A Ritual for Fire Offerings in the Glorious Cakrasaṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སམྦ་ར་ཧོ་མ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་བདེ་མཆོག་ འཁོར་ལོའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྔོ་སེར་དམར་པོ་མརྐཏ་ལྗང་གུའི་སྐུ་འཆང་སྤྱན་གསུམ་ཅན། ། དབང་ཆེན་ལ་སོགས་ཕྱོགས་བཞིའི་ཞལ་མངའ་ཤེས་རབ་དམར་སྤྱན་གསུམ། ཕྱག་གཉིས་ བགེགས་ཀྱི་ལྤགས་འཛིན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཉིས་ན་འཆང་། ། ཕྱག་གཞན་ཕྱག་མཚན་བརྒྱད་པོ་འཛིན་པ་བདེ་བ་མཆོག་གིས་སྲུངས། ། ཐོག་མར་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་རྒྱུད་ལས་ནི། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་ཕྱིར། ། སྦྱིན་སྲེག་རིམ་པ་བདག་ གིས་བཤད། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་སྒྲུབ་དུས་སུ། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ཚིམ་པར་བྱས། ། གསང་སྔགས་མ་བཟླས་མི་འགྲུབ་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་མ་བྱས་འབྲས་མི་འབྱུང་། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་མེད་པ་ལས། ། དངོས་གྲུབ་ འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་འདིར་ནི་སྔགས་པ་ཡིས། ། བརྩོན་པས་སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་བྱ། ། བླ་མེད་ནང་དང་ཕྱི་ཡི་སྟེ། ། སྦྱིན་སྲེག་དག་ནི་གསུམ་དུ་འདོད། ། གཞན་དག་ཞི་བ་ལ་སོགས་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་དག་ནི་བཞི་རུ་འདོད། ། དེ་ལ་བླ་ན་མེད་པ་དང་པོར་བརྗོད་པར་བྱ་ སྟེ། ། རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། ། ཐབ་ཁུང་སྒྲ་ཡི་མཚན་མ་དག། རྣམ་དབེན་མེ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ། ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་མ་ལུས་པའི། ། ཡམ་ཤིང་དག་གི་སྲེག་བླུགས་བྱ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འབྱུང་བ་རྣམས། །

In the language of India: Śrī-cakrasaṃvara-homa-vidhiḥ. In the language of Tibet: dPal bde mchog ’khor lo’i sbyin sreg gi cho ga (The Ritual of the Homa of the Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the Blessed One, the Glorious Vajraḍāka. He who bears a body blue, yellow, red, and emerald green, with three eyes; who possesses the faces of the four directions, such as the Great Powerful One (Mahendra), with three red eyes of insight; who holds the skins of obstructors in two hands, and in the other two holds the vajra and bell; who holds the eight other hand-symbols—may he, the Supreme Bliss (Cakrasaṃvara), protect us. First, for the sake of benefiting sentient beings, I shall explain the stages of the homa according to the Yoginī-tantra of the Cakrasaṃvara. When accomplishing the maṇḍala, one should satisfy [the deities] with homa. Accomplishment does not occur without reciting the secret mantras, and the fruit does not arise without performing homa. In order to thoroughly accomplish all activities, one should undertake the homa rites. Without the rites of homa, accomplishments (siddhi) will not arise. Therefore, the mantra practitioner should diligently perform the homa rites here. Homa is asserted to be of three types: the unsurpassed, the internal, and the external. Others assert four types, including the pacifying (śāntika) and so forth. Among these, the unsurpassed should be explained first. The nature of the mind, free from conceptual construction, is the hearth. The signs of sound are the characteristics. In the center of the fire of total isolation, one should offer the oblations of the fuel-sticks (samidh) of the five aggregates, such as form, and all mental factors without exception. The elements, such as form and so forth, are...

ཡམ་ཤིང་དུ་ནི་རབ་གྲགས་ཡིན། ། པདྨ་ཐབ་ཁུང་ཡིན་པར་བཤད། ། རྡོ་རྗེ་བླུགས་གཟར་ཡིན་པར་གྲགས། ། རྟག་ཏུ་ས་བོན་སྲེག་བླུགས་ཀྱིས། ། བླ་མེད་གནས་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བླ་མེད་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བུད་ཤིང་བསྲེགས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་ སྐྱེས་གྱུར་པས། ། ཕྱི་རོལ་བསྲེག་པ་བདག་མེད་ཡིན། ། ཛྙཱ་ན་བཱ་ད་བས་བཤད་པ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ཕྱི་རིམ་པ། ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དག་ཡིན་ཏེ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བུད་ཤིང་བསྲེགས། ། ཡེ་ཤེས་འབར་བ་བླ་མེད་འདོད། ། སེམས་ཀྱིས་ཇི་ཙམ་བསམས་པ་དག། ཕྱི་རོལ་སྦྱིན་སྲེག་ཡིན་པར་འདོད། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལ་ཕུང་པོ་ཡི། ། ཡམ་ཤིང་སྲེག་པ་བླ་མེད་ཡིན། ། དེ་ནས་ཡང་ནང་གི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཉོན་མོངས་སེལ་བ་ཞི་བྱེད་ཡིན། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྒྱས་བྱེད་ཕྱིར། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བས་བདག། ཇི་ལྟ་བར་ནི་སེམས་ཀྱིས་བྱ། ། སྐྱེ་བའི་ལས་ ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། ཚེ་ནི་ཡང་དག་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། ། ཅི་འདོད་སྲེག་བླུགས་ལས་བྱ་བ། ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་དག་ཏུ་བཤད། ། ཇི་ལྟར་དུས་བཞིའི་རིམ་པ་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་བཞི་ཡང་རབ་ཏུ་བཤད། ། ཞི་བ་དང་ནི་རྒྱས་པ་དང་། ། དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་ཤེས་པར་བྱ། ། སྡིག་པ་འཇིག་ཕྱིར་ ཞི་བ་སྟེ། ། བསོད་ནམས་ཡོངས་འཛིན་རྒྱས་པ་ཡིན། ། ཆགས་པ་བསྒོམ་ཕྱིར་དབང་འགྱུར་ཏེ། ། རྟོག་པ་ཟད་ཕྱིར་གསོད་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་ཡང་ཕྱིའི་བཤད་པ་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་སོ་སོ་ལས་སློབ་དཔོན་ཐ་དད་པས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ཇི་སྐད་བཤད་པར་བྱ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་ལས་བསྟན་ ཏེ།

It is well known as the sacrificial fuel (samidh). The lotus is explained as the hearth. The vajra is renowned as the offering ladle (sruk). By constantly performing the burnt offering (homa) of the seed-syllables, the unsurpassed state will be attained. Through the application of the unsurpassed, the fuel of the aggregates and so forth is incinerated. When the fire of wisdom (jñāna) has arisen, the external burning is selfless. As explained by Jñānapāda, the external sequence of the homa ritual consists of the mind and mental factors; the fuel of the aggregates and so forth is incinerated, and the blazing of wisdom is held to be unsurpassed. Whatever is conceived by the mind is held to be the external homa. Incinerating the fuel of the aggregates in the fire of wisdom is the unsurpassed [practice]. Furthermore, the internal [homa] shall be explained: pacifying is for the removal of afflictions (kleśa); increasing is for the sake of absorption (samādhi). Through the application of one’s own deity, one should act with the mind exactly as it is. For the sake of liberation from the karma of birth and for the perfect increase of life, the performance of whatever burnt offerings are desired is explained as the internal homa. The four homas are also thoroughly explained according to the sequence of the four times: one should know them as pacifying, increasing, magnetizing, and wrathful. Pacifying is for the destruction of misdeeds; increasing is for the full acquisition of merit. Magnetizing is for the cultivation of passion; killing is for the exhaustion of conceptualization (kalpa). Then, the external explanation shall be given: according to the various tantras, the homa rituals are explained by different masters. This is taught in the Yoginī Tantras.

བདག་གིས་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་མན་ངག་ཅུང་ཟད་ཙམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཐབ་ཁུང་ནི། སེམས་ཅན་དབྱེ་བས་མཐའ་ཡས་ཏེ། ། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ལྔ་རུ་འགྱུར། ། ལས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བཞི་རུ་འགྱུར། ། ཐབ་ཁུང་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་བཤད། ། ཞི་བ་ལ་ནི་ཟླུམ་ལ་དཀར། ། རྒྱས་ལ་ སེར་པོ་དབང་ཆེན་ཏེ། ། དབང་ལ་དམར་པོ་གྲུ་གསུམ་པ། ། མངོན་སྤྱོད་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ཡིན། ། ཁྲུ་གང་ཚད་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། ཁྲུ་ནི་བཅུ་དྲུག་པ་ཡི་བར། ། དེ་ཡི་ཚད་དུ་བརྐོས་ནས་ནི། ། རང་གི་ཚད་དུ་བྱ་བ་ཡིན། ། ཁྲུ་གང་ཚད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་ལ། ། སོར་བཞི་དོར་བར་ཁ་ཁྱེར་སོར་བཞིས་བསྟོད། ། ཁྲུ་ཕྱེད་བརྐོས་ལ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་བལྟ་བྱ་སྟེ། ། ཀུན་ཀྱང་རང་གི་ཁ་ཁྱེར་དུ་བྱའོ། ། ཐབ་ཁུང་གི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་ཟངས་གྲི་བྲིའོ། ། ཐབ་ཁུང་གི་ནང་དུ་ཕྱོགས་བཞིར་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་བྲིའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ལ་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟངས་གྲིའི་ ཕྲེང་བ། ཐབ་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་གྲུ་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐིག་བཏབ་སྟེ། འཁོར་ལོ་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། སྒོ་བཞི་དང་ལྡན་པ། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དང་བཅས་པ། ཇི་ལྟར་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་མཚན་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་དེ་ལྟར་བལྟའོ། ། ཤར་གྱི་སྒོ་ ལ་སོགས་པར་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་མཚན་པར་བྱའོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། པདྨ་ནགས་ཀྱི་ལྕུག་མ་དང་། ། ཕྲེང་བ་དང་ནི་སྤྱི་བླུགས་དང་། ། རི་དྭགས་པགས་པ་མདུང་རྩེ་གསུམ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་རྒྱལ་མཚན་དང་། ། རལ་པའི་ཚོགས་དང་མིག་དང་ནི། །

I shall briefly describe the pith instructions on Cakrasaṃvara. Regarding that, as for the hearths: "Sentient beings are infinite by way of their divisions; by way of the divisions of family, they become five; by way of the divisions of action, they become four. Thus are the hearths explained." For pacifying, it is circular and white; for increasing, it is yellow and great in power; for magnetizing, it is red and triangular; for wrathful rites, it is a half-moon. Starting from a measure of one cubit up to sixteen cubits, one should dig to that measure and make it according to its own proportions. For a hearth of one cubit's measure, leaving four finger-widths [for the base], the rim is raised by four finger-widths. Having dug half a cubit, one should likewise observe all [others]; all should be made with their own respective rims. In the center of the hearth, one should draw a vajra and a curved knife (kartṛ). Inside the hearth, in the four directions, one should draw khaṭvāṅgas and the hand-symbols of the Tathāgatas. On the rim, upon lotuses, is a garland of curved knives. Outside the hearth, having laid the lines of the maṇḍala as a square with four doors, one should bless the three wheels. It possesses four doors and is accompanied by the eight charnel grounds. Just as the hand-symbols of the maṇḍala of the three wheels are, so too should they be viewed here. At the eastern door and so forth, one should mark them with the hook and so forth. On the outer maṇḍala: the lotus, the forest creeper, the garland, the water-pot, the deer skin, the trident, the half-moon, the victory banner, the mass of matted hair, and the eye.

འཁོར་ལོ་དུང་དང་ དབྱུག་པ་དང་། ། རལ་གྲི་ཕུབ་དང་མདུང་དང་ནི། ། དྲིལ་བུ་བ་དན་རྨ་བྱ་དང་། ། ར་སྐྱེས་ལྔ་ལྔ་བྱས་ནས་ནི། ། ཤར་ཕྱོགས་སྣམ་བུ་དག་ལ་བྲི། ། དེ་ལྟར་ཐབ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས། ། ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་ཁྱེར་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའམ། འཁོར་ལོས་མཚན་པའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པ། དབང་ལ་ནི་པདྨས་མཚན་པ། དྲག་པོ་ལ་ནི་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རང་རང་གི་མཚན་མས་མཚན་པའི་ཁ་ཁྱེར་བྱའོ། ། ཤར་དུ་ཞི་བ་བྱ་བར་བཤད། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་རྒྱས་པ་སྟེ། ། དབང་གི་ལས་ནི་ནུབ་ ཏུ་བཤད། ། གསད་པ་བྱང་དུ་བྱ་བ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་ལས་དང་རྗེས་མཐུན་པར། ། རྡུལ་ཚོན་གྱིས་ནི་རྫོགས་པར་བྲི། ། ཡང་ན་མེ་ཏོག་དག་ཀྱང་རུང་། ། ཐབ་ཁུང་དག་ནི་དེ་ལྟར་བྱ། ། ཡམ་ཤིང་བུད་ཤིང་རྫས་ལ་སོགས། ། མཚན་ཉིད་མེ་ཡི་རྟགས་རྣམས་ནི། ། གཞན་དུ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པས་ ན། ། འདིར་ནི་བདག་གིས་མ་བསྒྲགས་སོ། ། མན་ངག་གཅིག་པུའི་རིམ་པ་དག། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལས་གྲགས་པ་རྣམས། ། མདོར་བསྡུས་ནས་ནི་ངེས་པར་ཡང་། ། ཇི་ཙམ་ནུས་པ་བཤད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུས་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ། དྲི་ཞིམ་པོས་བདུགས་ལ། གུར་ གུམ་དང་། ཙནྡན་དང་། ཐལ་བ་བསྲེས་པས་ལུས་བྱུགས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྒྱན་བགོ་བར་བྱ་སྟེ། སྟག་གི་པགས་པ་བགོས་ཤིང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བརྒྱན་ཏེ། ན་རའི་རུས་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྟག་ཏུ་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་བཟློག་ཚུལ་འཆང་བ་ནི། ། དེ་ནི་ཞི་སོགས་ལས་རྣམས་ལ། །

The wheel, the conch, the staff, the sword, the shield, the spear, the bell, the banner, and the peacock, as well as the goat—having prepared these five each, they should be drawn upon the ledges in the eastern direction. Having thus prepared all the hearths, one should fashion the rims in accordance with the specific activity. For pacifying, the rim should be marked with a vajra or a wheel; for enriching, with a jewel; for magnetizing, with a lotus; and for wrathful activities, with a trident. In this way, the rims should be marked with their respective symbols in accordance with the activity. It is taught that pacifying is to be performed in the east, enriching in the south, magnetizing in the west, and slaying in the north. Just as it accords with the activity, one should draw it completely with colored powders, or flowers may also be used; the hearths should be prepared in that manner. As for the sacrificial wood, fuel, substances, and so forth, as well as the characteristics and signs of the fire, since these have been explained extensively elsewhere, I have not proclaimed them here. I shall explain, in brief and as much as possible, the stages of the single pith instructions renowned in the Yoga Tantras. Then, the Vajra Master should bathe his body, perfume it with fragrant scents, and anoint his body with a mixture of saffron, sandalwood, and ashes. He should don the ornaments as described, wear a tiger skin, be adorned with the five mudrās, and, possessing the bone ornaments of a human, should constantly act for the benefit of sentient beings. Regarding the manner of wearing external attire, that is for the activities of pacifying and so forth.

ཐུགས་ནི་ཞི་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཉི་མས་གདུངས་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཚ། ། གངས་ལྟར་ནང་གྲང་ཕྱི་རོལ་ཚ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བོ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་འགྲོ་བ་ཚུལ་འདི་གསུངས། ། དེ་ལྟར་བུའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བགོ་བར་ བྱའོ། ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་ལས་སོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ལ། ཞལ་བཞི་པ་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕུར་བུའི་སྔགས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བྱེད་ནི་ར་ཀྵ་རཀྵ་དང་། ཧཱུཾ་གསུམ་དང་ཕཊ་ནི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གསང་སྔགས་དེ་ལས་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་ཏེ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པར་བྱས་ནས། ཐལ་བ་དང་བགེགས་རྣམས་བསྲེགས་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུར་བྱེར་བར་བསམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱང་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་བགེགས་ ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཕུར་བུ་དང་། རྡོ་རྗེ་དྲ་བ་དང་། ར་བ་ལ་སོགས་པས་ཐབ་ཁུང་གི་ཐོན་ཁོར་བགེགས་མེད་པར་བྱ་སྟེ། ཐབ་ཁུང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངམ་རང་གི་ལྷའི་ཚོགས་ཀྱི་ཡི་གེ་གང་ཡང་རུང་བ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལས་ཐབ་ཁུང་བསྐྱེད་ལ། དེའི་དབུས་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་རེ་ཕ་འབར་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གྲུ་གསུམ་པར་བྱས་ཤིང་བསྒོམས་ལ། དེའི་གྲྭ་གསུམ་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་གསུམ་ས་འོག་དང་ས་བླ་མཐོ་རིས་ཀྱི་གཟུགས་པདྨ་དང་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་ གསུམ་བསྐྱེད་དེ། དབུས་སུ་རེ་ཕ་འབར་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མཐོང་བ་དང་།

The mind should be known as peaceful. Like an ocean heated by the sun, it is hot on the outside; like snow, it is cold within but hot without. Through the wrathful forms of great compassion, the Tathāgata taught this method for beings. In accordance with such actions, one should don the specific types of garments. This is the activity of the practitioner. Then, generating the divine pride of one's own deity, one should assume the form corresponding to the activity as explained. One should recite the mantra of the kīla of body, speech, and mind for the four-faced one, as well as the clarifying syllables rakṣa rakṣa, the three hūṃs, and phaṭ. From that secret mantra, wrathful deities and others are emanated; having incinerated the entire host of vighnas, one should imagine the ashes and the obstructors being consumed and dispersed in the ten directions. Likewise, one should perform the postures such as the right leg extended. In this way, the hosts of obstructors are rendered obstacle-free around the perimeter of the hearth by means of the kīla, the vajra net, the fence, and so forth; thus, one should know the hearth to be consecrated. One should generate the hearth from the syllable hūṃ or any syllable of the assembly of one's own deity that accords with the activity. In its center, at the navel, the syllable repha (ra) blazing is completely transformed into a triangle, which one should meditate upon. At its three corners, with the three syllables oṃ āḥ hūṃ, one generates the three realms—the desire, form, and formless realms—as the subterranean, the terrestrial, and the celestial spheres, in the forms of a lotus, a wheel, and a vajra. In the center, one sees the blazing repha completely transformed.

མཚན་མའི་ཡི་གེ་གསུམ་དང་། རེ་ཕ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འབར་བའི་དབུས་སུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་པ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་དཔལ་ཁྲག་འཐུང་བར་སྤྲོས་ཏེ། ཞི་བའི་དོན་དུ་པཱ་བ་ཀའི་མེ་ བསྒོམས་ལ་ཞི་བའི་གཟུགས་ཅན་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་པ། ཕྱག་བཞི་པ། སྤྱན་གསུམ་པ། རལ་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ཕྱག་གཡས་པ་གཉིས་ན་དབྱུག་ཐོ་དང་། མི་འཇིགས་པ། གཡོན་པ་ན་བགྲང་ཕྲེང་དང་། སྤྱི་བླུགས་འཛིན་པ། རྒྱན་དང་གོས་དཀར་པོ་བསྣམས་པ། ། མཆོད་ ཕྱིར་ཐོགས་འཆང་བ། ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་བདུད་རྩི་དཀར་པོའི་རྒྱུན་འབབ་པ། རལ་པ་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་གནས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་མདོག་སེར་པོ། གོས་སེར་པོའི་རྒྱན་ཅན། དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་མེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོག་སྩོལ་བ། སྟོབས་དང་མདོག་དང་དཔལ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ཅོད་པན་དུ་བསྒོམ་མོ། ། རིམ་པ་གཞན་ཡང་དབང་དང་དགུག་པ་ལ་འདོད་པའི་མེ་དམར་པོ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། གོས་དམར་པོས་བརྒྱན་པ། ཁཎྜ་རོ་ཧ་ཅོད་པན་ལ་གནས་པ། ཁྱད་པར་དུ་གཡས་གཡོན་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པ། གཞན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། གསད་པ་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་མདོག་ནག་པོ་འཇིགས་པ་སྤྱན་ཟླུམ་པོ་ཧཱུཾ་གི་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པ་གོས་དང་རྒྱན་ནག་པོ་མི་རུས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ བརྒྱན་པ། ཟླ་ཕྱེད་ལྟ་བུར་འབར་བའི་དབུ་སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། གཟུགས་ཅན་མའི་ཅོད་པན་ཅན། ། གཡས་ན་རལ་གྲི་འཛིན་པ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ནག་པོ་འབར་བ་ལས་བྱ་རྒོད་དང་ཁྲ་ལ་སོགས་པས། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་བཀུག་སྟེ།

From the three syllables of the signs and the complete transformation of the syllable ra, in the midst of a blazing [fire], a water maṇḍala is established. Within it, the Lord of the Three Realms, the glorious Heruka, is emanated. For the purpose of pacification, one should meditate on the fire of pāvaka; he has the form of a pacifier, white in color, with one face, four arms, and three eyes. He wears a crown of matted locks, and his two right hands hold a staff and the gesture of fearlessness. His left hands hold a rosary and a water-pot. He is adorned with white ornaments and garments, wears a sacred thread, and a stream of white nectar flows from his entire body. One should meditate on ḍākinīs residing in his matted locks. Likewise, for the rite of enrichment, he is specifically yellow in color, adorned with yellow garments, and resides upon a maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra). He bestows the supreme [attainment] upon all sentient beings with the fire of wisdom; one should meditate on him as a crown, perfecting strength, color, and glory. Furthermore, for the rites of magnetizing and summoning, one meditates on the red fire of desire, residing upon a fire maṇḍala, adorned with red garments, and with Khaṇḍarohā residing in his crown. Specifically, his right and left hands hold a hook and a noose; the rest is as before. For the rite of slaying, he resides upon a wind maṇḍala, black in color and terrifying, with round eyes, born from the seed-syllable hūṃ. He is adorned with black garments and ornaments, and a garland of human bones. His hair is flared upward like a half-moon, blazing, and he wears the crown of Rūpiṇī. In his right hand he holds a sword. From the great, blazing black Bhairava, vultures, hawks, and so forth are summoned, filling the sky.

གང་དང་གང་བྱས་པ་དེ་ཟོས་པར་བསྒོམ་ མོ། ། རླུང་གི་མེས་ནི་གསད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱའོ། ། མེ་ལྷའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་ནི་འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལས་བྱུང་བའི་མེའམ། རྒྱུན་བཞག་གི་མེའམ། བྲམ་ཟེ་ཐ་མའི་མེས་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་། བློན་པོ་དང་། དགོན་པ་དང་། རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ ནས་བྱུང་བའི་མེས་བྱའོ། ། དབང་ལ་ནི་སྨད་འཚོང་མ་དང་། རྗེའུ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བའི་མེས་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་གར་མཁན་དང་། རོལ་མོ་བ་དང་། ལམ་དུ་བུས་པའི་མེས་བྱའོ། ། གསོད་པ་ལ་ནི་རྡོ་ལས་བྱུང་བའི་མེའམ། གདོལ་པའི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བའི་མེས་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བར་ལྡན་པར་བྱའོ། ། མེའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་སྣོད་གཉིས་ནི། ། མ་ཆག་སྡུག་ཅིང་མཛེས་པ་ལ། ཆང་ངམ་ཡང་ན་སྦྱར་བའི་ཆང་། ། མེ་ཏོག་ལྡན་པས་དགང་བར་བྱ། ། དེ་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་ཡིས། ། གཉིས་ཀ་ ཡང་ནི་བླུག་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་བདུན་པ་གཅིག་པུ་དང་། ། གཉིས་པ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་དག། གཅིག་ནི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་དག་ནི་བཞི་ཆ་ཡིན། ། གནས་ལ་ལེགས་པར་བཞག་ནས་སུ། ། གོས་ཀྱིས་བཀབ་སྟེ་མཆོད་པར་བྱ། ། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། སྦྱིན་ སྲེག་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། བདག་གི་གཡས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་དྲིལ་བུ་དང་། ། མཆོད་ཡོན་སྣོད་ནི་གཡོན་དུ་གཞག། དགང་གཟར་དང་ནི་བླུགས་གཟར་དང་། ། མར་ནི་མདུན་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནི་བསངས་ནས་གཞག། འདི་ནི་རྫས་གཞག་པའོ། །

Meditate that whatever is done is consumed. One should perform the activities of killing and so forth with the fire of the wind. This is the characteristic of the fire deity. Regarding that, for pacifying, one should use fire produced from milky trees, or a perpetual fire, or the fire of a low-caste brahmin. For enriching, one should use fire produced from the homes of kings, ministers, hermits, or the kṣatriya caste. For magnetizing, one should use fire produced from the homes of courtesans or the vaiśya caste. For summoning, one should use fire produced from dancers, musicians, or a fire carried on the road. For killing, one should use fire produced from stone or fire from the home of an outcaste. All of these should also be provided with charnel ground fire and charnel ground charcoal. This is the characteristic of the fire. Then, as for the two arghya vessels: they should be unbroken, beautiful, and pleasing. They should be filled with liquor or prepared liquor, together with flowers. Into both of them, one should pour the five nectars. The first [mantra] is the seven-syllable one alone; the second is the King Sumbharāja. One [vessel] is for one hundred and eight [recitations], and the second is for a quarter [of that]. Having placed them properly in their positions, cover them with cloth and make offerings. This is the ritual for the arghya vessels. All the materials for the fire offering should be arranged to my right. The vajra and the bell, as well as the arghya vessels, should be placed to the left. The offering ladle and the pouring ladle, and the butter, should be placed in front. Having consecrated everything, they should be set down. This is the arrangement of the substances.

དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་བླངས་ལ། གནོད་མཛེས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་ཀུ་ཤ་བླངས་ཏེ། ། དེའི་ཆུས་ལན་གསུམ་བསངས་ལ། རྩྭ་སྐམ་པོ་གཙང་མ་དང་བཅས་པས་དག་པར་བྱས་ཏེ། བདུད་རྩི་ལྔས་བསྲེས་ཏེ་ཐབ་ཁུང་དུ་བཞག་སྟེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། གསང་སྔགས་འདི་དང་བཅས་པར་རླུང་གཡབ་ཀྱིས་གཡབ་སྟེ་ཐབ་ཏུ་མེ་སྦར་རོ། ། དེའི་དབུས་སུ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་མེ་སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མེ་སྔགས་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འདིས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པ་མི་འཇིགས་པར་ བྱས་ལ། མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་གི་ཚིགས་ལ་བཀུག་པའི་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་སཏྭ་མ་གྲྀ་ཧི་ཏྭ་ཡུ་དྷཾ་མ་ཧཱ་རསྨི་ཨ་སྨིནྶནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་མ་ཧཱ་བཛྲ་པཱ་བ་ཀ། ཨགྣ་ཡེ་མ་མ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞི་བའིའོ། ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་མ་ཧཱ་བཛྲ་མ་ཧེནྡྲ། ཨགྣ་ཡེ་ མ་མ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་བཽ་ཥཊ་རྒྱས་པའིའོ། ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཀཱ་མ་ཨགྣ་ཡེ་མ་མ་ཨ་མུ་ཀཾ་བ་ཤིཾ་ཀུ་རུ་ཧོ། ། དབང་གིའོ། ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ཨགྣ་ཡེ་ཛ་ཧི་ཀྲོ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཨ་མུ་ཀཾ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱིའོ། ། མེ་ལྷ་འོངས་པ་དང་འཐོར་འཐུང་དང་ཉེ་རེག་བྱས་ཏེ་བཀུག་ལ་དམ་ ཚིག་གི་མེ་ལྷ་ལ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་བླངས་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བསྲེས་ཏེ་ཐུགས་ཀ་ནས་ཞབས་བསིལ་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་མ་ཧཱ་བཛྲ་པྲ་ཝཱ་ར་སཏྐཱ་རཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལན་གསུམ་ཨརྒྷ་འདི་དབུལ་ཏེ།

Then, having taken external fire, take kuśa grass with the secret mantra of the King Sumbharāja. Purify it three times with that water and cleanse it with clean, dry grass. Mix it with the five nectars (amṛta) and place it in the hearth. With this mantra: oṃ śrī heruka mahāvajra jvala hūṃ hūṃ, fan the fire with a bellows and ignite it in the hearth. In the center of that, visualize the samayasattva fire in the form previously described. Invite the jñānasattva fire with this mudrā and mantra. Form the right hand in the gesture of fearlessness, and by the method of bending the thumb to the joint of the ring finger, invite it. ehy ehi mahābhūta deva ṛṣi dvija sattva mṛṣṭvā yudhaṃ mahārasmi asmin sannihito bhava. oṃ heruka mahāvajra pāvaka agnaye mama śāntiṃ kuru svāhā. This is for pacifying. oṃ heruka mahāvajra mahendra agnaye mama puṣṭiṃ kuru bauṣaṭ. This is for enriching. oṃ heruka mahāvajra kāma agnaye mama amukaṃ vaśīṃ kuru hoḥ. This is for magnetizing. oṃ heruka mahāvajra krodha agnaye jaḥ hī krodhaya hūṃ amukaṃ māraya hūṃ phaṭ. This is for wrathful activity. Once the fire god has arrived, perform the ācāma and upaspṛśana and summon him to enter the samaya fire god. Then, taking the vessel for the offering water, mix it with the five nectars and offer the foot-washing water from the heart. oṃ śrī heruka mahāvajra pravārasatkāraṃ pratīccha svāhā. Then, with both hands, offer this argha three times.

ཨོཾ་མ་ཧཱ་མ་མ་ཡ་ཏད་ མ་གྲྀཧྣ་སིདྡྷིམྨེ་པྲ་ཡཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་མགོ་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་རྣམས་སུའོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་དྲུག་ཏུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པས་ཡིད་ཀྱིས་དབང་ བསྐུར་རོ། ། ལཱ་སྱ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། དར་དཔྱངས་དང་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་བཅིངས་ཏེ་གོ་བསྐོན་ནོ། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་དང་སྨན་ལ་སོགས་པ་ཁྲུས་ཀྱི་ཡོ་བྱད་དང་། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་སྤོས་དང་རྫས་སྔ་མ་དང་བཅས་པ་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ བཟླས་ཏེ་ཁྲུས་བྱའོ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་འདི་དག་སྟེ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་གསང་སྔགས་དང་། ཡི་གེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་བུམ་པ་ལྔས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཞི་བ་ ལ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའི་གཟུགས་ཅན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དབུ་རྒྱན་དུ་བསམ་མོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ལཱ་མའི་ཚུལ་ཅན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དབུ་རྒྱན་དུ་བསམ་མོ། ། དབང་ལ་ནི་དུམ་སྐྱེས་མའི་ཚུལ་ཅན་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དབུ་རྒྱན་དུ་བསམ་མོ། ། གསང་པ་ལ་ནི་གཟུགས་ཅན་མའི་ཚུལ་ ཅན་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དབུ་རྒྱན་དུ་བསམ་མོ། ། མེ་ལྷའི་ཞལ་དང་དགང་གཟར་གྱི་ཁ་ལ་རང་གི་བདག་པོའི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་དགོད་དོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛི་ནི་ཛི་ཀ་སྭཱ་ཧཱ། འདིས་མར་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་ལཱ་མ་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་སོགས་ པའི་སྔགས་ཀྱིས་གདབ་བོ། །

OṂ MAHĀMĀYĀ TAD MA GṚHṆA SIDDHIM ME PRAYACCHA SVĀHĀ. This is the ritual for the invitation. Then, the three wheels should be consecrated: OṂ ĀḤ HŪṂ at the head, throat, and heart. Then, the six limbs should be arranged. Then, the empowerment is conferred mentally by Vajrasattvī and the others. One should offer the eight offerings, such as Lāsyā and the rest, and don the armor by binding the silk streamers, garlands, and so forth. Then, using the ritual implements for bathing, such as a mirror and medicinal substances, and ringing the bell, one should perform the bath while reciting the hundred-syllable mantra together with the previous substances. The hundred-syllable mantra is as follows: OṂ HERUKA VAJRA SAMAYA MANUPĀLAYA, and so forth. Then, the empowerment is conferred with five vases empowered by the secret mantras of the four ḍākinīs and the twenty-two-syllable secret mantra. For the rite of pacification, one should visualize Vairocana in the form of a ḍākinī as the crown ornament. For the rite of enrichment, one should visualize Ratnasambhava in the manner of Lāmā as the crown ornament. For the rite of power, one should visualize Amitābha in the manner of Khaṇḍarohā as the crown ornament. For the secret rite, one should visualize Amoghasiddhi in the manner of Rūpiṇī as the crown ornament. One should place the seed syllable of one’s own lord upon the face of the fire deity and the mouth of the pouring ladle. Then, with OṂ ḌĀKINĪ JINI JIKA SVĀHĀ, one consecrates the ghee. Likewise, for the rite of enrichment, one should apply the mantras of Lāmā, Ratnasambhava, and the others.

དེ་ལྟར་མེ་འབར་བར་ཤེས་ནས་ཐོག་མར་བླུགས་གཟར་གྱིས་དགང་བླུགས་གསུམ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་སྔགས་འདི་དང་བཅས་པར་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་མེ་འབར་བ་དང་མདོག་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལས་བགེགས་མེད་པར་ཤེས་ནས། བགེགས་ཐམས་ཅད་བཅིང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཞི་ནས་ཀུ་ཤ་དགྲམ་མོ། ། ཨོཾ་ཨི་མེ་ཀུ་ཤ་ཤུ་བྷ་དིབ་བྱ་སུ་ར་བྲཧྨ་པ་བི་ཏ། ཏྲི་ན་རཏྣ་ཏྲ་ཡ་ར་ཏ་ཧི་དྷི་པྲྀ་ཐི་བི་ཛ་གརྦྷ། ཨ་བིགྷྣཾ་མ་མ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་བནྟུ་སྭཱ་ཧཱ། འདི་ལྟ་བུའི་རིམ་པས་རྩ་བ་དང་བཅས་པར་ཕྱུང་སྟེ། མདོག་ལྗང་གུའི་ མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སྦྱོར་རོ། ། གཞན་རྣམས་ལ་ནི་མཉམ་པར་གཅད་པར་བྱའོ། ། མེའི་རིམ་པ་ནི་ཤར་ནི་ཤར་གྱི་མདུན་ནས་ཏེ། ལྷོ་ནི་ལྷོའི་མདུན་ནས་སོ། ། ནུབ་ནི་ནུབ་ཀྱི་མདུན་ནས་སོ། ། བྱང་ནི་བྱང་གི་མདུན་ནས་སོ། ། མེ་ཐབ་ཀྱི་ས་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་ ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་ལ་བསྔགས་ཏེ་བསང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཞལ་བཞི་པའི་སྔགས་སམ། ། ཁཎྜ་རོ་ཧའི་གསང་སྔགས་གང་ཡང་རུང་བས་མདའ་དང་ཚོན་སྐུད་ལ་བཏབ་སྟེ། མདའ་བཞི་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་བཙུགས་ལ་སྣ་ལྔའི་སྐུད་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ན་རྡོ་ རྗེའི་བཅིང་བ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཀུ་ཤ་ལ་སོགས་པ་དགྲམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་མེའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དངུལ་གྱི་སྣོད་དམ། པདྨའི་སྣོད་གང་ཡང་རུང་བ་མདུན་དུ་བསམས་ཏེ། ཡང་མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་དང་། འཐོར་འཐུང་བྱིན་ལ་དགང་བླུགས་དབུལ་ལོ། ། དེ་ལ་ རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ལག་པ་བཞག་སྟེ།

Having thus recognized that the fire is blazing, first offer three ladlefuls of the pouring vessel together with this mantra: OṂ ŚRĪ HERUKA JVALA JVALA HŪṂ. Then, having ascertained from the blazing of the fire, its color, its sound, and so forth, that there are no obstructing spirits (vighna), one should spread kuśa grass from the four directions in order to bind all obstructing spirits. OṂ IME KUŚA ŚUBHA DIVYA SURABRAHMAPAVITA TRINARATNATRAYARATAHIDHIPṚTHIVĪJAGARBHA AVIGHNAṂ MAMA ŚĀNTIṂ KURVANTU SVĀHĀ. In this manner, having extracted [the grass] together with its roots, those possessing the characteristics of green color are employed for pacifying (śānti) and enriching (pauṣṭika) rites. For others, they should be cut evenly. Regarding the sequence of the fire: the eastern [grass] is from the front of the east, the southern from the front of the south, the western from the front of the west, and the northern from the front of the north. Throughout the entire area of the fire pit, one consecrates and purifies the vessel for the offering water (arghya) with the mantra of the Four-Faced One. Then, with either the mantra of the Four-Faced One or any suitable secret mantra of Khaṇḍaroha, one empowers the arrows and the colored threads. If the four arrows are planted in the cardinal and intermediate directions and completely encircled with the five-colored thread, the vajra-binding (vajrabandha) is accomplished. This is the ritual for spreading the kuśa grass and so forth. Then, in accordance with the activity of the fire, one visualizes in front a vessel of silver or a lotus vessel as appropriate. Having offered the offering water, the water for the feet (pādya), and the water for sprinkling (prokṣaṇa), one offers the ladlefuls. The sequence for that is as follows: placing the hands between the two knees, [one should proceed].

ལག་པ་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་དགང་གཟར་བླངས་ལ། མཐེ་བོང་དང་མཐེའུ་ཆུང་བརྟན་པར་བཟུང་སྟེ། སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་ཡུ་བའི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ་མར་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཀང་བའི་དགང་བླུགས་བདུན་ ནམ་གསུམ་མམ་གཅིག་མེ་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ལྷའི་ཞལ་དུ་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་ཨགྣ་ཡེ་ཨ་མུ་ཀ་སྱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་བསྲེག་པའི་རིམ་པ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དང་པོར་དགང་བླུགས་དབུལ། དེ་ནས་ཡམ་ཤིང་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ དུའོ། ། མར་ནི་ཞལ་དུའོ། ། དེ་ནས་ཏིལ་དང་འབྲས་ཆན་དང་། ཞོ་ནི་ཕྱག་ཏུའོ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་དང་དཱུར་བའི་མྱུ་གུ་ནི་སྤྱི་གཙུག་ལའོ། ། དེ་ནས་ནས་དང་གྲོ་དང་འབྲས་དང་མོན་སྲན་གྲེའུ་རྣམས་ནི་ཞལ་ལའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞི་བའི་རྫས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དྲི་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་ནི་འོད་འབར་བ་ལའོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་ལའོ། ། མཆོད་ཡོན་དང་འཐོར་འཐུང་ནི་ཕྱག་ལའོ། ། མར་མེ་ནི་མདུན་དུ་སྟེ། དེ་དག་ནི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་སྡིག་པ་བསྲེག་པའི་ཕྱིར་དང་པོར་ཏིལ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་ སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་རྫས་ཐམས་ཅད་གསང་སྔགས་གཅིག་གིས་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ན་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་ཡ་སརྦྦ་བྷིསྨཾ་ཀུ་རུ་སརྦྦ་བིགྷྣཱཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨ་མོ་ཀ་སྱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཡང་ན་ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀཱ་ཡ་བིད་མ་ཧེ་བིདྱཱ་རཱ་ཛཱ་ཡ་དྷི་མ་ཧེ་ཏན་ནོ་བཱི་ར་པ་ར་ཛོ་ཏ་ཡ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨ་མོ་ཀ་སྱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ ཧཱ།

Taking the darvī ladle with the right hand in a vajra-fist, holding the thumb and little finger firmly and placing the remaining fingers upon the handle, one should offer seven, three, or one pūrṇa ladlefuls completely filled with ghee into the mouth of the fire deity (agni-deva) with the fire deity’s mantra: Oṃ heruka agnaye amukasya śāntiṃ kuru svāhā. The same should be applied to all [substances]. Then, the sequence of the burnt offerings (homa) should be observed: first, offer the pūrṇa ladle. Then, the firewood (samidh) is offered into the maṇḍala of light. Ghee is offered into the mouth. Then, sesame, cooked rice, and curd are offered into the hands. Then, kuśa grass and sprouts of dūrvā are offered upon the crown of the head. Then, barley, wheat, rice, and mung beans are offered into the mouth. The same applies to the substances for pacification (śāntika) and so forth. Incense is offered at the heart. Flowers are offered upon the head. Incense smoke is offered into the blazing light. Water for the feet is offered at the feet. The drinking water and sprinkling water are offered into the hands. The lamp is offered in front; such is the sequence. Then, in order to burn away misdeeds, first perform the sesame homa: Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya svāhā. Then, all substances should be offered with a single secret mantra: Oṃ vajra anala mahābhūta jvalaya sarvabhismāṃ kuru sarvavighnāṃ hūṃ phaṭ amukasya śāntiṃ kuru svāhā. Alternatively: Oṃ herukāya vidmahe mahāvidyārājāya dhīmahi tanno vīraparājotaya ya hūṃ amukasya śāntiṃ kuru svāhā.

ཡང་ན་རྒྱུད་གཞན་ལས་བཤད་པ་སོ་སོའི་སྤྱིའི་གསང་སྔགས་ཀྱང་རུང་ངོ་། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཛྙཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཡམ་ཤིང་གིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་གྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་དང་ཡུངས་ཀར་རྣམས་ ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོ་དང་ཟན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུཿཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུར་བའི་མྱུ་གུའིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བེ་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛ་ཡཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲུའིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལཱ་ཡ་ སྭཱ་ཧཱ། མ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་མ་གྲུགས་པའི་འོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཤྲཱི་བྷ་ཡ་བྷ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། སྟར་ཀ་དང་། བླ་གོར་ཞོ་ཤ་དང་། ཛཱ་ཏི་ཕ་ལ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཞུ་བའི་རྫས་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མེའི་རང་གི་གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨུ་དུམྺཱ་རའི་ཤིང་གི་ ཡལ་ག་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ནི། ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་ནས་རང་གི་མིང་དང་མཐར་སྭཱ་ཧཱ་བཅས་པའི་རིམ་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བསྲེས་ཏེ། སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལ་འཐོར་འཐུང་དང་། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ ལྷ་སྤྱན་དྲངས་ལ། སྙིང་ག་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་ནས་ནམ་མཁའ་ལས་བཀུག་སྟེ། ལས་མ་ལུས་པའི་གཞི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྷ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལས་ཀྱི་རྒྱན་དང་། ན་བཟའ་དང་། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མདོག་དང་།

Alternatively, the general secret mantras explained in other tantras are also suitable. Oṃ vajrājñāya svāhā is for the firewood. Oṃ agnaye svāhā is for the ghee. Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya svāhā and pāpaṃ dahana svāhā are for the sesame and white mustard seeds. Oṃ sarvasampade svāhā is for the curd and rice. Oṃ apratihata vajrāya svāhā is for the kuśa grass. Oṃ vajrāyuṣe svāhā is for the dūrvā sprouts. Oṃ mahāvegāya svāhā is for the barley. Oṃ vajraghasmare svāhā is for the wheat. Oṃ vajravijayāya svāhā is for the grains. Oṃ mahābalāya svāhā is for the māṣa beans. Oṃ vajrapuṣṭaye svāhā is for the unbroken rice. Oṃ mahāśrībhaya bhaye svāhā is for the walnuts, plagor-zho-sha (a type of fruit), and jātīphala (nutmeg). For the remaining substances that are to be melted, the homa should be performed with their own respective secret mantras. For the remaining items such as branches of the udumbara tree, the homa should be performed in the sequence beginning with Oṃ and ending with the name of the substance itself followed by svāhā. All substances should be mixed with the five amṛtas and then offered in the homa. Then, having performed the argha (libation), prokṣaṇa (sprinkling), and so forth upon the fire, one should invite the wisdom fire-god (jñānāgni). Stimulated by the light rays of the syllable Hūṃ from one’s heart, he is summoned from the sky. The supramundane wisdom fire-god, the basis for all activities without exception, is invited with the ornaments, garments, and colors as previously described.

ཕྱག་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ དཔལ་ཁྲག་འཐུང་གི་གཟུགས་བྱོན་པ་དང་། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་དང་། རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། འཁྱུད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་བྷ་ག་བཱན། ཨི་ཧ་བཱཀྱ་ས་མ་ཡེ་མ་ཙ་པཉྫ་ཨི་ མྲྀ་ཏ་ཨརྒྷཾ་སཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭ་བུ་ཙཾ་བི་ཏྲ་སི་ཏ་མེ། འདིས་ཐབ་ཁུང་གཡས་ཀྱི་དྲུང་དུ་བལྟས་ཏེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཞབས་བསིལ་དང་མཆོད་ཡོན་དང་། འཐོར་འཐུང་དང་། ལྷ་བཤོས་དང་། ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། རྩ་ བའི་སྔགས་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྟོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་། དྲིལ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱའོ། ། དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ས་མ་ཡ་ཧོ་འདིས་མེ་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ཞལ་དུ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ལྟར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མེ་ལོང་གི་ཐོག་ཏུ་ཁྲུས་བྱས་ལ་དབང་ལྔ་གསོལ་ཏེ། དར་དཔྱངས་དང་། ཕྲེང་བ་བཅིངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རང་གི་ཐུགས་ཀར་མཚན་མའི་དབུས་སུ་རང་གི་ཟླ་ཚེས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་ལྷའི་རང་ བཞིན་མཐོང་བ་ལ་ཡང་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་བསངས་ཏེ། དེ་ནས་དགང་གཟར་བླངས་ལ་ཇི་ཙམ་ནུས་པའི་དགང་བླུགས་མེ་ལྷའི་ཞལ་དུ་དབུལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བླུགས་གཟར་གྱིས་སྟོང་ངམ།

As for how the mudrā is positioned: the form of the glorious Heruka appears, and from the light rays of the seed syllable of the wisdom-being (jñānasattva) at his heart, one invites the wisdom-being with one’s own samaya-mudrā. Binding the embracing mudrā, recite: Oṃ śrī vajra heruka ehyehi bhagavān iha vākya samaye macapañca imṛta arghaṃ saṃpratīccha svabhūcaṃ vitrasita me. Looking toward the right side of the hearth with this, recite: Oṃ śrī vajra he heruka hūṃ hūṃ phaṭ ḍākinī jvalasambhara svāhā. Having perfectly made offerings of water for the feet, the water for the mouth, the sprinkling water, the divine food, and the lāsyā [dance] and so forth, one praises with the eight root mantras. Binding the vajra, one performs the summoning, entering, binding, and subjugating with the hook, noose, chain, and bell. With dṛśya jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ samaya stvaṃ samaya hoḥ, one causes the essence of all things to enter the mouth of the fire-god’s samayasattva. Then, as before, having performed the ritual bath upon a mirror and requested the five empowerments, one binds the silk streamers and garlands. One sees the nature of the sixty-two deities of the entire maṇḍala within the crescent moon syllable at the center of the sign in the heart of the wisdom-being, and offers the water for the mouth. Having purified all the homa materials as before, one then takes the pouring ladle and offers as many ladlefuls as possible into the mouth of the fire-god. Likewise, with the dipping ladle, [offer] a thousand or—

བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ། ཕྱེད་དམ། བཞི་ཆ་ཡང་རུང་ བསྲེག་གོ། ། དེ་ནས་ཡང་དགང་བླུགས་གསུམ་དབུལ་ཏེ། འདི་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པ་ཀུན་ལ་བཅུ་ཆའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ལ་དགང་བླུགས་དང་སྤོས་དང་། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་གསུམ་མམ་གཅིག་བཟླས་ཏེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དག་པ་དབུལ་ལོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དབྱངས་སྐྱོང་གི་གསང་སྔགས་སམ་ཡི་གེ་བདུན་པའམ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་གསང་སྔགས་གང་ཡང་རུང་བ་ལས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་མཐར་གདགས་སོ། ། རྒྱས་པའི་མཐར་ནི་ པུཥྚིང་ཀུ་རུ། བཽ་ཥཊ་དབང་གི་མཐར་རོ། ། གསད་པའི་མཐར་ཕཊ། ཡང་དྲི་ཞིམ་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། ཐམས་ཅད་བདག་གིས་ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པ་འབྱོར་པའི་དོན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར། རྒྱུད་ལས་བཤད་ པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། བ་ལང་ཤ་དང་རྟ་ཤ་དང་། ཤྭ་ནའི་ཤ་དང་ཁྱིམ་བྱ་དག། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་ངེས་པར་འཇིག། ཕྱིར་བཟློག་ཕྲེང་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་ལས་རྣམས་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྔགས་གཉིས་ ཀྱིས། ། དགུག་པ་ལ་སོགས་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པའི་མཐར་ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་གསུམ་མམ། བདུན་ནམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་ཀྱིས་སྦར་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་དང་། འཐོར་ འཐུང་དང་།

One hundred and eight, or half, or even a quarter, should be offered. Then, offer three full oblations; in this way, a tenth-part homa should be performed for the entire maṇḍala without exception. For all of them, offer full oblations, incense, and the sound of the bell, and recite the hundred-syllable mantra three or one time, then offer pure flowers and so forth. Perform the homa with all the ritual implements as previously described. To any secret mantra of the Vidyādharī, or the seven-syllable mantra, or the near-heart mantra of Vajravārāhī, append the words: "For this [purpose], śāntiṃ kuru svāhā." At the end of the rite of enrichment, append "puṣṭiṃ kuru"; at the end of the rite of power, "vaśam"; and at the end of the rite of slaying, "phaṭ." Furthermore, whatever arises from fragrant substances, one should perform the homa with all of them for the sake of providing food and so forth. Having thus performed the homa for one's desired aim, for the sake of accomplishment, one should perform the homa with the substances explained in the tantra. "By making a triangular maṇḍala with the flesh of a cow, the flesh of a horse, the flesh of a jackal, and the flesh of a domestic fowl, even a Buddha will certainly be destroyed. With the secret mantra of the Averting Garland, perform the activities such as pacification and so forth. With the two mantras of Vajravārāhī, perform the activities such as summoning and so forth." Then, at the conclusion of performing the homa as desired, ignite it with ghee oblations while reciting this near-heart mantra three, seven, or twenty-one times: "Oṃ hrīḥ ha ha hūṃ hūṃ phaṭ." Then offer the water for the face, the water for the feet, and the water for sprinkling.

དྲིལ་བུའི་རོལ་མོ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དབུལ་ལོ། ། དགང་བླུགས་ཀྱི་མཐར་བདེ་ལེགས་དང་རོལ་མོ་དང་། བཀྲ་ཤིས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་བསྟོད་པ་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་གསོལ་ལ། བཟོད་པར་གསོལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ ལ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་མུཿའདིས་སྟེང་དུ་དགྲོལ་ཏེ། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཞེས་བྱ་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་ཉ་དང་ཤ་དང་། ཆང་དང་། ཟན་དྲོན་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་གཏོར་མ་བྱིན་ནོ། ། མེའི་དབུས་ནས་ཡེ་ཤེས་ སེམས་དཔའ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གྱུར་ཏེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་མེ་ལ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། སྲེག་བླུགས་ཀྱི་མཐར་བསྒྲུབ་བྱ་བཟུང་ལ་དགང་བླུགས་དབུལ་ལོ། ། མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་དང་བསང་ གཏོར་ཡང་བྱ། སྒྲུབ་པ་པོ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་གསོལ་ཏེ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་ཡ་ཧི་ཡ་ཧི། སརྦྦཾ་རྩེ་ཁེ་པ་ར་ཨ་ཐཾ་ཙ་ས་ཏི་དྷ་མ་ག་ཙ་ཧ་ཕྱག་བྱུག་ཅེས་བྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཐེ་བོང་ཕྱིར་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་མེ་འབར་བའི་གཟུགས་ཅན་དུ་བལྟ་བ་དེ་ གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། རྗེ་བཙུན་གྱི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཡང་ལན་བདུན་གྱི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལཱ་ཡ། ཞེས་བྱ་བས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུར་བུ་དང་། མདའ་རྣམས་ཕྱུང་ལ།

Offer the bell music as before. At the conclusion of the filling and pouring, offer verses of well-being, music, and auspiciousness. Then, perform the praise, request the desired accomplishments, and ask for forgiveness. Form the vajra-binding mudrā and release it upward with "Oṃ heruka muḥ," reciting "Oṃ, you have accomplished all the welfare of sentient beings," and so forth. Then, with the secret mantra "Oṃ kha kha khāhi," offer the torma completely filled with fish, meat, alcohol, warm dough, and so on. Request the wisdom being from the center of the fire to return to the dharmadhātu. Then, having offered the drinking water and so forth to the fire, perform the homa with the remaining homa materials. At the conclusion of the pouring, hold the object of accomplishment and offer the filling and pouring. Also perform the drinking water, foot-washing water, and the cleansing torma. The practitioner should also request the desired accomplishments, reciting: "Oṃ agnaye yahi yahi sarvaṃ tṛptipara athaṃ ca sati dhama gaca ha phyag byug." With the mudrā of invitation, in the manner of extending the thumbs outward, visualize the emanated fire in the form of a blazing mass and request it to depart. Possessing the divine pride of one's own deity, offer the torma to the guardians of the directions. Recite the hundred-syllable mantra of the Venerable One seven times. With "Oṃ vajra kīli kīlāya," extract the directional stakes and arrows.

ལས་ཐམས་ ཅད་པའི་ཆུ་འོ་མ་དང་བཅས་པ་ཁཎྜ་རོ་ཧའི་རིག་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་སྟེ། ཁྲུས་བྱས་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ། གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་མདུན་དུ་བྱ་ཞིང་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། ། ། དཔལ་སྡོམ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྒྱུད་ལས། ། སྦྱིན་སྲེག་རིམ་པ་ཕྱུང་བ་འདིས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་རྟག་དགའ་བའི། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་གྲུབ་པར་ཤོག། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་མིང་གི་རྒྱུད་ལས། དཔལ་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་གྲུབ་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་ མཁན་པོ་དྷརྨྨ་བྷ་དྲ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིག་པ་གཞོན་ནུས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་བའོ། །

Having sprinkled water for all-purpose rites mixed with milk with the vidyāmantra of Khaṇḍarohā, one should perform an ablution and set [the vessel] aside. Then, having circumambulated three times, one should perform songs, dances, and so forth before [the deity] and remain as comfortably as possible. By this extraction of the sequence of the homa from the Śrī Saṃvarayoginītantra, may the yogi swiftly attain the accomplishments of perpetual joy. This concludes the Śrī Cakrasaṃvara-homa-vidhi from the Śrī Heruka-nāma-tantra, composed by the great accomplished master Kṛṣṇapāda. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Dharmabhadra and the chief editor-translator, the monk Rigpa Shönnu.