A Sādhana of the Spontaneously Arisen Two-Armed Form of Saṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་དྭི་བྷུ་ཛ་སཾ་བ་ར་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་བདེ་མཆོག་ཕྱག་གཉིས་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་བདེ་མཆོག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདག་གི་དགེ་བས་ ཁམས་གསུམ་སྲིད་མཐའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ། ། བསལ་ནས་བདེ་བ་མཐའ་དག་ལ་ནི་དགོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བགྱིའོ་ཞེས་ཀྱང་སྨོན་པ་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། གཞན་དག་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ནི་ཡོངས་སུ་སྤེལ་བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་དང་རབ་བརྟག་དང་། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་གཟུགས་རྫོགས་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས། ། གང་ཡང་སྐད་ཅིག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་འགྱུར། ། རྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་བཞིན། ། ས་བོན་མེད་པར་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དཔྲལ་བར་གནས་པའི་ཐོད་ཕྲེང་ཅན། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་སྤྱི་བོར་འཆང་། ། ཕྱག་རྒྱ་དྲུག་དང་མགོ་ཕྲེང་ཅན། ། སྤྱན་གསུམ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། གཡས་བརྐྱང་གོམ་སྟབས་བཀོད་པ་ཡིས། ། སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ཉི་མ་ལ། ། གནས་པའི་འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་བཅས། ། མནན་ ཅིང་སྟག་གི་པགས་པ་འཆང་། ། ནག་པོ་མི་བསྐྱོད་ཅོད་པན་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རལ་པར་ལྡན། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་ཁྲག་བཀང་བསྣམས། ། དམར་པོ་སྐ་རགས་དུམ་བུས་མཚན། ། སྤྱན་གསུམ་མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་མ་སྐྲ་གྲོལ་མ། ། ཕྱོགས་གོས་ སངས་རྒྱས་དབུ་བརྒྱན་མ། ། དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གིས་རྫོགས་པར། ། བདག་གིས་ལུས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། །

In the language of India: Śrī-dvibhuja-saṃvara-sādhana. In the language of Tibet: dPal bde mchog phyag gnyis pa'i lhan cig skyes pa'i sgrub thabs (The Coemergent Sādhana of the Glorious Two-Armed Cakrasaṃvara). Homage to the Glorious Coemergent Cakrasaṃvara! Through my virtue, in order to dispel all the sufferings of the three realms and the limits of existence without exception, and to establish all beings in every form of bliss, I shall attain Buddhahood—thus generating the aspiration, I shall also fully cultivate the nature of engaging others. One should know the three yogas: the yoga of blessing, the yoga of thorough visualization, and the yoga of the inconceivable perfected form, which are praised by the Buddhas. By means of the instantaneous application, one becomes Vajraḍākinī herself, like a spontaneously born being; one should meditate without seed-syllables. Wearing a garland of skulls resting on the forehead and holding a crescent moon upon the crown, adorned with the six mudrās and a garland of heads, with three eyes and a crossed vajra, she stands with her right leg extended in a dancing posture. Upon a multicolored lotus and sun disk, she tramples Bhairava and Kālarātri. Wearing a tiger skin, she has black Akṣobhya as her crown ornament, and her matted locks are adorned with a vajra and bell. The Heroine Vajravārāhī holds a vajra and a skull-cup filled with blood. She is red, marked by a girdle of bone fragments, with three eyes and a garland of heads. Possessing the five mudrās and loose hair, she is clothed in the directions and crowned with Buddhas. Thus, in an instant, I shall meditate upon my body as being perfectly complete.

ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་གསལ། ། སངས་རྒྱས་འོད་ཟེར་རྣམ་པར་འཕྲོ། ། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་ནི། ། དེ་དག་ཁོ་ན་ཡུན་རིང་བསམ། ། སེམས་ཅན་གནས་དེར་ བཞག་ནས་སུ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དགའ་བ་བརྩམ། ། ཆོས་དབྱིངས་རྒྱལ་མཚན་ཀུན་ཆགས་ལས། ། དམན་མིན་འཛག་པ་ཕུན་ཚོགས་རྣམས། ། ཡང་དག་རིག་པ་དགའ་བའི་ཚོགས། ། འཛག་པ་ཅན་མ་འཆར་བ་གང་། ། དེ་ནི་རྒྱ་ཆེན་ཡིད་བྱེད་པ། ། འཕྲོ་བ་ འདུས་བྱས་རྒྱུན་རྣམས་ལ། ། རྟག་ཏུ་བསྒོམ་ཞིང་འདི་བཞིན་དུ། ། འོད་གསལ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་མཚོ་སྐྱེས་ཉི་མ་དང་ནི་འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་མོ། ། མཛེས་མ་བདག་པོ་ནམ་མཁའི་ནོར་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ལྔ་ཡི། ། ལུས་དང་ཡན་ལག་མཆོག་དང་འོད་དཀར་ཐིག་ལེ་ ནཱ་ད་སྟེ། ། འདི་རྣམས་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་རིམ་གྱིས་གཞུག་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་དབུགས་རླུང་མེ་ལོང་ལ། ། ཀུན་ནས་ཡལ་བར་འགྱུར་བ་ནི། ། དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་མཐར། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་སྣང་བ་མེད། ། སྙིང་རྗེ་རོ་གཅིག་ ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། བདག་པོ་ཡིན་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། ། སྐད་ཅིག་ཁོ་ནར་འཁྱུད་པར་འགྱུར། ། རྣམ་བཅས་རྣམ་པ་མེད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་དེ་ཡིས་འཁྱུད་པ་པོ། ། སྐྱེ་འཇིག་སྤངས་པ་མི་འགྱུར་བདེ་བ་དགོད་པ་ལ་སོགས་བདེ་བ་སྤངས་པ་པོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ སྐུ་གསུམ་ལྡན་པ་ཁམས་གསུམ་ཡང་དག་རིག་པ་པོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། མི་འགྱུར་བདེ་བ་ཡེ་ཤེས་དུས། ། ཐབས་དང་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་དེ། །

The nature of the five wisdoms is luminous; the rays of the Buddha radiate forth. Contemplate only these as the single sphere of the mind for a long time. Having placed sentient beings in that state, then initiate the joy of the Buddha. From the victory banner of the expanse of phenomena (dharmadhātu), the non-inferior, perfect, and non-leaking [qualities] are the assembly of the joy of authentic knowledge. That which is the non-arising of the leaking is the vast mental engagement. Constantly meditating upon the streams of conditioned phenomena in this way, one should recollect the clear light (prabhāsvara). The various lotus-born, the sun, Bhairava, and Kālarātri; the beautiful mistress, the Lord, the jewel of the sky, and the five Tathāgatas; the body, the limbs, the supreme, the white light, the drop (bindu), and the nāda—these should be gradually dissolved into the state free of obscurations. Just as breath and wind vanish entirely upon a mirror, so too should the yogi repeatedly dissolve [them] into the ultimate reality. All-pervading and without appearance, with a mind of a single taste of compassion, one is embraced in an instant by emptiness, just as the Lord is. The Blessed Lady of insight (prajñā), who is both with and without form, is the embracer. She is the one who has abandoned birth and destruction, who is established in unchanging bliss, and who has abandoned [ordinary] pleasure. She is the progenitor of the Buddhas, endowed with the three bodies (trikāya), the knower of the three realms, the omniscient, the supreme, the primordial Buddha, the Blessed One—to him I pay homage. At the time of the wisdom of unchanging bliss, he is the essence of method and compassion.

ཤེས་བྱའི་རྣམ་པར་འགྲོ་འཁོར་ལོ། ། ཤེས་རབ་སྟོང་ཉིད་བདག་ ཉིད་དོ། ། ཀཾ་དེ་བདེ་བ་རྒྱུ་མེད་བློ། ། སྙིང་རྗེ་ཡེ་ཤེས་མི་འགྱུར་བ། ། སྟོང་ཉིད་པྲ་ཏི་སེ་ན་བཞིན། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བའོ། ། ཀུན་ནས་ཕྱག་དང་ཞབས་ལྡན་པ། ། ཀུན་ནས་སྤྱན་དང་དབུ་དང་ཞལ། ། ཀུན་ནས་དྲན་ལྡན་འཇིག་རྟེན་དུ། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་གཡོགས་ནས་བཞུགས། ། འདི་ནི་ངོ་བོ་ ཉིད་ཀྱི་སྐུ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་གཉིས་མེད་པ། ། མ་ནིང་ཞེས་བྱར་གྲགས་པ་སྟེ། ། འགའ་ཞིག་ཏུ་ནི་ཟུང་འཇུག་ཅེས། ། སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ནི། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་འདི་ན་གནས། ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་མཚན་ཉིད་འདི། ། ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་བདེ་མཆོག་ཕྱག་གཉིས་པ་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ལྔ་རིག་པཎ་ཆེན་གྲུབ་པ་བརྙེས་པ་རྗེ་བཙུན་རཏྣ་རཀྵི་ཏའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། ཆག་ལོ་ཙཱ་བ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་ཆོས་རྗེ་དཔལ་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

The wheel that traverses the aspects of the knowable is the self of the insight of emptiness. Kaṃ is the causeless mind of bliss, the unchanging wisdom of compassion. Like a reflection in a mirror, emptiness perceives all things. With hands and feet everywhere, with eyes, heads, and faces everywhere, possessing mindfulness everywhere in the world, he dwells pervading all. This is the svabhāvakāya, the non-duality of emptiness and compassion. It is renowned as the "neuter," or in some contexts as "union." Here, the aggregates and so forth, which are the unobscured dharmas, abide. This characteristic of the support and the supported is the maṇḍala itself. This is the sādhana of the glorious two-armed Cakrasaṃvara, co-emergent, composed by the presence of the great accomplished paṇḍita, the glorious Vajraghaṇṭāpāda. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot, the paṇḍita of the five sciences and accomplished master, the venerable Ratnarakṣita, and the Tibetan translator, the Śākya bhikṣu Chöjé Pal.