A Praise of the Glorious Vajaraḍaka in Daṇḍaka Metre

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་ཌཱ་ཀ་སྱ་སྟོ་ཏྲ་#དཎྜ་ཀ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསྟོད་པ་རྒྱུན་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་ ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

In the language of India: Śrī-vajraḍāka-stotra-daṇḍaka-nāma. In the language of Tibet: dPal rDo rje mkha' 'gro'i bstod pa rgyun chags zhes bya ba. Homage to the glorious Cakrasaṃvara!

ཨུཏྤལ་མདོག་སྔོན་ཆར་སྤྲིན་ཕྲེང་བ་དྲི་མེད་ནམ་མཁའ་སྔོན་པོའི་མཆོག་རླུང་ཆེན་མེ་ཆུ་ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་དུ་གནས་པའི་གསེར་གྱི་རི་བོའི་སྟེང་ན་པདྨ་རྒྱས་པའི་གདན་གནས་དབང་ཕྱུག་མནན་ཅིང་དཀར་མོའི་ནུ་མ་གཉིས་པོ་མཉམ་བརྫིས་ཟིལ་གྱིས་དབང་པོ་ཉེ་དབང་ ཉི་མ་ཟླ་བ་ལ་སོགས་ལྷ་རྣམས་བསྔགས་#མཛད་ལྷ་མིན་དུ་མ་སྐྲག་པར་མཛད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་བསྲུང་#མཛད་དོགས་པ་ཀུན་འཕྲོགས་#སྟག་ལྤགས་ན་བཟས་བཀབ་#མཛད་ངན་བསྒྲལ་བརྟན་ཞིང་ཟབ་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཕཊ་#ཀྱི་རྣམ་པ་ཧཱ་ཧཱའི་ང་རོ་#ནམ་མཁའ་ཀུན་གང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཟླ་ཕྱེད་ཀྱིས་ མཚན་གཙུག་ཏོར་དམ་པ་གཏི་མུག་མུན་བཅོམ་ལེགས་པར་སྒྲོལ་བ་དུང་ཆེན་ཕྲེང་བའི་བར་#བའི་རྡོ་རྗེ་སྒྲར་བཅས་དྲིལ་བུ་རབ་གསལ་#དམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་#ཉེ་བར་འཁྱུད་པ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆགས་པའི་ཡན་ལག་རང་བཞིན་བཙུན་མོའི་གྲོགས་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་གཉིས་གླང་ཆེན་མྱོས་པ་ཆེན་ པོའི་པགས་པའི་ན་བཟའ་བསྣམས་པས་བྲེལ་ཞིང་རྣམ་པར་འཕྲོ་བའི་དགྲ་སྟ་མདུང་རྣོ་གྲི་གུག་འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཞགས་པ་འཕྲོ་བ་ཚངས་པའི་མགོ་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་ནི་ཐོད་པ་འཕྲོ་བའི་ཕྱག་རྣམས་ཀྱིས་མཛེས་ཤ་དང་ཚིལ་བུ་ཆེན་པོ་གསོལ་བ་བསམ་གཏན་ལྡན་པ་ཅོད་པན་ལྡན་པ་ཡེ་ ཤེས་ལྡན་པ་བློ་ནོར་ལྡན་པ་བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཞལ་དང་ལྡན་པ་སྤྱན་གསུམ་དག་པར་མཛད་པ་མི་མགོའི་#ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དྲག་པོ་མི་བཟད་འཁོར་བའི་དགོན་པ་ཡང་དག་སྒྲོལ་བ་བདུད་རྣམས་འཇོམས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ། །

Upon the maṇḍalas of wind, fire, water, and earth, resting atop a golden mountain, sits the one of blue utpala hue, like a stainless blue rain-cloud in the sky. He stands upon a seat of a full-blown lotus, treading upon Īśvara and trampling the two breasts of Gaurī, outshining Indra and Upendra. He is praised by the gods, including the sun and moon, and he terrifies the many asuras while protecting the world. He strips away all doubt, is draped in a tiger-skin garment, and liberates the wicked. He is firm and profound, appearing in the forms of the syllables HŪṂ and PHAṬ, with the roar of HA HA filling the entire sky. He is marked by the supreme uṣṇīṣa and the crossed vajra with a crescent moon. He has conquered the darkness of delusion and brings about perfect liberation. He holds a great conch-shell rosary and a vajra with the sound of a bell, clearly manifesting the supreme mudrā in an embrace. He possesses the limb of passion for non-dual wisdom and is accompanied by the consort, his natural partner. With two hands, he holds the skin of a great intoxicated elephant. He is busily engaged and radiantly displays a battle-axe, a sharp spear, a curved knife, a blazing vajra, a khaṭvāṅga, a lasso, a head of Brahmā, a hand-drum, and a skull-cup. With these hands, he is beautiful, and he consumes flesh and great fat. Endowed with meditative concentration, a crown, wisdom, and the wealth of intelligence, he possesses eight faces and three pure eyes. Adorned with a garland of human heads, he is terrifying, fierce, and unbearable. To Vajrasattva, who perfectly liberates from the wilderness of saṃsāra, who subdues the Māras, I pay homage.

དེ་ཡི་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་ཀྱི་ པདྨའི་འདབ་མ་བཞིར་བཞུགས་མཁའ་འགྲོ་ཆེན་མོ་ལཱ་མ་དུམ་སྐྱེས་གཟུགས་ཅན་མ་ནི་ཡིད་འཕྲོག་བྱེད་མ་རྣམས་དང་ལྡན་ཞིང་མཚམས་སུ་ཀུན་གནས་ཐོད་པས་བསྐོར་ཅིང་དེ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་བཞུགས་ཤིང་ས་འོག་ས་སྟེང་མཐོ་རིས་སྤྱོད་པ་དེ་ཉིད་གསུམ་ལས་ཁྲོས་པ་#དཔའ་བོ་དཔའ་ མོའི་དབང་ཕྱུག་འཁོར་ལོ་དམ་པ་#འཁོར་ལོ་ཅན་ནི་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མིན་དག་ན་གནས་པའི་ཁྭ་གདོང་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མངོན་པར་མཆོད་ཅིང་རང་གི་ལྷ་མོས་མཉམ་པར་སྦྱར་བའི་སྒེག་པ་དང་ལྡན་བདུད་ཀྱི་སྡེ་རྣམས་སྔངས་པར་མཛད་པ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་སེམས་ཅན་ལ་ནི་ཡང་དག་ཆགས་ཅན་ སྡང་ལ་རྣམ་སྡང་ཁྲོ་ལ་ཀུན་ཁྲོ་ཉོན་མོངས་རྣམས་འཇོམས་འཆི་བདག་བདུད་སོགས་ཁྲག་དྲོན་བཏུང་བས་ཚིམ་པའི་ཐུགས་བདེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་མཛད་པ་གཅིག་བཞུགས་སངས་རྒྱས་མཛད་བརྩོན་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོའི་བདེ་བ་རེག་པ་ལས་སྐྱེས་བ་སྤུ་ལངས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་#ཁྱབ་པའི་སྐུ་ཅན་སྤྱན་གྱི་རྫི་མ་ གཡོ་ཞིང་མགུར་གྱི་སྦུབས་ནས་སིད་#ཀྱི་སྒྲར་བཅས་བཞད་ཅིང་ཡིད་འོང་ཕྱག་གི་ཞགས་པས་མགུལ་འཁྱུད་ནུ་མ་གཉིས་རྒྱས་མཁྲང་རྟེན་ལས་བྱུང་རྡུལ་གྱི་ཐིགས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་ཉི་མ་བྱེ་བའི་འོད་ཀྱི་སྣང་བས་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་ཁྱབ་ཅིང་#སྙན་ཆས་བརྒྱན་པ་ཟླ་བ་གཞོན་ ནུ་ཕྱེད་པའི་མཆེ་བའི་མྱུ་གུ་ལྷམ་མེ་དཔལ་མཛད་བློ་མཛད་ཚིམ་པ་སྟེར་ཞིང་རྒྱས་པ་སྟེར་བ་རྒྱལ་སྲིད་སྟེར་ཞིང་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་སྟེར་འདྲེན་པ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ནི་རྟག་ཏུ་འདུད། ། ། །

Following that, in the four lotus petals of the directions reside the great ḍākinīs Lāmā, Khaṇḍarohā, Śavarī, and the Enchantress, together with those who dwell in the intermediate directions, surrounded by skull-cups. Then, in the wheels of body, speech, and mind, there are the wrathful heroes and heroines who move through the subterranean, terrestrial, and celestial realms. From these three, the supreme wheel of the lords of heroes and heroines is manifestly worshipped by the eight goddesses, Kākāsyā and the rest, who dwell in the cardinal and intermediate directions. Endowed with the grace of union with their own goddesses, they terrify the hosts of Māra. They are perfectly passionate toward sentient beings, yet they are wrathful toward the hateful and furious toward the angry, destroying the afflictions. Satiated by drinking the warm blood of the Lord of Death and other demons, their hearts are blissful. They dwell as the sole performers of deeds in the three worlds, diligent in the Buddha’s activity. Their bodies are covered with horripilation born from the touch of the bliss of the Vajra Goddess. Their eyelashes flicker, and from the hollow of their throats they laugh with the sound of "Siḥ." With lovely noose-like arms, they embrace the necks of their consorts. From the firm, swelling breasts of their consorts, they are worshipped by the spray of sweat. The radiance of their light, like ten million suns, pervades the various maṇḍalas of the directions. Adorned with earrings, their youthful crescent-moon fangs shine brilliantly. To the Vajra Ḍākinī, who bestows glory, intelligence, satisfaction, and prosperity—who bestows sovereignty, bestows accomplishments, and bestows all perfections—I bow forever. I bow to the Guide, the Vajra Ḍākinī.

དཔེ་མེད་ཐུགས་རྗེའི་ཉམས་ཀྱིས་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀོད་པ་མ་ལུས་རྣམ་ པར་འཕྲོ་བས་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་མི་བཟད་ནང་སོང་ཉོན་མོངས་རྦ་རླབས་འཕྲོ་བའི་ཕྲེང་བ་རྣམ་པར་འཇོམས་མཛད་མེ་འབར་སྟོང་པས་ལྷག་པའི་འོད་འབར་གློག་འཕྲོའི་འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཕུང་པོའི་འོད་ཟེར་ཁྱབ་པར་ཡང་དག་བསྟན་ཅིང་མཐའ་ཡས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ དངོས་བྲལ་#དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཡང་དག་ལས་བྱུང་ངོ་བོ་ཁམས་གསུམ་རང་བཞིན་གཟུགས་བཟང་གཟུགས་བྲལ་མ་ལུས་གཟུགས་བཅོམ་ཚངས་པའི་གནས་བཞིས་ངེས་པར་གནས་པ་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པ་དཔེ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་སྤྲས་པ་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་སྤྲུལ་པའི་ སྐུ་གསུམ་པོ་ཡིས་ཁྱབ་པའི་སེམས་ཅན་དོན་གྱི་ཕྲིན་ལས་དེ་ཉིད་གསུམ་པ་ཆགས་ལ་ཆགས་ཆེ་མ་རུངས་པ་ལ་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་རྨོངས་ལ་རྨོངས་ཆེན་འདོད་ལ་འདོད་ཆེན་བརྩེ་བ་སྟོང་ཉིད་ཐ་དད་མེད་པ་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་ནི་སྤངས་ཤིང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་སྐད་ཅིག་གིས་ཁྱབ་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་#མངོན་དུ་གྱུར་པ་དགའ་བ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་མཛེས་སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཡོངས་#དག་ཕྱི་ནང་མུན་པ་མི་བཟད་བརྒལ་ཞིང་འགྲོ་བའི་མཛད་པ་བྱེད་པ་འཕྲོག་བྱེད་འཁོར་བའི་འཇིགས་པ་ཡང་དག་སྒྲོལ་མཛད་ཉོན་མོངས་ཉོན་མོངས་ཀུན་འཕྲོག་གཟུགས་དང་ ལྡན་ཞིང་གཟུགས་ཀུན་སྡུད་མཛད་གདུག་པ་ཀུན་ནས་སྐྲག་པར་མཛད་ཅིང་ཕྲ་མོའི་སྐུ་ཆེན་#སྦོམ་པོའི་ལུས་ཆེན་ཁྱབ་བདག་ཁྱབ་པ་རྟག་པ་སྐད་ཅིག་གནས་པ་བརྟན་པ་གཡོ་བ་གསལ་བ་དཔའ་བོ་དཔའ་མོའི་དབང་ཕྱུག་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལ་ནི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་འདུད། ། ། །

Entering with the experience of incomparable compassion, the array of the Tathāgata radiates without exception. Within the unbearable ocean of saṃsāra, he utterly destroys the surging garlands of the waves of afflictions. Blazing with a light exceeding a thousand fires, he perfectly reveals the pervasive rays of the mass of luminous primordial wisdom (jñāna) that flashes like lightning. He arises from the true nature of infinite phenomena, which is the essence of the absence of entities and the non-existent. He is the nature of the three realms, possessing both form and being formless, having conquered all forms. Abiding definitively in the four brahmā abodes, adorned with the major marks and beautifully embellished with the minor signs, he pervades sentient beings through the three bodies—the dharmakāya, saṃbhogakāya, and nirmāṇakāya. His enlightened activity for the sake of beings is threefold: great attachment for those with attachment, great hatred for the wicked, and great delusion for the deluded; great desire for those with desire, yet love that is inseparable from emptiness. Having abandoned the extremes of the past and the future, he pervades the three worlds in a single instant. His consciousness is manifest, the supreme beauty of the assembly of great joy. Having crossed the unbearable outer and inner darkness through generosity, discipline, and the rest, he performs the deeds for wandering beings. He is the one who truly delivers from the terrors of saṃsāra, the plunderer who removes all afflictions. Possessing form and gathering all forms, he strikes terror into all the malevolent. He is the pervasive lord, the great body, the coarse body, the great pervasive one, the permanent, the one who abides in an instant, the stable, the moving, the clear, the hero, the lord of heroes and heroines, the lord of the world—to him, all entities bow.

རོ་བརྒྱས་ སྤྲས་ཤིང་རྨད་བྱུང་འཇིགས་རུངས་དུ་མའི་གཟུགས་ཅན་རོ་བསྲེགས་མེ་#དྲག་མི་མགོ་རབ་གཏུམ་རུས་པ་དུམ་བུའི་ཚོགས་དང་སྐྲ་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་བསྲེག་བཞིན་པ་ཡི་ཡན་ལག་མཆོག་གི་#ཀླད་པ་ལུག་ཅིང་རྐང་མར་ཞག་འཐོར་འདམ་ནི་འདྲེད་པ་སྐྲ་ཆད་པ་དང་རྒྱུ་མའི་ཕྲེང་བ་ལང་ལོང་ནར་བ་ མཁའ་འགྲོ་མ་དང་འབྱུང་པོ་རོ་ལངས་ཧ་ཧའི་ང་རོ་མཐོན་པོར་སྒྲོགས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དུ་མ་ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་བསྡིགས་རྒྱུ་ཞིང་ཅེ་སྤྱང་ཕཊ་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཀུ་ཅོ་འདོན་ཅིང་ལག་བཏེག་གར་བྱེད་ཀེང་རུས་ཕྲེང་བ་འཁྲིགས་པ་དཔའ་བོའི་བཏུང་བའི་སྤྲོ་བ་ལས་བྱུང་དགའ་བ་དང་བཅས་གླུ་སྙན་ལེན་ཅིང་གར་བྱེད་ གཡོ་ཞིང་རོལ་པ་རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་དབང་ཕྱུག་ཚོགས་པ་བྱ་རྒོད་མཆུ་ཡིས་གནོན་ཅིང་བཅད་པའི་ལུས་ཀྱི་ཁྲག་གི་རྒྱུན་འཛག་མུན་ནག་ཅན་ནི་ཅེ་སྤྱང་གདོང་ལས་བྱུང་བའི་འབར་བ་དྲག་པོ་མེ་འབར་ཚོགས་ཅན་བདུད་སྡེའི་ཚོགས་མེད་ནག་པོ་དུས་ཆེན་འཁྲིགས་པའི་ལྷ་རྫས་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དུ་གར་ མཛད་བླ་མ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་བདག་གིས་ངག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མངོན་པར་མཆོད་པའི་#བསོད་ནམས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་ཁོངས་ཁྱབ་རབ་སྐྱེས་འདི་ཡིས་སྐྱེ་བ་འདི་རྣམས་ཉོན་མོངས་དྲ་བ་མ་ལུས་སྤངས་ནས་མཉམ་མེད་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་བསགས་ནས་རབ་སྐྱེས་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ནི་མངོན་གྱུར་རང་རིག་ ཡང་དག་གསལ་བ་དམ་པའི་འོད་ཀྱིས་གསལ་བྱས་སྣ་ཚོགས་དུ་མའི་གཏི་མུག་མུན་ནག་མཐའ་ཡས་ཀུན་ནས་བསལ་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་བཞིན་ཀུན་ནས་རྟག་ཏུ་གྱུར། ། ། །

Adorned with a hundred flavors, possessing many wondrous and terrifying forms, the cremation fire—fierce with human heads, fierce skulls, fragments of bone, hair, and the like—is ablaze. The supreme limbs are being consumed, brains are oozing, marrow and fat are scattered, and the mud is slippery. Tresses of hair and garlands of intestines hang in disarray. Ḍākinīs, bhūtas, and vetālas let out loud "ha ha" roars. Many practitioners are threatened by the syllable HŪṂ, while jackals raise a clamor of "phaṭ" and perform dances with raised hands. Amidst a dense mass of skeletons, they sing melodious songs and dance with the joy born from the delight of the heroes' drink. Moving and sporting, the assembly of lords of yogins and yoginīs is pressed and torn by the beaks of vultures, from which streams of blood flow from their bodies. In the darkness, a fierce, blazing fire emerges from the faces of jackals. The black hosts of Māra are absent; in the eight charnel grounds, where divine substances are gathered like a dense mass, the dance is performed. To the Guru Heruka, I offer these words of praise. By the merit born from this, which pervades the expanse of the realm of space, may all these births abandon the entire web of afflictions without exception. Having accumulated an incomparable mass of merit, may the collection of stainless primordial wisdom be realized. Through the light of the supreme, perfectly clear self-awareness, may the infinite darkness of various forms of delusion be completely dispelled. In an instant, may I become like the body of all the perfect Buddhas, the Vajra Ḍākinī, forever and in every way.

དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་བསྟོད་པ་རྒྱུན་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་རྟོག་གེ་བའི་ ཚོགས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་མ་#ཎི་ཀ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ནའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཆག་ལོ་ཙཱ་བ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་དཔལ་གྱི་མཐའ་ཅན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། འདིའི་གཞུང་ཚད་ནི་བླ་མའི་ ཕྱག་དཔེ་ལ་ཚིག་རྐང་པ་བཞིའི་རེ་རེ་ཞིང་ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་དུ་གནས་ཤིང་རྐང་པ་བཞི་ཀ་བསྡོམས་པས་ཡི་གེ་སྟོང་སུམ་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་བཞུགས་སོ། ། བོད་ཀྱི་དཔེ་ལ་ནི་ཚིག་རྐང་རེ་རེ་ལ་ཚེག་བར་ཉིས་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་ལྔ་ཡོད་ཅིང་། བསྡོམས་པས་ཚེག་བར་སྟོང་བརྒྱ་བརྒྱད་ཅུ་ ཡོད་དོ། །

The Continuous Praise to the Glorious Vajraḍāka, composed by the great master, the crown jewel of the assembly of logicians, the venerable and glorious Dharmakīrti, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Tibetan translator, the Śākya monk Palgyi Thachen, from the presence of the Indian abbot Maṇikaśrījñāna. Regarding the length of this text, in the master’s own manuscript, each of the four lines consists of thirty-six syllables; thus, the four lines together contain one thousand three hundred and forty-four syllables. In the Tibetan manuscript, each line contains two hundred and ninety-five syllables, totaling one thousand one hundred and eighty syllables.