A Sādhana of the Glorious Cakrasamvara

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཙཀྲ་སཾ་བ་ར་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འགྲོ་ཀུན་དོན་ལ་རབ་གཞོལ་བའི། ། རང་རྒྱུད་སྔགས་དང་རྣལ་འབྱོར་ཤེས། ། ཕྱི་རོལ་རྣམ་རྟོག་སྤངས་ནས་ནི། ། དམ་ཚིག་མཉམ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ཆེ། ནང་པར་སད་པ་དང་མལ་ནས་ལངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་སུ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས། བདུད་རྩིའི་རིལ་བུ་ཁར་བཅུག་ལ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་ཡི་གེ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པའོ། ། དེས་སྒོ་གསུམ་གྱི་དྲི་མའང་སྦྱང་ངོ་། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་བས་དངོས་གྲུབ་པ། ། བསྐུལ་ནས་ཕྱག་བཙལ་རང་ལུས་གཞུག། རྐང་པ་སུམ་མདོར་ལྟེ་སྙིང་ག། རླུང་དང་མེ་ཆུ་ས་ཡིན་ནོ། ། སྒལ་ཚིགས་རི་རྒྱལ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ལུས་ནི་མཉམ་པ་སྒོ་བཞི་རླུང་། ། རྒྱན་རྣམས་རབ་མཛེས་ཧེ་རུ་ཀའི། ། ལུས་ནི་ དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འདོད་དེ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་མཚུངས་པའི་མདོག། ཞལ་བཞི་རེ་རེ་སྤྱན་གསུམ་པ། ། རྩ་བའི་ལུས་མདོག་ལྗང་དང་དམར། ། གསེར་གྱི་འོད་ལྟར་གཙིགས་པ་པོ། ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཟླ་བས་བརྒྱན། ། ཐོད་ཕྲེང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བཅས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་ཡང་དག་ འཁྱུད། ། གཉིས་ཀྱིས་གླང་པོའི་པགས་པ་བསྣམས། ། གཡས་ཀྱི་ལག་ན་ཌ་མ་རུ། ། དགྲ་སྟ་གྲི་གུག་རྩེ་གསུམ་པ། ། གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཐོད་པ། ། ཞགས་པ་ཚངས་པའི་མགོ་བོ་བསྣམས། ། གཡས་བརྐྱང་པ་ཡི་གར་གྱིས་ནི། ། འཇིགས་བྱེད་དུས་མཚན་མཉམ་པར་མནན། །

In the language of India: Śrīcakrasaṃvarasādhanam. In the language of Tibet: dPal ’khor lo sdom pa’i sgrub pa’i thabs (The Sādhana of the Glorious Cakrasaṃvara). Homage to the glorious Vajraḍākinī! For the sake of all wandering beings, those who are thoroughly intent, who know the mantras and yoga of their own continuum, and who, having abandoned external conceptualization, possess the great yoga of the equality of samaya: Having risen from bed in the morning, one should sit upon a comfortable seat in a place conducive to yoga. Placing a pill of nectar in the mouth, one should recollect the meaning of the name Śrī Heruka. At the heart, upon a moon, is the syllable of the glorious Primordial One, possessing the nature of the five wisdoms and accompanied by rays of light. By that, the stains of the three doors are also purified. "By the radiation of light rays, the accomplishments are invoked; having prostrated, they are absorbed into one's own body. At the soles of the feet, the secret place, the navel, and the heart, there are wind, fire, water, and earth. The spine is likewise the king of mountains; the body is the maṇḍala, equal and with four gates of wind. The ornaments are most beautiful; the body of Heruka is asserted to be the maṇḍala. Its color is like sapphire; four faces, each with three eyes. The primary body color is green and red, with a golden light, baring its fangs. The topknot of matted hair is adorned with the moon. Together with a garland of skulls and a crossed vajra, he is perfectly embraced by the vajra and bell. With two hands he holds an elephant hide; in his right hands are a ḍamaru, a battle-axe, a curved knife, and a trident. In his left hands he holds a khaṭvāṅga, a skull-cup, a noose, and the head of Brahmā. In the dancing posture with the right leg extended, he tramples upon Bhairava and Kālarātri."

སྟག་ལྤགས་བསྣམས་དཀྲིས་མགོ་ཕྲེང་ཅན། ། ཉམས་དགུ་རྒྱན་དྲུག་གིས་བཏབ་པའོ། ། བཾ་ལས་འཁྱུད་པའི་བཅོམ་ལྡན་ཡུམ། ། ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་དམར་འབར་བ། ། སྐྲ་གྲོལ་དུམ་བུའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། བྱིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་འཁྱུད། ། གཡོན་པས་འཁྱུད་ ཅིང་ཐོད་པ་དག། གདུག་པ་བདུད་ཀྱི་ཁྲག་གིས་གང་། ། གཡས་པ་རྟག་ཏུ་སྡིགས་མཛུབ་དང་། ། མ་རུངས་པ་ཡི་གྲི་གུག་བསྣམས། ། བདེ་ཆེན་ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཁ་སྦྱོར་ཕྱི་ཉིད་ལེགས་ཤེས་པས། ། ཐུགས་སུ་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཧཱུཾ། ། མ་བཅོས་ནང་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། མཁའ་འགྲོ་ལཱ་མ་དུམ་སྐྱེས་མ། ། གཟུགས་ཅན་མ་སྟེ་བཞི་རྣམས་ཀྱང་། ། ཞལ་མདོག་དང་མཚུངས་ཁ་ཊྭཱཾ་སྣོད། ། གྲི་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན། ། མཆོད་པ་བཞི་ཡི་རང་བཞིན་རྩ། ། ཕྱོགས་བྲལ་བདེ་ཆེན་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། མཾ་ལཾ་པཾ་ཏཾ་ཧཱུཾ་བརྒྱད་ཀྱང་། ། དམ་ཚིག་ཅིག་ཅར་ བཤད་པ་ཡིན། ། པཱུ་ཛ་ཨོ། ཨ། གོ། རཱ་དེ་མཱ། ཀཱ། ཨོ། ཏྲི། ཀོ། ཀ། ལ། ཀཱ། ཧེ་པྲེ། གྲི་སཽ། སུ། ན་སི། མ་ཀུ་འདི་དག་གནས་སུ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། རྩ་ཡིན་དཔའ་བོ་ཉི་ཤུ་བཞི། ། ལུས་ཀྱི་ཁམས་སུ་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བར། སྤྱི་བོར་ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལི་དང་རབ་ ཏུ་གཏུམ་མོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་མ་ཧཱ་ཀཾ་ཀ་ལ་དང་གཏུམ་པའི་མིག་ཅན་མའོ། ། རྣ་བ་གཡས་པར་ཀང་ཀ་ལ་དང་། འོད་ལྡན་མའོ། ། ལྟག་པར་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་དང་། སྣ་ཆེན་མ་སྟེ་གནས་སོ། ། རྣ་བ་གཡོན་པར་སུ་ར་བཻ་རི་དང་། བསྟན་པའི་བློ་ཅན་མའོ། ། སྨིན་ མའི་མཚམས་སུ་ཨ་མི་ཏཱ་བྷཱ་དང་མི་ཐུང་མའོ། །

Clad in a tiger skin and wearing a garland of heads, he is adorned with the nine expressions and the six ornaments. The Bhagavatī Mother, embraced from the syllable Baṃ, has one face and three blazing red eyes. Her hair is loose, and she is adorned with bone ornaments. She embraces him firmly with her two calves. With her left hand she embraces him and holds a skull-cup filled with the blood of the wicked Māras. Her right hand is always in the threatening gesture and holds a curved knife (kartṛkā) for the unruly. She is the nature of great bliss and compassion. By correctly understanding the union of the outer, within the heart is the avadhūtī and the syllable Hūṃ; this is the uncontrived inner self. The four Ḍākinīs—Lāmā, Khaṇḍarohā, Śabdarī, and Rūpiṇī—are also present. Their faces and colors match [the central deities], and they hold khaṭvāṅgas and skull-cups. They are adorned with curved knives and the five mudrās. The channels are the nature of the four offerings. This is the wheel of great bliss, free from partiality. The eight syllables Maṃ, Laṃ, Paṃ, Taṃ, and Hūṃ are also explained as the simultaneous samaya. Pū-ja-o-a-go-rā-de-mā-kā-o-tri-ko-ka-la-kā-he-pre-gri-sau-su-na-si-ma-ku. In these locations are the Yoginīs. The channels are the twenty-four heroes; they should be identified within the elements of the body. What are they? In their proper order: at the crown is Khaṇḍakapālin and Pracaṇḍā. At the top of the head is Mahākaṅkāla and Caṇḍākṣī. In the right ear is Kaṅkāla and Prabhāvatī. At the nape of the neck is Vikaṭadaṃṣṭrin and Mahānāsā—these are the locations. In the left ear is Surāvairin and Śauṇḍinī. Between the eyebrows is Amitābha and Cakravarmiṇī.

མིག་ཏུ་རྡོ་རྗེའི་འོད་དང་ལངྐའི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། ཕྲག་པར་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་། ཤིང་གྲིབ་ནི་ཉེ་བའི་གནས་ཏེ། ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་མདོག་སྔོན་པོའོ། ། མཆན་ཁུང་དུ་མྱུ་གུ་ཅན་དང་ས་སྲུངས་མའོ། ། ནུ་ མར་རྡོ་རྗེ་རལ་པ་ཅན་དང་། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་མོ་སྟེ་ཞིང་ངོ་། ། ལྟེ་བར་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དང་རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་མའོ། ། སྣ་རྩེར་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་དང་། ཆང་འཐུང་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་ཞིང་ངོ་། ། ཁར་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་དང་ཤྱཱ་མ་དེ་བིའོ། ། མགྲིན་པར་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་བཟང་མོ་སྟེ་ཚནྡོ་ ཧའོ། ། སྙིང་གར་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་རྟ་རྣ་མའོ། ། མདོམས་པར་མིག་མི་བཟང་དང་། བྱ་གདོང་མ་སྟེ་ཉེ་བའི་ཚནྡོ་ཧ་སྟེ་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ས་ལ་སྤྱོད་པ་མདོག་དམར་པོའོ། ། མཚན་མ་ལ་སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། ཙཀྲ་བེ་གེའོ། ། བཤང་ལམ་དུ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང་ཁཎྜ་རོ་ཧི་སྟེ་འདུས་པ་ ཅན་ན། ། བརླར་རྟ་མགྲིན་དང་། ཤཽཎྜི་ནིའོ། ། བྱིན་པར་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་ཙཀྲ་ཝར་མི་ཎི་སྟེ་ཉེ་བའི་འདུས་པ་ཅན་ནོ། ། སོར་མོ་རྣམས་ལ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་དང་ཤིན་ཏུ་དཔའ་མོའོ། ། བོལ་གོང་དུ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་སྟོབས་ཆེན་མ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་དོ། ། མཐེ་བོང་ལ་རྣམ་པར་སྣང་བྱེད་དང་ཙཀྲ་ ཝརྟི་ནིའོ། ། པུས་མོ་གཉིས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་མོ་ནི་ཉེ་བའི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། སྐུ་ཡི་འཁོར་ལོ་ས་འོག་ན་སྤྱོད་པ་སྟེ་མདོག་དཀར་པོའོ། ། ཁཎྜ་ཀ་པཱ་ལ་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་བོ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་ གཉིས་པའོ། །

In the eyes are Vajraprabha and Laṅkeśvarī. On the shoulders are Vajrakāya and Drumacchāyā; these are the upapīṭha (near-abodes), the blue-colored deities of the Mind Wheel who traverse the sky. In the armpits are Aṅkurika and Kālarātri. On the breasts are Vajrajatila and Mahābhairavā; these are the kṣetra (fields). At the navel are Mahāvīra and Vāyuvegā. At the tip of the nose are Vajrahuṃkāra and Madirā; these are the upakṣetra (near-fields). In the mouth are Subhadra and Śyāmādevī. In the throat are Vajrabhadra and Subhadrā; these are the chandoha. At the heart are Mahābhairava and Hayakarṇā. In the private parts are Virūpākṣa and Kākāsyā; these are the upacchandoha (near-chandohas), the red-colored deities of the Speech Wheel who traverse the earth. At the genitals are Mahābala and Cakravegā. In the anus are Ratnavajra and Khaṇḍarohā; these are the melāpaka (assemblies). On the thighs are Hayagrīva and Śauṇḍinī. On the calves are Ākāśagarbha and Cakravarmiṇī; these are the upamelāpaka (near-assemblies). On the fingers and toes are Śrīheruka and Suvīrā. On the tops of the feet are Padmanarteśvara and Mahābalā; these are the śmaśāna (charnel grounds). On the big toes are Vairocana and Cakravartinī. On the two knees are Vajrasattva and Mahāvīryā; these are the upaśmaśāna (near-charnel grounds). The Body Wheel, which traverses the subterranean realm, is white in color. The heroes, such as Khaṇḍakapālin and the others, are in the same form as the Blessed One, but they have one face and two arms.

རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ། ས་བཅུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་སོ། ། ཁྭ་ཏ་དང་འུག་པ་དང་། ཁྱི་དང་ཕག་གི་གདོང་པ་ཅན་རྣམས་དང་། གཤིན་རྗེ་བརྟན་མ་དང་། ཕོ་ཉ་མོ་དང་། མཆེ་བ་ཅན་དང་འཇོམས་མ་སྟེ། འདི་དག་ཀྱང་ ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ། མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་འོན་ཀྱང་གཟུགས་གཉིས་མའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། ། མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་གསལ་བལྟ། ། དེ་ནས་གོ་ཆ་གཉིས་ཤེས་ནས། ། ཡེ་ ཤེས་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། སྙིང་ག་མགོ་བོ་སྤྱི་གཙུག་དང་། ། ཕྲག་པ་མིག་དང་ཡན་ལག་ལ། ། རྡོར་སེམས་སྣང་མཛད་གར་དབང་ཕྱུག། ཁྲག་འཐུང་ཉི་མ་རྟ་མཆོག་བསམ། ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་ཁ་སྤྱི་བོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཕག་མོ་གཤིན་རྗེ་རྨོངས་བྱེད་མ། ། སྦྱིན་བྱེད་ སྐྲག་བྱེད་གཏུམ་མའོ། ། ཨོཾ་ཧ་ན་མ་ཧིཿསྭཱ་ཧཱ་ཧུ་བཽ་ཥ་ཊ་ཧེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཕཊ་ཧོ་ཕཊ་ཧཾ། ཨོཾ་བཾ་ཧཾ་ཡོཾ་ཧིཾ་མོཾ་ཧྲེཾ་ཧྲིཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྤྱན་དྲངས་མཆོད་ནས་རང་ལུས་གཞུག། དེ་བཞིན་རྒྱུན་ནི་དབང་བསྐུར་ནས། ། ཅོད་པན་དང་ནི་ལྷག་པའི་ལྷ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧེ་ཧེ་རུ་རུ་ཀཾ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཛཱ་ལ་སཾ་བ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧྲིཿཧ་ཧ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་རོ་ཙ་ནཱ་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦྦ་བུདྡྷཱ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཡེ་བཛྲ་ཝརྞྞ་ནཱི་ཡེ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

The Vajrayoginīs are in the form of Vajravārāhī, representing the ten completely purified grounds. Those with the faces of a crow, an owl, a dog, and a pig, as well as Yamadāḍhī, Yamadūtī, Yamadaṃṣṭriṇī, and Yamamathani, are likewise positioned in the cardinal and intermediate directions as the ḍākinīs and so forth; however, the goddesses of the intermediate directions possess two forms. Having the nature of the factors of awakening, they are to be clearly visualized like reflections in a mirror. Then, having understood the two armors, one should meditate on the wisdom wheel. At the heart, head, crown, shoulders, eyes, and limbs, one should contemplate Vajrasattva, Vairocana, Lokeśvara, Heruka, Āditya, and Hayagrīva. At the navel, heart, mouth, crown, crown of the head, and all the limbs, one should contemplate Vārāhī, Yamadāḍhī, Mohanī, Stambhanī, Trāsanī, and Caṇḍikā. OṂ HA NAMA HIḤ SVĀHĀ HU VAUṢAṬ HE HŪṂ HŪṂ HO PHAṬ HO PHAṬ HAṂ. OṂ BAṂ HAṂ YOṂ HIṂ MOṂ HREṂ HRIṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. Through the application of mantra and mudrā, having invited and made offerings, they are absorbed into one’s own body. Likewise, having conferred the continuous empowerment, the crown and the supreme deity are invoked: JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ OṂ SARVA TATHĀGATA ABHIṢEKASAMAYAŚRIYE HŪṂ. OṂ ŚRĪ VAJRA HE HERUKAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ ḌĀKINĪJĀLASAṂVARE SVĀHĀ. OṂ HRĪḤ HA HA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. These are the heart and near-heart mantras. OṂ VAJRA VAIROCANĀYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ SARVABUDDHAḌĀKINĪYE VAJRAVARNANĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ.

བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་སྙིང་པོ་དང་། ཉེ་བའི་སྙིང་ པོའོ། ། རབ་ཏུ་འབད་ནས་མཆོད་ནས་ནི། ། དུང་ཆེན་ཕྲེང་བ་བླང་བྱ་སྟེ། ། ཇི་སྲིད་སྐྱོ་བར་མ་གྱུར་པ། ། དེ་སྲིད་དུ་ནི་རབ་ཏུ་བཟླས། ། བསམ་གཏན་མི་ནུས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། གོ་ཆ་ཆེ་ལ་སོགས་བསྲུངས་ཏེ། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་སྦྱོར་བས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལས་རབ་བརྟག་བྱ། ། རྐང་པ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་། ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་རྟག་ཏུ་བསམ། ། ཟས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་དང་། ། སྙིང་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཞི་བའི་བཏུང་བ་བཞིན་མྱངས་པས། ། རྟག་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་ལེགས་སོགས་ལེགས་གནས་པས། ། མཚན་ཕྱེད་གྱུར་ནས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཨོཾ་ཨ་རལླི་ཧོཿཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿབཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་སརྦ་ཡཀྵ་རཀྵ་ས་བྷཱུ་ཏ་པྲེ་ཏ་པི་ཤཱ་ཙ་ཨུན་མ་ད་ཨ་པསྨཱ་ར། བཛྲ་ཌཱ་ཀ་ཌཱ་ཀི་ནྱཱ་ད་ཡ། ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞཾ་ཏུ་ས་མ་ཡ་རཀྵནྟུ་མ་མ་སརྦྦ་སིདྡྷིམྨེ་པྲ་ཡ་ཙྪ་ནྟུ། ཡ་ཐེ་བཾ་ཡ་ཐཥྚཾ་བྷུཉྫ་ཐཱ། ཛི་གྷ་ཐཱ་པི་པ་ཐཱ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཐཱ་མ་མ་སརྦ་ཀརྟ་ཡ་སཏ་སུ་ཁཾ་བི་བྲྀད་དྷ་ཡེ་ས་ཧ་ཡི་ཀ་བྷ་བནྟུ་ཧུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རྟག་ཏུ་སྙིང་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ཐིག་ལེ་གཅིག་ལ་འགྱུར་མེད་དེ། ། དེ་སྒོམ་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ། ། ངེས་པར་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ལྷ་ཡི་སྐུ། ། ཤེས་རབ་ཌཱ་མ་རུ་ཡི་སྒྲ། ། ཉིན་མོ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་མཚན་མོ་བཤད། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སེམས་ལྡན་ལ། ། མི་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད། །

The heart mantra and the near-heart mantra of the Blessed Lady. Having made offerings with great effort, one should take up a rosary of human bone and recite it until weariness arises. The yogi who is unable to practice concentration should protect themselves with the great armor and so forth, and through union with their own chosen deity, examine all sentient beings. Reciting the eight-line mantra, one should always contemplate the holy life. With the food as Vajrasattva and so forth, one should perform the fire offering in the maṇḍala of the heart. By tasting it like a peaceful beverage, the eternal accomplishment will be attained. Abiding well in the samaya and so forth, one should offer the torma at midnight: OṂ ARALLI HOḤ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ VAJRA ḌĀKINĪ SAMAYA STVAṂ DṚŚYA HOḤ | OṂ ĀḤ HŪṂ KHA KHA KHĀHI KHĀHI SARVA YAKṢA RAKṢASA BHŪTA PRETA PIŚĀCA UNMĀDA APASMĀRA VAJRA ḌĀKA ḌĀKINYĀDAYA | IMAṂ BALIṂ GṚHṆANTU SAMAYA RAKṢANTU MAMA SARVA SIDDHIM ME PRAYACCHANTU | YATHĒVAṂ YATHĀṢṬAṂ BHUÑJATHA | JIGHATHA PIPATHA MĀTIKRAMATHA | MAMA SARVA KĀRYA SAT SUKHAṂ VIVṚDDHAYE SAHĀYIKĀ BHAVANTU HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ | The single drop that always dwells in the heart is unchanging. For the person who meditates upon it, wisdom will certainly arise. The khaṭvāṅga is the body of the deity; the sound of the ḍamaru is insight. The Blessed Vajra-holder is said to be the day, and the yoginī is the night. For one who possesses the mind of non-dual wisdom, there is nothing whatsoever that should not be done.

འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། དཔའ་བོ་སེང་གེ་བཞིན་དུ་སྤྱོད། ། མྱ་ངན་འདས་བྱུང་དཔའ་བོ་རྣམས། ། སྡུག་པ་ཡིད་ཀྱི་ སྤྲུལ་པ་སྟེ། ། དག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ནི། ། ཕག་མོའི་གཟུགས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན། ། སེམས་ལ་རྣམ་གནས་རྣལ་འབྱོར་པ། ། མྱ་ངན་འདས་པ་མི་སྟོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་འཕོ་འགྱུར་རྣལ་འབྱོར་པ། ། མཁའ་སྤྱོད་པ་ཡི་གནས་སུ་ཁྲིད། ། དེ་ལྟའི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི་ས་སྟེང་ དཀོན། ། ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་ཉམས་དགའ་བ། ། བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་མེད་ན་འཆིང་འགྱུར་ལ། ། གང་ཞིག་དེ་ཉིད་ཡོད་གྱུར་ན། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བའི་རྒྱུ། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ། དཔལ་དྲིལ་བུ་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་པྲཛྙ་བྷ་དྲ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་མལ་གྱོ་བློ་གྲོས་གྲགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Having completely abandoned all fears, the heroes act like lions. The heroes who have emerged from nirvāṇa are emanations of the mind’s attachment; the emanation of the pure dharma is shown in the form of Vārāhī. The yogi who abides in the mind does not manifest nirvāṇa. If the yogi undergoes the transference of consciousness, he is led to the realm of the sky-farers. Such great heroes and yoginīs are rare upon this earth. Various rituals are delightful for the sake of grasping various intentions; for this reason, Vajradhara spoke them. Without that very reality, one becomes bound; if that very reality is present, all of those become the cause of liberation. The Instruction on the Sadhana of the Glorious Cakrasaṃvara, the Accomplishment of Mahāmudrā, composed by the glorious Ghaṇṭāpāda, is complete. Translated by the paṇḍita Prajñābhadra and the translator Malgyo Lodrö Drak.