The Five Stages of Glorious Cakrasaṃvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སཾ་བ་ར་པཉྩ་ཀྲ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རིམ་པ་ ལྔ་པ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བླ་མའི་བྱིན་བརླབས་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་འབྱུང་གང་ཉིད། ། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པར་སྦས་པ་ཡི། ། བྱིན་བརླབ་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་ཚོགས་ཀུན་གྱི། ། སྙིང་པོ་སྡོམ་པ་བླ་མ་ཉིད། ། བགྲང་ཕྲེང་ བཟླས་པ་འདིར་མེད་དེ། ། བསམ་གཏན་ལྷ་མཆོད་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཚེས་གྲངས་མེད་ཅིང་ངེས་པ་མེད། ། སྦྱིན་སྲེག་ཡང་དག་གནས་པ་མེད། ། ཀློག་དང་འདོན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། རྣམ་པར་རྟོག་མེད་འཇིགས་བྲལ་བའི། ། སློབ་མ་གུས་པས་ཀུན་མཁྱེན་གྱི། ། སྤྱོད་ཡུལ་ཡེ་ཤེས་གང་ ཞིག་ནི། ། སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་མཆོག་ཏུ་ནི། ། དག་པ་དང་ནི་ལྡན་གྱུར་ཞིང་། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན། ། དེ་ཉིད་ས་བཅུ་ཉིད་དང་ནི། ། མཁའ་ལ་འགྲོ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་། ། མི་སྣང་ཁྱད་པར་དུ་ཐོབ་ཅིང་། ། སྐྱེ་བ་དྲན་དང་ཁམས་གསུམ་པའི། ། གནས་ཀྱི་ སེམས་དང་རིག་པ་ཡིས། ། འདས་དང་མ་འོངས་པ་དང་ནི། ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཤེས་པའོ། ། མགལ་མེ་བསྐྱོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན། ། སེམས་ནི་ཡུལ་ལ་རབ་ཏུ་རྒྱུག། དེ་ནི་དེ་ལ་རྣམ་བཟློག་ནས། ། མཚོན་དུ་མེད་པ་མཚོན་པར་བྱེད། ། སྒྲ་དང་ཐིག་ལེར་ལྡན་པའི་སེམས། ། སྙིང་གར་བཞག་ བྱ་དེ་ནས་འདིའི། ། རྨོངས་པའི་རབ་རིབ་འཇོམས་མཛད་ནི། ། མངའ་བདག་བཅོམ་ལྡན་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། ། དྲག་པོ་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས། ། ཧེ་རུ་ཀར་གྲགས་ཆེར་འབྱུང་ཉིད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དུར་ཁྲོད་ན། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvarapañcakrama. In the language of Tibet: dPal ’khor lo sdom pa’i rim pa lnga pa (The Five Stages of the Glorious Cakrasaṃvara). Homage to Padmanarteśvara. I shall explain the stages of blessing, which are hidden within the Cakrasaṃvara, that arise in a single instant through the mere blessing of the guru. The guru himself is the essence and the binding of the entire assembly of ḍākinīs. Here, there is no rosary or recitation, nor is there the offering of deities through meditative concentration. There are no lunar dates and no fixed rules; there is no homa fire ritual, nor is there reading or chanting. For the disciple who is free from conceptualization and fear, through devotion, whatever wisdom—the domain of the Omniscient One—arises, by its mere birth, one becomes supremely pure and endowed with the five superknowledges. One attains the ten grounds, the ability to travel through space, miraculous powers, and the special attainment of invisibility. Through the mind and awareness of the three realms, one knows the past, the future, and the present. The mind, like a whirling firebrand, rushes toward objects. By reversing that [movement], one points to the unpointable. The mind, endowed with sound and the bindu, is to be placed in the heart. Then, the Lord, the Blessed One, who destroys the cataracts of delusion, will arise, dense with garlands of fierce flames. He is the one renowned as Heruka, appearing in the coemergent charnel ground.

རོལ་ཅིང་བདུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཇོམས། ། བདེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ ནི། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་སྩོལ་མཛད་པའོ། ། བྱིན་བརླབས་པ་ཡི་སྐད་ཅིག་ལ། ། སློབ་མ་ལ་ཡང་གང་འཕོ་བ། ། ས་བོན་མེད་འདི་སྐད་ཅིག་མ། ། གཅིག་ལ་མངོན་བྱང་ཆུབ་པར་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པར་བླ་མ་རྣལ་འབྱོར་མའི་སྦས་པ་ལས་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ངེས་ པར་བསྟན་པའོ། ། བྱིན་བརླབ་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། ། ། སླར་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་གཉིས་པ་བརྗོད་དོ། ། རྟག་ཏུ་སྙིང་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ཐིག་ལེ་གཅིག་ལ་འགྱུར་མེད་དེ། ། དེ་སྒོམ་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ། ། ངེས་པར་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། འདིའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མིག་དང་ རྣ་བ་དང་པགས་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཡང་དག་པར་གཞག་ཅིང་མི་གཡོ་བར་བྱས་ཏེ། ཡིད་སྙིང་གར་གཞག་ནས་གནས་པའི་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་མཐོང་བ་ལས་ ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ས་བོན་མེད་པའི་རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཉི་མ་ཟླ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་(ལ་མ་,ལམ)། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་གང་ ནས་ཀྱང་བར་ཆད་མེད་པར་རླུང་འཇུག་པ་དང་། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ལམ་དེར་རླུང་དང་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་ཏེ། གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་སེམས་གཟུང་བར་བྱའོ། །

Sporting, he subdues all Māras; he bestows the various forms of bliss in that very instant. In the instant of the blessing, whatever is transferred to the disciple—this seedless instant—may you bring about manifest awakening in a single moment. This is the definitive teaching on the blessing as found in the Cakrasaṃvara-guru-yoginī-guhya. This is the stage of the blessing. Now, the second stage of the blessing is described: The single drop that always dwells in the heart is unchanging. For the person who meditates upon it, wisdom will certainly arise. The meaning of this is as follows: the consciousnesses residing in the eyes, ears, and skin are correctly established and made immovable within the mind, which is the nature of the ālayavijñāna. Having placed the mind at the heart, it becomes the form of the drop. From seeing that, wisdom arises; the wisdom of a Buddha arises, and one will gradually achieve Buddhahood itself. Now, the stage of self-blessing without seeds will be described: On the path consisting of the sun and moon, which is the nature of emptiness and the essence of the empty sky, one should hold the mind as one, conjoined with the wind, in that path through which the wind enters and exits without interruption.

སེམས་ཀྱི་བཞོན་པར་གྱུར་པའི་རླུང་དེས་ཀྱང་བློའི་གཞི་རང་ཁྱིམ་དུ་བགྱེར་རོ། ། ཤེས་རབ་བློ་ཐབས་སེམས་དང་ གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སོན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དོན་ཤེས་ཤིང་། འཁོར་བའི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ ལྷའི་མིག་གིས་མཐོང་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཐོས་ཤིང་། དྲི་རྣམས་སྣོམ། རོ་རྣམས་མྱོང་། རེག་བྱ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་རོལ་བར་ཡང་བྱེད་དོ། ། རང་ བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་གཞིར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་དང་པོ་མཆོག་གི་སྤྱིར་གནས་པ། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་དྲི་མེད་ལུས་ལྡན་ཐིག་ལེ་ནི། ། སྒོམ་པར་བྱེད་དེ་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་ཉིད། ། ས་བོན་དང་བཅས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་མིག་ལ་བཀོད་ ཅིང་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཐོང་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་དག་ལ་གཞག་པའི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་པའི་སྒྲ་ཐོས་ཤིང་འགྲོ་བ་དྲུག་ན་གནས་པའི་སྐད་ཀྱང་ཤེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྣ་ལ་གཞག་པའི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ནི་ འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་པའི་དྲི་སྣོམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྕེ་ལ་གཞག་པའི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ནི།

The wind that has become the mount of the mind also carries the basis of the intellect to its own home. When insight, intellect, and method become one with the mind, reaching the very nature of non-duality, one accomplishes the nature of Vajradhara, the progenitor of all buddhas. Knowing the objects of the past, future, and present, one sees with the divine eye the nature of saṃsāra from beginning to end and nirvāṇa; one hears the sounds of sentient beings in infinite and boundless world systems, smells their scents, tastes their flavors, experiences their tactile sensations, and also delights in the Great Vehicle of the Perfection of Insight. This is self-consecration. Abiding on the foundation of the crossed-vajra, the vajra at the first supreme peak, one meditates on the drop (bindu) possessing a stainless body like the moon; this is the self-consecration of the vajra. This is the stage of the crossed-vajra with the seed-syllable. Then, by placing [the mind] on the eyes and the mind becoming stable, the three worlds are seen. Likewise, by placing the mind on the ears and the mind becoming stable, one hears the sounds residing in the three worlds and understands the languages of those residing in the six realms of existence. Likewise, by placing the mind on the nose and the mind becoming stable, one smells the scents residing in the three worlds. Likewise, by placing the mind on the tongue and the mind becoming stable...

འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་པའི་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པགས་པ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པས་ནི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་པའི་རེག་བྱ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ བཞིན་དུ་སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པས་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྤྱི་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་གཞག་པས་ནི། ལྷ་ཡི་ཚོགས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མགྲིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སེམས་གཞག་པས་ནི། བསྟན་ བཅོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་སོ། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་སེམས་གཞག་པ་ལ་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ནི་ལྷའི་མཆོག་ལས་སྐྱེས་པའི་བུ་མོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རིམ་པའོ། ། ད་ནི་ས་བོན་མེད་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རིམ་པ་བརྗོད་ པར་བྱ་སྟེ། མཛོད་སྤུར་དགོད་པའི་སེམས་ནི་ཉི་མའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བཀོད་པ་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་སྐར་མའི་གཟུགས་བཀོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སེམས་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། ད་ནི་ནོར་བུ་ འགེངས་པའི་རིམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྦྱོར་བའི་ཆོ་གས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་རྩེ་མོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོན་པ་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་དག་པར་ཉེ་བར་བརྟགས་ཤིང་། བརྟན་པར་བྱས་ནས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་ནི་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཉིད་སྤྱད་པ་མེད་པར་ ངེས་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །

One experiences the flavors residing in the three worlds. Likewise, by stabilizing the mind upon the skin, one enjoys the tactile sensations residing in the three worlds. Similarly, by stabilizing the mind upon the dharma-cakra at the heart, one will attain the six clairvoyances. By placing the mind upon the great bliss at the crown, one will see the hosts of gods. Likewise, by placing the mind upon the enjoyment-cakra at the throat, one knows all the treatises. By becoming stable in placing the mind upon the emanation-cakra, one will enjoy the daughters born of the supreme gods. This is the stage of the various viśvavajras. Now, the stage of the seedless viśvavajra will be explained: by placing the mind at the ūrṇā-kośa, it will be seen in the form of the sun. Above that, the form of the moon is placed; above that, the form of the stars is placed. Thus, by becoming stable in the mind’s lack of apprehension, one accomplishes buddhahood itself. Now, the stage of filling the jewel will be explained: through the ritual of union with the samaya-mudrā, one correctly examines the nature of the bliss that arises when the bodhicitta reaches the tip of the vajra-jewel. Having stabilized that and become its very essence, one will certainly attain the state of Vajradhara in this very life without effort.

རིམ་པ་གཉིས་པ་ཡང་ལག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སྔ་མ་ཉེ་བར་བརྟགས་ཏེ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་ རྡོ་རྗེ་འཆང་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པ་སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དྲན་པ་བསྐྱེད་པ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིད་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་ཡང་དག་པར་བརྟན་པས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། ནོར་བུ་འགེངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རིམ་པ་བཞི་པ་ཡང་བརྗོད་པ། ཐམས་ ཅད་དུ་སོན་ཞིང་རྟེན་དང་བྲལ་བ་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་མཐའ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཁམས་གསུམ་པ་ཁྱབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་འཁྱུད་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་ལས་སྐྱེས་པའི་བརྟན་པར་བྱས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ ཅིང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་འཁྱུད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་ཛཱ་ལན་དྷ་རའི་རིམ་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ལྟེ་བ་ཆུ་སོའི་མཚམས་སུ་ནི། ། མདོག་ལྔ་ལྡན་པའི་ཐིག་ལེ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་པ། ། འཁོར་ལོ་གྲུ་གསུམ་དཀར་དམར་ནི། ། སྲོག་ འགོག་ལྷན་ཅིག་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལས་འབར་གྱུར་པས། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་སུ་མཆོད་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དངོས་སུ་འགྱུར། ། བུ་ག་གཞན་ནས་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། ། མཁའ་གཞན་ནས་ནི་མྱུར་དུ་འཇུག། གང་ཚེ་བསྒོམ་པ་བརྟན་གྱུར་པ། ། སྣང་བ་དངོས་སུ་ཐོབ་བར་ འགྱུར། །

Regarding the second stage, also known as the "Hand": by means of the mudrā, the previous [stage] is closely examined and stabilized. The conventional nature of bodhicitta then becomes the ultimate nature, the essence of non-conceptuality, whereby one accomplishes the state of Vajradhara himself. The third stage is the generation of mindfulness of what was previously experienced. Through the mudrā arising from the mind—the dharmamudrā—one is perfectly stabilized, thereby generating the state of Vajradhara himself. The fourth stage, called "Filling the Jewel," is also described: the mind that has reached all things, is free from a support, and has become the essence of all that is stable and moving—the emptiness that pervades the three realms. Through the embrace of Mahāmudrā, the state of the Great Vajradhara is accomplished, stabilized by the grace of the Guru, and he generates the great bliss of the embrace with Mahāmudrā and all [other qualities]. Now, the Jālandhara stage shall be described: At the junction of the navel and the bladder, Is a five-colored drop, Symbolizing the five Buddhas. Within a white and red triangular wheel, Having meditated on the simultaneous cessation of the vital winds, From that very instant, as it blazes forth, One becomes the actual Vajradhara, The object of worship in the world-realms. Emerging from other apertures, It swiftly enters through other openings. When meditation has become stable, One will directly attain the vision.

འབར་བ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ནི། ། ལྕེ་རྩ་ནས་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། ཇི་སྲིད་འདོད་པ་དེ་སྲིད་དུ། ། ལྕེ་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ། དཔུང་པའི་རྩ་བར་སོན་པའི་རླུང་། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བས་ལུས་བསྐྱོད་ཅིང་། ། ཁམས་གསུམ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྣམ་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་བྱེད། ། ཅེས་ བྱ་བ་ནི་ཛཱ་ལན་དྷ་རའི་རིམ་པའོ། ། ། ། རིམ་པ་ལྔ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ། གཟུགས་སོགས་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་འགྱུར་ཏེ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གཡོ་བའི། ། སེམས་ནི་སྙིང་གར་བརྟན་བྱས་ནས། ། བློ་དང་ལྷན་ཅིག་དབང་དུ་བྱ། ། གཟུང་འཛིན་དང་ནི་བྲལ་བས་ན། ། དམིགས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་ སེམས། ། བསམ་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། ཅི་ཡང་བསམ་པར་མི་བྱའོ། ། སེམས་ནི་སྟོང་ཉིད་ལ་གཞུག་ཅིང་། ། སྟོང་པ་སེམས་སུ་རྣམ་གཞུག་བྱ། ། སྟོང་དང་སྟོང་མིན་ལ་སོགས་པ། ། ཀུན་རྟོག་རབ་སྤང་མཁའ་མཉམ་འགྱུར། ། རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཡོད་མིན་དང་། ། དཔེ་མེད་ བཞི་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་ལྔ་པ་རྫོགས་རིམ་ནི། ། ཟག་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི། ། ཤིང་དང་ཚེར་མ་ལྕུག་མ་སོགས། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུར་བཅས། ། དེ་བཞིན་བདག་གི་དེ་ཉིད་དང་། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མདོར་བསྒོམ་བྱ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྒོམ་བྱེད་ཀྱང་། ། དེ་རྟོགས་པར་ ནི་བྱེད་མ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཀུན་རྟོགས་ན། ། འགྲོ་བའི་སྤྱོད་པ་འཇིག་པར་གྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་གཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འདི་རྟོགས་མཛད། ། དེས་ན་རང་བྱུང་རང་ཉིད་ནི། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། ། མཐའ་བཞི་ལས་ནི་གྲོལ་བ་ཡིན། །

When the blazing has become stable, it abides from the root of the tongue. For as long as one desires, the tongue will continue to grow. The wind that has reached the base of the shoulders moves the body by circulating everywhere, and performs the acts of gazing and so forth throughout all the three realms. This is the stage of Jālandhara. The fifth stage shall now be explained: The number of forms and so forth is transformed; having stabilized the mind—which by its very nature is in motion—at the heart, one should bring it under control together with the intellect. Because it is free from subject and object, the mind is free from all apprehension. Because its nature is inconceivable, one should not think of anything at all. One should cause the mind to enter into emptiness, and cause emptiness to enter into the mind. By thoroughly abandoning conceptualizations such as "empty" and "not empty," one becomes equal to space. There is no support or supported, and the four examples do not exist. This fifth stage, the completion stage, is the uncontaminated coemergent. One should meditate in brief on that which is concordant with the reality of the self, including the three realms of the moving and the non-moving, such as trees, thorns, and creepers. Although one meditates on the essential nature, that is not what is being realized. If that were conceptualized, the conduct of beings would be destroyed. Through the yoga of sleep, the perfect Buddha realizes this. Therefore, the self-arisen one himself is called the "Perfect Buddha," liberated from the four extremes.

དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་ཉིད། ། སྒོམ་པ་དེ་ནི་རིང་པོ་ཉིད། ། མི་ཐོགས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་རིམ་པ་ལྔ་པ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་མཁས་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཀྲིཥྞ་པཎྜི་ཏ་དང་། དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་ རྒྱལ་བས་བསྒྱུར། ། ཕྱིས་བླ་མ་སུ་མ་ཏི་ཀཱིརྟི་དང་། དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཅོས་བའོ། ། དཔལ་ཕམ་མཐིང་པའི་བརྒྱུད་པ་མ་ནོར་བའི་བཤད་པའོ། །

The nature of the Buddhas of the three times is itself meditation; that is the long path. Without delay, one becomes Vajrasattva. This concludes the Five Stages of Śrī Cakrasaṃvara, composed by the great and learned master Vajraghaṇṭāpa. It was translated by the Indian paṇḍita Kṛṣṇapaṇḍita and the monk Tsultrim Gyalwa. Later, it was revised by the guru Sumatikīrti and the monk Loden Sherab. This is the unerring explanation of the lineage of the glorious Phamthingpa.