A Sādhana of the Glorious Cakrasamvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སཾ་བ་ར་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡི་དྭགས་གདན་ལ་བཞུགས་ ཤིང་ཞལ་རྣམས་ཀུན་ལ་སྤྱན་གསུམ་དང་ནི་ཕག་མོ་དམར་མོའི་ལུས། ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་འཁྱུད་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མྱུར་དུ་གླང་ཆེན་གཙོ་བོའི་པགས་པ་བརྒྱངས། ། ལྷག་མ་གཡོན་པའི་ཕྱག་བཞིས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཞགས་པ་མི་ཐོད་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་འཕྱང་། ། གཡས་ པས་གྲི་གུག་རྩེ་གསུམ་དགྲ་སྟ་རྔེའུ་ཆུང་འཆང་བའི་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་གསང་བའི་དོན། ། སྒྲུབ་པའི་གསང་སྔགས་ཀུན་བསྡུས་ནས། ། བརྡ་ཡི་སྐད་ཀྱིས་སྦས་པས་ཏེ། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དེ་བདག་གིས་བཤད། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་འོད་ཚོགས་ཀྱིས། ། མདུན་དུ་བདེ་གཤེགས་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱིས་ལེགས་མཆོད་དེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་རྣམ་བསྒོམས་ནས། ། སྣ་ཚོགས་པད་ཉི་ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ། ། ཧཱུཾ་འབྱུང་མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་སྤྲོས་ཏེ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཕུར་སོགས་ བྱ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་མཁའ་དབྱིངས་སུ། ། འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ལས། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་བཞིར་གྱུར་པའི། ། འབྱུང་བ་བཞི་ཡི་རྣམ་པ་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། བ་ལང་གནས་ཀྱི་ལྕི་སྐམ་དང་། ། ལྷག་མ་མགོ་སྐམ་དེ་ནས་སུ། ། དུང་ཆེན་པོ་ཡི་ ངོ་བོ་དང་། ། མི་ཕྱེད་རུས་སྦལ་དག་འགྱུར་བས། ། ཕྱག་བཞི་པ་དང་ཞབས་བཞི་པ། ། དེ་བཞིན་ཕྱག་འབུམ་བར་དུ་སྟེ། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvarasādhanaṃ nāma. In the language of Tibet: dPal ’khor lo sdom pa zhes bya ba’i sgrub thabs (The Sādhana of the Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the Blessed One, the glorious Heruka! Seated upon a seat of hungry ghosts, with three eyes in every face and the body of the red Vārāhī, he embraces with his two primary hands, while the other two quickly stretch out the hide of the lordly elephant. With the remaining four left hands, he holds a khaṭvāṅga, a lasso, a human skull, and a hanging head of Brahmā; with the right hands, he holds a curved knife, a trident, a battle-axe, and a small drum—to the Heruka who holds these, I pay homage. Having condensed all the secret mantras of the practice of the secret meaning of the Cakrasaṃvara, and having concealed them in symbolic language, I shall now explain that sādhana. With the mass of light from the seed-syllable at the heart, the Sugatas are invited before one. Having made excellent offerings with all types of offerings, one recites the refuge in the Three Jewels and so forth. Having meditated on everything as empty, from a multicolored lotus and sun, a vajra arises from the syllable HŪṂ. From the HŪṂ, the hosts of ḍākinīs are emanated; the wise should perform the ritual of the stakes and so forth. The wise, within the expanse of space, from the gathering of all the elements, should meditate on the forms of the four elements as they become the fourfold variety. This is the sequence: from the dried dung of the cow’s dwelling, and then the dried head, the essence of the great conch, and the indivisible tortoise—thus he becomes four-armed and four-legged, and likewise up to a hundred thousand arms, white in color, a great wrathful deity.

རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལུས་ལ་འཁྱུད། ། དཔའ་བོ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། སྐུ་ལ་ཐལ་བས་ཉེ་བར་བྱུགས། ། ཞལ་ གྱི་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས། ། ཡི་དྭགས་ཆེན་པོ་གདན་དུ་བྱས། ། རྒྱལ་བའི་འོད་ཟེར་སྤྲིན་ཆེན་པོ། ། དེ་ལས་ཀུན་དུ་རྣམ་པར་འཕྲོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་གིས་ལུས་ལ་བརྒྱན། ། རལ་པ་ཡི་ནི་ཐོར་ཚུགས་ཅན། ། གཡས་ཀྱི་ཞལ་ནི་གནག་པ་སྟེ། ། གཡོན་པ་དམར་བ་འཇིགས་པ་ཅན། ། རྩ་བའི་ཞལ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀར། ། རྒྱབ་ནི་གསེར་དུ་སྣང་བའོ། ། དུས་མིན་འཆི་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཞིང་། ། ཡན་ལག་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་སྦྱར། ། ཐོད་པ་ཨརྒྷ་སྣོད་ཀྱིས་ནི། ། ཞལ་དང་མཚོན་ཆར་ངེས་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ཡི་ཤེས་རབ་འཇིགས་པ་མ། ། ཐོད་པའི་དུམ་བུའི་སྐེ་རགས་ཅན། ། ཐོད་པ་ ཤིན་ཏུ་གང་བ་དང་། ། དེ་ཡི་ཁ་དོག་ལག་ཆར་འཛིན། ། རི་བོ་ཚང་ཚིང་སྨན་ལྗོངས་དང་། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ངོས་དག་ལ། ། གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་དུ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྦྲུལ་དང་བསྲུང་པར་བྱ། ། ཁ་སྦྱོར་ཁ་སྦྱོར་ དུ་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་བརྗོད། ། རྡོ་རྗེ་འབྱེད་བྱེད་པདྨ་ལ། ། དེ་ཚེ་བུང་བ་ལྟ་བུར་འཁོར། ། བྲུད་པ་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་བཤད། ། དེ་ནས་རིམ་བཞིན་སྤྲོས་བྱས་ནས། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྱུད་བྱ་སྟེ། ། གཏུན་ཤིང་གིས་ནི་བསྐྱོད་པར་བྱ། ། དབྱིག་པའི་མདའ་ཡིས་མཉམ་(སྒྱོར་,སྦྱོར་) ཏེ། ། དེ་ནས་རིག་མ་ཞུ་བར་གྱུར། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ཡི། ། མྱུར་བ་ཉིད་དུ་བདག་ལ་བསྐུལ། །

Embracing the vajra and bell with the body, the hero wears a garland of skulls. His body is smeared with ashes, and his fangs are slightly bared. A great preta is used as a seat, and from him, great clouds of the Victor’s light rays radiate in all directions. His body is adorned with the six mudrās, and he has a topknot of matted hair. The right face is black, the left is red and terrifying, the central face is extremely white, and the back appears golden. Victorious over untimely death, his limbs are joined with a khaṭvāṅga. With a skull-cup and an argha vessel, his face and weapons are firmly joined. His wisdom consort is Bhairavī, wearing a girdle of skull fragments. She holds a skull-cup, completely full, and her color and implements are the same as his. On mountains, dense forests, medicinal valleys, and the shores of great oceans—in the primordially established charnel grounds—one should draw the maṇḍala there. Just as it has become the dharmakāya, so should it be protected with snakes. Having become the union of unions, it is called the vajra chain. Upon the lotus that opens the vajra, one then circles like a bee. Rubbing is explained as the vajra itself; then, having emanated in sequence, one should embrace with the hook and stir with the pestle. Joining with the staff-arrow, the consort then melts. All the Buddhas gathered together swiftly exhort me.

ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་སཏྭ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿསུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོ། ། ཡོངས་སུ་བསྐུལ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་བདེ་བའི་བདག། ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ བཞིན། ། གཉུག་མའི་སྔགས་ལས་བྱུང་གྱུར་ཏེ། ། ཁུ་བའི་གཟུགས་ལས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དེ་ནས་ཨཾ་ཧཱུཾ་གཉིས་ལས་བཞེངས། ། ཁ་དོག་སྔོན་པོ་འཇིགས་པ་པོ། ། དམར་པོ་འོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་འབར། ། ཞལ་བཞི་པ་སྟེ་འཇོགས་པ་ཅན། ། དྲུག་གཉིས་ཕྱག་གིས་རྣམ་ པར་བརྒྱན། ། ཨུ་མ་ཨུ་མའི་བདག་པོ་མནན། ། ཉིན་བྱེད་དབང་ཕྱུག་གདན་དུ་བཏིང་། ། རྩ་བའི་ཞལ་ནི་ཤིན་ཏུ་གནག། གཡས་པ་ཀུནྡ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གཡོན་པ་དམར་པོ་འཇིགས་པ་པོ། ། ནུབ་ནི་གསེར་དུ་འབར་བའོ། ། སྔར་གྱི་ལག་ཆར་ཡང་དག་ལྡན། ། སྤྱན་གསུམ་ གྱིས་ཀྱང་ཡང་དག་མཛེས། ། ཅུང་ཟད་ཁྲོ་ཞིང་བཞད་པའི་ཞལ། ། གཡོན་བརྐྱང་བ་ཡི་གར་གྱིས་བཞུགས། ། དེ་ཡི་ཤེས་རབ་ཕག་མོ་ནི། ། དམར་མོ་ཁ་དོག་ཆེར་འབར་བ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་རྣམ་པར་མཛེས། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་མི་ཐོད་འཕྱང་། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ ཞལ་བཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནི་ལུགས་ལས་བཟླས་པའོ། ། ཨོཾ་དྷརྨཱ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྙེན་པའོ། ། ཨོཾ་ ཧ་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོ། ། ཨོཾ་ན་མ་ཧི་སྤྱི་བོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཧུ་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། །

OṂ MAHĀSUKHA VAJRASATTVA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SURATA STVAṂ DṚŚYA HOḤ. By the mere act of exhortation, the Lord of Bliss of the world-systems arises according to the stages of generation from the innate mantra. From the form of the seminal essence, the Vajra-holder emerges, then arising from the two syllables AṂ and HŪṂ. Blue in color and terrifying, he blazes with a maṇḍala of red light. He has four faces and is formidable, adorned with twelve arms. He tramples upon Umā and Īśvara, who are spread out as his seat. His central face is intensely black, the right is like a kunda flower, the left is red and terrifying, and the western face blazes like gold. He is perfectly endowed with his former implements and is beautifully adorned with three eyes. His face is slightly wrathful and laughing, and he stands in the dancing posture with the left leg extended. His consort, Vārāhī, is red and intensely blazing, beautiful with one face and two arms, holding a vajra and a human skull. The Blessed One blesses his four faces with: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ; OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ; OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ; OṂ ĀNAYA HO BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the reverse recitation. OṂ DHARMADHĀTU SVABHĀVĀTMAKO ’HAṂ is the approach recitation. OṂ HA at the heart is Vajrasattva. OṂ NAMO HI at the crown is Vairocana. OṂ SVĀHĀ HU at the top of the head is Padmanarteśvara.

ཨོཾ་བཽ་ཥཊ་ཧེ་མཆན་ཁུང་གཉིས་སུ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་མིག་གཉིས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའོ། ། ཨོཾ་ཕཊ་ཧཾ་རྟ་མགྲིན་ཏེ། ཡན་ ལག་ཐམས་ཅད་ལ་མཚོན་ཆའོ། ། ཨོཾ་ཨོཾ་བཾ་ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའོ། ། ཨོཾ་ཧཾ་ཡོཾ་སྙིང་གར་གཤིན་རྗེ་མའོ། ། ཨོཾ་ཧྲིཾ་མོཾ་ཁར་རྨོངས་བྱེད་མའོ། ། ཨོཾ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་སྤྱི་བོར་སྐྱོད་བྱེད་མའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་སྐྲག་བྱེད་མའོ། ། ཨོཾ་ཕཊ་ཕཊ་ལྷ་མོའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ། ཉེ་བའི་སྒྲུབ་ པའོ། ། སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ལྐོག་མར་གསུང་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་སྭཱ་ཧཱ་ནི་དཔྲལ་བར་སྐུ་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོའི་སྙིང་གར་རོ། ། ཨོཾ་ཙ་ཧཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ལྐོག་མར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་དཔྲལ་བར་རོ། ། སྤྱི་བོར་ཡི་གེ་ཨོཾ་མོ། ། སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ་། ། ཟེ་འབྲུ་ལ་ནི་ཡི་གེ་ཨཱཿའོ། ། རྐེད་པར་ནི་ཡི་གེ་སྭཱའོ། ། བརླར་ནི་ཡི་གེ་ཧཱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་དམ་ཚིག་ མཉམ་གྱུར་པས། ། དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་རྡོ་རྗེར་བརྗོད། ། དབང་གི་དོན་ནི་བསྒོམས་བྱས་ནས། ། ཕྱིས་ནི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། ལིངྒ་གཉིས་ལ་སྔགས་བཀོད་ལ། ། སྣ་རྩེར་ཨ་ཡིག་རྣམ་པར་དགོད། ། དེ་བཞིན་ལིངྒའི་ལྟེ་བ་ལ། ། ཡི་གེ་བཾ་ནི་རྣམ་པར་ བསམ། ། བློ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་བསྲུབ། །

OṂ BHOḤ ṢṬHAḤ: Śrī Heruka is in the two armpits. OṂ HŪṂ HŪṂ HOḤ: Vajrasūrya is in the two eyes. OṂ PHAṬ HAṂ: Hayagrīva is in all the limbs; these are the weapons. OṂ OṂ VAṂ: Vajravārāhī is at the navel. OṂ HAṂ YOṂ: Yamī is at the heart. OṂ HRĪṂ MOṂ: Mohanī is at the mouth. OṂ HREṂ HRIṂ: Cāṇḍālī is at the crown. OṂ HŪṂ HŪṂ: Bhaṣī is at the top of the head. OṂ PHAṬ PHAṬ: in all the locations of the goddesses, this is the near-attainment. The syllable HŪṂ residing on the moon maṇḍala at the heart is the Mind Vajra. OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ: the Speech Vajra is at the throat. OṂ ŚRĪ VAJRA HE HERUKAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ ḌĀKINĪ JĀLASAṂVARA SVĀHĀ: the Body Vajra is at the forehead. OṂ SARVA BUDDHA ḌĀKINĪYE VAJRA VARṆANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ: this is at the heart of the goddess. OṂ CA HAṂ HŪṂ PHAṬ: at the throat. OṂ VAJRA VAIROCANĪ HŪṂ PHAṬ: at the forehead. The syllable OṂ is at the crown. The syllable HŪṂ is at the heart. The syllable ĀḤ is at the glans. The syllable SVĀ is at the waist. The syllable HĀ is at the thighs; this is the practice. Through the equalization of wisdom and samaya, this is therefore called "Vajra." Having meditated on the meaning of the empowerment, one should subsequently please [the deity] with offerings. Having placed the mantras on the two liṅgas, one should clearly place the syllable A at the tip of the nose. Likewise, one should visualize the syllable VAṂ at the navel of the liṅga. The wise yogin should churn the Yoginī.

དག་པའི་ལུས་ནི་དྲི་མ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་གནས་དེ་བཞིན། ། སྨིན་མའི་བར་དུ་ངེས་པར་གཞུག། དང་པོར་དབྱངས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་གསལ་བསྒོམ། ། མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་གནས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་དུ་མ་ནི། ། འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་སྒོ། ། ཞལ་བཞི་དཔའ་བོ་རྣམས་ ཀྱིས་སོ། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མས་ཡོངས་བསྐོར། ། རྩ་བའི་ལམ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། སྔགས་པ་ཇི་ལྟར་དབྱེ་འདོད་པས། ། དེ་ཉིད་དབྱེ་བ་ཐ་དད་ཉིད། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཉིས་སྦྱོར་བྱེད། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དགོས་པའི་ཕྱིར་ནི་རབ་སྒྲུབ་བྱེད། ། དམ་ པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀུན། ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ལ་ངེས་པར་སྦྱར། ། དེ་ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ནི། ། གནས་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ། ། ཤར་ནས་མཁའ་འགྲོ་མ་སྔོ་སྐྱའི་འོད་ཅན་ནོ། ། བྱང་ནས་ལཱ་མ་ལྗང་སེར་མའོ། ། ནུབ་ནས་དུམ་སྐྱེས་མ་དམར་སེར་རོ། ། ལྷོ་ནས་ གཟུགས་ཅན་མ་དཀར་སེར་ཀྱི་མདོག་ཅན་ཏེ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རོའི་སྟེང་ན་ཐོད་པ་དང་གྲི་གུག་ལག་ན་ཐོགས་པ། སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཞལ་གཅིག་པ། དབུ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་མཚན་ཅིང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་གར་ སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པའོ། ། ཐོད་པ་རྣམས་སུ་གླང་པོ་དང་ཅེ་སྤྱང་དང་མི་དང་བ་ལང་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བའོ། །

"The pure body is stainless"—this is the first yoga. Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇātmako ’haṃ. By the light rays of the seed-syllable at the heart, the Sugatas are invited and likewise inserted into the avadhūtī location, definitely entering up to the space between the eyebrows. First, perfectly endowed with the vowels, one should meditate on that as clearly manifest in an instant. Abiding like a circling firebrand, the yoginīs are likewise. The many garlands of blazing flames are the gates of all the cakras. By the four-faced heroes, the heroes and yoginīs completely surround [the mandala]. In all the root channels, according to how the mantrin wishes to differentiate, that very differentiation is distinct. The ḍākinīs perform the union; the maṇḍala of great passion accomplishes the necessary purpose. All the sublime yoginīs are definitely applied to their respective objects. Then, the ḍākinīs abide in their locations: in the east is the blue-white light of the ḍākinī; in the north is the green-yellow Lāmā; in the west is the orange-red Khaṇḍarohā; and in the south is the white-yellow colored Rūpiṇī. All of these stand upon corpses, holding skull-cups and curved knives in their hands, with hair tied upward, adorned with ornaments, and having one face. Their heads are marked and perfectly endowed with the image of a Buddha, and they abide in a dancing posture. In the skull-cups are, in order: an elephant, a jackal, a human, and an ox.

མཚམས་བཞིར་ཡང་ལྔར་གཅིག་གིས་མ་ཚང་བའི་སྣོད་དོ། ། མགོ་བོ་པུལླི་ར་མ་ལ་ཡ་ནས་ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལི་དང་རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་སྟེ། ། སོ་དང་སེན་མོ་འབབ་པའོ། ། སྤྱི་གཙུག་འབར་བ་འཛིན་པ་ནས་མ་ཧཱ་ཀཾ་ཀ་ལ་དང་གཏུམ་པའི་མིག་ཅན་མ་སྟེ། སྐྲ་དང་སྤུ་འབབ་པའོ། ། རྣ་བ་གཡས་པ་ཨུ་ཌྱ་ན་ནས་ཀཾ་ཀ་ལ་དང་འོད་ལྡན་མ་སྟེ། པགས་པ་དང་དྲི་མ་འབབ་པའོ། ། ལྟག་པ་ཨརྦུ་ད་ནས་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་དང་། སྣ་ ཆེན་མ་སྟེ་ཤ་འབབ་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་ནས་ལུགས་དང་མཐུན་པའོ། ། རྣ་བ་གཡོན་པའི་མཆོད་སྦྱིན་ནས་དཔའ་བོ་བཟང་པོ་དང་། དཔའ་བོའི་བློ་མ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཆུ་རྒྱུས་འབབ་པའོ། ། སྨིན་དབུས་དགའ་བའི་དབང་ཕྱུག་ནས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ དང་། མི་ཐུང་མ་སྟེ། རུས་པ་དང་དྲི་མ་འབབ་པའོ། ། མིག་གཉིས་ལྷ་མོའི་མཁར་ནས་རྡོ་རྗེ་འོད་དང་ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མ་སྟེ། དེ་ནི་རྟག་ཏུ་མཆི་མ་འབབ་པའོ། ། དཔུང་པ་མཱ་ལ་བེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་དང་། ཤིང་གྲིབ་མ་སྟེ་སྙིང་གའི་ཆུ་བ་འབབ་པའོ། ། དེ་དག་ནི་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་ པའི་མཚམས་ནས། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཁའ་སྤྱོད་མ་རྣམས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་བཞུགས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཆན་ཁུང་འདོད་པའི་གཟུགས་ནས་ཨཾ་གུ་རི་དང་། ཨཻ་ར་བ་ཏི་སྟེ། དེ་རྟག་ཏུ་མིག་འབབ་པའོ། ། ནུ་མ་གཉིས་པོ་ཨོ་ཏྲེ་ནས། རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཅན་དང་། འཇིགས་ བྱེད་ཆེན་མོ་སྟེ། མཁྲིས་པ་འབབ་པའོ། ། ལྟེ་བ་ཏྲི་ཤ་ཀུ་ནེ་ནས་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དང་། རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མ་སྟེ། གློ་བ་འབབ་པའོ། ། སྣའི་རྩེ་མོ་ཀོ་ས་ལ་ནས། བཛྲ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་དང་ཆང་འཐུང་མ་སྟེ།

In the four intermediate directions, there are also five, though one is missing from the vessel. From Pullīramalaya at the head come Khaṇḍakapālin and Pracandā; these are the flow of teeth and nails. From Jālandhara at the crown of the head come Mahākaṅkāla and Caṇḍākṣī; these are the flow of hair and body hair. From Oḍḍiyāna at the right ear come Kaṅkāla and Prabhāvatī; these are the flow of skin and impurities. From Arbuda at the nape of the neck come Daṃṣṭrākarāla and Mahānāsā; these are the flow of flesh. These are in the clockwise order starting from the eastern direction. From Yajñā at the left ear come Subhaga and Vīramatī; these are the flow of all the sinews. From Mālava at the center of the brows come Amitābha and Kharvarī; these are the flow of bones and impurities. From Devīkoṭa at the two eyes come Vajraprabha and Laṅkeśvarī; these are the constant flow of tears. From Mālaya at the shoulders come Vajradeha and Drumacchāyā; these are the flow of the heart-vessels. These reside in the intermediate directions such as the northeast, having entered into union with the sky-farers of the mind wheel. Likewise, from Kāmarūpa at the armpits come Aṅguri and Airāvatī; these are the constant flow of the eyes. From Oḍra at the two breasts come Vajrajaṭila and Mahābhairavā; these are the flow of bile. From Triśakuni at the navel come Mahāvīra and Vāyuvegā; these are the flow of the lungs. From Kośala at the tip of the nose come Vajrahuṃkāra and Madavī.

རྒྱུ་མའི་ཕྲེང་བ་འབབ་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པ་ནས་སོ། ། ཁ་ཀ་ལིངྒ་ནས་ སུ་བྷ་དྲ་དང་། ལྗང་ལྷ་མོ་སྟེ། ལོགས་ཀྱི་རྩ་འབབ་པར་བཤད་པའོ། ། མགྲིན་པ་ལམ་པཱ་ཀ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་སྟེ། ལྟེ་བ་འབབ་པའོ། ། སྙིང་ཀཱཉྩི་ནས་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་དང་། རྟ་རྣ་མ་སྟེ། བི་སྣ་མ་འབབ་པའོ། ། མདོམས་པར་ཧི་མཱ་ལ་ནས་མིག་མི་ བཟང་དང་། ཁ་ག་ན་སྟེ། མཚོག་མའི་སྲུབས་འབབ་པ་སྟེ། མཚམས་སུ་སྔར་བཞིན་ཏེ། གསུང་གི་འཁོར་ལོས་སྤྱོད་མ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་རྣམ་པར་གནས་སོ། ། ལིངྒ་ཡི་དྭགས་གནས་པ་ནས། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོའི་ཤུགས་ཅན་ཏེ། ། བད་ཀན་ འབབ་པའོ། ། བཤང་བའི་ལམ་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ནས་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང་། དུམ་སྐྱེས་མ་སྟེ་དྲི་ནི་རྟག་ཏུ་འབབ་པའོ། ། བརླ་སཽ་རཱཥྚ་ནས། རྟ་མགྲིན་དང་ཆང་འཚོང་མ་སྟེ། ཁྲག་འབབ་པར་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། ། བྱིན་པ་གཉིས་གསེར་གླིང་ནས། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ དང་། འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་མ་སྟེ། རྡུལ་འབབ་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། སོར་མོ་ན་ག་ར་ནས་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་། ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོ་སྟེ། ཚིལ་འབབ་པའོ། ། རྐང་པའི་(རྒྱ་བ་,རྒྱབ་)སིནྡྷུ་ནས་ནི་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་སྟོབས་ཆེན་མོ་སྟེ། འདི་ནི་རྟག་ ཏུ་མཆི་མ་འབབ་པའོ། ། མཐེ་བོ་མྱ་ངམ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་མ་སྟེ། མཆིལ་མ་འབབ་པའོ། ། པུས་མོ་ཀུ་ལུ་ཏཱ་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་སྟེ། བྱིས་པའི་སྣབས་འབབ་པའོ། ། སྔོན་བཞིན་མཚམས་རྣམས་སུ་སྟེ།

The intestines flow from Kāmarūpa; these are from the east and so forth. From Kāliṅga come Subhadrā and the goddess Śyāmādevī; these are explained as flowing through the side channels. From the throat, Lampāka, come Vajrabhadra and Subhadrā; these flow through the navel. From the heart, Kāñcī, come Mahābhairavī and Hayakarṇā; these flow through the visna [channel]. From the groin, Himālaya, come Virūpākṣa and Khaṇḍarohā; these flow through the suture of the crown. As before, at the intermediate directions, these are the bhoginī of the speech wheel, and they abide in meditative union. From the liṅga, the abode of the pretas, come Mahābala and Cakravegā; these flow through the phlegm. From the anus, the abode of the house, come Ratnavajra and Khaṇḍarohā; these constantly flow through the odor. From the thighs, Saurāṣṭra, come Hayagrīva and Śauṇḍinī; these are renowned for flowing through the blood. From the two calves, Suvarṇadvīpa, come Ākāśagarbha and Cakravarmiṇī; these become the flow of the rajas. These are the directions starting from the east. From the fingers, Nagara, come Śrī Heruka and Mahāvīrā; these flow through the fat. From the soles of the feet, Sindhu, come Padmanarteśvara and Mahābalā; these constantly flow through the tears. From the big toes, Maru, come Vairocana and Cakravartinī; these flow through the saliva. From the knees, Kulutā, come Vajrasattva and Mahāvīryā; these flow through the child’s mucus. As before, at the intermediate directions.

སྐུའི་འཁོར་ ལོ་ས་འོག་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་བཞུགས་སོ། ། ཤར་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྭ་གདོང་མའོ། ། བྱང་ནས་འུག་གདོང་མའོ། ། ནུབ་ནས་ཁྱི་གདོང་མའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་ཕག་གདོང་ཅན་ཏེ། མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་མཚན་མ་དང་ལྡན་པ། རོ་ལ་ཞོན་ ཅིང་དེ་ལས་འོད་ཟེར་འབར་བས། བཞིན་ཀུན་དུ་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་སྣ་ཚོགས་སུ་རྣམ་པ་བསྒྱུར་བ་སྟེ། ལུགས་དང་མཐུན་པའོ། ། ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ནི་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པས་ཡང་དག་པར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། མེའི་མཚམས་ནས་གཤིན་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོའོ། ། སྲིན་པོའི་མཚམས་ནས་ གཤིན་རྗེ་བརྟན་མའོ། ། རླུང་མཚམས་ནས། གཤིན་རྗེ་མཆེ་བ་གཙིགས་མའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ནས་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་མ་སྟེ། འདི་དག་ཀྱང་ཁ་དོག་གཉིས་གཉིས་མའོ། ། ཡིད་དུ་འོང་མ་སྔ་མ་ལྟ་བུར་རོ་ལ་ཞོན་པའོ། ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་དཔའ་བོ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ དང་དྲིལ་བུས་འཁྱུད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་ནོ། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་ན་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་ཐོགས་པ་སྒེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ། སྤྱན་གསུམ་མ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ། འོད་ཟེར་དུ་མ་སྤྲོ་ཞིང་འབར་བ། ཁྲོ་གཉེར་ཡོན་པོའི་མིག་གིས་ བལྟ་བ། རོ་མནན་ཅིང་དེ་ལས་འོད་ཟེར་འབར་བ། ཉི་མ་ལ་གར་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། ཁྭའི་གདོང་ཅན་མ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ནི། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་ཅན། ཐོར་ཚུགས་ཀྱི་ནོར་བུ་དང་། རྣ་ཆ་དང་མགུལ་རྒྱན་དང་། གདུ་བུ་དང་རྡོ་རྗེའི་རྐེད་པ་དང་། ཐོད་པའི་ཕྲེང་ བས་མགུལ་པ་བརྒྱན་པ། དེ་བཞིན་དུ་རྐང་པ་གཉིས་ལ་དྲིལ་བུ་གཡེར་ཁས་བརྒྱན་པ།

The Body Wheel: They abide in meditative equipoise, moving beneath the earth. From the eastern gate is Kākāsyā; from the north, Ulūkāsyā; from the west, Śvānāsyā; and from the southern direction, Sūkarāsyā. These ḍākinīs and the others possess their respective colors and hand-symbols, ride upon corpses, and from them radiate blazing light rays. Their faces are completely transformed and they assume various appearances; this is the forward order. The female messengers are correctly established in the reverse order: from the fire corner is Yamadūti; from the rākṣasa corner is Yamadaṇḍī; from the wind corner is Yamadaṃṣṭriṇī; and from the īśāna corner is Yamamathani. These also have two colors each. Like the previous ones, they are charming and ride upon corpses. The heroes, such as Śrī Heruka and the others, hold the mudrās of embracing the vajra and bell. All the goddesses hold curved knives and skull-cups in their hands, possess the expressions of grace and so forth, have three eyes and bared fangs, are adorned with garlands of skulls, emit many blazing rays of light, and gaze with crooked, frowning eyes. They trample upon corpses from which light rays blaze, and they abide in a dancing posture upon the sun. As for the explanation of Kākāsyā and the others: they wear tiger-skin lower garments, have topknots with jewels, and are adorned with earrings, necklaces, bracelets, vajra waistbands, and necks adorned with garlands of skulls. Likewise, their two feet are adorned with small bells.

ཤིན་ཏུ་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པའོ། ། གོང་གི་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་བཞི། ། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་རིགས་བྱུང་པ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་ཉི་ཤུ་བཞི། ། ཕག་མོའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་དམ་ཚིག་ མཉམ་གྱུར་པས། ། དེ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། དབང་གི་དོན་ནི་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། ཕྱི་ནང་མཆོད་པས་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་ལྟ་བུའོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་ལྷའི་སྦྱོར་བས་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི། མཁའ་འགྲོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་བརྟན་མའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་ལྷའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སྙིང་གི་ནང་སོང་པདྨ་ནི། ། འདབ་མ་བརྒྱད་པ་གེ་སར་བཅས། ། དེ་ཡི་ནང་དུ་སོན་པའི་རྩ། ། མར་མེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། ཆུ་ཤིང་གི་ནི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། འཆང་ཞིང་ཁ་ནི་འོག་ཏུའོ། ། དེ་ཡི་ནང་སོང་དཔའ་བོ་ནི། ། ཡུངས་ཀར་སྦོམ་ཕྲའི་ཚད་ཙམ་སྟེ། ། གཞོམ་མེད་ཧཱུཾ་སྟེ་ས་བོན་ནི། ། བ་མོ་ལྟ་བུར་འཛག་ པ་ཉིད། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་དགའ་བ། ། དེ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་རྣམ་པར་བཤད། ། མེ་ནི་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། ཕག་མོའི་ཐིག་ལེ་རུ་ནི་བརྗོད། ། ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། ལྟེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་འབར། ། དཔྱིད་ཐོབ་པས་ནི་མཉེས་གྱུར་ནས། སྙོམས་ པར་འཇུག་པ་རྣམ་པར་གནས། ། འདི་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་དཔའ། ། དཔྱིད་ཀྱི་ཐིག་ལེར་བརྗོད་པའོ། །

She dwells in the posture of the extreme left leg extended. The twenty-four heroes mentioned above arise from the family of glorious Heruka; the twenty-four ḍākinīs arise from the family of Vārāhī. Because wisdom and samaya are equalized, they are therefore called "Vajra." Having meditated on the meaning of empowerment and pleased [the deities] with outer and inner offerings, everything is as before. Now, the arrangement is established through the deity yoga of the thirty-seven factors of awakening. Regarding the application of mindfulness of the body: from the ḍākinī [named] "She Who Is Called" up to "She Who Does Not Produce Unwholesome Dharmas Not Yet Arisen is Yamasthirā," the Blessed One, the Great Vajradhara, has taught the purity of the deities of the thirty-seven factors of awakening. Within the heart is a lotus with eight petals and a filament. The channel that enters into its center is of the nature of a lamp, like the flower of a plantain tree; it is held with its opening facing downward. The hero within it is the size of a mustard seed, the indestructible seed-syllable HŪṂ, which drips like dew. Because it brings joy to the hearts of embodied beings, it is explained as being "called" [that]. The fire, in the form of a great [blaze], is called the drop of Vārāhī. Stirred by the karmic winds, it blazes in the maṇḍala of the navel. Having attained the "spring," it becomes pleased and abides in meditative union. This is the glorious hero Heruka, described as the "Spring Drop."

སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་འཛིན་མ། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་ཡང་དག་གནས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། སྒོ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་འབྱུང་བར། ། འབྱུང་བ་འདི་ནི་འཇུག་པ་སྟེ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་གནས། ། ལྟེ་བའི་ཨ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཐུང་དུ་རུ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲགས། ། སྙིང་ལ་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ནི། ། རིང་པོ་ཚད་གཉིས་དག་ཏུ་གནས། ། མགྲིན་པར་ཨོཾ་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་ནི། ། ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་ཚད་གསུམ་པས། ། དཔྲལ་བའི་ཧཾ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། མི་ཤིགས་པ་ཡི་ཐིག་ལེའོ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ས་སོགས་འབྱུང་བ་བཞི་དག་དང་། ། ཐུན་བཞིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིས། ། སྐད་ཅིག་བཞི་ནི་འབྱུང་བ་དང་། ། དགའ་བ་བཞི་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། སྦྱོར་བ་བཞི་ནི་སྔོན་དུའོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་ བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། ། བྱ་དང་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། འདིར་ནི་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་རོལ། ། པདྨ་འདབ་མ་བཞི་པོ་ཡང་། ། ཕྱོགས་བཞིར་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི། ། འབྱུང་བ་བཞི་ཡི་རྩ་ཡིན་ཏེ། ། མར་མེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནོ། ། མཚམས་ སུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཚེ། ། དེ་ནི་ནང་སོང་བཞི་པོ་ཡང་། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་འབབ་པ། ། དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་ཚུལ་གྱི། ། འདིར་ནི་མཆོད་པའི་ཚུལ་གནས་པས། ། མཆོད་པ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་བཤད། ། ལུས་ཀྱི་སྙིང་གི་ནང་ན་ནི། ། རྩ་རྣམས་བརྒྱད་ནི་རྣམ་པར་གནས། གཞན་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དབྱེ་བས། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཡང་དག་བཤད། ། གནས་སོགས་དབྱེ་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ། ། གནས་དང་གནས་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། ལྟུང་བྱེད་ལ་སོགས་རྣམ་དག་པ། །

She who upholds the manner of emptiness, Abides perfectly as the moving and the unmoving. Through the divisions of body, speech, and mind, The three gates arise. This arising is the engagement; All of these abide within the body. By way of the letter A at the navel, It is renowned as the short [vowel]. At the heart, the syllable HŪṂ Abides as two long measures. At the throat, in the form of OṂ, It is three long measures. At the forehead, the syllable HAṂ Is the indestructible drop (bindu). Through the divisions of the four cakras, The four elements, earth and so forth, Are blessed by the four watches; The four moments arise, And by the nature of the four joys, The four applications are preceded. By the characteristic of supreme joy, It is not an entity of agent or action. In the manner of Vajrasattva, One should enjoy bliss here as it is. The four petals of the lotus, Situated in the four directions, Are the channels of the four elements, With a nature like a lamp. When they are situated in the intermediate directions, Those four that have gone within, Then the five nectars (amṛta) flow; By way of that very lack of intrinsic nature, Abiding here in the manner of an offering, It is correctly explained as the four offerings. Within the heart of the body, The eight channels are situated. Furthermore, through the divisions of body, speech, and mind, Twenty-four are correctly explained. Depending on the divisions of the sites and so forth, They are situated in each respective site. The purities of the Pātayantika and so forth...

ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་སྔར་ཇི་བཞིན། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ གྱིས་རྒྱས་བཏབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་སོ། ། རྫས་བཅུ་ལས་ནི་སྔར་བསམ་པ། ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་སྣོད། ། རླུང་གི་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། སྦར་བས་ཁོལ་བར་གྱུར་པ་དང་། ། དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་ཡང་དག་ལྡན། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལས་འབར་ཞིང་བལྟ། ། བཟློག་པའི་ ཡི་གེ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། རྒྱུད་གྱི་སྔགས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་ཀུན་གསལ་བས། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ལ་ཡང་དག་བརྗོད། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་གྱུར་ན་ལྷ་མོ། ། རྫས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བཟང་པོ་བྱེད། ། འདི་ཡི་རྣལ་འབྱོར་དངོས་གྲུབ་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ ཡང་དག་འགྱུར། ཨོཾ་ཨཱ་རལླི་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་བྷུཉྫ་ཐ་པི་བ་ཐ་མ་མ་ཀརྨ་སཱ་དྷ་ཡ་ཐ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕེཾ་ཕེཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་བཱི་རེ་ཤཱ་ཡ། མ་ཧཱ་ཀཱལྤ་ཨ་གྣི་སཾ་ནི་བྷཱ་ཡ། ཛ་ཊ་མ་ཀུ་ཊོཏྐ་ཊཱ་ཡ། དཾཥྚྲ་ ཀ་རཱ་ལོ་གྲ་བྷཱི་ཥ་ཎ་མུ་ཁཱ་ཡ། ས་ཧ་སྲ་བྷུ་ཛ་བྷཱ་སུ་རཱ་ཡ། པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤོ་དྱཱཏ་ཤཱུ་ལ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དྷཱ་རི་ཎེ། བྱཱ་གྷྲཱ་ཛི་ནཱམྦ་ར་དྷ་རཱ་ཡ། མ་ཧཱ་དྷཱུམྦྲཱནྡྷཱ་ཀ་ར་ཝ་པུ་ཥཱ་ཡ། ཨོཾ་ཀ་ར་ཀ་ར་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ། ཀྵོ་བྷ་ཡ་ཀྵོ་བྷ་ཡ། ཧྲཽཾ་ཧྲཽཾ་ཧྲཿཧྲཿཕེཾ་ཕེཾ། ཕཊ་ ཕཊ། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། བྷཀྵ་བྷཀྵ། བ་ས་རུ་དྷི་ར་ཨན་ཏྲ་མཱ་ལཱ་བ་ལཾ་བི་ནི། གྲྀ་ཧྞ་གྲྀཧྞ་སཔྟ་པཱ་ཏཱ་ལ་ག་ཏ་བྷུ་ཛཾ་ག་སར་པཾ་བཱ། ཏརྫ་ཡ་ཏརྫ་ཡ། ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཨཱ་ཀཌྜྷྱ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་ཛྙཽཾ་ཛྙཽཾ།

"Like the Crow-Faced [Goddess] and the others as before," the Blessed One, the Vajra-Holder, spoke thus because he had sealed [the practice]. Regarding the ten substances, one should first visualize a vessel arising from the syllable A. Upon the maṇḍala of wind and fire, it is ignited and brought to a boil. Perfectly endowed with the first vowel, one should behold it blazing in that very instant. One should meditate on the tantra mantra, the union of the reversed syllables. By the syllable Oṃ, all is clarified, and it is correctly recited as the three tattvas. If one meditates in this way, O Goddess, it brings about the excellent accomplishment of the substances. The accomplishment of this yoga will be truly blessed. Oṃ ārali jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ samaya stvaṃ | oṃ vajraḍākinī | kha kha khāhi khāhi | imaṃ baliṃ bhunja tha pivatha mama karma sādhaya tha oṃ āḥ hūṃ pheṃ pheṃ svāhā | oṃ namo bhagavate vīreśāya | mahākāla agni saṃnibhāya | jaṭāmakuṭotkaṭāya | daṃṣṭrākarālograbhīṣaṇamukhāya | sahasrabhujabhāsurāya | paraśupāśodyataśūlakhaṭvāṅgadhāriṇe | vyāghrajīnāmbaradhārāya | mahādhūmrāndhakāravapuṣāya | oṃ kara kara kuru kuru | bandha bandha | trāsaya trāsaya | kṣobhaya kṣobhaya | hrauṃ hrauṃ hraḥ hraḥ pheṃ pheṃ | phaṭ phaṭ | daha daha | paca paca | bhakṣa bhakṣa | vasarudhirāntarmālāvaliṃ | gṛhṇa gṛhṇa saptapātālagatabhujaga sarpaṃ vā | tarjaya tarjaya | ākaṭṭaya ākaṭṭaya hriṃ hriṃ jñauṃ jñauṃ |

ཀྵྨཱཾ་ཀྵྨཱཾ་ཧཾ་ཧཾ། ཧིཾ་ཧིཾ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཀི་ལི་ཀི་ལི། སི་ལི་སི་ལི། ཧི་ལི་ཧི་ལི། དྷི་ལི་ དྷི་ལི། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་རུ་ཧཱུཾ་དང་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་སྦྱར་རོ། ། རབ་ཏུ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ནི། རང་གི་མིང་གི་སྔགས་ཉེ་བར་བརྗོད་དོ། ། དང་པོར་ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེ་དང་། མཐར་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་རབ་ཏུ་སྦྱར་རོ། ། ཨོཾ་ ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནི་ཡེ། བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ སྭཱ་ཧཱ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཙཽ་རཱི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། རྗེ་བཙུན་མའི་རྐང་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧ། ན་མ་ཧི། སྭཱ་ཧཱ་ཧུ། བཽ་ཥཊ་ཧེ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ། ཕཊ་ཧཾ་དཔའ་པོའི་གོ་ཆ་དྲུག་གོ། ། ཨོཾ་བཾ་ཧཾ་ཡོཾ་ཧྲིཾ་མོཾ་ཧྲིཾ་ཧྲིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་མ་ དྲུག་གི་གོ་ཆའོ། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

KṢMĀṂ KṢMĀṂ HAṂ HAṂ | HIṂ HIṂ | HŪṂ HŪṂ | KILI KILI | SILI SILI | HILI HILI | DHILI DHILI | HŪṂ HŪṂ PHAṬ. At the end of all mantras, the syllables HŪṂ and PHAṬ are to be appended. As for the ḍākinīs, such as Pracaṇḍā and the rest, their own names are recited as mantras. At the beginning, the syllable OṂ is applied, and at the end, the syllable HŪṂ is applied. OṂ ŚRĪ VAJRA HE HE RU RU KAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ | ḌĀKINĪ JĀLASAṂVARA SVĀHĀ. OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. These are the heart and near-heart mantras. OṂ SARVA BUDDHA ḌĀKINĪYE | VAJRA VARṆANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the heart mantra. OṂ VAIROCANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This is the near-heart mantra. OṂ CAURĪ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. This is the near-heart mantra. This is the mantra of the feet of the Venerable Lady. OṂ HA | NAMO HI | SVĀHĀ HU | VAUṢAṬ HE | HŪṂ HŪṂ HO | PHAṬ HAṂ. These are the six armors of the heroes. OṂ BAṂ HAṂ YOṂ HRĪṂ MOṂ HRĪṂ HRĪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. The syllable OṂ is applied to all; these are the armors of the six yoginīs. This concludes the Śrī Cakrasaṃvara Sādhana composed by the great master Vratācārya.