Attaining the Essential Suchness of Glorious Cakrasaṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ ཙཀྲ་སཾ་བ་ར་གརྦྷ་ཏཏྟྭ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྙིང་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་དུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་དབྱེར་མེད་རང་བཞིན་ཅན། ། བདེ་དང་སྟོང་པ་འདུས་པའི་རོས་ གང་བའི། ། གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གང་ཞིག་གོམས་པར་གྱུར་པས་སྲིད་པ་ཡི། ། བཙོན་རར་དཀྲིས་པའི་འཆིང་བ་ཀུན་གཅོད་པ། ། སེམས་ཀྱི་དམ་པ་རང་རིག་རིན་ཆེན་མཆོག། གང་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པའི་ཐབས་བཤད་བྱ། ། དྲུག་དང་བརྒྱད་གཉིས་བཅུ་ ཕྲག་གཉིས་དང་ལྔ། ། བཞིན་རྒྱས་མིག་ཡངས་གཟུགས་མཛེས་ལང་ཚོ་ལྡན། ། དད་དང་ཐོས་དང་སྙིང་རྗེས་ཡིད་བརྒྱན་མ། ། སྐྱབས་སོང་སེམས་བསྐྱེད་ཡང་དག་དབང་བསྐུར་བ། ། ཉེས་བྲལ་དབེན་པར་གཡེང་བ་ཀུན་སྤངས་ཏེ། ། ཁམས་དང་རྗེས་མཐུན་བཟའ་དང་བཏུང་བ་དང་། ། དྲི་ ཞིམ་ཡིད་འོང་རྒྱན་མཛེས་སྤྱོད་དགུ་ལྡན། ། གང་དང་ཐ་མལ་འཛིན་པ་རྣམས་སྤངས་ཏེ། ། དབང་པོའི་གཞུ་ལྟར་སྣང་བ་ལྷ་ཡི་ལུས། ། དེ་ལ་ཡི་གེ་དྱ་ནི་སྣ་རྩེ་དང་། ། བྱིན་པ་མཚན་གྱི་ལྟེ་བར་རྣམ་དགོད་ཅིང་། ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་ཁ་དང་དཔྲལ་བ་རུ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་དང་བཅས་པས་ བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། འཁྱུད་དང་འོ་བྱེད་སེན་མོས་འདེབས་པ་དང་། ། མཆུ་འཇིབ་པ་དང་ནུ་མ་འཚིར་བ་དང་། ། ཉེད་དང་རྡེབ་དང་སོར་མོ་བསྐྱོད་པ་ཡིས། ། དབང་གཉིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྦྱོར་བ་བྱ། ། གང་ཚེ་མཉམ་མེད་རིན་ཆེན་མཆོག་ལྟ་བུ། ། སེམས་ཀྱི་དམ་པ་རང་རིག་བདེ་ཆེན་ པོ། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvaragarbhatattvasiddhi. In the language of Tibet: dPal ’khor lo sdom pa’i snying po’i de kho na nyid grub pa (The Accomplishment of the Suchness of the Essence of Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the glorious Cakrasaṃvara! I prostrate to that innate wisdom which is filled with the flavor of the union of bliss and emptiness, whose nature is the inseparability of the conventional and the ultimate through the equal application of method and insight. I shall explain the method for realizing that supreme jewel of the mind, self-knowing awareness, which, through familiarity, severs all the bonds that entangle one in the prison of cyclic existence. One should rely upon a consort who possesses the six, the two times eight, and the twenty-five [qualities]: a full face, wide eyes, a beautiful form, and youth; whose mind is adorned with faith, learning, and compassion; who has gone for refuge, generated the awakening mind, and received the authentic empowerments; who is free from faults, dwells in solitude, and has abandoned all distractions. She should be provided with food and drink suited to her constitution, and be endowed with fragrant, pleasing, and beautiful ornaments and the nine modes of conduct. Abandoning ordinary grasping toward her, she appears as a divine body like a rainbow. Upon her, one should place the syllable dyā at the tip of the nose, the calves, the genitals, and the navel. Then, at the navel, heart, mouth, and forehead, one should perform the blessing together with the assembly of mantras. Through embracing, kissing, scratching with the nails, sucking the lips, squeezing the breasts, rubbing, striking, and moving the fingers, one should perform the union of the two equalized empowerments. When the supreme jewel of the mind, self-knowing great bliss, is like the peerless [sun],...

གང་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཚེ་སྲོག་རྩོལ་བ། ། བཀག་པའི་སྦྱོར་བས་བདེ་ཆེན་རོ་མྱང་བྱ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་མཐའ་གཉིས་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། ། སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་རང་བཞིན་ཅན། ། དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ། ། རང་རིག་བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུ་པ། ། གཉུག་མའི་རང་བཞིན་གང་དེར་མཚོན་པར་བྱ། ། གང་དུ་མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་ཀྱིས་མཚོན་པ། ། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་མཚོན་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་གང་དེས་ཤེས་བྱར་སྣང་བ་ཡི། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་དེ་ཀུན་དེར་མཚོན་བྱ། ། དེ་ཚེ་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡང་། ། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱར་ གྱུར་པ་ཡི། ། དངོས་པོ་འདི་ཀུན་མ་ལུས་བདེ་ཆེན་པོ། ། གང་དུ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་མེད་ཅིང་། ། བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་གཅིག་པུ་པ། ། གཅིག་པུའི་ཉམས་ཀྱིས་དུ་མར་གར་མཛད་དོ། ། གང་གིས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་བསྒོམས་པས། ། སྲིད་པའི་འཆིང་བ་མ་ལུས་ཀུན་བཅད་དེ། ། བདག་གཞན་ཉེ་བར་འཚོ་བའི་འབྱུང་གནས་ཀྱིས། ། མཉམ་མེད་མྱ་ངན་འདས་པའི་དབྱིངས་ལ་བརྟེན། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྙིང་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཛཱ་ལནྡྷ་རས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

At the time of realization, through the practice of arresting the vital winds, one should savor the taste of great bliss. Having completely abandoned the two extremes of existence and non-existence, it is of a nature in which emptiness and compassion are inseparable. It is the cause for generating the wisdom of the Victors of the three times, the singular wisdom of self-knowing great bliss. One should point to that innate nature. Where the object of indication and the means of indication indicate, consciousness is indicated as wisdom itself. By that wisdom, all beings without exception who appear as objects of knowledge are indicated as that very state. At that time, even that which appears as the objects of the senses—form, sound, smell, taste, and touch—all these entities without exception are great bliss. There is no entity other than that; it is the singular state called the wisdom of great bliss, which dances as the manifold through the experience of the one. By meditating on one’s own supreme wisdom, one cuts all the bonds of cyclic existence without exception. As the source of sustenance for oneself and others, one relies upon the peerless expanse of nirvāṇa. This concludes the Siddhi-tattva of the Glorious Cakrasaṃvara, composed by the great master Jālandhara.