrow, bone, channels, sinews, and wind—these five, together with semen, are derived from the father. Flesh, skin, blood, water, and fire—these are derived from the mother. That which is accomplished by these very [elements] is the Protector Heruka, the generator and the generated. Since father and mother are inseparable, this explanation of the glorious Cakrasaṃvara is a treasury of all qualities, the nature of all things. Having understood this, the yogi should meditate on that form which bestows the bliss of the three realms. Regarding the statement, "That which arises from the manner of sound," and so forth, I shall explain its meaning. The characteristics of the engagement, such as the maṇḍala of thorough engagement, are the characteristics of the single external [aspect]. It is the nature of all Buddhas, as proclaimed by all the Buddhas. I shall now describe the reversal: the forms of the coemergent ones, which abide perfectly in the Cakrasaṃvara, always reside in the heart. The equality of the external and the internal is explained through the mental arrangement of the maṇḍala. I shall now explain that which resides in the body, described as the play of Heruka. Through the purity of the limbs and sub-limbs, and by resting in the equipoise of the coemergent, the yogi should subsequently meditate. The body is born in its proper sequence.

རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། བཅིངས་པ་ཐིག་སྐུད་རབ་ཏུ་ལྡན། ། ཤིན་ཏུ་མཚམས་མེད་བརྟན་པར་བཅིངས། ། གུར་ནི་རུས་པའི་ཕྲེང་བ་ཉིད། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ཁྱད་པར་བཟང་། ། ཡན་ལག་ཕྱག་རྒྱས་བརྒྱན་པ་དང་། ། གོ་མཚམས་མེད་པར་བཅིངས་པ་ནི། ། དེ་ནི་གོ་ཆ་ཆེན་པོར་ལྡན། ། གང་ཞིག་མི་དམིགས་པ་ཡིས་བརྩེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་མཛད་མ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མི་རྣམས་ལ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིས་ཁྱབ། ། རྐང་པའི་མཐིལ་དུ་རྩོམ་པའི་ རླུང་། ། ཡང་དག་གནས་ཤིང་ལྟེར་སོན་པར། ། མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གཟི་བརྗིད་འབར། ། ལྟོ་བར་ཆེས་ནི་དཀར་བ་ཡི། ། ཆུ་ནི་མཛེས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས། ། བྲང་དུ་ཡང་ནི་དབང་ཆེན་ནི། ། ཁ་དོག་སེར་པོས་རྣམ་པར་སྤྲས། ། མགྲིན་པའི་སྟེང་དུ་བརྟེན་པ་ཡི། ། རྩེ་བརྒྱད་ལྡན་ པའི་རི་རབ་པོ། ། བདུན་ལྡན་ཉི་མ་ཨཱ་ལི་ཟླ། ། དྲི་མེད་ཟླ་བའི་གཟི་བརྗིད་ཉིད། ། ནང་དུ་འགྲོ་དང་འོང་བ་དང་། ། ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་དྲུག། ལྡན་པར་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སོན་པར། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་བྱུང་གྲུབ། ། མཛེས་པའི་སྤྱི་བོར་ཧཱུཾ་བྱས་ཏེ། ། དེར་གནས་གསེར་གྱི་གནས་སུ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་དབུས་སུ་དང་པོའི་མིང་། ། ཞེས་བྱ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡང་། ། དྲི་མེད་ཟླ་བའི་གཟི་བརྗིད་ཉིད། ། ཡན་ལག་ཀུན་གྱི་མཚམས་སུ་ནི། ། རིམ་གྱིས་འགྲོ་བར་བྱེད་པདྨ། ། སྣ་རྩེ་དབུས་ཀྱི་གནས་སུ་ཡང་། ། རིམ་པས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི། ། སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་རོར་ལྡན་པའི། ། ཤིན་ཏུ་ མཛེས་པའི་རྩ་རྣམས་ཀྱིས། ། སྤྱི་སྐྱེས་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་བསྐུལ་བར་བྱ། །

The coemergent vajra-kila, bound with the thread of the cord, is bound very firmly without any gaps. The pavilion is the garland of bones itself; the ritual of offering is exceptionally sublime. Adorned with the mudrās of the limbs, bound without any intervening space, that is endowed with the great armor. She who acts for the benefit of all sentient beings with a compassion that is non-apprehending—by her, all these, including gods, asuras, and humans, are pervaded. At the soles of the feet is the wind that initiates; perfectly abiding, it reaches the navel where the maṇḍala of fire blazes with brilliance. In the belly is the water, most white, the very form of beauty. In the chest is the great powerful one (Mahendra), adorned with the color yellow. Resting above the throat is Mount Meru, possessing eight peaks. The seven [sun]s, the Āli vowels, and the moon—the brilliance of the stainless moon itself. Moving inward and outward, the lotus possesses thirty-six petals. Reaching the center of the vajra, it is accomplished from the Āli and Kāli. Having placed the syllable HŪṂ at the beautiful crown, residing there in the golden place, in the center of the variegated, is the first name. Thus, the coemergent one, the very brilliance of the stainless moon, proceeds gradually through the joints of all the limbs. At the central place of the tip of the nose, that which produces in stages is endowed with the thirty-six flavors. By means of the most beautiful channels, the primordial Buddha, who is beginningless, is invoked. The coemergent vajra-kila, bound with the thread of the cord, is bound very firmly without any gaps. The pavilion is the garland of bones itself; the ritual of offering is exceptionally sublime. Adorned with the mudrās of the limbs, bound without any intervening space, that is endowed with the great armor. She who acts for the benefit of all sentient beings with a compassion that is non-apprehending—by her, all these, including gods, asuras, and humans, are pervaded. At the soles of the feet is the wind that initiates; perfectly abiding, it reaches the navel where the maṇḍala of fire blazes with brilliance. In the belly is the water, most white, the very form of beauty. In the chest is the great powerful one (Mahendra), adorned with the color yellow. Resting above the throat is Mount Meru, possessing eight peaks. The seven [sun]s, the Āli vowels, and the moon—the brilliance of the stainless moon itself. Moving inward and outward, the lotus possesses thirty-six petals. Reaching the center of the vajra, it is accomplished from the Āli and Kāli. Having placed the syllable HŪṂ at the beautiful crown, residing there in the golden place, in the center of the variegated, is the first name. Thus, the coemergent one, the very brilliance of the stainless moon, proceeds gradually through the joints of all the limbs. At the central place of the tip of the nose, that which produces in stages is endowed with the thirty-six flavors. By means of the most beautiful channels, the primordial Buddha, who is beginningless, is invoked.

མཁའ་འགྲོ་བྱ་བཞིན་རྣམ་དག་ཁམས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དྲ་(བཞེས,བ་ཞེས)། ། འདི་ཡི་དོན་ནི་ཡང་དག་གྲགས། ། རྒྱ་མཚོ་ཤིན་ཏུ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། འགྲམ་དང་རི་ཡི་དབང་པོར་ལྡན། ། ཟབ་ མོ་སྣ་ཚོགས་སྙིང་པོ་ཡང་། ། གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་ཉིད། ། རྒྱལ་མཚན་བ་དན་སྣ་ཚོགས་དང་། ། (དྲི་ལ་,དྲིལ་)བུ་དོ་ཤལ་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། གསུམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དེ་ཡི་ལུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད། ། སྲད་བུ་མཆོག་གིས་ཤིན་ཏུ་སྤྲས། ། རྔ་ཡབ་ཀྱིས་ནི་གཡོབ་པ་ དང་། ། སོ་ཕག་རྣམ་པར་དག་པ་ཡི། ། རྡུལ་ཚོན་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། ། བུམ་པ་ལ་སོགས་གཞག་པ་དང་། ། དེ་བྱུང་ལྡན་པར་གང་བས་ནི། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གནས་བྲི་བར་བྱ། ། ཐལ་བ་རོ་བསྲེགས་ལས་བྱུང་བ། ། པད་གནས་ཁྲོ་བ་མེད་པ་ཡིས། ། སྦྱོར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། ཕག་མོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཟུགས། ། ཧེ་རུ་ཀ་དེ་སེམས་སུ་བརྗོད། ། རྒྱུ་ལྔ་ཞེས་བྱའི་རིག་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། དེར་གནས་ས་བོན་རྫོགས་པ་ནི། ། དེ་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་བརྗོད། ། གཉིས་མེད་དོན་གྱིས་ཤྲཱི་ཡི་སྒྲ། ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་སྤངས་པ། ། རུ་ཡི་གཟུགས་ནི་འཇིགས་ པའི་དོན། ། ཀ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་པའོ། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། དཀར་ཞིང་དམར་བའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཤྲཱི་ནི་ཡང་དག་བཤད་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ། ། ཤྲཱི་ནི་ཀླ་ཀློའི་སྐད་ཀྱིས་ནི། ། བྷ་གའི་དོན་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། ། སེམས་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་དེ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། བྷ་གའི་སྒྲ་ནི་ངག་ལམ་འདས། །

The ḍākinīs are the pure elements; the "net of ḍākinīs" is the meaning of this as it is truly renowned. On the shores of the ocean, which is exceedingly diverse, and upon the lords of mountains, there are various profound essences, the very charnel grounds established from the beginning. With various victory banners and streamers, and bells and necklaces, it is exceedingly beautiful. The maṇḍala generated by the three is the maṇḍala itself within that body, exquisitely adorned with the supreme cord. It is fanned by yak-tail whisks, and with pure bricks and stainless colored powders, the vases and so forth are placed; by filling them with what arises from that, one should draw the coemergent abode. With ash produced from cremated corpses, the lotus-dwelling, free from anger, is the most beautiful wisdom of union. Vārāhī is the non-dual form; that Heruka is said to be the mind. The knowledge called the "five causes" is explicitly expressed as "Vajra." The perfection of the seed-syllable residing therein is called the glorious Heruka. By the meaning of non-duality, the sound "Śrī" is used. "He" is the abandonment of causes; "Ru" is the form of fear; "Ka" is not abiding anywhere. Through the union of the vowels and consonants, it has the nature of being white and red. "Śrī" is correctly explained as the cause that generates everything. "Śrī" is expressed in the language of the barbarians as the meaning of "bhaga." The mind is Heruka himself; he is proclaimed as the glorious Heruka. The sound "bhaga" transcends the path of speech.

རུ་ནི་དྲི་མ་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཧེ་ནི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་འཇིག་པ། ། ཕག་མོའི་སྒྲར་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། སྐྱེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། ། རལ་པའི་རྩ་བ་ཞེས་བྱར་བཤད། ། སྣ་ཚོགས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཕྱིར། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེར་ རྣམ་པར་གནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཟླ་བར་གསུངས། ། དཔལ་ལྡན་བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོར་གནས། ། དེར་གནས་རྟག་ཏུ་འཛག་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་པདྨར་ཡང་དག་གནས། ། ཆ་ཀུན་དུ་ནི་ཡོངས་གང་བས། ། རྒྱ་མཚོ་ཡི་ནི་ལམ་རྣམས་སུ། ། འཛག་པ་ཡི་ནི་ལམ་པ་སྟེ། ། ལྟེ་བའི་ འགྲམ་གནས་བདུད་རྩི་ནི། ། སྔར་གསུངས་རྒྱལ་བའི་ཚོགས་རྣམས་སྐྱེས། ། སྟོང་པའི་རྣམ་པར་སྦྱོར་བ་ལས། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མི་རྣམས་ནི། ། རང་བཞིན་གཅིག་པས་དག་པ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་དག་པས་བསྡིགས་པར་བྱེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་བྱུང་ཐལ་བ་ཡིས། ། ཡན་ལག་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། ཐལ་ བའི་དག་པར་རྟག་ཏུ་བརྗོད། ། ཕྱི་རོལ་ནང་དུ་ཡོངས་དག་གནས། ། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལས་བྱུང་ཕྱིར། ། ཕྱག་ནི་བཅུ་གཉིས་རྣམས་དང་ལྡན། ། ཞལ་བཞི་ཡང་དག་གསུངས་པ་ནི། ། རྣམ་ཐར་བཞི་ནི་དག་པའོ། ། ལྷ་མོ་གཟུགས་ཅན་མཁའ་འགྲོ་མ། ། དུམ་སྐྱེས་མ་དང་ལཱ་མཱ་ཉིད། ། གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམ་བཞི། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་སྐྱོང་བར་མཛད། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། གང་ཚེ་དབང་སོགས་འཐུངས་པ་ནི། ། དེ་ཚེ་བཟའ་བ་ཞེས་བྱར་བརྗོད། ། ཕྱག་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། རྩེ་གསུམ་སྐུ་གསུམ་དག་པའི་ཕྱིར། ། གླང་པོ་གཏི་མུག་རྣམ་པར་ འཇིག། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི། ། སྐྱོན་ནི་དགྲ་སྟས་གཅོད་པར་བྱེད། །

Ru is the complete abandonment of stains; he is the destruction of the cause. This is renowned as the sound of Vārāhī. Because it is the cause that brings about birth, it is explained as the "root of the matted locks." Because it acts for the benefit of diverse sentient beings, it abides as the viśvavajra (variegated vajra). Bodhicitta is said to be the moon; it abides in the glorious wheel of great bliss (mahāsukhacakra). That which abides there and constantly flows is perfectly situated in the vajra-lotus. Because it is completely filled in all its parts, it flows through the paths of the ocean. The nectar situated at the edge of the navel gives birth to the previously mentioned hosts of Victors. Through the application of emptiness, gods, asuras, and humans are purified by their single nature; being utterly pure, they are made to tremble. The ashes arising from bodhicitta abide upon all the limbs. They are always described as the purity of ashes, abiding in total purity both externally and internally. Because they arise from the twelve links of dependent origination, he possesses twelve arms. The four faces are correctly explained as the purity of the four liberations (vimokṣa). The goddesses are the embodied ḍākinīs: Khaṇḍarohā and Lāmā; these four accomplished yoginīs protect that which moves and that which is unmoving. Through the yoga of non-duality, when the empowerments and so forth are consumed, that is then described as "eating." This is the very definition of the hands. The trident is for the purity of the three bodies (trikāya); the elephant is for the destruction of delusion. The axe cuts through the defects arising from the three—body, speech, and mind.

གྲི་གུག་རྣོན་པོས་སེམས་ཅན་དོན། ། བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་ལྡན་ཕྱིར་འཕྱར། ། རྟག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། སྒྲ་ནི་ཅང་ཏེའུ་བརྟག་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་པས། ། རྡོ་རྗེ་ སྟོང་པའི་མེས་བསྲེགས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ཡན་ལག་གནས། ། ཐོད་འགྲོ་སྐྱོང་བ་ཐོད་པའི་སྐུ། ། དེས་ན་དེ་ནི་ཐོད་པར་བརྗོད། ། སྙིང་རྗེའི་རོ་ཡིས་གང་བ་ནི། ། འཐུངས་པ་ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་རྒྱལ། ། ཞགས་པས་སྐྱོན་ནི་རྣམ་པར་བཅིངས། ། ལུས་ཅན་མ་ ལུས་གཞན་དབང་འགྱུར། ། མགོ་བོ་ཚངས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད། ། དྲིལ་བུ་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། ཡིག་འབྲུ་ལྔ་བཅུའི་མགོ་བོ་རྣམས། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་མཛེས། ། མགུལ་གྱི་ནོར་བུ་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། གྲུབ་པའི་གནས་ནི་ཀུན་གྱི་བདག། མཆེ་བ་བཞི་དང་རབ་ལྡན་ པས། ། བདུད་བཞི་རྣམ་པར་དྲལ་བར་མཛད། ། ཚེམས་ཕྲེང་རྟག་ཏུ་གཉིས་མེད་པ། ། མེ་སྟག་ཚོགས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་རྣམ་དག་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་ལེགས་པར་བརྒྱན། ། ནམ་མཁའི་གོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། ། སྟག་གི་པགས་པ་ཆ་མེད་པར། ། ཀུན་ གྱི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། ། སྟོང་པའི་སྦྱོར་བས་གཡས་བརྐྱང་པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་ཁྱད་པར་ལས། ། དེས་ན་གཡས་བརྐྱང་བ་ཞེས་བཤད། ། གཡོན་པའི་ཡན་ལག་བསྐུམ་པ་ཞེས། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས་གཡས་བརྐྱང་བ། ། མཚན་ཉིད་ཡང་དག་ཐོབ་པ་ཡིན། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་ རུ་ཀ་འབྱུང་བ། ། འཁོར་ལོ་ཚོགས་ནི་ཀུན་དུའོ། ། སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་ལུགས་དག་གིས། ། གཡས་པའི་ཞབས་ནི་བསྐུམ་པར་འདོད། །

With a sharp curved knife, for the sake of sentient beings, he brandishes it because he is endowed with perfect diligence. With a nature of constant joy, the sound of the hand-drum (ḍamaru) should be examined. Because it is the nature of the five wisdoms, the vajra is [present]. Burnt by the fire of emptiness, the khaṭvāṅga, which is the nature of bodhicitta, abides as the limbs. Protecting the wanderers of the skull, the body is a skull; therefore, it is called a "skull" (kapāla). Filled with the flavor of compassion, the one who drinks it is the victorious Heruka himself. With a noose, faults are thoroughly bound; all embodied beings without exception are brought under his power. The head is the very nature of Brahmā. Because the bell is the nature of insight, the fifty letters of the head are naturally and beautifully adorned. Adorned with a necklace of jewels around the neck, he is the master of all places of accomplishment. Possessing four fangs, he utterly tears asunder the four Māras. The row of teeth is eternally non-dual and perfectly endowed with a mass of sparks. Purified as the six perfections, he is well-adorned with the six mudrās. With the nature of sky-clad [nakedness], the tiger skin is without parts. All wandering beings without exception, through the yoga of emptiness, are in the right-extended posture. Due to the specific characteristics of Heruka, it is therefore explained as the "right-extended" (pratyālīḍha). The left limb is drawn in; by the expression of the word, the right-extended posture attains its perfect definition. The glorious Heruka arises; the assembly of wheels is everywhere. According to the systems of other masters, the right foot is held to be drawn in.

བློ་བཟང་ཁ་ཅིག་གར་ཡང་བྱེད། ། གཉིས་ཀ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། གཡོན་ན་གཡོན་པ་སྐྱེ་བོས་མཛེས། ། དོན་མཆོག་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་ ནུས། ། གཡོན་གྱིས་རྟག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པའི། ། གནོད་པ་ཀུན་ལས་འཇིགས་རྒྱལ་བྱེད། ། གང་ཕྱིར་སྡོམ་པ་གཙོ་བོ་ཡིས། ། ངེས་པར་ཐམས་ཅད་གཡོན་ལས་འབྱུང་། ། དེ་ཕྱིར་ཆོ་གས་ནུས་པ་ཀུན། ། ལས་ནི་གཡོན་པས་རྟག་ཏུ་བྱ། ། སེམས་དང་སེམས་མིན་འགོག་པའི་ལམ། ། མཚོ་ སྐྱེས་སུ་ནི་བུས་གང་མཚོན། ། རྡོ་རྗེ་མཐར་ནི་རྣམ་བྱུང་བའི། ། རོ་མཉམ་རྩེ་གཅིག་དེ་ཡིན་ཏེ། ། ཕག་མོ་སྦྱོར་མཆོག་སྐྱེས་འཛིན་རིག། གང་ཕྱིར་གཙོ་བོར་གནས་པ་ནི། ། ལྷ་མོ་མཆོག་གནས་སྡོམ་པ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་གཡོན་པའི་ཆོ་གས་བརྒྱན། ། ཉི་ཟླ་རྣམ་དག་སྲིད་ལས་སྐྱེས། ། རང་བཞིན་གྱིས་ ནི་རོ་མཉམ་དེ། ། པདྨ་མཆོག་གི་གནས་སུ་ལྷུང་། ། རི་སྐྱེས་རང་བྱུང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཌེ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཁམས་སུ་རབ་ཏུ་བརྟགས། ། ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་རྒྱུ་གྲུབ་པས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་གཟུགས་ཇི་བཞིན། ། གཟུགས་ཅན་ མ་ཞེས་མངོན་པར་བརྗོད། ། གཟུགས་ལས་རིམ་པས་སྐྱེས་པ་ཉིད། ། མཚོན་པར་ཡང་ནི་དུམ་སྐྱེས་མ། ། གང་ཡང་མཛེས་པས་ཡོངས་གང་བ། ། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་ལས་བྱུང་བ། ། མཚན་མ་ཀུན་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། དེས་ན་ལཱ་མར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་ཀུན་བྲལ་བ། ། དེས་ན་བླ་ རེ་རུ་ནི་གྲགས། ། པདྨ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གནས། ། འདོད་ཆགས་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ནི། ། བཞི་པའི་གནས་སྐབས་དང་ལྡན་པས། །

Some of the wise perform [rituals] in any way; however, neither [approach] is desired. On the left, the left is beautiful to people; it is able to bestow all supreme goals. Through the left, the yogi always conquers fear of all harm. Because all [powers] definitely arise from the left through the primary vow, therefore, all ritual capacities should always be performed with the left hand. The path that ceases mind and non-mind is symbolized by the son in the Lake-Born [Lotus]. At the end of the vajra, that which is fully arisen is the single-pointed equal taste. Vārāhī is the supreme union, the knowledge-holder who holds the birth. Because she abides as the principal, she is the vow of the supreme goddess; therefore, she is adorned by the ritual of the left. The sun and moon are pure, born from existence; by nature, they are of equal taste. They fall into the supreme abode of the lotus, possessing the self-arisen mountain-born. She is called the ḍākinī. She is thoroughly analyzed as the buddha-element. Because she is accomplished as the one who wanders everywhere in space, she is called a ḍākinī. Whatever form is born from that is expressed as the "Formed One" (Rūpiṇī). That which is born sequentially from form is symbolized as Khaṇḍarohā. Furthermore, that which is completely filled with beauty, arising from man and woman, with all marks fully perfected, is renowned as Lāmā. Free from pride and all [afflictions], she is renowned as the "Canopy" (Paṭṭa). The lotus is the dharmadhātu; it is the abode of all buddhas. Free from the faults of desire, it possesses the fourth state.

རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པ། ། དེ་ནི་དཔའ་བོ་ཞེས་བྱར་བརྗོད། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཐོབ། ། སྟོང་པ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་ངོ་བོ་གང་། ། དེ་ནི་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་ཡིན། ། འདི་ནི་དགའ་བའི་བརྗོད་མེད་པ། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་སྡེ་ཚན་མཐའ། ། རྟག་ཏུ་ཁ་ནི་འོག་གིས་ནི། ། ཡན་ལག་ཀུན་གྱི་ཡིད་འཕྲོག་འཇག། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་རྩྭ་དང་མཚུངས། ། ཡེ་ ཤེས་སྲིན་བུས་ཟོས་པ་ནི། ། མི་རྟོག་པ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་དེ་མྱོང་ངོ་། ། ནམ་མཁའ་པདྨའི་མཁའ་དབུས་སུ། ། མཁའ་སྤྱོད་དུ་ནི་འགྲོ་བར་འདོད། ། དེར་གནས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་སྤྲོས་པ། ། མཁའ་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་ཡང་དག་བཤད། ། ས་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་གནས། ། ལྟེ་བའི་ པདྨར་སྐྱེ་དང་འཆི། ། དེར་གནས་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་བྱ། ། ས་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་ཡང་དག་བཤད། ། ས་འོག་ཅེས་ནི་གང་གསུངས་པ། ། པདྨར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལྷུང་བ། ། དྲི་མེད་ཡིད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ། ། ས་ཡི་འོག་ཏུ་གནས་པའི་སེམས། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པ་ཡིས། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རྣམ་ པར་གནས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་ལྡན་པ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བས་མཛེས། ། ཨཱ་ཁྱཱ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། པདྨའི་ནང་དུ་ཡང་དག་གནས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རོལ་པ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་རྒྱས་པར་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཏྲཱྃ་ཧྲཱིཿཁྃ་པདྨ་ཕྱོགས་ཕྱོགས་འདབ་མ་ལ། ། ལཱྃ་མཱྃ་པཱྃ་ཏཱྃ་མཚམས་ཆ་ལ། ། དབུས་སུ་ཧེ་རུ་ཀ་ས་བོན། ། ལྟེ་བ་མཆོག་ཏུ་པད་རང་གནས། ། ཆོས་ཀྱི་ལྟེ་བ་པད་ཆེན་པོར། ། སྟོང་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་གནས། །

Endowed with the supreme of all aspects, that is called the Hero. Then, having perfectly attained all, that which is the nature of emptiness and compassion, the essence of coemergent joy, is the Sovereign of Heroines. This is the inexpressible joy, the Cakrasaṃvara, the ultimate class. With the mouth always turned downward, it captivates the mind of all limbs. Desire and the like are like grass; when consumed by the rākṣasa of primordial wisdom, through the nature of non-conceptuality, that is experienced conventionally. In the center of the sky-lotus, one desires to go to the celestial realm (khecarī). Abiding there, the utterly elaborate is correctly explained as the celestial wheel (khecarī-cakra). That which is called "earth" is firmly established; birth and death occur in the navel lotus. Abiding there, it is well performed; it is correctly explained as the terrestrial wheel (bhūcarī-cakra). That which is called "under the earth" is the bodhicitta falling into the lotus. Beyond the stainless mind, the mind abiding under the earth, through the Dharmakāya, Sambhogakāya, and Nirmāṇakāya, abides in the form of Heruka. The vowels and consonants are equally joined, beautified by coemergent joy. The Nirmāṇa-cakra of Ā-khyā abides perfectly within the lotus. It is the play of the coemergent, extensively described as the three worlds. Oṃ trāṃ hrīḥ khaṃ are on the petals in the cardinal directions; lāṃ māṃ pāṃ tāṃ are in the intermediate directions. In the center is the seed-syllable of Heruka; the supreme lotus abides in the navel. In the great lotus of the Dharma-navel, the Vajradhara of emptiness abides.

དེར་གནས་རྟག་ཏུ་འཛག་པ་སྟེ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་གྲུབ་པར་བྱེད། ། དེ་སྟེང་ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོ་ལ། ། ཨོཾ་གྱི་ཡི་ གེས་མཚན་པ་ཡི། ། ཁ་ནི་རྟག་ཏུ་གྱེན་ཏུ་བལྟ། ། ཨ་ཨི་ལྷན་ཅིག་ཨུ་ཨེ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་མ་མཆོག་དཔའ་བོར་ལྡན། ། དེ་སྟེང་མགྲིན་པའི་གནས་སུ་ནི། ། དེ་རུ་མཁའ་འགྲོ་མ་གནས་པ། ། དེར་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ནི། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཉིད་དུ་འདོད། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ ལོར་ཧཱུཾ། ། ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟར་འཛག་འདོད། ། དེར་ནི་འགྲོ་དང་འོང་བར་ནི། ། མིག་གིས་ཀྱང་ནི་མཐོང་མི་འགྱུར། ། མྱུར་བ་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་བཤད། ། རླངས་པ་ངོས་སུ་རྣམ་པར་གནས། ། འཆིང་བ་དབུས་སུ་ཡང་དག་གནས། ། དལ་བ་རྟག་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། རྒྱུ་མཐུན་དང་ནི་ རྣམ་སྨིན་དང་། ། སྐྱེས་བུ་དེ་བཞིན་མཚན་ཉིད་མེད། ། འདིར་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་བཞི། ། དགའ་བ་རྣམས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཆུང་ངུ་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་དང་། ། ཆེན་པོ་ལས་ཀྱང་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སེམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བཞི། ། (མིད་,མིང་)ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། ལུས་ལ་སྤྲུལ་པའི་ འཁོར་ལོ་ནི། ། ངེས་པར་ལྟེ་བ་ལས་སྐྱེས་ཏེ། ། དེ་ནི་སྣ་ཚོགས་སྐད་ཅིག་བཤད། ། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་ནི། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའོ། ། རྣམ་པར་སྨིན་ཉིད་སྙིང་ག་ལས། ། རྟག་པ་རུ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་ནི་བྱ་བ་ལ། ། དུ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཆ་ཤེས་བྱ། ། དེ་ནི་རྣམ་ཉེད་རང་ བཞིན་ནོ། ། སྤྱི་བོར་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་གནས། ། ཡིད་ལ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་བྲལ་རང་བཞིན། །

Abiding there, it constantly flows, accomplishing all desired aims. Above that, at the enjoyment wheel (saṃbhoga-cakra), marked by the syllable OṂ, the mouth always faces upward. Together with A, I, U, and E, it is endowed with the supreme yoginīs and heroes. Above that, in the location of the throat, the ḍākinīs reside. Abiding there constantly, it is held to be supreme joy (paramānanda). In the wheel of great bliss (mahāsukha-cakra), the syllable HŪṂ is held to flow like moonlight. There, its going and coming cannot be seen even by the eyes. It is explained as being swift when above, abiding as vapor on the sides, and perfectly abiding as a bond in the center. It is always renowned as being slow. The four types of results—homogeneous, ripened, the person, and likewise the signless—are renowned here among the joys. Small, medium, great, and greater than great: these are the four divisions of the mind, manifesting as names and so forth. The emanation wheel (nirmāṇa-cakra) in the body is definitely born from the navel; it is explained as the various moments. The birth of the nature of phenomena is the constant pacification of suffering. The ripened result itself is produced eternally from the heart. That which is called enjoyment should be understood as the portion of the manifold. That is the nature of the "thoroughly refined." At the crown, the knower and the known abide; it is the mind completely relinquished, the nature free from characteristics.

ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སོགས་དགའ་བ་བཞི། ། ལྷན་ཅིག་སྐད་ཅིག་དག་ལས་སྐྱེས། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོར་སྐད་ཅིག་ནི། ། གཞན་ཡང་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཕྲེང་བ་ ཙནྡན་བུད་མེད་སོགས། ། གང་ཚེ་མཐོང་པས་བདེ་འཛིན་པ། ། དེ་ཚེ་དགའ་བར་ཡང་དག་བཤད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཡང་དག་གནས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨར་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ཇི་ལྟར་སེམས་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་ཡི་སེམས་གང་མཚོན་པ་ནི། ། དེ་ཚེ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་བརྗོད། ། སྦྱོར་བ་ལས་ནི་དགའ་བྲལ་སེམས། ། བདེ་བའི་མཐར་ནི་ཡང་དག་གནས། ། དེ་ནི་དགའ་བྲལ་ཞེས་བྱར་གསུངས། ། སྐྱེ་དང་འཇིག་པར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དགའ་དང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་། ། དགའ་བྲལ་དང་ནི་རྣམ་གསུམ་མོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་འདི། ། བརྟན་ གཡོ་ཀུན་སོགས་རང་བཞིན་ཏེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་ཐམས་ཅད་གང་། ། བསམ་ཡས་སུ་ནི་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། གང་ཕྱིར་བརྗོད་མེད་ཀུན་འགྲོ་བ། ། ཡེ་ཤེས་ཧེ་རུ་ཀ་རུ་བརྗོད། ། ཤེས་རབ་གཞན་གྱི་གནས་སུ་བརྗོད། ། གང་གི་གནས་འདི་ཐབས་ཉིད་དེ། ། འདི་དག་གཉིས་སུ་མེད་ པས་ནི། ། སྦྱོར་བའི་གནས་སུ་གནས་པ་ཡིན། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་གནས། ། དེ་དང་བྲལ་བར་གང་གནས་པ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་ཡང་དག་བརྗོད། ། ངག་གི་ལམ་འདས་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད། ། བདག་གི་དེ་ཉིད་རྟག་སྔགས་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་ཡང་དག་ལྡན། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པ་འདི། ། འདི་ཡི་སྐུ་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། དམིགས་པ་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན། ། དམིགས་པ་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། གནས་གཉིས་དག་ཏུ་མ་བརྟེན་པ། ། ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་ཉེ་བར་གསུངས། །

The four joys, such as the coemergent and so forth, arise from the moments of coemergence. Regarding the moments of the principal of the maṇḍala, and furthermore, the definition of joy is as follows: when one perceives bliss upon seeing a garland, sandalwood, a woman, or the like, that is correctly explained as joy. Abiding perfectly within all sentient beings, when the mind is established through the union of the vajra and the lotus, whatever characterizes that mind is then called supreme joy. From that union, the mind of the joy of separation abides perfectly at the limit of bliss; that is taught as the joy of separation. It is renowned as arising and ceasing; joy, supreme joy, and the joy of separation are the three. This nature of the coemergent is the nature of all things, both stable and moving; the Victorious One has taught that all is pervaded by the coemergent and is inconceivable. Because it is inexpressible and all-pervading, it is called the wisdom Heruka. It is said to be the abode of insight; its abode is method itself. Since these two are non-dual, they abide in the state of union. That which arises from that is the state of suchness. That which abides free from that is correctly called the coemergent. It is the domain that transcends the path of speech. My own suchness is the eternal mantra and is perfectly endowed with the suchness of the maṇḍala. These—the dharma, enjoyment, and emanation bodies—abide within this body. Through apprehension one is a buddha; without apprehension, one is the Vajra Holder. Not relying on the two abodes, it is taught as non-dual insight.

གནས་བཅུ་ལ་སོགས་ས་དག་ནི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་བཅུ་ པོ་དེ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་ཕྱེ་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། འདི་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར། ། སྤྱི་བོ་སྤྱི་གཙུག་ལ་སོགས་དང་། ། ཇི་སྲིད་པུས་མོ་གཉིས་དག་ཏུ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ནི་གནས་དག་ཏུ། ། བདག་པོ་ལ་སོགས་བལྟ་བར་བྱ། ། སྐྱེད་པ་དང་ནི་གནས་པ་དང་། ། རབ་ཏུ་ཐིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ། ། པུལླཱི་ར་ནི་བདག་པོ་སྟེ། ། འབར་བ་འཛིན་པར་ལོངས་སྤྱོད་གནས། ། ཨཽ་ཌྱན་དུ་ནི་ཐིམ་པར་གསུངས། ། གནས་སོགས་ཞིང་དང་དུར་ཁྲོད་དུ། ། ཡན་ལག་ཀུན་ལ་ཐིམ་པར་འགྱུར། ། སྡོམ་པ་ཞེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྤྲུལ་པ་ཡིས་ནི་གང་དུ་སྐྱེས། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་ཡི་གནས། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཐིམ་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ལྟར་སྐུ་ཡི་ཆ་རྣམས་ཀྱི། ། དབང་དང་ལོངས་སྤྱོད་དག་དང་ཐིམ། ། ཇི་ལྟར་གནས་སུ་དེ་བཞིན་དུ། ། དགའ་བ་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། སྐྱེ་བ་དང་ནི་གནས་པ་དང་། ། རིམ་པ་ ཡིས་ནི་རབ་ཐིམ་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་བསྐུལ་བས། ། གནད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བར་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་འབར་འཛིན་བུ་གར་ནི། ། དེ་ཡི་སྐད་ཅིག་བདེ་འབྱུང་བས། ། བདེ་བས་ཐིག་ལེ་སྐྱེས་འགྱུར་ཞིང་། ། ཐིག་ལེ་བརྟན་དང་གཡོ་བའི་བདག། དེ་ནི་ཕག་མོ་དེ་སངས་རྒྱས། ། དཔའ་བོ་གཉིས་ མེད་ལྡན་པ་ཡིན། ། ཕུང་སོགས་སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་དང་། ། ཁམས་ཀྱིའང་འབྱུང་ཁུངས་རྣམ་པར་བརྗོད། ། བུད་མེད་སྐྱེས་པ་གཉིས་སུ་བརྟགས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྣམ་པ་གཉིས། ། ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་བརྗོད་པ་ནི། །

The ten abodes and so forth, the grounds, Are the ten supreme perfections. Divided into twenty-four, They all reside within the body. According to their respective order, From the crown of the head and the top of the head, Down as far as the two knees, One should view the lords and so forth In these respective locations. Generation, abiding, And what is called "complete dissolution": Pullīra is the lord, Jālandhara is the place of enjoyment, And Oḍḍiyāna is taught to be the dissolution. In the abodes, fields, and charnel grounds, Dissolution occurs in all the limbs. This is the definition of what is called "the binding." Wherever one is born through emanation, That is the place of the cause of the complete enjoyment body. Through the nature of the dharmakāya, There is no doubt that dissolution occurs. Thus, through the parts of the bodies, Empowerment, enjoyment, and dissolution— Just as they reside in those places, Joy will constantly arise. Through the sequence of birth, abiding, And complete dissolution, By invoking the Vajra Ḍākinī, One should open the door of the vital points. In the orifice of the glorious Jālandhara, Bliss arises in that very instant. Through that bliss, the drop is produced; The drop is the nature of the stable and the moving. She is Vārāhī, she is the Buddha, Possessing the non-duality of the heroes. Those aggregates and so forth are the Buddhas, And the elements are described as the sources. Discriminated as female and male, The coemergent is of two types. All that is described as the object—

ནམ་མཁར་ཐིམ་པས་བདུད་རྩིར་འགྱུར། ། དེ་ལ་གང་དག་སྤྱོད་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པར་འགྱུར། ། མཁའ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་དྲ་བ་ཡི། ། བདེ་བ་དག་གི་སྙིང་པོའོ། ། འདིར་ནི་ཕྲེང་མེད་སྔགས་བཟླས་མེད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་ཐམས་ཅད་གནས། ། དེ་ཕྱིར་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཡིས། ། འབད་པས་གུས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། འཇིགས་དང་ངོ་ཚ་ རྟག་ཏུ་སྤང་། ། རྣལ་འབྱོར་རོལ་པས་གནས་པར་བྱ། ། འདི་ལྡན་བཟླས་བརྗོད་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། མཆོད་སྦྱིན་བསམ་གཏན་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས། ། བུམ་པ་རྡུལ་ཚོན་ཐིག་ཆོ་ག། ལུས་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་པས། ། སྲུབ་དང་བསྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ འབར། ། ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་བསྐུལ་ནས་ནི། ། ལྟེ་བའི་པདྨར་རྣམ་པར་གནས། ། དུ་བ་འཐུལ་བ་འབར་བ་དང་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གསལ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོར་སོན་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བསྲེགས་ནས་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོར་ཞུགས། ། ཐབས་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། མཛོད་སྤུར་ཡིད་ནི་ཞུགས་གྱུར་པས། ། ཨཽ་ཌྱན་ཞེས་ནི་བྱ་བ་ཡི། ། གནད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཐོན་ནས་ཀྱང་། ། ཛཱ་ལནྡྷ་རར་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། བདེ་གཤེགས་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ནས་ནི། ། ལྷ་མོ་ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ལྡན་ན། ། དམིགས་ཀྱིས་མཐོང་བར་མི་ འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྐུལ་ནས་ནི། ། བདུད་རྩི་ཕུང་པོར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། འོ་མའི་རྒྱུན་ལྟར་འཛག་པར་འགྱུར། ། གསེར་གྱི་སྒོར་ནི་ཞུགས་པར་འགྱུར། ། ལོངས་སྤྱོད་འཁོར་ལོར་གནས་ནས་ཀྱང་། ། ས་ཡི་བུ་གར་འཛག་པར་འགྱུར། ། ཟོ་ཆུན་རྒྱུན་མོ་ལྟ་ བུ་ནི། །

Dissolving into space, it becomes nectar. Those who partake of it will all become sky-goers. It is the essence of the bliss of the entire net of ḍākinīs. Here, there is no rosary and no mantra recitation; everything abides as the coemergent. Therefore, with effort and without conceptual thought, one should generate devotion. One should always abandon fear and shame, and abide in the play of yoga. Possessing this, the recitations, fire offerings, offerings, concentrations, maṇḍalas, and so forth—the rituals of the vase, colored powders, and lines—are all coemergently accomplished within the body. Through the union of churning and being churned, the fire of wisdom blazes intensely. Stirred by the karmic winds, it abides in the navel lotus. With the rising of smoke and the blazing of flames, the nature of the coemergent becomes clear. Having reached the wheel of wisdom, it incinerates the buddhas and enters the wheel of perfect enjoyment. Having made offerings to the method, the mind enters the ūrṇā-kośa (the hair-treasure between the brows). Emerging through the vital point known as Oḍḍiyāna, it enters Jālandhara. Having incinerated all the Sugatas, the goddess, possessing the force of the mind, cannot be seen by deliberate observation. Having exhorted all the buddhas and turned them into a mass of nectar, it drips like a stream of milk. It enters the golden gate; having stayed in the wheel of enjoyment, it drips into the orifice of the earth. Like the continuous motion of a waterwheel—

སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་ངལ་བསོ་ནས། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསྲེགས་ནས་ཀྱང་། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ནི་མཉེས་པར་བྱེད། ། ཡང་དག་ལས་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་། ། ལྟེ་བའི་པདྨར་ཡང་དག་གནས། ། ཀུན་ནས་ཡང་ནི་འགྲོ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་རྒྱུན་འོ་ཉིད། ། མཁའ་འགྲོ་རྩ་ནི་ཀུན་ སྤྱོད་ནི། ། བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོར་བཤད་པའོ། ། སྡོམ་པ་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནག་པོ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཛ་གོ་ཏ་ལར་འོར་སྟོན་ཆོས་འབྱུང་གིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Having rested in the essence of the mind, and having burned [the winds] without interruption, one pleases the Victorious Ones. From authentic action, it truly arises. Abiding perfectly in the lotus of the navel, it moves everywhere and likewise flows continuously. The conduct of all the ḍākinī channels is explained in the Cakrasaṃvara. This concludes the Saṃvaroddeśa, composed by the great master Kṛṣṇācārya, who engaged in the conduct of ascetic observances. It was translated by ’Or ston Chos ’byung at Jagotāla.